Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Αντίσταση στη χειραγώγηση!


Η χειραγώγηση των μαζών Συνεντεύξεις με τον Ντέιβιντ Μπαρσαμιάν 

Διαβάζω για την αντιχειραγώγησή μας  ενάντια στα ανηλεή κύματα συστηματικής προπαγάνδας σε βάρος μας, από τον καθένα που προσδοκά να εξοικονομήσει κάτι από όλους εμάς και από τον καθένα μας χωριστά. Βρίσκω τις απόψεις εξαιρετικά χρήσιμες και πολύ έξυπνες! Δείτε το άρθρο:

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΜΑΣ

Με αφορμή πρόσφατη δημοσίευση (...) παραθέτω τις δικές μου σκέψεις - προτάσεις ως αντίμετρα.

Η σύγχρονη τεχνική χειραγώγησης των μαζών είναι ένα κράμα Μακιαβελλισμιού - Γκεμπελισμού εκσυγχρονισμένο στην σημερινή πραγματικότητα όπως δημοσίευσε ο Τσόμσκι (παρόλο που ο ίδιος αρνείται την πατρότητα της άνω δημοσίευσης).

1. Διασκέδαση: Γίνετε επιλεκτικοί στον τρόπο διασκέδασής σας επιλέγοντας θεάματα ουσίας, παρέες φίλων και γνωστών με πλουραλισμό γνώσεων, πηγαίο χιούμορ και έντονο το άισθημα της αναζήτησης.
Αποφύγετε οτιδήποτε ρηχό και δεν χρειάζεται να γελάτε σε ότι χαζομάρα ακούσετε μόνο και μόνο για να μην κακοκαρδίσετε τον συνομιλητή σας,

2. Ελλειψη πανικού: Σε ό,τι πρόβλημα ενδεχομένως σας παρουσιάσουν αποφύγετε τον πανικό. Αναλύστε το συλλέγοντας πληροφορίες από παντού αποκλείοντας οποιαδήποτε λύση σας προτείνεται από αυτόν που δημιούργησε το πρόβλημα. Αυτός που θέλει να σου κάνει κακό αποκλείεται να θέλει να σε σώσει.

3. Αρνηθείτε την -με οποιονδήποτε τρόπο- υποβάθμιση της προσωπικότητάς σας. Η υποβάθμιση έχει σαν σκοπό να σας επιφέρει ενοχές και οι ενοχές απάθεια. Αν όντως αισθανθείτε ότι κάπου υστερείτε απλά συλλέξτε γνώση και πληροφορίες από τρίτες πηγές στο συγκεκριμένο θέμα. Ετσι εκτός της γνώσης αυξάνετε και την κριτική σκέψη σας.

4. Μην αφήνετε μόνο την ελπίδα να είναι η σανίδα σωτηρίας σας. Η αναβολή αντιμετώπισης μιας ενδεχόμενης δύσκολης κατάστασης θα επιφέρει στο τέλος την αποδοχή της. Ετοιμάστε άμεσα την άμυνα σας και την λύση της με το που παρουσιαστεί ακόμα και ως ενδεχόμενο.

5. Μην δεχτείτε να σας αντιμετωπίζουν σαν δωδεκάχρονα παιδιά. Η υποτίμηση της νοημοσύνης σας επιφέρει ανακλαστικά ανάλογη αντίδραση δωδεκάχφρονου και από εσας. Σε τέτοιου είδους "επιθέσεις" αντιδράστε με ωμή ωριμότητα και αποκρούστε τις. Η αφέλεια που εμπεριέχεται σε αυτές τις επιθέσεις κρύβουν εξαπάτηση ή υπερμετρη βλακεία. Τίποτα από τα δύο δεν θέλετε.

6. Θωρακίστε τον συναισθηματικό σας κόσμο απέναντι στον εχθρό σας και προβάλετε την λογική. Αν σας κάνουν να ενεργείτε μονο συναισθηματικά το πιο πιθανό είναι να ελέγξουν το ασυνείδητο σας και να σας εμφυτεύσουν ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές που οι ίδιοι επιδιώκουν. Το βρίσκω αδιανόητο στην Ελλάδα με τόσο ήλιο, θάλασσα, εξωστρεφείς κατοίκους να κάνουν καριέρα οι ψυχολόγοι και τα αντικαταθλιπτικά να ξεπερνούν σε πωλήσεις τα παυσίπονα

7. Μορφωθείτε και μορφώστε τα παιδιά σας. Η μόρφωση είναι το βασικό όπλο άμυνας στην χειραγώγηση

8. Αποκρούστε οποιαδήποτε μετριότητα εισβάλει στην ζωή σας. Στα μέζεα σας αν κατηγορηθείτε ως σνόμπ από τους άλλους.

9. Αρνηθείτε την ενοχή για θέματα στα οποία δεν φταίτε. Αν πάλι συμμετείχατε με οποιονδήποτε τρόπο αποδεχτείτε την όποια ενοχή πραγματικά σας αναλογέι και προσπαθείστε να διορθώσετε την συμπεριφορά σας στο μέλλον.

10. Μην αφήνετε τρίτους να γνωρίζουν καλύτερα από εσάς τον ίδιο σας τον εαυτό. Το να παρεχετε μόνοι σας πληροφορίες που αφορούν την προσωπικότητα σας μόνο κακό θα σας επιφέρει. Προσέξτε τι πληροφορίες που αφορούν την ιδιωτική σας ζωή δημοσιεύετε στα social media Δεν ξέρετε ποιός τα βλεπει και πως μπορεί να τα χρησιμοποιήσει εναντίον σας.

11. Αποφύγετε να καταναλώνετε μεγάλη ποσότητα γλουτένης. Βάση νομοθεσίας από το 1926 όλα τα άλευρα πρέπει να εμπεριέχουν 26% υγρή γλουτένη που επηρεαζει τις λειτουργίες του εγκεφάλου

12. Αποτοξινώστε τον εαυτό σας απο το φθόριο. Αυτό εμπεριέχεται στο πόσιμο νερό, τις κονσέρβες και στις οδοντόκρεμες. Το φθόριο ενεργεί σαν την γλουτένη. Μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο πολλές μεθόδους αποτοξίνωσης

Άραγε πόσο δύσκολο είναι να εφαρμόσει ο καθένας μας αυτές τις τεχνικές (στο μέτρο που μπορεί) ???

Σημείωση: Έγιναν μικρές τυπογραφικές διορθώσεις και oι επισημάνσεις με bold

Τρεις Ιεράρχες: Διδάσκαλοι της Οικουμένης


Image result for εικόνες τρεις ιεράρχες 



Έγραφα πέρυσι τέτοιες μέρες για την γιορτή των Δασκάλων. Την ημέρα τιμής και μνήμης των Τριών Ιεραρχών.

Τί παράξενο πράγμα στάθηκε η ζωή και η μόρφωση αυτών των ανθρώπων! Μόνοι οι τρεις τους κοσμούν την Εκκλησία του Χριστού, εκφράζουν γνησίως και απολύτως τη Χριστιανική Αρετή,   και διαπαιδαγωγούν  την Οικουμένη με το λόγο τους  και την απαρέγκλιτη αφοσίωσή τους στην καθαρότητα της καρδιάς.

Συνέβη κι οι τρείς τους να εντρυφήσουν στα Ελληνικά Γράμματα, να αφοσιωθούν στο λόγο του Ευαγγελίου και να υπηρετήσουν με το έργο και το ήθος τους τον κόσμο. Ο ένας με την εφαρμογή της διδασκαλίας του Χριστού στην καθημερινή ζωή και τις ανάγκες της κοινωνίας, ο άλλος με την καθαρή του σκέψη, ξεκαθαρίζοντας τα πνευματικά και δογματικά ζητήματα, κι ο τρίτος με τον έλεγχο των ηγεμόνων και την αγάπη του λαού. Γι' αυτό είναι Δάσκαλοι της Οικουμένης.

Η ζωή τους

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε το 329 ή το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου.  Είχε πολλά αδέρφια και οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ήσαν ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα.

Με εφόδιο τη χριστιανική του ανατροφή, ο Βασίλειος  και με χαρίσματα εξαιρετικής ευστροφίας και μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του, ώστε, μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα. Εκεί, επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι' αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 - 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, αντιμετώπισε τους κακόδοξους.

Η  ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.

Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο, ομιλίες στους Ψαλμούς, πολλές και διάφορες άλλες ομιλίες, ασκητικά έργα και επιστολές. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.

Ο Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του, εκοιμήθη εν Κυρίω στα πενήντα του χρόνια  αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο. (Γι' αυτό κι είναι ψεύτικη-γιατί είναι αταίριαστη με τη ζωή του- η πρωτοχρονιάτικη εμπορική εικόνα του χοντρού και ροδαλού γεράκου «που γυρίζει τον κόσμο και  φέρνει στον καθένα ό,τι θέλει».)
 
Το έθιμο της βασιλόπιτας: Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία, όπου επίσκοπος ήταν τότε ο Μέγας Βασίλειος. Ο Ιουλιανός διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία,  και  θα έπαιρνε τα φορολογικά έσοδα σαν  θα επέστρεφε -μετά τον πόλεμο-  για την Κωνσταντινουπολη.

Έτσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας (σε χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ). Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, κι έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια.

Τότε ο Επίσκοπος Βασίλειος έδωσε εντολή να αποδοθούν τα τιμαλφή στον κόσμο που τα είχε δώσει. Επινόησε έναν πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, να βάλουν μέσα κι από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό. Κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, κι έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.

                                             * * * * * 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος  γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Αριανζό, κωμόπολη της Καππαδοκίας. Γονείς του ο Γρηγόριος, επίσκοπος Ναζιανζού και η Νόννα. Είχε και δύο αδέρφια: τον Καισάρειο και την Γοργονία.

Στη Ναζιανζό, παίρνει τη στοιχειώδη εκπαίδευση, ενώ στην Καισάρεια, όπου συνεχίζει το σχολείο, γνωρίζεται με τον συμμαθητή του Μέγα Βασίλειο. Έπειτα, πηγαίνει κοντά σε περίφημους διδασκάλους της ρητορικής στην Παλαιστίνη και στην Αλεξάνδρεια και, τέλος, στα Πανεπιστήμια της Αθήνας. Οι σπουδές του διήρκεσαν 13 ολόκληρα χρόνια (από 17 έως 30 ετών).

Μετά τις σπουδές στην Αθήνα ο Γρηγόριος επιστρέφει στη πατρίδα του, όπου ο πατέρας του, επίσκοπος Ναζιανζού, τον χειροτονεί πρεσβύτερο. Αλλά ο Άγιος Γρηγόριος προτιμά την ησυχία του αναχωρητηρίου στον Πόντο, κοντά στον φίλο του Βασίλειο, για περισσότερη άσκηση στην πνευματική ζωή.

Μετά, όμως, από θερμές παρακλήσεις των δικών του, επιστρέφει στην πατρίδα του και μπαίνει στην ενεργό δράση της Εκκλησίας. Στα 43 του χρόνια ο Θεός τον ανύψωσε στο επισκοπικό αξίωμα.

Όλα του τα συγγενικά πρόσωπα πεθαίνουν, αλλά η Θεία Πρόνοια τον φέρνει στην Κωνσταντινούπολη (378 μ.Χ.), όπου υπερασπίζεται με καταπληκτικό τρόπο την Ορθοδοξία ενάντια στην αίρεση του Αρείου. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Όλοι οι ναοί της Βασιλεύουσας ήταν στα χέρια των αιρετικών. Όμως ο Άγιος δεν απελπίζεται. Μετατρέπει ένα δωμάτιο του σπιτιού του σε ναό, και του δίνει συμβολικό όνομα «Αγία Αναστασία», δείγμα ότι πίστευε στην ανάσταση της Ορθόδοξης Πίστης.

Οι αγώνες είναι επικίνδυνοι. Οι αιρετικοί ανεβασμένοι ακόμη και πάνω στις σκεπές των σπιτιών του πετούν πέτρες και ο Άγιος Γρηγόριος δοκιμάζεται πολύ. Στο ναό της Αγίας Αναστασίας εκφωνεί τους περίφημους πέντε θεολογικούς λόγους που του έδωσαν δίκαια τον τίτλο του Θεολόγου.

Μετά το σκληρό αυτό αγώνα, ο Μέγας Θεοδόσιος τον αναδεικνύει Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (381 μ.Χ.). Όπως όλα τα ανθρώπινα όμως, έτσι και με τη ζωή του Γρηγορίου: αντιζηλίες, και δυσαρέσκειες τον ωθούν να παραιτηθεί και αποσύρεται στην γενέτειρά του όπου και τελειώνει ειρηνικά η ζωή του το 390, σε ηλικία 61 έτους.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος άφησε μεγάλο συγγραφικό έργο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα φιλοσοφημένα 408 ποιήματά του 18.000 περίπου στίχων. Είναι από τα μεγαλύτερα πνεύματα του Χριστιανισμού και από τους λαμπρότερους αθλητές της ορθόδοξης πίστης.  Θεωρείται ευρέως ως ο πιο ταλαντούχος ρήτορας μεταξύ των Πατέρων της Εκκλησίας. Ως κλασικά εκπαιδευμένος ομιλητής και φιλόσοφος του Ελληνισμού, κατάφερε να συνδυάσει τον Ελληνισμό με την πρώτη εκκλησία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Γρηγόριος έγινε γνωστός ως ο «Τριαδικός Θεολόγος» γιατί είχε σημαντικό αντίκτυπο στη διαμόρφωση της Τριαδικής θεολογίας τόσο μεταξύ των ελληνόφωνων όσο και των λατινοφώνων θεολόγων.

Ο Γρηγόριος είναι άγιος και της Ανατολικής και της Δυτικής Χριστιανικής Εκκλησίας και είναι επίσης γνωστός και στις δυο Εκκλησίες, (Ανατολική και Δυτική) ως ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, μαζί με το Βασίλειο τον Μέγα και τον Ιωάννη το Χρυσόστομο, κι ως ένας από τους Δασκάλους της Εκκλησίας.

                                                    * * * * *
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 347 μ.Χ.(κατά άλλους το 354 μ.Χ.). Πατέρας του ήταν ο στρατηγός Σεκούνδος και μητέρα του η Ανθούσα. Γρήγορα έμεινε ορφανός από πατέρα, και η μητέρα του - χήρα τότε 20 ετών - τον ανέθρεψε και τον μόρφωσε κατά τον καλύτερο χριστιανικό τρόπο. Ήταν ευφυέστατο μυαλό και σπούδασε πολλές επιστήμες στην Αντιόχεια - κοντά στον τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνια - αλλά και στην Αθήνα, μαζί με τον αγαπημένο του φίλο Μέγα Βασίλειο.

Όταν αποπεράτωσε τις σπουδές του, επανήλθε στην Αντιόχεια και αποσύρθηκε στην έρημο για πέντε χρόνια, όπου ασκήτευε προσευχόμενος και μελετώντας τις Άγιες Γραφές. Ασθένησε όμως και επέστρεψε στην Αντιόχεια, οπού χειροτονήθηκε διάκονος - το 381 μ.Χ., σε ηλικία 34 ετών - από τον Αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας Μελέτιο. Αργότερα δε από τον διάδοχο του Μελετίου Φλαβιανό πρεσβύτερος σε ηλικία 40 ετών.

Κατά την Ιερατική του διακονία ανέπτυξε όλα τα ψυχικά του χαρίσματα, πύρινο θείο ζήλο και πρωτοφανή ευγλωττία στα κηρύγματα του. Έσειε και συγκλόνιζε τα πλήθη της Αντιόχειας και συγκινούσε τις ψυχές τους βαθύτατα. Η φήμη του αυτή έφτασε μέχρι την Βασιλεύουσα και έτσι, την 15η Δεκεμβρίου 397 μΧ., με κοινή ψήφο βασιλιά Αρκαδίου και Κλήρου, έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, κάτι που ο ίδιος δεν επεδίωξε ποτέ. Και από την θέση αυτή ο Ιερός Χρυσόστομος, εκτός άλλων, υπήρξε αυστηρός ασκητής και δεινός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής, όπως φαίνεται από τα πολλά συγγράμματα του (διασώθηκαν 804, περίπου, ομιλίες του). Έργο επίσης του Χρυσοστόμου είναι και η Θεία Λειτουργία, που τελούμε σχεδόν κάθε Κυριακή, με λίγες μόνο, από τότε μετατροπές.

Ο ιερός Χρυσόστομος κατά τη διάρκεια της πατριαρχείας του υπήρξε αδυσώπητος ελεγκτής κάθε παρανομίας και κακίας. Αυτό όμως έγινε αιτία να δημιουργήσει φοβερούς εχθρούς, και μάλιστα αυτήν την αυτοκράτειρα Ευδοξία, επειδή ήλεγχε τις παρανομίες της. Αυτή μάλιστα, σε συνεργασία με τον τότε Πατριάρχη Αλεξαδρείας Θεόφιλο, συγκάλεσε σύνοδο και πέτυχε την καθαίρεση και εξορία του Αγίου σ' ένα χωριό της Βιθυνίας.

Η απόφαση αυτή όμως, τόσο εξερέθισε τα πλήθη, ώστε αναγκάστηκε αυτή η ίδια η Ευδοξία να τον ανακαλέσει από την εξορία και να τον αποκαταστήσει στο θρόνο με άλλη συνοδική αθωωτική απόφαση (402 μ.Χ.).

Αλλά λίγο αργότερα, η ασεβής αυτή αυτοκράτειρα, κατάφερε και πάλι να εξορίσει τον Άγιο (20 Ιουνίου 404 μ.Χ.) στην Κουκουσό της Αρμενίας και από κει στα Κόμανα, όπου μετά από πολλές κακουχίες και άλλες ταλαιπωρίες πέθανε το 407 μ.Χ.

Ο Μ. Ι. Γαλανός στον Συναξαριστή του, μεταξύ των άλλων, αναφέρει για τον Ιερό Χρυσόστομο, ότι υπήρξε και αναγνωρίζεται ως άριστος και δημοφιλής διδάσκαλος της Χριστιανικής Εκκλησίας. Κανένας δεν εξήγησε όπως αυτός, με τόσο πλούτο και τόση σαφήνεια τα νοήματα των θείων Γραφών, ούτε  υπήρξε εφάμιλλός του στην ετοιμολογία, την απλότητα, αλλά και στη φλόγα και τη δύναμη της ρητορείας.

Υπήρξε ρήτορας θαυμαστός, λογοτέχνης απαράμιλλος, βαθύτατος και διεισδυτικότατος, ψυχολόγος και καταπληκτικός κοινωνιολόγος με αίσθημα χριστιανικής ισότητας, χωρίς προνομιούχους, με καθολική αδελφότητα.

Ανήκει σ' αυτούς που φαίνονται «ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ» (Προς Φιλιππησίους, 6' 15.). Δηλαδή σαν φωτεινά αστέρια μέσα στον κόσμο.

Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο ιερός Χρυσόστομος πέθανε την 14η Σεπτεμβρίου του 407, αλλά λόγω εορτής της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού μετατέθηκε η εορτή της μνήμης του την 13η Νοεμβρίου,  την 27η Ιανουαρίου εορτάζουμε την ανακομιδή των λειψάνων του, αλλά η μνήμη του εορτάζεται και την 30η Ιανουαρίου ημέρα μνήμης των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Σημείωση: Για τους βίους των αγίων Τριών Ιεραρχών ανέτρεξα κυρίως στον Συναξαριστή. Ειδικώτερα:
α) για τον Μέγα Βασίλειο  εδώ: http://www.saint.gr/1/saint.aspx
β) για τον Γρηγόριο τον Θεολόγο  εδώ:  http://www.saint.gr/1161/saint.aspx  και  εδώ: http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2015/01/o-agios-grigorios-o-theologos-kai-poihmata.html και τέλος,
γ) για τον Ιω. Χρυσόστομο  εδώ: http://www.saint.gr/3021/saint.aspx

Κυνήγι προτύπων

Image result for εικόνες θέατρο 

Ο Ανδρέας Ζαμπούκας στο εξαίρετο άρθρο του «Το Θέατρο και ο θαυμασμός προς τη βαναυσότητα» θέτει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων: Η διαπαιδαγώγηση, η ελευθερία της γνώσης και η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι νοητό να καταλαμβάνει την χρήση και την διδασκαλία της βαναυσότητας.

Ήτανε σ' ένα ταξίδι μου στα σύννεφα του διαδικτύου, που μου αποκαλύφθηκε τούτη η όμορφη και δυνατή πνευματική θέση, καθώς έψαχνα παιδαγωγικούς μαργαρίτες, μέρες που είναι. [Εννοώ την επικείμενη ημέρα εορτής και μνήμης των Τριών Ιεραρχών, των Μεγάλων Διδασκάλων της Οικουμένης].

Απολαύστε το!

«Δεν είναι εύκολο να πάρει κανείς θέση για το δικαίωμα του Εθνικού Θεάτρου να ανεβάσει το έργο «Ισορροπία του Nash». Η τέχνη, σε κάθε περίπτωση, αποτελεί έναν χώρο όπου η ελευθερία της διάνοιας μπορεί να ξεπεράσει κάθε όριο νόρμας, ακόμα κι αν προκαλέσει το σύμπαν ολόκληρο. Μόνο το κοινό μπορεί να σταθεί απέναντι στην κακή ποιότητα της δημιουργίας. Τελικά όμως, μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε και πιθανότατα, με άνωθεν παρέμβαση, η παράσταση δεν θα παιχτεί.

Σίγουρα πρόκειται για μια λανθασμένη κίνηση της διοίκησης του Εθνικού αλλά ακόμα πιο κακή και «ανώριμη» υπήρξε η επιλογή της συγκεκριμένης καλλιτεχνικής πρότασης. Γιατί ήταν απολύτως βέβαιο ότι η χρησιμοποίηση του Σάββα Ξηρού ως μέρους του μύθου, θα ξεπερνούσε τη λειτουργία της θεμιτής πρόκλησης που δικαιούται κάθε καλλιτέχνης στο έργο του.

Εκτός αυτού, η μνήμη από την εγκληματικότητα του προσώπου είναι τόσο νωπή και επαίσχυντη, που το κοινό δεν θα μπορούσε παρά να εγκλωβιστεί στην περιπτωσιολογία του ρεαλισμού και να μην μπορέσει να εισπράξει την διδακτική γενικότητα που κάθε δραματουργία οφείλει στον θεατή της. Για παράδειγμα, η «τρομοκράτης» Αντιγόνη επελέγη από τον Σοφοκλή για να προκαλέσει το κοινό -μια γυναίκα παραβαίνει διαταγές του άρχοντα της πόλης!- αλλά ο μύθος απέχει από την αθηναϊκή δημοκρατία, πάνω από μισό αιώνα. Άρα λοιπόν, όποιος τυχόν σκανδαλίστηκε δεν είχε την δυνατότητα να ταυτίσει πρόσωπα και καταστάσεις σε πραγματικό χρόνο. Άλλωστε η τέχνη πάντα, υπαινίσσεται, δεν δείχνει κατάματα.

Εν πάση περιπτώσει, διορθώθηκε ένα ατυχέστατο λάθος με ένα ακόμα μεγαλύτερο λάθος. Αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί. Απλά, δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσουμε και πάλι, ότι γίνονται συνεχώς προσπάθειες να εμπεδωθεί ένα κλίμα θαυμασμού προς τον «αντισυστημισμό» της τρομοκρατίας. Ότι υπάρχει διάχυτο στην ελληνική κοινωνία, ένα κλίμα αντιπαράθεσης απέναντι στη κανονικότητα της αστικής δημοκρατίας, που συγκινεί μικρούς και μεγάλους. Από την άλλη, δημιουργείται συχνά ένα κύμα αντιπερισπασμού από συντηρητικούς κύκλους, οι οποίοι το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αυτό που αξίζει στον «ηδυπαθή» εξτρεμισμό των αντιαστικών δράσεων.

Όλα αυτά είναι οπωσδήποτε γοητευτικά. Όπως γοητευτικός είναι και ο επαναστατημένος άνθρωπος του Καμύ ή άκρως γοητευτική είναι και η σουρεαλιστική γενιά του Παρισιού στον Μεσοπόλεμο. Αλλά και στην ίδια την καθημερινότητα, πιο ελκυστικός είναι, σε μία ονειροπόλα φοιτήτρια, ένας αντισυστημικός «αγωνιστής» που στρίβει τσιγάρα και διαβάζει Μπουκόφσκι από έναν «ρεαλιστή» συμφοιτητή που βιάζεται να πάρει το πτυχίο του για να φύγει για μεταπτυχιακό στην Αγγλία.

Η ίδια όμως φοιτήτρια κάποια στιγμή, αισθάνεται ότι θα πρέπει να μπει στην αγορά εργασίας. Και για να κάνει οικογένεια, παντρεύεται τον συμφοιτητή που επέστρεψε από την Αγγλία..! Είναι πλέον, η περίοδος της δημιουργίας και της γονιμότητας. Όχι τόσο του έρωτα και της τρέλας. Τα απωθημένα του «αντισυστημισμού» μπορεί να υπάρχουν αλλά τα ένστικτα της δημιουργίας προσπαθούν να εκτονωθούν στην κανονικότητα.

Εμείς λοιπόν, στην Ελλάδα, κουβαλάμε πολλούς μύθους «αντισυστημισμού» και δεν λέμε να μεγαλώσουμε. Στο δημοτικό, μαθαίνουμε για τους κλέφτες και τους αρματολούς, στο Γυμνάσιο για το «Όχι» στους Ιταλούς, στο Λύκειο, για το Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο, για τον Βελουχιώτη και τον Μαρξ. Και στο τέλος καταλήγουμε σε έναν ακαθόριστο θαυμασμό απέναντι στη «βαναυσότητα» του ανορθόδοξου και του αντισυστημικού. Αρκεί να μάχεται την καθεστωτική κανονικότητα του ρεαλισμού.

Με λίγα λόγια, παράγουμε ένα υπερβολικό «αντισυστημισμό» τον οποίον δεν μπορούμε και να καταναλώσουμε. Έτσι συντηρείται γενικώς στις γενιές που έρχονται μια «ροκ» επαναστατική διάθεση, που στην προκειμένη περίπτωση δημιουργεί μία υπαινικτική γοητεία προς τον Σάββα Ξηρό. Και ασφαλώς η τέχνη, σχετίζεται με το φαντασιακό και το γοητευτικό. Όχι με τον ορθολογισμό. Γι’ αυτό και, μολονότι τρομοκράτης, έχει ηρωοποιηθεί στα μάτια ενός σημαντικού μέρους των νέων.

Όπως και να ‘χει, αυτά συμβαίνουν παντού. Και στη Γαλλία και στην Ιταλία και στην Ισπανία. Η κοινωνία όμως, θα πρέπει να προχωρήσει. Η δημοκρατία -ασφαλώς η αστική, δεν έχουμε άλλη!- πρέπει να στηριχθεί στη δημιουργία και στην παραγωγικότητα. Και δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να ενθαρρύνει τη γοητεία στη βαναυσότητα, όποια κι αν είναι αυτή. Γιατί, χωρίς αμφιβολία, ο «μεσσιανισμός» που ηρωοποιεί τρομοκράτες ως ακαθόριστους φορείς ελπιδοφόρας δικαιοσύνης, στερεί από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τον ορθολογισμό και την δημιουργικότητα.

Σε όλους μας αρέσει η απόκλιση από τη νόρμα. Κάποτε όμως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μεγαλώσαμε πια ως χώρα. Ενηλικιωθήκαμε και αυτό που μας φαίνεται ως παραλογισμός στη ζωή τιθασεύεται μόνο με τον ορθολογισμό και την πράξη. Όχι με το έγκλημα, την εκδίκηση και τον αποτροπιασμό. Ακόμα κι αν ο «μύθος» τους προσπαθεί «έντεχνα» να συμπεριληφθεί στην ίδια την τέχνη…»

Σημείωση: Ο τονισμός με bold στο κείμενο έγινε για τις ανάγκες αυτού του σημειώματος (εδώ).

Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης και η επιστήμη


Image result for εικόνες προπαγάνδα

Διαβάζω στον Θεόδοτο:  Δεν είναι κάτι καινούργιο, το 1994, μια έρευνα στο περιοδικό ''Divorce & Remarriage'' ανέλυσε τα δεδομένα της βιβλιογραφίας πάνω στον ομοφυλοφιλικό γονεϊκό ρόλο και τα αποτελέσματα του στην ανατροφή των παιδιών. Οι ερευνητές κατέληξαν: «Κάθε μελέτη αξιολογήθηκε σύμφωνα με τα στάνταρ που δέχεται η επιστημονική έρευνα, το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν ότι όλες οι μελέτες στερούνταν εξωτερικής εγκυρότητας και ούτε μία μελέτη αντιπροσώπευε τον πληθυσμό των ομοφυλόφιλων γονέων. Μόνον τρείς μελέτες ικανοποιούσαν τα ελάχιστα στάνταρ εξωτερικής εγκυρότητας, ενώ οι υπόλοιπες έντεκα παρουσίασαν θανάσιμες απειλές στην εσωτερική εγκυρότητα. Το συμπέρασμα λοιπόν πως δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές στα παιδιά που ανατράφηκαν από μητέρες λεσβίες σε σύγκριση με αυτά που μεγάλωσαν από ετερόφυλες μητέρες, δεν είναι επομένως στηριγμένο από την επιστημονική έρευνα». Επίσης πρόσθεσαν:«ένας άλλος αμοιβαίος περιορισμός πολλών εκ των μελετών υπήρξε εκείνος που εντοπίστηκε από τον Rees (1979), δηλαδή, η πολιτική και νομική επιθυμία “να παρουσιαστεί στον κόσμο μία ευτυχισμένη και καλά ισορροπημένη λεσβιακή οικογένεια”.

Ετούτο είναι ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο που είναι αναρτημένο στον παραπάνω ιστότοπο. Το διάλεξα, γιατί από αυτά που αναφέρει, προκύπτει, ότι η χειραγώγησή μας μπορεί να γίνεται με ανεξιχνίαστους κατ' αρχήν τρόπους. Κι είναι ανεξιχνίαστοι γιατί είναι ύπουλοι, μεθοδευμένοι έτσι ώστε να μην εγείρουν κοινωνικές αντιδράσεις, προκειμένου να επιτευχθεί ένας αντικοινωνικός στόχος. Όπως γίνεται πάντα. Με δόλο και ιδιοτέλεια. Δηλαδή συμφέρον. Και σε τούτο επιστρατεύεται, για τον όλεθρο και τη συμφορά, θεραπαινίς αδρά αμειβομένη, ακόμη κι η επιστήμη. Όσο κι αν μας φαίνεται απίστευτο.

Το θέμα στην πληρότητά του (όπως δημοσιεύεται στον Θεόδοτο) έχει ως εξής (οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μου), διαβάστε το:

ΤΟ LOBBY ΤΩΝ GAY

 Άρθρο του Roberto Gallo
Μετάφραση Ιωάννης Αυξεντίου

Μία επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε πριν ένα χρόνο και αμέσως έκανε τον γύρο των διεθνών εφημερίδων, υποστήριξε ότι για να γίνει δεχτός ο γάμος των ομοφυλόφιλων θα έφθανε μία συζήτηση με έναν ομοφυλόφιλο ακτιβιστή, του οποίου η εμπειρία θα ήταν σε θέση να επηρεάσει θετικά την δημόσια γνώμη. Η βασική θέση της μελέτης είναι ότι οι αντιρρήσεις στα αιτήματα των LGBT (Lesbian-Gay-Bisexual-Transgender) είναι ιδεολογικές και ενστικτώδεις, και άρα εύκολα μπορεί να αλλάξουν.

Οι εφημερίδες την ανέδειξαν ως την πιο μεγάλη μελέτη υπέρ των ομοφυλοφίλων, και πράγματι οι ερευνητές  το παρουσίασαν με την γνωστή ρητορική. Ωστόσο, μερικούς μήνες μετά την δημοσίευση της στο περιοδικό ''Science'', ένας από τους δύο συγγραφείς, ο Donald Green, απέσυρε το άρθρο  καταγγέλλοντας τον άλλον συγγραφέα, τον Michael LaCour,  ότι παραποίησε τα στοιχεία: «Είμαι βαθιά αμήχανος εξαιτίας αυτής της κατάστασης και ζητώ συγγνώμη από τους εκδότες και τους αναγνώστες του ''Science''», δήλωσε. Ο LaCour τώρα κινδυνεύει να διωχθεί για επιστημονική απάτη.

Δεν είναι κάτι καινούργιο, το 1994, μια έρευνα στο περιοδικό ''Divorce & Remarriage'' ανέλυσε τα δεδομένα της βιβλιογραφίας πάνω στον ομοφυλοφιλικό γονεϊκό ρόλο και τα αποτελέσματα του στην ανατροφή των παιδιών. Οι ερευνητές κατέληξαν: «Κάθε μελέτη αξιολογήθηκε σύμφωνα με τα στάνταρ που δέχεται η επιστημονική έρευνα, το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν ότι όλες οι μελέτες στερούνταν εξωτερικής εγκυρότητας και ούτε μία μελέτη αντιπροσώπευε τον πληθυσμό των ομοφυλόφιλων γονέων. Μόνον τρείς μελέτες ικανοποιούσαν τα ελάχιστα στάνταρ εξωτερικής εγκυρότητας, ενώ οι υπόλοιπες έντεκα παρουσίασαν θανάσιμες απειλές στην εσωτερική εγκυρότητα. Το συμπέρασμα λοιπόν πως δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές στα παιδιά που ανατράφηκαν από μητέρες λεσβίες σε σύγκριση με αυτά που μεγάλωσαν από ετερόφυλες μητέρες, δεν είναι επομένως στηριγμένο από την επιστημονική έρευνα». Επίσης πρόσθεσαν:«ένας άλλος αμοιβαίος περιορισμός πολλών εκ των μελετών υπήρξε εκείνος που εντοπίστηκε από τον Rees (1979), δηλαδή, η πολιτική και νομική επιθυμία “να παρουσιαστεί στον κόσμο μία ευτυχισμένη και καλά ισορροπημένη λεσβιακή οικογένεια”» (σ.116).

Τι γράφει ο επιστήμων; Να το επαναλάβουμε; «η πολιτική και νομική επιθυμία…»  Ουδέν σχόλιο!

Για να μην μιλήσουμε για το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των μελετών υπέρ του γονεϊκού ρόλου των ομοφυλοφίλων, πραγματοποιήθηκαν από την κύρια ερευνήτρια της American Psychological Association, Charlotte Patterson, ακτιβίστρια LGBT, ήδη καταδικασμένη από ένα δικαστήριο της Φλόριντας για παραποίηση δεδομένων: «Η αμεροληψία της Dr.Patterson», αποφάνθηκε το Δικαστήριο, «έχει έρθει σε αμφισβήτηση όταν πριν από την δίκη, αρνήθηκε να παραδώσει στους δικηγόρους της τα αντίγραφα  των  έγγραφων που χρησιμοποίησε  στις  μελέτες. Το δικαστήριο διέταξε να το κάνει, αλλά εκείνη αρνήθηκε μονομερώς, παρά τις συνεχείς προσπάθειες από τους δικηγόρους της για να επιτευχθεί αυτό. Και οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι η συμπεριφορά της dr. Patterson αποτελεί σαφή παραβίαση της τάξης του Δικαστηρίου. Η dr.Patterson πιστοποίησε την λεσβιακή κατάσταση της και η κατηγορούμενη υποστήριξε ότι η έρευνά της ήταν μάλλον ελαττωματική επειδή χρησιμοποίησε τους φίλους της ως υποκείμενα για την έρευνά της.» (JUNE AMER, Petitioner, v. Floyd P. Johnson, District Administrator, District X, Florida Department of Health and Rehabilitative Services, Respondent, 17th Judicial Circuit in and for Broward County, Case No. 92-14370 (11). July 27, 1997).

Το 2012 ο Loren Marks του  Louisiana State University ανέλυσε τις 59 μελέτες που ανέφερε η American Psychological Association (APA), σύμφωνα με τις οποίες τα παιδιά γονιών γκέι ή λεσβιών δεν θα ήταν σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με εκείνα των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών, και απεκάλυψε την ασυνέπεια τους από επιστημονική άποψη: λείπει η ομοιογενής δειγματοληψία, υπάρχει απουσία των ομάδων και των χαρακτηριστικών ελέγχου, τα δεδομένα είναι συχνά αντιφατικά, το πεδίο εφαρμογής είναι περιορισμένο, και επίσης  ανίχνευσε έλλειψη μακροπρόθεσμων δεδομένων  και  στατιστικής ισχύoς.

Το 2008 μία άλλη peer-review μελέτη απεκάλυψε ότι στο μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής βιβλιογραφίας υπέρ της μη ύπαρξης διαφορών μεταξύ των παιδιών που ανατράφηκαν από γονείς ομοφυλόφιλους και ετερόφυλους, «απαλείφθηκαν τα πιθανά αρνητικά αποτελέσματα και επίσης προέκυψαν πολλοί αρνητικοί παράγοντες από την περαιτέρω ανάλυση των δεδομένων. »

Τέλος  το 2001,  μία μελέτη του University of  Southern California  βρήκε ότι δεκάδες μελέτες πάνω σε παιδιά που μεγάλωσαν με γονείς γκέι, παραποιήθηκαν για πολιτικούς λόγους, με τρόπο ώστε να μην τραβήξουν την οργή των ομοφυλόφιλων ακτιβιστών ή να ενθαρρύνουν την αντι-γκέι ρητορική. Οι υπεύθυνοι της έρευνας, οι καθηγητές  Stacey και Biblarz, πράγματι, δήλωσαν ότι πολλοί μελετητές ανησυχούν ότι εάν προβληθούν οι διαφορές μεταξύ των δύο προαναφερθέντων κατηγοριών παιδιών, αυτό θα αποτελούσε μία προσβολή προς τους συλλόγους  LGBT, επιτρέποντας στους αντιπάλους της γκέι ανατροφής των παιδιών να χρησιμοποιούν τα  επιστημονικά δεδομένα για να υποστηρίξουν  τις  θέσεις τους.

Πολλοί  μιλούν για LGBT  λόμπι: παρατηρώντας  όλα  αυτά οδηγούμαστε στην σκέψη ότι όχι μόνον υπάρχει, αλλά ότι τώρα πλέον ασκεί πιέσεις σε κάθε σημαντικό τομέα της κοινωνίας. Συμπεριλαμβανομένης  και της  επιστημονικής  κοινότητας.

ΣΧΟΛΙΑ:

1. Κατ’ αρχή, πρέπει να επισημάνουμε την μέγιστη πνευματική διαστροφή που υπάρχει σε αυτή τη διαδικασία: κάνουν έρευνες για να διαπιστώσουν εάν υπάρχουν αρνητικές  ή όχι  επιπτώσεις στα παιδιά που ανατράφηκαν από γκέι γονείς, παραβλέποντας το κύριο ζήτημα: την αποδοχή ότι ένα ζευγάρι γονέων θα μπορούσε να αποτελείται από δύο άτομα του ίδιου φύλου! Δηλαδή εάν, υποθετικά, οι έρευνες έδειχναν ότι δεν δημιουργούνται αρνητικές επιπτώσεις στα παιδιά, τότε δεν θα υπήρχε κανένα οντολογικό πρόβλημα! (κατάντια του σημερινού επιστημονικού πνεύματος)


2. Όταν βλέπετε επιστήμονες να παραποιούν στοιχεία, να γνωρίζετε ότι ένα από τα ακόλουθα τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνει:



Α) Χρηματοδοτήσεις….

Β) Διαταγές ''άνωθεν''…

 Γ) Προσωπικό  κόμπλεξ.

3. Το δυτικό σύστημα επιθυμεί την ύπαρξη ενός λόμπι γκέι για να μην φαίνεται ότι το ίδιο (το σύστημα) προωθεί την ομοφυλοφιλική ατζέντα. Στην Ρωσία όπου το σύστημα δεν θέλει την ομοφυλοφιλία, υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν κάθε μορφή ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας. (πχ.  σαν αυτή που κάνουν ελληνικά σήριαλ)

4. Και λίγη ιστορία: ποιός ήταν ο πρώτος υπερασπιστής και προπαγανδιστής των ''ομοφυλοφιλικών δικαιωμάτων''; Εδώ 

Σημείωση (δική μου): 
Σχετικό προς το θέμα του σημειώματος  αυτού είναι και το θέμα προηγούμενου σημειώματος (εδώ) με τίτλο «Σύμφωνο Συμβίωσης ομοφύλων: γάμοι και οικογένειες. [Μια μαρτυρία από μέσα. Από την Dawn Stefanowicz

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Ο Μακιαβέλλι, ο χασάπης, ο ποιητής, ο άσχετος κι ο «άνθρωπος του Θεού»


Image result for εικόνες Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού 

Συνεχίζοντας με τα πρότυπα προς μίμησιν ή προς αποφυγήν, σήμερα θα ασχοληθούμε με τα πρότυπα και τις αρχές άσκησης της εξουσίας και διακυβέρνησης.
Με την έκπληξη, την κατάπληξη ή την αποπληξία να καταλαμβάνει κάθε τόσο  τους πολίτες εξαιτίας των μέτρων που -με αστείρευτη την έμπνευση- η πολιτική μας ηγεσία κάθε τόσο λαβαίνει για να «αντιμετωπίσει» την κρίση, σαν μού 'πεσε στα χέρια τούτος ο «κατάλογος», τον βρήκα σαν την τέλεια απάντηση κι εξήγηση, για τα όσα τρελλά, ανεξήγητα, ανόητα, και ακατανόητα μας προσφέρει και μας επιβάλλει  η πολιτική μας επικαιρότητα. Διαβάζω εδώ  τα πιο γνωστά αποφθέγματα του Νικολό Μακιαβέλι. Σας τα παραθέτω, αντιγράφοντάς τα, και σχολιαστικά διερμηνεύοντας -από τα τεκταινόμενα- τις απόψεις των κυβερνώντων επ' αυτών:

• Ο ηγέτης αποκτά κύρος με το να είναι είτε αληθινός φίλος είτε πραγματικός εχθρός. Δηλαδή παίρνει θέση, καθαρά, υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Αυτή η τακτική έχει πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα από την απλή ουδετερότητα. [Σχόλιο: επικίνδυνο πράγμα η αλήθεια, επικίνδυνο πράγμα και το ψέμμα, άσε καλύτερα να μην λέμε και τίποτα συγκεκριμένο.]

• Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εκμηδενίζεις. [Σχόλιο: και τί να τους κάνω όλους αυτούς με το μέρος μου; δεν μπορώ να τους διορίσω όλους, κι όσο για την εκμηδένισή τους, άσε καλύτερα, γιατί αν ποτέ- λέμε τώρα- αν ποτέ(!) αλλάξουν τα πράγματα, μπορεί να βρούμε το μπελά μας!]

• Η πρώτη εντύπωση που δημιουργεί ένας ηγεμόνας είναι αυτή που δίνουν οι άνθρωποι που τον περιστοιχίζουν. [Σχόλιο: γι' αυτό διώξαμε τους μισούς.]

• Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μια ανωμαλία για να αποφύγει έναν πόλεμο, γιατί δεν τον αποφεύγει, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του. [Σχόλιο: μα αν κάνουμε πόλεμο θα χάσουμε τους ευρωπαίους φίλους μας, και μετά, ξέρει κανείς πώς γίνεται ένας πόλεμος; εμείς μέχρι τώρα μόνο διαδηλώσεις κάναμε!]

• Ο άνθρωπος είναι καλός μόνο όταν είναι αδύναμος. [Σχόλιο: γι' αυτό τους εξουθενώνουμε όλους, με φόρους και με εισφορές. Να, αμέσως μετά τον ΕΝΦΙΑ 2015 θα βάλουμε τον ΕΝΦΙΑ του 2016, αυτόν που θα καταργούσαμε.]

• Κάνε το κακό μια κι έξω, αλλά το καλό δίνε το σιγά-σιγά. [Σχόλιο: αφού δεν έχω καλό να κάνω για τους ντόπιους, κάνω το κακό μονάχα. Και το κάνω, και σιγά-σιγά και μια κι έξω. Παρ' όλα αυτά, κάποιοι, εξακολουθούν, ακόμη να ζουν. Πρέπει να σκεφτώ κάτι ακόμα.]

• Ποτέ τίποτε μεγάλο δεν επιτεύχθηκε χωρίς κίνδυνο. [Σχόλιο: εμείς δεν θέλουμε μεγάλα, γιατί είμαστε μικρή χώρα. Μεγάλες θέλουμε μονάχα τις ελπίδες, τους φόρους, τις εισφορές και την αναμονή.]

• Οι πρίγκιπες και οι κυβερνήσεις είναι, μακράν, τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία. [Σχόλιο: γι' αυτό τους φτωχαίνουμε όλους, για να μην έχουμε πρίγκηπες. Και γι' αυτό κι εμείς δεν είμαστε κυβέρνηση. Για να μην κάνουμε επικίνδυνα πράγματα.]

• Μια αλλαγή αφήνει την πόρτα ανοιχτή για να μπουν και άλλες. [Σχόλιο: γι' αυτό κάναμε τώρα μονάχα το σύμφωνο. Μετά θα τους κάνουμε και με παιδιά, και μετά με πλήρη ελευθερία επιλογής φύλου, κάθε δεύτερη μέρα, και με απαγόρευση της οποιαδήποτε ενστάσεως επί της νομοθεσίας περί τα σεξολογικά.]

• Ποτέ μην προσπαθείς να κερδίσεις με τη βία αυτό που μπορεί να αποκτηθεί με πονηριά. [Σχόλιο: πώς νομίζετε ότι επιβιώνουν όλοι οι πολιτικοί μέχρι τώρα και ξαναγίνονται κυβέρνηση; Γιατί να αλλάξουμε τη μέθοδο εμείς;]

• Γενικά οι άνθρωποι είναι αγνώμονες, ασταθείς και υποκριτές· προτιμούν να αποφεύγουν τον κίνδυνο και είναι αχόρταγοι για κέρδος. [Σχόλιο: εμείς γιατί να είμαστε διαφορετικοί;]

• Η υπόσχεση που δόθηκε ήταν μια αναγκαιότητα του παρελθόντος. Ο λόγος που δεν κρατήθηκε είναι μια αναγκαιότητα του παρόντος. [Σχόλιο: αυτή είναι η διαλεκτική στην πράξη.]

• Έναν ηγέτη πρέπει να τον φοβούνται και να τον αγαπούν. Αν δεν γίνεται και τα δύο, τότε καλύτερα μόνο να τον φοβούνται. [Σχόλιο: Είμαστε σε δύσκολη θέση,  γιατί κι εμείς  κάνουμε τα ίδια, όπως και οι προηγούμενοι. Αυτό που απομένει, είναι να πάρουμε εμείς μέτρα, σκληρότερα από εκείνα, που έπαιρναν οι άλλοι!]

• Συμβαίνει, όλοι οι ένοπλοι προφήτες να είναι νικητές και οι άοπλοι να χάνονται. [Σχόλιο: Γι' αυτό, ποτέ πια ξανά ο αφοπλισμός της Βάρκιζας!]

• Ο πόλεμος αρχίζει όταν θέλεις, αλλά δεν τελειώνει όταν θέλεις. [Σχόλιο: γι' αυτό αποφάσισα να μην αντιστέκομαι πια.]

• Αυτός που θέλει να τον υπακούν πρέπει να ξέρει να διατάζει. [Σχόλιο: εμείς είμαστε δημοκράτες, δεν διατάζουμε, εμείς απλώς προσκαλούμε. Το λαό σε διαδήλωση για τα μέτρα που παίρνουμε σε βάρος του, και τους πρόσφυγες για να 'ρθούνε στη χώρα μας να βρούνε απάγγειο, περιποίηση, ήλιο  και προστασία.]

• Οι άνθρωποι έχουν το ελάττωμα, όταν έχει νηνεμία, να νομίζουν ότι δεν θα έρθει ποτέ καταιγίδα και δεν προετοιμάζονται. [Σχόλιο: γι' αυτό είμαστε ανέτοιμοι να κυβερνήσουμε, γιατί ποτέ δεν σκεφτήκαμε πως όσα λέγαμε θα πρέπει και να τα εφαρμόσουμε.]

• Η τύχη είναι γυναίκα και γι’ αυτό ευνοεί τον νέο που την χειρίζεται με τόλμη. [Σχόλιο: κι η εξουσία είναι κάτι σαν τα ...μεταξωτά εσώρουχα....]

• Η αρετή κι ο πλούτος σπάνια πηγαίνουν στον ίδιο άνθρωπο. [Σχόλιο: εδώ ταιριάζει το λεγόμενο «ο γάϊδαρος με τη σέλλα».]

• Η φιλοδοξία είναι τόσο δυνατό πάθος, που όσο ψηλά και αν φθάσει κανείς δεν είναι ικανοποιημένος. [Σχόλιο: γι' αυτό φωνάζουμε συνέχεια πως τώρα πια δεν πρόκειται να κυβερνήσει κανένας άλλος! Πως τελειώσαμε μ' αυτούς!]

• Ο καθένας βλέπει αυτό που φαίνεσαι. Λίγοι καταλαβαίνουν αυτό που είσαι. [Σχόλιο: γι' αυτό εμφανίζομαι συνέχεια και πανηγυρίζω, χωρίς να τους αφήνω να σκεφτούν και να μαντέψουν τί θέλω και τί μπορώ.]

• Οι άνθρωποι είναι τόσο αφελείς και τόσο έτοιμοι να υπακούσουν, ώστε ποτέ δεν θα λείψουν τα θύματα σε έναν αχρείο για να κάνει τις απάτες του. [Σχόλιο: ο φόβος είναι μήπως μερικοί ξυπνήσουν και ξεσηκώσουν τους κοιμώμενους, γι' αυτό πρέπει να εξοντώσουμε όλους εκείνους, από τους οποίους κινδυνεύουμε. Και το κάνουμε  με τη γελοιοποίηση,  με την περιφρόνηση, ή με τη φίμωσή τους!]

• Μόλις κυριαρχήσει σε μια πόλη ένας κυβερνήτης, θα πρέπει να σκεφθεί τι τιμωρίες θα επιβάλει. Πρέπει να τις επιβάλει όλες μια κι έξω και να μην τις ανανεώνει κάθε μέρα. [Σχόλιο: γι' αυτό κραδαίνουμε κι εμείς τις λίστες των φοροφυγάδων! δεν βιαζόμαστε όμως, γιατί μπορεί να είναι και δικοί μας μέσα. Ηρτημένης της εκκρεμότητος, οι εχθροί μας, συνέχεια φοβούνται!]

• Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. [Σχόλιο: εδώ υπάρχει ζήτημα, γιατί  ξεκοπήκαμε από τα  άγια, και μας μείνανε μονάχα τα μέσα. Σκέφτομαι, καλύτερα έτσι, τώρα που έχουμε τα μέσα, σκοπούς βρίσκουμε, ό,τι ώρα θέλουμε. Δικά μας και τ' αυγά και τα καλάθια.]

• Σε ένα ηγεμόνα δεν λείπουν ποτέ οι νόμιμοι λόγοι για να παραβεί μια υπόσχεση. [Σχόλιο: Μεγάλη άνεση αυτό!]

• Ο απλοϊκός λαός πάντα παρασύρεται από την εξωτερική εμφάνιση, και ο κόσμος αποτελείται κυρίως από απλοϊκούς. [Σχόλιο: γι' αυτό δεν φοράω γραβάτα, για να με θεωρούνε φιλαράκι τους.]

• Οι άνθρωποι ξεχνούν ευκολότερα το θάνατο του πατέρα τους παρά την απώλεια της περιουσίας τους. [Σχόλιο: οι μεγάλοι πεθαίνουνε έτσι κι αλλιώς, αλλά δεν γίνεται να χάσουμε τις ανέσεις μας.]

• Προκαλεί κανείς το ίδιο μίσος με τις καλές πράξεις όσο και με τις κακές. [Σχόλιο: γι' αυτό αποφάσισα να μην κάνω τίποτε διαφορετικό από τους προηγούμενους.]

• Δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό για τον ηγεμόνα από το να φαίνεται ότι είναι θρήσκος. [Σχόλιο: γι' αυτό πάω κάπου -κάπου στον Αρχιεπίσκοπο! Γι' αυτό πέταξα και το περιστέρι πέρυσι, στον Πειραιά! Για τον ίδιο λόγο, η κυβέρνησή μου αγωνίζεται και για το τζαμί των επισκεπτών! Εγώ, δεν έχει σημασία τί πιστεύω, ή αν δεν πιστεύω σε τίποτε, αλλά σέβομαι εκείνους που πιστεύουν στο ό,τιδήποτε. Ειδικά μάλιστα, εκείνους που γελοιοποιούν τους πιστούς Χριστιανούς και την παράδοσή τους, θεωρώ ότι προσφέρουν μεγάλη υπηρεσία στην Πολιτεία. Μάλιστα, αυτούς, τους τιμώ ιδιαιτέρως με  την ανάθεση υπουργικής θέσης στη διοίκηση και την χάραξη πολιτικής επί  της παιδείας και επί των θρησκευμάτων. Δεν το έχω αποδέιξει; Μπαλτάς, Κουράκης, Φίλης, Αναγνωστοπούλου! Θέλετε κι άλλο;]

Χάθηκε (η ευκαιρία, ή η δυνατότητα), να βρεθεί ένας «άνθρωπος του Θεού» για να μας κυβερνήσει; Ένας άνθρωπος που να ξέρει και να καταλαβαίνει, να θέλει και να πιστεύει, να εμπνέει και να συσπειρώνει τον κόσμο, στο μεγάλο ζητούμενο που είναι η παραγωγικότητα, η αποτελεσματικότητα, η συνέπεια, η εντιμότητα προθέσεων και έργων, και ο οποίος θα εργαστεί  με φιλοπονία κι όχι με κενοδοξία και με ατομική πολιτική αντζέντα, για την χώρα και την προοπτική της;

Σημειώσεις 
α) η φωτογρφία του σημειώματος ελήφθη από ΕΘΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Μαρτίου 2015 
ethniki-eteria.blogspot.com1280 × 720Search by image

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Διδάσκαλοι φρονήματος και ήθους: Δόμνα Βιζβίζη, η Κυρά των Θαλασσών



 


Το Σημείωμα τούτο είναι επίκαιρο, ως διδακτικό, αφού τούτες τις μέρες θα γιορτάσουμε τους Τρείς Ιεράρχες, τους μεγάλους Δασκάλους ήθους και φρονήματος, και συμπίπτει με τη γεγγονός πως η πατρίδα μας δέχεται νέες απειλές από τους ισχυρούς του κόσμου τούτου, λες και όλοι τους αυτοί βαλθήκανε να τη σβήσουν από το χάρτη των ζωντανών εθνών.

Παρμένο από μια  Πηγή: Pygmi.gr
με πολλούς θησαυρούς, όπου: “Οι ελεύθεροι άνθρωποι οφείλουν με όλη τους την ψυχή να αγωνίζονται ενάντια σε κάθε εισβολέα που αποτελεί απειλή για την ελευθερία τους και κίνδυνο για τα εδάφη τους…”

Η ελληνική ιστορία βρίθει μεγάλων αγωνιστών, ο καθένας εκ των οποίων πάλεψε με τον δικό του τρόπο και συνεισέφερε με όσα μέσα διέθετε, ώστε το καράβι του Ελληνισμού να συνεχίσει την μακραίωνη πορεία του «λαβωμένο» μεν κατά καιρούς, αλλά πάντοτε όρθιο και απτόητο…

Πολλοί από αυτούς τους αγωνιστές επέλεξαν να μείνουν στην αφάνεια, ως άγνωστες φιγούρες ανάμεσα στο πλήρωμα του καραβιού, μακριά από τα φώτα της ιστορίας και μοναδικό μέλημα τους είχαν την διεκπεραίωση της αποστολής τους…

Ευτυχώς για εμάς όμως, το σπουδαίο έργο που επιτέλεσαν τους προδίδει, όσα χρόνια και αν περάσουν, λειτουργώντας ως φωτεινός φάρος, που στόχο έχει να αποτρέψει το καράβι του Ελληνισμού από τις κακοτοπιές, δείχνοντάς του τον δρόμο που πρέπει και οφείλει να ακολουθήσει…

Με αυτούς τους ανθρώπους επιλέξαμε να ασχοληθούμε στα επόμενα άρθρα μας, αποδίδοντάς τους έτσι, έναν μικρό φόρο τιμής, για όσα προσέφεραν σε εμάς και την Ελλάδα.

Η Θρακιώτισσα Καπετάνισσα Δόμνα Βισβίζη, «Κυρά των θαλασσών», όπως την αποκαλούσαν, διαθέτοντας δικό της πλοίο, το περίφημο «Καλομοίρα», έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων!

Αν και καταγόταν από ζάπλουτη οικογένεια, παράτησε τα πάντα, προκειμένου να υπηρετήσει το έθνος. Παντρεύτηκε τον Πλοίαρχο Αντώνη Βισβίζη, τον οποίο και ακολούθησε στον πόλεμο, ανεβαίνοντας στο πλοίο μαζί με τα πέντε παιδιά της και ολόκληρη την κινητή περιουσία της.

Σταδιακά συνετάχθησαν με τον στόλο των Ψαριανών και όργωναν το Αιγαίο, έχοντας ως στόχο «να χτίσουν το χρυσό παλάτι της Ελευθερίας», όπως συνήθιζαν να λένε…

«Ο Χατζή Αντώνης Βισβίζης έλαβε μέρος σε αλλεπάλληλες ναυτικές επιχειρήσεις με το μπρίκι του «Καλομοίρα» και την ηρωική γυναίκα του Δόμνα, τα 5 παιδιά του και 140 ναύτες. Ο Αντ. Βισβίζης συμμετείχε στις ναυμαχίες του Άθω, της Λέσβου και της Σάμου, βοήθησε ενεργά τους επαναστάτες κατά τις επιχειρήσεις των Δημ. Υψηλάντη, Οδ. Ανδρούτσου και Νικηταρά στην Αγ. Μαρίνα Λαμίας και συνέβαλε αποφασιστικά στη διάσωση τους από την επερχόμενη στρατιά του Δράμαλη.

Μετά το θάνατο του, συνέχισε την πολύτιμη προσφορά του, η δεύτερη Μπουμπουλίνα της εποχής εκείνης, η Δόμνα Βισβίζη, η οποία, συνεργαζόμενη στενά με τον υπαρχηγό του μπρικιού «Καλομοίρα» καπε­τάν Σταυρή, συνέχισε την πολιορκία του Ευρίπου και διακρίθηκε στο πεδίο της μάχης. Η φήμη της θρυλικής Δόμνας Βισβίζη έγινε γνωστή ακόμη και στα μέλη των ευρωπαϊκών φιλελληνικών επιτροπών». (βιβλίο Θράκη)

Στις 21 Ιουλίου του 1822 σκοτώνεται ο Αντώνης Βισβίζης, κατά την διάρκεια «θαλάσσιας» πολιορκίας της Εύβοιας, γεγονός που ωθεί την Δόμνα να αναλάβει ως Καπετάνισσα το πλοίο και να συνεχίσει δυνατότερα τον Αγώνα!

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, σχετικά με την πολιορκία της Εύβοιας, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Φανερώνω ότι ο Καπτα-Αντώνης Βιζβίζης ευρισκόμενος εις Λιβάθα με το πλοίον του, το εις την πολιορκίαν στρατόπεδόν μας έχων μεγαλωτάτην ανάγκην τόσον από τροφάς όσον και από πολεμοφόδια μας έδωσεν τρία κανόνια του κάμπου, ενενήντα μπάλες γρανάτες, εικοσιπέντε σακέτα μπάλα μιδραλία (…) Και ούτω εκρατήσαμεν την πολιορκίαν πάλιν και εστάθημεν, επειδή είμεθα έτοιμοι να σκορπίσωμεν όλοι. Διό δίδεται το παρόν δια να έχη να παρρησιασθή εν καιρώ εις το Γένος δια ταύτην του την δούλευσιν και τον πατριωτισμόν».

Η Δόμνα Βισβίζη ξόδεψε ολόκληρη την περιουσία της, προκειμένου να συντηρήσει το πλήρωμα και κατ’ επέκταση να κρατήσει όρθιο τον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα…

Δήλωνε: «Δεν λυπάμαι να ξοδεύω χρήματα, αφού μ’ αυτά θα κτιστεί το χρυσό παλάτι της ελευθερίας». Συνήθιζε μάλιστα να υπογράφει ως « η ευπειθεστάτη πατριώτισσα και δούλη, Δόμνα Βισβίζη».

Ο Δημήτριος Υψηλάντης την χαρακτηρίζει «ευγενεστάτη και γενναιοτάτη» και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος «ευεργέτιδα»!

Εκτός, όμως, από την περιουσία της, η Δόμνα παραχώρησε μετά από αμέτρητες μάχες και το πλοίο της, με το οποίο πολλά χρόνια αργότερα ο Πιπίνος πυρπόλησε την τουρκική φρεγάτα του Χαζνέ Γκεμνισί στα παράλια της Μ. Ασίας.

Το τέλος της δεν διαφέρει και πολύ από την κατάληξη πολλών Ελλήνων Αγωνιστών, οι οποίοι έχοντας δώσει τα πάντα, μένουν στο περιθώριο από το ελληνικό κράτος…

Έτσι και η μεγάλη αυτή Καπετάνισσα κατέληξε μόνη της, χωρίς ίχνος περιουσίας να προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά της, για τα οποία αν και ζήτησε βοήθεια από την πολιτεία, αυτή δεν ήρθε ποτέ…

Έτσι, πέθανε εγκαταλελειμμένη στην περιοχή του Πειραιά το 1850 σε ηλικία 66 ετών…

Πολλά μνημεία ανεγέρθησαν προς τιμήν της και το όνομά της μένει ζωντανό μέσα από την παράδοση. Χαρακτηριστικό είναι το δημοτικό τραγούδι που περιγράφει τα κατορθώματά της:

«Πουλάκι πόθεν έρχεσαι, πουλάκι γι΄ αποκρίσου
μην είδες και μην άκουσες για την κυρά Δομνίτσα
την όμορφη, τη δυνατή, την αρχικαπετάνα,
πούχει καράβι ατίμητο και πρώτο μεσ’ στα πρώτα,
καράβι γοργοτάξιδο, καράβι τιμημένο,
καράβι που πολέμησε στης Ίμπρου το μπουγάζι;

Και το πουλάκι στάθηκε και το πουλάκι λέει,
την είδα την απάντησα σιμά στο Αγιονόρος
τρεις μέρες επολέμαγε με δυο χιλιάδες Τούρκους
Καράβια εδώ, καράβια εκεί, καράβια παρά πέρα
και τούτη σαν τον αετό ώρμαγε και χτυπούσε
δεξιά ζερβά κι ανάστροφα κι όπου βολούσε ακόμα
κι άκουγες βόγγους δυνατούς και στεναγμούς μεγάλους
κι άκουγες κλάματα πικρά, κατάρες στην κατάρα
κι οι θάλασσες κοκκίνιζαν ως φέσια των αγάδων».

Δικαίως την κατατάσσουν στο ίδιο επίπεδο συνεισφοράς με την Μπουμπουλίνα και την Μαντώ Μαυρογένους, καθώς άνθρωποι σαν κι αυτούς, που επέλεξαν να χάσουν «τα πάντα», με αντάλλαγμα μία ελεύθερη Ελλάδα, μπορούν να μας χαρίσουν μία ανάσα μέσα σε όλο αυτό το αδιέξοδο -κυρίως ψυχολογικό-, στο οποίο πολλοί από εμάς έχουν περιέλθει…

Η αρετή στην πολιτική


Image result for εικόνες πολιτικοί 


Σε τούτη τη χώρα όλοι όσοι ασχολούνται με την πολιτικοί πάσχουν να μας πείσουν ότι είναι άμωμοι. Oτι είναι εκείνοι που θα κάνουν τα πράγματα καλά, αφού όλοι οι προηγούμενοι, εκτός που ήταν αμφιβόλου ηθικής, ήταν και αναμφίβολης αναποτελεσματικότητας! Κι επί πλέον, κάθε καινούργιος, σαν ένας νέος σωσίας,  θα εξοβελίσει όλους τους προηγούμενος, ως άχρηστους!

Έτσι άρχισε κι η τελευταία κυβερνητική περίοδος. Με τη διακήρυξη της νομιμότητας και της ηθικότητάς της. Μας είχανε ειπεί οι προηγούμενοι ότι το να ενεργείς στις παρυφές του νόμου δεν έχει ψόγο. Μας είχανε ειπεί και το άλλο για το δωράκι στον εαυτό τους, μας το είπανε και με την ηθική της νομιμότητας.

Τό 'χαν ακούσει τούτο το παράδοξο οι κυβερνητικοί, και βαλθήκανε -άμα γίναν εξουσία- να κάνουνε χρήση, της παλιάς και συνηθισμένης μεθόδου. Έτσι, έγινε η αρχή.

Η έλλειψη ήθους και αρετής είναι λεπτό πράγμα. Δεν αίρεται η έλλειψη, ούτε αποκαθίσταται η τρώσις της ηθικής, επειδή κάποιος φωνάζει.
Η αρετή του προσώπου δεν φρουρείται από τρίτους, αλλά διαφυλάσσεται από τον φορέα της. Ούτε φυλακίζεται, γιατί η αρετή είναι ελευθεριότης της ψυχής.
Δεν διακηρύσσεται γιατί είναι ταπεινή και αποφεύγει την αγορά. Δεν καταδιώκεται, γιατί υποτάσσεται εκουσίως στο χρέος της.

Η προσωπικότητα με ήθος προκαλεί και προσελκύει το σεβασμό, ακόμη και στο λάθος της από αμέλεια.
Αντίθετα, ο πολιτικός που κάνει τον ανήξερο για το στραβοπάτημά του, αυτός προκαλεί τη χλεύη και την ειρωνία, πολύ περισσότερο σαν προσπαθεί να επιβάλει μέτρα και θυσίες που ο ίδιος προσπάθησε να αποφύγει.

Γιατί η νομιμότητα δεν είναι πάντα ηθική. Είναι επιβεβλημένο κατώφλι ανοχής.

Το ηθικό πλεονέκτημα δεν μπορεί να είναι ρήση κενή περιεχομένου,  γιατί τότε είναι βόμβα στα θεμέλια της εμπιστοσύνης, που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στην ηγεσία και στο λαό.

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Η συνάντηση του ανθρώπου με την ουσία των πραγμάτων


Image result for εικόνες Κίρκη 

Χρόνια τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε πού πάμε, και γιατί η πολιτεία των ημερών μας είναι αλυσιτελής, αδιέξοδη, άκαρπη και ψεύτικη.

Είναι που βαδίζουμε μέσα στο πρόσχημα, την εθελοτυφλία και την επιφάνεια των πραγμάτων. Τούτη τη σκέψη έφερε στο μυαλό μου η ανάγνωση του παρακάτω κεφαλαίου, από τη Γκέμμα του Λιαντίνη. Ποτέ ίσαμε σήμερα δεν σκεφτήκαμε πολίτες και πολιτικοί,  ότι η επί μακρόν και επιμόνως προτεινόμενη πολιτική εκδοχή τους είναι απρόσφορη. Θέλουν ή "να μας σώσουν" ή να εξουδετερώσουν τον πολιτικό τους αντίπαλο. Κανείς τους δεν ασχολείται με την ουσία του προβλήματος: που είναι μάλλον να γνωρίζουν τί είναι ικανοί να κάνουν, και τί δεν είναι ικανοί να κάνουν.  Όπως φαίνεται, ασχολούνται με την πολιτική μόνο για το παιχνίδι, αποκαμωμένοι ίσως από τη ζωή τους, και χωρίς πρόθεση ή δυνατότητα επανάκαμψης σ' αυτήν. Γιατί δεν (θέλουν να) ξέρουν πως κάποτε το παιχνίδι τελειώνει. Να, κάπως έτσι:

ΤΑ ΚΑΤΑ ΚΙΡΚΗΝ 
(...)

Ο Όμηρος είναι ή για τα μικρά παιδιά ή για τους πολύ γέροντες. Θα τον ακούσεις να παραμυθολογεί και θα σε δέσουν τα λόγια του, όπως σε δένουν μαύρα μάτια ή γαλανά, όταν δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα ή όταν τα ξέρεις σχεδόν όλα.

Έλα να ιδούμε, λοιπόν, κάτω απ' αυτή τη διπλή οπτική του μικροσκόπιου και του τηλεσκόπιου τι λέει στην ιστορία της Κίρκης.

Το καράβι του Οδυσσέα με τους συντρόφους πλέει στα νερά, και βιγλίζει μακρυά τους ορίζοντες. Ξαφνικά φαίνεται στο ραντάρ του, νησί. Πλησιάζουν γλαυκοπετώντας και λάμνοντας και το νησί μεγαλώνει. Μεγαλώνει, ωσόπου παίρνει το θώρι μιας ωραίας εξωτικής παραλίας.

- Τραβάτε και ιδέστε, τι είναι εκεί, λέει ο Οδυσσέας στους ναύτες. Γιομίστε τα τουλούμια με νερό. Πάρτε και στα φλασκιά κρασί, εάν βρείτε. Φέρτε και παξιμάδια, ανανάδες, καρύδες και ό,τι άλλο πετύχετε φαγώσιμο για το ταξίδι. Κι ελάτε να τραβήξουμε για τη μακρυνή Ιθάκη. Άειντε, και κάμετε σύντομα.

Οι σύντροφοι βαρκαρίζουνται στο νησί, κι ο βασιλιάς μένει επάνω στο καράβι φύλακας, συντηρητής, οικονόμος, και τεχνικός διαχειριστής.

Οι σύντροφοι προχωρούνε, ακροαστικά και ανιχνεύοντας, φτάνουν μπροστά σ' ένα παλάτι, και βλέπουν μια μάγισσα. Η Κίρκη είναι αυτή. Την πλησιάζουνε άφοβα, κι εκείνη τους ρωτάει το ποιος και το πώς, το πούθε, το γιατί και για πού. Ακούει και μαθαίνει.

Ύστερα τους κοιτάει γλαρωτικά, σηκώνει μια ξαφνική βεργούλα, αγγίζει απάλαφρα τους συντρόφους στον ώμο και στον τράχηλο, κι αμέσως οι σύντροφοι γίνουνται χοίροι. Ένα γραμμόφωνο πιο πέρα παίζει κάποιο σημαδιακό ρεμπέτικο:

Τα δύο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε.

Οι σύντροφοι σκορπίζουνται δυο δυο, τρεις τρεις στην πρασινάδα και στις βραγιές του κήπου, και αναματιάζουνται σαστισμένοι. Ύστερα, μ' ένα τρελό χοροπηδητό, αρχίζουνε να τρέχουν, να στέκουνται, να πηδάνε, και να γρυλλίζουν. Θέαμα ευτυχισμένο παραδείσου.

Λουτσάνε και στα νερά, κι όπου βρούνε λάσπη πάνε και χώνουν το μουσούδι τους, και κυλιούνται πανεύτυχα. Τα τρελαίνει η λάσπη τα γουρούνια, που λέει κι ο Δημόκριτος. Σύες ἐπι φορυτῷ μαργαίνουσι (i).

Ο Οδυσσέας περιμένει στο καράβι τους συντρόφους, αλλά οι σύντροφοι δεν έρχουνται. Μία, δύο, πέντε, δέκα ημέρες. Άδημονεί, συγχύζεται, κακοβάλνει. Κάποτε χάνει την υπομονή του. Ξεκινάει να πάει ο ίδιος στο νησί. Και πηγαίνει και βλέπει. Και βλέπει και θιαμάζεται. Και θιαμάζεται και δεν πιστεύει.

- Σε καλό μου, Ποσειδώνα! φωνάζει. Τι μού ‘στειλες πάλι!

Τότε αντικρύζει και τη μάγισσα. Τα μάτια της είναι σκοτεινά της αστραπής. Σε μαρμαρώνουν. Ένα ρίγος νιώθει να κυλάει στη ράχη του, και ξαφνικά καταλαβαίνει. Δια μιας συλλαβαίνει ολόκληρη την κατάσταση. Εποπτικά και ακαριαία, που λένε οι ψυχολόγοι της ενορατικής μάθησης. Ξιφουλκεί τότε, το μάτι του άγριο, και σκούζει στη μάγισσα.

-Πίσω, άτιμη, και σ' έφαγα. Τη Μπαναγία σου μέσα. Κάνε γρήγορα τους συντρόφους μου ανθρώπους! Γιατί σου παίρνω το κεφάλι με το σπαθί, όπως ο Περσέας τη Γοργόνα. Και δεν έχω και καθρέφτη.

Η Κίρκη πανικοβάλλεται, ξεφωνίζει αχ, ζαρώνει να αφανιστεί. Σηκώνει το μαγικό ραβδάκι, αγγίζει πάλι τους συντρόφους. Ένας-ένας αρχίζει να αναδύεται μέσα από το θαμπό βάθος του κόσμου των ζώων. Αγάλι-γάλι τα γουρούνια παίρνουν ν' αλλάζουν σουσούμια, μεταμορφώνουνται, ξαναγίνουνται άνθρωποι.

Ο βασιλιάς διατάζει τους ναύτες να στοιχηθούν τριάδες, πάντα με το σπαθί στο χέρι. Κοιτάει τη μάγισσα και η ματιά του έχει μεγάλη εξάντληση. Ψιθυριστά σχεδόν της λέει:

- Καημένη μου, σπολλάτη σου. Που δε σε κόβω λιανά λιανά με το γεντέκι, να σε ρίξω να σε φάνε τα ψάρια της πισίνας σου. Κι είσαι και γυναίκα.

Είπε, και γυρίζει στους συντρόφους, και τους δίνει το παράγγελμα: - Άντρες! εμπρός μαρς! ένα δύο, εν δυο! Παίρνει τους στρατιώτες του και ξεμακραίνει κατά το καράβι.

Αυτή είναι η ιστορία της Κίρκης. Και κάπως έτσι θα την διδάξουμε στους μαθητές μας οι δάσκαλοι. Στα παιδιά των δεκατριώ χρονών.

Θα καρυκέψουμε και λίγο το μάθημα με μια πρόχειρη γαρνιτούρα. Γραμματική, λίγη σύνταξη, λέξεις, εικόνες, στοιχεία εποχής, διαγραφή χαρακτήρων και τα συναφή. Πάει καλά.

Ένας μαθητής μικρός, μικρούτσικος, δοκιμάζει να ξηλώσει στην άκρη το στερεό ύφασμα που ύφανε ο αργαλειός της τάξης.

- Μα καλά, κυρ δάσκαλε, αυτός είν’ ο Όμηρος; Ένα τέτοιο παραμύθι θα μπορούσε κι η γιαγιά μου να το πλάσει. Για να μας νανουρίζει τις νύχτες με το φεγγάρι. Λίγο αλαφροΐσκιωτη νά ‘τανε, λίγο νεραϊδοπαρμένη, και φτάνει. Αυτός είν’ ο Όμηρος;

Αυτός είν’ ο Όμηρος; ερωτάμε κι εμείς με τη σειρά μας. Ο πατέρας των ποιητών; Όπως έλεγε κι ο ίδιος για το Δία, ο πατέρας των θεών. Ο Όμηρος, στους έλληνες ο πρώτος, η πύλη του πολιτισμού της Ευρώπης, η ακένωτη πηγή της σοφίας;

- Οι τραγωδίες μου είναι ψίχουλα από την πλούσια τράπεζα του Ομήρου, έλεγε ο Αισχύλος. Κι ένας ζωγράφος, ο Γαλάτων, εζωγράφισε ένα συμπόσιο σε πολυτελή αίθουσα. Έβαλε γύρω-τριγύρω όλους τους μεγάλους έλληνες συγγραφείς, και στη μέση ο Όμηρος. Ανοίγει το στόμα του καθώς τερρακόττα, και κάνει εμετούς. Και οι άλλοι τρώνε εν χορώ τα «ἐμημεσμένα».

Τριάντα αιώνες τώρα τον μελετάμε. Τον διδάσκουμε, τον σπουδάζουμε, τον εξηγάμε, τον σχολιάζουμε, και στην άκρη του δεν εφθάσαμε. Κι ούτε θέλει να φτάσουμε ποτές. Αυτός λοιπόν είν’ ο Όμηρος; Ένας ανοϊκός γεροντάκος; Σε καλό μας, δηλαδή,

Ο μαθητής με τα έξυπνα μάτια έχει δίκιο. Μας προκαλεί. Να αποβάλουμε τη σύνδρομη αφέλεια που, χωρίς οι ίδιοι να το νιώθουμε, κατεβάζει το δάσκαλο στην ηλικία του μαθητή. Ο μαθητής μας προκαλεί να ιστορήσουμε αλλοιώτικα την ιστορία. Όχι πια για τα παιδιά, αλλά για τους γερόντους. Κάπως έτσι.

                                                       * * *

Στον παλιό καιρό, στα χρόνια του Τρωικού πολέμου και του Όμηρου που λένε, ένα καράβι ταξιδεύει στις θάλασσες. Οι ναύτες του είναι σκαριά και ράτσες. Γεμιτζήδες, μούτσοι, λοστρόμοι, καμαρώτοι. Ανάμεσά τους βρίσκεται ίσως και κάποιος κοντραμπατζής.

Είναι όλοι τους άνθρωποι αγράμματοι, μεροκαματιάρηδες, αγροίκοι. Το ξεροβόρι και η αρμύρα έχει αργασμένο το πετσί τους. Είναι ξυπόλυτοι, χελωνόδερμοι, σκύλοι καραβίσιοι, θαλασσόλυκοι που λέει ο κόσμος. Η γλώσσα τους είναι φτενή, οι λέξεις το πιότερο χυδαίες. Οι βρισιές περισσεύουνε. - Μη βρίζεις σα ναύτης! που λέει η παροιμία.

Όλο ετούτο το τσούρμο ταξιδεύει στα πέλαγα μήνους, και κάποτε χρόνους. Δε βλέπουνε παρά θάλασσα και ουρανό. Και ζούνε με τους αέρηδες, τις τρικυμίες, τα κίντυνα, τους σκορβούτους, τη ναυτία. Και οι καρχαρίες να χάσκουν στου καραβιού τις πάντες. Ο καθένας στη δουλειά του. Στο κουπί, στο βίτζι, στον αργάτη, στη γέφυρα, στο δοιάκι.

Κάθουνται τα βράδυα, αστρονομίζουνται, κοιτάνε το Νότιο Ιχθύ, τον α του Κενταύρου, το Σταυρό του Νότου, και σκέφτουνται το σπίτι τους. Να γυρίσουνε στα παιδιά, στη γυναίκα, στους φίλους. Το λιμάνι, η ταβέρνα. Να πιούνε το κρασάκι τους, να καλοκαρδίσουν, να τραγουδήσουνε, να ξεδώκει ο νους. Να ξαναγίνουνε άνθρωποι, μωρέ.

Πολλά τους λείπουνε. Και η στέρηση κρατά την ψυχή τους φρυγμένη γη. Αλλά πάνω απ' όλα τους λείπει η γυναίκα. Αχ, το θηλυκό, η τρυφερή σάρκα, το νόστιμο φιλί, το «παίξε με».

Και είναι όλοι τους στο φόρτε της ηλικίας. Δυνατοί, νταβραντισμένοι, ακαταπόνητοι, να πλαντάξουν. Το βράδυ στυλώνουν το βλέμμα σε κάποια γυμνή καρφωμένη στον τοίχο της κουκέτας. Τότε το μάτι τους μαυρίζει. Για μια στιγμή σταματά η ανάσα τους. Ένας υδράργυρος νιώθουν να κυλάει στην πλάτη τους ως κάτου στη ραχοκοκαλιά. Οι ασκητάδες της λαγνείας, που έλεγε ο Μυριβήλης για κάποιους άλλους ναύτες σε χαρακώματα και σε αμπριά.

Τι πάει να πει γυναίκα για το ναυτικό, το ξέρει όλος ο κόσμος.

- Ο στόλος! έρχεται ο στόλος! Θυμηθείτε το σύρμα που έπεφτε σε παλιότερους καιρούς στον Πειραιά, όταν έφτανε ο 6ος Στόλος. Η προκυμαία, τα μαγαζιά, τα ντερσέκια, η Τρούμπα. Όλα τα σήκωνε και τα αρμένιζε ένας άνεμος πυρετός. Σε κορμιά και σε παντελόνια, σε σάρκες και σε τσέπες συναγερμός και πόλεμος.

Τέτοιοι είναι και οι σύντροφοι του Οδυσσέα. Οι ασκητάδες της λαγνείας. Και ξαφνικά βρίσκουνται σ’ ένα εξωτικό νησί. Ξανοίγουν μπροστά τους μια ωραία γυναίκα. Είναι τόσο έμορφη, που μοιάζει μάγισσα. Καθώς τους πλησιάζει, περπατάει και νομίζουνε πως γίνεται σεισμός.

- Παναγιά μου! θα βουλιάξει το νησί.

Μάγισσα λέμε και σήμερα μια ωραία γυναίκα. Όπως και γόη έναν αρρενωπό άντρα. Γητευτής που μαγεύει τα σουρούλια και τα φίδια. Πόσα τραγούδια δεν εσκαρώσανε ο Μάρκος και ο Μπάτης και ο Τσιτσάνης για μάγισσες και βότανα, και λαγγεμένη Ανατολή.

Αυτή λοιπόν είναι η Κίρκη. Μια γυναίκα θύελλα και καταποντισμός. Στέκεται αγνάντια, κουβεντιάζει τους ναύτες, και η ερωτική πενία αγκριφώνει άγρια τα κορμιά τους. Νιώθουν να τους χτυπάνε απανωτά ουρές από κίτρινους σκορπιούς.

Αλλά και η Κίρκη είναι μόνη. Βασίλισσα στην ερημιά σαν τη βασίλισσα του Σαβά στα ταξίδια του σοφού Σολομώντα. Απολησμονημένη σε μία εξωτική όαση.

Πόση εμορφιά, και πόσα καλέσματα του αίματος τριγύρω της. Κήποι, χουρμαδιές και ανανόδεντρα, λωτοί για λωτοφάγους, ίσκιοι, φυλλωσιές που τις τυφλώνει το κάθετο φως, πουλιά να κελαηδούν κρυμμένα στους φοίνικες. Και οι καθαρές αμμουδιές απλωμένες ανάσκελα. Στη μέση το ωραίο παλάτι, στην άκρη το ατλάζι του πέλαγου. Και κάπου κοντά οι σπηλιές της αμμουδιάς, κι οι ζωγραφιές της θάλασσας. Τόποι για εμπνοή και ποίηση.

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη
υπάρχει μια έκσταση (ii).


Και η Κίρκη η σκοτεινή είναι φλεγόμενη σαν του ήλιου τις κηλίδες. Ο Όμηρος κάπου τη φωνάζει και ηλιογέννητη. Είναι δροσάτη και θαλερή. Και πάνου απ' όλα διψασμένη για άντρα.

Καθώς καίει το τζάκι κέδρα και λιβανωτούς· καθώς ανάβουν τα δαδιά και οι λαμπάδες στους λυχναστάτες· καθώς κορώνει ψηλά ο πολυέλαιος· εκείνος ο τολμηρός του Καβάφη που

μες στη φλόγα του την καθεμιά πυρόνει
μια λάγνη πάθησις, μια λάγνη ορμή·(iii)


καθώς στρώνεται το πλούσιο τραπέζι με κυνήγια, με «καθαρά» ψάρια, με δυνατά κρασιά· καθώς αρχίζουν τα λιανοτράγουδα...

Οι σύντροφοι, ένας ένας, γνωρίζουν τους κόλπους της Κίρκης.

Και η δαιμονική γυναίκα είναι αχόρταγη. Ορμάει και μπαίνει στο βαθύ της στοιχείο σαν την πανσέληνο.

Ποιος αρχαίος συγγραφέας αναφέρει για την Κλεοπάτρα Σελήνη, τη γνωστή μας, ότι σε μια νύχτα έκανε στοματικό έρωτα με δεκάδες ρωμαίους ιππείς; Και ο λατίνος ιστορικός μιλά για την ακαταπόνητη Μεσσαλίνα, τη γυναίκα του Κλαύδιου, ότι σε διαγωνισμό δύναμης, ταχύτητας και αντοχής κατατρόπωσε τις πιο διαβόητες εταίρες της Ρώμης. Η Κίρκη γίνεται στέρνα ακένωτη χυμών, και βροντείο ήχων.

Έρχεται, λοιπόν, η ερωτική παννυχίδα χωρίς όρια και μέτρα. Βόγγος άγριος του πελάγου, τρικυμία τρικούβερτη στους κήπους, αστραπές και τρέμουλο στα παράθυρα, στις κάμαρες, στα φωτανάμματα. Είναι αγριολατισμένο το τραγούδι του Καικία και του Σκίρωνα, του Εύρου και του Λίβα. Θα υπάρχει στη θέση του αύριο το νησί; Ή θα τό ‘χουν καταπιεί οι ροές του ωκεανού και η συνταραχή των άστρων;

Και τη μία νύχτα ακολούθησε άλλη. Και τη μία μέρα ακολούθησε άλλη, και άλλη. Και επέρασε καιρός πολύς σε ώρα λίγη. Και ο Οδυσσέας περιμένει στο καράβι με την παλάμη κεραμίδι στο μέτωπο.


Δεν ημπορούμε παρά να λογαριάσουμε την ψυχολογική μετάλλαξη που συντελέστηκε στα συνήθια των συντρόφων. Των άξεστων συντρόφων που βρεθήκανε καταμεσίς στη δίνη του αρσενικού ζώου. Πού ήσανε χθες, και πού βρίσκουνται τώρα; Όλο τον καιρό επαλεύανε με την κόλαση. Η βάρδια, το κουπί, η αϋπνία, η πείνα, ο κίνδυνος, η ναυτία, η ανία, το ως πότε;

Και ξαφνικά η μέρα εγύρισε φύλλο, και η σκυλίσια αίσθηση έγινε όνειρο. Παράδεισος, χορτασμός, μαγεία, όργος και τελεσμός. Ένα παραμύθι ανύποπτης φαντασίας εκατέβηκε, και ετύλιξε με μουσική βαθύηχη και όραση θολή ολάκερη την ύπαρξη των συντρόφων.

Μα το να ζήσεις έτσι είναι διάταξη και σύνταξη θαυμάτων. Και να πεθάνεις έτσι είναι μεταλλείο μετεώρων που, μέσα από τα ερείπια και την τέφρα των άστρων, χύνουνται καταχυτά στους καταρράχτες των γαλαξιών.

Ο πιο ωραίος θάνατος, λέει κάπου ο Γκαίτε (iv), είναι να στροβιλίζεσαι σ' ένα τρελό χορό με τη γυναίκα που αγαπάς, και να πέσεις απότομα ξερός.

Οι σύντροφοι σιγά σιγά βουλιάζουν σ' ένα ηδονικό αποκάρωμα. Ένας γελούμενος πυρετός, μια αίσθηση παντοδυναμίας μέσα στην τέλεια άφεση τους κυριεύει ως τις ίνες και τα κύτταρα. Σιγά σιγά τα ξεχνούν όλα.

Πάει και κυβερνήτης και καράβι. Πάει η θάλασσα, το ταξίδι, η αποστολή, ο νόστος και η Ιθάκη. Αυτά τώρα πια είναι για τους πεζούς και τους φρόνιμους. Ετούτοι το κρασί τους το πίνουνε άκρατο. Δε γίνεται να το νερώσουν. Ακριβώς σύμφωνα με την αίσθηση εκείνου του τρομαχτικού λυρικού, που πέθανε στα είκοσι εννέα του χρόνια:

Της που ορίζει Ποστούμιας ο νόμος τό ‘πε:
Όπου αρέσει σας δώθε πάρτε δρόμο
νερά εσείς, του κρασιού χαμός,
τραβάτε στους σεμνούς.
Εδώ μένει αγνός ο Βάκχος (v).


Εάν χρωματίσουμε με λίγο ηθικό λουλάκι ετούτη τη σύρριζη αλλαγή στη συμπεριφορά των συντρόφων, βλέπουμε τους εαυτούς μας αναγκασμένους να μιλήσουν για ανθρώπους που γινήκανε ζώα. Τα ξεχάσανε όλα. Και στο θόλο της ζωής τους ένας είναι ο ήλιος. Η Κίρκη με τα θέλγητρα και με τα παιχνίδια της. Ο πόλεμος του θέρου και του τρύγου.

Τη μεταμόρφωση ο Όμηρος την περιγράφει με μια απλότητα που κλονίζει. Η Κίρκη άγγιξε τους συντρόφους με τη μαγική βεργούλα. Νά 'τανε άραγε αυτό η αχνογελόχαρη κλειτορίδα της; Κι εκείνοι γενήκανε γουρούνια.

Ο Οδυσσέας αποκαρτέρησε κάπου. Και πήρε τα βουνά και τα όρη. Ξεκινά να πάει να κάμει ο ίδιος αυτοψία. Να αναγνωρίσει έδαφος και κατάσταση. Τραβάει στο νησί, διασχίζει τους κήπους, περνάει την αύλειο θύρα, μπαίνει στο παλάτι, και βλέπει. Βλέπει και δεν πιστεύει.

Εδώ οι θάλασσες περάσανε μέσα από την τρύπα της βελόνας. Πυγολαμπίδες κι ακανθυλίδες ζουν μεγάλες περιπέτειες.

Το πρώτο που τού ‘ρχεται είναι ν’ αρπάξει το καμουτσί, και να γίνει Αίας μαστιγοφόρος σε πρόβατα και μοσχάρια.

- Σκυλιά! να τους φωνάξει. Ξεβράσματα και βδέλλες. Σας έστειλα στο αμπέλι για σκάψιμο, και σεις μου ξεκόψατε στο δρόμο, και γουρουνίζετε στην ταβέρνα. Εμπρός! ούλοι μπροστά και γραμμή, στο καράβι.

Όμως δεν είναι αυτή η επιλογή. Γιατί ο Οδυσσέας είναι έξυπνος.

Ο Οδυσσέας είναι ο πιο έξυπνος έλληνας του καιρού του, και των άλλων καιρών. Δέκα χρόνους επολέμησαν το κάστρο αρίφνητα ασκέρια Δαναών, και δεν έφτασαν να το πάρουν. Και κείνος, ένας και μόνος, το πήρε σε μια νύχτα.

Και να ειπείς πως ήταν ο πολεμοχαρής, ή ο γεννημένος στρατηγός; Όχι. Όταν στη γενική επιστράτεψη των ελλήνων επήγαν να τον πάρουν από την Ιθάκη, ο Οδυσσέας, για ν' αποφύγει, επήρε το ζευγάρι του τα βόιδια κι επήγε να σπείρει τις αμμουδιές αλάτι. Για να τον πάρουνε για τρελό, και να τον προσπεράσουν.

Πολύτροπον, και πολύμητιν, και πολυμήχανον τον ονομάζει ο ποιητής. Και τον θέλει εκλεκτό της Αθηνάς, της θεάς της σοφίας.

Κάθε φορά, διηγιέται ο Όμηρος, που τα πράγματα τον έριχναν στα στενά· κάθε φορά που έβρισκε μπροστά του τοίχο συμπαγή, εκεί που χρειαζότανε πόρτα για να περάσει· κάθε φορά που σήκωνε πελιδνός τα χέρια και φώναζε: - Βοηθάτε θεοί! χάνομαι· κάθε τέτοια αμήχανη και άπορη ώρα, κατέβαινε αστραπή η Αθηνά από τον Όλυμπο, και τού ‘δινε τη λύση:

-Έτσι θα κάμεις τώρα. Τούτο θα κάμεις τώρα. Πρόσεχε! από ‘δώ. Αυτό θα κάμεις τώρα!

Μας έχει πρήξει ο Όμηρος να το λέει και να το ξαναλέει. Ο Οδυσσέας, τονίζει ο ποιητής συνέχεια, είχε άγιο και πολιούχο την Αθηνά, τη θεά της σοφίας.

Ποια Αθηνά, αναγνώστη μου; Ποια θεά, και σοφία και κουροφέξαλα; Το μυαλό του είχε προστάτη και πολιούχο. Η σκέψη του ήταν η Αθηνά. Η σκέψη του, η αστραφτερή, η θυελλώδης στην ηρεμία της, η πάντα έτοιμη, η πολύτροπη. Η σκέψη του η λυγερή σαν το φίδι, και η τρομερή σαν τον πάνθηρα. Είδες ποτέ σου στο σκοτάδι να αστράφτουν τα μαχαίρια;

Την κάθε δύσκολη κατάσταση ο Οδυσσέας την εκτιμούσε ακαριαία. Το μυαλό του ήταν ένας πολύπλοκος υπολογιστής που έφτανε από τη Γενεύη στο Παρίσι. Αυτό τού ‘δινε την αστραπιαία λύση, που την εδιάβαζε ως την τελική της φάση. Τη λύση τη μία, την αδιανόητη, την εξαιρετική. Η σύλληψη των ελλήνων, ότι ήταν ο πιο έξυπνος άνθρωπος και ο προστατευόμενος της Αθηνάς σοφίας, περιέκλεινε αυτό ακριβώς το νόημα.

Τώρα, μπροστά στο πρόβλημα της Κίρκης σκέφτεται απλά: Ποιος ημπορεί να αποσπάσει ετούτους τους παράφρονες από αυτό το γλέντι των θεών; Έτσι και δοκιμάσω να ασκήσω βία, θα με αρπάξουν όλοι τους, θα με σκορπίσουνε κομμάτια, και θα σπείρουν τα μέλη μου στη θάλασσα. Όχι αυτός. Άλλος πρέπει νά ‘ναι ο δρόμος.

Ο Οδυσσέας κοιτάει ήρεμα τους συντρόφους. Σε μια στιγμή, και χωρίς να το νιώσει κανείς, αναποδογυρίζει το μάτι του, που να φανεί το ασπράδι. Όπως ακριβώς λένε ότι γινότανε το βλέμμα του Βοναπάρτη πριν από τις μεγάλες μάχες. Το Λόντι, το Μαρέγκο, το Αούστερλιτς.

Οπότε ο βασιλιάς της Ιθάκης πραγαλιάζει απότομα, κοιτάει με νόημα τους συντρόφους, και το γυρίζει σε σκοπό αντάμικο.

- Ωχού, καρντάσηδες! τι κελεπούρι και θάμασμα είναι τούτο. Η καύλα της λειώνει τα χάλκινα κηροπήγια. Και το γέλιο της καταλάμπει τον Όλυμπο. Γελάει και χαίρεται, και το ιερό όρος αστραποβολάει ολάκερο. Από το Λιτόχωρο έως το Μύτικα. Ορμάτε, κι εγώ μαζί σας.

Και ρίχνεται με τους άλλους στο γλέντι.

- Έτσι σε θέλουμε, αρχηγέ, φωνάζει το χαυνωμένο κοπάδι. Να μας ζήσεις. Και δίνουνε άγριο κρότο με τα χέρια.

Ο Οδυσσέας γνωρίζει τώρα με τη σειρά του τους κόλπους της Κίρκης. Τελευταίος, αλλά τους εγνώρισε.

Και το γλέντι τραβάει γαϊτάνι. Ωστόσο στο κλειστό σύστημα τώρα μπαίνει μια καινούργια αιτία, που θα φέρει το χαλασμό.

Για την Κίρκη ήρθε η ώρα, τώρα να γνωρίσει τον άντρα. Ο Οδυσσέας δεν είναι λοστρόμος. Ο Οδυσσέας δεν είναι ο κυβερνήτης. Ο Οδυσσέας δεν είναι ο βασιλιάς. Ο Οδυσσέας είναι ο πιο έξυπνος άντρας. Κι αυτό δε σημαίνει απλώς πολλά. Αυτό τα σημαίνει όλα.

Η Κίρκη είναι έξυπνη. Γι' αυτό είναι τόσο έμορφη, ώστε να φαντάζει μάγισσα και μάγισσας παιδί. Γι' αυτό μαγεύει τ’ άστρι και δεν περπατεί.

Αν δεν ήτανε έξυπνη η Κίρκη, δε θά ‘τανε κι έμορφη. Η εμορφιά είναι δύναμη νόησης. Η εμορφιά δεν είναι απλά καμπύλες, και χρώτας, και λίκνισμα, και λαιμός και μαλλιά. Η εμορφιά είναι δαιμονική κυριαρχία στον περίγυρο από αιτίες απροσδιόριστες. Είναι το «ἀμήχανον κάλλος» που λέει ο Πλάτων.

Κοιτάς μια γυναίκα στο δρόμο, και γίνεσαι χάνος.

- Τι κινούμενο όραμα είναι ετούτο! φωνάζεις, και πέφτεις με το αμάξι στην κολόνα. Σταματάς, την κουβεντιάζεις λίγο, κι όπου φύγει φύγει. Πέντε λεφτά σου άρκεσαν, για να βγάλεις από μέσα της το μοσχάρι και την όρνιθα.

Το ίδιο συμβαίνει και μ’ έναν άντρα που έχει επιφάνεια, αλλά από μέσα του είναι στεκάμενο έλος.

- Τι Πατούχας μου βγήκε, μωρέ, ετούτος ο ολυμπιονίκης!

Η Κίρκη, λοιπόν, τώρα γνωρίζει τον άντρα. Το διαπεραστικό της βλέμμα βγάζει από μέσα του εκείνη τη δύναμη που περνά από το ωραίο στο υπέροχο, όπως λέει ο Κάντ.

Ωραίο είναι το ρόδο, το ζουμπούλι, ο έποπας, το κελάρυσμα της πηγής, ο κήπος, το δειλινό. Αλλά ο κεραυνός, όταν σκάει δίπλα σου και σε τυφλώνει η λάμψη του και η βροντή του σε αλαλιάζει, είναι υπέροχος.

Και όσο το ωραίο τρέπεται στο υπέροχο, τόσο γίνεται και πιο επικίνδυνο. Το υπέροχο είναι τρομερό, και στις πολύ ψηλές τιμές του σκοτώνει. Παράδειγμα η ωραία Ελένη του Μενελάου, που έσυρε ξοπίσω της χιλιάδες κουφάρια.

Η Κίρκη, λοιπόν, τώρα βρίσκει τον άντρα. Τώρα ερωτεύεται. Κυριαρχική και κυριαρχημένη, αφήνεται σε μια αίσθηση θρίαμβου και πανικού. Αφανίζεται όλη μέσα στους εξοντωτικούς σπασμούς της ύπαρξης, και στις καταλαμπές των οραμάτων της.

Γυναίκα δαιμονική, γιατί ‘ναι έξυπνη, ερωτεύεται και παραδίνεται στον Οδυσσέα, όπως η θεά Καλυψώ. Η Καλυψώ εκράτησε τον Οδυσσέα εφτά χρόνους στη σπηλιά της. Και έφτασε να του τάξει την αθανασία, αν αρνιότανε για το χατίρι της την Ιθάκη.

- Άσε με, θεά μου, να φύγω. Να ιδώ μια μέρα να καπνίζει το φουγάρο της καλύβας μου. Την παρακαλούσε ο Οδυσσέας, και δάκρυζε. Άσε με.

- Όχι, παλικαρά μου. Δε σ’ αφήνω, γιατί μ' αρέσεις. Το βλέμμα σου με τρελαίνει, τού ‘λεγε η Καλυψώ. Εκείνος της γύρευε καπνό, κι εκείνη τον ζήταγε τσιμπούκι, λέει ο Σεφέρης (vi).

Έτσι οι σύντροφοι, σκύλοι του χασαπιού μπροστά στο λιοντάρι της σαβάνας, ένας ένας χάνουν τους κόλπους της Κίρκης. Δεν έχει μάτια να τους δει. Με μια ψυχρολουσία ανάνηψης που σοκάρει, ξυπνούν από το ναρκωτικό τους αποκάρωμα. Από το βαθύ ύπνο της ηδονής και της ακηδίας ξανανεβαίνουν πάλι στη σφαίρα της εγρήγορσης. Τινάζουν το κεφάλι, τεντώνουν τα άκρα, ξανοίγουν τα μάτια, ξαναγίνουνται άνθρωποι.

Ο Όμηρος το σημείο αυτό το παρασταίνει με την ίδια απλότητα της υψηλής ποίησης. Ο Οδυσσέας υποχρεώνει την Κίρκη με το σπαθί να ξανακάμει τα γουρούνια συντρόφους. Οι σύντροφοι λοιπόν ξυπνούν. Κι ένα πρωί...

- Ε βασιλιά, σήκω να φύγουμε. Μας περιμένει το καράβι, η θάλασσα, το ταξίδι, τα σπίτια μας. Ο πηγαιμός για την Ιθάκη.

Αλλά ο Οδυσσέας αυτό ήθελε. Μόνο που για να το πετύχει σε τούτη τη στιγμή χρειάστηκε να αλλάξει τη ρότα του τρόπου του. Κάποτε, βλέπεις, για να φτάσεις στις Ινδίες, πρέπει να τραβήξεις κατά Αμερική.

- Εμπρός στρατιώτες μου. Πάμε!

Και γυρνώντας στην ωραία γυναίκα την εκοίταξε μ’ ένα τρυφερό βλέμμα που έσταζε μεγάλο πόνο.

Ο Οδυσσέας αποχωρεί από το νησί της Κίρκης περισσότερο ευλογώντας, και λιγότερο ερωτευμένος (vii).


Υπόμνημα:
i Δημόκριτου, Απόσπασμα 147 (Εκδ. Diels - Krunz).
ii Σεφέρη Γ., Ποιήματα, σ. 150 (Εκδ. Ίκαρος), 1979.
iii Καβάφη Κ.Π., Ποιήματα, Α’ 60 (Εκδ. Ίκαρος).
iv Γκαίτε, Φάουστ. Ι, 1575-76.
v Είναι το ελεγείο 27 του λατίνου λυρικού Κάτουλλου. Μετάφρ. Π. Κολακλίδη.
vi Σεφέρη Γ., Έξι νύχτες στην Ακρόπολη σ. 52-3 (Ερμής).
vii Nietzsche F. II, 629 (Εκδ. Schlechta). Η εικόνα του Νίτσε είναι για τον Οδυσσέα και τη Ναυσικά.


Σημείωση: Ο Δάσκαλος, μεγάλος τεχνίτης και παραμυθάς, έκανε την Οδύσσεια μια παραβολή, με τον απαράμιλλου κάλλους φιλοσοφικό του τρόπο. Δίδαξε πως το να βλέπουμε τα πράγματα, με τρόπο πέραν του προφανούς, μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να συναντήσουμε  λυτρωτικές αλήθειες και απροσδόκητα αποκαλυπτικές όψεις των πραγμάτων.