Ο αρχαίος και ο νέος ελληνικός κόσμος, σήμερα [Αναδημοσίευση από παλαιότερη ανάρτηση]

 

Ο κόσμος μας. Κάποτε και τώρα.

Είναι αδιαμφισβήτητο το «μεγαλείο» του αρχαίου ελληνικού κόσμου, του πνεύματος και της ζωής που σάρκωσε. Γιατί τα είχε όλα, όσα μπορούσε η εποχή να δώσει. Ο λόγος απέκτησε τη δύναμη και τη σαφήνεια, που μόνο το φως μπορεί να δώσει στα πράγματα και μόνο η λαμπρότητα του ήλιου μπορεί να αναδείξει. Κι ο λόγος των αρχαίων έγινε δύναμη και φώς, έγινε συμπέρασμα και «κανόνας» ζωής. Μέτρο, ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό.

Αλλά δεν έφτασε να γίνει και πράξη ζωής του ανθρώπου. Το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, όσο και αν υπερτερεί των συγχρόνων του πολιτισμών, έφτασε ώστε η μέν φιλοσοφία του να εκπέσει σε σοφιστεία και λογο-παικτική, η δε πολιτεία (το πολιτεύεσθαι) να προκαλεί άγος και να συνιστά διαστροφή του πολιτεύματος, ενώ η δημαγωγία των πολιτικών της κάθε εποχής συχνά οδηγεί τις κοινωνικές ομάδες σε αλληλοσπαραγμούς, σε πολέμους και προδοσίες.

Η αρχαία Ελληνική Γραμματεία τελικά εξέπεσε σε «ρητορική» χωρίς αντικείμενο διδασκαλίας. Για τί πράγμα, εξ άλλου, θα μπορούσε να μιλήσει το ελληνικό πνεύμα την εποχή της ρωμαϊκής ακμής;

Αλλά δεν γίνεται πια να καταργηθούν τα πνευματικά ύψη που είχαν προσεγγιστεί. Τα πνευματικά ύψη, που θαρρείς ο Θεός οδήγησε εκεί τον άνθρωπο. Γιατί η μνήμη του ανθρώπου, σαν τα γνώρισε και σαν έζησε έστω και για λίγο μ' αυτά, ή σαν τ' άκουσε - παραμύθια, που μαγεύτηκε απ' αυτά-, νοσταλγικά πια τ' αναζητά και πεθυμά ένα καινούργιο συναπάντημα μαζί τους. Για να γλυκάνει της ψυχής την ξεραΐλα, τη σκλαβιά, την «πείνα» για το ωραίο και το υψηλό ή για να νοιώσει μέρος αυτών, κληρονόμος, δωρεο-δόχος, ή συνεχιστής της παλιάς και δημιουργός μιας νέας εφάμιλλης παράδοσης.

Ο μαθητής του Αριστοτέλη, ο Μ. Αλέξανδρος και η φιλοδοξία του να βγεί από τα ελληνικά σύνορα (βασιλιάς κι «ελευθερωτής» του κόσμου από την περσική επιθετικότητα και δεσποτεία, καλλιεργητής του ελληνικού πνεύματος και σ' άλλους τόπους, αφού διατηρεί τους τοπικούς άρχοντες -όπου μπορεί-, κλπ), αποτελεί τη θρυαλλίδα για την επόμενη φάση της δημιουργίας του Ελληνικού πνεύματος.

Και το ενδημών στον ελλαδικό χώρο πνεύμα, μετώκησε και μεγαλούργησε, στις τέχνες και στα γράμματα, στη Μικρά Ασία. Τον τόπο, όπου ο Αλέξανδρος μετέφερε τον ελληνισμό. Το πνεύμα και την ενέργειά του. Κι έκανε τον τόπο, κήπο, με θέατρα, και στίβους, και μ' εκπάγλου κάλλους ναούς και μνημεία (βλ. εδώ: Ελληνικούς Τόπους).

Όλη η Μικρά Ασία, έχει στα σπλάχνα της θαμμένα κι άθαφτα, ερείπια και ενεργά κτίσματα, μνημεία, ναούς παλαιούς και νέους, πόλεις ολόκληρες κτισμένες σε αλλεπάλληλα επίπεδα, για το φόβο των πειρατών, των εισβολέων και των εχθρών. Τόποι που γίναν Όμορφοι Ελληνικοί, με το Ελληνικό Πνεύμα-όχημα του κάλλους. Αλλά το κάθε όχημα προορίζεται για μια πορεία.

Και καθώς η Ελληνική γλώσσα διαδόθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου που θα μπορούσε άνθρωπος της εποχής να φανταστεί, και καθώς έγινε πια καλά γνωστή κι επικράτησε, ήρθε η ώρα η Ελληνική Γλώσσα να γίνει το όχημα ενός νέου κόσμου.

Εκείνη η (αρχαία ελληνική) φιλοσοφία και η γραμματεία χρειαζόταν ένα «ποτάμι, για να πέσει μέσα σ' αυτό, και να την οδηγήσει σε νέα παραγωγή και δημιουργία». Αυτό έγινε, με την εμφάνιση του Χριστού και της διδασκαλίας του, αλλά πολλοί είναι -ακόμη και σήμερα- που δεν το «είδαν». Στον Ευαγγελιστή Ιωάννη (κεφ. 12 § 20-23) διαβάζουμε: «Ήσαν δε τινες Έλληνες εκ των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. Ούτοι ούν προσήλθον Φιλίππω τω από Βηθσαϊδά της Γαλιλλαίας και ηρώτων αυτόν λέγοντες: κύριε θέλομεν τον Ιησούν ιδείν. Έρχεται Φίλιππος και λέγει τω Ανδρέα και πάλιν Ανδρέας και Φίλιππος λέγουσι τω Ιησού, ο δε Ιησούς απεκρίνατο αυτοίς λέγων: “ Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του Ανθρώπου”».

Για την ακρίβεια, ο πολιτισμένος κόσμος έζησε μέ αυτή τη γνώση και την πληροφορία πολλές εκατοντάδες χρόνια, πριν από την άλωση της Πόλης και μετά, αλλά καθώς οι νέοι «πολιτισμοί που ανέτειλαν» με τις εξερευνήσεις, τις ποντοπορίες τους για νέα εδάφη και τη φιλοδοξία να διαδεχθούν την χιλιόχρονη πεθαμένη χριστιανική αυτοκρατορία, ο διαφωτισμός και ο μαρξισμός, έθαβαν κυριολεκτικά τους προηγούμενους! Κι από τους αρχαιοέλληνες βρεθήκαμε στο διαφωτισμό, χωρίς την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (που ιδιοτελώς τη βαφτίσανε «βυζάντιο», και μάλιστα εκατό χρόνια μετά την κατάλυσή της), χωρίς πατέρες της ερήμου, και κυρίως χωρίς ιερά εξέταση! Ναί, αυτό οι δυτικοί χριστιανοί ήθελαν οπωσδήποτε, να ξεχαστεί! να ξεχαστεί εντελώς η ιερά εξέταση και οι ληστρικές σταυροφορίες, οι αγριότητες και τα φονικά της γαλλικής επανάστασης η οποία ετοίμασε τον διαφωτισμό!

Σ' εμάς είναι καλά γνωστό πως η διδασκαλία του Χριστού συμπληρώνει και ταιριάζει με τα ελληνικά ιδεώδη (*). Όμως τούτη την αλήθεια την αποσιώπησαν όχι μονάχα ξένοι κι εχθρικά διακείμενοι προς το ελληνικό πνεύμα, αλλά κι έξοχοι αρχαιολάτρες, ελληνιστές. Και οι προγόνοπληκτοι Έλληνες. Μα έτσι άφησαν χωρίς προοπτική, χωρίς θέατρο, χωρίς στίβο το ελληνικό πνεύμα. Να είναι μια δάδα που καίει, μα δεν φωτίζει, ούτε θερμαίνει. Να είναι ένας σπόρος πεταμένος ανάμεσα σε πέτρες, χωρίς τη δυνατότητα να καρπίσει. Να είναι γνώση και πληροφορία, χωρίς χρήση και αντικείμενο.

Η γονιμοποίηση του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος από τη Χριστιανική Διδασκαλία -είναι γεγονός, πως- οδήγησε σε ουράνια ύψη σύλληψης και δημιουργίας (θεολογία πεζογραφία, σχόλια, θεολογική ποίηση και φιλοσοφία, ζωγραφική και διακοσμητική τέχνης).

Η έρημος γέμισε από αναζητώντες την συνάντηση με το Θείο, κι οι ερημίτες αυτοί έγραψαν θεολογικά έπη, άγνωστα σε πολλούς σήμερα, που γι' αυτό ακριβώς-επειδή δεν τα γνωρίζουν- θεωρούν την πίστη στη διδασκαλία του Χριστού κάτι ρηχό και αφελές.

Πολλοί από τους πατέρες αυτούς σπουδάσανε φιλοσοφία στην Αθήνα, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ο Ναζιανζηνός, που μαζί με τον Ιωάννη το Χρυσόστομο είναι οι γνωστοί μας Τρεις Ιεράρχες. Οι τρεις τους έχουν έργο εφάμιλο των μεγάλων τραγικών μας, αλλά με αντικείμενο τη συνάντηση του ανθρώπου με την αγάπη του Χριστού. Τη Θέωση του ανθρώπου και τη γνωριμία του με την παρουσία του Θεού κάθε στιγμή στην ζωή του.

Τόσο ζωντανή ήταν η επίδραση της Ελληνικής Γραμματείας στην παιδεία και την ζωή των πατέρων αυτών, που φαίνεται από το έργο ζωής τους, αλλά και απο το σύγγραμμα του Μεγάλου Βασιλείου με τίτλο: «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» («Προς τους νέους, πώς να ωφεληθούν από την ελληνική γραμματεία). Γιατί η δημιουργία και η αγάπη τίποτε δεν αφήνει να πάει χαμένο. Όλοι και όλα είναι μέρος της δημιουργίας του κόσμου, και προωρίζονται για το καλό όλων.

Ας μην αναφερθούμε ειδικά στους άλλους πατέρες που δίδαξαν και έγραψαν, όπως π.χ. ο Ιωάννης ο Σιναΐτης, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός και τόσοι άλλοι, που έγραψαν και γράφουν, διαρκώς έκτοτε και αδιαλείπτως.

Είναι πια διαπιστωμένο γεγονός πως οι πολιτισμικοί αναβαθμοί χαρακτηρίζονται από αναστατώσεις, φανατισμούς, επιθετικότητα, ακόμη κι εγκληματικότητα. Δεν πρέπει να μας παραξενεύουν οι εκδηλώσεις αυτές. Ας θυμηθούμε, τα εγκλήματα της εξουσίας και τις συνωμοσιες των ρωμαίων, με τους διωγμούς των χριστιανών και τις μονομαχίες στο κολοσσαίο. Την μαύρη σελίδα που έγραψε με την ιερά εξέταση η δυτική Εκκλησία, και τα φονικά της Γαλλικής επανάστασης, η οποία γέννησε τον Διαφωτισμό, κλπ. Σε μια τέτοια εποχή ζούμε σήμερα. Ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αλλάζει. Τέλειωσε η ζωή των ανθρώπων με πνεύμα, καλλιέργεια, θέληση, πίστη, κρίση, επιλογή, και απόρριψη. Από εδώ και στο εξής τα πάντα τείνουν να γίνουν ένα σύστημα, με πολλά γρανάζια, όλους εμάς. Η πολιτική, η οικονομική, η εθνική και η πολιτιστική μας ταυτότητα και ιδιοπροσωπία, όλα πια συγ-χέονται σε ένα μεγάλο χωνευτήρι. Για την ελαχιστοποίηση του κόστους, τη μεγιστοποίηση του κέρδους και τις μικρότερες δυνατές διαταραχές στα πλάνα κυριαρχίας. Όχι πρωτοβουλία, όχι δυνατότητα, όχι ελευθερία. Δικαιώματα ναί, ελευθερίες ναί, δυνατοτητες ναί. Όσο περισσότερα τόσο μεγαλύτερη η αίσθηση ανεξαρτησίας και τόσο πιο πιθανή η μη εφικτή άσκηση αυτών.

Είναι καλά ενημερωμένος, όποιος γνωρίζει ότι: θυμό έχουν εκείνοι που θέλουν, κι όχι εκείνοι που έχουν. Θυμώνει ο ειδωλολατρικός κόσμος που κηρύσσεται η αγάπη του Θεού. Θυμώνει ο άρχοντας που δεν προσκυνιέται πια σαν Θεός. Θυμώνει ο χριστιανός που τον περιφρονούν, τον συκοφαντούν και τον καταδιώκουν και φανατισμένα αντεπιτίθεται. Θυμώνει ο δουλοπάροικος που δεσπόζει στη ζωή του και στο σπίτι του ο φεουδάρχης. Θυμώνει ο προλετάριος που τον εκμεταλλεύεται το κεφάλαιο. Θυμώνει ο Χίτλερ που υπάρχει κάποιος και χαλάει την εικόνα που ο ίδιος έχει για τον εαυτό του και τη ράτσα του, και γι' αυτό τον εξαφανίζει στους θαλάμους αερίων και τον καίει στα κρεματόρια. Θυμώνει ο βουλευτής που έχασε την έδρα του, γιατί έχασε τα προνόμιά του. Αγωνίζεται θυμωμένα και με πείσμα η αντιπολίτευση για να γίνει εξουσία, και μόλις γίνει, ημερεύει. Κάνει τα ίδια, οπως οι προηγούμενοι.

Και σήμερα πια, που η ψυχολογία έχει προχωρησει πολύ στις διαπιστώσεις της, οι ισχυροί, που θέλουν κι άλλα, θέλουν να μας πείσουν πως αυτοί ορίζουν. Και επειδή είναι καλά ενημερωμένοι, γι' αυτό ακριβώς δεν είναι -δεν φαίνονται- πια θυμωμένοι. Είναι ήρεμοι! Είδατε πόσο γαλήνιοι κι αδιάφοροι μας επιτάσσουν να υποταχτούμε στην αιχμαλωσία;

Για το λόγο αυτόν, δηλαδή για την εικόνα του βέβαιου και ασφαλούς, του ακλόνητου και κυρίαρχου, συγκεντρώνονται κάθε τόσο στις λέσχες και συμφωνούν. Μετά βγαίνουν όλοι μαζί, σύμφωνοι, με προγράμματα και σχέδια εν κρυπτώ αποφασισμένα. Κι ο πολίτης, ο μικρός λαός, ο φτωχός και χρεωμένος λαός, δεν μπορεί να αντισταθεί.

Μα αυτή η ηρεμία που καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των αρχόντων του κόσμου δεν είναι εκείνη που σε γαληνεύει και δεν μπορείς να αφήνεσαι στο λόγο τους και στο νόημά του. Είναι το ένδυμα του σώματος αυτή η μάσκα, κι όχι η «στολή της ψυχής» τους. Και γι' αυτό δεν μπορούν μ' αυτή τη μάσκα του εγωϊσμού και της δια-φθοράς, να ειρηνέψουν τον κόσμο και να γιατρέψουν το άλγος του.  Γιατί η ειρήνη τους δεν είναι για τους ανθρώπους, αλλά για τον εαυτό τους, για τα συμφέροντα και για τις συμμαχίες τους (**).

Και γιατί, ακόμη κι αν οι άρχοντες του κόσμου τούτου ακούσανε κάποτε το λόγο της αγάπης, ο λόγος ετούτος έμεινε γι'αυτούς μια πληροφορία, μια αναφομοίωτη -και γι' αυτό στείρα- επιρροή. Το ίδιο συμβαίνει και με το Ελληνικό πνεύμα, το οποίο πλείστοι όσοι μνημονεύουν ακόμη, αλλά ελάχιστοι υιοθετούν ως πράξη τους τα προστάγματα και τη σοφία του.

Αν η ψυχή δεν ψέλισσε ποτέ της τα πανανθρώπινα αιτήματα κι ερωτήματα που διατυπώθηκαν και διακηρύχτηκαν με τον Ελληνικό τον λόγο, πώς θα μπορέσει να κατανοήσει και να βιώσει την αγάπη του Χριστού για την ολότητα του κόσμου; Αν ποτέ του ο άνθρωπος δεν βγήκε από το εγωτικό σαρκίο του και δεν ενηλικώθηκε πνευματικά, πως θα καταλάβει ότι ο κόσμος μας, υπάρχει για όλους; πώς να νοιώσει εκείνο το «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Επιστολή Παύλου, προς Γαλάτας κεφ. 3 εδ. 28). (***)

Αν τα μεγάλα μαθήματα ζωής και πολιτισμού δεν αλλάξουν τον άνθρωπο, τότε δεν υπάρχει γνωριμία μαζί τους, ακόμη κι αν ψελλίζει με τα χείλη σπαράγματα από την ουσία τους. Είναι σαν κουβαλάει στην τσέπη του ένα πολύτιμο δαχτυλίδι που δεν το φορεί, γιατί δεν είναι στα μέτρα του.

Ο Χριστός κάθε μέρα «ξανασταυρώνεται», γιατί ματώνει η αγάπη που κήρυξε για όλους τους ανθρώπους. Κι αυτό είναι κακό για τους ανθρώπους. Αλλά αυτή 'ναι ακριβώς και η δική μας ευκαιρία, για να επιλέξουμε.

Τί να επιλέξουμε; Ό,τι μας ενώνει, δηλ. το καλό και τη ζωή ασφαλώς. Γιατί το κακό είναι η απουσία του καλού, είναι θάνατος. Και μας χωρίζει. Κι επί τέλους, για να δώσουμε στο ελληνικό πνεύμα από το οποίο εμφορούμεθα, την προοπτική του! Γιατί αν το κάλλος του λόγου δεν σαρκωθεί σε κάλλος ψυχής, σε αρετή, ο λόγος παραμένει κενός.

Σημειώσεις

(*) βλ. ενδεικτικά:
Ιησούς: “ Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται.”
Χείλων ο Λακεδαιμόνιος (600 π.Χ.): “Τα μεν υψηλά ταπεινούν (ο Θεός), τα δε ταπεινά υψούν.”
Ιησούς: “ Αγαπάτε τους εχθρούς υμών” Ματθ.κεφ.5 §44
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (500 π.Χ.): “ Τον δε εχθρόν φίλον ποιείν.”
Ιησούς: “ Ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν” Ματθ.κεφ.5 §44.
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (500 π.Χ.): “ Τον δε εχθρόν ευεργετείν”.
Ιησούς: “ Ουκ επιορκήσεις” Ματθ.κεφ.5 §33.
Πυθαγόρας: (580 π. Χ.) “Σέβου όρκον.”
Ιησούς: “ Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην.”
Πλάτων (427 π.Χ.): “Η δικαιοσύνη είναι το μεγαλύτερον αγαθόν για την ίδια την ψυχήν.”
Και ο χρυσός κανών
Ιησούς: “Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι, κάνετε και σείς τα ίδια σ΄ αυτούς.”Ματθ.κεφ.7 §12
Ισοκράτης (430 π.Χ.): “Μην κάνετε στους άλλους εκείνα για τα οποία εσείς θυμώνετε όταν τα κάνουν οι άλλοι σε σας.” (πηγή)

(**)
"Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν..." (από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέιο, κεφ. 14 εδ. 27), [Φεύγω και σας αφήνω ειρηνεμένους. Σας δίνω τη δική μου την ειρηνη. Δεν σας δίνω την ειρήνη που δίνει ο κόσμος...].

(***)
Στα «Γεροντικά» βρίσκεται γραμμένη, ανάμεσα σε πολλές, κι ετούτη η μικρή ιστορία: Πως κάποτε βρισκόταν σε μια μεγάλη πόλη ο Επίσκοπος της περιφέρειας, μεγάλων χαρισμάτων άνθρωπος. Όλοι αποφάσισαν να πάνε στο ναό για να δούν και τον Επίσκοπο. Ως και η εταίρα της περιοχής, στολίστηκε να πάει. Μεγάλη κατακραυγή όμως σηκώθηκε εναντίον της, «πώς τάχα τόλμησε αυτή, μια αμαρτωλή, να βεβηλώσει το ναό και να ασεβήσει με την παρουσία της προς τον Επίσκοπο». Σαν τό 'μαθε ο Επίσκοπος, είχε άλλη άποψη. Τους κάλεσε όλους, να την προϋπαντήσουν, και σαν αυτή έφτασε καταστόλιστη με την άμαξά της, ο άγιος γέροντας απευθύνθηκε προς τον λαό, λεγοντάς τους: «Αγαπημένοι μου αδελφοί, βλέπετε πόσο στολίστηκε η γυναίκα αυτή για να προσελκύσει την προσοχή μας στο διάβα της. Ελάτε λοιπόν, κι όλοι εμείς ας στολίσουμε την ψυχή μας, με αρετές, ώστε να την προσέξει και να την βραβεύσει ο Χριστός».

 * * * * * * * * * * * * 
Τούτο το σημείωμα το προκάλεσε ο Κ. Παπαχρήστου. Και γι' απάντηση, έγραψα τούτο «το παραμύθι», χωρίς επιστημονικές αξιώσεις, μα με την αγάπη που έχει κανείς για τις ρίζες του, για τους βλαστούς  του δένδρου, απ' το οποίο κρατάει, και για τους καρπούς που (με την συμβολή του) θα παραχθούν, άσχετα από το αν θα τους γευτεί ο ίδιος. Πιστεύοντας απλώς στο ατομικό χρέος.

 

Τούτο το σημείωμα αναδημοσιεύεται μετά την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου, και την υπογραφή της περίφημης διακήρηξης, λές κι είναι ποτέ δυνατόν να φιλιώσει η αλεπού με την κότα. 

Μια διαμαρτυρία για τον ευνουχισμό της ελευθερίας της γνώμης των Ελλήνων και των χριστιανών στην Ελλάδα

Διάβασα το παρακάτω άρθρο εδώ  και συμφωνώ απολύτως. Το άρθρο έχει ως εξής:  Πρέπει να δεχόμαστε το αυτομαστίγωμα στον Πειραιά;
Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016, Πειραιάς. Αν πεις κάτι κινδυνεύεις να κατηγορηθείς για «ισλαμοφοβία» και «ρατσισμό»



Χριστίνα Ταχιάου 13 Οκτωβριου 2016, 17:26
 

«Ομολογώ ότι αγνοούσα πως από το 1978 Σιίτες Μουσουλμάνοι αυτομαστιγώνονται στον Πειραιά προκειμένου να γιορτάσουν την Ασούρα, να τιμήσουν τη μνήμη του μάρτυρά τους. Προφανώς όσες φορές είχε τύχει στο παρελθόν να δω κάποια σχετική είδηση, θεώρησα ότι αφορούσε το Ιράν ή κάποια άλλη μουσουλμανική χώρα και το προσπέρασα, όπως κάνω κι όταν ακούω για σταύρωση με αληθινά καρφιά Χριστιανών στις Φιλιππίνες. Φέτος, όμως, ήταν τέτοιος ο βομβαρδισμός με εικόνες στην τηλεόραση και τα site, που θέλοντας και μη έμαθα ότι τόσο στον Πειραιά όσο και σε άλλες ελληνικές πόλεις τηρείται το «έθιμο» αυτό.

Δεν ξέρω πόσοι θα ήθελαν να πέσουν στο δρόμο επάνω σε μια πομπή όπου πετάγονται τα αίματα από ανθρώπους που ξεσκίζουν σε κοινή θέα τις σάρκες τους. Κάπου διάβασα ότι δεν τους υποχρεώνει η θρησκεία τους να αυτομαστιγώνονται με τέτοια ένταση, αλλά οι ίδιοι θέλουν και το κάνουν. Κάποιος με πληροφόρησε ότι το έθιμο αυτό δεν είναι Σιιτικό, αλλά προέρχεται από την νοτιοανατολική Ασία. Λίγο με ενδιαφέρει αυτό. Όποιος κι αν το κάνει, το θέμα μου είναι εάν πρέπει να αποδεχόμαστε ότι αυτό μπορεί να λαμβάνει χώρα σε κοινή θέα στους δρόμους των ελληνικών πόλεων. Μια απόπειρα απαγόρευσης θα προσέκρουε στην καταπάτηση του ατομικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας;


Η θρησκευτική ελευθερία θεωρείται ως μια ειδικότερη μορφή ελευθερίας της γνώμης και της εν γένει πνευματικής ελευθερίας, συνιστά ατομικό δικαίωμα και προστατεύεται τόσο από το Σύνταγμα της Ελλάδας όσο και από τις διεθνείς συμβάσεις αλλά και τους γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη, ενώ η αναγνώριση θρησκευτικού δικαιώματος προστατεύει και τη λατρεία. Με τον όρο «λατρεία» προσδιορίζεται εκείνη η μορφή συμπεριφοράς και ενεργειών του ατόμου που σύμφωνα με την προσωπική κρίση και το δόγμα πίστεως εκδηλώνει εξωτερίκευση στο θείο.


Η έννοια «δημόσια τάξη» δεν είναι αόριστη. Είναι δικαιϊκή έννοια και σημαίνει ότι η κοινωνία έχει συνάψει κάποιους κανόνες συμβίωσης προκειμένου να υπάρχει αρμονικά

Πώς ασκείται η λατρεία και υπάρχουν όριο και κανόνες σε αυτήν; Με την παράγραφο 3 του άρθρου 13, το Σύνταγμα ορίζει τον τρόπο άσκησης της λατρείας. «Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρείας της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη», είναι η διατύπωση.

Τι είναι η δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη; Πολλοί στη χώρα μας θα χλευάσουν τις έννοιες αυτές και θα σπεύσουν να αποφανθούν ότι στην πραγματικότητα όποιος ενοχλείται από το αυτομαστίγωμα ενοχλείται επειδή –και καλά- προσβάλλεται η αισθητική «του μικροαστούλη». Δεν είναι, όμως, ζήτημα αισθητικής. Η έννοια «δημόσια τάξη» δεν είναι αόριστη. Είναι δικαιϊκή έννοια και σημαίνει ότι η κοινωνία έχει συνάψει κάποιους κανόνες συμβίωσης προκειμένου να υπάρχει αρμονικά. Είναι το σύνολο των θεμελιωδών πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και ηθικών αρχών και αντιλήψεων που επικρατούν στην Ελλάδα σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Σε αυτήν τη γενική έννοια της δημόσιας τάξης περιλαμβάνονται και τα χρηστά ήθη, δηλαδή οι θεμελιώδεις, γενικές και βασικές αντιλήψεις για την ηθική.
 

Με βάση όλα τα παραπάνω, δικαιολογείται η προστασία της συνήθειας του αυτομαστίγωμα ανθρώπων στους δρόμους, στο πλαίσιο της λατρευτικής άσκησης των καθηκόντων τους σε μια χώρα στην οποία η θρησκευτική ελευθερία απολαμβάνει προστασίας από το Σύνταγμα; Σύμφωνα με απόψεις νομικών, φυσικά και δε δικαιολογείται, ενώ θα έπρεπε ίσως να παρέμβουν οι αρχές. Εδώ, τώρα, έρχεται ένα σοβαρό πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι ότι επί δεκαετίες έχουμε αποφύγει να αντιμετωπίσουμε, ως κράτος και ως κοινωνία, κατάματα την ύπαρξη μουσουλμάνων στην Ελλάδα. Εξαντλήσαμε κάθε πιθανό και απίθανο περιθώριο καθυστέρησης στην κατασκευή μουσουλμανικού νεκροταφείου και τζαμιού, κάτι που αποτελεί νομική υποχρέωση απορρέουσα από διεθνείς συμβάσεις. Αδιαφορήσαμε για το γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης πρέπει να μεταφέρουν τους νεκρούς τους στη Θράκη για να τους θάψουν. Επιπλέον, έχοντας στην πλάτη μας το βαρύ πρόβλημα του Προσφυγικού, στεκόμαστε με αμηχανία σε οτιδήποτε θα μπορούσε να ανοίξει συζήτηση σχετική με το δικαίωμα των μουσουλμάνων στην άσκηση της λατρείας τους. Αποστρέφοντας τόσα χρόνια το βλέμμα από τη διευκόλυνση των μουσουλμάνων στην άσκηση του θρησκευτικού τους δικαιώματος, είναι πιο βολικό να το κλείσουμε απέναντι στο αποτρόπαιο «έθιμο» του αυτομαστιγώματος. Ποιος να τολμήσει να ανοίξει ζήτημα χωρίς να κινδυνέψει να καεί από κάτι τόσο φλέγον;

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η σιωπή στο facebook σχετικά με το αυτομαστίγωμα στον Πειραιά. Ούτε κραυγές, ούτε χαρακτηρισμοί, ελάχιστοι όσοι τολμήσαμε να αρθρώσουμε μια κουβέντα -δειλά δειλά, γιατί καραδοκούν οι πρόθυμοι να επιρρίψουν «ισλαμοφοβία» και «ρατσισμό». Είναι γνωστό έτσι κι αλλιώς ότι ο δημόσιος διάλογος πάσχει κι ότι σημασία έχει να υποστηρίζεις στρατόπεδο, όχι να προσπαθείς να δεις την εικόνα ως έχει και να προτείνεις λύσεις.

Γι’ αυτό, εξάλλου, ζούμε σε μια χώρα στην οποία κάθε Δεκαπενταύγουστο διαβάζουμε δεκάδες άρθρα που λοιδορούν «τις γριές στην Τήνο» επειδή προσβάλλουν την αισθητική τους και κανένα που να αναφέρεται στην προσβολή της δημόσιας τάξης και των χρηστών ηθών από εκείνους που αυτομαστιγώνονται στον Πειραιά».

Εσείς τί λέτε; θα συνεχίσουμε ευνουχισμένοι και φιμωμένοι να υποτασσόμαστε στα κελεύσματα του αποκλεισμού μας από την ζωή μας; Εγώ λέω να μην συνεχίσουμε.

Ο αρχαίος και ο νέος ελληνικός κόσμος, σήμερα

Ο κόσμος μας. Κάποτε και τώρα.

Είναι αδιαμφισβήτητο το «μεγαλείο» του αρχαίου ελληνικού κόσμου, του πνεύματος και της ζωής που σάρκωσε. Γιατί τα είχε όλα, όσα μπορούσε η εποχή να δώσει. Ο λόγος απέκτησε τη δύναμη και τη σαφήνεια, που μόνο το φως μπορεί να δώσει στα πράγματα και μόνο η λαμπρότητα του ήλιου μπορεί να αναδείξει. Κι ο λόγος των αρχαίων έγινε δύναμη και φώς, έγινε συμπέρασμα και «κανόνας» ζωής. Μέτρο, ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό.

Αλλά δεν έφτασε να γίνει και πράξη ζωής του ανθρώπου. Το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, όσο και αν υπερτερεί των συγχρόνων του πολιτισμών, έφτασε ώστε η μέν φιλοσοφία του να εκπέσει σε σοφιστεία και λογο-παικτική, η δε πολιτεία (το πολιτεύεσθαι) να προκαλεί άγος και να συνιστά διαστροφή του πολιτεύματος, ενώ η δημαγωγία των πολιτικών της κάθε εποχής συχνά οδηγεί τις κοινωνικές ομάδες σε αλληλοσπαραγμούς, σε πολέμους και προδοσίες.

Η αρχαία Ελληνική Γραμματεία τελικά εξέπεσε σε «ρητορική» χωρίς αντικείμενο διδασκαλίας. Για τί πράγμα, εξ άλλου, θα μπορούσε να μιλήσει το ελληνικό πνεύμα την εποχή της ρωμαϊκής ακμής;

Αλλά δεν γίνεται πια να καταργηθούν τα πνευματικά ύψη που είχαν προσεγγιστεί. Τα πνευματικά ύψη, που θαρρείς ο Θεός οδήγησε εκεί τον άνθρωπο. Γιατί η μνήμη του ανθρώπου, σαν τα γνώρισε και σαν έζησε έστω και για λίγο μ' αυτά, ή σαν τ' άκουσε - παραμύθια, που μαγεύτηκε απ' αυτά-, νοσταλγικά πια τ' αναζητά και πεθυμά ένα καινούργιο συναπάντημα μαζί τους. Για να γλυκάνει της ψυχής την ξεραΐλα, τη σκλαβιά, την «πείνα» για το ωραίο και το υψηλό ή για να νοιώσει μέρος αυτών, κληρονόμος, δωρεο-δόχος, ή συνεχιστής της παλιάς και δημιουργός μιας νέας εφάμιλλης παράδοσης.

Ο μαθητής του Αριστοτέλη, ο Μ. Αλέξανδρος και η φιλοδοξία του να βγεί από τα ελληνικά σύνορα (βασιλιάς κι «ελευθερωτής» του κόσμου από την περσική επιθετικότητα και δεσποτεία, καλλιεργητής του ελληνικού πνεύματος και σ' άλλους τόπους, αφού διατηρεί τους τοπικούς άρχοντες -όπου μπορεί-, κλπ), αποτελεί τη θρυαλλίδα για την επόμενη φάση της δημιουργίας του Ελληνικού πνεύματος.

Και το ενδημών στον ελλαδικό χώρο πνεύμα, μετώκησε και μεγαλούργησε, στις τέχνες και στα γράμματα, στη Μικρά Ασία. Τον τόπο, όπου ο Αλέξανδρος μετέφερε τον ελληνισμό. Το πνεύμα και την ενέργειά του. Κι έκανε τον τόπο, κήπο, με θέατρα, και στίβους, και μ' εκπάγλου κάλλους ναούς και μνημεία (βλ. εδώ: Ελληνικούς Τόπους).

Όλη η Μικρά Ασία, έχει στα σπλάχνα της θαμμένα κι άθαφτα, ερείπια και ενεργά κτίσματα, μνημεία, ναούς παλαιούς και νέους, πόλεις ολόκληρες κτισμένες σε αλλεπάλληλα επίπεδα, για το φόβο των πειρατών, των εισβολέων και των εχθρών. Τόποι που γίναν Όμορφοι Ελληνικοί, με το Ελληνικό Πνεύμα-όχημα του κάλλους. Αλλά το κάθε όχημα προορίζεται για μια πορεία.

Και καθώς η Ελληνική γλώσσα διαδόθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου που θα μπορούσε άνθρωπος της εποχής να φανταστεί, και καθώς έγινε πια καλά γνωστή κι επικράτησε, ήρθε η ώρα η Ελληνική Γλώσσα να γίνει το όχημα ενός νέου κόσμου.

Εκείνη η (αρχαία ελληνική) φιλοσοφία και η γραμματεία χρειαζόταν ένα «ποτάμι, για να πέσει μέσα σ' αυτό, και να την οδηγήσει σε νέα παραγωγή και δημιουργία». Αυτό έγινε, με την εμφάνιση του Χριστού και της διδασκαλίας του, αλλά πολλοί είναι -ακόμη και σήμερα- που δεν το «είδαν». Στον Ευαγγελιστή Ιωάννη (κεφ. 12 § 20-23) διαβάζουμε: «Ήσαν δε τινες Έλληνες εκ των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. Ούτοι ούν προσήλθον Φιλίππω τω από Βηθσαϊδά της Γαλιλλαίας και ηρώτων αυτόν λέγοντες: κύριε θέλομεν τον Ιησούν ιδείν. Έρχεται Φίλιππος και λέγει τω Ανδρέα και πάλιν Ανδρέας και Φίλιππος λέγουσι τω Ιησού, ο δε Ιησούς απεκρίνατο αυτοίς λέγων: “ Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του Ανθρώπου”».

Για την ακρίβεια, ο πολιτισμένος κόσμος έζησε μέ αυτή τη γνώση και την πληροφορία πολλές εκατοντάδες χρόνια, πριν από την άλωση της Πόλης και μετά, αλλά καθώς οι νέοι «πολιτισμοί που ανέτειλαν» με τις εξερευνήσεις, τις ποντοπορίες τους για νέα εδάφη και τη φιλοδοξία να διαδεχθούν την χιλιόχρονη πεθαμένη χριστιανική αυτοκρατορία, ο διαφωτισμός και ο μαρξισμός, έθαβαν κυριολεκτικά τους προηγούμενους! Κι από τους αρχαιοέλληνες βρεθήκαμε στο διαφωτισμό, χωρίς την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (που ιδιοτελώς τη βαφτίσανε «βυζάντιο», και μάλιστα εκατό χρόνια μετά την κατάλυσή της), χωρίς πατέρες της ερήμου, και κυρίως χωρίς ιερά εξέταση! Ναί, αυτό οι δυτικοί χριστιανοί ήθελαν οπωσδήποτε, να ξεχαστεί! να ξεχαστεί εντελώς η ιερά εξέταση και οι ληστρικές σταυροφορίες, οι αγριότητες και τα φονικά της γαλλικής επανάστασης η οποία ετοίμασε τον διαφωτισμό!

Σ' εμάς είναι καλά γνωστό πως η διδασκαλία του Χριστού συμπληρώνει και ταιριάζει με τα ελληνικά ιδεώδη (*). Όμως τούτη την αλήθεια την αποσιώπησαν όχι μονάχα ξένοι κι εχθρικά διακείμενοι προς το ελληνικό πνεύμα, αλλά κι έξοχοι αρχαιολάτρες, ελληνιστές. Και οι προγόνοπληκτοι Έλληνες. Μα έτσι άφησαν χωρίς προοπτική, χωρίς θέατρο, χωρίς στίβο το ελληνικό πνεύμα. Να είναι μια δάδα που καίει, μα δεν φωτίζει, ούτε θερμαίνει. Να είναι ένας σπόρος πεταμένος ανάμεσα σε πέτρες, χωρίς τη δυνατότητα να καρπίσει. Να είναι γνώση και πληροφορία, χωρίς χρήση και αντικείμενο.

Η γονιμοποίηση του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος από τη Χριστιανική Διδασκαλία -είναι γεγονός, πως- οδήγησε σε ουράνια ύψη σύλληψης και δημιουργίας (θεολογία πεζογραφία, σχόλια, θεολογική ποίηση και φιλοσοφία, ζωγραφική και διακοσμητική τέχνης).

Η έρημος γέμισε από αναζητώντες την συνάντηση με το Θείο, κι οι ερημίτες αυτοί έγραψαν θεολογικά έπη, άγνωστα σε πολλούς σήμερα, που γι' αυτό ακριβώς-επειδή δεν τα γνωρίζουν- θεωρούν την πίστη στη διδασκαλία του Χριστού κάτι ρηχό και αφελές.

Πολλοί από τους πατέρες αυτούς σπουδάσανε φιλοσοφία στην Αθήνα, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ο Ναζιανζηνός, που μαζί με τον Ιωάννη το Χρυσόστομο είναι οι γνωστοί μας Τρεις Ιεράρχες. Οι τρεις τους έχουν έργο εφάμιλο των μεγάλων τραγικών μας, αλλά με αντικείμενο τη συνάντηση του ανθρώπου με την αγάπη του Χριστού. Τη Θέωση του ανθρώπου και τη γνωριμία του με την παρουσία του Θεού κάθε στιγμή στην ζωή του.

Τόσο ζωντανή ήταν η επίδραση της Ελληνικής Γραμματείας στην παιδεία και την ζωή των πατέρων αυτών, που φαίνεται από το έργο ζωής τους, αλλά και απο το σύγγραμμα του Μεγάλου Βασιλείου με τίτλο: «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» («Προς τους νέους, πώς να ωφεληθούν από την ελληνική γραμματεία). Γιατί η δημιουργία και η αγάπη τίποτε δεν αφήνει να πάει χαμένο. Όλοι και όλα είναι μέρος της δημιουργίας του κόσμου, και προωρίζονται για το καλό όλων.

Ας μην αναφερθούμε ειδικά στους άλλους πατέρες που δίδαξαν και έγραψαν, όπως π.χ. ο Ιωάννης ο Σιναΐτης, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός και τόσοι άλλοι, που έγραψαν και γράφουν, διαρκώς έκτοτε και αδιαλείπτως.

Είναι πια διαπιστωμένο γεγονός πως οι πολιτισμικοί αναβαθμοί χαρακτηρίζονται από αναστατώσεις, φανατισμούς, επιθετικότητα, ακόμη κι εγκληματικότητα. Δεν πρέπει να μας παραξενεύουν οι εκδηλώσεις αυτές. Ας θυμηθούμε, τα εγκλήματα της εξουσίας και τις συνωμοσιες των ρωμαίων, με τους διωγμούς των χριστιανών και τις μονομαχίες στο κολοσσαίο. Την μαύρη σελίδα που έγραψε με την ιερά εξέταση η δυτική Εκκλησία, και τα φονικά της Γαλλικής επανάστασης, η οποία γέννησε τον Διαφωτισμό, κλπ. Σε μια τέτοια εποχή ζούμε σήμερα. Ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αλλάζει. Τέλειωσε η ζωή των ανθρώπων με πνεύμα, καλλιέργεια, θέληση, πίστη, κρίση, επιλογή, και απόρριψη. Από εδώ και στο εξής τα πάντα τείνουν να γίνουν ένα σύστημα, με πολλά γρανάζια, όλους εμάς. Η πολιτική, η οικονομική, η εθνική και η πολιτιστική μας ταυτότητα και ιδιοπροσωπία, όλα πια συγ-χέονται σε ένα μεγάλο χωνευτήρι. Για την ελαχιστοποίηση του κόστους, τη μεγιστοποίηση του κέρδους και τις μικρότερες δυνατές διαταραχές στα πλάνα κυριαρχίας. Όχι πρωτοβουλία, όχι δυνατότητα, όχι ελευθερία. Δικαιώματα ναί, ελευθερίες ναί, δυνατοτητες ναί. Όσο περισσότερα τόσο μεγαλύτερη η αίσθηση ανεξαρτησίας και τόσο πιο πιθανή η μη εφικτή άσκηση αυτών.

Είναι καλά ενημερωμένος, όποιος γνωρίζει ότι: θυμό έχουν εκείνοι που θέλουν, κι όχι εκείνοι που έχουν. Θυμώνει ο ειδωλολατρικός κόσμος που κηρύσσεται η αγάπη του Θεού. Θυμώνει ο άρχοντας που δεν προσκυνιέται πια σαν Θεός. Θυμώνει ο χριστιανός που τον περιφρονούν, τον συκοφαντούν και τον καταδιώκουν και φανατισμένα αντεπιτίθεται. Θυμώνει ο δουλοπάροικος που δεσπόζει στη ζωή του και στο σπίτι του ο φεουδάρχης. Θυμώνει ο προλετάριος που τον εκμεταλλεύεται το κεφάλαιο. Θυμώνει ο Χίτλερ που υπάρχει κάποιος και χαλάει την εικόνα που ο ίδιος έχει για τον εαυτό του και τη ράτσα του, και γι' αυτό τον εξαφανίζει στους θαλάμους αερίων και τον καίει στα κρεματόρια. Θυμώνει ο βουλευτής που έχασε την έδρα του, γιατί έχασε τα προνόμιά του. Αγωνίζεται θυμωμένα και με πείσμα η αντιπολίτευση για να γίνει εξουσία, και μόλις γίνει, ημερεύει. Κάνει τα ίδια, οπως οι προηγούμενοι.

Και σήμερα πια, που η ψυχολογία έχει προχωρησει πολύ στις διαπιστώσεις της, οι ισχυροί, που θέλουν κι άλλα, θέλουν να μας πείσουν πως αυτοί ορίζουν. Και επειδή είναι καλά ενημερωμένοι, γι' αυτό ακριβώς δεν είναι -δεν φαίνονται- πια θυμωμένοι. Είναι ήρεμοι! Είδατε πόσο γαλήνιοι κι αδιάφοροι μας επιτάσσουν να υποταχτούμε στην αιχμαλωσία;

Για το λόγο αυτόν, δηλαδή για την εικόνα του βέβαιου και ασφαλούς, του ακλόνητου και κυρίαρχου, συγκεντρώνονται κάθε τόσο στις λέσχες και συμφωνούν. Μετά βγαίνουν όλοι μαζί, σύμφωνοι, με προγράμματα και σχέδια εν κρυπτώ αποφασισμένα. Κι ο πολίτης, ο μικρός λαός, ο φτωχός και χρεωμένος λαός, δεν μπορεί να αντισταθεί.

Μα αυτή η ηρεμία που καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των αρχόντων του κόσμου δεν είναι εκείνη που σε γαληνεύει και δεν μπορείς να αφήνεσαι στο λόγο τους και στο νόημά του. Είναι το ένδυμα του σώματος αυτή η μάσκα, κι όχι η «στολή της ψυχής» τους. Και γι' αυτό δεν μπορούν μ' αυτή τη μάσκα του εγωϊσμού και της δια-φθοράς, να ειρηνέψουν τον κόσμο και να γιατρέψουν το άλγος του.  Γιατί η ειρήνη τους δεν είναι για τους ανθρώπους, αλλά για τον εαυτό τους, για τα συμφέροντα και για τις συμμαχίες τους (**).

Και γιατί, ακόμη κι αν οι άρχοντες του κόσμου τούτου ακούσανε κάποτε το λόγο της αγάπης, ο λόγος ετούτος έμεινε γι'αυτούς μια πληροφορία, μια αναφομοίωτη -και γι' αυτό στείρα- επιρροή. Το ίδιο συμβαίνει και με το Ελληνικό πνεύμα, το οποίο πλείστοι όσοι μνημονεύουν ακόμη, αλλά ελάχιστοι υιοθετούν ως πράξη τους τα προστάγματα και τη σοφία του.

Αν η ψυχή δεν ψέλισσε ποτέ της τα πανανθρώπινα αιτήματα κι ερωτήματα που διατυπώθηκαν και διακηρύχτηκαν με τον Ελληνικό τον λόγο, πώς θα μπορέσει να κατανοήσει και να βιώσει την αγάπη του Χριστού για την ολότητα του κόσμου; Αν ποτέ του ο άνθρωπος δεν βγήκε από το εγωτικό σαρκίο του και δεν ενηλικώθηκε πνευματικά, πως θα καταλάβει ότι ο κόσμος μας, υπάρχει για όλους; πώς να νοιώσει εκείνο το «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Επιστολή Παύλου, προς Γαλάτας κεφ. 3 εδ. 28). (***)

Αν τα μεγάλα μαθήματα ζωής και πολιτισμού δεν αλλάξουν τον άνθρωπο, τότε δεν υπάρχει γνωριμία μαζί τους, ακόμη κι αν ψελλίζει με τα χείλη σπαράγματα από την ουσία τους. Είναι σαν κουβαλάει στην τσέπη του ένα πολύτιμο δαχτυλίδι που δεν το φορεί, γιατί δεν είναι στα μέτρα του.

Ο Χριστός κάθε μέρα «ξανασταυρώνεται», γιατί ματώνει η αγάπη που κήρυξε για όλους τους ανθρώπους. Κι αυτό είναι κακό για τους ανθρώπους. Αλλά αυτή 'ναι ακριβώς και η δική μας ευκαιρία, για να επιλέξουμε.

Τί να επιλέξουμε; Ό,τι μας ενώνει, δηλ. το καλό και τη ζωή ασφαλώς. Γιατί το κακό είναι η απουσία του καλού, είναι θάνατος. Και μας χωρίζει. Κι επί τέλους, για να δώσουμε στο ελληνικό πνεύμα από το οποίο εμφορούμεθα, την προοπτική του! Γιατί αν το κάλλος του λόγου δεν σαρκωθεί σε κάλλος ψυχής, σε αρετή, ο λόγος παραμένει κενός.

Σημειώσεις

(*) βλ. ενδεικτικά:
Ιησούς: “ Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται.”
Χείλων ο Λακεδαιμόνιος (600 π.Χ.): “Τα μεν υψηλά ταπεινούν (ο Θεός), τα δε ταπεινά υψούν.”
Ιησούς: “ Αγαπάτε τους εχθρούς υμών” Ματθ.κεφ.5 §44
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (500 π.Χ.): “ Τον δε εχθρόν φίλον ποιείν.”
Ιησούς: “ Ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν” Ματθ.κεφ.5 §44.
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (500 π.Χ.): “ Τον δε εχθρόν ευεργετείν”.
Ιησούς: “ Ουκ επιορκήσεις” Ματθ.κεφ.5 §33.
Πυθαγόρας: (580 π. Χ.) “Σέβου όρκον.”
Ιησούς: “ Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην.”
Πλάτων (427 π.Χ.): “Η δικαιοσύνη είναι το μεγαλύτερον αγαθόν για την ίδια την ψυχήν.”
Και ο χρυσός κανών
Ιησούς: “Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι, κάνετε και σείς τα ίδια σ΄ αυτούς.”Ματθ.κεφ.7 §12
Ισοκράτης (430 π.Χ.): “Μην κάνετε στους άλλους εκείνα για τα οποία εσείς θυμώνετε όταν τα κάνουν οι άλλοι σε σας.” (πηγή)

(**)
"Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν..." (από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέιο, κεφ. 14 εδ. 27), [Φεύγω και σας αφήνω ειρηνεμένους. Σας δίνω τη δική μου την ειρηνη. Δεν σας δίνω την ειρήνη που δίνει ο κόσμος...].

(***)
Στα «Γεροντικά» βρίσκεται γραμμένη, ανάμεσα σε πολλές, κι ετούτη η μικρή ιστορία: Πως κάποτε βρισκόταν σε μια μεγάλη πόλη ο Επίσκοπος της περιφέρειας, μεγάλων χαρισμάτων άνθρωπος. Όλοι αποφάσισαν να πάνε στο ναό για να δούν και τον Επίσκοπο. Ως και η εταίρα της περιοχής, στολίστηκε να πάει. Μεγάλη κατακραυγή όμως σηκώθηκε εναντίον της, «πώς τάχα τόλμησε αυτή, μια αμαρτωλή, να βεβηλώσει το ναό και να ασεβήσει με την παρουσία της προς τον Επίσκοπο». Σαν τό 'μαθε ο Επίσκοπος, είχε άλλη άποψη. Τους κάλεσε όλους, να την προϋπαντήσουν, και σαν αυτή έφτασε καταστόλιστη με την άμαξά της, ο άγιος γέροντας απευθύνθηκε προς τον λαό, λεγοντάς τους: «Αγαπημένοι μου αδελφοί, βλέπετε πόσο στολίστηκε η γυναίκα αυτή για να προσελκύσει την προσοχή μας στο διάβα της. Ελάτε λοιπόν, κι όλοι εμείς ας στολίσουμε την ψυχή μας, με αρετές, ώστε να την προσέξει και να την βραβεύσει ο Χριστός».

 * * * * * * * * * * * * 
Τούτο το σημείωμα το προκάλεσε ο Κ. Παπαχρήστου. Και γι' απάντηση, έγραψα τούτο «το παραμύθι», χωρίς επιστημονικές αξιώσεις, μα με την αγάπη που έχει κανείς για τις ρίζες του, για τους βλαστούς  του δένδρου, απ' το οποίο κρατάει, και για τους καρπούς που (με την συμβολή του) θα παραχθούν, άσχετα από το αν θα τους γευτεί ο ίδιος. Πιστεύοντας απλώς στο ατομικό χρέος.

Η εθνική μας συνείδηση και οι δοκιμασίες της.

Είναι εντελώς τετριμμένο να τοποθετηθώ στο ζήτημα "της ελληνικότητας και της ιστορικότητας της εθνικής μας συνείδησης". Να τοποθετηθώ δηλ. για την ιστορική ύπαρξη, παρουσία και δράση των Σπαρτιατών, των Αθηναίων, των Θηβαίων, του Φιλίππου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της αυτοκρατορίας του, της υποταγής των ελληνικών και ελληνιστικών βασιλείων στους Ρωμαίους, της Ανατολικής ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της "Χριστοφρόνησης" του ελληνισμού, του Βυζαντινού κόσμου και του εν αυτώ ελληνικού πνεύματος, της άλωσης της Πόλης και της προσφυγιάς των ρωμιών, της μακραίωνης τουρκοκρατίας, της ηθελημένης (από τον τούρκο ή κι όποιον άλλο κατακτητή), προσχηματικής ή τυχαίας διείσδυσης όλων των γειτονικών λαών και εθνοτικών φύλων στα τουρκεμένα και κουρσεμένα ελληνικά εδάφη από όλους αυτούς τους εισβολείς και τυράννους.

Αφού, πράγματι, συνέβησαν όλα αυτά, τα οποία ασφαλώς η εγχώρια και η παγκόσμια ιστορική έρευνα έχει καταγράψει και εξετάσει λεπτομερώς και τα έχει αποτυπώσει σε χιλιάδες βιβλία και αρχαιολογικά αποδεικτικά στοιχεία, είναι αναγκαίο, σήμερα περισσότερο από ποτέ, να γνωρίζουμε συνειδητά όλοι μας, όχι απλά "το μύθο μας", αλλά να γνωρίζουμε ότι βαθμιαία επιδιώκεται (και ήδη συμβαίνει) αλλοίωση του "μύθου μας".

Για ποιό λόγο αλήθεια, επιδιώκεται η αλλοίωση του μύθου μας; Ποιός τάχα να ενοχλείται από το μύθο μας; Και ποιός άραγε ωφελείται από μια τέτοια αλλοίωση; Ποιός θα ήθελε να πετύχει την εθνική μας "απο-συνείδηση" και πώς θα μπορούσε να το πετύχει; Ποιός θα ήταν ο καλύτερος βοηθός του, αν όχι η επιστήμη, τα ΜΜΕ και άνθρωποι δικοί μας, δηλαδή, άνθρωποι μέσα από την ίδια μας την -ελληνική- κοινότητα;

Αν θέλουμε να διακριβώσουμε τί ακριβώς συμβαίνει, και για μπορέσουμε αποτελεσματικά να προφυλαχτούμε από ενδεχόμενες πολιτικές και στρατηγικές κακοτοπιές σε βάρος μας, καλό είναι να γνωρίζουμε και τους εντός των τειχών φορείς, που έχουν επιφορτισθεί με την αλλοίωση του μύθου μας, για να μην τρέφουμε φίδια στον κόρφο μας, που μας πάνε αλλού, κι όχι εκεί που θέλουμε εμείς να πάμε.

Κι όλα αυτά για να τα κατανοήσουμε δυστυχώς πρέπει να σταθούμε. Να σταθούμε και ν' ακούσουμε πολύ προσεκτικά, κάποιες φωνές, που στο μισοσκόταδο των παιγνίων, των συσχετισμών, των στρατηγικών σχεδίων επέκτασης και επικράτησης των ισχυρών του κόσμου, ψιθυρίζουν συστηματικά, εκμαυλίζοντας -και εκπειράζοντας- με ανταλλάγματα μισθούς και θέσεις επιστημονικές και πολιτικές, τους σύγχρονους πολιορκητικούς κριούς.

Και στις φωνές αυτές, πρέπει να απαντήσουμε, χωρίς περιστροφές, χωρίς ανοχή, και χωρίς καμμιά χάρη στον πλούτο ή στο δίπλωμα ή στη δύναμή τους. Το ψέμμα τους θα είναι πάντα ψέμμα. Το ατομικό τους συμφέρον και η ατομική τους επιθυμία δεν θα καταστήσουν το ψέμμα τους αλήθεια. Και το συμφέρον αυτών των πλεονεκτών, δεν μπορεί να διαγράψει τους κώδικες ηθικής που νοηματοδοτούν τη ζωή μας, χιλιάδες χρόνια τώρα. Τη ζωή όλων ημών που ζούμε σε αυτά τα χώματα, με τα ίδια, και κάθε εποχή περισσότερα, πνευματικά και υλικά νάματα. Έστω κι αν τα σημερινά νάματα είναι άθλια. Τα μεν προσφερόμενα πνευματικά, είναι απνευμάτιστα, τα δε υλικά είναι νοθεμένα και δήθεν.
Όμως η Ελληνική Αρετή δεν μολύνεται από το ψέμμα και από το πρόσχημα, γιατί τίποτε δεν ακμάζει μέσα αυτά. Από την άλλη, το Ελληνικό Πνεύμα δεν σκιά-ζεται. Γιατί η ελληνική αρετή είναι λόγος για να ζης και το ελληνικό πνεύμα είναι ο τρόπος να ζης.

Οι σύγχρονοι κατακτητές, ξεκινάνε με το ποθούμενο και προχωράνε σαν μικρά παιδιά, σπάζοντας τα εμπόδια και χτυπώντας όποιον αντιστέκεται στις επιθυμίες τους. Ενώ θα έπρεπε να ξεκινάνε μ' εκείνο που έχουνε, και να προχωράνε προς εκείνο που μπορεί να γίνει με βάση τις προσδοκίες που υπάρχουν.

Με όπλο τους την επιστήμη, οι σύγχρονοι κατακτητές, έχει διακριβωθεί ότι "ρίχνουν" στον αντίπαλο, ακόμη κι αρρώστειες, κι όχι μόνο βόμβες, για να τον εξουθενώσουν. Θα μπορούσαν ακόμη και μετεωρολογικό πόλεμο να κάνουν εναντίον των αντιπάλων τους. Ας μην ξεχνάμε (στην εποχή μας) και την πιό ακραία -αλλά επιστημονικά άρτια και αποτελεσματική- μορφή εξουδετέρωσης των αντιπάλων: τους γερμανικούς θαλάμους αερίων!

Ο άνθρωπος φαντάζεται ό,τι θέλει και, καμμιά φορά, νομίζει πως μπορεί να γίνει ακόμη και Θεός! Ξεχνάει, ότι κι αυτός θα πεθάνει μια μέρα.

Για την εθνική μας συνείδηση λοιπόν, όλοι μας πρέπει να έχουμε κατά νου, όλα τα ερωτήματα και όλες τις εκδοχές που "κυκλοφορούν" σχετικά με το πώς και από ποιόν αυτή διαμορφώθηκε, πότε δημιουργήθηκε, πώς συστηματοποιήθηκε, πώς επηρεάστηκε, πότε άλλαξε, αν άλλαξε, αν κάποιοι θέλουν να μας την αλλάξουν, γιατί άραγε, ποιό στοιχείο της ενοχλεί τους φίλους μας και ποιο τους ευχαριστεί και αντίστοιχα τους εχθρούς μας, ποιοί και γιατί είναι φίλοι μας μας και αντίστοιχα εχθροί μας κλπ.

Γιατί αν κάτι μας ξεχωρίζει από πολλούς, είναι που θέλουμε εμείς οι ίδιοι να είμαστε τα αφεντικά του εαυτού μας. Ακόμη και στην πείνα, και στην ανεργία και στην ανελευθερία μας. Θέλουμε να το έχουμε αποφασίσει εμείς! "Γνώθι σαυτόν", λοιπόν!

Θα εξακολουθήσουμε αυτή την αναζήτηση, για να φτάσουμε και στο παραγωγικό αίτιο της συνείδησης της από πάντα ελληνικότητάς μας, όπως αυτή δυναμικά εξελίχτηκε μέσα στο χρόνο, κόντρα σ' εκείνους που θέλουν να έχουν την επιθυμία, την ευχέρεια και την εξουσία -όποτε θέλουν- να δημιουργούν έθνη, κι όχι μόνο τα διάφορα κατά περίπτωση βολικά και ζητούμενα έθνη, αλλά (να ισχυρίζονται ότι δημιούργησαν) ακόμη και το πολλών-πολλών χιλιετηρίδων δικό μας!

'Ομως, για να καταλαβαινόμαστε, θα πρέπει να σημειώσουμε και να ξεκαθαρίσουμε σιγά-σιγά μερικούς πολύ σημαντικούς και μοντέρνους όρους, που θα τους συναντήσουμε στην περαιτέρω συλλογιστική και την αναζήτησή μας. Να τους ξεκαθαρίσουμε για τους εαυτούς μας πρωτίστως. Για να καταλαβαίνουμε αυτά που μας λένε οι άλλοι και για να ελέγχουμε κάθε φορά, αν αυτό που μας ζητάνε συμφωνεί με αυτό που συμβαίνει, καθώς και μ' εκείνο που εμείς θέλουμε.

Αν με ρωτάτε, γιατί; σας απαντώ: μα για να αποφύγουμε να γίνουμε σαλτιμπάγκοι, πίθηκοι, δούλοι, δήμιοι, ή υπηρέτες για χάρη των άλλων, απογυμνωνόμενοι ύπουλα και σιγά-σιγά από τις αξίες, τα ιδανικά, τις αρετές και το πνεύμα, με τα οποία η χιλιόχρονη ιστορία και ο πολιτισμός μας αγλάϊσε τις ζωές τις δικές μας (και όσων θέλουνε να λέγονται πολιτισμένοι) και λάμπρυνε με τόσα κατορθώματα και άθλους τις ψυχές μας, όσο κανενός άλλου.

Κάποιοι από τους όρους αυτούς, βρίσκονται (αποτυπωμένοι με έντονα στοιχεία) στο επόμενο δημοσίευμα. Ένα κείμενο που υπηρετεί την καινούργια γνώση. Αυτή που μας σερβίρουν, σαν μια ουσία από εκείνες που χορηγούνται για την πρόκληση αποπροσανατολισμού ή σύγχυσης.

Μια ζωή, βία...Προσφυγιά, έγκλημα, πρόβλημα...

Προσφυγιά, έγκλημα και πρόβλημα...Δεν είναι όλα το ίδιο πράγμα. Δυο όψεις του κόσμου σήμερα... Η μία είναι εδώ, η άλλη αμέσως παρακάτω...

«Οι δικοί μου άνθρωποι με έχουν ακούσει αρκετές φορές να λέω ότι η Ελλάδα και ο Ελληνισμός δεν έχουν πλέον μέλλον ή ελπίδα. Είναι σημαντικό για την κατανόηση αυτής της τόσο βαριάς κουβέντας και της επακόλουθης εξήγησης, να επισημάνουμε ότι το κράτος ως νομική οντότητα, έστω και με κάποια άλλη μορφή, ενδεχομένως να συνεχίσει να υπάρχει.
Όμως, δίχως Έλληνες να το κατοικούν και να το διοικούν, απλά μόνο κατ’ όνομα θα λέγεται «Ελληνική Δημοκρατία», στο βαθμό που θα διατηρηθεί κι αυτό. Σημασία έχει, λοιπόν, η διατήρηση του Ελληνισμού και των Ελλήνων, οι οποίοι όπως έχει αποδείξει η Ιστορία, υπό κάποιες συνθήκες μπορούν να επιβιώσουν και χωρίς την ύπαρξη ενός κράτους-προστάτη που θα τους περικλείει, ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που και το Ελληνικό κράτος από μόνο του έχει στραφεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρακτικά ενάντια στον Ελληνισμό με πράξεις και παραλήψεις…
Επί Τουρκοκρατίας, λοιπόν, διατηρήσαμε όσο μπορέσαμε τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, τη γλώσσα μας και τη συνείδηση της κοινής μας καταγωγής και καταφέραμε να «κρατήσουμε την αναπνοή μας» όσο χρειάστηκε μέχρι την Απελευθέρωση. Σε αυτό βοήθησε το γεγονός ότι Έλληνες και Τούρκοι κρατήθηκαν μακριά από ιδιαίτερες σχέσεις και επαφές που θα μπορούσαν να αλλοτριώσουν και τελικά να εξαφανίσουν τα προαναφερθέντα συστατικά στοιχεία του Ελληνικού Γένους.
Σήμερα, όμως, είμαστε σε μια μοναδική συγκυρία που όμοιά της δεν έχει υπάρξει στις τόσες χιλιετίες της ιστορίας μας. Είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζουμε ταυτοχρόνως τόσες πολλές και διαφορετικής φύσεως απειλές, κάθε μια εκ των οποίων έχει τη δυνατότητα από μόνη της –πόσο δε μάλλον συνδυαστικά– να αποτελέσει το οριστικό μας τέλος…
Συχνά δίνω το παράδειγμα του τενίστα που του πετάνε μαζικά μπαλάκια. Όσο τέλειος κι αν είναι θα αποκρούσει 3, 4 άντε 5 το πολύ. Ένα να περάσει, όμως, έχασε! Έτσι κι εμείς, κυριολεκτικά, βαλλόμεθα πανταχόθεν και δεν έχει σημασία πόσες απειλές θα αντιμετωπίσουμε επιτυχώς, αφού αρκεί μια για να εκλείψουμε! Κι αν νομίζετε ότι καταστροφολογώ, δείξτε λίγη υπομονή και συνεχίστε την ανάγνωση. 
Πιο συγκεκριμένα, λοιπόν, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά και χωρίς να μπούμε σε ιδιαίτερη ανάλυση, έχουμε και λέμε:
1. Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός είναι το δημογραφικό. Η υπογεννητικότητα κυριολεκτικά μας εξαφανίζει. Για να συντηρηθεί απλώς ένας πληθυσμός στα ίδια νούμερα, απαιτείται η γέννηση κατ’ ελάχιστον 2,1 παιδιών ανά ζευγάρι. Στην Ελλάδα το ποσοστό το 2012 ήταν 1,39… Οι δε θάνατοι το 2014 ήταν κατά 20.659 περισσότεροι από τις γεννήσεις (114.088 θάνατοι, 93.429 γεννήσεις)! Στις γεννήσεις, βέβαια, συμπεριλαμβάνονται και αυτές ξένων ζευγαριών από τις εκατοντάδες χιλιάδες των μεταναστών που έχουν εισέλθει στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. 
Οι νέοι Έλληνες, λοιπόν, είναι ακόμα λιγότεροι. Άρα δεν μπορούμε, όχι να αυξηθούμε, αλλά ούτε καν να διατηρηθούμε στα ίδια αριθμητικά επίπεδα «αντικαθιστώντας» τους αποθανόντες… Απ’ την άλλη, οι Έλληνες του εξωτερικού όσο οι γενιές θα διαδέχονται η μια την άλλη και όσο η Ελληνική πολιτεία αδιαφορεί γι αυτούς, τόσο θα απομακρύνονται από το Σώμα του Ελληνισμού χάνοντας σιγά–σιγά την Εθνική τους συνείδηση. Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι από διάφορα κόμματα που μας κυβέρνησαν (ακόμα και επί της «δεξιάς», «πατριωτικής» κυβερνήσεως Καραμανλή), που έχουν την κατ’ εξοχήν ρατσιστική εις βάρος των Ελλήνων θέση, ότι «το θέμα της γήρανσης του πληθυσμού και το δημογραφικό έχουν λυθεί με την είσοδο χιλιάδων (λαθρο)μεταναστών όπου στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι νεαρής ηλικίας»!...
2. Αν και από μόνο του το δημογραφικό ζήτημα είναι αρκετό για να φέρει τους τίτλους τέλους για τον Ελληνισμό, υπάρχει το προαναφερθέν και εξ ίσου αυτόνομα καταστρεπτικό θέμα της αθρόας εισροής λαθρομεταναστών με το οποίο η υπογεννητικότητα λειτουργεί και συνδυαστικά. Πολλές δεκάδες χιλιάδες όντως δυστυχισμένοι άνθρωποι εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα, από χώρες με τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης, στις περισσότερες περιπτώσεις δε με απόλυτη ασυμβατότητα νοοτροπίας με τις κοινωνικές και πολιτισμικές παραδοχές που αποδεχθήκαμε ως Δύση από τον Διαφωτισμό έως σήμερα. Το δε μορφωτικό τους επίπεδο σε καμία περίπτωση δεν είναι έστω καν ικανοποιητικό. 
Δεδομένου του μικρού μεγέθους της χώρας μας αλλά και του μικρού της πληθυσμού, το βάρος που πέφτει στους ώμους μας είναι δυσθεώρητο… Οι άνθρωποι αυτοί εγκλωβίζονται στην Ελλάδα, αυξάνονται με υπερδιπλάσιους ρυθμούς από τους Έλληνες με αποτέλεσμα να μιλάμε για έναν πλήρους εύρους εποικισμό! Η δε νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Ανεξαρτήτων Ελλήνων(!), όχι μόνο δεν παίρνει μέτρα γι αυτό, αλλά αντιθέτως ανακοίνωσε ότι θα δώσει στους αλλοδαπούς που γεννιούνται στην Ελλάδα την Ελληνική ιθαγένεια. Σύμφωνα με την «Έρευνα για τις συμπεριφορές που συνδέονται με την υγεία των εφήβων μαθητών» που διενήργησε το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας (ΕΠΙΨΥ) και εντάσσεται στο πλαίσιο του διεθνούς διαρκούς προγράμματος «Health Behaviour in School-Aged Children» υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, στην Ελλάδα «το 2014 ένας στους 4 εφήβους απάντησε ότι έχει τουλάχιστον έναν γονιό αλλοδαπής εθνικότητας με ποσοστό 12,1% να απαντούν ότι και οι δύο γονείς τους είναι αλλοδαπής εθνικότητας». Η φυγή των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό ολοκληρώνει την αντικατάσταση πληθυσμού που βρίσκεται σε εξέλιξη…
3. Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. αποτελεί την αναίμακτη παράδοσή μας σε έναν υπερεθνικό οργανισμό που, σε πλήρη αντίθεση με ότι διακηρύττει, έχει σαν σκοπό την επιβολή της βούλησης των ισχυρών της Ευρώπης και κυρίως της Γερμανίας στους υπολοίπους. Ο περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας των μικρότερων χωρών δεν έχει την ίδια αξία με τον αντίστοιχο «περιορισμό» της κυριαρχίας των ισχυρών. Και αυτό γιατί καθώς οι ισχυροί ελέγχουν τους κανόνες του παιχνιδιού στην Ε.Ε. ουσιαστικά δεν χάνουν κυριαρχία, αλλά πρακτικά αυτή εξαπλώνεται και επί των υπολοίπων (βλ. «Πολιτική Ενοποίηση της Ευρώπης: Από το όνειρο στον εφιάλτη» http://enallaktiki-proseggisi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_24.html). Για να λειτουργήσει το νέο αυτό σχήμα, απαιτείται –και η απαίτηση αυτή θα γίνει πιο έντονη αλλά και επίσημη στο κοντινό μέλλον– να υπάρξει μια «ομογενοποίηση» των λαών της Ευρώπης με μέτρα εις βάρος των εθνικών αντίστοιχων χαρακτηριστικών και ιδιαιτεροτήτων προς χάρη της «κοινής Ευρωπαϊκής εθνικής ταυτότητας», ενώ ήδη υπάρχουν φωνές κάποιων που το απαιτούν και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ευθαρσώς. Σε άλλες εποχές το λέγαμε και «κατάκτηση»…
Αυτές είναι οι τρείς κύριες απειλές που μπορούν από μόνες τους δυνητικά να αποτελέσουν κυριολεκτικά το τέλος του Ελληνισμού. Είναι απειλές που χτυπάνε στη καρδιά όλων των χαρακτηριστικών που μας κράτησαν ζωντανούς σε άλλες δύσκολες ιστορικά περιόδους. Γι αυτό είναι τόσο επικίνδυνες. Δεν είναι οι μοναδικές απειλές, φυσικά. Υπάρχουν και άλλες οι οποίες επικουρικά μπορούν να…«συμβάλουν» αν συμπέσουν σε καίρια χρονικά σημεία της εκδήλωσης των ως άνω κύριων απειλών.
Το κερασάκι στη τούρτα, βέβαια, είναι η επίκαιρη οικονομική κρίση και το υπέρογκο μη βιώσιμο αέναο και αυτοτροφοδοτούμενο χρέος μας, που εφόσον δεν βρεθεί μια ουσιαστική λύση, θα αποτελέσει την απαρχή της αποσύνθεσης κάθε είδους και μορφής κυριαρχίας μας σε Ελλάδα αλλά και Κύπρο. Μπορεί αυτό να μην δύναται από μόνο του να σημάνει οριστικά το τέλος μας, όμως, λειτουργεί ενισχυτικά και συνδυαστικά με όλα τα προαναφερθέντα. Και δεν σκοπεύω καν να αναφερθώ στην ύπαρξη της εδαφικής απειλής από την Τουρκία και την στρατηγική περικύκλωση που υφιστάμεθα μέσω πρωτίστως της Αλβανίας και δευτερευόντως των Σκοπίων και της Βουλγαρίας, με την μεγάλη επιρροή της τουρκικής μειονότητας στα εδάφη της τελευταίας. Ούτε θα αναφερθώ στο πόσο χειροτερεύει τα πράγματα η κατάσταση που επικρατεί στη Θράκη. Αυτά τα αφήνω για την ανάλυση του σκεπτόμενου αναγνώστη…
Στη στροφή του 19ου αιώνα υπήρχε μια χώρα ισχυρή με αξιοσημείωτο διπλωματικό, οικονομικό και στρατιωτικό εκτόπισμα στο τότε ευρωπαϊκό, αν όχι και στο διεθνές, γίγνεσθαι: η Πρωσία. Εδώ και πάνω από 80 χρόνια η χώρα αυτή δεν υπάρχει, ούτε κανένας πραγματικά αυτοπροσδιορίζεται πλέον εθνικά σαν «Πρώσος». Η στροφή του επόμενου αιώνα θα βρει τον κόσμο, μετά από πλέον των 4.000 ετών, με τους Έλληνες υπό εξαφάνιση, καθώς είναι ζήτημα αν στον ελλαδικό χώρο θα έχουν μείνει 1.500.000 πολίτες ελληνικής καταγωγής, με πολύ υψηλό μέσο όρο ηλικίας, και στον υπόλοιπο κόσμο πολύ κάτω των 5.000.000 σκόρπιοι στα διάφορα σημεία της Υφηλίου και συνεχώς αφομοιούμενοι. Η κατάσταση αυτή, φυσικά, δεν θα μπορεί να είναι αναστρέψιμη. Με τα μαθηματικά, βλέπετε, δεν μπορεί να τα βάλει κανείς…
Περάσαμε πάρα πολλά, καταφέραμε απίθανα πράγματα και αντέξαμε πολύ περισσότερο από άλλους λαούς και αυτοκρατορίες. Δυστυχώς, έλαχε στη γενιά μας να είμαστε από τις τελευταίες φουρνιές Ελλήνων και στη γενιά των εγγονών μας να δουν στα βαθιά τους γεράματα το οριστικό τέλος αυτού του Έθνους. Κάποτε θα γινόταν κι αυτό όπως σε τόσους άλλους: Μεσοποτάμιοι, Καρχηδόνιοι, Αζτέκοι, Ίνκας, Μάγια για να αναφέρουμε μερικούς. Κάποτε θα ερχόταν η σειρά μας να χαθούμε κι εμείς μετά από τόσες φορές που τη γλυτώσαμε «παρά τρίχα» από Πέρσες, Ρωμαίους, Φράγκους, Γότθους, Τουρκοκρατία, Βαλκανικούς Πολέμους, Μικρασιατική Καταστροφή, Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κτλ….

Γράφει ο Παναγιώτης Α. Καράμπελας (που είναι Στρατηγικός και Πολιτικός Αναλυτής με εξειδίκευση στην Διαχείριση Κρίσεων, συνεργάτης του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων (ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.)): Είχα πολλούς ενδοιασμούς για το αν θα έπρεπε να γράψω ή όχι αυτό το άρθρο και δεν θα σας κρύψω ότι η απόφασή μου ήταν να μην το κάνω. Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελα να απογοητεύσω όσους θα το διάβαζαν. Όμως κάποιες τελευταίες εξελίξεις με έκαναν να αναθεωρήσω αυτή μου την απόφαση…εδώ.
 
Τέλος (αλλά όχι καταληκτικά): Κι άλλη προσφυγιά, μετά το έγκλημα. Μέγα πρόβλημα η επιθετικότητα των Τούρκων κατά των Κωνσταντινουπολιτών, τον Σεπτέμβρη του 1955 (τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, την εμπλοκή στα Ιμια κλπ) :  πρώτα το βιός σας, μετά η ζωή σας!