Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Ο όρκος στο δημόσιο βίο




Ξεσηκώθηκε το ερώτημα: Γιατί ο Πρωθυπουργός δεν ορκίστηκε θρησκευτικά;

Ο όρκος του, εθιμικά, είναι απαραίτητος. Θα ήταν απαραίτητος, ακόμη κι αν ήταν εγνωσμένα αναξιόπιστος, επίορκος και ψεύτης.Θά 'χε όμως τότε, και καμμιά αξία;

Είναι σημαντικό πράγμα η συνέπεια του Χριστιανού, και κανείς χριστιανός δεν αρνείται τη δέσμευση στη συνείδησή του. Ναί, στο όνομα του Χριστού, δεν θα ψευσθώ, θα είμαι και θα φέρομαι ειλικρινώς και με συνέπεια, γιατί με υποκινεί η εντολή του Χριστού.

Την ίδια αξία έχει και η συνέπεια και η εντιμότητα. Συνεπώς, σημασία έχει όχι μόνο «το έξω του ποτηρίου».

Ας προσέξουμε τον ηλίθιο και σοφιστή και ψεύτη, που αρνείται τον όρκο, και επικαλείται το ατομικό του δικαίωμα για νά 'ναι ελαστικός με τον εαυτό του, και ειδικά μάλιστα όταν αυτός λαϊκίζει και διατυπώνει κατηγορίες για τον άλλο -ως προς την παράλειψη του όρκου- ώστε να 'ναι ελκυστικά «σωστός», με τους πολλούς.

Συνηθέστατα, ασμένως ασπάζεται την ορκοδοσία, ακόμη και ο ασυνείδητος, ο δόλιος, όταν πιστεύει ότι έτσι -ορκιζόμενος- θα σε καθησυχάσει, γιατί στο βάθος, προτίθεται να σε ξεγελάσει. Και δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που το έκαναν με αυτόν τον τρόπο.

Στην παρούσα περίσταση δεν φαίνεται να συντρέχει κάτι τέτοιο, γενικά, ούτε γι`αυτούς που ορκίστηκαν, ούτε για κείνους που διαβεβαίωσαν στην τιμή και τη συνείδησή τους.

Ένας έντιμος άνθρωπος, άσχετα από το αν έχει ή όχι, χριστιανική πίστη, έχει ηθικό πρόβλημα να κάνει κάτι που δεν το πιστεύει.

Ένας απολύτως ενάρετος άνθρωπος, ακόμη κι αν δεν ορκιζόταν ποτέ θρησκευτικά, θα μπορούσε να σκεφτεί: «κι άμα ορκιστώ τί θα γίνει;»

Ενώ, ένας ευσεβής και θρησκευόμενος άνθρωπος, εύλογο είναι να σκεφτεί «αν η ζωή μου δεν σου φτάνει, σου φτάνει ο λόγος μου;»

Ας μην είμαστε απόλυτοι. Ο δογματισμός για τον άνθρωπο (δηλαδή για το ποιός είναι ο άλλος άνθρωπος), δεν είναι μέσα στην χριστιανική μας πίστη. Ίσα- ίσα, είναι η διάκριση.

Απόλυτοι μπορούμε να είμαστε με τις απαιτήσεις από τον εαυτό μας: Αυτό δεν το κάνω! Εκείνο δεν το λέω! Εκείνο δεν το ακούω! Δεν απαντώ! Δεν ερίζω, δεν ασχημονώ. Δεν εξαπατώ για να επωφεληθώ, δεν εκμεταλλεύομαι για να βολευτώ. Δεν λουφάρω (αφήνοντας για τους άλλους τη δουλειά, ή εγκαταλείποντας τον άλλο στην ανάγκη του). Δεν κάνω τον έξυπνο υποτιμώντας τους άλλους.

Και όλα αυτά απολύτως! Γιατί, για εμάς, τους χριστιανούς, η Θεία Ευχαριστία είναι ο όρκος μας. Η συμμετοχή μας στο αγαθό και την ανυπόκριτη αγάπη.

Στην αντίθετη περίπτωση, παριστάνουμε κάτι που δεν είμαστε. Φτιασιδώνουμε τον εαυτό μας σαν σπουδαίο, και μόνο ικανό για να κρίνει τους άλλους, να βάλει τους άλλους στη δουλειά, κι ο ίδιος να καρπωθεί τον κόπο των άλλων. Καμμιά φορά μάλιστα νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα, τα μπορούμε όλα, πως εμείς ξέρουμε τα σπουδαία, κι ότι οι άλλοι είναι χαζοί, βλάκες, βαστάζοι μας, κλπ. κλπ....Και τούτο είναι αλαζονεία, κομπορρημοσύνη, μεγαλαυχία, κενοδοξία και -κατά περίπτωση- καταλαλιά!

Για να είμαστε συνεπείς όλοι μας, με την πίστη μας, και με την ηθική συνείδησή μας, ας είναι -ο καθένας μας- απόλυτος με τις απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό του: σε εντιμότητα, σε φιλοπονία, σε αλληλεγγύη, σε εργασία, σε συμβολή και προσφορά, σε ταπεινότητα και μετριοφροσύνη, κι ας εργαστούμε για το κοινό και αμοιβαίο συμφέρον...

   Γιατί, άν όλοι το θέλουμε πολύ, να αλλάξουμε το ζόφο που μας τυλίγει,   
   μπορεί και να ... «συνωμοτήσει» για χάρη μας, ακόμη και το σύμπαν (!) σε 
   τούτο μας τον πόθο, ή ... να «οικονομήσει» ο Κύριος, και να μας δείξει τους  
   καρπούς της ομόνοιας και της αγάπης!

   Ο Κύριος είπε: «'Εγώ δε λέγω ὑμῖν μή ὁμόσαι ὄλως. Ἔστω δέ ὁ λόγος ὐμῶν 
   ναί ναί, οὔ οὔ» (Ματθ. ε’, 34). 

   Το τυπικό και παραδοσιακό έθιμο, δεν υπερισχύει της Ευαγγελικής εντολής.

   Μην κατατρωγόμαστε με δευτερεύοντα.

   Άλλα είναι τα πράγματα, που δεν είναι δευτερεύοντα. Ίδωμεν...


    Σημείωση: Η φωτογραφία έχει ληφθεί από εδώ

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Σήμερα, είναι η μέρα των Δασκάλων!


30 Ιανουαρίου: Μνήμη Τριών Ιεραρχών


Τη μέρα τούτη, η Εκκλησία μας τιμά τους Τρείς Ιεράρχες (τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο) ως μεγάλους Δασκάλους, λόγω του πολύτιμου παιδαγωγικού τους έργου. Γι'αυτό η σημερινή μέρα, ιστορικά, είναι μια μέρα αφιερωμένη από την Εκκλησία μας, στα γράμματα και στη “μόρφωση” του ανθρώπου. Είναι αφιερωμένη στην εκπαίδευση, τους δασκάλους και τους μαθητές.

Το έργο των Τριών Ιεραρχών δεν είναι μόνο τα πολυσήμαντα γραπτά τους, αλλά και το παράδειγμα που μας άφησαν με τη ζωή τους. Όλοι τους αφοσιώθηκαν στην τήρηση της διδασκαλίας του Χριστού, με μια αγάπη και μια πληρότητα που φωτίστηκε όχι μόνο από την αγάπη τους για τον  Χριστό, αλλά και από την λεπτή σκέψη, την ομορφιά και τα υψηλά νοήματα που διατυπώνονται στα έργα των προγόνων μας, των αρχαίων Ελλήνων, τα οποία οι Ιεράρχες είχαν μελετήσει και σπουδάσει. Οι Τρείς Ιεράρχες ένωσαν την καθαρότητα της διδασκαλίας του Χριστού, με τις αξίες και τις αρχές που αναδύονται μέσα από όλη την Ελληνική Γραμματεία και φιλοσοφία, για τη ζωή του ανθρώπου, για το θάνατο, αλλά και για τη σχέση του ανθρώπου με τους άλλους ανθρώπους και μ' όλη την πλάση.

Οι Τρείς Ιεράρχες, που η μνήμη τους τιμάται τη μέρα τούτη, υπήρξαν πρότυπα ήθους, χαρακτήρα και έργων. Αυτοί, αφού ενετρύφησαν στις διδαχές τόσο τις θείες, όσο και τις ανθρώπινες, απέκτησαν μεγάλη σοφία, γνώση και διάκριση.

Με την ικανότητα της διάκρισης που απέκτησαν από την τόσο μεγάλη τους σπουδή στις Γραφές και στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, μας μεταβίβασαν και τη γνώση τους, πως η Ελληνική Γραμματεία συναντιέται με τη διδασκαλία του Χριστού, και συμπορεύεται μαζί της ειρηνικά και δημιουργικά. Και μάλιστα τόσο δημιουργικά, που οι μεγάλες και πανανθρώπινες ιδέες και αξίες της Ελληνικής Γραμματείας επιβεβαιώνονται ως τέτοιες και από τη διδασκαλία του Χριστού. Από την άλλη μεριά, με τη βάσανο των φιλοσοφικών εργαλείων της Ελληνικής Γραμματείας, αναδεικνύεται ότι η διδασκαλία του Χριστού είναι τόσο δυναμική και τόσο αποκαθαρμένη από λεκτικές παγίδες, λογικές αντιφάσεις και ανακολουθίες, ώστε καμμία λογική ή ηθική ασυνέπεια δεν μπορεί να εμφιλοχωρήσει στο δόγμα της Χριστιανικής διδασκαλίας.

Αντίστοιχα με όλα αυτά, είναι και τα Αναγνώσματα της ημέρας. Τόσο το Αποστολικό, όσο και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα. Δείτε τα, παρακάτω. Ανάμεσα στ' άλλα, λένε:

Το προσωπικό παράδειγμα που μας δίνουν οι γονείς κι οι δάσκαλοί μας, αφήνει έντονα τα ίχνη του στη ζωή μας, για το λόγο αυτόν οφείλουμε να θυμόμαστε και να ευγνωμονούμε τους γονείς και τους δασκάλους μας και να ακολουθούμε τα καλά τους παραδείγματα, όπως και το παντοτεινό άριστο παράδειγμα του Χριστού μας.

Η καρδιά μας να ζεί με την αγάπη του Χριστού κι όχι με αναζητήσεις εδεσμάτων και φθαρτών αγαθών και απολαύσεων. Ο άνθρωπος δεν είναι παντοτεινός. Παντοτεινά όμως είναι τα έργα και ο βίος του. Με αυτά διδάσκει, προς μίμησιν ή προς αποφυγήν. Να επιζητούμε την αξιομνημόνευτη και αθάνατη πολιτεία μας. Κι όχι την επίμεμπτη, αποτρόπαιη και απωθητική. Να επιζητούμε δηλαδή, την αρετή και τη δοξολογία του Θεού, και να μην ξεχνούμε την αγαθοεργία και την συμμετοχή μας στον ανθρώπινο πόνο. Αυτά είναι έργα ευχάριστα στο Θεό.

Ο κάθε άνθρωπος είναι παράδειγμα για τους άλλους. Όπως μια πόλη που βρίσκεται πάνω σε λόφο: όλοι την βλέπουν. Όπως μια λάμπα: όταν την ανάβουμε, δεν την κρύβουμε, αλλά την τοποθετούμε ψηλά για να φωτίζει όλους μέσα στο σπίτι.

Η έλευση του Χριστού στον κόσμο δεν έγινε για να καταργήσει με τη διδασκαλία του τον νόμο, τους μεγάλους δασκάλους και σοφούς, αλλά για να συμπληρώσει τους ορισμούς και τις διδαχές τους.

Κι ο άνθρωπος που θα δώσει το κακό παράδειγμα παραβιάζοντας τις θείες εντολές και τους ηθικούς νόμους, ελάχιστος και τιποτένιος θα είναι, ενώ μέγιστος και σπουδαίος, εκείνος που θα τις τηρήσει και θα τις διδάξει.

Επιστολή Παύλου, προς Εβραίους (κεφ. ιγ, εδ. 7-16)

7 Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν. 8 ᾿Ιησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. 9 διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε· καλὸν γὰρ χάριτι βεβαιοῦσθαι τὴν καρδίαν, οὐ βρώμασιν, ἐν οἷς οὐκ ὠφελήθησαν οἱ περιπατήσαντες. 10 ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες· 11 ὧν γὰρ εἰσφέρεται ζῴων τὸ αἷμα περὶ ἁμαρτίας εἰς τὰ ῞Αγια διὰ τοῦ ἀρχιερέως, τούτων τὰ σώματα κατακαίεται ἔξω τῆς παρεμβολῆς· 12 διὸ καὶ ᾿Ιησοῦς, ἵνα ἁγιάσῃ διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὸν λαόν, ἔξω τῆς πύλης ἔπαθε. 13 τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες· 14 οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν. 15 δι' αὐτοῦ οὖν ἀναφέρωμεν θυσίαν αἰνέσεως διὰ παντὸς τῷ Θεῷ, τοῦτ' ἔστι καρπὸν χειλέων ὁμολογούντων τῷ ὀνόματι αὐτοῦ. 16 τῆς δὲ εὐποιΐας καὶ κοινωνίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε· τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται ὁ Θεός.


Κατά Ματθαίον (κεφ. ε, εδ. 14-19)


14 Υμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 16 οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 17 Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. 18 ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. 19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν..


Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Γράμμα ανοιχτό προς τον νέο πρωθυπουργό





 

Αγαπητό μου παιδί, Αλέξη,

Λυπάμαι, που εμείς, οι γονείς σας, η γενιά του πολυτεχνείου, σας “παραδίνουμε “ έναν κόσμο, τέτοιον που αυτός είναι σήμερα.

Το “παραδίνουμε”, δεν είναι σωστό. Δεν σας τον παραδώσαμε ακριβώς, αλλά κλείσαμε την πόρτα πίσω μας, αφήνοντας σκοτεινό το ρημαδιό που κάναμε με τις πολιτικές, που -δεχθήκαμε ίσαμε σήμερα να- εφαρμόζονται στον τόπο μας. Και πια, μονάχοι και ξυπόλυτοι έπρεπε να μπείτε μέσα στο σπίτι. Σαν ορφανά του πολέμου.

Καιρό σε παρακολουθώ, με κάποια δυσπιστία. Συνηθίσαμε, βλέπεις, στη δυσπιστία, με τόσες επιπολαιότητες και μετά από τόσες προδοσίες...

Με την ματιά στο αύριο, για τη νεότητα, θέλω να πετύχει τούτη η προσπάθεια. Το θέλω πολύ, αλλά είναι δύσκολο. Γιατί η διανόηση της εποχής μας, που θα μπορούσε να παραστέκει, με τα φώτα της, και να φανερώνει τις παγίδες πριν πέσουμε ξανά μέσα, έχει αποστασιοποιηθεί αρκετά από ό,τι σηματοδοτεί τον Ελληνικό τρόπο. Έχει αποστασιοποιηθεί από την Ιστορία, τις παραδόσεις, τις διδαχές και τις αξίες που ο ελληνισμός και η ελληνικότητα έχουν αναδείξει ως πανανθρώπινες, και η Χριστιανική διδασκαλία, στεφάνωσε, με κήρυγμά της τον αγώνα τον καλό, τον αγώνα για την αρετή και την αλήθεια, ενάντια στα πάθη της ανθρώπινης απληστίας, της αγνωμοσύνης, της ματαιοδοξίας και της κενοδοξίας.

Βγήκαμε στο προσκήνιο της Ιστορίας και ξαναγίναμε ελεύθεροι, δυστυχώς, υπό κηδεμονία. Όλοι οι καλοί μας φίλοι, αγωνίστηκαν να μας επιβάλουν τη “βοήθειά” τους, με ατέλειωτο τόκο και με ελευθερία παρακολουθούμενη και στρατευμένη στα συμφέροντά τους. Κι εμείς δώσαμε. Και τους ατέλειωτους τόκους, και την αναφορά μας στις εντολές τους. Και σκοτώσαμε τον Κυβερνήτη μας, που θα μας οδηγούσε να γίνουμε κι εμείς λαός μαζί με άλλους λαούς αυτεξούσιους, ελεύθερους και κοινωνούς των αγαθών που απολάμβαναν όλες οι τότε οργανωμένες κοινωνίες. (Για φαντάσου! Εμείς, δεν ευκαιρήσαμε ούτε να συμμετάσχουμε στις τιμές που -προσφάτως- του απέδωσε η ευγνώμων Ελβετία!).

Η μοντέρνα διανόηση ισχυρίζεται πως γίναμε έθνος με μια συνθήκη. Κι ίσως με μια άλλη, πάνε να μας καταργήσουν.

Η δική μας όμως η ζωή, η ιστορία και τα χώματά μας, μας λένε πως έθνος ήμασταν από πάντα. Γιατί αυτό που θέλαμε πάντα, ήτανε η ελευθερία, η αυτοτέλεια και η συνεργασία των αυτόνομων Ελληνίδων κοινοτήτων και πόλεων, η πατρίδα μας, το ηγείσθαι, το γνώναι τον κόσμον, τα δαιμόνιά μας, ο άγνωστος Θεός μας, οι εκκλησιές και τα μοναστήρια μας. Ο Οδυσσέας, ο Λεωνίδας, κι ο Παλαιολόγος. Ο Δαβάκης, ο Ρίτσος, ο Θεόφιλος, ο Κόντογλου, ο Ελύτης, ο Θεοδωράκης κι ο Μάνος Χατζηδάκης. Ο Τσαρούχης κι όλοι οι μεγάλοι τεχνίτες του χρωστήρα και του λόγου, που ασταμάτητα γεννάει ετούτος ο μικρός τόπος. Κι όλα τούτα είναι Ελλάδα. Ελλάδα δεν είναι μόνο εφιάλτες. 'Εχει κι απ' αυτούς.

Και η Ελλάδα προχωράει στον κόσμο, και γίνεται ένα μ' αυτόν, στη γνώση, στο εμπόριο, στις τέχνες. Συμμετέχει, και συχνά οδηγεί. Αλλά, οι Έλληνες ταξιδευτές, ξεχνάνε καμμιά φορά τον τρόπο τον Ελληνικό, που είναι η προσαρμογή στα πράγματα, κι ο συνταιριασμός τους με άποψη, και ιδιοπροσωπία στο οράν τον κόσμο, και στο μετέχειν του γίγνεσθαι. Είναι φυσικό, ως ένα βαθμό. Θα έχουμε και απώλειες. Είναι κι αυτό ένας πόλεμος.

Καθώς πολλοί ταξιδέψαν και ζήσαν αλλού, το μυαλό τους κι ο τρόπος τους έγινε σαν των άλλων. Περιπλανήθηκαν για χρήμα, εξουσία και δύναμη. Κι όσοι απ' αυτούς χάσανε την ψυχή τους, μπορεί να φέρανε χρήμα και δύναμη και γνωριμίες, μα όλα τούτα τα κράτησαν για πάρτη τους.

Τελειώσαν οι Συγγροί, οι Βαρβάκηδες, οι Βαλλιάνοι, οι Ζάππες. Πολλοί γύρισαν για τις τιμές, τα οφίτσια, τις αμοιβές και τις παράτες. Χωρίς ποτέ να καταλάβουν ότι μεγάλα πανηγύρια στήνουν οι μεγάλες τσέπες.

Κι αγωνιστήκαμε να κάνουμε γιορτές της ζωής μας όχι τους ιστορικούς μας θριάμβους στην τέχνη, τα γράμματα, τον αθλητισμό, την επιχειρηματικότητα και, γενικά, τη δημιουργία και τις αρετές, αλλά στην ασυδοσία, την αγυρτεία, την επίδειξη, την κατανάλωση, την αρχομανία, την αυθαιρεσία, την καταστροφή, τη λεηλασία του εθνικού πλούτου και την αχρήστευση των πλουτοπαραγωγικών μας πόρων με την αδιαφορία, τη νωθρότητα και την επιλήψιμη προμήθεια για κάθε υπηρεσία.

Όσο υπάρχουν άστεγοι, σε έσχατη ένδεια, και σχολειά χωρίς δασκάλους, τόποι χωρίς γιατρό, δρόμοι με τρύπες, και μονοπάτια αντί για δρόμοι, όσο δεν υπάρχουν λειτουργικοί θεσμοί για όλες τις ανάγκες του λαού, δεν έχουμε περιθώρια για πολυτελείς ελευθερίες. Γιατί στον Ελληνικό τρόπο εκείνο που κυριαρχεί είναι το καλό του τόπου. Κι όσοι τον κρατούμε τον τρόπο ετούτο, μας πονάει το καλό της τσέπης του άρχοντα, που γίνεται με το κακό της ζωής του πολίτη.

Στη χώρα με τα πολλά θύματα υπέρ της ελευθερίας, καταντήσαμε να κατηγορούμε την ελευθερία στη σκέψη των Ελλήνων και να ονειδίζουμε τις ιδέες. Να ντρέπονται οι Έλληνες χριστιανοί στο χριστιανικό τόπο τους και να μεριμνούμε για ξενόφερτα δόγματα που βαθμιαία εισβάλλουν στη χώρα και στη ζωή μας και απειλούν ακόμη και τη ζωή μας, με επανειλημμένες ειδεχθείς επιθέσεις σε ανύποπτα και αδύναμα θύματα. Εχθρούς και δράστες αξιόποινων πράξεων, που τους υποστηρίζει μέρος της διανόησης και οι επαγγελματίες της αποδιοργάνωσης του Ελληνικού τρόπου. Εχθροί που αποθρασύνονται. Κι είναι ακόμη ενωρίς. Ο κατεστημένος πολυ-πολιτισμός, πουθενά δεν ευδόκησε. Τον δέχονται εκεί που δεν μπορεί να κάνουν αλλιώς. Και τον επιβάλλουν όσοι επιδιώκουν μη φανερά προγράμματα.

Να τιμάς τον πολιτικό σου αντίπαλο και να τον εξουδετερώνεις με το δημιουργικό σου και επωφελές για την πατρίδα πολιτικό έργο. Γιατί τα άλλα μέσα, είναι άλλου πολιτισμού. Είναι εργα πολέμου. Άθλιου, κακοήθους. Πολέμου που στρέφεται κατά της μερίδας του λαού που εκπροσωπείται από αυτόν. Κι αυτό το τμήμα του λαού, το μετατρέπεις σε πολιτικό σου αντίπαλο.

Από τούτα που βλέπω, στις λίγες ώρες που είσαι πρωθυπουργός, θαρρώ πως σε φοβούνται γι' αυτό που νομίζουν ότι κομίζεις. Μακάρι να το κομίζεις. Τό 'δειξες κιόλας, με το πρώτο σου “ΟΧΙ”.

Ξεκίνησαν τηλεοπτικές επιθέσεις στο ενδεχόμενο να διαφέρεις. Κάποιοι, ταπεινοί και σώφρονες περιμένουν, τουλάχιστον, πρώτα να μιλήσεις. Να ορίσεις. Να αποφανθείς.

Παιδί μου,

Να τιμήσεις τις ρίζες σου. Να τιμήσεις την ευθύνη που ο Ελληνικός λαός σου ανέθεσε, και να δημιουργήσεις μες στην αγάπη για την πατρίδα μας, εκείνο που θα σου παραχωρηθεί να δημιουργήσεις, με την ευχή και τη συμπαράσταση όλων.

Εκπροσωπείς μια αθώα γενιά. Μια γενιά που δεν έφταιξε, για το παρόν που της φτιάξαμε. Εμείς, η πιο τυχερή γενιά, η γενιά που δεν γνώρισε πόλεμο, έχουμε στήσει πόλεμο ανάμεσά μας. Πόλεμο από εγωϊσμό, πλεονεξία, αυταρέσκεια και αυταρχισμό, ναρκισισμό και έλλειψη ταπείνωσης.

Ετίμησες τους πεσόντες στο όνομα της ελευθερίας, από το βόλι της γερμανικής μεγαλαυχίας και του αυταρχισμού. Ετίμησες το ελεύθερο ελληνικό πνεύμα και τη θυσία υπέρ της αρετής.

Οι δανειστές που σου ζητάνε να πληρώσεις τα συμφωνημένα, δεν έχουν πάρει ποτέ την απάντηση, πως “συμφωνημένο ήταν κι εκείνο που οφείλει ακόμη η Γερμανία». Κι αν είναι ανήθικη η μη τήρηση της συμφωνίας που έκανε ο οφειλέτης με το δανειστή του, αυτό ισχύει για όλους τους οφειλέτες.

Κι επί πλέον, είναι άλλο πράγμα να σε αναγκάζουν να δανείσεις, από το να παραινείς και να ενθαρρύνεις κάποιον για να τον δανείσεις. Και είναι ακόμη χειρότερο πράγμα να περιάγεις τον άλλον σε κατάσταση δανεισμού, με τα μοντέλα που απαιτείς να εφαρμόζει, προκειμένου να τον κάνεις παρέα. Αλλά εκείνο που, κυρίως, βαρύνει τη δική μας κυβέρνηση είναι η ευθύνη να προβλέπει τις μεθοδεύσεις και τις διαδρομές της δημιουργίας αδιεξόδων. Και μερικοί υπήρξαν, μέχρι τώρα, ανύποπτοι.

Οι δανειστές μας χρειάζεται να ξέρουν ότι είναι αισχρό, να δανείζεις τον επαίτη, γιατί είναι προφανές ότι τον εκμεταλλεύεσαι. Εμείς, εδώ, τους τέτοιους, τους λέγαμε τοκογλύφους και μαυραγορίτες, στα χρόνια της κατοχής, όπου οι έχοντες, δάνειζαν ή πουλούσαν πανάκριβα στους ενδεείς. Κι οι κινηματογραφικές ταινίες μας, αυτούς, τους παριστούν ως γλοιώδεις φυσιογνωμίες με απεχθή μούτρα, κι όχι σαν συμπαθείς κι ευπρεπείς ανθρώπους με καλογυαλισμένα κι αστραφτερά στολίδια, ευχάριστους και καλοδεχούμενους.

Να μην ξεχνάς, ακόμη, τα “ατυχήματα” που μπορεί να συμβαίνουν κάθε τόσο, αποτρεπτικά για κάποιες πολιτικές σου, ή προειδοποιητικά για κάποιες επιλογές σου, στα οποία θα λανθάνει -ατυχής ή επιτηδευμένη- συμβολή των υποκρυπτόμενων “εταίρων” ή “συμμάχων”.

Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, οι προσδοκίες του λαού μπορεί να είναι μικρές, αλλά οι ανάγκες του είναι μεγάλες. Δε θα σου πώ για την πρωτοφανή ένδεια που έχει ενσκήψει στον τόπο μας, που δεν την βλέπαν οι διαχειριστές με τα πανάκριβα γούστα και τις καλοπληρωμένες ανέσεις. Γιατί φαίνεται πως τα ξέρεις.

Ας είναι γιορτή, η δουλειά για προκοπή, κι η αγάπη για το αύριο της πατρίδας μας και της νεότητας, κι όχι οι αυτάρεσκες συνεστιάσεις και τα λαμπερά και σπάταλα πάρτυ.

Ας είναι γιορτή κάθε τί που ενώνει όλους τους Έλληνες, κι ας είναι ελευθερία κάθε τί που δεν εμποδίζει, δεν προσβάλλει, δεν ξεχωρίζει δυσμενώς κανέναν μας.

Ας φροντίσουμε το μέλλον της πατρίδας, κι ας σταθούμε άνθρωποι στους ανθρώπους. Να έχουμε συνεργασίες με όσους έχουμε αμοιβαία συμφέροντα, και φιλίες μ'όσους έχουμε κοινό τον τρόπο και το νόημα της ζωής. Να έχουμε καλές σχέσεις με όλον τον κόσμο. Και να μη δεχόμαστε την σύμπραξη στο κακό, ούτε την προδοσία των φίλων μας. Γιατί οι φίλοι είναι σημαντικότεροι από τους εταίρους.

Η αρετή είναι ασπίδα. Γιατί όταν το κακό του άλλου, προσκαίρως μας ευνοεί, να είμαστε σίγουροι, πως θάρθει ο καιρός, που το κακό το δικό μας θα ευνοεί κάποιους άλλους. Και τότε αυτοί δεν θα διστάσουν να μας προκαλέσουν το κακό που τους εξυπηρετεί.

Όσο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που τ' όνομά του θα πρέπει να 'ναι στολίδι στην Πολιτεία μας, υπάρχει -κατά τη γνώμη μου- ένα όνομα, πάνω από όσα έχω ακούσει μέχρι τώρα, που τιμά το λαό μας, την επιστήμη του και την Χώρα, και το ήθος του είναι από μόνο του, οχυρό. Που η διαδρομή του, τόσο η επιστημονική, όσο και η Πολιτική, διαπνέεται, εγνωσμένως, από ήθος και ακεραιότητα.

Και αυτός είναι ο Καθηγητής κ. Γιώργος Κοντογιώργης, γνωστός, και ικανός να περιποιήσει τιμή στη Χώρα, στους Έλληνες και στην Δημοκρατία μας.

Συγχώρησέ μου την τόλμη και τις μητρικές υποδείξεις. Έγιναν από αγωνία για το μέλλον, κι από λαχτάρα για την ευόδωση της ελπίδας που χαράζει, με τούτη την ευοίωνη συγκυρία.

Σου εύχομαι κάθε επιτυχία στο έργο σου, για το καλό του τόπου και του λαού μας.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

27 Ιανουαρίου: Μνήμη Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου


 

Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (που έγινε το έτος 438).

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος άσκησε με καταπληκτικό θάρρος δριμύτατο έλεγχο και κριτική στην αυτοκράτειρα Ευδοξία για τον τρυφηλό της βίο και τη ματαιοδοξία της, τις παρανομίες και τις αδικίες της, γι' αυτό και εξορίστηκε κατ' επανάληψη. Υπέκυψε, μάλιστα, κατά τις μετακινήσεις του από εξορία σε εξορία, και ετάφη στα Κόμανα της Καππαδοκίας.

Ο Χρυσόστομος εκοιμήθη την 14 Σεπτεμβρίου του έτους 407, αλλά η μνήμη του, από το έτος 628 και μετά, μεταφέρθηκε την 13 Νοεμβρίου, επειδή από τότε -τη μέρα αυτή- εορτάζουμε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Μετά το θάνατο της Ευδοξίας, επί αυτοκράτορος του Βυζαντίου (που ήταν ο γιός της) Θεοδοσίου Β' του Μικρού, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου. Την ανακομιδή των λειψάνων εζήτησε ο Αρχιεπίσκοπος Κωσταντινουπόλεως Πρόκλος, ο οποίος και έπεισε τον αυτοκράτορα για τούτο. Το λείψανο έγινε δεκτό με μεγάλες τιμές στην Κωνσταντινούπολη, ενώ πολλά ήταν τα θαυμαστά γεγονότα που συνόδεψαν την ανακομιδή, σύμφωνα με τον Συναξαριστή. Τελικά, το λείψανο του Αγίου αποθησαυρίστηκε στο Ναό των Αγίων Αποστόλων.

Υπήρξε πολυγραφότατος σε βαθμό που 18 -από τους 161- τόμους της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne, περιέχουν τα άπαντα του Χρυσοστόμου (Πραγματείες, Ομιλίες, Λόγους και Επιστολές).

Ανάμεσα στο πλήθος των θεμάτων με τα οποία καταπιάστηκε ο Άγιος, ξεχωρίζουν δυο μεγάλες αλήθειες της Χριστιανικής διδασκαλίας. Η αρετή της αφιλαργυρίας και εκείνη της ταπεινοφροσύνης. Γι' αυτές τις αρετές εκτενώς αναφέρεται στις ομιλίες του, οι οποίες αποτελούν -μέχρι σήμερα- μεγάλο οπλοστάσιο ιδεών και μεθοδολογίας για τη διαπαιδαγώγηση στην Αρετή.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχει τεράστια πνευματική προσφορά, αφού το έργο του, με την ποιητικότητα και την εκφραστικότητά του, έχει παγκόσμια απήχηση.

Όλα τούτα τα θεία χαρίσματα του Αγίου αποτυπώνονται στο Απολυτίκιο και στα διάφορα Κοντάκια που η Εκκλησία μας, δια των εμπνευσμένων Υμνωδών της, αναμέλπει στη μνήμη του, αποκαλώντας τον: Στόμα Θεού, Αξιάγαστο, Καθηγητή, Ιεραρχικώτατο, Θεηγόρο, Θείο Χρυσόστομο, κ.ά.. Ανάμεσα στα πολλά Κοντάκια, ένα -ενδεικτικά- έχει ως εξής: «Τα χρυσότατα της καθαράς σου γλώττης έπη/ως θησαύρισμα εκ ψυχικών ταμείων φέρων,/ την οικουμένην κατεπλούτισας, Χρυσόστομε/ποικίλλων αυτήν αντί σμαράγδων ταις γνώμαις/και θέλγων ημάς εις βασιλείας πόθον των ουρανών/ Ιεραρχικώτατε/ αλλά τω Κυρίω υπέρ ημών αδιαλείπτως ικέτευε».

Το προσωπικό παράδειγμα του Χρυσοστόμου, που είναι η ενάρετη ζωή και η τοποθέτηση -με προσωπικό και επώδυνο κόστος- απέναντι στην “αμαρτία”, φωτίζει τη ζωή του. Και αυτό ακριβώς είναι η διδασκαλία του Χριστού. Γιατί ενώ η επιλογή της ενάρετης ζωής είναι ένας προσωπικός δρόμος, η διαπαιδαγώγηση στην αρετή είναι ένας οδυνηρός δρόμος.

Στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της ημέρας, καθρεφτίζεται η σημασία που έχει η απόλυτη καθαρότητα της καρδιάς. Αυτήν, που είχε και διαρκώς αναζητούσε, και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Όποιος εμφορείται από σκέψεις δυσπιστίας, προκατάληψης και αμφιβολίας, μπορεί να μη βλέπει ακόμη και τα προφανή. Αυτό πραγματικά έγινε και στην περίπτωση της θεραπείας του τυφλού: Ο Χριστός με έναν τρόπο, που για Εκείνον, ήταν εύκολα δυνατό, θεράπευσε τον τυφλό στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ωστόσο, οι διώκτες και κατήγοροί του, δυσπιστούσαν στο θαύμα τούτο. Κι όμως, ο Χριστός, μ' έναν απλό τρόπο, με επάλειψη πηλού, θεράπευσε την τυφλότητα. Αν κι οι διώκτες του, αντί για καχυποψία και άρνηση, είχαν στην καρδιά τους αγάπη, θα έβλεπαν το θαύμα.

Αυτός είναι ο τρόπος για να βλέπουμε τα πράγματα: με αγάπη. Ίσως έτσι, βλέπουμε καλύτερα, κι ίσως προσελκύσουμε κι άλλους σε τούτο τον τρόπο του θεάσθαι τον κόσμο. Και τότε, ίσως να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο.

**********************************
Σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα από το:


Κατά Ιωάννην (κεφ. ι, εδ. 9-16)

9 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. 10 ἔλεγον οὖν αὐτῷ· πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; 11 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος ᾿Ιησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. 12 εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· οὐκ οἶδα. 13 ῎Αγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. 14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. 15 πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. 16 ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς.



Σημείωση: Σε τούτες τις γραμμές, αρωγός στάθηκε, το «Ορθοδοξίας Θησαύρισμα» του καθηγητή κ. Θ. Ζήση, εκδ. «ΑΣΤΗΡ», 1998.

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Γράμμα απ' τα ξένα


 



 

Ετούτο το σημείωμα, είναι για ένα γράμμα, που έλαβα σήμερα, από έναν ξενιτεμένο. Γιατί βλέπετε, η απόσταση δεν είναι απουσία, κι ο θάνατος δεν είναι κατάργηση. 
 
Αυτά που ζήσαμε, αυτά που ειπώθηκαν, σφραγίδες εγίνανε στης καρδιάς τον τόπο, για να δίνουν ζωή  και να σβήνουν την ερημιά. Όπου βρεθούμε, όπου σταθούμε, τα όσια και τα ιερά, τις ρίζες, τη γλώσσα και την ιστορία να κρατούμε. Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει ποιός είναι, πούθ' έρχεται, πού πάει.
 
 
 Το γράμμα λέει τα εξής (κατ' αντιγραφήν από έναν ιστότοπο*):
 
«Το δέ τήν πόλιν σοί δοῦναι οὔτ’ ἐμόν ἐστί οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινή γάρ γνώμη πᾶντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν.»

Κωνσταντίνος ΙΑ΄Παλαιολόγος προς τον Μωάμεθ Β΄




«Είναι εύνοια να γεννιέται κανείς,

Έστω κι ως ένας θάμνος στο χώμα σου…

Και το όνομα Ελλάδα, δεν είναι λέξη, αλλά λόγος·

Όλες οι λέξεις που ονομάζουν το φως.

Κι είχε πήξει το φως , κ’ είχε γίνει το μάρμαρο.

Και εκλήθης εσύ να μπορέσεις το θαύμα.

Κ’ έκαμες πάλι το μάρμαρο φως.

Κ’ ήταν δείχτες οδών προς τα πάνω οι κολώνες σου.


Απαρχής του καιρού, νόμισμά σου το αίμα σου.

Και μ’ αυτό εξαγόραζες, όργος όργος,

κάθε τόσο το χώμα που ήταν δικό σου.

Αλλά εκεί που όλα έδειχναν ότι έγινες έρημος

«με ολίγο χορτάρι» ακουγόντουσαν ψίθυροι… Ακλουθούσαν τα κλεφτοφάναρα·

κ’ οι Ακαδημίες του Πλάτωνα λειτουργούσαν κανονικά.

Κι οι τύραννοι έσερναν στο κριτήριο τα παιδιά σου.

Τους παζάρευαν την ψυχή, αλλά δεν την πουλούσανε…

Και σηκώνανε τα μαστίγιά τους, τι βλέπαν πως ήταν το πνεύμα τους απαράδοτο.

Ωστόσο το μέγα φως δεν ξεχτίζονταν.

Ο καθένας τους είχε κι από ένα μικρό Μεσολόγγι στο στήθος του.

Και θα ‘λεγε μάλιστα κανένας πως φτιάχτηκαν και τα βουνά σου εξεπίτηδες έτσι απόκρημνα κ’ υψηλά, να τ’ ανεβαίνουν οι Έλληνες και ν’ αποθέτουνε στις κορφές την κιβωτό με το Έθνος.

Όλους τους αέρες του κόσμου

Τους αρμύρισαν με τα δάκρυά τους.
δεν είναι δικό μου,
Σμίγαν τους στεναγμούς τους και σχημάτιζαν έπος.

Και φτιάχναν παντού νησάκια του έθνους, που ξεχώριζαν εύκολα, απ’ το ένα σημείο τους

που ήταν το φως.

… Όλα μαζί ήταν το έθνος.

Πώς πεθαίνει ένα έθνος; Πώς πεθαίνει ένα έθνος, όταν όλες οι θύελλες καταιγίζονται απάνω του, δίχως να βρίσκουν το σώμα του;

Πώς πεθαίνει όταν όλα είναι το έθνος;

Αν χτυπούσεν η σάλπιγγα, σαλευόνταν η γης και σηκώνονταν όρθιοι, δεν θα βρίσκανε τόπο να σταθούνε οι μάρτυρες. Δεν θα φτάναν τα δέντρα σου ν’ ακουμπήσουν τις πλάτες…

Και απ’ όποιο σημείο κι αν θεόταν τον όγκο τους, θ’ απορούσε κανείς: πως απόμεινε μήτρα, πώς απόμεινε μάτι, πώς απόμεινε πόδι, πώς απόμεινε χέρι, να σηκώνει του Έθνους σου τη σημαία ανάμεσα στις σημαίες των Ενωμένων Εθνών.

Ουκ εάλω η ρίζα! Ουκ εάλω το φως!

Ενυπάρχει στο φως η ψυχή σου,

στη ρίζα το σώμα σου.

Ουκ εάλω η Βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων».

Νικηφόρος Βρεττάκος

«Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη» 
 
Αφού το διάβασα, ταξίδεψα μαζί του κι εγώ, στον κόσμο της ποίησης. Δεν έχω πια λόγο να παρηγορήσω για την ερημία της ξενητειάς του τον αποστολέα της επιστολής, γιατί φάνηκε η ξενητεία της ερημιάς του. 
 
Είναι μακριά μας, αλλά δεν λείπει.
 

Η ελευθερία έκφρασης των στοχασμών και η ελευθερία διάδοσης των ιδεών


 

Οι όψεις των δράσεων του ανθρώπου είναι πολλές, πολύπλοκες και πολυσχιδείς. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη να διαχειριστεί την ενότητα της προσωπικότητάς του και την πολυμορφία των εκδηλώσεών του, και ταυτόχρονα να σεβαστεί τον περίγυρό του. Γιατί η ελευθερία του ενός, δεν μπορεί να σημαίνει κατάργηση της ελευθερίας και της προσωπικότητας του άλλου.

Είναι σαφές πως όταν βρισκόμαστε σε δημόσιους χώρους, και μιλάμε για πράγματα που αφορούν, επηρεάζουν και διέπουν περισσότερους ανθρώπους, πέρα και εκτός από τον εαυτό μας, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου, ότι πρέπει να προσέχουμε πολύ τον τρόπο προβολής των ατομικών μας επιλογών και πίστεων, και το πώς αυτές συμ-πλέκονται, συναντώνται, ή, αντι-τίθενται και διαφοροποιούνται με τις αντίστοιχες επιλογές και πίστεις των άλλων.

Δεν μιλάμε για επιβολή των ιδίων ημών απόψεων και πίστεων στους άλλους, γιατί αυτό παραβιάζει την προσωπικότητα και την βούληση των άλλων.

Η ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών και της διάδοσης των ιδεών, είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από εκείνο που συχνά παρατηρείται όταν σε δημόσιους ή κοινόχρηστους χώρους (μέσα μαζικής μεταφοράς, αίθουσες εκδηλώσεων ή μαθημάτων κλπ. χώρους) χρησιμοποιώντας -επί μακρόν- το κινητό μας φωνάζουμε από χαρά ή από εκνευρισμό. 'Η όταν σε τέτοιους (όπως παραπάνω) χώρους, διαπραγματευόμαστε θορυβωδώς ή απαιτούμε από τον συνομιλητή μας, με θυμό ή ένταση, ό,τι έχουμε ανάγκη ή ό,τι θέλουμε. Το ίδιο και όταν υβρίζουμε, «κουτσομπολεύουμε» κλπ., αγνοώντας όσους βρίσκονται κοντά μας, και παραβλέποντας ότι μπορεί να βρίσκονται σε κατάσταση που είναι πολύ δύσκολο γι' αυτούς, ακόμη και ν' ακούνε. Αυτά δεν είναι «ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών και της διάδοσης των ιδεών», είναι άλλο πράγμα. Αυθαιρεσία, ναί, αμορφωσιά, ναί. Εγωϊσμός, ναί. Αλλά όχι ατομικό δικαιωμα πολιτισμένου ανθρώπου.

Στην ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών μας δεν εμπίπτει ασφαλώς, ούτε η εις επήκοον πάντων (των συνταξιδιωτών μας, αν π.χ. ταξιδεύουμε με ΜΜΜ) γνωστοποίηση των ερωτικών μας δεσμών, και άλλων ακραιφνώς προσωπικών υποθέσεων και επιλογών. Στην περίπτωση αυτή, άσχετα από το αν έχουμε την πρόθεση προς τούτο ή όχι, παραιτούμεθα -de facto- από το απόρρητο της επικοινωνίας μας αφ' ενός, και αφ' ετέρου παρενοχλούμε τους γύρω μας, διττά. Όχι μόνο τους στερούμε τον προσωπικό τους χρόνο σκέψης ή ηρεμίας και απόλαυσης του ταξιδιού τους, αλλά, επί πλέον, τους εξαναγκάζουμε σε αδιάκριτη παρακολούθηση της προσωπικής μας ζωής και των προσωπικών μας επιλογών, και μάλιστα με τρόπο που δεν μπορούν να απέχουν από αυτό.

Οι παραπάνω ελευθερίες δεν είναι στην ουσία τους ατομικές ελευθερίες, όσο τρόποι ύπαρξης, σύμφυτοι με την ιδιότητα του ανθρώπου, ως ανθρώπου, δηλαδή ως προσωπικότητας, μέσα σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον. (Θεωρούμε ότι) ο πολιτισμός μας έχει δημιουργήσει και εγκαθιδρύσει τούτον τον τρόπο ύπαρξης και (ότι) αρνείται ένα τρόπον ύπαρξης χωρίς ελευθερία στην έκφραση των στοχασμών και την διάδοση των ιδεών μας.

Η διάδοση των ιδεών είναι ένα ακόμη μέσο για την υποστασιοποίηση της ελευθερίας της έκφρασης των στοχασμών του ανθρώπου. Και τούτο, γιατί οι διατυπωμένες κι εκφρασμένες σκέψεις, χωρίς τη βάσανο του αντιλόγου και της κριτικής, δεν αποκαθαίρονται, ούτε δοκιμάζονται για την πληρότητα, την λογική και την συμφωνία τους προς κάποιο πλαίσιο αρχών και αξιών, εντός του οποίου (ενδέχεται/πρόκειται να) θα λειτουργήσουν.

Τί να πεί κανείς, για την πολιτική χειραγώγηση που υφιστάμεθα από τα ΜΜΕ και τη «διάδοση των πολιτικών ιδεών και των κομματικών σχεδιασμών»;

Η ελευθερία του Τύπου, του κινηματογράφου, της ραδιοφωνίας της τηλεόρασης και της φωνογραφίας λειτουργεί για την ενημέρωση, την καλλιέργεια και την ψυχαγωγία των πολιτών, λαμβανομένων προστατευτικών μέτρων μόνο για τη νεότητα, την ασφάλεια και την άμυνα της χώρας, καθώς και για το κύρος ορισμένων θεσμών, ή προσώπων εκπροσωπούντων θεσμούς.

Οι υπάρχοντες περιορισμοί προστατεύουν έννομα αγαθά υπέρτερα από την ενημέρωση και την ψυχαγωγία. Γιατί... υπάρχουν και τέτοια, αγαθά: υπέρτερα.

Δεν είναι υπέρτατο αγαθό η περιέργεια του κουτσομπόλη, ούτε ο κορεσμός της ματαιοδοξίας του κομπλεξικού, που θέλει να ξέρει όλα τα άσχημα που έκαναν οι άλλοι, προκειμένου αυτός να βγαίνει πάντα καλύτερος.

(Αυτά τα ολίγα, για να τα έχουμε υπ' όψιν μας, όταν φωνασκούμε στο κινητό μας, μέσα στο τραίνο, στο λεωφορείο, ή στο κατάστημα που ψωνίζουμε, αλλά και στις δημόσιες υπηρεσίες, όταν -περιμένοντας- πιάνουμε την κουβέντα..., και συμβαίνει καμμιά φορά να διαπιστώνουμε ότι επειδή επικρατεί χάβρα από τις αμέριμνες συζητήσεις μας, δεν δυνατή ούτε η συνεννόηση με τον υπάλληλο, που ασχολείται μαζί μας.

Είμαι αναγκασμένη να απολογηθώ για τούτο το σημείωμα: ο λόγος που το γράφω, είναι γιατί κάποιες φορές που αντέδρασα όσο μπορούσα πιο διακριτικά σε σχετική -αδιάκριτη- και εκκωφαντική ενόχληση, πήρα την απάντηση: Μπά; σας ενοχλήσαμε; ελευθερία λόγου δεν έχουμε; Τότε λοιπόν, αναλογίστηκα ότι η ελευθερία λόγου ήταν στη συγκεκριμένη περίπτωση, απλώς ελευθερία αλόγου!)

Σημείωση: Το άρθρο 14 του Συντάγματος προβλέπει τα σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών και τη διάδοσή τους, και με τον Τύπο. Προβλέπεται επίσης η χωρίς λογοκρισία και προληπτικό έλεγχο ελευθεροτυπία, και η άσκησή της εντός πλαισίου αρχών και με την προϋπόθεση ότι δεν προσβάλλονται ορισμένα έννομα αγαθά, υπέρτερης αξίας.

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Τί ζητάμε από μια νέα Κυβέρνηση σήμερα;


 

Η ημέρα των εκλογών, είναι η μέρα που όλοι μας έχουμε την ευθύνη για το αύριο που θέλουμε. Γι' αυτό πρέπει όλοι να αναλάβουμε αυτήν την ευθύνη, κι ας μην αφήσουμε τους άλλους να διαχειριστούνε το μέλλον μας, για μας. Έχουμε δει ότι αυτό δεν γίνεται.

Ετούτη η απόφαση, στις μέρες μας, δεν μοιάζει με καμμιά από τις προηγούμενες άλλες. Γιατί, όλες οι προηγούμενες, από τη μεταπολίτευση και μετά, είχανε ένα όραμα, ένα μύθο, μια ψευδαίσθηση, μια προδοσία, έναν «ευσεβή πόθο» (πως δεν μπορεί, ήτανε δύσκολα), μια συνεργασία, μια νέα υπόσχεση. Όλα, τελικά, ήταν ψεύτικα, απατηλά, μάταιες οι ανοχές μας, αδύνατες πια κατάντησαν οι αντοχές μας.

Στο δρόμο για το μέλλον, φυτρώσανε πολλά λουλούδια, ανατείλανε νέοι ήλιοι, δύσανε παλαιότεροι, καήκανε σαν πυροτεχνήματα υποσχέσεις και ρητορείες, γεννηθήκανε ποτάμια και ρέματα...

Ετούτο το κόμμα που φάνηκε να μαζεύει την απελπισία ή τις ελπίδες μεγάλου μέρους του κόσμου, έχει βαρειά αποστολή. Κι ο νεαρός ηγέτης του, φαίνεται να'χει δεχτεί τούτο το φορτίο. Δεν ξέρω, αν ξέρει τί σημαίνει να εκπροσωπείς έναν ολόκληρο λαό, να σαρκώνεις τις αγωνίες του, να διεκπεραιώνεις τους πόνους και τους τοκετούς του αύριο, σε μια περίσταση σαν και τούτη, που δεν έχει υπάρξει προηγούμενη στη ζωή μας.

Είναι αλήθεια, πως ποτέ στην πατρίδα μας τα νιάτα δεν ήταν τόσο ανίδεα από το χρόνο μαθητείας και άσκησης που έχει ανάγκη (και προϋπόθεση, μαζί) η δουλειά, η γνώση, η τέχνη, η πολιτική, η ίαση, η διοίκηση και του πιο μικρού νοικοκυριού, η συνύπαρξη με όλους, και η αντιπροσώπευση (της συνισταμένης ουσίας όλου) του λαού.

Δεν θα δυσπιστήσουμε στο νεαρό ηγέτη. Αφού ο λαός αυτόν φαίνεται πως αναδεικνύει. Θα θέλουμε όμως, να είναι ηγέτης όλων των Ελλήνων. Για νά 'χει η προσπάθειά του προοπτικές. Για τούτο το λόγο, θα πρέπει να φροντίζει διαφορετικά από όλους τους προηγούμενους για την πατρίδα. Οι σοφοί κομματικοί του φίλοι, θα πρέπει να είναι και φίλοι στο ίδιο ζητούμενο: Τη σοφότερη διακυβέρνηση του τόπου. Την αλλιώτικη διακυβέρνηση του τόπου. Μια διακυβέρνηση με πλεόνασμα αξιών, χωρίς ηθικά ελλείμματα. Διακυβέρνηση χωρίς ευκαιρίες και χαριστικά οφίτσια ημετέρων, μελών πολυδαίδαλων και πολυπλόκαμων εξ αίματος και εξ αγχιστείας οικογενειών, μετά των φίλων, των εταίρων και εταιρών αυτών. Κι έτσι, αναμφίβολα, οι περισσότεροι θα τον δεχτούν και θα τον ακολουθήσουν.

Χρειαζόμαστε μια διακυβέρνηση με επίκεντρο την παιδεία, όλων. Και των δασκάλων, ακόμη. Και των προϊσταμένων, όλων των επί μέρους λειτουργιών και εξουσιών. Κι ας είναι παιδευτής μας, το προσωπικό παράδειγμα του ηγέτη που θα επιλέξουμε. Αν είναι αυτός ελεύθερος από βάρη, δεσμεύσεις και υποσχέσεις, θα μπορεί να εργαστεί για κείνα που θα κληθεί να υπηρετήσει, χάριν της πατρίδας και του λαού. Θα είναι αφοσιωμένος στην αποστολή που του ανατέθηκε. Για το αποτέλεσμα που πρέπει νά 'ναι καλό για όλους τους πολίτες και για την προοπτική της Χώρας. Γιατί προσωρινό καλό, δε λογίζεται καλό. Λογίζεται βόλεμα και κουκούλωμα.

Είναι καιρός, που πρέπει στην πατρίδα μας να φυσήξει ένας καινούργιος άνεμος, για να διώξει μακριά την πτωμαΐνη, και τα φθινοπωριάτικα φύλλα του μαρασμού, της φθοράς και της σήψης, για να οικοδομήσουμε το αύριο. Να διώξουμε μακριά τα κοράκια, που επιζητούν την χωρίς αντίσταση σκύλευσή μας. Να διώξουμε μακριά την ολιγωρία, τον ατομισμό και την αναίσθητη καθεστηκυιοκρατία. Να αφήσουμε κατά μέρος ρεβανσισμούς, θριαμβολογίες, αυταρχισμούς και αναρχισμούς, δικαιολογίες, ευνοιοκρατία, και προσωπικές ατζέντες με τα δημόσια πράγματα.

Θα πρέπει ν' αρχίσουμε από τα επείγοντα και σημαντικά. Από εκεί που χρειάζεται υπευθυνότητα, σθένος, εντιμότητα, φιλοπατρία στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους και όχι ενδοτισμός στα κελεύσματα των ισχυρών. Ας ριχτούμε στη δουλειά, με συνέπεια, συναίσθηση, και αποτελεσματικότητα. Ας συμπράξουμε στο μέλλον που μπορεί να έρχεται. Ας μη διακηρύξουμε διαφάνεια, ας την κάνουμε πράξη. Ας μη διακηρύξουμε δικαιοσύνη, ας την επιφέρουμε.

Ας μην ξαναζήσουμε τους γνωστούς εφιάλτες.

Τις ελευθερίες, θα τις βρούμε μετά. Γιατί ελεύθερος είναι ο ανενδεής.







Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Προεκλογικά ΙΙ


Συνέργεια


Ο κλέφτης
πάντα κλέφτης ήτανε,
δεν έφταιξε.

Εσύ την πόρτα αφήκες ανοιχτή,
κι αυτός,
αφού τη βρήκε αφύλαχτη,
αυθαίρετα,
και ανεμπόδιστος
εισήλθε.

Ρήμαξε τη ζωή σου,
άνετα,
κι ύστερα,
αμέριμνος,
εβγήκε.





Σαν έρθει η ώρα να ψηφίσεις, να διαλέξεις τον αντιπρόσωπό σου, πρόσεχε: Μη συνεργός στο έγκλημα βρεθείς!

Προεκλογικά Ι


Απολογία

Η απολογία του κατηγορουμένου,
Γίνεται, προκειμένου αυτός
να πείσει για την αθωότητά του.

Του ενόχου, για τα κίνητρά του.

Πως ήταν τάχα ευγενή,
ή για τις συνθήκες.
Πως δεν ήταν πρόσφορες, ή,
πως δεν ήταν, από μόνες, ικανές.

Το έγκλημα όμως, παραμένει.



Τούτοι οι στίχοι μου, αναδύονται στη σκέψη, καθώς ακούω τις προεκλογικές εξαγγελίες των πολιτικών κομμάτων, τις υποσχέσεις και τις αλληλοκατηγορίες τους, τις δικαιολογίες και την επιτηδευμένη αποτίναξη των ευθυνών τους για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη χώρα μας.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Επιστροφές



 

Μια ακόμη επιστροφή στο γενέθλιο τόπο. Πόσο δύσκολη, πόσο μοναχική, στερημένη κι έρημη επιστροφή. Με τη συνοδεία του γιού μου, στη μνήμη της γιαγιάς, της μάνας μου. Η μάνα, είναι μήνες τώρα που έφυγε, ο πατέρας, προ πολλού.

Στο κοιμητήριο, στον τόπο αναπαύσεως των ψυχών, αποθέσεως των αδιεξόδων και λύσεως των δεδεμένων.

Η μάνα μου, αγέρωχη, μας κοίταξε στα μάτια μέσα από τη φωτογραφία της, μας καλωσόρισε, ήσυχη και σίγουρη πως πια δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο για μας, πήρε με χαρά, από τα χέρια του γιού μου, το λιβανιστήρι που της άναψε, και μας είδε που υψώσαμε προσευχή στη μνήμη της. Τούτος ο -γενέθλιος, και γι' αυτό- φωτεινός, τόπος, μ' όλο του το γεναριάτικο κρύο, μόνο καλές σκέψεις σε ωθεί να κάνεις. Έτσι, κι εμείς, ευχαριστήσαμε την ψυχούλα για όσα - έργα και λόγια- δεχτήκαμε από κείνη και της υποσχεθήκαμε πως θα φυλάξουμε τις υποθήκες της, και θα παραδόσουμε κι εμείς, κάτι σαν κι εκείνη. Μάνα. Γιαγιά, Προγιαγιά, κράτησε στην αγκαλιά της πολλά παιδιά κι εγγόνια, και δισέγγονα. Μας λείπει τώρα, μας λείπει πολύ. Όχι πια η φροντίδα της για μας, αλλά η ευκαιρία να της ανταποδώσουμε αγάπη. Μας λείπει και το καθημερινό παράδειγμά της (συχνά, για το κάθε τι αναρωτιόμαστε: τί θα 'λεγε τώρα η μάνα μας;). Μας λείπει η υπομονή της, η φιλοπονία της, η αλληλεγγύη της, ακόμη και το χιούμορ της. Όλα της μας λείπουν, γιατί ήταν πολύ χαρισματικός άνθρωπος.

Στο κοιμητήριο, φίλοι πολλοί, συγγενείς αγαπημένοι. Συναντήσεις με μορφές αγαπημένες, με παιδικές φωνές, χαρούμενες. Κι εκεί, στο τραγούδι, στο ποδήλατο, τί ξαφνικό! Μια μοιραία πτώση, κι ήτανε 14 χρονώ, μαθήτρια γυμνασίου. Μπροστά στα μάτια μου. Η μαμά της, σκοτείνιασε από τότε. Κι η καρδιά της έχει ένα τραύμα βαθύ, 50 χρόνια μετά, ακόμη, ανοιχτό. Κι εμείς, σαν τη συναντάμε, ακόμη και που τη χαιρετάμε με χαρά, δε την δείχνουμε την χαρά μας. Γιατί ντρεπόμαστε, να χαιρόμαστε μπροστά σε τούτη την μάνα, που δε μεγάλωσε την κόρη της.

Πιό κάτω κι άλλες συναντήσεις. Ο Νίκος, κι η Δέσποινα!
Πατέρας και κόρη, σε ένα μεταθανάτιο δέσιμο, ακατάλυτο,
αφού η επίγεια ζωή δεν τους επέτρεψε την αγαθή εν ειρήνη συμπόρευση.

Αβάσταχτος ο πόνος
για την απώλεια της Κυρίας της καρδιάς του,
τον οδήγησε κοντά της,
για να την ζεστάνει στους κόλπους του
και να της δώσει
τα μηνύματα αγάπης
από την εξαίσια οικογένειά της.

Έτσι, καταρρέοντας από την εξασθένηση της υγείας
που τού 'φερε η απουσία της,
αναπαύτηκε στην συντροφιά της
και σταμάτησε πια να την αναζητάει
και να υποφέρει.

Αχ! Τασία μου!
Τούτο το σημείωμα, σου ανήκει,
Γραμμένο για τον άντρα σου, καιρό τώρα,
που η τυχαία συνάντησή μας σήμερα, τό φερε στη σκέψη.
Ποτέ δεν είχα το κουράγιο να σου το στείλω,
σαν ξανα-μαχαιρώθηκε η καρδιά σου
από το χαμό του,
που μόνη η συντροφιά του σ' έκανε να ξεχνάς τις πληγές σου.

Πληγές, που κανείς μας δεν μπορεί να σου γιατρέψει.

Μα μόνο η καρδιά μας, μπορεί, με την αγάπη της,
να χτυπήσει δίπλα στη δική σου, συμμετέχοντας στον πόνο,
για να τον μοιραστούμε με σένα, που τον έχεις περίσσιο.

Η ανθρώπινη μοίρα είναι κοινή,
διαφέρει μονάχα ο χρόνος κι ο τρόπος
για τον καθένα μας,
κι απαιτεί από μας
να της χαρίσουμε αγαπημένες μας μορφές,
την προσωπική μας ιστορία και πορεία,
την αγκαλιά που μας ξεκούραζε,
τη σοφή κουβέντα που μας καθοδηγούσε
τη ρίζα που μας γέννησε
το χάδι που μας παρηγορούσε.

Όμως όλα τούτα που πήραμε στη ζωή,
που μας έδωσε η ζωή
και οι αγαπημένοι μας,
δεν έφυγαν, και δεν μπορεί να φύγουν
γιατί θα υπάρχουν στην ψυχή και τη ζωή μας.

Σαν αχνάρια του δρόμου μας
σαν υποθήκες που οφείλουμε να τιμήσουμε,
και να πολλαπλασιάσουμε,
σαν οδηγός, για να αφήσουμε το δικό μας ίχνος,
το ίδιο καλό κι αγαπημένο
στους οικείους και τους αγαπημένους μας.

Κι ύστερα από μια τέτοια επίγνωση,
ας κάνουμε το δύσκολο βήμα
να σηκώσουμε αυτήν την απώλεια,
να αντέξουμε το δυσβάστακτο φορτίο αυτού του πόνου
κι ας προσευχηθούμε:
Να βρει
και τούτη η ψυχούλα που πέταξε για τις ουράνιες μονές,
ανάπαυση, στους κόλπους του Χριστού,
και να ταχθεί στη χορεία
των απ’αιώνος ευαρεστησάντων Αυτόν,
για να σκέπει κι από εκεί,
όλους τους αγαπημένους της,
πέρα από την επίγεια ζωή και την παρουσία της.




[Κι είναι, σε τούτο το μέρος,
τόσες ακόμη  μορφές, αγαπημένες,
μα όχι λησμονημένες,
που η κάθε μας συνάντηση, μια πληγή ανοιχτή,
μια ανεξίτηλη μνήμη, τόπου, χρόνου, ζωής...]





Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Προεκλογικά αδιέξοδα. Πολιτικά σταυροδρόμια

 

Η πολιτική δύναμη που είναι πιο κοντά στην εξουσία, έχει μακρά ιστορία στον θόρυβο, στην αναταραχή, στο «όχι» σε κάθε πρόταση. Στο ενεργητικό της εγγράφεται η υποστήριξη φυγόκεντρων δυνάμεων και αντιφατικών μέτρων και μεθόδων. Πρόβλημα υπάρχει  και στο θέμα της «επιδίωξης εθνικών στόχων». Και άλλο, που αφορά τη διαφάνεια επιδιώξεων, αλλά και ρεαλισμό. Στο ενεργητικό της εγγράφεται επίσης, και η διεκδίκηση της ατιμωρησίας για τον κόσμο που την υποστηρίζει (σε πολλές περιπτώσεις που έχει βρεθεί να εγκληματεί. Όχι πως τα ζητήματα αυτά δεν αφορούν τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αλλά αυτές έχουν ήδη αποτύχει, κι ο κόσμος δεν τις εμπιστεύεται πια).

Σήμερα πια, είναι επιτακτική ανάγκη,  να δοθούν απερίφραστες απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου:
  • Το Αιγαίο θα εξακολουθήσει να ανήκει στα ψάρια του; (δηλαδή έχει η επίδοξη ηγέτις πολιτική δύναμη  ενδιαφέρον για τα εθνικά μας θέματα, ώστε να θεωρεί σημαντικό ζήτημα την προστασία της Ελληνικής Επικράτειας και των θαλασσών της, της Εθνικής προοπτικής της Χώρας, και των ελληνικών πάσης φύσεως συμφερόντων, ή θα τα αφήσει σε άλλους -γείτονες ή ξένους- που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και επιζητούν να καρπωθούν τη γεωστρατηγική θέση της Χώρας, και τα όποια εξ αυτής οφέλη;).
  • Θα αξιοποιήσει την Ελληνική ΑΟΖ;
  • Θα φροντίσει να μαθαίνουνε τα παιδιά στο σχολείο την Ελληνική γλώσσα και την ιστορία μας ή θα τους ξαναδώσει κείμενα «για στριμωξίδια στην Σμύρνη το 1922, και για ψεύτικους μύθους σχετικά με την πατριωτική αυτοθυσία»;
  • Τί θα κάνει με την απονομή της Δικαιοσύνης για όλους τους Έλληνες; Θα υπαγορεύει στη Δικαιοσύνη ποιόν να δικάσει και ποιόν να απαλλάξει; Και τί θα κάνει με τον κάθε πολιτικό του αντίπαλο; Θα τον στέλνει στη φυλακή, θα τον καταράται, θα τον αποφεύγει, θα το γελοιοποιεί ή θα τον αντιμετωπίζει πολιτικά;
  • Τί θα κάνει με τη συμπεριφορά ατόμων και οργάνων, ημεδαπών ή αλλοδαπών, πληθυσμών και προσώπων (τόσο στο εσωτερικό της Χώρας, όσο και στην αλλοδαπή) που θίγουν τους Έλληνες και την Ελληνική παράδοση και ιδιοπροσωπία;
  • Τί θα κάνει με τη λειτουργία των Αρχαιολογικών χώρων, τις ανασκαφές, τα κλεμμένα αρχαιολογικά ευρήματα και κλεμμένα εκθέματα που βρίσκονται στις διάφορες χώρες, οι οποίες θησαυρίζουν από τις εκθέσεις αυτών των αρχαιολογικών αντικειμένων;
  • Τί θα κάνει για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του Πολίτη προς το Κράτος, ως προς την ασφάλεια, την φορολογία, την υγεία, την παιδεία και την συμμετοχή στις δημόσιες υπηρεσίες, την δημόσια διοίκηση, την πολιτική ζωή του τόπου;
  • Τί θα κάνει με τον εσμό οικείων και συμπέθερων ημέτερων, που στελεχώνουν τις υπηρεσίες της Βουλής, τα βουλευτικά γραφεία και τα γραφεία των άλλων πολιτικών προσώπων και οργανισμών, νυν και πρώην, και για πόσα χρόνια θα εξακολουθεί η πρόσδεση στο δημόσιο χρηματοδοτικό άρμα όλων αυτών;
  • Τί θα κάνει για την παροχή πραγματικών υπηρεσιών υγείας στους Έλληνες Πολίτες;
  • Τί θα κάνει για την αναπλήρωση του κόστους που υφίσταται η Ελληνική κοινωνία από την παροχή υπηρεσιών υγείας σε ξένους πληθυσμούς που καταφεύγουν στη Χώρα μας για ένα καλύτερο μέλλον; Θα ζητήσει ένα αντίστοιχης αξίας, σημασίας ή κόστους αντάλλαγμα από τη χώρα προέλευσής τους;
  • Τί θα κάνει για την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των Ελλήνων έναντι των χωρών της Ευρώπης, οι οποίες αφού μας εξανδραπόδισαν με αθέμιτο τρόπο προς όφελος των κοινωνιών τους, στη συνέχεια μας φέρονται -όπως κάποτε οι Ρωμαίοι κατακτητές- σαν να είμαστε ευτελείς ζητιάνοι, ανόητοι, λωποδύτες και ψεύτες;
  • Θα κάνει έσωτερική και ευρωπαϊκή πολιτική, και διαπραγμάτευση με ευθύνη έναντι του λαού και του έθνους, ή μόνο έναντι των ψηφοφόρων του, που θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε πελάτες του;
  • Θα κάνει μια Κυβέρνηση που να είναι για όλους τους Έλληνες;
  • Θα λειτουργούν oι Θεσμοί και oι κρατικές Δομές με άξιο και ικανό προσωπικό, ή θα κατακυριεύσει και πάλι τις Δομές του Δημοσίου Οργανισμού ένας καινούργιος στρατός, ο δικός της, αυτή τη φορά...;
Γιατί η κρίση που μας μαστίζει, δεν είναι πρωτίστως οικονομική. Είναι Ηθική, είναι Γνωστική, είναι θέμα Ικανοτήτων, στόχων και «ατομικής ατζέντας» του πολιτικού προσωπικού. Είναι και κρίση σκοπιμοτήτων στον τρόπο στελέχωσης και Διοίκησης της Πολιτείας μας. Είναι θέμα Παιδείας των Δασκάλων και των Παιδαγωγών.

Κι όσο για τα λεφτά -το πού θα βρεθούν, και το πόσα θα είναι- θα το πούμε μετά.... Γιατί αν τα βρούμε αλλά δεν ξέρουμε τί να τα κάνουμε, ποιός ο λόγος να τα χρωστάμε κι αυτά;

Ετούτος ο τόπος πρέπει να βρεί μπούσουλα. Και πρέπει να βρεί κυβερνήτη που να τον εμπιστεύεται, να τον σέβεται και να τον πιστεύει. Για το όραμά του. Για τον βίο και την Πολιτεία του.



Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Το νοικοκυριό, ως μονάδα πολιτικής και οικονομίας


 

Το νοικοκυριό(1) είναι το πιο ταπεινό πράγμα στη ζωή μας. Όχι γιατί είναι αυτονόητο, αλλά γιατί είναι το πιο στοιχειώδες, το πιο βασικό για την κοινωνική «ύπαρξή» μας. Και χρειάζεται να το ξέρουν, ή, τουλάχιστον, να το καταλαβαίνουν όλοι. Κι αυτοί που δεν έχουν χρήματα, κι εκείνοι που έχουν.

Εξηγούμαι:

Το νοικοκυριό, έχει τόσο μεγάλη έκταση, ή τόσο ασήμαντη, όση μπορεί να καταλάβει ο καθένας που το οργανώνει, το διοικεί, το διευθετεί, το συντηρεί και το προάγει. Και ασφαλώς θα έχει αποτέλεσμα, αντίστοιχο  με αυτό που καταλαβαίνει πως πρέπει να κάνει για το νοικοκυριό του.

Σαν υποστασιακό στοιχείο της οικογενειακής μονάδας, το νοικοκυριό μπορεί να είναι μια καλά οργανωμένη επιχειρηματική μονάδα, και να επιτελεί τους στόχους της, ή όχι.

Μια καλά οργανωμένη οικογένεια έχει ανάγκη από οικονομικά και παραγωγικά μέσα για την επιβίωσή της και για την ανάπτυξή της. Χρειάζεται στέγη, τροφή, ένδυση, ανατροφή των παιδιών, συμπαράσταση στα άρρωστα και στα γηραμένα μέλη της. Χρειάζεται επίσης, και απαραιτήτως, καταμερισμό έργων και καλή συνεννόηση ανάμεσα στα μέλη της που έχουν την κύρια ευθύνη για την διεκπεραίωση και την προαγωγή των οικογενειακών αναγκών και στόχων.

Στην οικογένεια, οι γονείς αποτελούν τα πρότυπα για τους ρόλους και τα φύλα. Αποτελούν επίσης τα πρότυπα εργασίας, συνεργασίας, αφοσίωσης, αλληλεγγύης, στοργής και αγάπης, κοινότητας, συμμετοχής, συμπαράστασης. Τό ίδιο σημαντικός είναι και ο ρόλος των γονιών ως προτύπων για την αδιαφορία, την σκληρότητα τρόπων και αισθημάτων, την οκνηρία, ακόμη και την διαφυγή από τις υποχρεώσεις και τους κόπους που προϋποθέτει η συνεργασία και η συμπαράσταση.

Για όλα τα παραπάνω, μην παραξενευόμαστε όταν -στο σχολείο κυρίως- βλέπουμε παιδάκια που πετάνε τα πράγματά τους, που δεν συνεργάζονται με το δάσκαλο ή με τους συμμαθητές τους, που είναι φοβισμένα, που είναι αγενή, προκλητικά, επιθετικά. Το ίδιο να σκεφτόμαστε κι όταν βλέπουμε παιδάκια που βοηθάνε, που δίνουν -ακόμη κι από το φαγητό τους- που διορθώνουν, που δεν δημιουργούν -αλλά απομακρύνουν- σκουπίδια, που καθαρίζουν, που χαμογελούν, που προσκαλούν και παραχωρούν. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις και οι τρόποι, η συμπεριφορά και οι αρχές αποτελούν διδασκαλίες και παραδειγματισμούς που έχουν προηγηθεί. Ασφαλώς μέσα στην οικογένεια, στο σπίτι. Τα παραπάνω αποτελούν τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και  τον τρόπο που -ενδοοικογενειακά- διαχειριζόμαστε την καθημερινότητα και τα διαδικαστικά της ζητήματα.

Πέρα από την καθημερινότητα, υπάρχουν εκείνα που θέλουμε για τη ζωή και τα παιδιά μας. Θέλουμε να μπορούμε -εμείς και τα παιδιά μας- να είμαστε  ελεύθεροι, και ικανοί να έχουμε όνειρα και να τα πραγματοποιούμε.

Κάπως έτσι είναι και η Πολιτεία(2). Είναι ένα μεγάλο νοικοκυριό, με πολλούς τομείς δραστηριότητας και έργων, υποχρεώσεων, δαπανών, ανάπτυξης δομών και υποδομών, όνειρα και οράματα, που, όλα αυτά, αποτελούν τις κατευθυντήριες γραμμές και μέσω της παιδείας, της δικαιοσύνης, των υπηρεσιών ασφάλειας και της διοίκησης διοχετεύεται η ενέργεια και η δράση των πολιτικών ηγετών. Και όλα αυτά χάριν του λαού  και της εξελικτικής προοπτικής της Χώρας που κυβερνούν. Γι' αυτό όμως θα πρέπει να φροντίζουμε ειδικά και μελετημένα, αφού τίποτε δεν γίνεται αν δεν έχουμε υπολογίσει τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας.

Γιατί, για να διευθύνεις ένα νοικοκυριό,  να συντονίσεις μια οικογένεια, και μια Πολιτεία, απαιτείται να έχεις πάρει «ορισμένα μαθήματα», νά 'χεις αποκτήσει κάποιες γνώσεις και κάποιες ικανότητες. Δεν μπορείς να το κάνεις χωρίς τις απαιτούμενες «σπουδές» ζωής. «Αγράμματος», ανεπάγγελτος, ανεκπαίδευτος στο ζήτημα  και ανίδεος για το θέμα, χωρίς εμπειρία στην αυτοοργάνωση, και αδοκίμαστος στην προσπάθεια για προσωπική επιβίωση.

Σημειώσεις
(1) Ο όρος «νοικοκυριό» είναι ένα βασικό μέγεθος που χρησιμοποιείται στην πολιτική οικονομία.
(2) Οι ηγέτες μας, όπως και οι γονείς μας, αποτελούν τα πρότυπά μας.