Έωλη -από την αλλοδαπή- συστράτευση, για την υποστήριξη της συμφωνίας των Πρεσπών

Διαβάζω στις εφημερίδες, αναδημοσιεύσεις του ξένου Τύπου, με τις οποίες διάφορες κοινωνικές ομάδες με κύρος και άποψη, έρχονται να ενισχύσουν την υποστήριξη της συμφωνίας των Πρεσπών. Αν ήθελαν να συνδράμουν με την (φαινομενικά) οξυδερκή στάση τους, την υποστήριξη αυτής της συμφωνίας, θα έπρεπε η κρίση τους να είναι αντικειμενική ως προς τα ζητήματα που ετέθησαν προς διαπραγμάτευση, και τα ζητήματα που διακυβεύονται. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει.

Διαβάζω, λοιπόν πως "Με κοινή επιστολή τους στη βρετανική εφημερίδα Guardian δεκάδες προσωπικότητες και πανεπιστημιακοί εκφράζουν την υποστήριξή τους στην "ιστορική και δίκαιη", όπως τονίζουν, συμφωνία της 17ης Ιουνίου που υπογράφηκε ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ, η οποία -όπως σημειώνουν "τερματίζει μια διένεξη που κακοφόρμιζε τα τελευταία 25 χρόνια".

"Η κάθε πλευρά είχε να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες της άλλης. Για την Ελλάδα ήταν ο γεωγραφικός προσδιορισμός στο σύνθετο νέο όνομα (Βόρεια Μακεδονία), η εφαρμογή του erga omnes για κάθε χρήση εσωτερικά και διεθνώς και η αξίωση ότι το σύνταγμα της ΠΓΔΜ θα τροποποιηθεί ανάλογα. Για την Βόρεια Μακεδονία, η αποδοχή της ύπαρξης της μακεδονικής γλώσσας ως μέρος της σλαβικής οικογένειας γλωσσών (γεγονός που αναγνωριζόταν εδώ και χρόνια από τον ΟΗΕ και την Ελλάδα), ο ορισμός της εθνικότητας ως Μακεδόνες/πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας και κυρίως η έναρξη ενταξιακών συνομιλιών με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ", προσθέτουν οι πανεπιστημιακοί που υπογράφουν την επιστολή.

"Όταν ολοκληρωθεί αυτή η νομικά δεσμευτική συμφωνία θα έχει λύσει ένα ζήτημα αμφισβητούμενης πολιτικής ταυτότητας, κάτι το οποίο είναι τόσο κοινό σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες και θα προσφέρει ένα πρότυπο για την μελλοντική επίλυση άλλων παρατεταμένων διενέξεων", υπογραμμίζουν.

"Όμως η συμφωνία αντιμετωπίζει ακόμη μεγάλα εμπόδια και στις δύο χώρες, όπου οι σκληροπυρηνικοί και οι εξτρεμιστές κινητοποιούνται εναντίον της. Η κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας, συγκεκριμένα, χρειάζεται όλα τα κόμματα να εκπληρώσουν την δέσμευσή τους αν είναι να κερδίσει το δημοψήφισμα για την έγκριση της συμφωνίας το φθινόπωρο", τονίζουν επίσης.

"Αυτές τις κρίσιμες στιγμές που η Ευρώπη αντιμετωπίζει την άνοδο του ακροδεξιού εθνικισμού και ρατσισμού και επικίνδυνοι αναθεωρητισμοί ξαναέρχονται στην επιφάνεια στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, διαιρώντας τους ανθρώπους σε "προδότες" και "πατριώτες", είναι σημαντικότερο από ποτέ να υποστηριχθούν αυτοί που αναλαμβάνουν το ρίσκο για την συμφιλίωση. Υποστηρίζουμε αυτήν την δίκαιη συμφωνία και καλούμε όλες τις πλευρές να εκπληρώσουν το δικό τους μέρος της συμφωνίας"" (και ακολουθούν οι υπογραφές). ΠΗΓΗ

Πόσο πολύ μας αγαπούν, τελικά όλοι αυτοί που μας ενθαρρύνουν να ενδώσουμε στην εκχώρηση του ιστορικού μας ονόματος;  Και γιατί, όλοι αυτοί οι υποστηρικτές της λύσης των προβλημάτων, δεν έχουν φροντίσει να διαμαρτυρηθούν ώστε να απομακρυνθούν οι τούρκοι από την κατοχή της Κύπρου, να καταπαύσει η τρομοκρατία των ισλαμιστών και η καταστροφή των χωρών από τους πολέμους των ισχυρών;

• Δεν είναι σαφές πως όλα αυτά γίνονται χάριν εξάλειψης της φιλοπατρίας μας, που αυτοί την βαφτίζουν εθνικισμό;
• Δεν είναι σαφές πως η χώρα μας ξανα-είναι το πειραματόζωο, αυτή την φορά για την ανάσχεση των εθνικώς αφυπνούμενων συνειδήσεων ανά την Ευρώπη;
• Δεν υποστηρίζουν αυτούς που "αναλαμβάνουν το ρίσκο", με απώτερο σκοπό την χαλάρωση των εθνικών δεσμών στην πατρίδα μας και την χειραγώγηση του λαού και των συμφερόντων της χώρας κατά πώς βολεύονται οι προστάτες μας;
•  Και πόσο άμοιροι προσδοκιών είναι όλοι αυτοί, οι πρόθυμοι, και όσοι, ακόμη, έλκουν εξ αυτών (των ...εμψυχωτών μας στην υποχώρηση) συμφέροντα;

Οι απολογητές της έωλης συμφωνίας των Πρεσπών

 

Αλιεύω στο διαδίκτυο τις δηλώσεις που έχουν διατυπωθεί από καλλιτέχνες και διανοούμενους, αλλά και από ακαδημαϊκούς, προς υποστήριξη της συμφωνίας των Πρεσπών. Στις επιστολές αυτές, επαναλαμβάνονται, αυτολεξεί οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί, χωρίς ούτε μια  προσωπική τοποθέτηση, από την πλευρά -έστω και ενός εκ- των υπογραφόντων.

Είναι κακό πράγμα η παπαγαλία, όταν αυτοί που παπαγαλίζουν είναι μεγάλα "παιδιά".

Με ξενίζει, το ότι, η άποψη των διανοούμενων και των καλλιτεχνών που υποστηρίζουν την συμφωνία των Πρεσπών, ασχολείται περισσότερο με την καλή πίστη μας προς την γείτονα, παρά με την προστασία των εθνικών μας συμφερόντων.

Επί πλέον, μάλλον υβρίζουν κάθε διαφωνούντα, παρά διαφωνούνε με την άρνησή μας, αφού δεν επιχειρηματολογούν για να μας προσελκύσουν στην άποψή τους. Συνήθειο των νέων καιρών. Θα μπορούσαμε να πούμε πως έτσι είναι και τα νέα πολιτικά ήθη, που κομίζει, αποτελεσματικά πλέον, η κυβέρνηση.[Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου και δεν με ακολουθεί είναι εξοβελιστέος εχθρός!]

Και καλά, η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίζει ό,τι θέλει, γιατί αυτή είναι η πολιτική της, και μας έχει πείσει ότι άλλα είναι τα ζητήματα που την απασχολούν (η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού), κι όχι οι εθνικές μας ευαισθησίες. Οι διανοούμενοι, όμως και οι καλλιτέχνες, πώς καταδέχονται να επαναλαμβάνουν αυτούσιες τις κυβερνητικές θέσεις, και να μας απευθύνουν έωλες απόψεις και άσχετες δηλώσεις; Δεν αντιλαμβάνονται ότι όχι μόνο δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε μαζί τους και να ακολουθήσουμε την σκέψη τους, αλλά, ότι με τον τρόπο αυτόν μας προσβάλλουν στην προσωπικότητά μας, και στην ουσία της ανθρωπιάς μας;

Η επιστολή των καλλιτεχνών/διανοουμένων

«Είμαστε κι εμείς εδώ. Όχι στην Ελλάδα του μίσους και του σκοταδισμού», επισημαίνεται εισαγωγικά σε κείμενο υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Ειδικότερα, «στην κοινωνία μας σήμερα διεξάγεται μια σύγκρουση που υπερβαίνει το στενό πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης, υπερβαίνει το τοπίο των πληγωμένων κοινωνικών σχέσεων και ακουμπάει το ουσιαστικό πεδίο των πολιτισμικών σχέσεων.

Παρατηρούμε ότι κάποιοι θέλουν λυσσασμένα να γυρίσει η Ελλάδα 100 χρόνια πίσω. Ένα φοβικό, βαθιά οπισθοδρομικό και αντιδραστικό αφήγημα έχει βγει από τα σκοτεινά ντουλάπια της ιστορίας, με αφορμή την ”Συμφωνία των Πρεσπών”.

Με αυτό το σκεπτικό εμείς που καθημερινά βρισκόμαστε σ′ έναν διάλογο με την κοινωνία, μέσα από τη τέχνη, απ′ τα τραγούδια, τη μουσική, τους στίχους, μέσα απ′ το θέατρο, τον χορό, το γράψιμο, την σκέψη, τον κινηματογράφο, μέσα από κάθε ανθρώπινη έκφραση κι ανησυχία, δεν μπορούμε να μην επικοινωνήσουμε και σήμερα με τον λαό που δοκιμάζεται από διχαστικές κραυγές, με την κοινωνία που πληγώνει και πληγώνεται.

Θα ήταν υποκριτικό κι ανάξιο του πολιτισμού μας αν παριστάναμε τους ανήξερους, τους ανέγγιχτους και τελικά τους αδιάφορους, πάνω σε ένα θέμα που απασχολεί ολόκληρη την Ελλάδα.

Ενώνουμε τη φωνή μας με τη φωνή των γειτόνων μας που απομονώνουν τους εθνικιστές και τη ρητορική μίσους και στέλνουν μηνύματα φιλίας και αλληλεγγύης στον Ελληνικό λαό γυρίζοντας την πλάτη στην πατριδοκαπηλία, το τσίρκο με τους Βουκεφάλες και την ακροδεξιά. Ενώνουμε τη φωνή μας με τα εκατομμύρια των πολιτών του κόσμου που είναι έτοιμοι και έτοιμες να υπερασπιστούν την ελευθερία, τη φιλία, τη δημοκρατία και τις ανθρωπιστικές άξιες από άκρη σε άκρη του πλανήτη.

Στηρίζουμε την συμφωνία των Πρεσπών, σεβόμενοι την ανεξαρτησία και τα δικαιώματα των λαών. Στηρίζουμε τη συμφωνία γιατί δεν μας αρκεί να αναφερόμαστε μόνο στον ελληνικό πολιτισμό, αλλά να τον προστατεύουμε, να τον προάγουμε και να εκφραζόμαστε μέσα από τις βασικές του αρχές.

Θέλουμε μια Ελλάδα δημοκρατίας και διαλόγου, αντιθέσεων και συνθέσεων.

Είμαστε πολλοί και πολλές αυτοί που θα αγωνιστούν, θα διεκδικήσουν, θα παλέψουν για να μην γυρίσουμε πίσω. Στο σκοτάδι, στην ξενοφοβία, στον εθνικισμό, στην καταστολή, στον ολοκληρωτισμό.

Η ”Συμφωνία των Πρεσπών” τερματίζει μια πολύχρονη διαμάχη μεταξύ δύο χωρών, προσφέροντας στην συνεργασία και στην αλληλεγγύη των λαών μας.
Έχουμε την ευκαιρία αντί να επικρατήσει ο σκοταδισμός να επικρατήσουν η δημιουργικότητα, η ανεκτικότητα, η αλληλεγγύη.

Δεν θέλουμε να παλεύουμε απλά για να διατηρήσουμε τις όποιες ελευθερίες μας, αλλά για να τις διευρύνουμε. Να χτίσουμε μια πιο ανοιχτή και δίκαιη κοινωνία για όλους μας.

Πρωτοβουλία ανθρώπων της Τέχνης & του Πολιτισμού

Η επιστολή των ακαδημαϊκών

«Η Συμφωνία των Πρεσπών κλείνει μια χαίνουσα πληγή που αφέθηκε να κακοφορμίσει για τρεις δεκαετίες. Είναι μια έντιμη Συμφωνία και ένας προωθητικός συμβιβασμός που προασπίζεται το μέλλον των λαών των δυο χωρών με ειρήνη, αλληλεγγύη και συνανάπτυξη», υπογραμμίζουν άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Και συνεχίζουν: «Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό (Βόρεια Μακεδονία), έναντι όλων και με συνταγματική αναθεώρηση, καλύπτει πλήρως τις πάγιες ελληνικές θέσεις, ενώ αποδεικνύει έμπρακτα τη βούληση της γειτονικής χώρας για ειρηνική συνύπαρξη των δυο λαών.
Ζούμε σε μια περίοδο όπου βιώνουμε επώδυνα στην Ευρώπη την άνοδο της ακροδεξιάς και του εθνικισμού.
Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι από τα ελάχιστα παρήγορα γεγονότα αυτής της περιόδου σε όλη των Ευρώπη. Και χαιρετίστηκε ευρύτερα σαν τέτοια.
Γι’ αυτό ακριβώς και τη στηρίζουμε, ανεξαρτήτως των πολιτικών μας απόψεων».

 (ΠΗΓΗ)

Η αντίθεση της ελληνικής διανόησης στην συμφωνία των Πρεσπών

 Αντιγράφω το εξαιρετικό δημοσίευμα, και απλώς, με εμφατικά στοιχεία, επισημαίνω τα σημεία της απόλυτης σύμπλευσής μου:

 

«Ποιος αποφάσισε ότι ο «ακρωτηριασμός» ήταν η δέουσα λύση για την Ελλάδα;» αναφέρουν σε επιστολή τους 12 πανεπιστημιακοί, σχολιάζοντας τη Συμφωνία των Πρεσπών – Ποια είναι τα λάθη της ελληνικής διπλωματίας και οι αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής.

Κόλαφος είναι η ανοιχτή επιστολή 12 καθηγητών πανεπιστημίου, που επικρίνουν τη Συμφωνία των Πρεσπών και αναλύουν τα λάθη και τις αντιφάσεις της ελληνικής διπλωματίας.

«Το αδιέξοδο της διπλωματίας δεν οφειλόταν στην έλλειψη τόλμης ή ευφυΐας», αλλά καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να παραβλέψει ότι η ιστορία «αποτελεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού έθνους και θέμα εξαιρετικά μεγάλης ευαισθησίας στον ελληνικό Βορρά, στην ελληνική Μακεδονία», αναφέρουν οι 12 πανεπιστημιακοί στην επιστολή τους στο in.gr.

Όπως εξηγούν, «η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί έναν έντιμο συμβιβασμό», καθώς υπονομεύει ανεπανόρθωτα τη μικτή ονομασία erga omnes. Επίσης, υποστηρίζουν ότι δεν επιλύεται η διαφωνία, καθώς το ίσο βάρος σε δύο αντιφατικές ιστορικές εκδοχές «παραβιάζει την κοινή λογική, αφού αναγνωρίζει ότι αμφότερες είναι κατ’ όνομα «μακεδονικές». Η συνωνυμία αυτή δεν αποτελεί επωφελή λύση, γι’ αυτό και την αντιμαχόμασταν ανέκαθεν».

Επίσης, οι πανεπιστημιακοί εξηγούν την αντίθεσή τους στη Συμφωνία, λέγοντας ότι «αδυνατεί να αποτρέψει με πειστικό τρόπο τον σφετερισμό ευαίσθητων ιστορικών δεδομένων, αλλά γιατί επιτρέπει ρητά αυτόν τον σφετερισμό».

Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής:

Η δημόσια συζήτηση για την αποδοχή και την αναγκαιότητα της συμφωνίας των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ περιλαμβάνει τρεις βασικές ανακρίβειες, οι οποίες πρέπει να αποκατασταθούν.

Το αδιέξοδο της διπλωματίας δεν οφειλόταν στην έλλειψη τόλμης ή ευφυΐας. Για 25 χρόνια το βάρος των διαπραγματεύσεων έπεσε στην εξεύρεση μιας μικτής ονομασίας, η οποία θα χαρακτήριζε και τη νέα χώρα και το έθνος που την κατοικεί και τη γλώσσα που ομιλείται, βάσει της αντίληψης ότι οι λαοί δίνουν την ονομασία τους στις χώρες και τις γλώσσες και όχι το αντίστροφο. Αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή τής ελληνικής διπλωματίας και από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπήρξε ποτέ διαφορετική προσέγγιση. Δεν μπορούσε να την παραβλέψει καμιά κυβέρνηση, διότι, ασχέτως των επιστημονικών προσεγγίσεων, η ιστορία αποτελεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού έθνους και θέμα εξαιρετικά μεγάλης ευαισθησίας στον ελληνικό Βορρά, στην ελληνική Μακεδονία.

Η πραγματικότητα αυτή δεν ανατρέπεται ούτε αναθεωρείται με συνοπτικές διαδικασίες. Η Αθήνα δεν μπορούσε να αναγνωρίσει ένα μακεδονικό έθνος δίπλα στον δικό της μακεδονικό πληθυσμό, ασχέτως της ονομασίας του γειτονικού κράτους, για την οποία πάντοτε υπήρχαν προτάσεις και συζητήσιμες λύσεις.

Δεν είναι έντιμος συμβιβασμός

Η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί έναν έντιμο συμβιβασμό. Στην προσπάθειά να προφυλαχθεί –και όχι να καταπολεμηθεί, όπως μερικοί πιστεύουν–, το εθνικό αφήγημα και των δύο κρατών, εντέλει υπονομεύθηκε ανεπανόρθωτα το προβεβλημένο αντίδωρο των Σκοπίων στην Αθήνα, δηλαδή η μικτή ονομασία erga omnes. Εφόσον, κατά το περίφημο 7ο άρθρο, με τον όρο «Μακεδονία» νοείται και η επικράτεια της ΠΓΔΜ, η διεθνής ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» θα συνυπάρχει χωρίς αντιρρήσεις με τη σκέτη «Μακεδονία», την οποία ουδόλως θα επισκιάσει.

Εξάλλου, η ελληνική παραδοχή πως με το επίθετο «μακεδονικός –ή –ό» μπορούν να προσδιορίζονται «η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά του, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά», συνιστά –για όσους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες δεν το έχουν καταλάβει ακόμη– άμεση αναγνώριση από την Αθήνα μιας εθνότητας, που ονομάζεται «μακεδονική». Σε έναν κόσμο, όπου η άγνοια ιστορίας και γεωγραφίας είναι ο κανόνας, η ονομασία υπηκοότητας και εθνότητας συνάμα ως «μακεδονικών», δίνει στους γείτονες, εμμέσως πλην σαφώς, ασχέτως των όρων της συμφωνίας περί αρχαιότητας, απεριόριστη πρόσβαση στη μακεδονική κληρονομιά συνολικά και μάλιστα με την υπογραφή μας.

Είναι διάσπαση

Η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί ουσιαστική συμβολή στην προσέγγιση των δύο γειτονικών λαών. Δεν επιλύει τη διαφωνία. Προσπαθώντας να δώσει ίσο βάρος σε δύο απολύτως αντιφατικές ιστορικές εκδοχές, παραβιάζει την κοινή λογική, αφού αναγνωρίζει ότι αμφότερες είναι κατ’ όνομα «μακεδονικές». Η συνωνυμία αυτή δεν αποτελεί επωφελή λύση, γι’ αυτό και την αντιμαχόμασταν ανέκαθεν. Εύκολα εκλαμβάνεται ως διάσπαση μιας και μοναδικής μακεδονικής ιστορικής ενότητας, ενώ ο εθνικός προσδιορισμός των «Βορείων» αναπόφευκτα υπερισχύει του τοπικού των «Νοτίων». Αφελής ήταν η αντίληψη των εμπνευστών της ότι οι δύο «αλήθειες» θα μπορούσαν να περιοριστούν και να ισχύουν μόνον μέσα στις αντίστοιχες επικράτειες.

Όπως προκύπτει από τις συνεχείς δηλώσεις των πολιτικών της ΠΓΔΜ, τα πρόσωπα αυτοπροσδιορίζονται εντός και εκτός της χώρας όπου διαμένουν με τον τρόπο που επιθυμούν. Επιπλέον, η ιστορία δείχνει ότι οι δύο εκδοχές δεν μπορούν να στεγανοποιηθούν μεταξύ τους. Η ελληνική εκδοχή της αρχαίας μακεδονικής ιστορίας αφορά και γεωγραφικό τμήμα της ΠΓΔΜ, ενώ, από την άλλη, οι λεγόμενοι «Αιγαιάτες» πολιτικοί πρόσφυγες και οι απόγονοί τους δεν πρόκειται να αποκηρύξουν τη δική τους ιστορική εκδοχή για τις «χαμένες πατρίδες» τους, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 36 στο αναθεωρημένο Σύνταγμα της ΠΓΔΜ. Κοντολογίς η συζήτηση περί ιστορίας και ταυτοτήτων εντός του πλαισίου της συμφωνίας είναι ατελέσφορη και ασύμφορη.

Σφετερισμός

Όλα αυτά, ασχέτως των συναισθημάτων που προκαλούν, δεν είναι οι κύριοι λόγοι που είμαστε αντίθετοι στη συμφωνία των Πρεσπών. Είμαστε αντίθετοι όχι γιατί η υπογραφή του υπουργού των Εξωτερικών αδυνατεί να αποτρέψει με πειστικό τρόπο τον σφετερισμό ευαίσθητων ιστορικών δεδομένων, αλλά γιατί επιτρέπει ρητά αυτόν τον σφετερισμόˑ όχι γιατί αδυνατεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, αλλά γιατί καταφεύγει σε λογικούς ακροβατισμούς, ώστε να μας πείσει πως το πέτυχε. Είμαστε αντίθετοι όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε, αλλά γιατί αδυνατεί να κατανοήσει ποια πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα. Αδυνατεί να κατανοήσει την ευαισθησία των πολιτών της για την ιστορική τους κληρονομιά, μιαν ευαισθησία που νοηματοδοτείται σε πολλές συνταγματικές διατάξεις και έρχεται ως συνέπεια δύο αιώνων δημόσιας εκπαίδευσης.

Είμαστε αντίθετοι, τέλος, λόγω της ασυνέπειας σε μια εθνική γραμμή, η οποία προσδιόρισε την εσωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση τής χώρας για 25 χρόνια με τεράστιο κόστος, σε μια γραμμή η οποία συστράτευσε σχεδόν το σύνολο της κοινής γνώμης.

Κι αν το πρόβλημα είχε «κακοφορμίσει», όπως έγραψε πρόσφατα ο τ. υπουργός των Εξωτερικών, ποιος αποφάσισε ότι ο «ακρωτηριασμός» ήταν η δέουσα λύση για την Ελλάδα; Το κράτος μας αντιφάσκει με τον εαυτό του, χωρίς να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση, ενώ η κυβέρνηση έχει εναποθέσει τη δυναμική της συμφωνίας στις μελλοντικές επιλογές των Σκοπίων.

Αναδημοσίευση (ΠΗΓΗ)

Η αυτοαναίρεση ως πολιτική πρόταση

 

Ένα ακόμη περιστατικό: H αντίδραση της κυβέρνησης στις διαδηλώσεις των μαθητών, που πραγματοποιούνται ενάντια στην εξωτερική της πολιτική, ανέδειξαν την αυτοαναίρεση της αριστεράς. Μιας αριστεράς που είχε την διαμαρτυρία ως την μόνη πολιτική της πρόταση.

Στις μέρες περάσανε, η κυβέρνηση και πολλά ΜΜΕ δεν εφείσθησαν μειωτικών και απαξιωτικών χαρακτηρισμών κατά της μαθητιώσης νεολαίας για την δυναμική της διαμαρτυρία ενάντια στην αλόγιστη και κομματική γραμμή της κυβέρνησης να συνάψει με τους Σκοπιανούς γείτονές μας, μια εθνικά επιζήμια συμφωνία, χαρίζοντάς τους μάλιστα, εθνικότητα και γλώσσα. Παλαιό κομμουνιστικό ζητούμενο, όπως δείχνουν και τα μυστικά χαρτιά.

Ακούστηκε πως τα παιδιά υποκινούνται. Ακούστηκε πως τα παιδιά χειραγωγούνται πολιτικά. Ακούστηκε πως υπάρχουν κακά κόμματα που επωφελούνται. Ακούστηκε πως δεν μπορεί να μιλάμε για προδότες. Ακούστηκε πως τα σχολεία δεν πρέπει να κλείνουν. Και τί δεν ακούστηκε!

Η κάθε γενιά, με τις αγωνίες και τα όνειρά της, αναζητάει τον τρόπο για να εκφραστεί υπαρξιακά, φιλοσοφικά και πολιτικά, ιδιαίτερα όταν αντιλαμβάνεται ότι αποκλείεται από τους -εκάστοτε- κραταιούς δημαγωγούς της δημόσιας και της πολιτικής ζωής του τόπου. Αυτό φαίνεται να είναι επιτασκτικώτερο, οσάκις η κυβερνώσα γενιά, αποκαλύπτεται ότι είναι ξοφλημένη. Τα περισσότερα από τα παιδιά που διαμαρτύρονται και διαδηλώνουν σήμερα, είναι βορειοελλαδίτες, που νοιώθουν κοντά τους την ανάσα των εισβολέων. Αυτών που έσπευσαν να ρίξουν κατα γης τα σημάδια που οριοθετούν και διαχωρίζουν την χώρα μας από την δική τους, πριν ακόμη πάρουν στα χέρια τους την ολοκληρωτική μας αποδοχή. Μ' ετούτο, μας έδειξαν τις προθέσεις τους, με όχημα αυτήν την συμφωνία.

Ποιός θα κατηγορήσει τα παιδιά που διαδηλώνουν για τον λόγο πως αγαπούν την πατρίδα τους, την ιστορία, την ταυτότητα και τον πολιτισμό της και θέλουνε να την υπερασπιστούνε, σαν που τους ανήκει το αύριο; Εμείς οι πεθαμένοι που τα ξεπουλήσαμε όλα, κι είπαμε πως "το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του"; Εμείς που πήγαμε στα δυο νησιά "τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη"; Εμείς που περάσαμε σαν άλλος "Οδυσσέας τις συμπληγάδες;"

Η γενιά του Πολυτεχνείου χρεωκόπησε την δημοκρατία και την χώρα και κράτησε στις πνευματικές της αποσκευές την τηλεοπτική κατήχηση της δεκαετίας του ΄80, για το αθάνατον της ερωτικής ορμής και απόλαυσης. Και τώρα βλέπουμε τους πολιτικούς μας επιγόνους να εγκαθιδρύουν ομόφυλους γάμους και οικογένειες, να παραδίδουν -με παροιμιώδη άγνοια, αφέλεια, και αναισθησία- τα ιερά και τα όσια του έθνους, να προγράφουν την εθνική μας προοπτική διπλωματικά ανυποψίαστοι και διαπραγματευτικά έωλοι. Είναι άραγε άγνωστο, αν το κάνουν σκόπιμα ή αθέλητα; Και τώρα μετράμε τα αποτελέσματα.

Η γενιά των καταλήψεων εξαπάτησε τους πολίτες και υφήρπασε την ψήφο τους με απατηλές και ανεφάρμοστες εκμαυλιστικές υποσχέσεις που έδωσε με πανηγυρικό τρόπο σε ανήμπορους και καταχρεωμένους εκλογείς. Και τώρα, η σκολιά, αναποτελεσματική και δημαγωγός αυτή γενεά, πανικόβλητη τρέμει την αποπομπή της. Με χίλια τερτίπια τραβάει και ξεχειλώνει τον πολιτικά άκαρπο χρόνο της στην εξουσία, για να γράψει ιδιοτελή μεροκάματα απασχόλησης. Εμείς θα τα καταχωρήσουμε ως μεροκάματα θλιβερής και αργόσχολης παραμονής στην εξουσία, επιζήμιας για τον τόπο. Και πριν φύγει, μας αφήνει την νομοθεσία για τις ρητορικές του μίσους, στο οποίο η ίδια τεχνηέντως μας εξωθεί με τις πολιτικές, με τις προτάσεις και τα εθνικώς αλλοπρόσαλλα και εχθρικά πεπραγμένα της. Μας αφήνει ακόμη και την δια δηλώσεως αλλαγή φύλου των δεκαπεντάχρονων! Την δια νόμου εξομοίωση της ομόφυλης ερωτικής συντροφιάς, με τον θεσμό της οικογένειας, και άλλα παρόμοια, ως την μόνη παρακαταθήκη της. Κι όλα τούτα, μοιάζουνε με γέννες που φέρνουνε εκτρώματα μίσους και κοινωνικής αποσύνθεσης.

Η κυβερνώσα εξουσία, επιχειρεί να ενοχοποιήσει κάθε εναντιούμενον στις αυθαιρεσίες τους. Με την γνωστή μέθοδο τους: την λοιδορία, την κατασυκοφάντηση, την ενοχοποίηση και την απαξίωση.
Τώρα που ακόμη και οι μαθητές αντιδρούν στην απεμπόληση των εθνικών κεκτημένων (ιστορικά και πολιτισμικά), οι "πωλιτικοί" βγήκανε ξεδιάντροπα να συκοφαντήσουν και να απαξιώσουν την αντίδραση των μαθητών που παρελαύνουν -διαμαρτυρόμενοι και διατρανώνοντας την αντίθεσή τους- σε πολλές πόλεις της χώρας, κι αμπαρώνονται στα σχολειά τους! Η κοινωνία στενάζει: Ουαί, υμίν υποκριταί! Δάσκαλοι της κατάληψης δημόσιων και ιδιωτικών χώρων. Αρχηγοί της κατάληψης και της σύλησης ιδιωτικών και δημοσίων αγαθών και περιουσιών, για ψύλλου πήδημα! Ύπατοι της πρόκλησης, της αυθαιρεσίας και του ψεύδους! Νονοί, που βαφτίσατε το άδικο και την ανομία, δίκαιο, και τα κάνατε πράξη. Που κάνατε πολιτικό στρατηγείο σας τα πανεπιστήμια (γι' αυτό χρειάζεστε το πανεπιστημιακό άσυλο) και αδίσταχτα ματαιώνετε καθημερινά την μετάδοση της γνώσης και την ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας. Που απροκάλυπτα επεμβαίνετε (το μαρτυράνε οι τοιχογραφίες των απειλών σας στους τοίχους των πανεπιστημιακών υποδομών) για να διαμορφώσετε ιδιοτελώς τους πολιτικούς συσχετισμούς στην διοίκηση και την λειτουργία των πανεπιστημίων.

Αν είχατε προφτάσει να διαφεντέψετε τις διαμαρτυρίες των μαθητών, θα τις είχατε κάνει προεκλογική σας εκστρατεία.

Εσείς που με ανόητες, προσχηματικές κι ασύδοτες καταλήψεις, αναδειχθήκατε πολιτική εξουσία του τόπου, αποκηρύσσετε την κατάληψη, επειδή τώρα ασκείται ως διαμαρτυρία ενάντια στην πολιτική σας.