Η συζήτηση του Γαβρόγλου με την κοινωνία και το πρωϊνό ξύπνημα

 

Ετούτοι εδώ βαλθήκανε να μας κάνουνε να παραλογισθούμε!

Μετά την συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία δεσμευθήκαμε και παραχωρήσαμε εθνική ταυτότητα και γλώσσα στους σλάβους Σκοπιανούς γείτονές μας, που πολιτικά τους βαφτίσαμε μακεδόνες (ενώ η επιστήμη δεν έχει πειστεί, και σθεναρά εξακολουθεί να ανθίσταται!), και άλλα παρόμοια εθνοσωτήρια [για την χώρα αυτή]...

Μετά τον αποκλεισμό -με σιδηρά κιγκλιδώματα- της διαμαρτυρίας των πολιτών, για τις πολιτικές εθνικού και ηθικού εξανδραποδισμού του λαού, στον βωμό μιας πολιτικής φιλοδοξίας που εγγίζει τα όρια της αρχομανίας, και στον βωμό του εμφυλιοπολεμικού ρεβανσισμού, η μεθόδευση του εθνικού διχασμού και του αφελληνισμού, του πνευματικού και διανοητικού συσκοτισμού με πολιτική λοβοτομή του λαού, καλά κρατεί, και πραγματοποιείται με τον πλανερό καθησυχασμό της κοινωνίας, την ύπνωση, την νάρκωση του λαού και... "Κουβέντα να γίνεται"! λέει ο Γαβρόγλου. (3)

Κατά τον ίδιο «οι μεγάλοι καβγάδες σε ένα σπίτι γίνονται για τρία θέματα: άφησε το κινητό σου και πιάσε βιβλία, κοιμήσου νωρίς και ξύπνα-ξύπνα».

«Με το Γυμνάσιο και το Λύκειο δεν υπάρχει πρόβλημα, για το θέμα του Δημοτικού θα το μελετήσουμε. Προφανώς οι εργαζόμενοι θα μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους νωρίτερα» δήλωσε ο υπουργός Παιδείας σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.

Εξηγώντας γιατί έκανε την εξαγγελία την Τρίτη, ημέρα έναρξης του φετινού σχολικού έτους, ο κ. Γαβρόγλου είπε ότι «με ενδιαφέρει να γίνεται συζητήση με την κοινωνία. Λες κάποιες σκέψεις και ξεκινάμε».


Ας το πάρουμε από την αρχή: Η σημειολογία του πράγματος είναι φανερή: 

Στο χωριό που ο Τσίπρας υπέγραψε τη συμφωνία, στο ίδιο χωριό ("Ψαράδες") στις Πρέσπες, στις 26 Μαρτίου του 1949, ο Νίκος Ζαχαριάδης, μέσα στην εκκλησία του χωριού διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «μακεδονικού» λαού.

[Στην εκκλησία του χωριού στις 25 και 26 Μαρτίου του 1949 συνήλθε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), που ήταν διάδοχος του ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων και στο οποίο απήθυνε λόγο ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης.

Για το συνέδριο το ΝΟΦ είχε βγάλει ανακοίνωση όπου ανέφερε: «Το δεύτερο συνέδριο του ΝΟΦ θα είναι συνέδριο διακήρυξης των νέων προγραμματικών αρχών του ΝΟΦ. Αρχών που είναι ο προαιώνιος πόθος του λαού μας. Θα διακηρύξει την ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος μέσα στη λαϊκοδημοκρατική ομοσπονδία των βαλκανικών λαών, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του».

Στο τέλος, το συνέδριο διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «μακεδονικού» λαού]. (1) και (2)

Από την υπογραφή της συμφωνίας αυτής, είχε ασφαλώς προηγηθεί η κ. Ρεπούση που αντί να μιλάει με επιστημονικά δεδομένα για τα εθνικά και Ιστορικά θέματα, μιλούσε με βάση τις πολιτικές της εκζητήσεις και τα φιλοσοφικά εργαλεία (νεωτερικότητα της Ιστορίας) επίτευξής τους. Αυτή μας είπε για κάποια πράγματα "κουβέντα να μην γινεται..." και θα ξεχαστούν!

Κι από κοντά ο κ. Φίλης με τις επιλεκτικές και αντεθνικές του αμνησίες για την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, γιατί η διεθνιστική του φιλοσοφία απαιτεί να μην κρατάμε ... κακία, σε όσους μας σφάζουν (μήπως γιατί το κάνουν προκειμένου να μας μεταδώσουν ιδέες, καλύτερες από τις δικές μας;). Αυτούς, μάλιστα, στο μέλλον να τους λογαριάζουμε για φίλους μας, με τους οποίους τίποτε δεν μας χωρίζει!

Η χειραγώγηση στην πνευματική αδράνεια

Έτσι και τώρα, ο κ. Γαβρόγλου ανακάλυψε πως οι αιτίες του καθημερινού καυγά στο σπίτι είναι το κινητό των παιδιών, ο ύπνος ενωρίς το βράδυ και το πρωϊνό ξύπνημα για το σχολείο!

Και το θέμα του σχολείου στις 9 το πρωί, ισχυρίζεται πως το εμπνεύστηκε, έτσι, ώστε ... "κουβέντα να γίνεται"!

Όχι, κ. Γαβρόγλου, δεν το επινοήσατε για να γίνεται κουβέντα. Γατί μια τέτοια κουβέντα (για το μαθητικό ραχάτι), είναι εξ ορισμού άχρηστη. Σκοπεύσατε κατευθείαν στην σωματική και πνευματική ραστώνη(*), στην οποία εθίστηκε ο δημαγωγικά χειραγωγούμενος και θωπευόμενος λαός, που ξεγελιέται με επιδόματα προνοίας, αφού κι αυτά είναι αντίστοιχα με την αμοιβή για το μεροκάματο. Με τις πίτες και τα γεμιστά. Συνηθίζετε να εκμαυλίζετε τον κόσμο σε μια εξάρτηση από το κόμμα σας για ένα μισθό προνοίας. Σε ένα σοβιετικό μισθό. Κατηχήσατε τους εργαζόμενους να είναι απέναντι στον ληστή -τον καπισταλιστή- αυτόν που θα μπορούσε να δώσει πολλές θέσεις εργασίας, και τους ωθείτε με τα πολιτικά σας προτάγματα να είναι ανεύθυνοι για το αποτέλεσμα της εργασίας τους, αλλά να θέλουν αμοιβές που ταιριάζουν και θα οφείλονταν σε αληθινούς δημιουργούς. Και το κάνατε αυτό, χωρίς να προσπαθήσετε να τους εξασφαλίσετε μια θέση αξιοπρέπειας, στην δημιουργία και στην ευθύνη. Και επί πλέον, το κάνετε ανέξοδα αφού προσδένετε τους εργαζόμενους στο άρμα του κομματικού κράτους, με ηγετικές θέσεις κατ' ανάθεσιν, ως εάν τα παιδάρια με τα οποία στελεχώνετε το κράτος και την πολιτική εξουσία στις μέρες σας, είχανε ποτέ την διαθεση ή έβαλαν τον χρόνο  για να μάθουν, να αποκτήσουν εμπειρία, να παράξουν έργο ώστε να μπορούν να δώσουν τα διαπιστευτήρια των ικανοτήτων τους και των γνώσεών τους στην Ελληνική κοινωνία...

Εσείς, που θα ανεβάζατε τον μισθό στα 751 ευρώ, εξαγοράζετε έναντι πινακίου φακής αυτούς που φροντίσατε να καταστήσετε ανέστιους, λοβοτομημένους πτυχιούχους και οπορτουνιστές του "δεν πληρώνω". Και το χειρότερο: χρησιμοποιήσατε την σπουδάζουσα νεολαία ως κομματικό σας στρατό, χρησιμοποιώντας το πανεπιστημιακό άσυλο ως ορμητήριο και άντρο των κομματικο-πολιτικών σας τακτικών.

Οι κουβέντες, μας έχουνε πια τελειώσει. Όσες μας είπατε ήτανε όλες ψέμματα. Κι όσα ελπίσαμε δεν ήρθαν. Είναι προφανές το γιατί. Γιατί ούτε κι εσείς τα πιστεύατε. Ούτε τα επιδιώξατε. Ήταν μονάχα λόγια δημαγωγίας και χειραγώγησης.

Κι εκείνο που κρατάμε καθαρό στο μυαλό μας, είναι "πως δεν θα λοξοδρομήσετε σπιθαμή από το Σύνταγμα των Κορυσχάδων", που ειπώθηκε σε ανύποπτο χρόνο.

Όχι κ. Γαβρόγλου, οι καυγάδες στα σπίτια μας δεν είναι για το κινητό των παιδιών, ούτε για τον ύπνο τους ενωρίς το βράδυ, ούτε το ξύπνημά τους το πρωί, για το σχολείο.

• Γιατί δεν μπορούμε πια να έχουμε όλοι κινητά, και δεν αξίζει πια ούτε και να διαβάζονται τα σχολικά βιβλία που δίνετε στα παιδιά μας. Αυτοί που θα βγούνε με την εγκύκλια μόρφωση που τους δίνετε στα σχολεία, δεν θα είναι ούτε Έλληνες, ούτε πολίτες, ούτε άνθρωποι. Θα είναι κάτι από το πουθενά, που θα μιλάνε στο περίπου και δεν θα πηγαίνουν, παρά μονάχα έξω από τα γραφεία της δικής σας πρόνοιας, για το συσσίτιο, ή για την κατ' ανάθεση θέση τους.. 
• Ούτε μπορούμε να κοιμόμαστε ενωρίς, γιατί οι έγνοιες της σιτιστικής επιβίωσης και του πανεθνικού μας εξανδραποδισμού στους αιώνες, δεν μας αφήνουν μυαλό για άλλο θέμα. 
• Εκείνο το ξύπνα-ξύπνα, είναι τόσο προκλητικό! Δεν ξυπνάμε, κ. Γαβρόγλου, γιατί θαρρούμε πως ζούμε έναν εφιάλτη, και χαιρόμαστε να είναι όνειρο. Γιατί, αν -αλοίμονο- ξυπνήσουμε και τον βρούμε ζωντανό και παρόντα αυτόν τον εφιάλτη, ένας Θεός ξέρει πόση οργή θα ξυπνήσει, και τί κακό θα γίνει, με τούτα τα κόλπα της αριστερής δημοκρατίας και της αριστερής ισότητας. Μιας Δημοκρατίας που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ σε καμμιά αριστερή πολιτεία στον κόσμο, για όσο χρόνο και αν αυτή κράτησε, και μιας αριστερής ισότητας που δεν αφορούσε ποτέ τις ευκαιρίες των ανθρώπων, παρά μόνο την πολιτική και οικονομική καταπίεση και στέρησή τους. Της αριστερής Δημοκρατίας μιας πολιτικής μειοψηφίας και της αριστερής ισότητας των πολιτών προς τους πάσης φύσεως εισβολείς, ενδεείς ή εποίκους.

Μα θα μου πείτε, εμείς δεν είμαστε αριστερή δημοκρατία, ακριβώς! Έχουμε και μαϊντανό δεξιάς! Πόσο αξιολύπητη έχουμε καταντήσει την πολιτεία μας. Μια πολιτεία που δεν γνωρίζει η δεξιά της τί ποιεί η αριστερά της, η οποία -πολιτική ηγεσία της αριστεράς- μόνο ένα πράγμα γνωρίζει πολύ καλά: πώς να φτιασιδώσει -με το κατάλληλο περιτύλιγμα- το φαρμάκι που θα μας ποτίσει, για να επιτύχει την εξαφάνισή μας.

Μια μικρή μονάχα σκέψη, δείχνει πως η πολιτική δημαγωγία, μας χειραγωγεί κι εξουδετερώνει τις αντιδράσεις και αντιρρήσεις μας. Μας εκμαυλίζει με υποσχέσεις για ανεύθυνο και για ελάφρυνση υποχρεώσεων. Προβαίνει σε χαριστικές παροχές, για τις οποίες όλοι θα έπρεπε να αισθανόμαστε προσβεβλημένοι: ως ηλίθιοι, ευήθεις και ανίκανοι. Μας διευκολύνει με εκπτώσεις στις απαιτήσεις από τον εαυτό μας (λίγα μαθήματα, άπειρα χρόνια φοίτησης, 100δόσεις κλπ). Με αναβολές των υποχρεώσεων για το μέλλον. Με απονομές ψιχίων, έναντι τιμαλφών (προνοιακά επιδόματα). Με τέτοιους τρόπους, η πολιτική εξαπατά, και πετυχαίνει την διαιώνισή της στην εξουσία. Και μια ανάλγητη, ανήθικη πολιτική, πετυχαίνει εκείνα που θέλει,  αποκρύπτοντας επιτηδείως εκείνα που "πιστεύει" και επιδιώκει.

Κι όταν κάποιοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, οι αφοσιωμένοι σπεύδουν -με όλα τα γνωστά μέσα (γελοιοποίηση, ενοχοποίηση, αδιαφορία, αφαίρεση νοήματος από τις λέξεις, αλλαγή νοήματος των εννοιών), να τον κάνουν να σωπάσει, να μπερδευτεί το κοινωνικό σύνολο, να μπερδευτούμε όλοι. Έτσι δεν μας πρόκυψε η νομική ταυτότητα φύλου;(4) Έτσι δεν μας πρόκυψε και η "γέννηση" του ελληνικού έθνους το 1821;(5) Έτσι δεν μας πρόκυψε το "δεν πληρώνω";(6)

Η λογική κατοικεί μακριά μας!

Τελικά ο Θιβετιανός Βουδισμός, τα λέει καλύτερα από τον Τσίπρα, κι από τον Γαβρόγλου. Γιατί, αυτά που λέει, είναι τετράγωνα. Έχουνε λογική, συνέπεια, ευθύνη, ευαισθησία, και... Όρια! Ο Δαλάι Λάμα, μιλώντας σε ένα συνέδριο που οργανώθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας, στην πόλη, η οποία φιλοξενεί μια σημαντική κοινότητα μεταναστών, υπογράμμισε ταυτόχρονα ότι η Ευρώπη είναι ηθικά υπεύθυνη σε ό,τι αφορά την παροχή βοήθειας «σε έναν πρόσφυγα η ζωή του οποίου απειλείται πραγματικά», κι ακόμη πως «Η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους...».

«Δεχτείτε τους, βοηθήστε τους, εκπαιδεύστε τους... Αλλά στο τέλος, θα πρέπει να αναπτύξουν τη δική τους χώρα»... «Πιστεύω ότι η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους», συνέχισε ο 83χρονος Δαλάι Λάμα, εκτιμώντας ότι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να δώσουν στους πρόσφυγες να καταλάβουν ότι τελικά θα πρέπει να ασχοληθούν με το μέλλον της δικής τους χώρας και να βοηθήσουν στην ανάπτυξή της. (7)

Δείτε 
1. http://www.eglimatikotita.gr/2018/06/1949.html
2. http://www.capital.gr/me-apopsi/3274361/to-epos-tou-1940-o-nikos-zaxariadis-kai-to-makedoniko 
3. https://www.protothema.gr/politics/article/820335/gavroglou-tha-meletisoume-proto-koudouni-stis-9-kai-sto-dimotiko/
4. Νομική ταυτότητα θα πεί καθορισμός των πραγμάτων με βάση την δήλωση του προσώπου, η οποία μπορεί να είναι και αντίθετη στην ουσία των πραγμάτων (δηλ. άσχετη με το κατά φύσιν φύλο του προσώπου που προβαίνει σε αυτή την δήλωση), και η  οποία (δήλωση)  αποκτά κύρος και ισχύ επειδή έτσι ορίζει ο νόμος, πράγμα που -στα νομικά- λέγεται ορισμός, ρύθμιση των πραγμάτων,  κατά πλάσμα δικαίου.
5. Αναφέρομαι στην γνωστή σειρά περί δημιουργίας του ελληνικού έθνους με την επανάσταση του 1821, Αναδύεται το ερώτημα: αν το έθνος μας γεννήθηκε το 1821, ποιοί ήταν αυτοί που επαναστάτησαν; μέχρι τότε τί πίστευαν οι επαναστάτες πως εκφράζουν, την μόδα της εποχής; με τέτοια αυτοαναιρετικά τερτίπια, προσπαθούν να περνάει ο καιρός και "κουβέντα να γίνεται" για να καταφέρουν εκείνο που θέλουν. Αν σκεφτούμε, κι αν προβληματιστούμε σοβαρά, νομίζω πως έχουμε αρκετά δεδομένα για να απαντήσουμε στο ερώτημα τούτο.
6. Το "δεν πληρώνω" ήτανε μόνο ένα δημαγωγικό κι εκμαυλιστικό (για τους ιδεολόγους του δεν πληρώνω) προεκλογικό σύνθημα, γιατί, μετεκλογικά, ατόνησε και αναιρέθηκε. Απλώς, μερικοί που χρησιμοποιήθηκαν ως αγωνιστές του "δεν πληρώνω" ταλαιπωρήθηκαν και είχαν δικαστικές περιπέτειες, που τις πληρώσανε από την τσέπη τους.
7. https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/146502/h-eyropi-anikei-stoys-eyropaioys-to-minyma-toy-dalai-lama-apo-ti-soyidia

Το μεγαλείο της Ελληνικής Γλώσσας κόντρα στην Φίλεια άποψη πως είναι πράγμα « παρά φύσιν» η διδασκαλία της

Βαλτός είναι ο αγαπημένος μου εξάδελφος, που μ' αναγκάζει να κάνω αντιγραφή! Πείτε μου, τί θα μπορούσα να προσθέσω σε τούτο το άρθρο του Αντ. Αντωνάκου, για την Ελληνική Γλώσσα και τις ιδιότητές της; Απολύτως τίποτε! Γι' αυτό αντιγράφω αυτούσιο το μήνυμα, και το  παρουσιάζω εδώ, προς γνώση, όλων των ενδιαφερομένων. Κι αυτό το κάνω, για λόγους προσωπικής ευθύνης και ως πράξη αντίστασης ενάντια στην «Φίλεια» άποψη, ότι σήμερα πια η διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας γίνεται «παρά φύσιν». 

Θα αντέλεγα μάλιστα, πως «παρά φύσιν» είναι η εγκατάλειψη άχρηστου κι ανεκμετάλλευτου αυτού του αμύθητου θησαυρού, και πως «παρά φύσιν» είναι απόψεις σαν αυτή του κ. Ν. Φίλη. Ακόμη κι όταν εκφέρονται από τα χείλη χρισμένου ως Υπουργού επί της Παιδείας των Ελλήνων. Γιατί το χρίσμα αυτό δεν μαρτυρεί πως το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι αναγκαίως και ικανό ή κατάλληλο για το έργο της Παιδείας των Ελλήνων.

Ιδού το σπουδαίο άρθρο του Αντ. Αντωνάκου για την Ελληνική Γλώσσα.

Οι 18 βασικές ιδιότητες της Ελληνικής γλώσσας, πολύ περιληπτικά, είναι οι εξής:

1. Ἡ μόνη γλῶσσα στὸν κόσμο ποὺ ὁμιλεῖται συνεχῶς ἐπὶ 4000 ἔτη. Ὅλες οἱ ὁμηρικὲς λέξεις ἔχουν διασωθεῖ στὴν παραγωγὴ τῶν λέξεων καὶ κυρίως στὰ σύνθετα. Π.χ. μπορεῖ σήμερα νὰ λέμε νερό (ἐκ τοῦ νηρόν, ἐξ οὗ καὶ Νηρηίδες, Νηρεὺς κ.λπ.), ἀλλὰ τὰ σύνθετα καὶ τὰ παράγωγα θὰ εἶναι μὲ τὸ ὕδωρ (ὑδραυλικός, ὑδραγωγεῖο, ὕδρευση, ἐνυδρεῖο, ἀφυδάτωση, κ.λπ.) Ἢ τὸ ρῆμα δέρκομαι βλέπω, ποὺ ἔχει διασωθεῖ στὸ ὀξυδερκής.

2. Ἔξυπνοι τόνοι καὶ ἔξυπνα γράμματα. Οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα ἀλλὰ καὶ τὰ φωνήεντα εἶναι πολὺ σημαντικοὶ παράγοντες στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, γιατί, ἂν ἀλλάξει ἕνα πνεῦμα ἢ ἕνας τόνος ἢ ἕνα φωνῆεν, αὐτομάτως ἔχουμε διαφορετικὴ σημασία. Π.χ. τὸ ρῆμα εἴργω (μὲ ψιλὴ) σημαίνει ἐμποδίζω τὴν εἴσοδο, ἐνῷ μὲ δασεῖα (εἱργνύω) σημαίνει ἐμποδίζω τὴν ἔξοδο (κάθειρξις). Σῦρος (μὲ περισπωμένη) εἶναι τὸ νησί, ἐνῷ Σύρος (μὲ ὀξεῖα), εἶναι ὁ κάτοικος τῆς Συρίας. Ἡ λέξη φορὰ (μὲ ὄμικρον) σημαίνει τὴν κατεύθυνση ἑνὸς πράγματος, ἡ λέξη φωρά (μὲ ὠμέγα καὶ ὀξεῖα) σημαίνει τὴν κλοπή, ἐνῷ φωρᾷ (μὲ ὠμέγα, περισπωμένη καὶ ὑπογεγραμμένη) σημαίνει ζητεῖ.

3. Ὁ τονισμὸς δημιουργεῖ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἔννοια. Παράδειγμα, ἡ λέξη ἔργον συντιθέμενη μὲ ἕνα συνθετικὸ ἀποδίδει ἰδιότητα δημιουργώντας τὴν κατάληξη -ουργός. Καὶ ἐδῶ ἔρχεται τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἑλληνικῆς ἡ ὁποία προστάζει: Ἐὰν τὸ ἔργο εἶναι γιὰ τὸ καλὸ τῶν ἀνθρώπων, τότε τονίζεται ἡ λήγουσα, ὅπως μελισσουργός, δημιουργός, σιδηρουργός. Ὅταν ὅμως εἶναι πρὸς...βλάβην τῶν ἀνθρώπων, ὁ τονισμὸς ἀνεβαίνει στὴν παραλήγουσα π.χ. κακοῦργος, πανοῦργος, ραδιοῦργος.

4. Ἡ σοφία. Ἡ γλῶσσα μας ἔχει λέξεις ποὺ περικλείουν, πραγματικά, ὁλόκληρη φιλοσοφία. Π.χ. ἡ λέξη βίος ἀναφέρεται στοὺς ἀνθρώπους ἐνῷ ἡ λέξη ζωὴ στὰ ζῶα, ἡ λέξη φθόνος ἐκ τοῦ φθίνω ποὺ σημαίνει, σβήνω, χάνομαι, ὁπότε ἐπισημαίνεται ἡ ἠθικὴ διδασκαλία τῆς λέξεως αὐτῆς ποὺ μᾶς προστάζει νὰ μὴν φθονοῦμε τοὺς ἄλλους, διότι ὅποιος φθονεῖ τότε φθίνει συνεχῶς, σβήνει καὶ στὸ τέλος χάνεται.

5. Ὁ λακωνισμός, δηλαδὴ ὁ σύντομος, περιεκτικὸς καὶ φιλοσοφημένος λόγος. Ὅταν σὲ μιὰ φράση δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ προσθέσουμε οὔτε νὰ ἀφαιρέσουμε κάτι, τότε ἔχουμε τὴν ὑψίστη τελειότητα, τὴν ὑψίστη σοφία. Π.χ. τὸ «μηδὲν ἄγαν», στὸ ὁποῖο, ἂν ἀφαιρέσουμε τὴ μία ἀπὸ τὶς δύο λέξεις, ἡ ἄλλη μόνη της δὲν σημαίνει κάτι, ἐνῷ, ἂν προστεθεῖ ἕνα ρῆμα, ἡ φράση θὰ χάσει τὴ γενικότητά της.

6. Ἡ κυριολεξία. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα διαθέτει μιὰ λέξη γιὰ τὸ κάθε τι. Ἀκόμη κι ἂν φαίνεται ὅτι κάποιες λέξεις σημαίνουν τὸ ἴδιο πρᾶγμα, στὴν πραγματικότητα ὑπάρχουν λεπτὲς νοηματικὲς διαφορές. Γι’ αὐτό, οὐσιαστικῶς, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ὑπάρχουν συνώνυμα. Π.χ. στὴν ἀρχικὴ μορφὴ τῆς γλώσσας μας ὑπῆρχαν τρία ρήματα γιὰ τὸ ἀνακατεύω. Τὸ κεράννυμι (ἀνακατεύω δύο ὑγρὰ καὶ δημιουργῶ μιὰ νέα χημικὴ ἕνωση, π.χ. οἶνος + ὕδωρ κρασί), τὸ μείγνυμι (ρίχνω στὸν ἴδιο τόπο δύο ὑγρὰ σὲ ἀγγεῖο, ἢ δύο στερεὰ στὸ σάκκο), ποὺ ἁπλῶς σημαίνει ἕνωση, καὶ τὸ φύρω (ἀνακατεύω κάτι ξηρὸ μὲ οὐσία ὑγρὴ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ λερωθεῖ τὸ στερεὸ ἀπὸ τὸ ὑγρό, ὅπως φύραμα, αἱμόφυρτος).

7. Ἡ δημιουργία συνθέτων καὶ ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν λέξεων, ἔντεχνου λόγου δημιουργία. Ἂν καὶ ὑπάρχουν δεκάδες χιλιάδες λέξεις ἱκανὲς νὰ πιστοποιήσουν τὴν ἰδιότητα αὐτή, μιὰ καὶ μόνο πηγὴ ἀρκεῖ γιὰ νὰ διαπιστώσουμε τὴν ἀλήθεια: Στὴν Ἰλιάδα, (Σ,54) ἡ Θέτις θρηνεῖ γιὰ ὅ,τι θὰ πάθει ὁ γιός της σκοτώνοντας τὸν Ἕκτορα «διὸ καὶ δυσαριστοτόκειαν ἑαυτὴν ὀνομάζει». Ἡ λέξη αὐτὴ ἀπὸ μόνη της εἶναι ἕνα μοιρολόι. Ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸ δυσ + ἄριστος + τίκτω καὶ ἡ φράση σημαίνει «ἀλοίμονο σὲ μένα ποὺ γιὰ κακὸ γέννησα τὸν ἄριστο». Ἀκόμη, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει δημιουργήσει καὶ χρησιμοποιεῖ στὸν λόγο τὶς προθέσεις οἱ ὁποῖες, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς πολλαπλασιαστικῆς τους ἰδιότητας, ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργοῦνται ἑκατομμύρια λεξιτύπων. Οἱ προθέσεις ἐκφράζουν λεπτότατες ἐννοιολογικὲς ἀποχρώσεις, ὁπότε συντιθέμενες μὲ μία λέξη μᾶς δίνουν μεγάλη ἀκριβολογία.

8. Εἶναι ἡ μητέρα γλῶσσα ποὺ τροφοδότησε τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου. Οἱ ξένες γλῶσσες διαθέτουν καὶ χρησιμοποιοῦν ἕνα πολὺ μεγάλο ποσοστὸ ἑλληνικῶν λέξεων πού, ἂν τὸ ἀφαιρέσουμε, οἱ γλῶσσες αὐτὲς δὲν θὰ μπορέσουν νὰ λειτουργήσουν. Δὲν ὑπάρχει λέξη ἡ ὁποία εἶναι δηλωτικὴ ἔννοιας σκέψεως ἐκφράσεως ἢ ἐπιστήμης ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἑλληνική.

9. Ἡ μαθηματικὴ δομή. Περιλαμβάνει τὴν ἀκρίβεια τῆς Γεωμετρίας καὶ τὴν ἀπόλυτη σαφήνεια ποὺ ἀπορρέει ἀπ’ αὐτήν.

10. Ἡ ἑλληνικὴ παγκοσμιότης. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι πλέον γνωστὸ πὼς ἔχει φθάσει στὰ πέρατα τοῦ κόσμου (Χιλή, Βοσκούς, Ἰνδικὸ ὠκεανό, Εἰρηνικὸ ὠκεανό). Σήμερα εἶναι πιὰ γενικὰ παραδεκτὸ ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἔχοντας ὡς μόνιμη κοιτίδα τὴν περιοχὴ τοῦ μεσογειακοῦ χώρου, στὴ συνέχεια εἰσέδυσαν σὲ διαφορετικὰ χρονικὰ διαστήματα πρὸς ὅλες τὶς γνωστὲς κατευθύνσεις τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου προσφέροντας ὁτιδήποτε τὸ ἑλληνικό (ἐπιστήμη, γλῶσσα, πολιτισμό) στὶς πρωτόγονες φυλὲς τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Ἰδὲ καὶ τὴ μελέτη τοῦ καθηγητοῦ τοῦ πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης Nors S. Jozephson μὲ τίτλο Greek Linguistic Elements in the Polynesian Languages Hellenicum Pacificum (Ἑλληνικὰ Γλωσσικὰ στοιχεῖα στὶς Πολυνησιακὲς Γλῶσσες Ἑλληνικὸς Εἰρηνικός).

11. Ἡ μόνη γλῶσσα ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποδώσει κάτι μὲ ἀκριβολογία. Οἱ ξένοι, ὅταν θέλουν νὰ ἀποδώσουν μιὰ εἰδικὴ λέξη σὲ ἐπιστημονικὸ πεδίο, χρησιμοποιοῦν πάντοτε, καὶ μόνο, τὴν ἑλληνική. Π.χ. Ἡ μεγάλη ἑταιρεία ἀθλητικῶν εἰδῶν Nike (Νάϊκι) σημαίνει Νίκη, διότι νίκη στὴν ἑλληνικὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ προέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν ψυχικὴ δύναμη.

12. Εἶναι ἀπαραίτητη σὲ ὅλους τοὺς λαούς. Ὁ Μάικλ Βέντρις ποὺ ἀποκρυπτογράφησε τὴ Γραμμικὴ γραφὴ Β΄ εἶχε τονίσει τό: «Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦτο καὶ εἶναι ἡ ἀνωτέρα ὅλων τῶν παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων γλωσσῶν». Ὁ πρόεδρος τῆς ἑταιρείας Η/Υ Apple Τζὼν Σκάλι εἶπε ὅτι: «Ἀποφασίσαμε νὰ προωθήσουμε τὸ πρόγραμμα ἐκμάθησης τῆς ἑλληνικῆς, ἐπειδὴ ἡ κοινωνία μας χρειάζεται ἕνα ἐργαλεῖο ποὺ θὰ τῆς ἐπιτρέψει νὰ ἀναπτύξει τὴ δημιουργικότητά της, νὰ εἰσαγάγει νέες ἰδέες καὶ νὰ τῆς προσφέρει γνώσεις περισσότερες ἀπὸ ὅσες ὁ ἄνθρωπος μποροῦσε ὥς τώρα νὰ ἀνακαλύψει». Οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες στὴν Ἀγγλία καὶ στὴν Ἀμερικὴ (Microsoft) προτρέπουν τὰ στελέχη τους νὰ μαθαίνουν ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἐπειδὴ διεπίστωσαν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐνισχύει τὴ λογικὴ καὶ τονώνει τὶς ἡγετικὲς ἱκανότητες.

13. Ἡ διαχρονικότης. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα παρουσιάζει μιὰ μοναδικὴ διαχρονικότητα. Λέξεις καὶ φράσεις ποὺ λέμε σήμερα εἶναι ἴδιες καὶ ἀπαράλλαχτες ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχή. Ἐλάχιστα παραδείγματα: Μία χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεῖ (Στοβαῖος)· Ἕνας κοῦκος δὲν φέρνει τὴν ἄνοιξη. Ἡ δὲ χεὶρ τὴν χεῖρα νίζει (Ἐπίχαρμος)· Τὸ ‘να χέρι νίβει τ’ ἄλλο. Τὸν πάθει μαθός (Ἀγαμέμνων)· Ὁ παθὸς μαθός. Μή μοι σύγχοι (Ὅμηρος)· Μὴ με συγχίζεις. Λύεται γούνατα (Ὅμηρος)· Μοῦ λύθηκαν τὰ γόνατα. Ὄρνιθος γάλα (Πλούταρχος)· Τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα. Διαρραγείης (Ἀριστοφάνης)· Νὰ σκάσεις.

14. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα χρησιμοποιεῖ τὸ διεθνῶς ἀναγνωρισμένο ἀλφάβητο ποὺ εἶναι ἑλληνικὴ ἐπινόηση. Ἡ ἔρευνα ἔχει ἀποδείξει ὅτι τὰ σύμβολα ποὺ ὑποτίθεται ὅτι τὰ δανειστήκαμε ἀπὸ τοὺς Φοίνικες ὑπῆρχαν στὴν Ἑλλάδα κάποιες χιλιετίες νωρίτερα (ἐπιγραφὴ Δισπηλιοῦ, κεραμικὸ θραῦσμα στὰ Ποῦρα τῶν Β. Σποράδων κ.λπ.). Ὁ καθηγητὴς γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης γράφει ἀναφερόμενος στὴ γραφὴ Γραμμικὴ Β΄: «Πρόκειται, δηλαδή, γιὰ ἕνα ἀτελὲς σύστημα γραφῆς τὸ ὁποῖο οἱ Ἕλληνες ἀντικατέστησαν μὲ μιὰ καθαρῶς ἀλφαβητικὴ γραφή, τὸ γνωστὸ καὶ μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενο ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, τὸ ὁποῖο οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες ἐδημιουργῆσαν ἐπινοήσαντες χωριστὰ γράμματα νὰ δηλώνουν τὰ φωνήεντα καὶ χωριστὰ γράμματα νὰ δηλώνουν τὰ σύμφωνα».

15. Ἡ Δημοκρατικότης. Ἐξ αἰτίας τοῦ ἁπλοῦ φθογγολογικοῦ συστήματος ποὺ χρησιμοποιεῖ, ἡ ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καθίσταται εὔκολη καὶ στὸν ἁπλὸ ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ μάθει νὰ διαβάζει καὶ νὰ γράφει καὶ ἑπομένως νὰ παρακολουθεῖ τὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι καὶ νὰ συμμετέχει σ’ αὐτό, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἔγινε σὲ λαοὺς μὲ πολύπλοκα γλωσσικὰ συστήματα (Κίνα, Αἴγυπτος). Μόνο στὴν Ἑλλάδα τὸ «Τὶς ἀγορεύειν βούλεται» ἔγινε πράξη καὶ ὁ καθένας χωρὶς νὰ φοβᾶται μποροῦσε νὰ ἐκφράσει τὴ σκέψη του μέσῳ τοῦ μεγαλείου τῆς ἑλληνικῆς λαλιᾶς.

16. Ὁ Συντηρητισμός. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δέχτηκε λίγες ἐπιρροὲς παρ’ὅλες τὶς μακροχρόνιες κατακτήσεις τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφους ἀπὸ διαφόρους κατακτητὲς καὶ πῆρε πολὺ λίγες λέξεις ἀπὸ αὐτοὺς ἐνῷ, ἀντιθέτως τοὺς ἔδωσε πολὺ περισσότερες, ὅπως ἔγραψε ὁ Σεφέρης (Δοκιμές, Τόμος 1ος): «Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα γιὰ καλὸ ἢ γιὰ κακό, εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ συντηρητικὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου».

17. Ἡ ἐπιστημονικότητα καὶ ἡ γλωσσικὴ ἀπεικόνιση τοῦ ἀφηρημένου. Ὁ ἀρχαιότερος ἑλληνικὸς φιλοσοφικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς ὅρος εἶναι «τὸ ἄπειρον» τοῦ Ἀναξίμανδρου. Ἡ ἀρχαία γλῶσσα ἔδωσε τὸ μέσον τῆς κατασκευῆς. Ἕνα ὁριστικὸ ἄρθρο πρὶν ἀπὸ τὸ ἐπίθετο καὶ ἔχουμε τὴν ἀφηρημένη ἔννοια (τὸ ἄπειρον, τὸ εὐτυχές κ.λπ). Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, οἱ μεταγενέστεροι φιλόσοφοι ἔφτιαξαν καὶ ἄλλα τέτοια ἀφηρημένα οὐσιαστικὰ ὅπως π.χ. τὸ ἀγαθόν. Ἡ κορωνίδα τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου εἶναι ἡ δημιουργία τῆς ἐπιστημονικῆς ὁρολογίας.

18. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι αὐτόφωτη, αὐτάρκης καὶ πρωτότυπη, διὰ τοῦτο εἶναι καὶ μοναδική. Αὐτόφωτη διότι δημιουργήθηκε ἀπὸ Ἕλληνες, αὐτάρκης διότι περιλαμβάνει εἰδικὲς ἑλληνικὲς λέξεις, γιὰ νὰ δηλώσει ἀκόμη καὶ τὶς ἀπειροελάχιστες διαφορὲς ὁμοειδῶν πραγμάτων καὶ πρωτότυπη διότι ἡ ἀνθρωπότης προστρέχει πάντοτε σ’ αὐτὴν γιὰ ὅποια νέα λέξη χρειασθεῖ νὰ δημιουργηθεῖ.

Ἀντώνη Ἀντωνάκου, φιλολόγου - ἱστορικοῦ

Πηγή