Το παιχνίδι της γελοιοποίησης των άλλων, αν δεν είναι ανηθικότητα, είναι πνευματική στειρότης

 

Τούτες τις μέρες που συζητιέται η "μεγάλη επιτυχία" της αριστεράς να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τις δεσμεύσεις της προς την γειτονική χώρα, και να της λύσει ένα χρονίζον γι' αυτήν πρόβλημά της, και να δημιουργήσει στην πατρίδα μας καλώς προβλεπόμενα επί πλέον προβλήματα, γίνεται μια συστηματική προσπάθεια των ΜΜΕ -με τα φυσικά και τα αφύσικα όργανά τους- να γελοιοποιήσουν όσους πολίτες αντιδρούν και διαμαρτύρονται για αυτά τα σχέδια. Τους είπαν ακροδεξιούς, φανατικούς, γραφικούς, αμόρφωτους....

Πόσους από αυτούς, άραγε, γνωρίζει προσωπικά ο κάθε αυτόκλητος γελοιοποιός;

Η γελοιοποίηση,  κάποιου ή κάποιων, για τις πολιτικές τους απόψεις, εξ όσων γνωρίζω, δεν είναι έργο της δημοσιογραφίας. Είναι έργο στρατευμένου (ακόμη και) δημοσιογράφου σε μια πολιτική  -κρατούσα  ή επίδοξη- πολιτική εξουσία. Ή είναι έργο μικρόψυχου ανθρώπου που γίνεται από ματαιοδοξία ή εχθρότητα και φόβο.

• Από ματαιοδοξία για να φανεί ο γελοιοποιός σπουδαίος, έξυπνος, ικανός, και -γενικώς- υπεράνω (του γελοιοποιούμενου)! 
• Κι από εχθρότητα και φόβο, είτε γιατί θίγονται τα συμφέροντά του, και συνεπώς, με τον τρόπο αυτόν προσπαθεί να κατατροπώσει τους εχθρούς του, είτε γιατί μέσα στην μικρόνοιά του, φαντάζεται πως ενεργεί οργανωτικά και προφυλακτικά για τους στόχους του, χωρίς να μπορεί να διανοηθεί πως δεν είμαστε πάντα οι καταλληλότεροι προστάτες των επιδιώξεών μας, εξαιτίας -κυρίως- της εμμονική και εμπαθούς υποστήριξης των "θέλω" μας, δηλ. των τυφλών παθών μας.

Αντίθετα,  ο εμπαιγμός (ακόμη και η γελοιοποίηση) κάποιου προσώπου, κάποιων πεποιθήσεων, πρακτικών ή ενεργειών, όταν γίνεται από έναν σατιρικό, ο τελευταίος, ως καλλιτέχνης, θεωρεί ότι αυτή η αντιμετώπιση είναι η κατάλληλη, και την χρησιμοποιεί με σκοπό συχνά την αποτροπή της αξιο-ελεγχόμενης συμπεριφοράς ή την βελτίωση του σατιριζόμενου προσώπου ή αντικειμένου. Γιατί, η τέχνη, αν δεν έχει μια λειτουργία, που υπερβαίνει το άτομο, χρησιμοποιείται συχνότατα εναντίον του ανθρώπου, και τότε δεν είναι αληθινή τέχνη, αλλά τέχνημα, όχημα δηλ. για άλλους, απώτερους και μάλλον σκοτεινούς σκοπούς....

Η σάτιρα, είναι λογοτεχνικό είδος, και ως τέτοιο αποσκοπεί στην καλλιέργεια του κοινού που συμμετέχει, είτε ως ακροατής, είτε ως μελετητής, είτε -ακόμη και- ως σατιριζόμενος. Και, ασφαλώς, έχει τα μέσα της αυτή η τεχνική του λόγου: είτε την υπερβολή, είτε την ειρωνεία, την παρωδία κλπ. Ακόμη και την κατ' αναλογία μεταφορά της, σε καταστάσεις όπου με ενάργεια αναδεικνύεται η αρνητικότητα των σατιριζόμενων αντικειμένων.

Ο ρόλος αυτός της σάτιρας, έχει αρχαία την καταγωγή. Γι' αυτό στην πατρίδα μας, η σάτιρα, εντάχθηκε στο Θέατρο, το οποίο αποτελούσε τον κατ' εξοχήν παιδαγωγό της κοινωνίας. Πιστεύεται μάλιστα, πως η Αθηναϊκή κοινωνία αναπτύχθηκε εξαιρετικά, γιατί σημαντικό ρόλο σ' αυτό διαδραμάτισε και η σάτιρα του Αριστοφάνη, που στηλίτευε όχι μόνο ατομικές συμπεριφορές, αλλά και κακές κρατούσες κοινωνικές τάσεις και τηρούμενες πρακτικές.

Στις μέρες μας, η έκπτωση του δημοσιογράφου από το καθήκον του να κυνηγάει και να αναδεικνύει την είδηση, τα σημαντικά γεγονότα όπου γης, τα παράξενα φυσικά φαινόμενα, τις πολιτικές εξελίξεις, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις θεομηνίες και τις καταστροφές, τις επιστημονικές ανακαλύψεις, την μόδα, την οικονομία, τις κοινωνικές αναταραχές, και τόσα άλλα, και η ενασχόλησή του με το να  γελοιοποιεί τους προσωπικά άγνωστους στον ίδιο  αντιπάλους της κρατούσης εξουσίας, είναι πνευματική κατάντια, και ευτελισμός της αξιοπρέπειας, που αρμόζει στον κάθε επαγγελματία, όπως και στον δημοσιογράφο. Είναι πνευματική ανικανότητα για μια δημιουργική εργασία.

Αλλά, βλέπετε, καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Κάτι πρέπει να κάνει ο καθένας για να βγάλει το ψωμί του. Απλώς, θα πρέπει να είναι καθαρό, για να μπορεί να το φάει, και να μην δηλητηριαστεί.

Επίσης, κάτι πρέπει να κάνει και ο κάθε τυχόν αργόσχολος γελοιοποιός, που δεν έχει κάποιον για να μοιραστεί τις ανησυχίες του, τις κακίες του, τις ανικανότητες και την ανηθικότητά του, για να τον βοηθάει να τις υπερβαίνει, μήπως και γίνει καλύτερος άνθρωπος, ωραιότερη ψυχή. Με δημιουργικό έργο και παρουσία.

Δούρειος Ίππος οι Οpinion makers, για την ύπνωση του λαού

 

Υπηρετώντας την προσπάθεια να αποτραπεί η έκφραση των πολιτών, οι "οpinion makers" άρχισαν να προκαταλαμβάνουν ως αρνητικής σημασίας την έκφραση της βούλησης και του φρονήματος του λαού. Πολλοί από αυτούς είχαν αρχίσει με απαξιωτικές μομφές, και χαρακτηρισμούς ανεπίτρεπτους, όπως κάνουν πάντα όσοι θέλουν να επιβάλουν την άποψή τους, ή εκείνοι που υπηρετούν μια συγκεκριμένη τάση. Σαν να λέμε ένα συγκεκριμένο συμφέρον. 

Είναι σαφές, πως ο λαός θέλει  με τα συλλαλητήρια εναντίον της υποδεικνυόμενης λύσης του Σκοπιανού ζητήματος, να διατρανώσει την αντίθεσή του στις μεθοδεύσεις απεμπόλησης των τιμίων του. Να διατρανώσει την αντίθεσή του στα πλάνα και τις στρατηγικές των ισχυρών, και τις έωλες πεποιθήσεις των διαχειριστών της πολιτικής μας σκηνής, αρχόντων και επίδοξων αρχόντων.

Οι περισσότεροι πολιτικοί και οι συνοδοί αυτών οpinion makers, έχουν αποτρεπτική (του συλλαλητηρίου) άποψη (ίσως, λόγω της άγνοιά τους επί του θέματος και της σημασίας του, ή ίσως, λόγω του ενδοτισμού τους) για να μη χαλάσουνε την "ωραία ατμόσφαιρα" που προσδοκούνε να απολαύσουν, παρέα με τους συνομιλητητές και τους -ποικίλης προέλευσης και ποικίλων συμφερόντων- εντολείς τους. Κι όλο αυτό, για να είναι αποδεκτοί και αγαπητοί (ως συμμέτοχοι, άλλως, ως συνένοχοι) στο διεθνές στερέωμα των συσχετισμών των κρατούντων, και δη ως προσώπων! Βλέπετε θεωρούν τίτλο δοξαστικό το "να έχουνε διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στις όποιες εξελίξεις"! Δεν γνωρίζουν άραγε, πως αν κάποιος είναι σοβαρός συνομιλητής και διαπραγματευτής δεν εκτιμά τον ενδοτικό, τον ανόητο, τον αδύναμο, τον αδαή, τον δειλό και ψοφοδεή που έχει απέναντί του; Δεν γνωρίζουν πως αυτό που θα έχουν καταλύσει, είναι η προοπτική δυναμικής της χώρας;

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως στα χρόνια που συνέβαινε να "παράγεται πολιτική" ιστορούνται παλαιότερες πολιτικές τοποθετήσεις (όπως του Μιττεράν, για παράδειγμα) πως κάτι τέτοιο (σαν το σημερινό) μοιάζει ανοσιούργημα σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων!

Ύστερα από το συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη, όπου -όπως μας είπε η κρατική μας ΕΡΤ αρχικά- βρέθηκαν μερικές δεκάδες πολιτών να συμμετέχουν, όλοι έχουνε χάσει την μιλιά τους. Και στην ουσία τώρα νίπτουν τας χείρας τους από την αποκήρυξή του, και εμφανίζονται ανανήπτοντες καθώς ψελλίζουν πως δεν μπορεί κανείς να εμποδίζει τον λαό να εκφράζεται, πως ήτανε πολύς ο κόσμος που συνέρρευσε εκεί, πως βοηθάει η έκφραση της βούλησης του λαού κλπ..

Η απορία μου είναι μ' εκείνους της "αλλαγής" που δεν μπορούνε να συμφωνήσουν σε κάτι θετικό για την χώρα, αλλά σαν μόνη έγνοια τους έχουνε πώς να βοηθήσουνε την "συμπαράταξή" τους για να μην αφανισθεί ολισθαίνοντας προς τον βυθό της εκλογικής αβεβαιότητας. Με τόσα χρόνια "αλλαγή", κι όλοι αυτοί, ακόμη δεν είδανε πού μας φέρανε!

Όπως φαίνεται, η αλλαγή που ευαγγελίζονταν τότε, ήτανε ψεύτικη και γι' αυτό βρεθήκαμε στα τάρταρα του χρέους και της ανοργανωσιάς. Μάλλον, εννοούσανε, απλώς, αλλαγή πολιτικής ηγεσίας.

Σήμερα, η αλλαγή που ευαγγελίζονται, είναι μάλλον αλλαγή των ίδιων: Δεν κομίζουν μήνυμα προς την κοινωνία, αλλά, προς εαυτούς!  Κι αυτό το μήνυμα, είναι πως χρειάζονται "ένα μοντέλο, μια πρακτική, για την διατήρηση της εξουσίας, εσαεί ".

Ετούτο το μήνυμα σημαίνει, με άλλα λόγια: Θα σας λέμε ό,τι θέλετε να ακούσετε, αρκεί να μας ψηφίζετε. Εμείς θα μιλάμε

• για συνταγματικό τόξο,
• για δημοκρατία, 
• για αλλαγή, 
• και για κακούς φασίστες που πρέπει να εξαφανιστούν από τον τόπο, 
• για επειείκεια στους αδυνάμους, 
• για δικαιώματα του λαού, 
• για προστασία κεκτημένων (ασυδοσίας, ατιμωρησίας, μη πληρωμής, διορισμών ημετέρων, κλπ), κι εσείς θα μας στηρίζετε με την ψήφο σας. 

Όλα αυτά βεβαίως, τα είχε αντιληφθεί ενωρίτερα και καλύτερα η αριστερά, και όπως φαίνεται το διεκπεραιώνει άριστα, μη φειδομένη μέσων, αρχών, ελιγμών, ψευδών, αναιρέσεων, αντιφάσεων, και άλλων προθέσεων και σχημάτων λόγου, όπως πρωθυστέρων, μεταφορών, προσωποποιήσεων, κατά το νοούμενον, κατά συνεκδοχήν, ελλειπτικό, πλεονασμού, κλπ.

Όμως, ποιός είπε ότι τον Έλληνα πολίτη

• τον ενδιαφέρει το συνταγματικό τόξο ορισμένων,
• που το χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να εξοβελίσουν τον αντίπαλό τους;
• γιατί κατακόπτονται να μας "εξασφαλίζουν" μερίδες άχρηστων και αποσματικών ελευθεριών, όταν το σύνταγμα ορίζει πως οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, 
• πως η προσωπική ελευθερία προστατεύεται για όλους με τον ίδιο τρόπο, 
• και πως η πίστη είναι ελεύθερη κι όχι ανώτερη ή κατώτερη, 
• και πως ο καθένας μπορεί ελεύθερα να εκφράζει και να διαδίδει τους στοχασμούς του; 
• γιατί (αν δεν το κάνουν για τον εαυτό τους)  καθιερώνουν πάσης φύσεως ατιμωρησία και ανοχή στο έγκλημα, όταν το σύνταγμα  ορίζει ότι κάθε έγκλημα διώκεται,  κι αφήνει στον ειδικό νόμο να ορίσει ποιά πράξη είναι έγκλημα και την συγκεκριμένη διαδικασία δίωξής του. 
• Μήπως νομίζουν πως είναι δυνατόν να υπάρξει ευρυθμία στην κοινωνία,  αν καταργηθούν οι υποχρεωτικοί κανόνες συμπεριφοράς, ή το κάνουν για να "χαϊδέψουν αυτιά" ώστε να φαίνονται αρεστοί στους κάθε λογής παραβάτες; 

Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι, παραβλέπουν τις συντεταγμένες ρυθμίσεις και προβαίνουν σε περιγραφή και κατάφωρη και ατιμώρητη παραβίασή τους. Κι αυτό γίνεται, προφανώς, για την εξυπηρέτηση ίδιων συμφερόντων. Αλλά, το ερώτημα δεν είναι γιατί το κάνουν αυτό. Είναι γιατί οι θιγόμενοι από αυτό, επιτρέπουν να εξακολουθεί μια τέτοια τακτική. Αμάθεια; Αδιαφορία; Συνήθεια; Αμέλεια; Αδυναμία; ή μήπως η διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας κατά τον τρόπο αυτόν, συνετέλεσε τελικά, ώστε να νομίζουμε όλοι ότι είμαστε όπως οι άρχοντες (ατιμώρητοι, παντοδύναμοι, αλαζόνες, δημαγωγοί, ανεξέλεγκτοι και αυταρχικοί);

Για ποιά δημοκρατία μιλάνε όλοι αυτοί, οι πάντα ίδιοι, που συνεταιρικά και απεριόριστα μοιράζονται τα οφίτσια και τις θέσεις, ενώ η χώρα εξακολουθεί να ρημάζει και  να χρεώνεται, υποθηκεύοντας, και ξεπουλώντας μάλιστα, τους πόρους και τον πλούτο της, για δεκαετίες που φτάνουν στον αιώνα;

Τί αραγε μπορούν όλοι αυτοί να αλλάξουν, όταν δεν μπορούν να αλλάξουν τον κακό τον εαυτό τους, και να βγούν μια φορά -μιλώντας αλήθεια- με πλήρη συναίσθηση της ανικανότητάς τους και της ματαιοδοξίας τους, κι αντί να υποσχεθούν τα πάντα (και παιδιά στους γέρους και γεφύρια στις πλατείες), να συμβουλευτούν τον λαό και να ακούσουν τις δικές του αγωνίες και τα δικά του τα προτάγματα;

Αυτοί που απλώς ψάχνουν ένα "ιδεολογικό" στίγμα, ταιριαστό με τα προσωπικά τους συμφέροντα, ώστε να συνταχθούν μ' ετούτο, στην ουσία ψάχνουν για μια θέση χωρίς προαπαιτούμενα: ικανότητες και άλλα προσόντα. Ψάχνουν για μια θέση που για προαπαιτούμενα έχει απλώς την ικανότητα προς το εξαπατείν.


Οι πολίτες που διαφωνούν, που αρνούνται την κοροϊδία, την χειραγώγηση, την εκούσια συμμόρφωση στην αποδοχή των ψευδών που εξαγγέλλουν οι δημαγωγοί, γιατί να αποκαλούνται από τους opinion makers ανόητοι, αμαθείς, χαμηλού επιπέδου ή ακόμη και φασίστες;

Γιατί, οι εξουσιολάγνοι και οι διαχειριστές της πολιτικής, επιζητούν να εκλείψει η αντίρρηση και η αντίθετη προς την δική τους γνώμη;

Είναι δημοκράτης αυτός που τολμά να υποστηρίζει πως η αντίθετη γνώμη είναι κακή; Μια τέτοια δημοκρατία σε τί διαφέρει από κάθε ολοκληρωτική (μαύρη ή κόκκινη) πολιτική πρακτική;

Σημείωση: "Οpinion makers", όπως λέμε προπαγανδιστές! Αλλά επειδή ο όρος αυτός είναι υποτιμητικός, για κείνον που μετέρχεται το αντίστοιχο, το κάναμε κοσμιώτερο: Το είπαμε, ελληνιστί, "διαμορφωτές της κοινής γνώμης"! Γιατί βλέπετε άλλης τάξης είναι το να καθοδηγείς, έστω και στρεβλώνοντας τα πράγματα, παραποιώντας ή αποκρύπτοντας την αλήθεια ή τους υποκείμενους -ενδεχομένως δόλιους- στόχους που υπηρετείς, κι άλλης -πολύ υποδεέστερης, μάλιστα- να είσαι "ο ανίκανος ή ακατάλληλος για να σκεφτεί και να σταθμίσει"! Ενδεχομένως, μάλιστα να θεωρείται επικίνδυνο, για την εξουσία, το να σκέφτονται και να κρίνουν οι πολίτες. Θεωρείται, στις μέρες μας, πως οι επιλογές των πολιτών μετά από μια οργανωμένη και συγκεκριμένα κατευθυνόμενη διαπαιδαγώγηση,  ενέχει λιγότερους κινδύνους για την εξουσία. Κατεστημένη ή επίδοξη. Προκρούστεια πράγματα!

Βλέπετε, η εξουσία κρατάει για τον εαυτό της, πάντα, την καλύτερη, την ευγενέστερη και την πλέον προνομιακή μερίδα αξιωμάτων και δράσεων. Διαμορφώνει τους α(δια)μόρφωτους!

Και ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ... ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.

 

Η δημοσιογραφία είναι ένας τρόπος για την μετάδοση κάθε πληροφορίας. Πόσο πίσω ανατρέχει στο παρελθόν! Ούτε που το είχαμε φανταστεί, ότι για δημοσιογραφία πρόκειται όταν κι ο ίδιος ο Χριστός παρήγγειλε στους μαθητές του να μεταδίδουν τις πληροφορίες που είχανε, που είδανε. Να διαδώσουν "έως εσχάτου της γής"  όσα οι ίδιοι διαπίστωσαν με τα δικά τους μάτια.

Α´\ΤΟΝ μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν 2 ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος ῾Αγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη· 3 οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. 4 καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ ῾Ιεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου· 5 ὅτι ᾿Ιωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας. 6 Οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ ᾿Ισραήλ; 7 εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ, 8 ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. 9 καὶ ταῦτα εἰπὼν βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. 10 καὶ ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τὸν οὐρανὸν πορευομένου αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, 11 οἳ καὶ εἶπον· ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ ᾿Ιησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν. [Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. 1, εδ. 1-11]

Σήμερα η δημοσιογραφία έχει πλήρως διαστραφεί! Φτιασιδώνει την πληροφορία, αποκρύπτει την πληροφορία, την παραποιεί ή την κατευθύνει και την εστιάζει προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένου σκοπού. Ανάλογα με το αφεντικό! Σήμερα, που υπάρχουν τα μέσα, ώστε η πληροφορία να ταξιδεύει και να απλώνεται -από μόνη της σχεδόν- έως εσχάτου της γής, το γεγονός αυτό, έχει κατατρομάξει τους ισχυρούς της γής, τόσο, που πια συνεδριάζουν -παράνομα- την περιστολή και τον έλεγχό της!

Τα συνέδρια των παρανόμων! Οι Λέσχες και οι εσμοί συμφερόντων, ποτέ δεν σταμάτησαν να επιβουλεύονται τον άνθρωπο, την ευδαιμονία του, την ελευθερία του, την πληροφόρησή του, την αλήθεια και την ακώλυτη μόρφωση όλων των ανθρώπων. Πάντα ήθελαν να έχουν τον έλεγχο της ανθρώπινης διάνοιας και των οικονομικών μέσων. Διαρκώς επιδιώκουν να εξαρτάται από αυτούς η ελευθερία, η ευδαιμονία και η πληροφόρηση των ανθρώπων, και (ισχυρίζονται πως) κατέχουν -μόνον αυτοί- την αλήθεια και την εξουσία για την ασφάλεια και την αφθονία αγαθών που χρειάζονται προς ευδαιμονία των ανθρώπων!

Όμως, ποιός ανθρώπινος σκοπός δεν υπήρξε ιδιοτελής; και πόσοι ιδιοτελείς άνθρωποι δεν απέτρεψαν την ευτυχία άλλων, που από αφέλεια ή αδυναμία αφέθηκαν στα χέρια και στην εξουσία τους;

Ας έχουμε τούτο κατά νού: Η "λογική" και η "σκέψη" δεν ανήκει μόνο σ' εκείνους που προσπαθούν να μας πείσουν για το "καλό μας"! Ανήκει και σ' εμάς, που είμαστε οι μόνοι αρμόδιοι για να αποφασίσουμε ποιόν θέλουμε για να προΐσταται και να κυβερνά την ζωή και τα όνειρά μας. Αυτόν πρέπει να τον εκλέγουμε εμείς, ελεύθερα!


Σημείωση: 
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, που έγραψε προς τον Θεόφιλον, πρώτα-πρώτα (το Ευαγγέλιο) για την ζωή και τα έργα του Χριστού, γράφει μετά -χάριν του ιδίου προσώπου- τις Πράξεις των Αποστόλων, δηλ. γράφει για την ίδρυση της Εκκλησίας του Χριστού και για την δράση των δυο κορυφαίων Αποστόλων, του Πέτρου και του Παύλου.