Το νέο πολιτικό σκηνικό

 

Οι κάλπες ανέδειξαν πως τα πολιτικά πράγματα πράγματα στην Χώρα μας άλλαξαν. Ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει. Ο τρόπος που η αριστερά βλέπει την κοινωνία.

Η νέα κυβέρνηση που αναδείχθηκ με την νίκη της Νέας Δημοκρατίας θα έχει προβλήματα που δεν τα είχε καμμία προηγούμενη, σε αυτόν τον βαθμό.

Δεν έχει μόνο να κυβερνήσει την Χώρα, σε μια οικονομικά δύσκολη στιγμή. Έχει να κυβερνήσει μια χώρα, με πολίτες, που στο συντριπτικό τους ποσοστό, είναι απαίδευτοι και ανάγωγοι. Δεν ήταν από πάντα έτσι, τα πράγματα στην Ελληνική κοινωνία. Αγράμματους είχαμε πολλούς, ανάγωγους όμως όχι και τόσους.

Χαρακτηριστικό δείγμα της απαιδευσίας των σύγχρονων ελλήνων, αποτελούν και πολλοί (με εξέχουσες θέσεις, ακόμη και) από τους πολιτικούς, οι οποίοι δεν κατανοούν το περιεχόμενο των όρων που χρησιμοποιούν για να εκφραστούν. Δεν κατανοούν ούτε το περιεχόμενο, το νόημα και τις συνέπειες των πολιτικών θέσεων που ευαγγελίζονται ότι θα υπηρετήσουν ή των αξιακών συστημάτων που οραματίζονται να σαρκώσουν.

Το πράγμα καθίσταται πλέον επικίνδυνο, όταν αυτοί κατέχουν θέσεις εξουσίας και ευθύνης. Ευτυχώς, απαλλαχτήκαμε, προς ώρας, από ένα τέτοιο δείγμα.

Το πράγμα δεν είναι λιγώτερο επικίνδυνο, όταν ευαγγελίζεσαι πως οι τεχνοκράτες θα κυβερνήσουν και θα  λύσουν τα προβλήματα του τόπου. Γιατί η κοινωνία δεν είναι μηχανή, για να την λαδώσεις, ούτε υπολογιστής, για να τον προγραμματίσεις σωστά, μια και καλή.

Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται άγρυπνη φροντίδα, αξιολόγηση και ευθύνη για κάθε βήμα, κάθε μέρα. Όπως ένα παιδί. Το παιδί χρειάζεται την μητρική αγκαλιά και την ιατρική φροντίδα, όπως και την παιδαγωγική μέριμνα και πειθαρχία. Την ενθάρρυνση της τόλμης και της πρωτοβουλίας, την υποχρέωση της εργασίας, αλλά και της ανταμοιβής. Το παιδί δεν χρειάζεται να "κυνηγάει τα όνειρά του" όταν είναι δύο χρόνων, αλλά πρέπει να γνωρίζει που βρίσκεται και από πού ήρθε. Ωστε, μετά από καιρό παίδευσής του, καλλιέργειας και προσωπικής προσπάθειας και εργασίας, να μπορεί να οραματιστεί το πώς να αλλάξει το "εκεί που βρίσκεται" και να πειραματισθεί για το " μέχρι πού μπορεί και θέλει να φτάσει". Δεν θα τ΄ αλλάξει όλα εξαφανίζοντας, ή τρελλαίνοντας, απλώς, όλους τους άλλους.

Η φροντίδα που η κοινωνία χρειάζεται σήμερα, ξεκινάει από τα αρχικά. Από το εισαγωγικό παιδευτικό στάδιο! Στο δημοτικό σχολείο, είναι πια αργά. Εκεί, φτάνει ένα παιδί με έτοιμο χαρακτήρα, μεγάλο εγώ, αναιδή γλώσσα, απέχθεια για τον απέναντι και άρνηση συμμετοχής, σε ό,τι  δεν έχει το πάνω χέρι.

Σε πολλές από τις εκδηλώσεις του δημόσιου βίου μας,  βιώνουμε αυτή την εμπειρία: κινήματα δεν πληρώνω (τα αυτονόητα), πολιτικές αποποίησης ευθυνών (εγώ δεν ήξερα), αντιποίηση αστυνομικής/δικαιοδοτικής/νομοθετικής αρχής και εξουσίας, αντιεπιστημονική χρήση της επιστήμης, και παραποίηση της Ιστορίας. Κατάργηση της μαθητικής εργασίας, μείωση των μαθημάτων και της ύλης, επιδίωξη ρήξης της κοινωνικής συνοχής με  επιλεκτική ρητορική, με την οποία άλλοτε επιβάλλεται η πολιτική ορθότητα αλλάζοντας το περιεχόμενο της γλώσσας, κι άλλοτε με τον διχαστικό λόγο για να εξεγείρονται τα πλήθη σε "επανάσταση" κατά της λογικής και της αποτελεσματικότητας που εμφανίζονται ως οι μάσκες (του τυραννικού) αντίπαλου πολιτικού δέους...

 Ο κ. Τσίπρας, όταν πήρε την κομματική πλειοψηφία, πήρε και τους ΑΝΕΛ "που δεν θα μας πρόδιδαν ποτέ", κι έκανε την κυβέρνηση της "πρώτη φορά Αριστεράς".

Ο κ. Μητσοτάκης πήρε την πλειοψηφία του λαού και υποσχέθηκε ότι θα γίνει κυβέρνηση "όλων των Ελλήνων".  Κι εμείς, αυτό θέλουμε. Μια κυβέρνηση για όλους τους Έλληνες. Τους Έλληνες, όμως.

Δεν θέλουμε μια κυβέρνηση για εγγλέζους, γερμανούς, αμερικάνους, φραντσέζους, ή ό,τι άλλο. Θέλουμε μια κυβέρνηση που δεν θα ντρέπεται να άρχει Ελλήνων, και δεν θα θέλει να μας κάνει ολλανδούς (ή ό,τι άλλο!). Μια κυβέρνηση που θα μιλάει απλά για το σήμερα, θα εργάζεται για το αύριο όλων μας, και θα δείχνει αν  γνωρίζει γιατί και πόσοι δρόμοι της ιστορίας και της ζωής μας είναι έξωθεν κομμένοι, αποκομμένοι και απαγορευμένοι, και έσωθεν πολεμούμενοι, γκρεμισμένοι και συκοφαντημένοι. Θέλουμε μια κυβέρνηση που δεν θα θέλει να ακυρώσει την ιστορική μας διαδρομή και την πνευματική παραγωγή αυτού του τόπου, για να μας προσδέσει ανεπιφύλακτα και αναντίρρητα, σε ένα άρμα που το έφτιαξαν με τα διαμάντια της Αφρικής, το σέρνουν τα άλογα της Αραβίας και κάνουν βόλτα με αυτό οι άρχοντες της Ευρώπης, οι οποίοι μιλάνε με τα κείμενα και τα επιχειρήματα των Ελλήνων σοφών, δραματουργών, φιλοσόφων, και τις πανανθρώπινες αρχές του Ευαγγελίου (που το πετάξανε από τα σχολεία κι από την ζωή τους) χρησιμοποιώντας τις λόγχες της Ρώμης για να επικρατήσουν οι απόψεις τους.

Κι αν η γερμανία έχει όλη την πολιτική ευθύνη για το δάνειο του χασάπη της Ευρώπης, το οποίο όμως δεν θα μας επιστραφεί, γιατί "είναι ηθικό πλέον το ζήτημα", είναι κρίσιμης σημασίας, να γνωρίζουν οι φίλοι μας ότι ούτε εμείς είμαστε ανήθικοι. Ασφαλώς κι έχουμε όλη την πολιτική ευθύνη για την "βοήθεια" που πήραμε,με το εκ των προτέρων αζημίωτο, γι΄αυτούς, βέβαια. (Κάτι ήξεραν αυτοί από ανεκπλήρωτες ηθικές δεσμεύσεις...)...

Η νέα κυβέρνηση πρέπει να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την παιδεία. Το τί θα διδάσκεται στο πρώτο σχολείο, δεν είναι, κυρίως, θέμα πολιτικής, ούτε ιδεολογίας. Είναι θέμα παιδαγωγού. Οι παιδαγωγοί γνωρίζουν πώς αναπτύσσεται και καλλιεργείται η προσωπικότητα του νέου ανθρώπου. Αλοίμονο, όμως,  αν ο παιδαγωγός ενεργεί ως φορέας πολιτικής και ιδεολογίας!

Το επισημαίνω, γιατί, με τις ιδεολογίες, πλάθουμε και τους αντίστοιχους ανθρώπους!

Αν υποθέσουμε πως οι "άνθρωποι πρέπει να είναι χρήσιμοι", πρέπει να αναρωτηθούμε, αμέσως, "χρήσιμοι σε ποιόν;" κι ας μην κοροϊδεύουμε τους πολίτες με τις χρήσιμες γνώσεις. "Χρήσιμες" είναι οι γνώσεις που σε κάνουνε άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να σκεφτεί, να κρίνει, να επιλέξει. Δεν σε κάνει η εξειδίκευση να πατάς συγκεκριμένα κουμπιά, ή να απλώνεις για 45 πόντους το χέρι σου.
Οι άνθρωποι που είναι χρήσιμοι σε κάποιον, δεν είναι χρήσιμοι στον εαυτό τους και στην ζωή τους. Σίγουρα, κάθε άνθρωπος είναι φορέας και μιας συγκεκριμένης, αντιστοίχως, κουλτούρας. Η κουλτούρα, όμως, δεν είναι "φορέας" κανενός ανθρώπου!

Οι άνθρωποι, καλόν είναι, να είναι ωφέλιμοι (να προσθέτουν αξία) στον εαυτό τους, για να αισθάνονται πληρότητα και ευφορία με την ζωή τους, και για να μπορεί η ζωή τους να ωφελεί και πολλούς άλλους, μέσα από το παράδειγμα, τα χρηστά τους ήθη, τα έργα, τις αξίες και τα οράματα που έχουν.

Οι οικονομικές διευθετήσεις, ή η καλή λειτουργία μιας μηχανής, δεν κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Γιατί, οι άνθρωποι προϋπάρχουν των έργων τους, τα οποία δεν μπορεί να αναιρούν τον λόγο και το νόημα της ζωής τους.

Από την Κυβέρνηση του, κ. Μητσοτάκη, συμπερασματικά, χρειαζόμαστε

• μέριμνα κατά της απαιδευσίας, 
• μέριμνα για την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών και της ιδιοκτησίας τους, 
• την οικονομική και εθνική ασφάλεια της Χώρας, 
• αλλά και την εθνική μας αυτοδύναμη ύπαρξη 
• και την παρουσία στο σχεδιασμό της τύχης και της πορείας της ευρωπαϊκής οικογένειας,
• ανατρέποντας την μέχρι σήμερα -αξιακή μας- περιφρόνηση από αυτήν
• κι εγκαθιδρύοντας μια δημιουργική -κι όχι απλώς καταναλωτική- κατανόηση της ένταξής μας σ' αυτήν.

Η Μεγαλόχαρη, οι γελοιογράφοι και η πολιτική ορθότητα

 

Διαβάζω την kathimerini.gr/ και έκπληκτη βλέπω τους σκιτσογράφους της να σχολιάζουν με το πενάκι τους την απελευθέρωση των στρατιωτικών μας [που παρέμειναν για τόσο καιρό -αναιτίως  κατά το πανθομολογούμενον- φυλακισμένοι, σε τουρκικές φυλακές, για τον λόγο πως, τάχα, μπήκαν στην τουρκική επικράτεια και κατασκόπευαν την γείτονα χώρα...]

Από την μια πλευρά ο κ. Ζουράρις, αντέταξε πως δεν τους άξιζαν τιμές υποδοχής μετά την απελευθέρωσή τους, και μάλιστα τιμές, καθ' υπέρβασιν του μέτρου. Ένα μέτρο,  που ο ίδιος, στον δημόσιο λόγο του, κατά κανόνα δεν το κράτησε. Αποσκοπούσε πάντα στο να κάνει ντόρο. Είτε με την πληθωρική του έκφραση, είτε με την πληθωρική του αντίδραση.

Από την άλλη, οι γελοιογράφοι, που επειδή διανθίζουν τα "πνευματώδη" σχόλιά τους και με κάποιο σκίτσο, φαίνεται πως ονομάστηκαν σκιτσογράφοι, προκειμένου να αποφύγουν τον προβακατόρικο ρόλο του επαγγελματία "γελοιοποιού". Όμως αυτό κάνουν στην πράξη. Γελοιοποιούν, ό,τι δεν σέβονται, και κάθε τι, προς το οποίο διαφωνούν ή αρνούνται.

Η ουσία του σκίτσου, όσο και η ουσία του κειμένου τους, καθώς αναφέρεται με ένα ελαφρό και κοροϊδευτικό τρόπο σε κάτι που για άλλους είναι πολύ σοβαρό, [και ίσως είναι ζήτημα ζωής και θανάτου,  ίσως είναι το νόημα της ζωής τους, ίσως είναι η βαθύτερη ουσία της ύπαρξής τους όλης, και η γενεσιουργός αιτία της ακεραιότητας και της εσωτερικής τους ειρήνης],  προσβάλλει βάναυσα τους ανθρώπους που αισθάνονται έτσι. 

Όμως, αγαπητοί, δεν μπορείτε να αρνείσθε το διαφορετικό, να αρνείσθε τον άλλο, πού 'χει για σπουδαία παράμετρο στην ζωή του την πίστη του. Δεν μπορείς παρά να ζήσεις μ' αυτόν. Ή θα τον εξαλείψεις. [Και, για να χρησιμοποιήσουμε το δικό τους το επιχείρημα, με το οποίο προσπαθούν να μας εισαγάγουν στον κόσμο της δικής τους θεωρίας και πράξης], είναι όμως, αυτό, πολιτικώς ορθό; 

Ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να ενστερνισθούμε απόψεις, θέσεις ή πιστεύω, με τα οποία διαφωνούμε. Αλλά αυτό ισχύει για όλους! Ισχύει και για εκείνους με τους οποίους μπορεί να διαφωνούμε, απολύτως. Εάν ευαγγελιζόμεθα τον πολιτισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως κατάκτηση του πολιτισμένου κόσμου, δεν μπορούμε να περιφρονούμε και να περιγελούμε την πίστη των άλλων, για μόνο τον λόγο ότι δεν συμπίπτει με την δική μας έλλειψη πίστης. Ούτε να τους αρνούμεθα το αντίστοιχο δικαίωμα, που φυλάσσουμε και διεκδικούμε για τον εαυτό μας.

Κι είναι απορίας άξιο που δεν έχει εμφανιστεί γελοιοποιός/σκιτσογράφος, που να διακωμωδεί τις γιορτές των μουσουλμάνων και των άλλων θρησκειών, δοξασιών και δογμάτων, εξευτελίζοντας τα ιερά τους και τα αξιοσέβαστα αυτών. Θαρρεί κανείς ανεξήγητη την επιθετικότητα και το μένος πολλών που στρέφονται κατά των σεβαστών, των ιερών και των οσίων της Ορθοδοξίας.  Αλλά αυτό είναι μονομέρεια και προκατάληψη. Ίσως μάλιστα, να είναι και φόβος, ή δειλία, να τα βάλει κανείς με κάποιους που απαντούν με μαζικές δολοφονίες για την πίστη τους. Και γι' αυτό, να το βρίσκει εύκολο να υβρίζει, να ειρωνεύεται και να διακωμωδεί, εκείνους, από τους οποίους  δεν περιμένει πως θα του φερθούνε με καταλυτική δριμύτητα, μεγαλύτερη ή αντίστοιχη, προς την δική του αμετροέπεια και προκλητικότητα.

Ας μην ξεχνούν, οι γελοιοποιοί/σκιτσογράφοι, πως οι Ελληνες στρατιωτικοί, απελευθερώθηκαν από τις τουρκικές φυλακές την 15/8, που είναι ημέρα της Παναγίας. Κι αυτό το γεγονός, δεν αμφισβητείται. Για το αν μεσολάβησε η Παναγία, ή οικονόμησε ο Κύριος και Υιός Της, "ουκ έστιν αυτών (και ημών) γνώναι". Μπορούν να υποθέτουν ό,τι θέλουν, ελευθέρως, και δεν πρόκειται να τους κοροϊδέψουμε για τις απόψεις τους, όσοι δεν συγκλίνουμε μ' αυτές. Όλες, εξ άλλου, οι επί του θέματος απόψεις είναι αναπόδεικτες, με τα γνωστά κι ανθρώπινα μέτρα. 

Στον αντίποδα -ομολογομένως- στέκει το άλλο σκίτσο [όπου ο Τσίπρας γονυπετής προσέρχεται στην Παναγία προσφέροντάς της, μάλιστα, Θρόνο], με το οποίο υποδηλούται ο εξευτελισμός του δεδηλωμένου άθεου πρωθυπουργού μας, και επιβεβαιώνεται αυτό που έχει παλαιόθεν λεχθεί (στην Καθ. Επιστ. Ιακ. δ΄.6 ) "Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν." [Και με τούτο δηλώνεται πως ο κάθε αλαζών θα υποχρεωθεί, από τη φορά των πραγμάτων σε αυτοαναίρεση, αυτοεξευτελισμό].

Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε, γιατί όλοι μας παραφερόμαστε και αυθαιρετούμε, περιφρονούμε και επαιρόμεθα. Ας μην το κάνουμε τουλάχιστον κατ' επάγγελμα, αλλά με μέτρο, σπανίως, και κατά λάθος. Διότι τα λάθη είναι ανθρώπινα (Ουχ έστιν άνθρωπος ός ζήσεται  και ουχ αμαρτήσει...)