Γιατί άραγε να ενοχλεί τους Ευρωπαίους φίλους μας η κριτική των υπερατλαντικών συμμάχων μας

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών ορίζει ότι πλέον η κυβέρνηση της Χώρας αυτής 

• δεν θα αποσπάται από την προώθηση της Δημοκρατίας στον κόσμο,
• τον παρεμβατισμό της Χώρας σε ακαθόριστους πολέμους 
• στην αλλαγή καθεστώτων 
• στην κλιματική αλλαγή 
• στην woke ατζέντα και 
• την η οικοδόμηση νέων εθνών (όπως έκαναν λίγα χρόνια πριν στα Βαλκάνια!).

Οι ευρωπαίοι φάνηκε να ενοχλήθηκαν από αυτή την νέα στρατηγική των ΗΠΑ.

Μερικοί μάλιστα παρεξήγησαν το γεγονός ότι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποφάσισαν διαφορετικά για το τί θα είναι στο εξής το σημαντικό για τον λαό και τη Χώρα τους.

Και ειδικά που αποφάσισαν πως 

• δεν θεωρούν δουλειά τους να προωθούν πολιτεύματα που αυτές θεωρούν σωστά, σε άλλες χώρες.
• Δεν θα παρεμβαίνουν σε άλλες χώρες για την πολιτική που αυτές ακολουθούν 
• ούτε θα ξαναμπλεχτούν σε ακαθόριστους πολέμους, σε προσχηματικούς δηλαδή πολέμους
• Ούτε θα προσπαθούν να αλλάξουν τα καθεστώτα στις διάφορες χώρες 
• ούτε θα συνεγείρονται για την κλιματική ατζέντα 
• ούτε θα υποστηρίζουν την woke ατζέντα και 
• δεν θα προσπαθούν στο εξής να διασπούν τα κράτη και να φτιάχνουν νέα.

Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει πολύ λογική αυτή τη στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών, επειδή αναζητά να εξυπηρετεί το συμφέρον της Χώρας, κι όχι αλλότριες υποθέσεις!
Κάποιοι άλλοι την βρίσκουν παράλογη!

Οι ευρωπαίοι, πέραν των ανωτέρω,   παρεξηγούν τον Αμερικανό Πρόεδρο ακόμη και επειδή διακηρύσσει την ελευθερία του λόγου!

Παρεξήγησαν επίσης οι ευρωπαίοι τους αμερικανούς όταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ τους χαρακτήρισε αντιδημοκράτες!

Αναρωτιούνται, ακόμη, οι ευρωπαίοι, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αποστασιοποιούνται από τα προτάγματα της Ευρώπης.

Δεν είναι παράξενο που αποστασιοποιούνται. Η λογική δεν είναι παρεξηγήσιμη.

Ο παραλογισμός είναι αξιοκατάκριτος, κι όχι απλώς παρεξηγήσιμος.

• Ο παραλογισμός της ηγεσίας της ενωμένης Ευρώπης είναι αξιοκατάκριτος όχι μόνο από τους λαούς της Ευρώπης, αλλά από όλον τον ελεύθερο και σκεπτόμενο κόσμο. 
• Η ηγεσία της ενωμένης Ευρώπης δεν είναι καν αντιπροσωπευτική των λαών της! Διότι δεν είναι εκλεγμένη από τους λαούς!
• Αυτή η ηγεσία  αποφάσισε, και μάλιστα εντελώς αντιεπιστημονικά, ποιά είναι τα κατάλληλα γιατρικά για τους λαούς της Ευρώπης, χωρίς να είμαστε ασθενείς,
• Αποφάσισε για πράσινη κατεύθυνση της οικονομίας, που θα την πληρώσουν οι λαοί
• Αποφάσισε και για την κατεύθυνση των προσωπικών σεξουαλικών μας επιλογών
• Αποφάσισε και για το συμφέρον των ΗΠΑ!
• Αποφάσισε και για την εχθρότητα όλων των λαών της Ευρώπης προς την Ρωσία
• Αυτή η μη εκλεγμένη ηγεσία της Ευρώπης αποφάσισε και για την οικονομική επιβάρυνση των λαών προς υποστήριξη πολιτικών που βλάπτουν τους ίδιους τους λαούς της Ευρώπης 
• Αποφάσισε, ερήμην των ευρωπαίων πολιτών, και για την φιλοξενία μεταναστών ατελεύτητου αριθμού, που θίγουν την κρατική και εθνική υπόσταση των κρατών-μελών της Ενωμένης Ευρώπης 
• Οι ευρωπαίοι ηγέτες περιφρονούν την εθνική κυριαρχία 
• αυτοκτονούν από κλιματικό φανατισμό 
• ανοίγουν τα σύνορα τους ασύστολα και αδιάκριτα και 
• υποστηρίζουν πολιτικές ολέθριες για τους λαούς τους

Δεν είναι να απορεί κανείς που  οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν βλέπουν, ή δεν αντιλαμβάνονται, προς τα που οδεύουν οι πολιτικές επιλογές τους;

Δεν είναι είναι κρίμα να μην μπορεί κανείς να κρίνει και να σταθμίσει το συμφέρον του;

Δεν είναι ανοησία να μην το βλέπει, ούτε όταν άλλοι του το επισημαίνουν και μάλιστα εύστοχα;

Δεν είναι αυτοκτονικό να επιχειρούν αντίθετα προς τα συμφέροντα των λαών τους;

Δεν είναι αυταρχικό να εμποδίζουν τους λαούς να προτιμούν το συμφέρον τους; 

Δεν είναι ύποπτο να επιμένουν στις αδιέξοδες πολιτικές τους; 

 

 

 Σημείωση: Το παρόν άρθρο γράφτηκε με αφορμή ένα άρθρο του Ζακί Λαϊντί στο protagon.gr

 

καθηγητής στο Sciences Po, είναι πρώην ειδικός σύμβουλος του Yπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Eνωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Πηγή: Protagon.gr

Zaki Laïdi, Πηγή: Protagon.gr

Ο Zaki Laïdi, καθηγητής στο Sciences Po, είναι πρώην ειδικός σύμβουλος του Yπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Eνωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύεται για την Ελλάδα από το Project Syndicate. Πηγή: Protagon.gr

Ο Zaki Laïdi, καθηγητής στο Sciences Po, είναι πρώην ειδικός σύμβουλος του Yπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Eνωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύεται για την Ελλάδα από το Project Syndicate. Πηγή: Protagon.gr

Ρέκβιεμ για την Ευρώπη

 

Καθώς διαβάζω στο protagon.gr την "ωδή ενός μεγάλου δημοσιογράφου για τη νεκρή Ευρώπη", έχω μπερδευτεί.


Το άρθρο έχει ως εξής:

"Όχι, η Ευρώπη δεν είναι μόνον οι τεχνοκράτες και οι κανόνες των Βρυξελλών. Και για να το θυμόμαστε αυτό, ίσως να πρέπει να έχουμε κατά νου τα λόγια ενός μεγάλου ευρωπαίου δημοσιογράφου. Ενώπιον των «κυρίων Σαλβίνι και Ντι Μάιο που παρελαύνουν στη Ρώμη για εφαρμόσουν το ξενοφοβικό και αντιευρωπαϊκό πρόγραμμά τους», ενώπιον «της συμπαιγνίας λαϊκισμού και εθνικισμού που βλέπουμε να αναπτύσσεται επίσης στην Πολωνία και την Ουγγαρία», και η οποία θα μπορούσε «σήμερα, όπως και τότε, να οδηγήσει σε σύρραξη», ενώπιον μιας Κίνας με βλέψεις «αυτοκρατορικές», ο Ζαν Ντανιέλ, φίλος και συνεργάτης του Αλμπέρ Καμύ, συνθέτει στην ηλικία των 97 ετών τη δική του «ωδή για μια νεκρή Ευρώπη».

Και διερωτάται, σε κύριο άρθρο στο γαλλικό L’Obs, εάν αυτοί που εμπνέονται «από την κληρονομιά του Χίτλερ και του Μουσολίνι», έχουν αντιληφθεί ότι «οι γεμάτες μίσος ιδιοτροπίες τους ανήκουν σε μια άλλη εποχή», προσθέτοντας πως «θα ήταν καλύτερο να σκεφτούν πως ο άξονας του κόσμου έχει μετακινηθεί. Η Άνγκελα Μέρκελ, η πιο αξιόλογη από τους ευρωπαίους ηγέτες, το έχει καταλάβει. Ανησυχεί για την Κίνα γιατί αυτή η χιλιετής αυτοκρατορία αγνοεί σε απόλυτο βαθμό μια βασική αξία του δυτικού κόσμου: την ελευθερία συνείδησης, λόγου και μετακίνησης που εμείς οι Ευρωπαίοι μάθαμε να βάζουμε πάνω από τα κράτη».

Καταλήγοντας ο γηραιός δημοσιογράφος, θέλησε να επισημάνει πως «αυτό που πονάει περισσότερο, θα το έχετε μάλλον μαντέψει, είναι το λυκόφως της Ευρώπης, μίας, δηλαδή, από τις πιο μεγάλες δημιουργίες των ανθρώπων από τότε που κατάφεραν να δημιουργήσουν ενώσεις λαών ή, καλύτερα, πολιτισμούς. Αυτό που πρέπει να φοβόμαστε είναι η αποκήρυξη της Ευρώπης. Η αγωνία της αποτελεί το τέλος του κόσμου μας»".

Σταχυολογώ λοιπόν, τα θέματα που με έχουν ξενίσει και μπερδέψει, και σημειώνω, αντιστοίχως τις παρατηρήσεις μου:

• Ειπώθηκε πως Ευρώπη δεν είναι οι νόμοι των Βρυξελλών και oi τεχνοκράτες. Κακώς, και ψευδώς! Είναι αυτό ακριβώς! Κανένας ευρωπαϊκός λαός δεν αποφασίζει για αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη. Αντιθέτως μάλιστα. Αποφασίζουν τα μη αιρετά από τους Ευρωπαϊκούς λαούς κονκλάβια.
• Είναι ξενοφοβικό και αντιευρωπαϊκό το πρόγραμμα που θέλει να εφαρμόσει η Ιταλική κυβέρνηση, επειδή αντιδρά στην  αυταρχική γερμανική ηγεμονία;
• Είναι λαϊκισμός και εθνικισμός η προστασία  των χωρών, των οικονομιών και των πληθυσμών τους από την ανεξέλεγκτη εισβολή μεταναστών ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται και  τρομοκράτες; Μια εισβολή που προκλήθηκε από πολέμους και εκμετάλλευση -από την πλευρά της Δύσης- των χωρών προελεύσεως των φυγάδων. Μήπως, συστήνεται να γίνεται κι εκεί αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα;
• Αν η σύρραξη των ευρωπαϊκών λαών επέλθει ως αποτέλεσμα των διαφωνιών τους, αυτό από μόνο του σημαίνει πως οι δεσμοί των λαών δεν είναι και τόσο ισχυροί, και πως τα αντιτιθέμενα συμφέροντα είναι κυρίως εκείνα που τους χωρίζουν. Κι αν δεν μπορούν να διαφωνήσουν, τότε ο μόνος δρόμος που απομένει, αν δεν είναι η διάσπαση, είναι η υποταγή.
• Οι εξουσίες μπορεί να επιθυμούν συνεργασία των λαών, ασφαλώς για την εξυπηρέτηση συμφερόντων, αλλά οι λαοί, είναι που έχουν ζωή και καθημερινότητα, ιστορία, προοπτική, όνειρα και ιδανικά, και αδιαφορούν για την διατήρηση των ηγεμόνων στην εξουσία και τις μεθόδους που μεταχειρίζονται γι' αυτό. Οι λαοί θέλουνε νόημα ζωής και συνθήκες καθολικής ευημερίας. Μπορούν, βεβαίως οι εξουσίες να τα βρούν μεταξύ τους, ή να σύρουν τους λαούς σε περιπέτειες.
• Η ανησυχία της γερμανίδας καγκελαρίου αφορά το εξαγωγικό εμπόριο της Γερμανίας, προς την Κίνα, κι όχι τους λαούς της Ευρώπης, για τους οποίους θα έπρεπε να φροντίζουν όλοι μαζί οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης.
• Η πολιτική συνασπισμένων ηγετών και συμφερόντων, που συνιστούν καταδολίευση της συνολικής ενότητας της Ευρώπης και οι σχετικές αντεγκλήσεις επί αυτής της πολιτικής, δεν συνιστά αναγκαίως αποκήρυξη της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά αποκήρυξη της κυριαρχίας μερικών ή μιας μόνο χώρας επί όλων των υπολοίπων. 
• Αν ο εκατονταετής δημοσιογράφος είναι και φίλος του Αλμπέρ Καμύ, αυτό δεν σημαίνει ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος είναι διανοητής όπως ο Καμύ, ούτε ότι ο προβληματισμός του είναι υγιής, σαφής, ή συμφέρων για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς, ενόσω επικρατούν οι γνωστές πολιτικές και συνθήκες. Θα μπορούσε η μνεία της φιλίας του με τον Καμύ, να συνιστά καθοδήγηση για στράτευση στην υπό τον λόγο ενός "σημαίνοντος προσώπου" μεθοδευμένη υποταγή του κόσμου σε μια  ηγεμονική μονοκρατορία στην Ευρώπη, Γερμανική ή άλλη.
• Δεν είναι αλήθεια πως η Ευρώπη δημιούργησε ενώσεις λαών ή πολιτισμών. Το δείχνουν οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, η αυθεντία και ισχύς της γερμανο-ευρωπαϊκής πολιτικής. Διαρκώς το προσπαθούν οι εξουσίες, ενώ οι διαφορετικοί πολιτισμοί -μεταξύ των οποίων και ο δικός μας- δεν γίνονται σεβαστοί στην πράξη, καθώςμας υποβάλλουν, κάθε τόσο, σε υποχρεωτική απάρνηση βασικών αξιών και παραδόσεών μας, τις οποίες οι άλλοι απορρίπτουν και γελοιοποιούν.
• Η αγωνία αποκήρυξης της (ενωμένης) Ευρώπης είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των ευρωπαϊκών οργάνων που επιζητούν απλώς μια ενωμένη (γερμανο-ευρωπαϊκή) οικονομία αντί για μια ένωση πολιτισμών. 
• Οι λαοί, ασφαλώς και ζουν "μέσα στην οικονομία". Όμως, η οικονομία είναι γι' αυτούς μια συνθήκη και όχι  "τέλος" (σκοπός) και τρόπος, ή νόημα ζωής.

  

Ποιό είναι το νόημα της 28ης Οκτωβρίου, σήμερα;

 

Αν προσπαθούσαμε να ξαναδούμε σήμερα την περίοδο του μεγάλου πολέμου και όσα ακολούθησαν, θα πρέπει να το κάνουμε για να γίνουμε όλοι καλύτεροι. Πολίτες και πολιτικοί. Απλοί άνθρωποι με μια εθνική ταυτότητα και άνθρωποι πολίτες όλου του κόσμου.  Και να το κάνουμε όχι με μια μικρόψυχη πρόθεση. Να το κάνουμε για να κατανοήσουμε το φαινόμενο του φασισμού και του ναζισμού, που αιματοκύλισε την Ευρώπη. Και να ερευνήσουμε χωρίς παρωπίδες και κατάρες, και χωρίς εκ των προτέρων άφεση των αμαρτιών των φίλων και των ομοϊδεατών μας.

Οι φιλίες μεταξύ των λαών στηρίζονται μόνο στον αλληλοσεβασμό, στις κοινά αποδεκτές αξίες, στην από κοινού τήρηση αρχών και στην επιδίωξη κοινών σκοπών, σπουδαιότερος εκ των οποίων είναι η ειρηνική συνύπαρξη και η αλληλεγγύη.

Οι φιλίες μεταξύ των λαών καταστρέφονται, ή διαψεύδονται τραγικά, όταν επικδιώκεται η ικανοποίηση των ίδιων εκάστου συμφερόντων ή βλέψεων, σε βάρος του άλλου λαού.

Λέγεται, ότι τότε, ο ιταλικός λαός δεν ήθελε τον πόλεμο, ο οποίος έγινε εξαιτίας πολύ κακών και πολιτικά επιπόλαιων επιλογών, της ιταλικής ηγεσίας. Οι λαοί δεν πρέπει να συναινούν στην εδραίωση κυβερνώντων, τέτοιων, που θα προβαίνουν σε ανισόρροπες επιλογές, και μάλιστα σε βάρος του λαού τους και των κοινώς παραδεδεγμένων δικαίων. Επικίνδυνοι ηγέτες και “ανισόρροποι”, δεν είναι μόνο οι αυταρχικοί, είναι και οι αλαζονικοί, και οι καταχραστές, και οι ανεύθυνοι, και οι ψευδόμενοι, και οι ασυνεπείς και όσοι δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού της χώρας που κυβερνούν και για λογαριασμό της οποίας διαπραγματεύονται σοβαρά εθνικά και οικονομικά κ.ά. ζητήματα, με άλλες χώρες. Τί θα πούμε όμως σήμερα, όπου συνεργαζόμενοι λαοί, σε ένα κοινό σκοπό, διαφωνούν και υποβλέπουν ο ένας την ύπαρξη και την υπόσταση του άλλου; Δεν πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σ' αυτό;

Αν ο πόλεμος που ξεκίνησε η μικρή κι αδύναμη Ελλάδα, με την αντίστασή της στον ολοκληρωτισμό του άξονα, λέγοντας εκείνο το ξεκάθαρο ΟΧΙ,  σήμανε την αρχή του τέλους για τον φασισμό, τί θα πρέπει να κάνουμε εμείς σήμερα για τον πόλεμο που γίνεται - όχι με τα κλασικά όπλα, αλλά- με όπλο την οικονομία, όπου εξυφαίνονται σχέδια εξαφάνισης λαών και χωρών; Αναμφισβήτητα, πρέπει, τουλάχιστον, να στιγματίσουμε αυτές τις εχθρικές και αποτρόπαιες επιλογές και να αντισταθούμε με όλη την δύναμη της λογικής και της ψυχής μας.

Γιατί,  αν θεωρήσουμε ότι ο φασισμός στην Ιταλία και ο ναζισμός στην Γερμανία  ήταν η συγκυρία που χάλασε τις σχέσεις του Ελληνικού λαού με τον Ιταλικό και τον Γερμανικό, τότε, σήμερα η Ενωμένη Ευρώπη, υποτίθεται ότι αποσκοπεί στο να αποσοβήσει τις αντιπαλότητες των λαών. Αλλά όπως φαίνεται, βρέθηκε άλλος τρόπος, κι όχι ο πόλεμος με τα όπλα, για να είναι και πάλι οι λαοί της Ευρώπης χωρισμένοι, αντίπαλοι κι εχθρικοί μεταξύ τους. Κι αυτός ο εχθρός είναι η πλεονεξία με  βοηθό την υστεροβουλία.

Στις μέρες μας η αδιαλλαξία και το αδίστακτο της επεκτατικής πολιτικής, το προσχηματικό της επιδεικνυομένης καλής συμπεριφοράς, η ένταση των εχθρικών βλέψεων και η απληστία των ισχυρών, η έλλειψη αξιών και αρχών, και η εμμονή των ισχυρών  προς κάμψη των αντιδράσεων ενάντια στα αλαζονικά  τους σχέδια, δείχνουν πως ο πόλεμος συνεχίζεται, χωρίς να έχει αλλάξει η ουσία των πραγμάτων. Τότε όπως και τώρα.

Σήμερα, δεν πολεμούμε, αρπάζουμε. Χρεώνουμε. Αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ανάλογο με εκείνο που έκαναν τα φασιστικά και ναζιστικά καθεστώτα: ότι δηλ. με βουλιμία έχει εφορμήσει επί της πεσούσης ελληνικής δρυός, πληθώρα χωρών και συμφερόντων, που τα κοινά τους ενδιαφέροντα συνίστανται στην αρπαγή των πόρων και του πλούτου του τόπου μας. Το κακό είναι ότι ότι δεν υπάρχει αντίσταση στη συμπαιγνία των αρπακτικών. Λείπει εκείνο το ευεργετικό ΟΧΙ. Για την τιμή. Αντιθέτως. "Ημείς άδομεν", ονειρευόμενοι ανάπτυξη και έξοδο στις αγορές. Ή καθόμαστε και κλαίμε την μοίρα μας, κλείνοντας τα μάτια στην δυστυχία και τα αδιέξοδα.

Σήμερα στην πατρίδα μας, τείνουμε να αποτελούμε μια “σύγχρονη πολυπολιτισμική κοινωνία”, και οι τότε (28 Οκτωβρίου 1940) αναδειχθείσες αξίες δεν είναι πια ίδιες. Εξάλλου εκείνες τις αξίες τις ανέδειξαν Έλληνες με ηρωϊσμό και αυταπάρνηση. Σήμερα η πατρίδα είναι αποκηρυγμένη, (αν και στρογγυλεύονται οι αριστερές αντιπατριωτικές κορώνες ...τώρα που τελειώνει η τετραετία της κυβέρνησης!) ενώ η αυταπάρνηση και η υπηρεσία προς την πατρίδα θεωρείται ... νοητικό ελάττωμα (είδατε προ ημερών τί συνέβη στους Ευέλπιδες, στο κέντρο της Αθήνας: ξυλοδαρμός λόγω φρονημάτων τεκμαιρομένων από το γεγονός πως φορούσαν στρατιωτική στολή! )

Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, φασιστική και ναζιστική είναι η πλεονεξία, η επιθετικότητα, η κλοπή, η φοροδιαφυγή, όπως και ο αυταρχισμός και όλες οι ανήθικες και ανέντιμες μεθοδεύσεις. Όπως κι οι μίζες της Ζήμενς, και τα κλειστά σχολειά, και οι κλειστές επιχειρήσεις, και τα νοσοκομεία χωρίς μέσα και προσωπικό, και οι αυτοκτονίες, και η μη εφαρμογή των νόμων και η φοροδιαφυγή, και οι χαριστικοί διορισμοί ημετέρων, και οι υπάλληλοι που εμφανίζονται μόνο στη μισθοδοσία και η άβουλη πολιτική βούληση των εκάστοτε κυβερνώντων προς διόρθωση ιδίων και αλλοτρίων κρατικών ημαρτημένων, η αλαζονεία των πολιτικών, η ιδιοτελής άσκηση εξουσίας, ο αφελληνισμός των ελλήνων και των ελληνοπαίδων, ο πιθηκισμός αλλοδαπών ηθών, προτύπων και πολιτικών, η ικανοποίηση αλλοδαπών δικαίων, και κυρίως η μη εξυπηρέτηση των δικαίων και της προοπτικής του Λαού και της Χώρας.

Πώς θα μπορούσε να γίνει υπέρβαση της πικρής σελίδας της ευρωπαϊκής ιστορίας των λαών, αφού το κάθε τι, αντί να μας ενώνει, μας χωρίζει;

Και μας χωρίζει, γιατί στον αγώνα για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τις πανανθρώπινες αξίες, δεν είμαστε όλοι μαζί.

Και πως να λησμονήσουμε εμείς, ότι οι ναζιστές εισβολείς, αφού μας σκότωσαν και κατέκαυσαν την ύπαιθρο,  λεηλάτησαν την πατρίδα μας, κατέστρεψαν υποδομές, κι άδειασαν και το θησαυροφυλάκιο της χώρας; Πώς να κάνουμε την υπέρβαση αφού σήμερα, σε καιρό ειρήνης, -χρεώνοντάς μας, για να γλυτώσουν τις τράπεζές τους-  μας υποχρεώνουν να εξανδραποδισθούμε, για να τους εξοφλήσουμε; Τάχα για να κρατήσουμε το λόγο μας και να τιμήσουμε την υπογραφή μας! Τάχα, πως μας βοηθάνε, για να εκσυγχρονιστούμε και να γίνουμε κι εμείς, το ίδιο "πολιτισμένοι", όπως ... αυτοί!

Εβδομήντα χρόνια μετά, πώς να δεχτούμε ότι μόνο εμείς (ευρισκόμενοι σε απόλυτη ένδεια και αδυναμία, υπερχρεωμένοι και εξαθλιωνόμενοι κάθε μέρα και περισσότερο) πρέπει να είμαστε συνεπείς, όταν οι ισχυροί, άκαμπτοι, ανάλγητοι κι ανελέητοι, ξαναζητάνε από εμάς θυσίες, και αρνούνται να πληρώσουν τα δικά τους αναγνωρισμένα χρέη απέναντί μας; Την δική τους υπογραφή, ποιός θα την τιμήσει;


Ο μεγάλος πόλεμος έκανε ώστε ο χρόνος  και πάλι να μετράει από το μηδέν!  Ο πολιτισμός κατέρρευσε κι η ανθρωπότητα ξαναβρίσκεται στην αρχή. Κι ο χρόνος μετράει μηδέν, για την αιωνιότητα πια. Δύσκολα μπορούμε να γυρίσουμε το ρολόϊ της Ιστορίας στον χρόνο πριν από την καταστροφή. Και δεν αρκεί μόνο η Ιστορική μνήμη, για να ξεπεραστεί το κακό. Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος έχει προσωπική ευθύνη.
 
Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Αυτοί είναι πια η μόνη μας ελπίδα. Οι άνθρωποι. Να νοιώσουν την δύναμη της δικής τους επιλογής. Να μην αφήνουν να γεννιώται μέσα τους απάνθρωπα και φονικά πάθη. Αλλά να συγκρατεί και ν' αποτρέπει από το κακό ο ένας τον άλλο, κι όλοι (αυτοί) μαζί, να στέκονται εμπόδιο σ' εκείνον που θέλει να βλάπτει τους άλλους για δική του μονάχα ωφέλεια.

Ο διχασμός των Ελλήνων είναι δείκτης μιμητισμού και αμάθειας

 

Ανάμεσα στις μέρες που έρχονται, είναι κι η μέρα μνήμης του ξεσηκωμού για την εθνική μας παλιγεννεσία. Κάποιοι θα θεωρήσουν τη μέρα τούτη, μέρα άχρηστης μνήμης, άλλοι πάλι, ανάγκη για πανηγυρική κι αθάνατη μνήμη, κι άλλοι δεν θα ξέρουν τί και γιατί θυμόμαστε και τιμάμε τούτη τη μέρα.

Αυτοί, θα θεωρούν τις εκδηλώσεις μνήμης, άχρηστες, και την σχετική περίοδο της Ιστορίας, να χαρακτηρίζεται από την έντονα ρατσιστική συμπεριφορά των Ελλήνων έναντι των κατακτητών τους (ειπώθηκε, ακόμη κι αυτό!).

Αυτοί θα ζητάνε, τουλάχιστον, την κατάργηση των εκδηλώσεων μνήμης,  και την διαγραφή της Ιστορίας, αν δεν καταδικάζουν μάλιστα, στο αιώνιο πύρ, τον ρατσιστή έλληνα που δεν καθότανε στ' αυγά του, αλλά ήθελε επανάσταση για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Οι αιτίες του κακού; Πολλές! Μια η επίδοξη και μια η καθεστηκυία εξουσία, μια η "κοινωνία" που δεν ξέρει τί θέλει, μια η δική μας ολιγωρία, μια η μόδα, άλλη τα συμφέροντα! Κι  εμείς; Αλήθεια, εμείς, τί κανουμε για να νοιώθουμε ενσυνείδητοι κι όχι αυτόματοι, για να καταλαβαίνουμε κι όχι για να ακολουθούμε; Για να ζούμε και να βιώνουμε, κι όχι απλά-κινηματογραφικά- να ξεδιπλώνουμε ως εικόνες τα δρώμενα στην ζωή μας; 

Αντιγράφω λοιπόν, για τις ανάγκες του ιστολογίου, ένα απόσπασμα από την συνέντευξη, που έδωσε (ανάμεσα σε άλλους, και) ο κ.  Χρήστος Γιανναράς  (huffingtonpost.gr)  για την ελληνική ταυτότητα, την σχέση του Έλληνα με το παρελθόν και τον τόπο, αλλά και τις παθογένειες που εξακολουθούν να τον κρατούν καθηλωμένο, :

Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου: (...) δεν μπορώ να μη σχολιάσω αυτό που συμβαίνει σήμερα, όπου δεν ξέρουμε τι ακριβώς είμαστε και τι θέλουμε. Είμαστε Ευρωπαίοι; Έλληνες; Από τη μια μισούμε την Ευρώπη και από την άλλη θέλουμε να είμαστε μέρος της. Παράλληλα, ουκ ολίγοι στην πατρίδα μας νιώθουν άβολα με το να δηλώσουν Έλληνες, προτιμούν να ανήκουν, όπως λένε, στην κατηγορία των ανθρώπων γενικά και αόριστα, ο εθνικός προσδιορισμός τους απωθεί.

Ο Χ. Γιανναράς απαντά: 

"Κοιτάξτε, αυτά νομίζω, ταπεινά φρονώ, ότι είναι συμπτώματα μιας φοβερής πτώσης του επιπέδου. Οι άνθρωποι δεν προβληματίζονται, δεν σκέπτονται. Αυτό το δίλημμα, του πόσο είμαστε Έλληνες ή Ευρωπαίοι είναι ένα ψευτοδίλημμα που γεννήθηκε τους τελευταίους αιώνες, βέβαια αρκετά εγκαίρως, από τον Κοραή.

Αυτός είναι ο κακός δαίμων του ελληνισμού, όπως τον χαρακτηρίζει ο Ράνσιμαν, διότι έφτιαξε μια θεωρία ότι την αρχαία Ελλάδα τη διέσωσε η Δύση. Ποια Δύση; Η Δύση των βαρβάρων, the barbarian west, που έφτασαν -σε ένα πρωτόγονο επίπεδο- στην Ευρώπη από τον τέταρτο ως  τον έκτο αιώνα.

Αυτοί λοιπόν μετά την πτώση της Κωνσταντινούπουλης, εμφανίσθηκαν ότι διέσωσαν την αρχαία Ελλάδα.

Εμείς με την τουρκοκρατία, λέει ο Κοραής, χάσαμε κάθε συνέχεια. Επομένως, εάν θέλουμε να γίνουμε Έλληνες, πρέπει να γίνουμε πρώτα Ευρωπαίοι, για να γίνει μετακένωση της ελληνικότητας. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να φτιάξουμε ένα κράτος μιμητικό, ένα κράτος μεταπρατικό. Τα πάντα είναι αντιγραφή. Εκεί είναι ο πολιτισμός, εκεί είναι τα φώτα. Ό,τι ήταν εδώ, θεωρείτο καθυστέρηση, βαρβαρισμός. Οπότε καταλαβαίνετε ότι επάνω σε αυτή τη σχιζοφρένεια έχει οικοδομηθεί ένα κράτος".

Έτσι, λοιπόν. Γι' αυτό στα μυαλά μας υπάρχει ταραχή και χάσμα. Γιατί κάποιοι μας είπαν πως δεν είμαστε αυτό που νοιώθουμε!

Και κάποιοι άλλοι, για να μας  διοικήσουν καλύτερα, περισσότερο πειθήνια, περισσότερο ελέγξιμα και συνεργάσιμα από την  πλευρά μας, μας κάναν "ευρωπαϊκό κράτος", κατά πώς ξέρανε, κι αφήσανε σ' εμάς (αν θα το θυμηθούμε, ή αν στο μεταξύ δεν μπερδευτούμε, ή αν τελικά μας το επιτρέψουν) να προβούμε αυτοβούλως στην εκ των υστέρων "μετακένωση της ελληνικότητάς μας". Σαν να επρόκειτο για αντιβίωση σε εφάπαξ δόση, σε ορισμένη ώρα!

Αλλά αυτοί που διαβάσανε τα ελληνικά πονήματα, κι είδανε τις μεγάλες και πανθρώπινες ιδέες, τον μόχθο, το τίμημα της προσπάθειας, την ύβρη, αλλά και την σοφία του πνεύματος, που όμοιά της δεν ξανάγινε μέχρι τότε, και που διαβάσανε ακόμη και τον λόγο του Ευαγγελίου, όλα αυτά τα χρησιμοποίησαν, όπως η κάθε εξουσία χρησιμοποιεί τα όπλα της! Δεν στάθηκε δυνατό να τα νοιώσουν, σαν που η δικιά τους η ζωή (και πολιτιστική πορεία) δεν είχε δημιουργήσει τέτοια έργα. Αυτοί, στο διάβα της ιστορίας τους, ζήσαν πολεμικά, κατακτητικά. αποικιοκρατικά, εξουσιαστικά.

Πώς λοιπόν να καταλάβουν, τον Ελληνικό τον τρόπο, του διαλέγεσθαι, του συμπράττειν, του κοινωνείν, του ανέχεσθαι, του ομονοείν, του λέγειν και θνήσκειν για υπέρτερα αγαθά;

Το μέγα μας κακό, την αρχομανία μας, την διδάχτηκαν πολύ καλά όλοι αυτοί οι κηδεμόνες μας. Και τώρα, με αυτό το ίδιο το όπλο μας, μας εξουσιάζουν και μας διαφεντεύουν. Εξουδετέρωσαν την επαναστατικότητα του φρονήματός μας και την αγάπη προς την ελευθερία μας, με τα καθρεφτάκια της οικονομικής άνεσης που είναι περιστασιακή και τις χαντρούλες του βιοτικού  επιπέδου, που είναι θέμα μόδας, τεχνολογίας και επικαιρότητας.

Κι όσο για την επαναστατικότητα του φρονήματος που διδάχτηκαν, αυτήν την κράτησαν για τον εαυτό τους, ενώ για την αγάπη και την εσωτερική ανάγκη προς την ελευθερία,  είπανε πως είναι η ευρωπαϊκή συμφωνία, που επιβάλλει να την έχει μόνο ο οικονομικά ανεξάρτητος για κάθε ανάγκη του από τρίτους, κι όχι ο εξαπατημένος, ή ο περιαχθείς σε κατάσταση ένδειας κι ανάγκης.

Η αφέλεια, ή η βλακεία του τελευταίου (του εξαπατημένου ή/και περιαχθέντος σε ένδεια και ανάγκη), και κυρίως των ηγετών και των εκπροσώπων του, καταδικάζει τον ίδιο να μένει στ' αμπάρια της Ιστορίας και του Πολιτισμού, και να σαπίζει στα αζήτητα του κόσμου της δημιουργίας και της παρουσίας.

Μπορεί, έτσι, τελικά, να αφανιστεί αυτός "ο λεκές" που διατρέχει τις ατέλειωτες δέλτους της ιστορίας, με την δια μακρών περιγραφόμενη πορεία και δημιουργία του στους αιώνες, απομυθοποιώντας την δόξα και τις βλέψεις των σημερινών μεγάλων του κόσμου.

Το χειρότερο δεν είναι, που όλα μπορεί να χαθούνε, αλλά είναι που οι κάστες ηγετών, και οι κάστες εκπροσώπων, αυτοί όχι! Αυτοί δεν θα χαθούνε ποτέ, γιατί διαπραγματεύονται χωριστά για τα προνόμια και τον λογαριασμό τους. ]Είδατε τώρα, που δεν θα περιορίσουν τις συντάξεις τους, ενώ πετσόκοψαν τις δικές μας;]

Αυτοί είναι πάντα η πηγή του κακού! Οι ασύνετοι  άρχοντες. Οι αρχόμενοι από τα πάθη τους. Γι' αυτούς, εμείς φταίμε. Γιατί από δική μας ολιγωρία, αφέλεια και αμέλεια τέτοιοι μας εξουσιάζουν. Πάντα από δική μας ολιγωρία κακοπαθαίνουμε και χανόμαστε, και στα μικρά, τα καθημερινά, και στα μεγάλα, τα διαρκή και παντοτινά. Γι' αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε την δική μας την ευθύνη.

Τα γεωπολιτικά παιχνίδια και η γερμανική ηγεμονία

 

Διαβάζω μια γεωπολιτική ανάλυση για το πόσο αλλάζουν κάθε μέρα τα πράγματα, στην γεωπολιτική και«γεω-οικονομική» (ας μου επιτραπεί ο όρος) σκακιέρα, κι ας μην φαίνεται αυτό στην καθημερινή μας ενημέρωση από την υπεύθυνη τηλεοπτική ειδησεογραφία. Η έκταση του κειμένου, τα θέματα και οι εκτιμήσεις που διατυπώνονται στο άρθρο, με έκαναν να το αναδιατάξω για να το προσαρμόσω στις δικές μου ανάγκες κατανόησης. Ελπίζω πως η παρέμβαση θα συγχωρηθεί, γιατί δεν υφίσταται πρόθεση ιδιοποίησης της πατρότητας της μελέτης (που είναι δημοσιευμένη στις 6-2-2017, εδώ). Χωρίς να είμαι ειδικός για να εκτιμήσω και να κρίνω τις θέσεις στο σύνολό τους, στέκω σε επί μέρους, εξαιρετικά ενδιαφέροντα σημεία, και προβληματίζομαι ιδιαίτερα με τα παρακάτω:

Ενας σύγχρονος Έλληνας πολιτικός αναλυτής και διανοητής που ανοίγει δρόμους πολιτικής σκέψης και δράσης

Με αφορμή το άρθρο Το Brexit μια στρατηγική ήττα της Γερμανίας και των ΗΠΑ του κ. Γιώργου Καραμπελιά, ο οποίος αναδεικνύει πολλά ερωτήματα  για την Ευρώπη του αύριο και διατυπώνει σημαντικές παρατηρήσεις  επί των πολιτικών που έχουν εφαρμοσθεί, καθώς και επί των συνεπειών τους, σταχυολογώ, για ευρύτερο προβληματισμό, κάποιες από τις θέσεις του συγγραφέα του σημαντικού αυτού άρθρου:

(1). Το Brexit αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας περιόδου αλλεπάλληλων πληγμάτων στην παγκοσμιοποίηση, κατεξοχήν σ’ ό,τι αφορά στην Ευρώπη: Η κρίση στην Ιβηρική χερσόνησο που οδηγεί σε δεύτερες εκλογές στην Ισπανία, η παρ’ ολίγον εκλογή ακροδεξιού προέδρου στην Αυστρία, η άνοδος της ακροδεξιάς «Εναλλακτικής για την Γερμανία», της Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία, η εκλογή δημάρχων των «Πέντε αστέρων» στη Ρώμη και το Τορίνο, το μεγάλο κοινωνικό κίνημα που συγκλονίζει τη Γαλλία εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, γνώρισαν την κορύφωσή τους με την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit.


(2) ... οι μητροπολιτικές περιοχές, –όπως έχουν καταδείξει και όλες οι σύγχρονες κοινωνιολογικές μελέτες– συγκεντρώνουν την αστική τάξη, τα ανώτερα μεσαία στρώματα και τους μετανάστες, που αποτελούν το υπηρετικό και βοηθητικό προσωπικό τους, ενώ η εγχώρια εργατική τάξη και τα κατώτερα μικροιδιοκτητικά στρώματα εξορίζονται κυριολεκτικώς από τις μητροπόλεις –γι’ αυτό εξάλλου θα αρκούσε το δυσθεώρητο ύψος των ενοικίων.

(3) Πρόσφατα στη Γερμανία, η Ένωση Γερμανών Βιομηχάνων, η κα Μέρκελ και οι… Πράσινοι υπήρξαν οι πλέον διαπρύσιοι υποστηρικτές της εισόδου εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων, ως απάντηση στις ελλείψεις εργατικού δυναμικού της Γερμανίας. Πράγματι το μεταναστευτικό ζήτημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα.


(4) ... για τα λαϊκά στρώματα δεν ισχύει μια επιλεκτική αντιμετώπιση της παγκοσμιοποίησης, (...)  Διότι δεν είναι δυνατόν να αντιστρατεύεσαι την παγκοσμιοποίηση σε ό,τι αφορά την απελευθέρωση των αγορών, την κατάργηση κάθε προστασίας, την αποδυνάμωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων κ.λπ. και ταυτόχρονα να την υπερασπίζεσαι σ’ ό,τι αφορά στο άνοιγμα των συνόρων και της αγοράς εργασίας, τις ξένες μεταναστευτικές ροές, που επιτείνουν την ανεργία, την μαύρη δουλειά, και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

(5) Αυτό λοιπόν που ηττήθηκε είναι η παγκοσμιοποίηση και ο κοσμοπολιτισμός, τόσο της νεοφιλελεύθερης δεξιάς όσο και της πολιτισμικά φιλελεύθερης αριστεράς που είναι υπεύθυνοι για την άνοδο των κοινωνικών ανισοτήτων και την αποσύνθεση του κοινωνικού κράτους.

Η ήττα του Σόϊμπλε

(6)  απεδείχθη πως η επιβολή μιας γερμανόπνευστης παγκοσμιοποιτικής λιτότητας πάνω στο σύνολο της Ε.Ε., επιταχύνει και κορυφώνει τις φυγόκεντρες τάσεις. Οι Άγγλοι, δεν είναι διατεθειμένοι μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους να ανεχθούν την υποταγή τους στο dictat του Σόιμπλε.


(7) Το Brexit δεν θα ενισχύσει σε καμία περίπτωση την συνοχή της Ευρώπης, αλλά αντίθετα θα την αποδυναμώσει δραματικά και η Γερμανία υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα μπορεί να αποδεχθεί να συνεχίσει αμέριμνη μια πολιτική που θα επιδεινώσει την αποσύνθεση της Ευρώπης υπό την ηγεσία της διότι αυτή θα χρεωθεί αποκλειστικά στην ίδια και θα υποβαθμίσει το διεθνές της κύρος.

Ήττα του ευρωατλαντισμού

(8) Οι ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, είχαν αναπτύξει με σχετική επιτυχία μία στρατηγική αποδυνάμωσης της Ευρώπης ως ανεξάρτητης γεωπολιτικής οντότητας, μέσω της διαιώνισης της ελληνικής κρίσης, την οποία υποδαυλίζει συστηματικά το ΔΝΤ, και προπαντός μέσω της αποκοπής της Ευρώπης από τη μόνη πιθανή στρατηγική της εταίρο τη Ρωσία. Τωόντι, η Ευρώπη σε συνεργασία με τη Ρωσία δεν θα είχε πλέον ανάγκη την προστασία των ΗΠΑ, θα ήταν αυτοδύναμη στο πεδίο των πρώτων υλών, του στρατηγικού βάθους και των αμυντικών δυνατοτήτων. Γι’ αυτό, από το 1945 και μετά, η αμερικανική πολιτική επιδιώκει προνομιακά την αποκοπή της Ρωσίας από την υπόλοιπη Ευρώπη.

(9) Μέσα από την ουκρανική κρίση, και ό,τι επακολούθησε, φάνηκε να πετυχαίνει τους στόχους της και να ορθώνει ένα νέο «παραπέτασμα» –αυτή τη φορά με δική τους ευθύνη αποκλειστικά–, ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Αυτός ο στρατηγικός αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή γεωμετρία, ενισχύει εκ του αντιθέτου, το σενάριο της δημιουργίας ενός κοινού ευρωατλαντικού πόλου, το οποίο προωθεί μετ’ επιτάσεως η αμερικανική πολιτική. Και σε μια τέτοια στρατηγική το βασικό όπλο των ΗΠΑ στο εσωτερικό της Ευρώπης, ήταν η παρουσία μιας Μ. Βρετανίας, άρρηκτα δεμένης οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά με την υπερατλαντική… θυγατέρα της.

(10) Οι ΗΠΑ με δούρειο ίππο τη Βρετανία προσπαθούν να ολοκληρώσουν στο οικονομικοπολιτικό πεδίο αυτό που είχαν επιτύχει στο στρατιωτικοπολιτικό με το ΝΑΤΟ μετά το 1945. Εάν η Ευρώπη πάρει τον δρόμο της Ατλαντικής Οικονομικής Ένωσης, τότε θα μπορεί να οικοδομηθεί ένα λίγο πολύ ενιαίο δυτικό σύστημα, ικανό να αντιμετωπίσει την Κίνα και τη Ρωσία. Έτσι εξάλλου η Ρωσία θα αναγκαστεί να στραφεί προς τα ανατολικά –προς την Κίνα και το Ιράν–, εγκαταλείποντας την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και φιλοδοξίες.

(11) Κατά συνέπεια, το Brexit αποτελεί ένα καίριο πλήγμα στην αμερικανική στρατηγική, όχι μόνον γιατί και οι δύο αγγλοσαξωνικές χώρες θα βρεθούν εκτός οικονομικών δεσμών με την Ε.Ε., αλλά και διότι θα ενισχύσει τον πειρασμό για μια νέα ευρωπαϊκή γεωμετρία με κάποιας μορφής προσέγγιση με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ και η κα Μέρκελ, στην αμέσως προηγούμενη περίοδο προσπαθούσαν, στο αναγκαίο άνοιγμα προς ανατολάς της Ευρώπης, να υποκαταστήσουν την Ρωσία με την Τουρκία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Οι Αγγλοσάξωνες, ακολουθούσαν, εδώ και πολλούς αιώνες, εκτός από ελάχιστες στιγμές, την ίδια στρατηγική: Αποκλεισμός της Ρωσίας, προσέγγιση με την οθωμανική Τουρκία. Σήμερα όμως, αυτή η προσέγγιση μοιάζει πιο δύσκολη. Διότι η Τουρκία τείνει να ταυτιστεί με μια ανερχόμενη οικονομική και πολιτική δύναμη, δηλαδή την μουσουλμανική Ανατολή και επομένως η προσέγγιση με τη Ρωσία, χωρίς μάλιστα το αγγλικό «μπουλντόκ» θα εμφανίζεται πολύ πιο φυσιολογική και εφικτή…

Δεν θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι

(12) Τέλος, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε, –έστω και επιγραμματικά σε αυτή την πρώτη αποτίμηση– τις επιπτώσεις του Brexit για την Ελλάδα και την Κύπρο. Κατ’ αρχάς, και σ’ ένα πρώτο επίπεδο, αυτή η εξέλιξη δίνει κουράγιο στους Έλληνες που διαπιστώνουν πως τίποτε δεν είναι αδύνατο, αρκεί να αποτελεί λαϊκή βούληση και να στηρίζεται σε πραγματικές δυνατότητες. Οι καταπτοημένοι πολίτες του «προτεκτοράτου» του Νότου –και δεν περιμέναμε τον Ιγκλέσιας να μας το πει– διαπιστώνουν έμπρακτα πως ο Σόϊμπλε και οι εκβιασμοί του δεν είναι πάντοτε νικηφόροι. Και το Brexit προσφέρει, άμεσα τουλάχιστον, κάπως περισσότερες δυνατότητες αυτονομίας, μια και οι Γερμανοί δεν θα μπορούν να εκβιάσουν στον ίδιο βαθμό την Ελλάδα, τη στιγμή που στην ΕΕ θα εξελίσσονται οι διαδικασίες για την έξοδο της Βρετανίας. Επί πλέον ανοίγει μεγαλύτερες δυνατότητες για προσέγγιση με τη Ρωσία, ζωτικής σημασίας εξέλιξη για μας.

(13) Παρότι κάθε αποσταθεροποίηση αποτελεί κίνδυνο για χώρες που όπως εμείς εξαρτιόμαστε υπερβολικά από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι κίνδυνοι είναι μάλλον μετρήσιμοι και ελέγξιμοι· εξάλλου η αποδόμηση της «γερμανικής Ευρώπης» δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί χωρίς να υπάρξουν και κάποιες αναταράξεις.

(14) Ας μην παίρνουμε λοιπόν υπερβολικά υπόψη τους λυγμούς όσων κλαυθμηρίζουν πως η έξοδος της Μ. Βρετανίας θα είναι καταστροφή για μας. Οπωσδήποτε θα υπάρχουν και κάποιες άμεσες αρνητικές συνέπειες. Αλλά οι θετικές ίσως είναι περισσότερες. Και αν υπάρχουν προβλήματα στην παρουσία των Ελλήνων εφοπλιστών στο Σίτυ του Λονδίνου, θα είναι ίσως ευκαιρία για κάποιους από αυτούς να υποχρεωθούν να μετεγκατασταθούν στον Πειραιά! Ή για την αυξημένη δυσκολία των Ελληνοκυπρίων να μετακινούνται στο Λονδίνο θα μπορούσε να ενισχυθεί η παρουσία τους και η μετακίνησή τους… στην Αθήνα.

(15) Τέλος σε σχέση με το Κυπριακό, είναι προφανές πως μεσοπρόθεσμα, τουλάχιστον, θα μειωθούν οι δυνατότητες εκβιασμού των Εγγλέζων για την αποδοχή ενός νέου σχεδίου Ανάν στο εσωτερικό της ΕΕ, ενώ η μείωση των οικονομικών σχέσεων Βρετανίας-Κύπρου και η αποδυνάμωση του «βρετανικού λόμπι» στο εσωτερικό των κυπριακών ελίτ, μάλλον θετικές συνέπειες θα έχει για την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Εν κατακλείδι

Η παγκοσμιοποίηση και οι μηχανισμοί της έχουν εισέλθει σε κρίση, κατ’ αρχάς στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως (αρκεί να δούμε το φαινόμενο Τραμπ στις ΗΠΑ). Αυτό το κύμα που ξεκίνησε με τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία, και ανέσκαψε ολόκληρο τον πλανήτη, πλησιάζει στην εξάντλησή του. Οι ίδιοι οι λαοί των δυτικών χωρών, που σε μια πρώτη περίοδο διέκειντο ευνοϊκά στην παγκοσμιοποίηση, διότι τους προσέφερε φθηνότερα προϊόντα, ευκολίες μετακίνησης, και πολιτισμικό κοσμοπολιτισμό (από τις διακοπές στην Ταϊλάνδη, μέχρι τα παγοδρόμια στην… Ντόχα), σήμερα, αρχίζουν να εισπράττουν την αρνητική όψη του νομίσματος:

Α. Τα φθηνά καταναλωτικά προϊόντα, οδήγησαν σε ηγεμονία της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία, και σε αξεπέραστη κρίση σ’ όλες τις δυτικές οικονομίες – που πιθανότατα θα γνωρίσει μια νέα έξαρση μετά το Brexit.

Β. Παρατηρήθηκε μια δραματική επιδείνωση των κοινωνικών ανισοτήτων στην καρδιά των μητροπόλεων. Έτσι, επί παραδείγματι, στις ΗΠΑ το πραγματικό εισόδημα των μισθωτών μειώνεται διαρκώς από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες στο σύνολο της Δύσης, όπως καταδεικνύονται και από το βιβλίο του Τομά Πικετί, Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, έχουν επιστρέψει στα επίπεδα των αρχών του 20ού αιώνα.

Γ. Τέλος, όπως φαίνεται καθαρά στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, την Ιταλία και την Γαλλία, η κρίση αγγίζει πλέον και τα μεσαία στρώματα, αφαιρώντας την πλειοψηφία από τα φιλο-παγκοσμιοποιητικά κόμματα. Γι’ αυτό, και μπαίνουμε σε μία περίοδο γενικευμένης κρίσης του παλαιού πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων πολιτικών σχηματισμών, είτε προς τα δεξιά, στις χώρες του Βορρά είτε προς τα αριστερά –στις χώρες του Νότου– που έρχονται να αμφισβητήσουν την τάξη της παγκοσμιοποίησης. Το Brexit υπήρξε ακριβώς αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών και ταυτόχρονα παράγοντας μεγέθυνσής τους.

Στο εξής, η κρίση της παγκοσμιοποίησης θα προσλάβει ευρύτερες διαστάσεις, και μια όντως Ενωμένη Ευρώπη, θα μπορέσει να υπάρξει μόνο εάν πραγματοποιηθεί μια στροφή προς την αυτοδυναμία και τον σεβασμό όλων των χωρών, καθώς και προς την ολοκλήρωσή της, δηλαδή προς μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Μόνο αυτή θα της διασφαλίσει ισοτιμία στο εσωτερικό και αυτοδυναμία στο εξωτερικό.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δείχνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο πως τις μόνες υπερεθνικές ενώσεις που θα μπορούσαν να αποδεχτούν είναι εκείνες που θα σέβονταν το δικαίωμά τους να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στις αποφάσεις. Αντίθετα, η Ευρώπη των δύο τελευταίων δεκαετιών, και εσχάτως η «γερμανική Ευρώπη», προσπαθούν δια της βίας να υποτάξουν τους ευρωπαϊκούς λαούς κάτω από τη φτέρνα των τραπεζών και του πολυεθνικού κεφαλαίου, κάτι που σήμερα όχι μόνον δεν είναι επιθυμητό και ανεκτό από τους λαούς, αλλά ούτε καν είναι εφικτό.

Αυτό που καταδεικνύει το Brexit –ως ο έσχατος κρίκος της αλυσίδας που περιγράψαμε και σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλοι–, είναι πως οι ευρωπαϊκοί λαοί, όπως δεν ανέχθηκαν τα πάντσερ του Χίτλερ δεν είναι διατεθειμένοι να κυκλοφορούν όλοι με… Φολκς Βάγκεν.

Η ουσία του εκλογικού μας δικαιώματος

 

Στο άρθρο του Κ. Παπαχρήστου με τίτλο «Το σύνδρομο Μπεν-Χουρ και το πολιτικό σύστημα» εδώ αναφέρεται η φράση: «Τα μάτια σου είναι πλημμυρισμένα από μίσος. Αυτό είναι καλό για σένα! Το μίσος κρατά έναν άντρα ζωντανό. Του δίνει δύναμη.»

Ετούτη η φράση, μαζί και κάποιες από τις απόψεις του αρθρογράφου, με βάλανε σε πολλές σκέψεις.

Σιγά-σιγά ξετυλιχτήκανε οι ενδοιασμοί κι οι προβληματισμοί μου: Πρώτα, για το μίσος, το αλγοφόρο πάθος της ψυχής, το ίδιον ακαλλιέργητου, υστερόβουλου, κακού και αδίστακτου πνεύματος και ανωρίμου χαρακτήρα. Που αποτελεί ιδιαίτερο κίνητρο  για τον μοχθηρό, τον μνησίκακο, τον εκδικητικό και τον ... αδιόρθωτο! Γιατί λειτουργεί, για τον φορέα του, ως κίνητρο για να βλάψει κάποιον άλλο, ο οποίος αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά του, ή μέτρο σύγκρισης που τον αφήνει πίσω...Ή γιατί ο εμφορούμενος θέλει να ανταποδώσει ένα κακό, ακόμη κι εκ λάθους ή για λόγους νόμιμης, δικαίας και λογικής αντίστασης γενόμενο! Ή γιατί ο εμφορούμενος από μίσος, το θεωρεί  μέσο αποτελεσματικό για την προσπάθειά του να επικρατήσει και να επιβληθεί, αυτός που (θεωρεί ότι) υπερτερεί έναντι πάντων, ως προς τη δύναμη, ή τη σοφία, ή την εγγενή βιολογική ικανότητα, κλπ!

Το μίσος ως φθόνος για την ανωτερότητα του άλλου ή για τη δυναμικώτερη θέση του άλλου, ή απλώς γιατί ο άλλος εκφράζει την αντίθεση ή την αντίρρησή του, αυτό που ωθεί τον μισούντα (και τον επιθυμούντα να υπερτερεί ή/και να επικρατεί), όχι μόνο στην απαξίωση του άλλου, με προσβολές και με οργανωμένες πλεκτάνες σε βάρος του, αλλά και στην διαστρέβλωση των όσων απεικονίζουν την αληθή αξία του αλλου. Θα κάνει τα πάντα που συμβάλλουν στην πλήρη εξουδένωση του άλλου έναντι του οποίου υστερεί. Η κατασυκοφάντηση δεν είναι άμοιρος συμμετοχής σε ένα τέτοιο έργο.

Σε προσωπικό και ατομικό επίπεδο το μίσος είναι μοχλός προσπάθειας, σε έναν κόσμο που μόνο οι τρίτοι φταίνε ή είναι εμπόδιο. Δεν είναι η δική μας πλεονεξία ή ανικανότητα.

Ναί το μίσος κρατά τη μυική δύναμη ζωντανή, αλλά έχει πωρώσει την ψυχή κι έχει σκληρύνει την καρδιά του εμφορουμένου από αυτό.

Σε πολιτικό επίπεδο, δεν είναι το μίσος, αλλά το πολιτικό συμφέρον του αγωνιώντος να επικρατεί και να παραμένει στην εξουσία, που τον ωθεί να μα μισεί, να ψεύδεται και να συκοφαντεί εναντίον του αντιπάλου του, προκειμένοιυ να προσελκύσει οπαδούς και να απομειώσει την ισχύ του αντιπάλου του, με τον οποίο αυτός θα εξακολουθήσει να συνεργάζεται και να συνυπάρχει [γιατί αμφότεροι γνωρίζουν ότι με την κατάλληλη συνμπεριφορά το μαγαζί της πολιτικής θα το μονοπωλήσουν αυτοί, διαρκώς οι ίδοι, πότε πάνω πότε κάτω!]. Συχνά βλέπουμε περιστασιακές πολιτικές και προσωπικές συμπλεύσεις των πολιτικών μας στην Βουλή κατά την άσκηση της νομοθετικής τους αρμοδιότητας, προς εξυπηρέτηση των κοινών πολιτικών τους συμφερόντων. Το μίσος που δείχνει αυτή η ... συνομοταξία των όντων, διοχετεύεται τεχνηέντως σε άλλους, είναι δηλαδή απλώς ένα εργαλείο!

Γι' αυτό συχνάκις βλέπουμε αγαστή συνεργασία ακόμη και ολόκληρων πολιτικών κομμάτων, όταν με τις κυβερνητικές πολιτικές δεν θίγονται ή -πολύ περισσσότερο- όταν ευνοούνται έτι περαιτέρω τα κεκτημένα τους

Νομίζω πως η θέση «...παθογένειες του ελληνικού χαρακτήρα ... η στα όρια της διαστροφής εχθροπάθεια του Έλληνα, που τον ωθεί να αναζητά διαρκώς «εχθρούς», ...», αδικεί εκείνον (τον οιονδήποτε) εναντίον του οποίου λέγεται. Και τούτο διότι εάν μεν επανειλημμένως βάλλεται ο συγκεκριμένος, η ενθάρρυνσή μας να χαλαρώσει και να μην είναι διαρκώς εν εγρηγόρσει και επιφυλακή, ενδέχεται να τον ωθήσει με δική μας πια υπαιτιότητα να υποστεί την εσχάτη ήττα και προσβολή. Για σκεφτείτε: δεν θα πρέπει ο λαός να αναρωτιέται γιατί κακοτυχεί και να μην εξετάζει τις πιθανές αιτίες, ούτε να δοκιμάζει κάτι αλλιώτικο από το κακό το ριζικό του

• Αν διαρκώς μας ζητάνε κι επιτίθενται και απειλούν και δοκιμάζουν εισβολή οι Τούρκοι στα νησιά του Αιγαίου, 
• Αν οι Ευρωπαίοι τη μια φορά μας ζητάνε (και συμφωνούμε μαζί τους) να ξεριζώσουμε τα δέντρα μας για να γίνει κατανομή των καλλιεργειών, και εν συνεχεία επιτρέπουν σε κάποιους να καλλιεργούν αυτά τα πατροπαράδοτά μας που εμείς κακώς έναντι άμεσης καταβολής ενός πινακίου φακής και διαρκούς οδυνηρής απώλειας ξεριζώσαμε, 
• Αν (με τις πιεστικές ευλογίες της ΕΕ) δεχόμαστε την ονομασία φέτα που έχουμε εμείς στα παγκοσμίως γνωστά και προσφιλή τυριά μας να την την έχουν και οι Καναδοί, κι οι Τσέχοι κλπ.
• Αν (με τις πιεστικές ευλογίες της ΕΕ) εμείς επιβάλλουμε υψηλούς φόρους σε ό,τι μας είναι προσοδοφόρο, ενώ οι γείτονες θα έχουν αντιστοίχως πιο προσιτές στον καταναλωτή τιμές, με συνέπεια να χάνουμε την πελατεία μας, 
• Αν (με τις πιεστικές ευλογίες της ΕΕ) εξωνούνται ή υποτάσσονται οι πολιτικοί μας
• αν
• αν..;

Η φράση «θαρρείς για να δικαιολογήσει την ίδια του την ύπαρξη μέσα στην Ιστορία», στο βαθμό που αναφέρεται στον Έλληνα, πόσο πολύ τον πληγώνει! Γιατί η θέση του Έλληνα είναι ιστορημένη μέσα στην παραγωγή μεγάλου πνευματικού και ηθικού πολιτισμού, άσχετα από την πρόσφατη,  οργανωμένη και πολιτικά εκφυλισμένη παρουσία και διαχείριση της τύχης του!

Αλήθεια, πόσο εντοπίζεται κι επισημαίνεται η πολλαχόθεν προσπάθεια, που γίνεται σήμερα, να καρπωθούν άλλοι τον πολιτισμό που ελληνικά φύλα δημιούργησαν. Τί θα λέγατε για τα πολιτιστικά αγαθά και μνημεία της «παγκόσμιας κληρονομιάς;» Η ιδέα είναι καταπληκτική! αρκεί αυτά τα αγαθά να τα στεγάζουν οι φίλοι μας, να τα εκθέτουν αυτοί και να εισπράττουν αυτοί, δηλαδή τα καρπούνται οι φίλοι μας! Αν ο Παρθενώνας είναι «παγκόσμια κληρονομιά» που βρίσκεται εδώ, στον τόπο που δημιουργήθηκε, πώς μπορεί τα αποσπασμένα γλυπτά του, που βρίσκονται στη Μ.Βρεττανία να αποτελούν πηγή πλούτου και φήμης της για την εστία που τους παρέχει η χώρα αυτή; Και για τις άλλες εγνωσμένα ελληνικές κλεμμένες αρχαιότητες που βρίσκονται στα μουσεία του κόσμου; Αλλά, έτσι συμβαίνει: έτσι τα έχουν διευθετήσει οι ισχυροί, μας λέτε να μην διαμαρτυρόμαστε οι ανίσχυροι;

Στην ιστορία του πολιτισμού, διαρκώς κατοχυρώνεται και επιβάλλεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ύπαρξη των εθνών και των λαών. Στις μέρες μας επιβάλλεται στον κόσμο η ύπαρξη εθνών και λαών που έχουν δύναμη και παραγωγή μηχανών και μηχανισμών ολέθρου του ανθρώπου, και των έργων του πολιτισμού και του πνεύματος. Δεν βλάπτει να βλέπουμε με ποιούς είμαστε. Με τους ολετήρες ή με τον πολιτισμό. Γιατί κι αυτοί που είναι με την πλευρά του πολιτισμού κινδυνεύουν από τους ολετήρες, ενώ οι τελευταίοι δεν κινδυνεύουν και τόσο από τους πρώτους!

Σε οργισμένες αντιδράσεις πάντοτε ξεσηκώνονταν οι λαοί, γιά διάφορους λόγους. Είτε υποκινούμενοι πολεμικά, εναντίον άλλων λαών, είτε πολιτικά εναντίον άλλων πολιτικών σχηματισμών. Οι επαναστατικές εξεγέρσεις και σπίθες πολιτικής και πνευματικής, εθνικής ή ηθικής φωτιάς δεν μπορεί να θεωρούνται επίμεμπτες αντιδράσεις, γιατί αφορούν μια παναθρώπινη αξίωση διατήρησης αξιών και ταυτότητας, παγκόσμιας εμβέλειας.

Αντίθετα, ταξικά και ατομικά προνόμια και διεκδικήσεις θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι είναι περισσότερο ελεγκτέα, διότι βάλλουν την συνοχή μιας δεδομένης κοινωνίας, χωρίς να επιφέρουν κοινωνική ισότητα και ισορροπία. Συνεπώς, αν συμφωνούσα με την άποψη για «τα συλλαλητήρια και τη γενικότερη εθνική υστερία των αρχών της δεκαετίας του ’90 όταν,τη στιγμή που οι χώρες της ηπείρου έθεταν τα θεμέλια της ενωμένης Ευρώπης, η τότε ελληνική κυβέρνηση επέλεξε εκούσα - άκουσα να απασχολεί μονομανώς τις θεσμικές διαδικασίες με ένα ήσσονος σημασίας τοπικό βαλκανικό ζήτημα» θεωρώ πως θα μπορούσε να παρέχεται περιθώριο στον κίνδυνο να «χτίζονται γύρω μας τείχη» κι εμείς ανύποπτοι να συνεργούμε! Η συνειδητότητα και η σταθερότητα δεν είναι διαστροφή.

Η τοποθέτηση ότι «είναι ακόμα δυσκολότερο να ξεχάσει κανείς τις πιο πρόσφατες εθνικές ψυχώσεις μας, που έφτασαν στο σημείο να παραβάλλουν τους Ευρωπαίους εταίρους και δανειστές μας με τους... ναζί κατακτητές της Κατοχής» με βρίσκει κατάπληκτη! Πώς θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε κοσμίως, σε μια εξαιρετικά προσβλητική απαίτηση, σε μια μεθόδευση οικονομικής καταδολίευσης; Δυστυχώς, αυτό συνέβη, εκ των υστέρων: αφού είχαμε ήδη επιτρέψει την ανέγερση πέριξ ημών υψηλών και αδιαπέραστων τειχών χρέους και εξάρτησης μέσω των επανειλημμένων δανεισμών μας! Ασφαλώς και είναι κατακριτέα ή μη πληρωμή χρέους, αλλά το δίκαιο που... κανονίζει τις εξουσίες, ορίζει ότι για κάθε χρέος δεν ευθύνεται μονάχα ο δανειζόμενος, αλλά ... και ο δανείζων, ιδιαίτερα μάλιστα όταν μπορεί να γνωρίζει ότι η είσπραξη της απαίτησής του είναι επισφαλής! Ο οικονομικός εκμαυλισμός και η παραπλάνηση, ακόμη και σε τούτον τον κόσμο έχει τίμημα, άσχετα που κάθε μέρα πλησιάζουμε, όλο και πιο πολύ, στην ατιμωρησία των ισχυρών,

Όταν ζητείται το ανέφικτο, με τίμημα την εξαφάνιση, δεν συντρέχει καμμιά απολύτως ψύχωση του ... υπό εξαφάνιση, όταν ο τελευταίος αρνείται να συμμορφωθεί στην ... εξαφάνισή του! Ας μην του αρνηθούθμε το δικαίωμα της αυτοσυντήρησης. Ας του επιτρέψουμε να συνειδητοποιήσει πού βρίσκεται και τί παθαίνει. Κι αν προσπαθήσει να αποκαλύψει ότι το προτεινόμενο είναι αδόκιμο και αναποτελεσματικό, ας μην τον κατηγορήσουμε που ανοίγει τα μάτια του. Να τον κατηγορήσουμε όταν θέλει να κάνει «κόλπα».

Να μην κατηγορήσουνε τον πάσχοντα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι προτείνοντες την «θεραπευτική μέθοδο», έχουν μετέλθει, ιστορικά, αρκετές φορές, απατηλές μεθόδους προς επίτευξη ιδιοτελών σκοπών, αντίθετων με την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, και την καλή συνεργασία των λαών. Αν πιάσουμε το μαχαίρι που μας δίνει, θα κοπούμε. Το περιτύλιγμα του μαχαιριού, απλώς προστατεύει εκείνον που μας λέει ότι ότι μέσα στο περιτύλιγμα βρίσκεται μια καλή διαδικαστική μέθοδος!

Δυστυχώς, είναι απολύτως ισχυρές και αληθείς οι ολέθριες διαπιστώσεις του αρθρογράφου ότι «η εθνικά διχαστική εχθροπάθεια ήταν πάντα το καύσιμο που συντηρούσε τα κόμματα εξουσίας», κι ότι «το μότο των ελληνικών κομμάτων που διεκδικούν την κατάκτηση ή τη διατήρηση της εξουσίας, είναι τόσο τετριμμένα αυτονόητο που μοιάζει γελοίο: «Ψηφίστε εμάς για να μην έρθουν (ή να μη μείνουν) στην εξουσία οι άλλοι!»

Εντυπωσιακά εύστοχη είναι και η παραίνεσή του «αν αναζητούμε στ’ αλήθεια εθνικούς μειοδότες, ας τους ψάξουμε ανάμεσα σε εκείνους που χειρίζονται επιδέξια το ιδιαζόντως εχθροπαθές θυμικό του Έλληνα, οδηγώντας το λαό στο διχασμό και, όπως ευελπιστούν οι ίδιοι, τους εαυτούς τους στην εξουσία».

Κι όσο για την απάντηση που οφείλεται στην καταληκτική -επίσης εύστοχη- αποστροφή του Κ. Παπαχρήστου, ότι «ο θυμός που οδηγεί στον εθνικό διχασμό είναι απλά συνταγή αυτοχειρίας! Εν τούτοις, η κομματική επιβίωση προέχει της εθνικής ευθύνης σε τούτο τον τόπο. Και κάποιοι θα προτιμούσαν να κυβερνούν μια κοινωνία που χαροπαλεύει, παρά να μην κυβερνούν καθόλου. Είναι, θα λέγαμε, μια μορφή πολιτικής διαστροφής», αυτή είναι η απάντησή μου:

Επειδή η χώρα και ο λαός δεν μπορούν πια να συντηρούν πολιτικά κόμματα για να «εργάζονται για το μαγαζί τους», θα πρέπει να βρούνε (ο λαός και η χώρα) τον τρόπο, και να λάβουν τις αποφάσεις που χρειάζονται, για να πείσουν τα πολιτικά αυτά κόμματα τί χρειάζεται να κάνουν για τον λαό και την χώρα.

Για όλα τα παραπάνω, ας αρχίσουμε εγκαίρως, δηλαδή πριν να έρθει η ώρα των εκλογών, να σκεφτόμαστε το περιεχόμενο του δικαιώματος του εκλέγειν, και την εν αυτώ εξουσία του, προκειμένου να το εκφράσουμε αποτελεσματικά και δημιουργικά, τόσο για εμάς τους ίδιους, όσο και για το μέλλον των παιδιών μας και της πατρίδας μας.

Η Ελλάδα ολοκαύτωμα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

 

Ετούτο είναι το δεύτερο σημείωμα, που γράφεται εξαιτίας των Γερμανικών θηριωδιών, οι οποίες περιέχονται στο βίντεο για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Η Γερμανία ήθελε κάποιος να γίνει ολοκαύτωμα για χάρη της.

Σαν ολοκαύτωμα έχει χαρακτηρισθεί (βλ ειδικά εδώ) και ο διωγμός ή η γενοκτονία λαού ή λαών, και εθνικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων, που οργανώνεται από μια κρατική οντότητα, σε βάρος ξένων, κυρίως και συνήθως...

Αυτό όμως, που έκαναν οι Γερμανοί με τους Εβραίους, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, δεν φαίνεται εννοιολογικά να ταιριάζει με «ολοκαύτωμα». Ακριβέστερο είναι να χρησιμοποιηθεί ο όρος «γενοκτονία», για την εξόντωση των Εβραίων από τους Γερμανούς. Και τούτο, γιατί κανείς Εβραίος - υποθέτω, και πολύ περισσότερο  Εβραϊκός πληθυσμός διαβιών στη Γερμανία τότε- δεν προσφέρθηκε εκουσίως, για να καεί, προκειμένου να βοηθήσει τους Γερμανούς στη φυλετική τους κάθαρση.

Ο όρος Ολοκαύτωμα έρχεται από τη σύνθεση των λέξεων όλος+καίω, [ολόκαυτος, ολοκαυτώ] (βλ. εδώ). Δηλαδή σημαίνει ότι κάποιος αποφασίζει να μπεί ακόμη και στη φωτιά, να λαμπαδιάσει, και να καεί ολόκληρος, υπερασπιζόμενος π.χ. τα ιερά και όσιά του, τα ακριβά και πολυπόθητά του, τη λευτεριά, το σπίτι, τα παιδιά του, την τιμή του, το αύριο των αγαπημένων του και της πατρίδας του. Υπερασπιζόμενος την Ιστορία του. Υπερασπιζόμενος κάτι υπέρτερο από τη ζωή του, κάτι που αποτελεί λόγο ζωής, και γι' αυτό αποτελεί και λόγο θανάτου. Δηλαδή, λόγο αφιέρωσης της ιδίας ζωής.

Κάποιος που θα έβαζε φωτιά, με πρόθεση να κάψει κάποιον άλλον, θα τον έκανε απλώς «παρανάλωμα του πυρός», και μάλιστα άσχετα από τους σκοπούς του. Θα τον εξολόθρευε καίοντάς τον. Αλλά δεν θα τον έκανε ολοκαύτωμα.

[Το ρήμα καίω (ενεργητική φωνή και διάθεση) έχει την έννοια «είμαι καυτός», και «βάζω φωτιά προκειμένου να ζεστάνω πολύ, να βράσω, να ψήσω ή να εξαφανίσω δια της φωτιάς, κάτι».

Το καίγομαι/καίομαι (μέση φωνή με παθητική διάθεση]- έχει την κυριολεκτική έννοια ότι  είμαι πολύ ζεστός, είμαι κοντά σε φωτιά και ζεσταίνομαι πολύ, ή μέσα σε φωτιά και τσουρουφλίζομαι, παθαίνω εγκαύματα, καρβουνιάζομαι, όσο και την μεταφορική έννοια ότι φλέγομαι, δηλαδή καίγονται τα σωθικά μου διότι έχω μεγάλη επιθυμία, διακαή πόθο για κάτι/κάποιον].

Οι καιροί μας είναι αλλόκοτοι. Η σημερινή συγκυρία, δεν διαφέρει και πολύ από τις παλαιότερες, σε αυθαιρεσία, πλεονεξία, ψέμμα, και επεκτατισμό. Αλλά σήμερα, όλα αυτά έχουν θεωρητικό υπόβαθρο πιο φιλοσοφημένο, για να  έχουν την αποδοχή περισσοτέρων. Παρουσιάζονται με μια «πολιτική ορθότητα» που σπάει κόκκαλα και τσακίζει λαιμούς.

Αν δεν είναι απόλυτα ακριβής ο παραπάνω όρος «αποδοχή», ας πούμε -για να είμαστε κι εμείς politically correct-  «de facto συναίνεση» των περισσοτέρων. Και για να είμαστε ακριβέστεροι, πρόκειται κυριολεκτικά για μια τυπικά αναίμακτη μεν, απροκάλυπτη υποταγή δε, των συναινούντων προς κάθε διαταγή κι επιθυμία που διατυπώνουν οι ηγεμονεύοντες. Δεν είναι εύκολο να αρνηθείς, όταν είναι πολλά τα λεφτά, γιατί πρέπει νά 'χεις κάτι πολυτιμότερο να χάσεις! Ποιός σήμερα έχει πολυτιμότερα πράγματα από το χρήμα και την εξουσία;

Οι σημερινές συνθήκες, δεν διαφέρουν από εκείνες του μεγάλου πολέμου. Σε τούτα τα χρόνια της ελληνικής  ασφυξίας, που μεθοδικά κατασκευάστηκε, όλα όσα θυμάμαι από τα χείλη των ευρωπαίων εταίρων μας, ένα προς ένα, έχουνε το αντίστοιχό τους στις διακηρύξεις της -τότε ναζιστικής και σήμερα ηγεμονεύουσας- Γερμανίας. Και οι συμπλέουσες σύγχρονες ευρωπαϊκές τοποθετήσεις και αξιώσεις σήμερα είναι ίδιες με τις τότε, Γερμανικές. Λίγο περισσότερο «πολιτισμένες στην έκφραση», αλλά πάντως, σύμφωνες.

Βλέποντας το βίντεο για το Ολοκαύτωμα,  αυτομάτως και εντελώς αβίαστα η σκέψη μου τρέχει στα πρόσφατα «διαπραγματευτικά ακούσματα», ένθεν και ένθεν. Και μένω κατάπληκτη από την ομοιότητα των καιρών, των σκοπών και των μέσων. Τα ίδια επιχειρήματα, τα ίδια μέτρα, οι ίδιοι στόχοι, οι ίδιες μέθοδοι, το ίδιο αποτέλεσμα. Και κυρίως, μένω κατάπληκτη από το πλήθος των αλαζόνων ηγεμόνων, και την ενότητά τους στην πλεονεξία. Ο καθένας με το στίγμα της κουλτούρας του!

Όμως, για να είμαι δίκαιη θα πρέπει να μιλήσω και για όσα ακούω από τα χείλη των ελλήνων πολιτικών προς τους εταίρους μας.

Οι έλληνες πολιτικοί δεν προσέφυγαν στους εταίρους τους για να ζητήσουν βοήθεια, τη στιγμή που την είχαν ανάγκη. Οι Έλληνες πολιτικοί αφέθηκαν στα χέρια των (νομιζομένων φίλων και) εταίρων τους, για μια ακόμη φορά. Κι εκείνοι, μας άφησαν να ταξιδεύουμε με τις φιλενάδες και τις κυρίες μας στην ευρώπη για ντόλτσε βίτα. Οι δικοί μας παριστάνανε τους ευρωπαίους, κι οι ευρωπαίοι καταστρώνανε τα σχέδια της επικυριαρχίας τους. Και εκείνοι μας δίνανε δανεικά για να αγοράζουμε μάρκες, εμείς αγοράζαμε τις μάρκες για το παιχνίδι (καζίνο ή πολιτικό παιχνίδι, το ίδιο είναι, ποτέ δεν ξέρεις ποιός θα κερδίσει, γι' αυτό πρέπει πάντα νά' χεις για να παίζεις/διορίζεις κλπ). Και μετά άρχισε το πανηγύρι!

Με φόντο το Καστελλόριζο, ο ΓΑΠ επέλεξε να παραδοθεί αμαχητί στα νύχια των ορνέων! Ύστερα από το γεγονός αυτό, το όμορφο νησί, όπως εξ άλλου το κάθε πεδίο μάχης ή ήττας, απέκτησε μια ξεχωριστη  ιστορικότητα. Το Καστελλόριζο είναι πια τουριστικός προορισμός!

Το τί υποθηκεύτηκε με αυτή την ριψάσπιδα πολιτική και την απόλυτη υποταγή, παραμένει ασύλληπτο σαν ιδέα, πληροφορία και γνώση, όσον αφορά τους πολίτες και τις μέλλουσες γενιές των Ελλήνων.

Οι άλλοι- οι επόμενοι- πολιτικοί, επαναστάτησαν, για το κακό που έκανε ο ΓΑΠ, αλλά κι εκείνοι, σύντομα άφησαν το θυμό και την αντίρρησή τους να ξεθυμάνει. Κι όταν ανέλαβαν, έκαναν τα ίδια. Λίγο βελτιωμένα. Αυτοί μάλιστα όχι μόνο συνέχισαν την υποταγή στους εταίρους, αλλά δέχονταν απ' αυτούς και τα χαϊδευτικά σκαμπιλάκια. Κι επί πλέον οργάνωσαν και διωγμούς πολιτικών αντιπάλων  κι έκαναν «μαγκίτσες»  αφού ακούστηκαν να λένε, με σηκωμένο το αριστερό φρύδι: «θα τους λιώσω»! Χιτλερικά πράματα δηλαδή! [Το φαινόμενο καταδίωξης του πολιτικού αντιπάλου εισήχθη στην πολιτική μας σκηνή και συνεχίζεται: Σειρά έλαβε -τελευταίως- η Ζωή, ίσως να τους φάνηκε επικίνδυνη κι αταίριαστη.]

Αυτοί λοιπόν, θυμώσανε πάρα πολύ μ' εκείνους που καρπώνονταν ψήφους θυμού και περιφρόνησης. Κι έτσι οι πολιτικοί αντίπαλοι, γίνανε μεγάλοι εχθροί, που στο όνομα της πατρίδας (δηλαδή του κομματικού πλεονεκτήματος), ο «ηγεμόνας» βάλθηκε να τους εξολοθρεύσει. Και τούτο, όλοι οι άλλοι καθωσπρέπει πολιτικοί (βλέπετε αυτοί πλαισίωναν το συνταγματικό τόξο)  το δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα [δρυός πεσούσης... -πιθανόν, με τη σκέψη: γιατί να καρπώνεται μόνο ένα μικρό κόμμα αγριεμένων το θυμό των πολιτών, ας το βγάλουμε από το πολιτικό παιχνίδι, για να μοιραζόμαστε τις ψήφους των θυμωμένων πολιτών, όλοι εμείς οι γνωστοί και παλαιοί παίκτες του συστήματος].

Αυτοί, παρ' όλο που κάνανε τα ίδια με τον ΓΑΠ (δηλ. μας χρεώσανε κι αυτοί, υποθηκεύσανε την πατρίδα μας κι αυτοί), τελικά δεν κατάφεραν να μας βγάλουν από το  πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο που μας οδήγησαν οι προηγούμενες πολιτικές όλων τους, και η δική μας κάθε τόσο επιβράβευση-κι-επανεκλογή τους. Μάλιστα, με τους παρατρεχάμενους πολιτικούς φίλους τους να κρύβουνε κουβάδες το χρήμα [για ν' αποφύγουνε φόρους, και να προστατέψουνε τους κουμπαράδες τους από το φόβο απώλειας της αξίας ή τον φόβο δέσμευσης του χρήματος]  δεν φέρανε στο φώς τα ονόματα όλων αυτών των επιτήδειων, ώστε να τους τιμωρήσουνε και να πάρουν πίσω τα κλεμμένα από τη χώρα, παρ' όλο που λάβανε της λίστες της ντροπής, με όλα αυτά τα ονόματα.

Το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και εναντίον κάθε λαού ξεχωριστά, δεν είναι μονάχα έγκλημα που το κάνουν οι εχθροί του, αλλά κυρίως -και είναι χειρότερο, το- έγκλημα που κάνουν σε βάρος του οι διαπιστευμένοι και εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του ίδιου του λαού. Κι όλοι ετούτοι έχουνε περισσότερη ευθύνη, γιατί είναι μπιστεμένοι με τη φύλαξη, κι όχι με την άγρα του λαού. Είναι μπιστεμένοι με την καθοδήγηση του λαού, ύστερα από το κοινωνικό συμβόλαιο, για τη δουλειά του αντιπροσώπου και του ηγεμόνα.

Είπανε το πολίτευμά μας Δημοκρατία. Σκεφτήκαμε άραγε, ποτέ, τί θα πεί Δημοκρατία, και τί θα πεί πολίτευμα; Τί θα πεί κοινωνία και τί θα πεί  εκλογή και αντιπρόσωπος;

Δημοκρατία θα πεί ότι πρέπει να προστατεύεται το σύνολο του λαού, κι όχι οι πολίτες, ένας-ένας, ή ομάδες-ομάδες, αλλά όλοι μαζί ως σύνολο. Γιατί όλοι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Ο ασθενής τον γιατρό, ο δάσκαλος το υπουργείο και το πανεπιστήμιο, ο μανάβης τους αγοραστές του, ο γεωργός τον μανάβη και τον καταναλωτή, το παιδί την μητέρα και τον πατέρα του κ.ο.κ. Και θα πρέπει να προστατεύεται το αξιόμαχο, το ασφαλές, το δίκαιο και εύρυθμο της Πολιτείας, το ανεξάρτητο από άλλες πολιτείες  και το κυρίαρχο αυτής.

Πολίτευμα είναι ο τρόπος του ζείν εν κοινωνία. Ο καθένας μας, μπορεί στο σπίτι του, να ορίζει ό,τι θέλει για τον εαυτό του. Όμως αν θέλει να ζήσει με άλλους, θα πρέπει να λάβει υπ όψιν του ότι και οι άλλοι -συμβιούντες μαζί του- θέλουν κι αυτοί τον χώρο, κατά τον τρόπο τους. Σε όλες τις κλίμακες. Και στο σπίτι μας, και στην πόλη μας και στη χώρα μας.

Κοινωνία είναι η εκούσια και ελεύθερη συν-έλευση των ανθρώπων για να ζήσουν σε ομάδες από κοινού, για λόγους που ανάγονται στην ασφάλεια και την εξυπηρέτησή τους -με κοινές δομές- στο ίδιο μέρος, για όλους.

Για τους ορισμούς των πραγμάτων και των διαδικασιών, από τότε που η κοινωνία διευρύνθηκε και έγινε πολυπληθής, επινοήθηκε η αντιπροσώπευση των ομάδων. Μα τούτο δε σημαίνει πως ο αντιπρόσωπος κάνει ό,τι θέλει. Ο αντιπρόσωπος, πρέπει να 'χει στο νού του ότι οι εντολείς του δεν θα συμφωνήσουν με τις αποφάσεις του, παρά μόνο αν αυτές αποβλέπουν στο κοινό καλό. Τυχόν, παραπλάνηση, ιδιοτέλεια ή απιστία του αντιπροσώπου, θα αποκαλυφθεί.  Και θα είναι κακό και για τον ίδιο και για τους εντολείς του.

Γιατί η εκλογή είναι υπερτάτη κοινωνική τιμή και ευθύνη, κι η προδοσία της είναι μεγίστη ύβρις και αγνωμοσύνη, σαν που μοιάζει με περιφρόνηση στα πρόσωπα (δηλ. στη μερίδα της κοινωνίας εκείνη) που  απένειμαν τέτοια τιμή, σε έναν που έδειξε πως δεν την άξιζε.

Οι τελευταίοι, αυτοί που ορίζουν σήμερα τις τύχες μας, μετά την εκλογή τους, ξεχάσανε ολότελα τις προεκλογικές υποσχέσεις τους. Κι αρχίσανε να κάνουνε πράγματα, που πριν τα πολεμούσανε. [Γιατί, βλέπετε το πολιτικό παιχνίδι, θέλει να είσαι συνέχεια παρών! Και  δεν μπορεί να φύγεις, να αλλάζεις συντρόφους, να αλλάζεις μεθόδους, να αλλάζεις σκοπούς, να αλλάζεις... κι από κυρίαρχος να γίνεσαι κομπάρσος! Ασφαλώς δεν μπορούσαν να αλλάξουν οι εταίροι... Επομένως, ποιός θα άλλαζε; ποιός;] Έτσι λοιπόν, συναινέσανε με το ζόρι, αλλά ... εκουσίως! Με συνέπεια, όχι μόνο να συνεχίζεται το ευρωπαϊκό πλάνο (εκείνο που ξεκίνησε στο....Καστελλόριζο!), αλλά η κυβέρνηση να διαδηλώνει εναντίον του εαυτού της (που παίρνει τέτοια μέτρα), επαναστατώντας δηλαδή κι αρνούμενη να δεχθεί τις ίδιες τις πράξεις της!

Πάντως, το πλάνο της απέκδυσης των Ελλήνων από τον πλούτο και το μέλλον των ιδίων και της χώρας των, προχωράει, κι είναι σίγουρο πως οι πολιτικοί μας θα έχουνε και πάλι μάρκες για να εξακολουθήσουν το πολιτικό τους παιχνίδι στο καζίνο που λέγεται ενωμένη ευρώπη!

Αυτό που δεν είναι σίγουρο, είναι το πού θα βρίσκονται οι πολίτες αυτής της χώρας: Θα βρίσκονται εδώ, αλυσοδεμένοι στον Καύκασο του χρέους, ή θα γυρίζουν τις ξένες πατρίδες ζητώντας δουλειά-ελεημοσύνη, αφού η μάνα-γη, εξόριστους τους έστειλε, σπουδαγμένους, μορφωμένους, κι ανθρώπους καλλιεργημένους, για να πλουτίσουν ξένα σπίτια, ξένες χώρες, και ξένοι άνθρωποι να γευτούνε τους καρπούς των κόπων μας.

 Όλα τούτα τα συλλογιζόμουν καθώς έβλεπα το βίντεο με τις γερμανικές θηριωδίες.

Η Γερμανία πάντα ήθελε κάποιον να γίνει ολοκαύτωμα για χάρη της. Ή εξαιτίας της.

Κάποτε -τότε- αντισταθήκαμε για να προστατέψαμε «...Θεών τε Πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων...».

Σήμερα, ανίδεοι κι ανίκανοι να συνειδητοποιήσουμε τί είναι και ποία τα «Θεών τε Πατρώων έδη»,  ποίαι αι «θήκαι προγόνων», απασχολημένοι με τις δια-δηλώσεις, τις δια-συνδέσεις, τις δια-δοχές και άλλα παρόμοια,  προσφέραμε «Ιφιγένεια» την Πατρίδα και το λαό της, για να 'βρει ούριο άνεμο στα πανιά της η ηγεμονεύουσα δύναμη της ε.ε.,  στην νέα της εξόρμηση, για οικονομική αυτοκρατορία.

Ναί, ύστερα από όλα αυτά, η Γερμανία μπορεί να επαίρεται ότι κάποιος, επί τέλους, προσφέρθηκε (ή εκβιάστηκε να προσφερθεί) ολοκαύτωμα, για την εκπλήρωση των ηγεμονκών της οραμάτων, και τούτη τη φορά, χωρίς φονικά όπλα. Μόνο με εκμαυλιστικά.

***********************

Σημείωση:
Ό,τι συμβαίνει στην ψυχή του  ανθρώπου, εκφράζεται, δηλαδή αποτυπώνεται με ένα τύπο του ρήματος που λέγεται διάθεση. Τέσσαρες είναι οι διαθέσεις του ρήματος: 
α. Ενεργητική, που εκφράζει ότι το υποκείμενο ενεργεί/κάνει κάτι (χορεύει)
β. Μέση, που εκφράζει ότι η ενέργειά του επιστρέφει εις εαυτό (ντύνεται, φλέγεται από επιθυμία)
γ) Παθητική, που εκφράζει ότι το υποκείμενο πάσχει (φυλακίζεται, τον καταδικάζουν σε φυλάκιση και τον συνοδεύουν στη φυλακή)
δ) Ουδέτερη, που εκφράζει ότι το υποκείμενο  βρίσκεται απλώς σε μια κατάσταση (κοιμάται)

Μην παραλείψετε να διαβάσετε εδώ, μια εξαιρετική δημοσίευση για το: πότε και πώς ειπώθηκε το «Θεών τε Πατρώων έδη...»