Ο αναλφαβητισμός ή το πνευματικό προλεταριάτο στην Ελλάδα

 

Λίαν προσφάτως διάβασα ότι "Εκθεση-σοκ της Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση διαπιστώνει ότι σχεδόν οι μισοί μαθητές Λυκείου κινδυνεύουν να τελειώσουν το σχολείο και να είναι λειτουργικά αναλφάβητοι (εδώ).

Η είδηση αυτή είναι συγκλονιστική, και μαρτυρά ότι η συνεχής εκζήτηση της διευκόλυνσης των μαθητών, και η διαρκής έκπτωση στις μαθητικές τους υποχρεώσεις, έχει ως αποτέλεσμα την ελλιπή κατάρτισή τους ακόμη και στα στοιχειώδη.

Είναι γεγονός, πως ο μικρός μαθητής συλλαβίζει πριν να διαβάσει. Αυτό είναι ένα πρόωρο στάδιο προς την απόκτηση της ικανότητας άμεσης αναγνώρισης και άμεσης επίκλησης (ανάγνωσης) των φθόγγων. Αυτός που συλλαβίζει ενώ τελειώνει την στοιχειώδη εκπαίδευση, είναι προφανές ότι δεν έχει ασκηθεί αρκετά, ή ότι έχει σημαντικές μαθησιακές δυσκολίες.

• Η πολιτική πως είναι αποτρόπαιο να επιδιώκουμε την αριστεία των μαθητών μας, γιατί "η αριστεία είναι ρετσινιά", καθώς και
• η πολιτική πως τα παιδιά δεν χρειάζεται να κουβαλάνε στο σπίτι τις φροντίδες του σχολείου, και γι' αυτό συνιστάται να αφήνουν τα παιδιά τις σάκες τους στο σχολείο στο τέλος της εβδομάδας, -με εντολή του υπουργού της παιδείας(!)- 

παρέχει στους μικρούς μαθητές την δυνατότητα και την ευχέρεια να αρνούνται να εκτελέσουν στροιχειώδεις προετοιμασίες  επανάληψης ή ενασχόλησης με τα μαθήματά τους, κι έτσι να περνάει ο χρόνος της σχόλης "εν αργία και αποστάσει" από κάθε ενδιαφέρουσα πρόκληση συζήτησης και μάθησης.

Μα τί να πούμε για την πολιτική που διέταξε να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο στις εννιά το πρωΐ, για να μην είναι αγουροξυπνημένα; 

Να πούμε, πως η "προοδευτικώς" επελθούσα αγραμματωσύνη των ελληνοπαίδων, αίτημα ακατάπαυστων μεταπολιτευτικών αγώνων για διευκολύνσεις σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, άλλοτε με τρόπο εκμαυλιστικό για τους ευρισκόμενους στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης, ή με λυπησιάρικα αιτήματα για "εργαζόμενους (αιώνιους) φοιτητές" των πανεπιστημίων (που όμως δεν σπουδάζουν), κι άλλοτε με αντάλλαγμα την πολιτική στράτευση των σπουδαζόντων σε συγκεκριμένη  παράταξη, είναι ένα έωλο ως δημαγωγικό, πολιτικό πρόταγμα. Κι αυτό το πρόταγμα, εξηγεί την πτώση του επιπέδου εγρήγορσης και συνέργειας των νεοελλήνων σε ό,τι θετικό και προκλητικό για το μέλλον, που απαιτεί εργασία και προϋποθέτει δημιουργικές ικανότητες και έμπνευση. Όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρχουν αν δεν υπάρχει

•  η ικανότητα για ανταπόκριση στην πρόκληση, 
• καλλιέργεια του ανθρώπου 
• μαζί και η επίγνωση των  ατομικών του ευθυνών και υποχρεώσεων.

Έχουμε γίνει μια προκομμουνιστική χώρα, με αμέτρητο πνευματικό προλετριάτο, που  περιμένει τον διορισμό του από το κόμμα. Μια χώρα, όπου ο καθένας μας θα αρκείται στον μισθό-επίδομα μιζέριας- που θα αντιστοιχεί σε μια θέση αργομισθίας ανικάνου για μάθηση και γνώση, με ανύπαρκτη διάθεση για βελτίωση, προσωπική και συλλογική άνοδο, καθώς και συμμετοχή στις σημαντικές αποφάσεις ζωής και πολιτικής.

Οι πολιτικοί μπορεί να χαϊδεύουνε τα αυτιά όλων των τεμπέληδων μαθητών. Εμείς όμως, ως μαθητές και ως γονείς, δεν μπορεί να μην ενδιαφερόμαστε για την ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Αυτοί μπορεί να είναι το κόμμα. Εμείς, όμως, γιατί να είμαστε το πνευματικό προλεταριάτο που θα κάνει την φασίνα, στην καλύτερη περίπτωση, ή που θα φυλάει το γκουλάγκ με τους αποκλεισμένους πολιτικούς αντιπάλους του κόμματος, στην χειρότερη;

Φτάνει πια, η δια νόμου προοδευτική διευκόλυνση της αγραμματωσύνης! Προτιμούμε την άμεση ρήξη με αυτήν την παρακμιακή πρακτική! Τότε, μπορεί και να αποκτήσουμε λόγο, και σθένος και παρρησία, και την δυνατότητα να πράξουμε ό,τι απαιτείται  προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας και να πάμε μπροστά, ως άτομα, ως λαός, ως χώρα.

Είναι αλήθεια, πως άνθρωποι μορφωμένοι, λογικοί, με κριτική ικανότητα και έλεγχο των δημαγωγικών προσφορών και παραινέσεων των πολιτικών, δεν θα ακολουθούσαν ποτέ κανέναν τους. Γι' αυτό μας θέλουν ανόητους, ακατάρτισττους, ανίκανους να κρίνουμε, και αδύναμους για να αυτενεργούμε και να τους καταργούμε.

Όταν οι πολιτικοί, μας υπόσχονται και μας προσφέρουν εξυπηρέτηση ή βόλεμα, ας προβληματιστούμε καλύτερα, για τον λανθάνοντα στην δωρεά αυτή λόγο! Μπορεί να είναι ανθρωπιστικός και κοινωνικός ή μπορεί να είναι μια ιδιοτελής κι εκμαυλιστική -κενή περιεχομένου- υπόσχεση, προκειμένου, εκουσίως, να υποταχτούμε  σ' αυτούς, και, συνεπώς,  να αχρηστευθούμε ατομικά. Αυτό, θα πρέπει να το αποφύγουμε, με κάθε τρόπο, ως έλλογα και υπεύθυνα όντα.

Είναι ορόσημο οι εισαγωγικές για το πανεπιστήμιο;

 

Eτούτο το σημείωμα γράφεται για χάρη των μικρανεψιών μου. Κι η βασική του ιδέα εκπορεύεται από τα χρόνια που μιλούσα με τα παιδιά μου, για τα ζητήματα αυτής της περιόδου της ζωής τους.

Και καθώς θυμάμαι τα αντίστοιχα δικά μου χρόνια που περάσανε, θαρρώ πως για το στάδιο αυτό τα ερωτήματα είναι ίδια, ο τρόπος που τίθενται, μόνο, αλλάζει, ασχέτως εποχής. Ασφαλώς, η αποκτημένη εμπειρία, είναι μια σοφία προσωπικά αχρείαστη, αλλά είναι πολύ χρήσιμη όταν πρέπει να κινηθείς έχοντάς την.

Ως γονείς, έχουμε στην σκέπη την φροντίδα και την εποπτεία μας, όσο γίνεται, τα παιδιά μας και τα παρακολουθούμε, με ενδιαφέρον και αγωνία, καθώς αναπτύσσουν διάφορες τάσεις, κλίσεις, προτιμήσεις, συνήθειες, ή καθώς κάνουν τις πρώτες τους επιλογές.

Θα πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τις διαφοροποιήσεις του παιδιού μας από την κοινή μας μέχρι τότε ζωή,  και να αναζητούμε τον λόγο αυτής της διαφοροποίησης. Γιατί, πρέπει να το γνωρίζουμε καλώς, εμείς οι γονείς, πως είμαστε, πάντα, το πρώτο παράδειγμα. Είτε προς μίμησιν,  όταν προσφέρουμε αγάπη, ασφάλεια, βεβαιότητα κι εμπιστοσύνη, είτε προς αποφυγήν, όταν το παράδειγμά μας έχει αρνητικό ισοζύγιο. Αλλά, αυτό δεν προκύπτει από την αρχή. Εκ των υστέρων βλέπουμε αν τα παιδιά μας ακολουθούν το παράδειγμά μας, κι αν κράτησαν πολλά ή λίγα, από όσα τους μάθαμε, κι από όσα ζήσαμε μαζί τους.

Στην διάρκεια της εφηβείας του ο νέος επιθυμεί και ονειρεύεται. Αλλά, συχνά, δεν έχει τα ερεθίσματα για να αντιληφθεί το κόστος των επιθυμιών και των ονείρων του. Και, προφανώς, δεν έχει την δυνατότητα να καταβάλει όλο το κόστος που απαιτείται για την υλοποίησή τους. Γι' αυτό, συχνά, καταφεύγει στους γονείς και ζητάει την χρηματοδότηση των επιθυμιών και των ονείρων του. Άλλοτε σεμνά και συνεσταλμένα, άλλοτε αγενώς, απαιτητικά και πιεστικά. Κι όταν συμβαίνει, και συχνά συμβαίνει στις μέρες μας, να περνάνε οι άνθρωποι οριακές καταστάσεις, τέτοιες απαιτήσεις και διλήμματα, χρήζουν μεγάλης προσοχής και προϋποθέτουν σπουδαίες ψυχολογικές και παιδαγωγικές ικανότητες των γονέων.

Γιατί; Μα επειδή τα παιδιά μας πρέπει να μεγαλώσουν με την προοπτική να είναι ελεύθεροι και υπεύθυνοι άνθρωποι. Να μπορούν να διατυπώσουν τις επιθυμίες και τα όνειρά τους και να είναι διατεθειμένα να αγωνιστούν για να τα σαρκώσουν. Να τα υλοποιήσουν.

Είναι πολύ σημαντικό να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να κατανοήσουν πως, ως γονείς τους, δεν είμαστε οι υπηρέτες τους. Ούτε τα αφεντικά τους. Είμαστε γι' αυτά η αγκαλιά και το λιμάνι, το σχολείο και το εφαλτήριο, για την ζωή τους ολόκληρη. Θα είμαστε πάντα όπου μας χρειάζονται, κι όταν δεν θα μπορούμε να είμαστε κοντά τους, θα είναι μαζί τους η αγάπη μας γι' αυτά και η πεποίθησή μας πως μπορούν να τα καταφέρουν, γιατί ξέρουν, γιατί έμαθαν, να επιλέγουν το καλύτερο.

Ορόσημο από μόνο του, στην ζωή του παιδιού μας, αποτελεί το γεγονός της ολοκλήρωσης της φοίτησής του στο λύκειο. Και τούτο, γιατί από την επομένη, αρχίζει -πρακτικά- μια περίοδος αναζήτησης και δρομολόγησης της προσωπικής του πορείας για την ζωή του. Αρχίζει η περίοδος των επιλογών του και της ευθύνης του. Μέχρι εκείνη την στιγμή, όλα όσα ζούσε ήταν μέριμνα, "προσφορά' και "δυνατότητες" που η οικογένειά του είχε, και του έδωσε.

[Για την ακρίβεια τίποτε δεν αρχίζει από την μιά μέρα στην άλλη. Όλα γίνονται κάποια στιγμή, επειδή κάποια άλλη στιγμή, κάποια προηγούμενη περίοδο, έχουνε γίνει πολλά από εκείνα που αποτελούν "την αναγκαία προϋπόθεση" για την ωρίμαση, την υπευθυνότητα, την φιλοπονία, την εντιμότητα των αναζητήσεων και των επιλογώντου παιδιού μας].

Στα χρόνια μας, αστειευόμενοι, οικτίραμε τους ανεπρόκοπους που απομυζούσαν οικονομικά τους γονείς τους, τεμπελιάζοντας, χαρακτηρίζοντάς τους "παράσιτα", κι αυτοσαρκαζόμασταν  ως "καταξιωμένα παράσιτα" λόγω της εισαγωγής μας στο πανεπιστήμιο. Θαρρούσαμε πως η εισαγωγή μας στο πανεπιστήμιο, μας "επέτρεπε", μας έδινε άλλοθι, για να έχουμε μια παράταση στο να ζούμε -κατά κάποιο τρόπο- σε βάρος των γονιών μας.

Εφηβικοί αστεϊσμοί, που είχανε κάποιο νόημα, την εποχή που δεν γνωρίζαμε το νόημα της ζωής που στη συνέχεια θα σαρκώναμε με τα έργα, τις επιλογές και τους κόπους μας.

Το τέλος των μαθητικών χρόνων, των χρόνων της αγωγής και της στοιχειώδους μάθησης, δρομολογεί επιτακτικά πια, διαδικασίες και προσδοκίες για τα επόμενα στάδια της ανάπτυξης του ανθρώπου, προς την κατεύθυνση της αυτονομίας των επιλογών και της ανάληψης της προσωπικής του καθενός ευθύνης, καθώς και του κόστους αυτών των επιλογών.

Με αυτά κατά νού, με τις εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο, οι νέοι μας καθίστανται "ακαδημαϊκοί πολίτες". Δηλαδή πολίτες που θέλουν να έχουν λόγο στα κοινά, στην ζωή, την δική τους και των άλλων. Αλλά, πρέπει να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν, πως μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος, μπορεί να έχει λόγο. Γιατί ο ελεύθερος άνθρωπος έχει ευθύνη, και υποχρεώσεις. Στο βαθμό που αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, κι εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας, είμαστε μέτοχοι της ζωής και διεκδικούμε μερίδιο στην δημιουργία, στην συνεισφορά και στην αλληλεγγύη προς τους ενδεείς.

Κι αν θέλουμε να μιλάμε για όσα πολιορκούν την σκέψη και την καρδιά μας, θα πρέπει να φροντίσουμε ώστε αυτά που επιθυμούμε να μην μας κάνουν να αισθανόμαστε ντροπή, να μην έχουμε τάσεις φυγής κι αποφυγής, και να μην επιθυμούμε να κρυφτούμε για να αποφύγουμε την έκθεση στην εποικοδομητική κριτική.

Κι είναι καιρός, να σταθούμε κοντά στον έφηβο, κοντά στον προβληματισμένο νέο και να τον βοηθήσουμε να ανακαλύψει την πνευματική ανησυχία, τις αξίες που φωτίζουν το δρόμο της ζωής, τις αρχές που στέκονται αρωγοί στην δημιουργία και την παραγωγή, την συνέπεια λόγων και έργων που προϋποτίθεται σε κάθε προσπάθεια και σε κάθε προγραμματισμό και την πίστη που χαλυβδώνει τον χαρακτήρα και ισχυροποιεί το φρόνημα, καθώς ανοίγει τα φτερά του στη ζωή ο άνθρωπος.

Δεν θα επιτύχουν όλες οι προσπάθειες, ούτε θα ευοδωθούν όλα τα όνειρα. Μα αν δεν προσπαθήσουμε, δεν θα γνωρίσουμε τις δυνάμεις μας και τις ελλείψεις μας. Τα ισχυρά και τα αδύνατά μας σημεία, και δεν θα μπορέσουμε να διορθώσουμε τα λάθη, τις υπερβολές, την ματαιοδοξία και την αλαζονεία μας. Τις εμμονές και τις αστοχίες μας.

Και να προσέξουμε, γιατί... αν τα έργα μας και τα όνειρά μας δεν λαμπρύνουν την ζωή μας,  είναι που τα έργα και τα όνειρά μας είναι σκοτεινά, στενώς ιδιω-τικά κι εγωϊστικά, αντίθετα στο φως, την χαρά, την αγάπη προς τον άλλο άνθρωπο, την δημιουργία και την συμμετοχή μας σε ένα γίγνεσθαι όπου δεν είμαστε οι μόνοι, γύρω από τους οποίους στρέφεται όλος ο κόσμος.

Περί της αγωγής του προσώπου και ο ρόλος των Δασκάλων

 

Έχω την τύχη -και την ατυχία μαζί- να περιστοιχίζομαι από δασκάλους, κάθε λογής. Δασκάλους με πτυχία, αγράμματους δασκάλους -της ζωής-, σοφούς δασκάλους της ψυχής, αλλά και δασκάλους  ήθους. Του ήθους που χαρακτηρίζει τον πολίτη, τον συνεργάτη, τον φίλο, τον γονιό, τον άρχοντα, τον μεγαλύτερο, τον ανώτερο, τον ίσο, τον κατώτερο. Έτσι κι εγώ, σιγά-σιγά, αναγκάστηκα να πειθαρχήσω στον έλεγχο και  στον αυτοέλεγχο, γιατί δοκίμασα, και είδα πως είναι μεγάλο πράγμα.

Μεγάλη ατυχία σας λέω, γιατί όλοι αυτοί οι δάσκαλοι μου κάνουνε την ζωή δύσκολη. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο γι' αυτούς, και τίποτε δεν είναι πλήρες. Τ'ίποτε δεν είναι καλοβαλμένο αν δεν είναι σαφές και δεν κομίζει πληροφορία, και τίποτε δεν είναι λογικό και καλοθεμελιωμένο αν οι επόμενες σκέψεις και πράξεις το αναιρούν ή το ακυρώνουν. Tίποτε δεν είναι σωστό και καθαρό, αν η λανθάνουσα προαίρεση και το κινούν -το πρόσωπο- αίτιο, δεν είναι αληθή και συνεπικουρούμενα μεταξύ τους.

[Την σημασία των ανθρώπων αυτών στην ζωή μου, την έκανε πιο εναργή, ο συγχρωτισμός και με όσους άλλους, είναι, ακριβώς, το αντίθετο. Η αντίθεση ανάμεσα στους δυο κόσμους, έδειξε την αναγκαιότητα των πρώτων και την σημασία βελτίωσης, παρά την ύπαρξη των άλλων].

Τέτοιους δασκάλους, βρήκα πρώτα-πρώτα, στην οικογένειά μου. Και κυρίως τον μπαμπά. Που ήτανε λιγομίλητος. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς ένας άνθρωπος, που είχε περάσει μεγάλες δυστυχίες. (Τί να έλεγε; για τις συμφορές του;) Ίσως όμως, αυτές οι δυστυχίες, να τον έκαναν έναν άνθρωπο τόσο καλλιεργημένο, και με τόσο λεπτούς τρόπους κι ευαισθησίες. Δεν θύμωνε ΠΟΤΕ. "Μιλούσε" με τα έργα του, και με τον τοίχο ασφάλειας και βεβαιότητας που έχτιζε για μας μ' αυτά. Έτσι καλωσυνάτος και πράος που ήτανε, δεν στάθηκε δυνατόν να του αντισταθείς ποτέ, γιατί δεν αποφαινότανε τί πρέπει να κάνεις, παρά μόνο σε παρακινούσε να κάνεις το σωστό. Πρωτίστως, για σένα τον ίδιο, και για την ζωή σου. Ό,τι έλεγε ήτανε νόμος, πρώτα για τον ίδιο, και μετά για όλους μας. Ήτανε ο φάρος μας, κι εμείς γύρω του ελεύθερα και δασκαλεμένα, πουλιά.

Μετά, ήτανε η μαμά. Μια γυναίκα πολύπαθη, με τεράστια αγκαλιά και μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Η μαμά, ήτανε πάντα πρόθυμη, ακούραστη κι ικανώτατη για ένα σωρό πράγματα. Μεγάλο σχολείο στάθηκε η θητεία μας κοντά της, γιατί χωρίς πολλά λόγια, με το παράδειγμά της, μάθαμε πιο πολλά από όσα ο καθένας μας χρειάστηκε για την ζωή του.

Μετά, τα μεγάλα μου αδέλφια. Στην φροντίδα και την προστασία τους έμαθα να μαθαίνω και να αντιμετωπίζω τα πρώτα μου προβλήματα.

Κι από 'κείνο το σημείο ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι, που όπως φαίνεται δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί το ταξίδι της μελέτης, και της γνώσης σε πάει τόσο μακριά, όσο έχεις διάθεση να προχωρήσεις.

Κάποια στιγμή στη ζωή μας, αρχίζουμε την διερεύνηση των αδιεξόδων μας, χωρίς καθοδήγηση και χωρίς οικογενειακή προστασία. Κι από τότε και μετά, αρχίζει και η ευθύνη μας. Η προσωπική μας ευθύνη, για όσα υποστηρίζουμε, για όσα εφαρμόζουμε και για όσα θα έπρεπε να εφαρμόζουμε στην προσωπική μας ζωή -για το μέλλον μας-, αλλά, και στην επαγγελματική και στην οικογενειακή μας ζωή. Ευθύνη, για την παράσταση και την συνολική μας παρουσία και επίδραση στις όποιες συμβάσεις ή διαπραγματεύσεις, προσωπικές και επαγγελματικές, θα μας τύχουν από εδώ κι εμπρός να διεξάγουμε, με όχημα την προσωπικότητά μας, και με βάση τις αξίες και τις αρχές μας.

Παρατήρησα ότι πολλοί άνθρωποι έχουνε μια φαινομενικά ανεξήγητη δυστοκία στην έκφραση. Στην απλή διατύπωση των συναισθημάτων και των σκέψεών τους. Δυσκολία να ενεργήσουν κατά τη γνώση και την συνείδηση πού έχουν για τις αξίες και τις αρχές τους. Αυτές, οι τελευταίες, συνήθως, αν και δεν ξεδιπλώνονται στον λόγο (κατά την συζήτηση ή την διαπραγμάτευση), αποτελούν, ωστόσο, την κινητήρια ώθηση του ανθρώπου για κάθε δράση του. Αυτές οι αρχές και οι αξίες του ανθρώπου, αποτελούν την βάση για την (οποιαδήποτε) ιδεολογία του, για την πίστη του, για την κοινωνική του συμπεριφορά, αλλά και για τις πιο προσωπικές του εκδηλώσεις. Είναι σαν να λέμε, οι τροχιές της πορείας του.

Όσο πιο καλλιεργημένος ο άνθρωπος, τόσο πιο συμπαγείς και συνεκτικές είναι οι αξίες και οι αρχές του. Γιατί έχει κώδικα, με ναι και όχι. Κι όσο πιο μορφωμένος, με πτυχία και διπλώματα, τόσο πιο πολύ διατρέχει τον κίνδυνο να γίνουνε οι "αξίες και οι αρχές" του τεχνικά εργαλεία και μέσα για να πετυχαίνει και τους πιο απίθανους σκοπούς, ακόμη και αντιφατικούς (και προς τον εαυτό του τον ίδιο)! Αρκεί να μπορεί να δικαιολογήσει ή να υποστηρίξει, κατά περίσταση, την συγκεκριμένη δραστηριότητα, στόχο ή ενέργεια.

Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για εξειδικευμένους και ταλαντούχους, κι όχι, αναγκαίως, για καλλιεργημένους, λογικούς και συνεπείς, ανθρώπους. Οι πρώτοι έχουν ικανότητες και επιτηδειότητες, ενώ οι δεύτεροι έχουν αξίες και αρχές, χωρίς να υστερούν και σε άλλα ταλέντα και ικανότητες.

Ανάμεσα σ' αυτές τις δυο κατηγορίες προσωπικοτήτων, στέκει ως προηγούμενη κατάσταση, κι εκείνη της προσωπικότητας που βρίσκεται υπό διαμόρφωση. Συχνά, σήμερα, υπό συνθήκες έωλες. Συνθήκες που δεν αποσκοπούν στο να βοηθήσουν τον άνθρωπο στην αυτογνωσία του, και στον αυτοπροσδιορισμό του, με βάση την πραγματικότητα και τα ιστορικά δεδομένα, και με βάση ένα ηθικό κώδικα συμπεριφοράς. Αντίθετα, στις μέρες μας, όλο και πιο πολύ, οι σκοποί της παιδείας και της εκπαίδευσης των νέων, αφίστανται όλο και περισσότερο από την συμβολή τους στον αυτοπροσδιορισμό του νέου (με βάση τα παραπάνω), κυρίως, για την προστασία και την ικάνωσή του.

Η παιδεία και η εκπαίδευση των νέων σήμερα, διεξάγεται με κύριο σκοπό την χρησιμότητα των γνώσεων και των ικανοτήτων τους, χωρίνς ασφαλώς, να προσδιορίζεται ο αποδέκτης και ο χρήστης της χρησιμότητας των νέων μας. Ενώ θα έπρεπε αυτή (η "χρησιμότητα") να αποσκοπεί στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου, ώστε αυτός να καθίσταται ικανός για τις προκλήσεις της ζωής του και για να πολιτεύεται (για να ζεί ως πολίτης), συνήθως, αποσκοπεί στην δυνατότητα να συμβάλλει στην απασχολησιμότητά του, δηλ. στην πρόσληψή του (συχνά "έναντι πινακίου φακής") για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων και των αναγκών κάποιων άλλων. Συμφέροντα και ανάγκες ιδιοτελείς, ως σύνολο. Κι αυτό, έχει ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος να χρησιμοποιείται ως εργαλείο και ως διάμεσος για την ικανοποίηση συμφερόντων και στρατηγικών σχεδίων που δεν τα γνωρίζει στην ολότητά τους, και που συχνά απεργάζονται την καταδολίευση ακόμη και των ίδιων αυτού συμφερόντων και των απώτερων αναγκών του.

Οι νέοι σήμερα διδάσκονται ευπροσαρμοστικότητα προς την (ιστορική/οικονομική/πολιτική) νεωτερικότητα, που ανά πάσα στιγμή αλλάζει το κοινωνικό πρόταγμα, όταν τα συμφέροντα αλλάζουν πλευρά, αντικείμενο, σκοπό ή μέσα. Διδάσκονται τον παραλογισμό (της καταστροφής των άλλων, ακόμη και λαών, χωρών ή ηθών και παραδόσεων, αλλά και προσωπικών ή εθνικών ταυτοτήτων), όταν οι σχεδιαστές των σκοπών της εκπαίδευσης, δηλ. "τα αφεντικά", διατάσσουν κάτι τέτοιο, ώστε να βρεθούν οι μελλοντικοί ικανοί (ή ελαστικής συνειδήσεως και ελαστικών αξιών και αρχών), ως πολιτικοί ή ως ειδικοί "επιστήμονες".

Στρατευμένοι κι επιστρατευμένοι πολιτικοί, image και opinion makers, εντεταλμένοι δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι, δάσκαλοι, γιατροί και δικηγόροι, ακόμη και καλλιτέχνες ακολουθούν τις σειρήνες των παχυλών αμοιβών που δίνουν για την εκπλήρωση των "μεγάλων σκοπών" τους οι άρχοντες των καλά φυλασσόμενων απώτερων και ιδιοτελών πολιτικών. Που είναι κυρίως

• η συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου σε λίγα χέρια, 
• η περιθωριοποίηση πολιτικών-οικονομικών ή και εθνικών αντιπάλων 
• η εργαλειοποίηση του κοινού ανθρώπου και 
• η απογύμνωση της ζωής του από κάθε νόημα, ακόμη-και κυρίως- από την ελευθερία του για να την ορίζει.

Εκπαίδευσαν τον άνθρωπο στην αλαλία για την ζωή του και το νόημά της, στην ασχετοσύνη του προς τον κόσμο της ιστορίας και της παράδοσής του, στην ρήξη με την λογική και την αυτογνωσία. Και λαλίστατον ως προς τις εξατομικευμένες μικρές και ιδιωτικής χρήσης μικρο-ελευθερίες του. Κι έτσι, κατάφεραν την πρόσδεσή του στον συρμό της μόδας και της εποχής, που οι ίδιοι οι (όντες και οι επίδοξοι) άρχοντες δημιουργούν. Τον έκαναν έναν άπατρι, άγλωσσο, αναίσθητο, ανόητο, φτηνό και μισθοφόρο παπαγάλο.

Οι απλοί άνθρωποι τελικά δεν μάθανε να κοινωνούν με τους άλλους τα ερωτήματα και τις αγωνίες τους. Από φόβο μη φανούνε τάχα αφελείς, λιπόψυχοι, δειλοί ή ενδεείς. Ή από περηφάνεια, μην αποκαλυφθεί κάτι που θέλανε να κρατήσουν μυστικά φυλαγμένο. Ή κι από σύμπλεγμα ακαταδεξιάς, για να μη γενούνε αντικείμενο συζήτησης στο στόμα του κόσμου. Κι έτσι χάσανε την ευκαιρία της κοινωνικής συνοχής και γίνανε ανόητοι ακόλουθοι και φθηνοί μισθοφόροι σ' ένα σκοπό που δεν τον γνωρίζουν, ή δεν τον συνειδητοποίησαν ποτέ.

Ας μην μιλάμε για τους συνειδητούς εργολάβους της διάλυσης και του μίσους. Αυτούς που διαδηλώνουν, διακηρύσσοντας πως "κανένα έθνος δεν μας ενώνει, καμμία γλώσσα δεν μας χωρίζει". Αυτοί εννούν πως δέν έχουνε δεσμούς και σχέσεις με κανέναν, και πώς μιλάνε την μόνη γλώσσα που τους δίνει ευχαρίστηση, που τους δίνει απόλαυση και αμοιβές, και δεν έχει κανένα κόστος γι' αυτούς.

Θαρρώ πως λείπουν οι δάσκαλοι που σφυρηλατούν στους νέους γνώση και ήθος μαζί. Γιατί φαίνεται, πως η επιστράτευση που κήρυξαν τα μεγάλα συμφέροντα, πλάνεψαν και όσους από τους δασκάλους, από τύχη, βρεθήκανε στο πόστο αυτό.

Και θα σταθώ στην άποψη, που κάποτε ένας Δάσκαλος, είπε, πως "Ο κακός ο δάσκαλος, δεν κάνει ζημιά σε μιά μόνο τάξη. Κάνει ζημιά σε κάθε τάξη που κάθε χρόνο και για όσα χρόνια διδάσκει, πέρα κι από εκείνους που επηρεάζει, λόγω της ιδιότητάς του".

Δηλαδή, αν λογαριάσουμε πως μια τάξη έχει μέχρι 30 παιδιά, και πως ένας δάσκαλος διδάσκει για 35 χρόνια, τότε αυτός, πέρα από την πολιτεία, ζημιώνει -ασυγχώρητα- και χίλιες τόσες, ακόμη, ψυχές.

Επιτακτική λοιπόν είναι η ανάγκη για δασκάλους, που θα μας μάθουνε Λογική, θα μας διδάξουνε με το παράδειγμά τους ήθος και αυτογνωσία.

• Θα μας μάθουνε να (θέλουμε να) μιλάμε και να ακούμε προσεκτικά, 
• να καταλαβαίνουμε μετά από έλεγχο αυτού που ακούμε, 
• να ελέγχουμε αυτό που μας ζητάνε και να το συσχετίζουμε μ' εκείνο που μας δίνουνε, 
• να εξετάζουμε καλά -από πριν- αυτό που θα δεχτούμε ή θα ανεχτούμε, 
• αυτό που θα παραχωρήσουμε ή θα επιτρέψουμε, 
• κι αυτό που θα απορρίψουμε. 
• Να δεσμευόμαστε για ό,τι έχει αξία και σημασία για εμάς και για την ζωή μας, και
• για όσα χρεωθήκαμε να μεριμνάμε.
•  Να μπορούμε να λέμε στην ζωή μας, όσες φορές κι αν χρειαστεί, το μεγάλο "ναι" ή το μεγάλο  "όχι". 
• Κι όχι να σερνόμαστε ως ανεγκέφαλα έρμαια χωρίς αντιστάσεις.

Κι αν μας λείπουν οι δάσκαλοι, οι -διορισμένοι από την πολιτεία- εκπαιδευτές, ας διδαχθούμε (καθένας από εμάς) από την Ιστορία μας, από τις παραδόσεις μας, από τους μάρτυρες και τους ήρωες, κι όχι από τους Εφιάλτες, τους ριψάσπιδες κι από τους δραπέτες της ζωής και της ευθύνης, που κρύβονται πίσω από ισχυρές πλάτες και κλειστές πόρτες.

Σημείωση: Ετούτες οι σκέψεις, γραμμένες σε μια οδυνηρή για την πατρίδα χρονική στιγμή, γεμάτη σκάνδαλα και ατασθαλίες, έχουνε στενή συνάφεια μ' ένα προγενέστερο σημείωμα, με τίτλο: Πλουτάρχου: Περί παίδων αγωγής (απόσπασμα), εδώ: http://www.filareti.gr/2014/09/blog-post_11

Αποπαίδευσης των Ελληνοπαίδων συνέχεια: Η κατάργηση κάθε σχολικής αξιολόγησης

Διαβάζω πως σύμφωνα με δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ», "ο σχεδιασμός του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στον περιορισμό της βαθμολογικής πίεσης στο γυμνάσιο αλλά και στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.

Ηδη από φέτος εφαρμόζεται πιλοτικό πρόγραμμα περιγραφικής αξιολόγησης σε 81 νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια, παράλληλα όμως με τη βαθμολογία των μαθητών στα γυμνάσια (0-20). Στόχος στο άμεσο μέλλον οι βαθμοί να καταργηθούν τελείως. Σήμερα, οι μαθητές μπαίνουν σταδιακά στη λογική των αριθμών από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, με τους πρώτους βαθμούς 10, 9, 8 και 7. Για να φτάσουν στο γυμνάσιο στην αριθμητική κλίμακα με άριστα το 20.

Διαβάζω ακόμη, πως

• "Οι αλλαγές που σχεδιάζονται στον χώρο των αναλυτικών προγραμμάτων του γυμνασίου μεταβάλλουν όλη την εικόνα αξιολόγησης των μαθητών όπως την ξέραμε, ενώ ήδη εφαρμόζεται και η βαθμολογία των μαθητών ανά τετράμηνο και όχι ανά τρίμηνο όπως στο παρελθόν"  και πως
• "Για το λύκειο και την περίφημη αναμόρφωση της Β' και της Γ' τάξης του (η Α' θα είναι πιο πολύ μια τάξη συνδεδεμένη με το γυμνάσιο), οι αλλαγές θα είναι επίσης μεγάλες καθώς τα μαθήματα, όπως είναι γνωστό, θα γίνουν 3ωρα και 4ωρα μέσα στην ημέρα,..."

Όλα τούτα ηχούν στ' αυτιά μου ως μια απόπειρα εγκαθίδρυσης στην εκπαίδευση της ήσσονος προσπάθειας και της ξεγνοιασιάς. Κανείς δεν θα τολμά πια να αξιολογήσει τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παρά μονάχα με μισόλογα θα περιγράφει τους κακούς, τους καλούς και τους καλύτερους μαθητές, μέχρι που όλο αυτό να εγκαθιδρύσει την ισότητα στην αδιαφορία, την ολιγωρία και, τελικώς, στην αμάθεια  και στην ανικανότητα. Όσο πιο αραιές και σπάνιες οι αξιολογήσεις τόσο πιο ξέγνοιαστα τα παιδιά. Κι όσο πιο ξέγνοιαστα κι ανίδεα τα παιδιά από τις διαδικασίες μάθησης και χρήσης της γνώσης, τόσο πιο πολύ θα ρέπουν προς την άρνηση και την νεανική αυθαιρεσία. Οι νέοι μας, θα γίνουν εξαιρετικά ικανοί μονάχα για καταλήψεις προς ικανοποίηση των απαιτήσεων που θα εξασφαλίζουν άνεση, ανέλεγκτο των παρορμήσεων και χάρες. Χάρες και εκπτώσεις στις υποχρεώσεις, χάρες και προνόμια στους παραβάτες, χάρες και οφίτσια στους κομματικούς φίλους. 

Έτσι, όλοι πια οι νέοι μαθητές θα βγαίνουν από το σχολείο, χωρίς να έχουν μαθητεύσει στην προσπάθεια για γνώση, στην απόκτηση της γνώσης και  γνωστικών δεξιοτήτων, γιατί δεν πρόκειται να κριθεί η προσπάθειά τους. Θα παίρνουν απολυτήριο από τα "δεσμά του σχολείου!". Κι ύστερα,  ασυνήθιστοι στην προσπάθεια, θα αποπειρώνται επί ματαίω, αν θέλουν να μάθουν κάτι, έτσι, για να ασκήσουν ένα επάγγελμα. Μα πώς να μάθουν, όταν δεν έχουν εξασκηθεί και δεν έχουν αξιολογηθεί οι προσπάθειές τους στα πρώϊμα μαθητικά χρόνια;

Αυτή η μεταρρύθμιση, είναι μια χρήσιμη πολιτική τακτική για την επόμενη φάση! Αυτά τα παιδιά, σαν θα μπούν στο πανεπιστήμιο, είναι, έτοιμοι πια, στρατιώτες κατά της μάθησης! Και τότε, ζήτω οι καταλήψεις για λόγους αντίδρασης κι αντίστασης κατά του κατεστημένου! Όποιος θέλει να αντιταχτεί στην εξουσία θα οργανώνει εύκολα παιδικές και νεανικές αντιδράσεις για ψύλλου πήδημα. Εξάλλου, ο χαβαλές ήτανε πάντα ανάμεσα σ' εκείνα τα είδη που χρησιμοποιούν για διασκέδαση οι αμέριμνοι νέοι.

Άσε που το επόμενο βήμα είναι η θέσπιση πτυχίου για όσους το επιθυμούν! Και μάλιστα χωρίς παρακολούθηση και χωρίς (προαπαιτούμενα και λοιπές αηδίες) μαθήματα, και κυρίως χωρίς εξετάσεις. Αυτοί που θα βγούν έτσι από τα πανεπιστήμια, θα είναι και οι πιο κατάλληλοι κομματικοί στρατιώτες. Θα είναι ένας ανεγκέφαλος κομματικός στρατός. Εκμαυλισμένοι από το πελατειακό σύστημα, θα γίνουν οι αποδέκτες της άκοπης και δωρεάν απόκτησης προσόντων. Γνωρίζουμε πρωθυπουργικούς ομοτράπεζους σιτιζόμενους στο πρυτανείο.

Όλα αυτά τα σχέδια για εξαφάνιση τάχα της "βαθμολογικής πίεσης των μαθητών", όπως λέμε "δώσε στο παιδί ό,τι θέλει για να μην σε ενοχλεί", έτσι λέμε σήμερα "πάρε από το παιδί την δυνατότητα να αναπτύξει τα ταλέντα του, τις ικανότητές του και να αποκτήσει καινούργιες, και μετά θα το κάνεις ό,τι θέλεις!"

Οι παλαιότεροι μας έλεγαν "όποιος μ' αγαπά με κάνει κλαίω, κι όποιος δεν μ' αγαπά με κάνει και γελάω", εννοώντας πως ο παιδαγωγός μας, δεν αμελεί να μας βάζει μπροστά στα διλήμματα, τις υποχρεώσεις, τα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και τις ευθύνες μας. Ενώ οι εχθροί μας, διασκεδάζοντάς μας, θέλουν να μας αποκοιμίσουν για να χάσουμε τις ευκαιρίες της ζωής μας ή για να μας εκμεταλλευτούν όταν οι ιδιοτελείς επιδιώξεις τους το απαιτούν.

Ας μην αμελήσουμε να μιλήσουμε για τους γονείς που δεν έχουν το "προνόμιο" ή την δυνατότητα να ασχοληθούν με την καλλιέργεια και την μόρφωση των παιδιών τους. Αυτοί πια, δεν έχουνε καμμιά ελπίδα να γίνει κάτι για τα παιδιά τους. Κι έτσι, η αριστερή μας κοινωνία και πολιτεία, που εγκαθιδρύει την ολιγωρία ή την αδιαφορία των υπευθύνων για την προστασία των αδυνάτων,  θα γίνει χειρότερη από την παλαιότερη κοινωνία και πολιτεία μας, που θαρρούσε πως πρέπει να μεριμνά για τα παιδιά της.

Δυστυχώς, ο εχθρός δεν κοιμάται ποτέ. Το λέει η Εκκλησία μας, το έλεγε και ο Λένιν. Εμείς σήμερα, δεν είμαστε μέσα στην Εκκλησία, και  δεν διαβάσαμε ούτε και τον Λένιν, για να διδαχθούμε από τις υπερβολές, τα λάθη και την Ιστορία. Από παντού χάνουμε. Ας είναι καλά οι φιλόσοφοι υπουργοί της αποπαίδευσης των Ελλήνων!

Θέματα Παιδείας ή Φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

 

Τώρα που ξανανοίγουν τα σχολεία, είναι καιρός να προβληματιστούμε και για τα μαθήματα που θα αρχίσουν. Για τα μαθήματα που θα διδάξουμε στα παιδιά μας. Για την ζωή τους, κι όχι για την αποχαύνωσή τους. Κι είναι καιρός να πάψουμε να καθοδηγούμε την σκέψη, τις επιλογές, τις απαντήσεις και τις επιθυμίες τους, σαν να είναι τα κρανία τους έρημα κι ακατοίκητα!

Ας σταματήσουμε επί τέλους, την μαζική απο-παίδευση της νεολαίας και την άγρα λοβοτομημένων υπηρετών, για χάρη των ισχυρών συνεταίρων και φίλων μας.

Στην προηγούμενη χρονιά η εκ-παίδευση των παιδιών μας, ανάμεσα στα άλλα, χαρακτηρίστηκε και από την ειδική τους ενημέρωση μέσω της "ημερίδας για την αποδόμηση των έμφυλων ταυτοτήτων". Έτσι τα παιδιά μας θα ξεκινάνε με την πεποίθηση ότι στην ζωή τους, ανά πάσα στιγμή, όλα μπορούν να τα αλλάζουν. Πάνε πια εκείνα που ξέρανε μέχρι τότε, κι εκείνα που ξέρανε οι παλιοί. Τα παιδιά μας μπορούνε ανά πάσα στιγμή, να καταργούνε τα στερεότυπα, και να είναι σήμερα αγόρια κι αύριο κορίτσια. Ή, ταυτοχρόνως, και τα δυο. Για τα άλλα θέματα, ούτε λόγος. Έτσι είναι οι σημερινές ελευθερίες: η μία ξεκομμένη από την άλλη!

Ο φιλόσοφος υπουργός μας, με τούτη την πρωτοβουλία του,  ίσως παρέλειψε να φανερώσει ή να αποκαλύψει, στα παιδιά και στους γονείς τους,, πως αυτό το "μάθημα" μάλλον δεν  θα εξυπηρετούσε και τόσο τα ίδια τα παιδιά, την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και των οριζόντων της σκέψης τους. Ίσως, γιατί ούτε ο ίδιος δεν το σκέφτηκε, ή δεν το φαντάστηκε. [Αν, πράγματι συνέβη αυτό, φαίνεται πως η εξουσία έχασε την φαντασία της. Ή, πως φαντάσματα, πια, έχουν την εξουσία].

Η ενημέρωση αυτή, που έγινε με το κύρος

•  της αρμοδιότητας επί του αντικειμένου (του υπουργού επί της παιδείας) και 
• των αποφάσεων της εξουσίας (κυβέρνησης) επί της εφαρμοζόμενης πολιτικής, 

αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση υπαρκτών, αλλά ανομολόγητων ή/και λανθανόντων στόχων. Ένας από αυτούς, προφανώς, μπορεί να θεωρηθεί η εύκολη ανεύρεση σεξουαλικών συντρόφων,  για τους κύκλους εκείνους των αρχόντων και λοιπών επιφανών, που πλήττουν θανάσιμα στην ζωή τους, κι επιθυμούν με διάφορες ουσίες, ή  με εύκολο κι αναντίρρητο -έστω και επ' αμοιβή- σεξ, να γεμίσουν  την ερημία τους, ή  να ικανώσουν την "πνευματική" τους παραλυσία. [Αυτήν, που είναι αναποτελεσματική και άκαρπη σε τομείς παραγωγικούς. Τομείς της ζωής και όψεις της ύπαρξης που υπερβαίνουν την ικανοποίηση των ατομικών ενστίκτων, των στιγμιαίων επιθυμιών, καθώς και την ατομική απόλαυση των προνομίων της εξουσίας. Ιδιαίτερα μάλιστα, των μωροφιλόδοξων εκείνων επιδιώξεων, που έχουν άρρωστοι άνθρωποι και κοντόφθαλμοι πολιτικοί, να διατάζουν άβουλους και συμμορφούμενους θεράποντες.]

Η παραπάνω πολιτική και εκ-παιδευτική πρωτοβουλία που απευθυνόμενη στην πρώϊμη νεότητα ευαγγελίζεται την  απόλυτη ελευθερία του ατόμου, αποτελεί μια απροκάλυπτη, πλανερή κι αντιεπιστημονική προπαγάνδα υπέρ της ελευθερίας του ενστίκτου.

Η  απελευθέρωση του ενστίκτου, είναι μια μόδα, που ο σύγχρονος κόσμος παρουσιάζει ως την κορωνίδα της ελευθερίας του ατόμου. Πόσο απατηλό είναι τούτο το όραμα, θα αποκαλυφθεί σαν ο καθένας μας αναλογιστεί πως η πρόοδος του πολιτισμού δεν στηρίχθηκε στην απελευθέρωση, όσο στην καλλιέργεια του ενστίκτου. Κανένα λιοντάρι δεν αφέθηκε να σουλατσάρει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όσο κι αν ο πολιτισμός των ημερών μας εγκαινίασε τα σαλόνια της κτηνοβασίας, ή τους γάμους με άλογα κι άλλου είδους τετράποδα.

Θα μιλήσουμε για το απροκάλυπτο και το πλανερό αυτής της αντι-αισθητικής προπαγάνδας, και θα αφήσουμε στους ειδικούς επιστήμονες να εξετάσουν και να αναλύσουν τα σχετικά ερωτήματα που προκύπτουν. Και κυρίως να μας πούνε αν το ένστικτο μπορεί να αλλάζει στην φύση του, και μάλιστα ανάλογα με την μόδα ή τις απαιτήσεις του εμπορίου και της πολιτικής, ασχέτως άλλων και κυρίως ιδεολογικών προσανατολισμών αυτών.

Το ιδανικό της ελευθερίας,  που μπορεί να γεμίζει κάθε νεανική καρδιά, δεν μπορεί να αναφέρεται στην ελευθερία του εξουσιαστή να μας μετατρέπει σε μαριονέτες του. Γιατί αυτό είναι μια πρόσκληση σε εκούσια υποδούλωση. Αποτελεί χαμερπή εκμαυλισμό με αντάλλαγμα την σιωπή και την συμμόρφωσή μας, και τον εγκλεισμό μας μέσα σε μια παγίδα θανάτου. Ολοκληρωτικού κι εκούσιου ψυχικού και πνευματικού θανάτου. Κι αν δεν μιλάμε για άμεσο σωματικό θάνατο, είναι γιατί μας χαρίζουν την επ' ανταλλάγματι (επί μισθώ ή κατ' αποκοπήν αμοιβή) πρόσκαιρη απόλαυση του σαρκίου, έναντι της μελλοντικής ολοσχερούς και αναπότρεπτης αδυναμίας μας να αναιρέσουμε την πνευματική μας δολοφονία.

Το ιδανικό της ανεξαρτησίας, που μπορεί, κι αυτό να γεμίζει κάθε νεανική καρδιά, δεν μπορεί, ασφαλώς, να αναφέρεται στην "ανεξαρτησία μας από το μέλλον μας"!  Γιατί αυτό συνιστά εκχώρηση, παραχώρηση, της ελευθερίας μας. Της ελευθερίας για  να το αλλάξουμε, να το ορίσουμε και να αγωνιστούμε γι' αυτό. Συνιστά αποξένωσή μας από την ευθύνη των αποφάσεων που θα καθορίζουν την ζωή και την ευτυχία μας. Την ζωή και την ευδαιμονία μας.


Η ελευθερία του ανθρώπου αντανακλά την πνευματική κατάσταση, στην οποία έφθασε σκεφτόμενος και γνωρίζων. Η ελευθερία είναι -εν τοις πράγμασιν- πνευματική κατάκτηση, που νοηματοδοτεί την ζωή του ανθρώπου. Δεν είναι δικαίωμα, που μας το παραχωρούν οι άλλοι.  Η ελευθερία είναι αποφασιστική και διαρκής επιλογή. Όπως και η ανελευθερία.  Οι πολλές ταυτότητες  που δώσανε οι άρχοντες του κόσμου στην ελευθερία, είναι γιατί την κάνανε "εμπορεύσιμες κι ανταλλάξιμες" μερίδες. Στην άλλη μεριά της ζυγαριάς τους, ερήμην μας, έχει τοποθετηθεί η ποσότητα αληθούς ελευθερίας που δεχόμαστε να χάνουμε για κάθε μερίδα ελευθερίας που δεχόμαστε να μας αναγνωρίζεται. Γιατί, δεν πρέπει να μας διαφεύγει, πως  αυτός που μας αναγνωρίζει μόνο μια, ή μερικές όψεις της ελευθερίας μας, δεν μας αναγνωρίζει και όλες τις άλλες.

Ελευθερία είναι η απόλυτη αρμοδιότητα του προσώπου να αποφασίζει για τις επιλογές του, για την σκέψη, την δράση, τους φίλους και τα έργα του.

Αν στα νιάτα του ο άνθρωπος ταχθεί κάτω από την σημαία μιας διαφημιζόμενης "ελευθερίας", κι αποφασίζει να παλεύει για κάτι που η άγνοια ή ο ρομαντισμός του, ή η σοφιστεία του δημαγωγού, δεν του επιτρέπει να αντιληφθεί το λάθος, την πλάνη ή το ψέμμα, δεν πειράζει. Η νιότη πρέπει να "σπαταλήσει" τις δυνάμεις της για να μάθει. Αλοίμονο στις σπαταλημένες δυνάμεις που χάθηκαν, χωρίς ο άνθρωπος να γίνει καλύτερος. Για τον εαυτό του και για τους άλλους. Αλοίμονο, στη νιότη που δεν άφησε πίσω της διδάγματα. Που έφυγε "δωρεάν".

Κανείς, ποτέ, δεν πρόκειται να κατακρίνει τους νέους που αφοσιώθηκαν, που αγωνίστηκαν ή που χάσανε τις μάχες με το καινούργιο. Εκείνο, όμως, που είναι ασυγχώρητο σε μια κοινωνία, είναι όταν ντύνουμε τις νεανικές μας επιλογές, παρά τις περί του αντιθέτου ενδείξεις και αποδείξεις, με τον μανδύα του ιερού και του απαραβίαστου. Από φόβο, Από το φόβο της ήττας, κι από τον φόβο της αναθεώρησης των λαθών μας. Ή από την ισχυρογνωμοσύνη πως κατέχουμε το σωστό.

Ο φόβος είναι ίδιον των δειλών, για τούτο λένε, πάντα, πως πετύχανε. Η αναγνώριση και η συναίσθηση της ουσίας της ήττας είναι συνακόλουθο του αγώνα, από τον οποίο μαθαίνει κανείς, και γι' αυτό προοδεύει. Ενώ, η ισχυρογνωμοσύνη είναι ίδιον των ματαιόδοξων, των μωροφιλόδοξων, των εμμονικών, των αυταρχικών, που είναι αγύριστα κεφάλια και πηγαίνουνε τον κόσμο πίσω, πηγαίνουνε τον κόσμο στον χαμό και τον όλεθρο. 'Αλλοτε γιατί τους αρέσει, άλλοτε γιατί ευηθώς (ανοήτως) ή αυθαιρέτως, το πιστεύουν, κι άλλοτε -επικίνδυνα άρρωστα- απλώς, για να γίνει το δικό τους.

Μόνο η γενναία αναθεώρηση των εσφαλμένων ή ατυχών επιλογών που μας βοηθάει να διορθώσουμε τα λάθη, τα δικά μας αλλά και των άλλων, είναι αποτέλεσμα σοφίας. Μιλάμε για τα λάθη, που μας φρονημάτισαν κι έκαναν την δράση και τις αποφάσεις μας, προνοητικές και προπαρασκευαστικές των επόμενων βημάτων πολιτισμού και προόδου, κι έκτοτε μας καθοδηγούν στο να προλάβουμε ένα καινούργιο κακό. Όποιος δεν μαθαίνει από την ιστορία του, θα ξανακάνει τα ίδια λάθη.

Η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από οποιαδήποτε σημαία στα νιάτα μας, αν δεν μας έκανε  ωριμότερους, γενναιότερους, σοφώτερους και καλύτερους ανθρώπους, ήταν μια παιδική ασθένεια, από την οποία δεν ιαθήκαμε ποτέ και η οποία μας άφησε ανεξίτηλη αναπηρία.

Αν η πιο τραγική στιγμή της ζωής του ανθρώπου

• είναι εκείνη που βγήκε από το κέλυφος του εαυτού του κι αντίκρυσε πόσο μικρός είναι μπροστά στον απέραντο κόσμο. 

η πιο κρίσιμη στιγμή στην ζωή του ανθρώπου

• Είναι η στιγμή που στάθηκε μπροστά στο έργο των προηγούμενων ανθρώπων και πήρε θέση, αν θα δουλέψει για το καλό όλου του κόσμου, ή 
• αν θα αγωνιστεί σαν να είναι μονάχος πάνω σε έναν κόσμο που ολοκληρωτικά του ανήκει.

Υπόμνημα: Το σημείωμα τούτο γράφτηκε με αφορμή την δήλωση του Μίκη μας (28/8)  πως «Η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας»

Ο διχασμός των Ελλήνων είναι δείκτης μιμητισμού και αμάθειας

 

Ανάμεσα στις μέρες που έρχονται, είναι κι η μέρα μνήμης του ξεσηκωμού για την εθνική μας παλιγεννεσία. Κάποιοι θα θεωρήσουν τη μέρα τούτη, μέρα άχρηστης μνήμης, άλλοι πάλι, ανάγκη για πανηγυρική κι αθάνατη μνήμη, κι άλλοι δεν θα ξέρουν τί και γιατί θυμόμαστε και τιμάμε τούτη τη μέρα.

Αυτοί, θα θεωρούν τις εκδηλώσεις μνήμης, άχρηστες, και την σχετική περίοδο της Ιστορίας, να χαρακτηρίζεται από την έντονα ρατσιστική συμπεριφορά των Ελλήνων έναντι των κατακτητών τους (ειπώθηκε, ακόμη κι αυτό!).

Αυτοί θα ζητάνε, τουλάχιστον, την κατάργηση των εκδηλώσεων μνήμης,  και την διαγραφή της Ιστορίας, αν δεν καταδικάζουν μάλιστα, στο αιώνιο πύρ, τον ρατσιστή έλληνα που δεν καθότανε στ' αυγά του, αλλά ήθελε επανάσταση για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Οι αιτίες του κακού; Πολλές! Μια η επίδοξη και μια η καθεστηκυία εξουσία, μια η "κοινωνία" που δεν ξέρει τί θέλει, μια η δική μας ολιγωρία, μια η μόδα, άλλη τα συμφέροντα! Κι  εμείς; Αλήθεια, εμείς, τί κανουμε για να νοιώθουμε ενσυνείδητοι κι όχι αυτόματοι, για να καταλαβαίνουμε κι όχι για να ακολουθούμε; Για να ζούμε και να βιώνουμε, κι όχι απλά-κινηματογραφικά- να ξεδιπλώνουμε ως εικόνες τα δρώμενα στην ζωή μας; 

Αντιγράφω λοιπόν, για τις ανάγκες του ιστολογίου, ένα απόσπασμα από την συνέντευξη, που έδωσε (ανάμεσα σε άλλους, και) ο κ.  Χρήστος Γιανναράς  (huffingtonpost.gr)  για την ελληνική ταυτότητα, την σχέση του Έλληνα με το παρελθόν και τον τόπο, αλλά και τις παθογένειες που εξακολουθούν να τον κρατούν καθηλωμένο, :

Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου: (...) δεν μπορώ να μη σχολιάσω αυτό που συμβαίνει σήμερα, όπου δεν ξέρουμε τι ακριβώς είμαστε και τι θέλουμε. Είμαστε Ευρωπαίοι; Έλληνες; Από τη μια μισούμε την Ευρώπη και από την άλλη θέλουμε να είμαστε μέρος της. Παράλληλα, ουκ ολίγοι στην πατρίδα μας νιώθουν άβολα με το να δηλώσουν Έλληνες, προτιμούν να ανήκουν, όπως λένε, στην κατηγορία των ανθρώπων γενικά και αόριστα, ο εθνικός προσδιορισμός τους απωθεί.

Ο Χ. Γιανναράς απαντά: 

"Κοιτάξτε, αυτά νομίζω, ταπεινά φρονώ, ότι είναι συμπτώματα μιας φοβερής πτώσης του επιπέδου. Οι άνθρωποι δεν προβληματίζονται, δεν σκέπτονται. Αυτό το δίλημμα, του πόσο είμαστε Έλληνες ή Ευρωπαίοι είναι ένα ψευτοδίλημμα που γεννήθηκε τους τελευταίους αιώνες, βέβαια αρκετά εγκαίρως, από τον Κοραή.

Αυτός είναι ο κακός δαίμων του ελληνισμού, όπως τον χαρακτηρίζει ο Ράνσιμαν, διότι έφτιαξε μια θεωρία ότι την αρχαία Ελλάδα τη διέσωσε η Δύση. Ποια Δύση; Η Δύση των βαρβάρων, the barbarian west, που έφτασαν -σε ένα πρωτόγονο επίπεδο- στην Ευρώπη από τον τέταρτο ως  τον έκτο αιώνα.

Αυτοί λοιπόν μετά την πτώση της Κωνσταντινούπουλης, εμφανίσθηκαν ότι διέσωσαν την αρχαία Ελλάδα.

Εμείς με την τουρκοκρατία, λέει ο Κοραής, χάσαμε κάθε συνέχεια. Επομένως, εάν θέλουμε να γίνουμε Έλληνες, πρέπει να γίνουμε πρώτα Ευρωπαίοι, για να γίνει μετακένωση της ελληνικότητας. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να φτιάξουμε ένα κράτος μιμητικό, ένα κράτος μεταπρατικό. Τα πάντα είναι αντιγραφή. Εκεί είναι ο πολιτισμός, εκεί είναι τα φώτα. Ό,τι ήταν εδώ, θεωρείτο καθυστέρηση, βαρβαρισμός. Οπότε καταλαβαίνετε ότι επάνω σε αυτή τη σχιζοφρένεια έχει οικοδομηθεί ένα κράτος".

Έτσι, λοιπόν. Γι' αυτό στα μυαλά μας υπάρχει ταραχή και χάσμα. Γιατί κάποιοι μας είπαν πως δεν είμαστε αυτό που νοιώθουμε!

Και κάποιοι άλλοι, για να μας  διοικήσουν καλύτερα, περισσότερο πειθήνια, περισσότερο ελέγξιμα και συνεργάσιμα από την  πλευρά μας, μας κάναν "ευρωπαϊκό κράτος", κατά πώς ξέρανε, κι αφήσανε σ' εμάς (αν θα το θυμηθούμε, ή αν στο μεταξύ δεν μπερδευτούμε, ή αν τελικά μας το επιτρέψουν) να προβούμε αυτοβούλως στην εκ των υστέρων "μετακένωση της ελληνικότητάς μας". Σαν να επρόκειτο για αντιβίωση σε εφάπαξ δόση, σε ορισμένη ώρα!

Αλλά αυτοί που διαβάσανε τα ελληνικά πονήματα, κι είδανε τις μεγάλες και πανθρώπινες ιδέες, τον μόχθο, το τίμημα της προσπάθειας, την ύβρη, αλλά και την σοφία του πνεύματος, που όμοιά της δεν ξανάγινε μέχρι τότε, και που διαβάσανε ακόμη και τον λόγο του Ευαγγελίου, όλα αυτά τα χρησιμοποίησαν, όπως η κάθε εξουσία χρησιμοποιεί τα όπλα της! Δεν στάθηκε δυνατό να τα νοιώσουν, σαν που η δικιά τους η ζωή (και πολιτιστική πορεία) δεν είχε δημιουργήσει τέτοια έργα. Αυτοί, στο διάβα της ιστορίας τους, ζήσαν πολεμικά, κατακτητικά. αποικιοκρατικά, εξουσιαστικά.

Πώς λοιπόν να καταλάβουν, τον Ελληνικό τον τρόπο, του διαλέγεσθαι, του συμπράττειν, του κοινωνείν, του ανέχεσθαι, του ομονοείν, του λέγειν και θνήσκειν για υπέρτερα αγαθά;

Το μέγα μας κακό, την αρχομανία μας, την διδάχτηκαν πολύ καλά όλοι αυτοί οι κηδεμόνες μας. Και τώρα, με αυτό το ίδιο το όπλο μας, μας εξουσιάζουν και μας διαφεντεύουν. Εξουδετέρωσαν την επαναστατικότητα του φρονήματός μας και την αγάπη προς την ελευθερία μας, με τα καθρεφτάκια της οικονομικής άνεσης που είναι περιστασιακή και τις χαντρούλες του βιοτικού  επιπέδου, που είναι θέμα μόδας, τεχνολογίας και επικαιρότητας.

Κι όσο για την επαναστατικότητα του φρονήματος που διδάχτηκαν, αυτήν την κράτησαν για τον εαυτό τους, ενώ για την αγάπη και την εσωτερική ανάγκη προς την ελευθερία,  είπανε πως είναι η ευρωπαϊκή συμφωνία, που επιβάλλει να την έχει μόνο ο οικονομικά ανεξάρτητος για κάθε ανάγκη του από τρίτους, κι όχι ο εξαπατημένος, ή ο περιαχθείς σε κατάσταση ένδειας κι ανάγκης.

Η αφέλεια, ή η βλακεία του τελευταίου (του εξαπατημένου ή/και περιαχθέντος σε ένδεια και ανάγκη), και κυρίως των ηγετών και των εκπροσώπων του, καταδικάζει τον ίδιο να μένει στ' αμπάρια της Ιστορίας και του Πολιτισμού, και να σαπίζει στα αζήτητα του κόσμου της δημιουργίας και της παρουσίας.

Μπορεί, έτσι, τελικά, να αφανιστεί αυτός "ο λεκές" που διατρέχει τις ατέλειωτες δέλτους της ιστορίας, με την δια μακρών περιγραφόμενη πορεία και δημιουργία του στους αιώνες, απομυθοποιώντας την δόξα και τις βλέψεις των σημερινών μεγάλων του κόσμου.

Το χειρότερο δεν είναι, που όλα μπορεί να χαθούνε, αλλά είναι που οι κάστες ηγετών, και οι κάστες εκπροσώπων, αυτοί όχι! Αυτοί δεν θα χαθούνε ποτέ, γιατί διαπραγματεύονται χωριστά για τα προνόμια και τον λογαριασμό τους. ]Είδατε τώρα, που δεν θα περιορίσουν τις συντάξεις τους, ενώ πετσόκοψαν τις δικές μας;]

Αυτοί είναι πάντα η πηγή του κακού! Οι ασύνετοι  άρχοντες. Οι αρχόμενοι από τα πάθη τους. Γι' αυτούς, εμείς φταίμε. Γιατί από δική μας ολιγωρία, αφέλεια και αμέλεια τέτοιοι μας εξουσιάζουν. Πάντα από δική μας ολιγωρία κακοπαθαίνουμε και χανόμαστε, και στα μικρά, τα καθημερινά, και στα μεγάλα, τα διαρκή και παντοτινά. Γι' αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε την δική μας την ευθύνη.

Γιατί δεν χρησιμοποιούμε ελληνικές λέξεις;

 

Σε πειρασμό με βάζει πρωΐ-πρωΐ ο αγαπημένος μου εξάδελφος, που μου στέλνει αυτό το μήνυμα. Και δεν θα αντισταθώ, Θα το δείξω σε  όλους τους φίλους μου! Δεν ξέρω από πού και πώς σταχυολόγησε όλα τούτα τα στοιχεία, μα επειδή συνιστούν μια -καθόλου αμελητέα- όψη του κακού που μαστίζει την ζωή και την εθνική
μας επιβίωση, σας το μεταφέρω αυτούσιο:

Γιατί δεν χρησιμοποιούμε ελληνικές λέξεις;

Έχουμε τόσο ωραία και πλούσια γλώσσα, που είναι απορίας άξιο γιατί συνήθως χρησιμοποιούμε ξένες λέξεις και εκφράσεις στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. (Γιατί έχει επικρατήσει η ιδεοληψία – και από τους δύο συνομιλητές - πως αν μεταχειριστούν την ξένη λέξη θα προκαλέσουν καλύτερη εντύπωση και ο λόγος τους θα γίνει πιο πειστικός; Πρόκειται άραγε για σύμπλεγμα κατωτερότητας;)

Θεωρούμε εκσυγχρονισμό την καθημερινή μας συνεννόηση σε αμερικανο-ελληνικά ή γαλλο-ελληνικά κλπ, διεκδικώντας παγκόσμια πρωτοτυπία.
 
Ποιος άλλος λαός (του οποίου η γλώσσα διδάσκεται σε σχολεία και πανεπιστήμια του εξωτερικού) προσπαθεί να εξαφανίσει τον γλωσσικό του πλούτο;

Και σ΄ αυτό (δυστυχώς) είμαστε μοναδικοί . . . Προτιμούμε, για παράδειγμα, να λέμε (και το χειρότερο, να γράφουμε!): 

Πρεστίζ αντί κύρος
Καριέρα αντί σταδιοδρομία
Ίματζ αντί εικόνα
Σαμποτάζ αντί δολιοφθορά
Γκλάμουρ αντί αίγλη / λάμψη
Μίτινγ αντί συνάντηση
Κουλ αντί ψύχραιμος
Τιμ αντί ομάδα
Πρότζεκτ αντί σχέδιο / μελέτη
Ντιζάιν αντί σχέδιο
Τάιμινγκ αντί συγχρονισμός
Σπόνσορα αντί χρηματοδότης / χορηγός
Τσεκάρω αντί ελέγχω
Μοντάρω αντί συναρμολογώ
Ρισκάρω αντί διακινδυνεύω
Σνομπάρω αντί περιφρονώ / υποτιμώ
Υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα σαν κι αυτά. Τόσες υπέροχες ελληνικές λέξεις, μένουν στα γλωσσικά ερμάρια (ντουλάπια), γιατί ξεχάσαμε (κάποιοι ίσως δεν έμαθαν ποτέ), πώς και πού να τις χρησιμοποιούμε για να αποδώσουν τα νοήματα όπως πρέπει . . .
Δυστυχώς το αρμόδιο Ελληνικό Υπουργείο, μαζί με το "Παιδαγωγικό Ινστιτούτο", όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για τη διατήρηση, με την κατάλληλη διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας, αλλά κάνουν τα πάντα για την διάβρωση της. 

Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε, ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ TΟΥΣ και τι κάνει η Ελλάδα...

1. Ρωσία.
Διάταγμα του Προέδρου Πούτιν, το 2003, προβλέπει επιβολή αυστηρότατων προστίμων, σε όποιον τυχόν επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει το Λατινικό αντί του Κυριλλικού αλφαβήτου.
2. Ιαπωνία και Κορέα.
Απαγορεύουν όχι μόνο την οποιαδήποτε αλλοίωση του αλφαβήτου τους, αλλά και την χρήση ξενόγλωσσων επιγραφών.
3. Κίνα.
Ίδρυσε ειδική Υπηρεσία των Υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού, που επιβάλλει στους διαφημιστές να μην χρησιμοποιούν λογοπαίγνια που διαφθείρουν την γλώσσα.
4. Ισπανία.
Απείλησε με αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν η ΕΕ επέμενε στην υπόδειξη για την κατάργηση του "τήλδε", δηλαδή του τονικού τους σημείου, που μοιάζει με την δική μας (πρώην) περισπωμένη.
5. Γαλλία.
Ήδη προχωρά σε απο-αγγλισμό της γλώσσας της, διατηρεί μόνο της προερχόμενες από την Ελληνική γλώσσα και επιβάλλει διοικητικές κυρώσεις κατά των τυχόν χρησιμοποιούντων αγγλικούς κυρίως τίτλους σε πινακίδες, διαφημίσεις κ.λ.π.
6. Ισραήλ.
- Ιδρυσε από το 1948, την Ακαδημία της Εβραϊκής γλώσσας.  

• Κατάφερε το1948 μετά από ….4.000!!! χρόνια να επαναφέρει και επιβάλει τη χρήση της αρχαίας - μέχρι τότε νεκρής - Εβραϊκής γλώσσας. 
•  Για να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιο τους με τις ονομασίες νέων φυτών, πραγμάτων, επιστημονικών όρων και δραστηριοτήτων, που δεν υπήρχαν στην αρχαία τους γλώσσα, δημιούργησαν νέες (εβραιογενείς) λέξεις.
• Κατέστησαν την ανανεωμένη, εμπλουτισμένη και ενισχυμένη αυτή γλώσσα τους, ενιαίο γλωσσικό όργανο εκπαιδεύσεως, διοικήσεως, αλλά και συγγραφής βιβλίων και δημοσιογραφίας, με αυστηρότατους ελέγχους και διαρκή εποπτεία, επιμελούμενοι την ορθή χρήση της.

7. Ε Λ Λ Α Δ Α. Επεμβάσεις στην γλώσσα μας τα τελευταία 35 χρόνια.

• α) Αν και δεν υλοποιήθηκε, αξίζει να καταγραφεί... Λέγεται ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως Πρωθυπουργός το 1975, είχε καλέσει στο γραφείο του, τον Υπουργό Πολιτισμού Κ.Τσάτσο και τον επικεφαλής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Ευάγγ. Παπανούτσο και, μεταξύ άλλων, τους είπε ότι έπρεπε κάποια στιγμή να σκεφθούν το ενδεχόμενο να συνδυαστεί το Ελληνικό αλφάβητο με το λατινικό και να εξετασθεί και το θέμα της φωνητικής γραφής!!!! Τότε, όπως διέρρευσε αργότερα, σαν ελατήρια πετάχθηκαν επάνω οι δύο συνομιλητές του και του δήλωσαν, χωρίς περιστροφές, ότι παραιτούνται. Ο Καραμανλής απέσυρε το θέμα και ο Κ. Τσάτσος, αργότερα, αφηγήθηκε: "Δεν πίστευα στα αυτιά μου"...
• β) Το 1976 ο Υπουργός Παιδείας Γεώργιος Ράλλης, με εγκύκλιό του, αυθαίρετα και αντιδημοκρατικά, καταργεί την καθομιλουμένη απλή καθαρεύουσα και επιβάλλει την Δημοτική. Δεν αρκείται, όμως, σε αυτό και εισάγει την παράλληλη διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με μετάφραση των διδασκομένων κειμένων εις την Δημοτική. Αργότερα, δηλώνει ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο και σοβαρότερο λάθος της πολιτικής του καριέρας.
• γ) Το 1981 επιβάλλεται από την Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με Υπουργό Παιδείας τον Ελευθέριο Βερυβάκη, το μονοτονικό, με τροπολογία, που αιφνιδίως προτάθηκε κοντά στα μεσάνυχτα, όταν η Βουλή των Ελλήνων, κατά την συνεδρίαση της 11-1-82 είχε περατώσει την συζήτηση και είχε ψηφίσει το ένα και μοναδικό άρθρο του Νόμου 1228, που αποτελούσε κύρωση της από 11-11-1981 πράξεως του Προέδρου της Δημοκρατίας "Περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια της Γενικής και επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως" (με ακριβώς αυτόν τον τίτλο δημοσιεύτηκε στο Α τεύχος της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως). Από πόσους Βουλευτές ψηφίστηκε η τροπολογία αυτή; Κατά δήλωση του αείμνηστου Παν. Κανελλόπουλου, ο οποίος δεν ήταν παρών στην συνεδρίαση, αφού ουδείς γνώριζε πως η Κυβέρνηση θα εισήγαγε αιφνιδίως, προσκολλημένο σε άσχετο, επουσιώδη νόμο, τέτοιο μέγιστο εθνικό θέμα για συζήτηση, ψηφίστηκε από όχι από περισσότερους από τριάντα (30) βουλευτές... Αυτό επιβεβαιώνει και ο ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος (στο ΕΘΝΟΣ την 8-5-1990).

 Παρατίθενται και οι αιτιολογίες της τροπολογίας. 

• 1- Οι αρχαίοι έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν στην γραφή τους τόνους και πνεύματα.
• 2- Οι μαθητές αφιερώνουν για την εκμάθηση τόνων και πνευμάτων περισσότερες από 6.000 διδακτικές ώρες.
• 3- Με την εφαρμογή του μονοτονικού θα προκύψει μείωση των δαπανών εκτυπώσεως και εκδόσεως των εφημερίδων και των βιβλίων, κατά 30%.

Σημείωση: Όσον αφορά την πρώτη αιτιολογία είναι σωστή διότι οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την μεγαλογράμματη γραφή, τα κεφαλαία.

Όσον αφορά την δεύτερη αιτιολογία, στερείται σοβαρότητος, επειδή οι 6.000 ώρες διδασκαλίας (κατά τον εισηγητή), χρειάζονται 27,5 χρόνια διδασκαλίας!
 
Η τρίτη αιτιολογία είναι βάσιμη, όσο και ειδεχθής. Οι μεγαλοεκδότες και οι παντοδύναμοι δημοσιογραφικοί οργανισμοί (τέταρτη εξουσία ή πρώτη;), αυξάνουν αισθητά τα κέρδη τους.

Τί λέτε θα συμβάλλουμε στον αφελληνισμό της γλώσσας μας και της ταυτότητάς μας, ή θα αγωνιστούμε για να επιβιώσουμε ως Έλληνες, που δεν ντρεπόμαστε γι' αυτό που είμαστε και γι' αυτό που θέλουμε να είμαστε;

Ένα σημείωμα αλλιώτικο από τ' άλλα

Ένα Ευχαριστώ

σε όσους μοιράζονται μαζί μου τις σκέψεις
που στεγάζει η «Φιλαρέτη»,

    και τις έγραψα, 

• σαν κόρη, 
• σαν μάνα, με τα παιδιά μου στην ξενητειά, 
• σαν αδελφή, μακριά από τ' αδέλφια μου, 
• σαν θεία, με πολλά αγαπημένα ανήψια, μακριά μου
• σαν γιαγιά αγαπημένων και φιλομαθών νεαρών βλαστών, προσδοκώντας και τους επόμενους, δικούς μου και άλλους...να 'ρθούν στην παρέα μας... για να μαθαίνουμε, και να δενόμαστε, λέγοντας τις ιστορίες και τα παραμύθια μας.
• σε ώρες αναλογισμού ευθυνών και υποχρεώσεων
• σε ώρες μνήμης ευεργεσιών και αγάπης
• σε ρομαντικές ώρες
• σε ώρες θλίψης
• σε ώρες αποχαιρετισμού αγαπημένων
• σαν καλή και καρδιακή φίλη, 
• για πολλούς κι αγαπημένους ζωής παραστάτες... και, τέλος

• σαν χαμόγελο
• και σαν καλωσόρισμα, σε όσους καλοπροαίρετα επισκέπτονται το στέκι αυτό
• μαζί με μια ευχή για την ημέρα: Καλή κι Ευλογημένη Χρονιά το 2017!

Σχόλιο σε μία «μεταρρύθμιση-έκθεση ιδεών» για την εκπαίδευση, αλλά μακριά από παιδευτικούς στόχους!!

 

Διαβάζω στην ηλεκτρονική έξδοση της εφημερίδας «το Βήμα» το άρθρο με τίτλο «Οι «ιδέες» για το Λύκειο και την εισαγωγή στα ΑΕΙ» του  καθ. κ. Γ. Μπαμπινιώτη. Ύστερα από αυτό, θεωρώ περιττό να διατυπώσω τις δικές μου επιφυλάξεις, για την  μεταρρύθμιση που σχεδιάζουν οι οραματιστές της αλλαγής του κόσμου. Αυτοί μάλιστα, ξεκινάνε το έργο τους από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πιάνοντας τον άνθρωπο στον πνευματικό του ύπνο, με στόχο, ενδεχομένως, να μην «ξυπνήσει» ποτέ...

Ο κ. Μπαμπινιώτης έχει τον λόγο, κι εγώ «αντιγράφω», για τους φίλους μου, αναδημοσιεύοντας ολόκληρο το άρθρο του, τονίζοντας την γραφή του , σε ορισμένα -κατά την κρίση μου- σημεία. Το εν λόγω άρθρο έχει ως εξής:

Τα θέματα τής Παιδείας δεν επιδέχονται πρόχειρο αντιπολιτευτικό λόγο, σε ό,τι καθορίζει σημαντικά το μέλλον τής χώρας. Ας συζητήσουμε, λοιπόν, νηφάλια τις απόψεις τής Επιτροπής που δημοσιεύτηκαν στο «Βήμα» (2.10.2016).

Πρόκειται για μια εξαιρετικά φιλόδοξη ιδεαλιστική (και ιδεολογική) θεωρητική σύλληψη με αρκετές σωστές θέσεις, αλλά με ένα καίριο καθοριστικό μειονέκτημα: ότι (για όσους γνωρίζουν από μέσα την Εκπαίδευση) είναι πρακτικά ανεφάρμοστη. Υπ' αυτή την έννοια δεν πρόκειται για συγκροτημένη και επεξεργασμένη ως προς την εφαρμογή της «πρόταση», αλλά περισσότερο για ένα «σύνολο ιδεών».

Μερικές θετικές πλευρές της αξίζει, κατ' αρχήν, να τις επαινέσουμε, πολύ περισσότερο που ταυτίζονται με τις δικές μας αντίστοιχες θέσεις τού Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία τού 2009 (τού οποίου είχα την ευθύνη ως πρόεδρος). Η διαφορά είναι ότι δεν γίνεται καμία πρόνοια για τον τρόπο εφαρμογής τους:

1. Σωστό ότι θα έχουν λόγο τα ΑΕΙ στη διαμόρφωση των κριτηρίων βαρύτητας των συντελεστών των μαθημάτων (κατά 20%), αλλά ακατανόητο και αντιφατικό είναι ότι δεν θα έχουν τα ΑΕΙ λόγο στις «Σχολές υψηλής ζήτησης», όπου είναι εκ των πραγμάτων αναγκαίο να έχουν μείζονα λόγο!

2. Σωστό να επιλέγει ο μαθητής Λυκείου μαθήματα που τον ενδιαφέρουν (4 από τα 6 μαθήματα τεσσάρων κύκλων), αλλά δεν φαίνεται να έχει υπολογισθεί το πλήθος των μαθημάτων που χρειάζονται προς επιλογή, καθώς και το πλήθος των ειδικών καθηγητών που απαιτούνται για να τα διδάξουν σε κάθε Λύκειο (άρα ή δεν θα διδάσκονται όλα τα μαθήματα σε όλα τα Λύκεια ή θα συγχωνευθούν μεταξύ τους περισσότερα Λύκεια για να βγουν πέρα ή θα συγκερασθούν οι ειδικότητες), δοθέντος ότι προβλέπεται και διδασκαλία κάποιων βασικών μαθημάτων σε δύο επίπεδα (βασικό και υψηλό), ο αριθμός των διδασκόντων (και μάλιστα των ειδικοτήτων) και οι αναγκαίες υποδομές σε αίθουσες διδασκαλίας πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα.

3. Σωστό να λαμβάνεται υπόψιν η επίδοση των μαθητών στο Λύκειο (ίσχυε ήδη), με τον τελικό βαθμό να προκύπτει από τις γραπτές εξετάσεις στην Α' και τη Β' Λυκείου σε συνδυασμό με τους προφορικούς βαθμούς (μέσον όρο) των 4 τετραμήνων (2 τής Α' και 2 τής Β' Λυκείου), καθώς και τής βαθμολογίας των 2 γραπτών εργασιών κατά μάθημα (1 στην Α' και 1 στη Β' Λυκείου), αλλά η εξέταση θα γίνεται σε διδακτέα ή διδαχθείσα ύλη και πώς εξασφαλίζεται η κάλυψη τής ύλης από όλα τα σχολεία (μέγιστη η διαφορά κατά σχολεία); πώς εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα τής προφορικής βαθμολόγησης (φτάνει το να μην αποκλίνει περισσότερο από 3 μονάδες); πώς εξασφαλίζεται η ποιότητα και η αντικειμενική βαθμολόγηση χιλιάδων γραπτών εργασιών; δοθέντος ότι η εισαγωγή στα ΑΕΙ θα εξαρτάται κατά 80% από τη βαθμολογία τής επίδοσης στο Λύκειο, για δε τις Σχολές υψηλής ζήτησης κατά 99%, εξασφαλίζεται η αντικειμενική αξιολόγηση σε όλη την Επικράτεια; δηλώνεται ότι τα θέματα θα ορίζονται από μια Κεντρική Επιτροπή (δηλ. από «Τράπεζα θεμάτων» η οποία ίσχυε και καταργήθηκε!), αλλά δεν δηλώνεται το ουσιώδες, ποιος διορθώνει και βαθμολογεί.

Αυτά ως προς μερικές από τις διατυπωθείσες «ιδέες» τής Επιτροπής, των οποίων όμως η εφαρμογή είναι φανερό ότι πρακτικά είναι από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Ωστόσο, υπάρχουν και μείζονα θέματα παιδευτικών στόχων και επιλογών:

1. Το Λύκειο στην πράξη, με τον τρόπο που συλλαμβάνει τον ρόλο του η Επιτροπή αποκτά και επισήμως φροντιστηριακό χαρακτήρα προετοιμασίας των ικανών (και μόνον) μαθητών για εισαγωγή στα ΑΕΙ. Χάνει τον κύριο χαρακτήρα του, που πρέπει να είναι η απόκτηση από τους μαθητές στην πιο γόνιμη ηλικία τους (17-18 ετών) μιας γενικής μόρφωσης, η οποία δεν προσφέρεται σε πιο πρώιμες ηλικίες και η οποία ανοίγει ορίζοντες στον μαθητή για ωριμότερες αποφάσεις ζωής καθώς και για έναν πνευματικό οπλισμό που θα χρειασθεί ό,τι κι αν κάνει επαγγελματικά. Η ειδίκευση με επαγγελματική διέξοδο είναι έργο των ΑΕΙ, όχι τού γενικού Λυκείου. Στο Λύκειο μόνο ένας αδρός προσανατολισμός (μέσα και από κάποιες επιλογές) είναι το ζητούμενο, όχι ειδίκευση. Αρα, στην πράξη η σύλληψη τής λυκειακής εκπαίδευσης από την Επιτροπή πάσχει στον πυρήνα της. Πολύ περισσότερο που πάει «άτσαλα» και πρόχειρα να μιμηθεί κάπως το Ι.Β. (International Baccalaureate), το οποίο βεβαίως έχει άλλες απαιτήσεις, άλλη φιλοσοφία και άλλον προορισμό, όντας μια πραγματικά «ελιτίστικη» μορφή εκπαίδευσης.

2. Οι γραπτές διπλωματικές εργασίες (που θα βαρύνουν μάλιστα κατά πολύ) κινδυνεύουν να ευτελισθούν σε απλή συλλογή πληροφοριών που δεν προσφέρεται για ουσιαστική απαιτητική αξιολόγηση των πραγματικών δυνατοτήτων και τής επίδοσης των μαθητών, αφού θα συντάσσονται σε ανύπαρκτες σχολικές βιβλιοθήκες και με πολύ περιορισμένη χρήση των διαδικτυακών δυνατοτήτων, με υπερφορτωμένους σε ώρες διδασκαλίας εκπαιδευτικούς, ανεκπαίδευτους στο να καθοδηγήσουν τέτοιου επιπέδου γραπτές εργασίες (ιδίως διπλωματικές). Αυτά δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς ουσιώδεις αλλαγές στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και στην πανεπιστημιακή κατάρτιση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων.

3. Το σχέδιο ιδεών τής Επιτροπής ως προς το Λύκειο καθιερώνει ένα Λύκειο δύο ταχυτήτων: των «καλών» μαθητών με «εθνικό απολυτήριο» που ανοίγει τον δρόμο προς τα ΑΕΙ και των «αδύνατων» μαθητών με ένα απλό «πιστοποιητικό σπουδών» που εξασφαλίζει πιθανόν κάποια πιστοποίηση ή κάποια είσοδο σε «σχολές ερημίας» (υποβαθμισμένες με πολύ χαμηλή ζήτηση). Κι αυτά αφού θα έχουν προηγηθεί 10 χρόνια σπουδών (6 Δημοτικού και 4 Γυμνασίου) με ελάχιστες έως μηδενικές απαιτήσεις (ο μαθητής προάγεται, με το μόλις καθιερωθέν σύστημα, με μέσον όρο 8 στα 4 κύρια εξεταζόμενα μαθήματα τού Γυμνασίου ή με μέσον όρο 12 σε όλα τα μαθήματα, εξεταζόμενα και μη!...), με ένα επίπεδο σπουδών δηλ. που δεν προσφέρεται για ένα Λύκειο ειδικών γνώσεων και αναβαθμισμένων απαιτήσεων, έστω ψευδο-I.B. τύπου.

Με όσα γράφονται στις γραμμές αυτές δεν αμφισβητούμε ούτε τις καλές προθέσεις ούτε κάποιες ορθές - έστω και υπερβολικά φιλόδοξες - θέσεις τής Επιτροπής. Ο συνάδελφος κ. Αντώνης Λιάκος και οι συνεργάτες του δούλεψαν για ό,τι θεωρούν καλύτερο. Προσωπικά, συμβαίνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο σύνθετα, πολύπλοκα και δύσκολα στη σύλληψη και την εφαρμογή τους είναι αυτά τα θέματα, ιδίως με την κατάσταση που επικρατεί στην Εκπαίδευσή μας μετά την κρίση. Και το έργο τής Επιτροπής, το ξαναλέω, δεν στερείται κάποιων θετικών επιδιώξεων, με προφανή την προσπάθεια καινοτομίας. Ωστόσο, θα πρέπει η ηγεσία τού υπουργείου Παιδείας να μελετήσει εις βάθος τα προβλήματα εφαρμογής αλλά κυρίως την ίδια την ουσία των ιδεών τής Επιτροπής, συνεργαζόμενη με μάχιμους εκπαιδευτικούς που διαθέτουν πολύτιμη πείρα. Θέλουμε ένα Λύκειο-Φροντιστήριο αντί για ένα Λύκειο γενικής μόρφωσης που ήταν πάντα η σημαία τής Αριστεράς; Τέλος, ως προς την ευαγγελισθείσα κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων δεν μπορεί, νομίζω, να γίνει σοβαρός λόγος για ένα λειτουργικό και εφαρμόσιμο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ που να διαθέτει αντικειμενικότητα και αξιοπιστία ώστε να μπορεί να γίνει αποδεκτό.

ΥΓ.: Ως προς το περιεχόμενο τής διδασκαλίας των Θρησκευτικών στα Σχολεία, το να μιλάς στα παιδιά ενός ορθόδοξου χριστιανικού λαού για τη νιρβάνα, την μπούρκα ή για τις επωνυμίες τού Αλλάχ και τον πανθεϊσμό των ινδιάνικων φυλών στο όνομα μιας δήθεν θρησκειολογίας (που δεν διδάσκονται συστηματικά ούτε οι θεολόγοι) αποτελεί μια ιδιάζουσα παιδευτική σύλληψη στα όρια τού curiosum και τού absurdum, ενδιαφέρουσα αν δεν επρόκειτο να εφαρμοσθεί σε ελληνόπουλα. Ο ευφυής και ευαίσθητος θεολόγος - με ένα γενικό κατάλληλο χρηστικό βοήθημα - θα μπορούσε να εξηγεί στους μαθητές του (και το κάνει ήδη συχνά) κάποιες παράλληλες θρησκευτικές αντιλήψεις ή διαφοροποιήσεις αν βρεθεί σε τάξη με μαθητές άλλων θρησκευμάτων, διδάσκοντας την αγάπη, την ανεκτικότητα και την αλληλοκατανόηση. Αλλά το να επιστρατεύεις τους καλλιτέχνες - κατ' εξοχήν ελεύθερα και ανεξάρτητα πνεύματα - και να χρησιμοποιείς το έργο τους για να στηρίξεις... το μάθημα των Θρησκευτικών στο σχολείο παραείναι τραβηγμένο. Ο Χατζιδάκις, ο Σαββόπουλος, ο Κηλαηδόνης, ο Τόκας και τόσοι άλλοι εκλεκτοί καλλιτέχνες πολιτισμό διδάσκουν με τον τρόπο τους. Δεν διανοήθηκαν, νομίζω, ποτέ να αποτελέσουν «ουρά» τού μαθήματος των Θρησκευτικών, φερόμενοι να συνδυάζουν το έργο τους με αρχές τού Χριστού, τού Μωάμεθ ή τού Βούδα. Σαν να ακούω τη φωνή τού αντισυμβατικού και αναρχικού Νικόλα Ασιμου να μάς φωνάζει από ψηλά: «Ρε μπαγάσηδες, τι δουλειά έχουν τα τραγούδια μου με τα Θρησκευτικά σας;».

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Θάνατος, Πολιτική και Παιδεία

 

Καταπιανόμαστε με τον θάνατο άλλοτε σαν ένα ζήτημα γενικό, σαν να μην μας αφορά, κι άλλοτε σαν ένα ζήτημα άκρως προσωπικό. Σαν ερευνητές και σαν μελετητές του θέματος είναι σαν να θέλουμε να τα μάθουμε, να τα καταλάβουμε και να τα διδάξουμε όλα για τον θάνατο. Αλλά σαν πρόσωπα που μας αφορά «το γεγονός του θανάτου μας», ψάχνουμε να βρούμε πώς θα τον «διαχειριστούμε», πώς θα σταθούμε μπροστά σ' αυτόν. Σ' αυτό που, κάποια στιγμή, θα είναι γεγονός και για εμάς.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για όλες τις δυνατές εκδοχές νόησης κι έκφρασης επί του θέματος, αλλά πάντα θα εννοούμε ένα πράγμα: Την αγωνία μας για το θάνατό μας. Κάποιος άλλος το λέει πιο άμεσα κι απλά, εκλαϊκευμένα, κατανοητά, απερίφραστα. Κι είναι αυτή η διατύπωσή του -η τοποθέτηση (για το θάνατο) ενός αρθρογράφου, από αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά (βλ. http://www.protagon.gr/apopseis/blogs/44341222722-44341222722)- ο λόγος που γράφεται τούτο το σημείωμα. Είναι η φράση: «Η μαγκιά είναι όμως να βρεις τι σημαίνει για σένα ο θάνατος. Για τη δική σου συνείδηση και τη δική σου ζωή. Να σιγουρευτείς κάποια στιγμή για τον λόγο που υπάρχεις και να μάθεις το ρόλο σου. Πολλοί προσπάθησαν να δώσουν το μήνυμα αλλά οι μάζες τους αγνοούν».

Πόση αλήθεια να έχει άραγε  αυτή η φράση! Πόσος κόπος άραγε καταβλήθηκε για να διδαχτούν και να σκεφτούν οι άνθρωποι, για να φιλοσοφήσουν, να διαλογιστούν, να συναισθανθούν και να «ωριμάσουν» πνευματικά και ψυχικά οι άνθρωποι, ώστε να αποφασίζουν για την στάση τους σε ζητηματα τόσο σημαντικά όσο το αναπότρεπτο επέκεινα;

Όταν το ερώτημα για τον θάνατο, γίνεται «επαγγελματικά», γενικά και αόριστα, η επαγγελματική μας ενασχόληση μ' αυτό, ασφαλώς μπορεί να γεμίσει σελίδες, και να φέρει στην βιβλιοθήκη μας τίτλους συγγραμμάτων, και εκδοτικά συμβόλαια και ασφαλώς χρήμα. Αυτή η ενασχόληση, και η λεπτοδουλειά στις φράσεις, και τα λογικά προηγούμενα και επόμενα, τις υπερκείμενες και τις υποκείμενες, όλα αυτά μπορεί να είναι άψογα δομημένα νοητικά εφευρήματα, αλλά η ζωή που κρύβουνε μέσα τους, είναι μόνο εκείνου που τα επινόησε και τα διατύπωσε. Ελάχιστη πληροφορία όλα αυτά μπορούν να προσφέρουν στον οποιονδήποτε άλλον, για την δική του ζωή και τον δικό του θάνατο. Κι όταν αποφασίσει να τον σκεφτεί και να τον διαχειριστεί, ελάχιστη καταλυτική βοήθεια θά βρει έξωθεν. Όλα εκεί έξω, θα είναι ψυχρά. Ψυχρά κι ακατανόητα.

[Μα αν αποφασίσουμε να αναλογιστούμε τον ρόλο μας σε όλα αυτά, θα πρέπει, επίσης, να λογαριάσουμε και την συμμετοχή μας στην δημιουργία, την γένεση της ζωής μας, και την δυνατότητά μας να αναιρέσουμε την... αναίρεσή της. Αλλά αυτά, είναι πολύ ψιλά γράμματα, για τον σύγχρονο άνθρωπο που νομίζει πως, αφού όλα τα θέλει, τότε όλα τα μπορεί, και όλα θα τα τολμήσει. Σίγουρα θα ανακαλύψει πως δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα, κι είναι καλό να το ανακαλύψει εγκαίρως ώστε να μην έχει χάσει ή καταστρέψει όλα εκείνα που θα μπορούσαν να δίνουν χαρά και νόημα στην ζωή του. Και αξία στον αναπότρεπτο και μοναδικό θάνατό του].

Γιατί αν ο άνθρωπος δεν αντιληφθεί τα όρια και την ουσία της ύπαρξής του, δεν θα σκεφτεί ποτέ τί θα γίνει την ώρα που δεν θα υπάρχει. Ή τι θα ήθελε να έχει πράξει, μέχρι την ώρα αυτή. Ή ποιός θα ήθελε να έχει υπάρξει μέχρι την ώρα αυτή. Ή τί δεν θα ήθελε να έχει πράξει μέχρι την ώρα αυτή. Και για ποιόν, ή γιατί.

Ο άνθρωπος, που δεν βρέθηκε (από αγάπη κι ενδιαφέρον ή από καθήκον) τρόπος να προβληματιστεί, μπορεί κάλλιστα να ζει σαν ένα μικρό αγαθό παιδί που δεν ενδιαφέρεται για το αύριο, παρά μόνο για την χαρά της στιγμής. Μήπως αυτό δεν συμβαίνει κάθε μέρα; Πόσοι είναι αυτοί που μας θέτουν τα κατάλληλα ερωτήματα; Πόσοι είναι αυτοί που μας καλούν να στραφούμε σε πράγματα παρόμοια;

Οι κήρυκες της ανοησίας (οι διαφημίσεις στην τηλεόραση) μας καλούν για τούτο και για εκείνο «γιατί έτσι μας αρέσει» ή «γιατί μας αξίζει να χαιρόμαστε περισσότερο»! αλήθεια, γιατί μας αξίζει; τί κάναμε και μας αρμόζει βραβείο; πόσο στοιχίζει; είναι φθηνό! είναι σε δόσεις! ας μην σκεφτόμαστε το αύριο λοιπόν κλπ., κλπ.

Κι ο χρόνος περνάει, με κατανάλωση, με χρέη, με πάμπολλες μικροχαρές των 3 και 13 και 15 ευρώ, και χάνεται ο λογαριασμός και μετά γίνεσαι «η μάζα που αγνοεί» τα μεγάλα και ακανθώδη ζητήματα του ανθρώπου, του αληθώς και δυνάμει πνευματικού όντος.

Αναπόδραστα αναφέρομαι στην εκπαίδευση. Στα σχολεία που παρέχουν χρόνο ενασχόλησης με τούτο και μ' εκείνο και δεν παρέχουν παιδεία. Γιατί η παιδεία δεν είναι το μάθημα της ημέρας, και της χρονιάς, είναι η εμφύσηση από τον δάσκαλο στην κάθε μικρούλα ανθρώπινη ψυχή, της όρεξης για μάθηση. Για μάθηση όλων εκείνων που είναι εργαλεία για δημιουργία.

Αυτός ο δυστυχής, ο κακά αμειβόμενος  και μη εκτιμώμενος δάσκαλος, είναι ένας ήρωας που κάθε μέρα αντιμετωπίζει την άγνοια, την άρνηση και την επιθετικότητα των γονέων, οι οποίοι αφήνουν αποκλειστικά στους δασκαλους την διαπαιδαγώγηση και την διδαχή των παιδιών τους. Ο δάσκαλος πάντα του ήταν ένας μικρός κι ανυπολόγιστος  ήρωας. Μα οσάκις πίστευε στην αποστολή του, ακόμη κι αν δεν κατείχε τα γράμματα μεταλαμπάδευε τον τρόπο, την αγάπη. Και τότε ο μαθητής του, εύρισκε το δρόμο της γνώσης. Σήμερα, αυτός ο μικρός ήρωας, ο αδύναμος δάσκαλος, πώς να μιλήσει και τί να πρωτοβάλει σε ένα άδειο κεφάλι; Σ' ένα κεφάλι, που κανείς δεν το νοιάστηκε, και δεν φρόντισε να ρίξει μέσα κάποιο φύραμα για να κατατεί δυνατή μια κάποια ζύμωση για την ώρα που θάρθει: την ώρα του δασκάλου.

Στο σχολειό θα βρει κανείς παιδιά που δεν ξέρουν να ακούνε, δεν ξέρουν να απαντούν, παιδιά που πετάνε κάτω τα σκουπίδια τους, που χτυπάνε και σπρώχνουν, που απειλούν. Που χρειάζονται πολλή αγάπη, και ειδική μεταχείριση για να αρχίσουν να αποκρίνονται σαν ανθρώπινα όντα κι όχι σαν θεριά άρρωστα κι ανήμερα. Ο δάσκαλος, τότε γίνεται νοσοκόμος ψυχών, κι οι μαθητές του ειναι οι ασθενείς του.

Στο σχολειό σήμερα, έχει θεσπιστεί και υπάρχει αυστηρό σύστημα αξιών. Πρώτα-πρώτα πρέπει να μην αισθάνονται άσχημα οι ξένοι, γιατί τόσοι που ήρθανε εδώ, κάμποσοι ήρθανε με τα παιδιά τους. Εμείς δεν πειράζει, γιατί είμαστε στον τόπο μας, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα.

Μετά, για να μην πελαγώνουμε με διαφορές, αφού αυτοί δεν καταλαβαίνουν τα δικά μας, θα διδάσκουμε εμείς στα σχολειά μας μόνο αυτά που καταλαβαίνουν εκείνοι. Έτσι, θα καταργήσουμε την εξέταση της Ελληνικής γλώσσας στα σχολεία. Επί πλέον, θα απαλείψουμε στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών, αφού οι ξένοι δεν είναι χριστιανοί και δεν χρειάζεται να τους λέμε για την εθνική μας ιδιοπροσωπία. Κι ας έχει, και ας εξακολουθεί αυτή να έχει, ισχυρούς δεσμούς και επιδράσεις από την χριστιανική διδασκαλία.

Έτσι, σιγά-σιγά κι οργανωμένα κι αδιαμαρτύρητα, θα μεγαλώνουνε «οι μάζες» που δεν θα σκέφτονται για όλα τα άλλα, ούτε και για το θάνατο. Αρκεί να σκέφτονται ποιά χαρά, τους αξίζει περισσότερο, είναι φτηνή και την πληρώνουν για να την έχουν. Όμως, μην το ξεχνάμε: όλα τούτα γίνονται για να μην σκέφτονται οι άνθρωποι τον θάνατο, τον δικό τους! Γι' αυτό και τους εκμαυλίζουν με κάθε λογής παραδείσους, επί τιμή ασφαλώς! Ο θάνατος των άλλων είναι ούτως ή άλλως, εμπόρευμα, κατανάλωση, ατυχία, μακριά από εμάς κλπ.

Οι μισθωμένοι κήρυκες του εκμαυλισμού και της ανοησίας, εκμεταλλεύονται το γεγονός πως ο θάνατος είναι για όλους, κι απλώς διαρκώς αναζητούν τρόπους, ώστε να πείθονται «οι χαζοί» (όπως λένε: οι μάζες) να καταβάλουν σ' αυτούς εφ'όρου ζωής όλα τους τα χρήματα. Οι προσπάθειες εντατικοποιούνται για την αποβλάκωση και όσων ακόμη δεν είναι τελείως χαζοί, από μόνοι τους. Η προσπάθεια που είναι σημαιοφόρος αυτής της εκστρατείας έχει πυρήνα της τα ανθρώπινα δικαιώματα!

Εκείνοι που τα υπερασπίζονται περισσσότερο είναι εκείνοι που τα κατασπαράζουν! Σε καμμιά υπανάπτυκτη κοινωνία δεν μιλάνε για ανθρώπινα δικαιώματα, οι πολίτες της. Αντίθετα, μιλάνε γι' αυτά, όλες οι χώρες που πουλάνε τα όπλα του θανάτου, οι χώρες των σκανδάλων, οι χώρες των εισβολών και των εκκαθαρίσεων! Και μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα που τάχα παραβιάζονται όχι στο εσωτερικό τους, αλλά σε μια τρίτη, ξένη χώρα, που την έχουνε στο μάτι για κάποιο πλουτοπαραγωγικό της -συνήθως- πόρο, ή για μια πολιτική τους αντιπαλότητα.

Η μόνη χώρα που κατηγορείται από τους δικούς της πολίτες, αλλά και τους πολιτικούς της για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ξένων, είναι η πατρίδα μας. Η πατρίδα μας, δυστυχώς εξακολουθεί να διατηρεί από την αρχαιότητα τον μεγαλύτερο εχθρό της: Τον Εφιάλτη. Πάντα υπάρχει κάποιος γι' αυτή την δουλειά. Μπορεί να είναι, ακόμη κι εκείνος που δεν τον βάζει ο κοινός νούς. Πάντοτε όμως αποκαλύπτεται, εκ των υστέρων, από τους καρπούς των έργων του.

Η Ελληνική Πολιτεία και οι θεσμοί της, εδώ και χρόνια,  παραβιάζουν συστηματικά και κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων, τους οποίους όχι μόνο καταδυναστεύουν με φόρους και περικοπές των πάσης φύσεως αποδοχών, αλλά τους περιορίζουν ακόμη και τα στοιχειώδη Συνταγματικά υους δικαιώματα. Πώς γίνεται αυτό; Οι πολιτειακοί μας θεσμοί (κυνέρνηση, υπουργείο, αστυνομία κλπ) αφήνοντας -ατιμώρητα κι ανεξέλεγκτα- να δρούν, κάθε τόσο, απειλητικά και εξοντωτικά κουκουλοφόρες παρακρατικές ομάδες κρούσης. Οι ομάδες αυτές, με τις αγριότητές τους, εμποιούν φόβο στην ελεύθερη έκφραση κάθε πολιτικού φρονήματος που δεν συμφωνεί με το φρόνημα αυτών των ίδιων, των λοστοφόρων παρακρατικών ομάδων κρούσης. Αυτών, που συνηθέστατα αποτελούν τους πολιτικούς στρατούς της εκάστοτε εξουσίας. Αυτή είναι η ουσία του φασισμού, κι ας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους περί του αντιθέτου.

[Γιατί ο φασίστας δεν είναι κάποιος, επειδή εμείς έτσι τον βαφτίσαμε, γιατί μας εναντιώνεται! Φασισμός είναι  η βία και η επιβολή ταπείνωσης κι εξευτελισμού, ακόμη κι όταν την μετέρχεται ο καλύτερός μας φίλος! Φασισμός είναι κι η αλαζονεία, η περιφρόνηση, κι η υποτίμηση, όταν κάποιος νομίζει πως είναι καλύτερος, εξυπνότερος, ή ικανότερος, απλά και μόνο γιατί είχε περισσότερες ευκαιρίες και μέσα, που του δώσανε την ευκαιρία να μάθει, να αποκτήσει ή να έχει, και όλα αυτά τα χρησιμοποιεί για να επιβάλλεται. Αυτός, παραβλέπει πως, όλους, μας εξισώνει αναπότρεπτα ο θάνατος, και πως -για τον λόγο αυτόν- θα ήταν καλύτερα να έχουμε μεταξύ μας τουλάχιστον ανοχή, συνεργασία και καλωσύνη!]

Όλα αυτά δεν ερμηνεύονται με καμμία λογική. Όλα αυτά οδηγούν μονάχα στο βιασμό της λογικής των πολιτών, στο βιασμό της παιδείας τους, στο βιασμό
της πολιτικής.

Και μια κοινωνία βιασμένη και κακοποιημένη, ναρκωμένη ζεί κάθε μέρα την θανάτωσή της. Ποιά διανόηση θα την ξε-ναρκώσει, για να της θυμίσει πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν πράγματι είναι άνθρωπος;

Γιατί ο πραγματικός άνθρωπος, θέλει να είναι αθάνατα τα έργα τέχνης και πνεύματος, κι όχι τα έργα βανδαλισμού, βλακείας και κατανάλωσης. Αυτά είναι από μόνα τους αθάνατα, μόνο όταν είναι κακουργήματα, για να μας θυμίζουν το μέγεθος του διαπραχθέντος εγκλήματος, και του δόλου των δραστών ή της ευηθείας των παθόντων.