Οι δημοσιογράφοι, οι πλανόδιοι πολιτευτές και οι ... ψεκασμένοι πολίτες!

"Το κόμμα Καρυστιανού απευθύνεται σε ψεκ!"

Ειπώθηκε από χείλη δημοσιογράφου επί το εργον, αλλά και από πολιτευτή με διακριτικά στο πέτο από διάφορα πολιτικά κόμματα, το ένα μάλιστα αποτυχημένο δικό του! Πολιτευτής υψηλού επιπέδου, αφού τυγχάνει και πανεπιστημιακός!

Θα έλεγε κάποιος, ότι η μόρφωση του δημοσιογράφου δεν επαρκεί για να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να υβρίζει το κοινό που τον παρακολουθεί (συστηματικά ή από τύχη). 

Αλλά, ας υποθέσουμε ότι αντικείμενο της εργασίας του είναι να υβρίζει μέρος  των ακροατών. Ανεξάρτητα από το αν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος αδυνατεί να αντιληφθεί ότι υπηρετεί επ' αμοιβή μια αποστολή προσβολής της προσωπικότητας συμπολιτών του,  μπορούμε κι εμείς να σκεφτούμε γι' αυτόν αντιστοίχως προσβλητικά.

Αν αυτός, ως πολίτης, δεν γνωρίζει ότι δεν επιτρέπεται να εξυβρίζει τους συμπολίτες του, διαπράττει ποινικά αξιόποινη πράξη, εν όψει και της νομοθεσίας περί της ρητορικής μίσους. Και η άγνοια νόμου δεν συγχωρείται! Ίσως όμως να φέρεται έτσι, επειδή αδυνατεί να επιστρατεύσει λογικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την άποψή του. Ίσως! 

Αναρωτιέμαι, αν μπορεί ένας πολιτευτής, δηλαδή κάποιος που επιζητεί την ψήφο του λαού για να αναδειχθεί ως βουλευτής, να αποκαλεί τους εκλογείς, ή κάποιους εκλογείς, ψεκασμένους, ή με όποιον άλλον προσβλητικό χαρακτηρισμό θεωρεί ικανοποιητικόν για το σκοπό του!

Αλλά η μόρφωση του κ. Καθηγητού, αναμφισβήτητα, τον καθιστά ικανό να γνωρίζει τον τρόπο που πρέπει να απευθύνεται στους συνανθρώπους του, τους συμμπολίτες του, τους εκλογείς, τον λαό! Γιατί ως συνταγματολόγος, θα γνωρίζει πως το Σύνταγμά μας, προστατεύει όλους τους πολίτες ως αυτόνομες και σεβαστές προσωπικότητες και προσδίδει αξεχώριστα στον καθέναν μας υπέρτατη αξία, ως πρόσωπα διακριτά. Σε μένα όπως και σ΄αυτόν.

Μήπως ο κ. Καθηγητής, ο πρώην υπουργός, υπέπεσε και σε ολίσθημα ρητορικής μίσους; Γιατί, είναι γνωστό πως όταν εξυβρίζεις, προκαλείς αντιδράσεις, εξάπτεις πάθη, προκαλείς τον προσβαλλόμενο έως και στην ιδέα της ανταπόδοσης! Σαν να λέμε, τουλάχιστον σε αυτοδικία! 

Μήπως οι εθνοπατέρες μας (ενεργοί και επίδοξοι) νομίζουν πως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πολλά και διάφορα παίγνια γίνονται πίσω από την πλάτη των εκλογέων; Παίγνια, αναρίθμητα, πολύμορφα, και μάλιστα, με καταστροφικές και αναπότρεπτες συνέπειες σε βάρος του λαού, της Χώρας και του έθνους! "Ντροπή!" είπε ένας υπουργός, "να αμφισβητείτε την ασφάλεια των συγκοινωνιών!" Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι... οι συγκοινωνίες απεδείχθησαν όχι μόνο επικίνδυνες και ανασφαλείς, αλλά οδυνηρά προβληματικές! Ανθρωποκτόνες!

Αν δεν γίνονταν πολιτικά και πολιτευτικά παίγνια θα ήμασταν μια ευνομούμενη πολιτεία με ευτυχείς πολίτες και κρατικές δομές σε πλήρη λειτουργία! Και δεν θα χρωστούσανε (παρά την κρατική  χρηματοδότησή τους) οι διαχειριστές του δημοσίου βίου ένα δισεκατομμύριο -και μάλιστα χωρίς να κινδυνεύουνε με τον Τειρεσία- ενώ εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε το μήνα με τις πενιχρές αμοιβές μας!

Και δεν θα ήμασταν καταχρεωμένοι και υποθηκευμένοι για 100 χρόνια, θα είχαμε τραίνα, σχολεία, ασφάλεια, σύνορα φυλασσόμενα,  θα είχαμε Υπηρεσίες δημόσιας υγείας, δεν θα είχαμε άπειρες ανεξάρτητες αρχές για να τους φορτώνουμε την ευθύνη των πολιτικών, δεν θα είχαμε ασυλία και ατιμωρησία των εκλεκτών και των προνομιούχων, δεν θα είχαμε πόλεμο με τη Ρωσία, δεν θα είχαμε περιφρόνηση από την Αμερική, δεν θα είχαμε γίνει εμπορικός διάδρομος, θα είχαμε διεκδικήσει την απελευθέρωση της μαρτυρικής Κύπρου από την Τουρκική κατοχή, θα είχαμε προβάλει σε κάθε ευκαιρία την παράνομη παραμονή των Τούρκων στην Κύπρο μισό αιώνα τώρα, δεν θα γιορτάζαμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας με το αμέσως προηγούμενο δεδομένο, δεν θα είχαμε ανυπόληπτους εκπροσωπούντες τους κρατικούς φορείς, δεν θα είχαμε χαλκέντερους πολιτικούς από τζάκι που τα ξέρουν όλα, πολιτευόμενους μάλιστα αναποτελεσματικά για τον λαό επί δεκαετίες, και αποτελεσματικά μόνο για τον εαυτό τους! 

Και τον Καποδίστρια που τον είπανε τύραννο, τον σκοτώσανε "ηρωϊκά" τα μίσθαρνα όργανα της ξενοκρατίας. Πολιτικοί φυλακίσανε και τον Κολοκοτρώνη.

Οι πολιτικοί που ήρθανε για να αλλάξουν τον κόσμο μας δεν είχαν αλλάξει τον κακό εαυτό τους. Οι αγωνιστές, οι πολεμιστές, οι οραματιστές σταυρώθηκαν, φυλακίστηκαν, εξοντώθηκαν. 

Κι όποιος σηκώνει κεφάλι στην ασυδοσία του ψεύδους, της υποκρισίας, της ιδιοτέλειας, του καθεστωτισμού, του νεπωτισμού, της ατιμωρησίας, δεν είναι ψεκασμένος, ούτε ηλίθιος. 

Είναι ενας άνθρωπος που πονάει για την κατάντια μας, που πονάει για το ανεμπόδιστο κακό που γίνεται κάθε μέρα, είναι ένας άνθρωπος που η πολιτεία μας του τα έχει πάρει όλα, και θέλει να δώσει την ψυχή του λύτρον ελευθερίας από τη σήψη, από την αδιαφορία, από την ιδιοτέλεια, από το ψεύδος, κι από την αναίδεια της απόλαυσης στην πλάτη των υπολοίπων. 

Είναι ο λαός δημιούργημα της ιστορίας του, ή το ανάποδο;

Παρακολουθώ στα GREECE TALKS (εδώ:  https://www.youtube.com/watch?v=tipkHcEZ2jM) την συζήτηση που γίνεται για την Ελλάδα του σήμερα και του αύριο. 

 Τα θέματα πολύ ενδιαφέροντα και μας αφορούν όλους. Κυρίως μας αφορούν οι θέσεις των πολιτικών, γιατί αποτελούν συνάμα και την πολιτική τους, την οποία εύλογο είναι να θέλουν να εφαρμόσουν.

Παρακολουθώ την συζήτηση και θεωρώ εύλογες, λογικές, καμμιά φορά λίγο περίεργες, αλλά, πάντως, αποδεκτές και ενδιαφέρουσες τις θέσεις ενός συμπολίτη μας.

Με παραξενεύει λίγο η αυταρέσκεια και η αυτοπεποίθηση με την οποία εκφράζονται οι πολιτικοί για κάποια πράγματα κακά, αλλά και προφανή,  ως εάν δεν συμβαίνουν επί της  ηγεμονίας τους.

Εκείνο όμως που με παραξένεψε, με έκανε να νοιώσω ταραχή και ενόχληση ήταν οι δυο τοποθετήσεις του πολιτικού: 

• αφενός πως οι λαοί είναι δημιούργημα της ιστορίας τους και 
• αφ' ετέρου πως εξαιτίας της επανάστασης του 1821 συνδεθήκαμε με την ιστορία μας

Οι απόψεις αυτές, δεν συνάντησαν καμμιά απορία, και δεν ζητήθηκε η διευκρίνισή τους. Όμως, οι απόψεις αυτές αποτελούν άτοπο και πρωθύστερο σχήμα λόγου, και γι' αυτό δεν εξηγείται το πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο!  

Εάν η Ιστορία αποτελεί έναν εκδοτικό οίκο, ασφαλώς και μπορεί να βρεθεί ο συγγραφέας που θα επινοεί κάθε τόσο δελτία υποστατών ή/και ανυπόστατων πεπραγμένων για να τα δημοσιεύει, κι έτσι η "Ιστορία" (δηλαδή ο εκδοτικός οίκος) "να δημιουργεί δρώντες ανθρώπους/λαούς" κ.α. πλάσματα! 

Η Ιστορία του κόσμου όμως, είναι μια επιστήμη που καταγράφει  (διατηρεί τα ίχνη) τον άνθρωπο, τους ανθρώπους, τους λαούς και τις διαδρομές τους στο χρόνο.  Συνεπώς, ο άνθρωπος/ οι λαοί δρούν και αυτό ακριβώς καταγράφει η Ιστορία . Η  Ιστορία αποτυπώνει στο χρόνο τα ίχνη, τα αποτελέσματα, από τις δράσεις των ανθρώπων/λαών, αλλά δεν τις δημιουργεί. 'Αλλο είναι το ζήτημα του χρόνου  μέχρις ότου η ιστορική καταγραφή (ή η κατανόησή της) της διαδρομής ενός ανθρώπου/λαού,  φτάνει στους επόμενους και στους πολύ μεταγενέστερους μελετητές της ιστορίας.

Και πάντως, κανένα πολιτικό αφήγημα  δεν μπορεί να αποτελεί την ιστορία ενός λαού, όσο κι αν το επιθυμούν οι κυβερνώντες πολιτικοί. Ασφαλώς, το πολιτικό τους αφήγημα (και τα ίχνη του) θα αποτελεί την πολιτική τους ιστορία και τις επιδράσεις τους στην κοινωνία, στον αντίστοιχο πολιτικό χρόνο. Θα αποτελεί, δηλαδή, μόνο την ιστορία της πολιτικής τους ηγεμονίας. Η αξιολόγησή τους όμως ως πολιτικών προκαθημένων θα γίνει από τη στιγμή της αποχώρησής τους και μετά. 

Εξάλλου,  ως προς το δεύτερο ζήτημα, η σύνδεση των ελλήνων με την ιστορία τους δεν έγινε εξαιτίας της επανάστασης, αλλά η επανάσταση έγινε εξαιτίας της ιστορικής συνείδησης των επαναστατών. Πώς θα μπορούσε, αλλωστε  να επαναστάτησε κάποιος  

• ασύνδετος με την ιστορία του 
• που δεν ήξερε ποιός ήταν, 
• από πού ερχόταν και 
• πού οραματιζόταν να φτάσει ή 
• Κάποιος που δεν ήξερε ποιόν πολεμά και γιατί τον πολεμά

Στην πολιτική μπορεί τα λόγια να χτίζουν δεσμούς και γέφυρες, αλλά στη συνείδηση των ανθρώπων οι δεσμοί και οι γέφυρες χτίζονται με τους πεθαμένους, και με τους αγέννητους. Και δεν γκρεμίζονται ούτε με της ζωής το γκρέμισμα. 

Στην πολιτική μπορεί να λές τί θές, ποιός είσαι και τί θα κάνεις, μπορεί να συστρατεύεις- ακόμη και να εξαγοράζεις- με υποσχέσεις, φίλους και εχθρούς, αλλά, τελικά,  η ιστορία  θα αποτυπώσει αυτό που έκανες και θα κριθείς γι' αυτό  που έκανες,  κι όχι για εκείνο που έλεγες πως τάχα θέλεις και τάχα να κάνεις! 

 

Ο μεγάλος περίπατος της Αθήνας, ο ανυποψίαστος δήμαρχος και ο Γ. Σεφέρης

Γράφει ο Γ. Σεφέρης:

Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά

που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,

μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και πού

            τις προσκυνούμε.

Ήχος στεκάμενος κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας

ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.

Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτί-

        σουμε

τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.

Κι οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα

γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.

Πώς γεννήθηκαν πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν

οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια

την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε

βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα

σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν

σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν.

Δεν γνωρίζω αν ο δήμαρχός μας έχει διαβάσει τούτο το ποίημα.

Δεν γνωρίζω αν έχει διαπιστώσει κι αυτός, πως πράγματι, ο τόπος μας είναι κλειστός! όλο βουνά, που έχουν για σκεπή τους τον χαμηλό ουρανό, μέρα και νύχτα, μια που ανέκαθεν οι νοικοκυραίοι κυβερνήτες μας, δε σώσανε να φτιάξουν ένα εθνικό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας. Δεν φρόντισαν να μην μπαζωθούνε τα ποτάμια, κλείσανε και τα πηγάδια, κι αφήκαν μοναχά κάποιες σκόρπιες κι άδειες στέρνες.

Σ' ετούτες τις άδειες στέρνες, τρέχουμε προσκυνητές, για ν' αφουγκραστούμε μυστικά τον κόρφο τους. Ν' ακούσουμε τον κούφιο -πια- ήχο τους, ίδιον και έρημον, όπως η μοναξιά και  το παρόν μας. Ίδιος με την απελπισμένη αγάπη για την πατρίδα μας και τι φτενές εθνικές προοπτικές μας.

Παράξενο, ίσως, να στέκεται, που σ' ετούτο τον τόπο υπήρξανε κάποτε άνθρωποι  που τόλεγε η καρδιά τους και χτίσανε τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.

Σε ανεξήγητα αινίγματα της ψυχής μας αναδύονται οι γάμοι μας, η διάθεση για λουλουδένια στεφάνια καθώς τα χέρια μας πλέκονται σ' αγκάλιασμα αγάπης και δημιουργίας. Πού βρήκαμε την δύναμη και γεννηθήκαν τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας, είναι πια ζωσμένος με τα απολειφάδια των προσπαθειών μας, "σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν, σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν". Τα παιδιά μας φευγάτα, κι οι άρχοντές μας;  Στον κόσμο τους!

Και σήμερα,  ο τόπος μας είναι κλειστός. Γιατί τα μάτια μας είναι κλειστά. Η φαντασία στερεμένη και τα όνειρά μας είναι πια μονάχα στιγμιαίες επιθυμίες.

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Γιατί τον κλείνουν ζεύγη από μαύρες συμπληγάδες. Η διχόνοια και η αλαζονεία. Η κενοδοξία και ο αυταρχισμός. Η δοκησισοφία των αρχόντων μας (μαζί και η ματαιοδοξία τους)  και η ανευθυνότητα των πολιτών (μαζί με την- κάποτε εκούσια- παραπλάνησή τους από την δημαγωγία των εκάστοτε επίδοξων αρχόντων), κλπ. κλπ....

Στον μεγάλο περίπατο, δήμαρχέ μου, δεν μπορώ να φανταστώ ποδηλάτες  τον Αύγουστο  ή τον Μάϊο στην Αθήνα. Θα μπορούσα όμως να φανταστώ

• πεζοδρόμια σε κατάσταση τέτοια, που να υποδηλώνει σεβασμό στο πρόσωπο του δημότη ως πολίτη του κόσμου (κι όχι ως μια αντανάκλαση του είδους της δοσοληψίας που οι άρχοντες έχουν μαζί του).
• και μια καμπάνια για τους ζωόφιλους, προκειμένου να τους πείσει πως όταν αφήνουν τις κοπριές κλπ. των κατοικιδίων τους  στην πόρτα του διπλανού τους σπιτιού, αυτό, εκτός που  είναι μια πράξη με προσωπικές ευθύνες και συνέπειες (ποινικές και αστικές, συνταγματικά κατοχυρωμένες...). 
• είναι κυρίως μια πράξη ηθικού αμοραλισμού και ψυχικής ανισορροπίας, χωρίς ειδικό πολιτικό πρόσημο, γιατί στην περίπτωση αυτή, όλα τα πολιτικά πρόσημα είναι ισοδύναμα....

Αλλά, δήμαρχέ μου, σε καταλαβαίνω, μια ζωή -από τα γενοφάσκια σου- στο τιμόνι της εξουσίας, δεν ξέρεις πώς είναι να περπατάς στο δρόμο και να πατάς σε θραύσματα φρεατίων, θραύσματα πλακών του πεζοδρομίου, ξερο-χορταριασμένα και κοπρισμένα δέντρα και βρωμιές στο πεζοδρόμιο που μένουνε -με την "αδιάλλειπτη κι ασύγγνωστη αδιαφορία" του δημοτικού άρχοντα - για μέρες και βδομάδες στο ίδιο σημείο. Δεν ξέρεις πώς είναι να περπατάς και να κρέμεται βράχος πάνω από το κεφάλι σου, παρατημένος για μήνες να αιωρείται επικίνδυνα!

Και, πίστεψέ με,  δεν μπορεί -παρά, υποκριτικά μόνο- να χαραχτεί ένας μεγάλος περίπατος της Αθήνας, όταν στις γειτονιές, εκεί που δεν περπατά η χάρη σου, το περπάτημα θα εξακολουθήσει να είναι μια ακούσια,  μαρτυρική και αηδιαστική έξοδος από το σπίτι [για λόγους αδήριτης ανάγκης], εξαιτίας της ολοκληρωτικής τους εγκατάλειψης.

Ο πολιτισμός, βλέπεις δήμαρχέ μου,  δεν μπορεί να "υπάρχει" μόνο σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα της πόλης! Καμμιάς πόλης.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι έκθεση ιδεών, ούτε σαλόνι επιδείξεως. Είναι τρόπος ζωής! Κι εμείς εδώ, έχουμε καταντήσει την χώρα μας, τόπο όπου μόνο απομιμήσεις αλλοδαπών συρμών συμβαίνουν, αφού μεταφέρουμε εδώ τις ξένες ιδέες, χωρίς καμμιά προσαρμογή και χωρίς καμμιά γονιμοποίησή τους κατά το ύφος, το ήθος και τις ανάγκες του τόπου μας.

Πανεπιστημιακά παρασκευάσματα

 

Ναρθηκολογία (*), ή, άλλως, "Παρασκευάσματα" της Επιτροπής, με σκοπό την  μετακυβερνητική κηδεμόνευση των πολιτικών αγώνων, και την προστατευμένη διεξαγωγή τους, μέσα από τα πανεπιστήμια!  Για την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών, ασφαλώς,  [επειδή "ο αγώνας δεν σταματάει ποτέ"!].

Μιλάμε για το πόρισμα της επιτροπής Παρασκευόπουλου, που λίαν προσφάτως παραδόθηκε στον υπουργό παιδείας, τον κ. Γαβρόγλου.

Ετούτο το πόρισμα (διαβάζοντάς το εδώ)  λέει, πως έρχεται -τάχα- για να λύσει χρονίζοντα προβλήματα στα πανεπιστήμια, αλλά, κάτι τέτοιο, πιστέψτε με, δεν προκύπτει.

[Μάλλον, η κυβέρνηση  οργανώνεται για την  ωραιοποίηση του μπάχαλου που θα προκαλεί ο μηχανισμός της μέσα στα πανεπιστήμια, προς επίτευξη των πολιτικών στόχων της μετακυβερνητικής της περιόδου, που φαίνεται πως θα ακολουθήσει...]

Εξουσίες, όρντινες, νόμοι, δίκαιο, λαός, σκοποί της πολιτείας, Ανατολή και Δύση, Σύγκλητος, Βουλή, επιτροπές, χτές και σήμερα. Όλα τούτα περνάνε από το μυαλό μου σαν σκηνές ταινίας, καθώς διαβάζω το άρθρο. Και συλλογίζομαι πως οι κάθε λογής  σύγχρονές μας εξουσίες που (προσωρινά) κυβερνούν κάθε χώρα, προβάλλουν ως στήριγμα των αυθαιρεσιών τους τον "νόμο" και όχι την κοινωνία! Και θαρρούν πως αφού καλουπώσουν σε συγκεκριμένο καλούπι τον κυβερνώμενο άνθρωπο, μετά, ανενόχλητες μπορούν να διεκπεραιώνουν την πολιτική τους, με σύμμαχο το συμμορφωμένο πια κοινό προς το οποίο απευθύνονται. Με τον τρόπο αυτόν,  απλώς προσποιούνται πως συμμαχούν μαζί του, αλλά στην πραγματικότητα,  ανενδοίαστα χρησιμοποιούν τον λαό, τον απλό και συμμορφωμένο άνθρωπο, για την υλοποίηση των πολιτικών τους σχεδίων και των οικονομικών, πολιτικών ή ιδεολογικών κλπ. προσοδοφόρων συναλλαγών τους.

Σ' ετούτον, όμως, τον τόπο, ιστορικά, προηγήθηκε η συναίνεση του προσώπου και η συμμετοχή του στα κοινά. Πριν από τον "νόμο" υπήρξαν τα πρόσωπα, οι άνθρωποι.

Διχασμένοι σήμερα, ανάμεσα στην Ιστορία και την παράδοσή μας, αδυνατούμε να δεχτούμε πως  μας αφορούν προσωπικά τα ακατανόητα και αδιέξοδα πολιτικά προτάγματα ορισμένων εκ των  [μεταλλαγμένων  δυτικο-φωταδιστών] αρχόντων μας. Μπερδευόμαστε από την τεχνητή σύγχυση, στην οποία μας υποβάλλουν αυτοί, παρουσιαζόμενοι αρχικά ως κήρυκες της δημοκρατίας, ενώ ασκούν, στην πράξη,  έργα αυτόκλητου κηδεμόνα της. Και μάλιστα, με άμεσο σκοπό να την χειραγωγήσουν και να την θέσουν υπό την εξουσία και την υπηρεσία τους. Σκοπός, επανειλημμένως και με ακρίβεια αποδεδειγμένος και επιβεβαιωμένος.

[Συχνάκις, δηλαδή, και χωρίς να περάσει πολύς καιρός από την ανάρρησή τους στην εξουσία, ανακαλύπτουμε το αδιέξοδο των εκζητήσεών τους και το κενό των υποσχέσεών τους. Διαπιστώνουμε, πως όλες οι πολιτικές διακηρύξεις τους για το καλό μας, την πρόοδο και την ευημερία μας, ήταν ψέμματα, γιατί δεν αφορούσαν τον λαό, αλλά την κομματική και πολιτική νομενκλατούρα. Και πως για τον λαό, υπήρχε μόνο πρόσκληση σε θυσίες. Φαίνεται, πως έτσι λέγεται σήμερα, "κολακευτικά", η συμμετοχή στα κοινά: Θυσίες. Το ξέρουν καλά, όσοι μας προσκαλούν σε θυσίες, γιατί όποιος αγαπά (την πατρίδα του) δεν θα διστάσει να υποστεί κόπους και θυσίες. Και γι' αυτό ακούμε κι επαίνους για τις θυσίες μας. Το κακό είναι πως αυτοί δεν φαίνεται να αγαπούν την πατρίδα τους, και μάλλον, γι' αυτό δεν βλέπουμε τις δικές τους θυσίες...]

Εμείς οι νομικοί, επιβεβαιώσαμε μέσα από τις σπουδές μας (=μαθαίναμε στο πανεπιστήμιο), αυτό που ανέκαθεν συνέβαινε στις  ελληνικές κοινωνίες: ότι, δηλαδή, εδώ, αναπτύχθηκε πρώτα η κοινωνική συναίνεση και συμφωνία και μετά ακολούθησε ο καθορισμός του πρακτέου. Αυτό έγινε με τις γνωστές μας, ιστορικά,  ελληνικές πόλεις-κράτη. Κάθε μια, είχε τον δικό της χαρακτήρα, και τα δικά της ζητούμενα, την διαδρομή στην ιστορία, την ακμή και την παρακμή της. Αλλά είχανε και πολλά σημαντικά κοινά πράγματα μεταξύ τους.

[Αργότερα, σαν είχανε γίνει (αυτές οι πόλεις -κράτη) θαυμαστές για τα επιτεύγματά τους ή αξιοθρήνητες για την παρακμή τους, άλλες, μη ελληνικές, πολιτείες, που ζηλέψανε τα επιτεύγματα αυτά, ή αφού είδανε την τραγική αποτυχία και παρακμή αυτών των πόλεων, χρησιμοποίησαν για την δική τους πρόοδο και την δημιουργία του δικού τους ονείρου, άλλα μέσα. Συγκεκριμένα, οι αμέσως επόμενοι στην περιοχή μας, που ήταν οι ρωμαίοι, χρησιμοποίησαν μετά την κατάκτηση λαών και εδαφών, την εξουθενωτική υποταγή των κατακτωμένων.]

Η συμβίωση των ελλήνων στις κοινωνίες τους προϋπέθετε πρόσωπα με ελευθερία και βούληση σύμπραξης σ' ένα σύστημα κοινώς εφαρμοζομένων αξιών. Γι' αυτό, σε όλο αυτόν τον χώρο των πόλεων-κρατών, ο σχετικός προβληματισμός (ελευθερία του προσώπου και βούληση σύμπραξης) απεικονίστηκε στην γραμματεία του.  Γνωστά είναι σήμερα τα παραγγέλματα της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, και τα επικαλείτται όλος ο πολιτισμένος κόσμος, ενώ οι πολιτικοί άρχοντές του τα χρησιμοποιούνε μόνο ως μαϊντανό για να πλανέψουν το προεκλογικό τους ακροατήριο..

[Στους ρωμαίους, παρατηρήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά πολύ διαφορετικό. Δηλαδή: Επειδή, η ακμάζουσα πολιτεία των ρωμαίων σχηματίστηκε από κατακτημένες περιοχές και από πολλούς και διαφορετικούς -υποταχθέντες- λαούς, το ζητούμενο εκεί, ήταν ο έλεγχος των περιοχών και των διαφορετικών λαών,  και η  διατήρηση της τάξεως μέσα στην επικράτεια. Για το σκοπό αυτόν δεν απαιτείτο καμμία ελευθερία του προσώπου και καμμία διάθεσή του προς σύμπραξη. Επί πλέον, εδώ δεν επρόκειτο για το καλό της κοινωνίας, αλλά για την εξυπηρέτηση (κατοχή και διατήρηση) της εξουσίας. Εδώ το πρόσφορο μέσο δεν θα μπορούσε να είναι ο κοινός (ανάμεσα στον λαό και την εξουσία) κώδικας αξιών, αλλά η δύναμη που έχει η εξουσία να επιβάλει την  θέλησή της.  Το edictum(**), η Lex(***) και τα σχετικά. Και με τα μέσα αυτά, ξεχώρισαν τους κατακτημένους στα διάφορα "πράγματα της πολιτείας τους". Πράγματα άψυχα και πράγματα έμψυχα. Πράγματα mobili (κινητά)  και πράγματα automobili (αυτοκινούμενα(!), όπως οι δούλοι και οι αιχμάλωτοι), κλπ.]

Δεν γνωρίζω τί θα είναι τελικά αυτό που η "περιώνυμος επιτροπή" θα κάνει για το πανεπιστημιακό άσυλο κλπ., αλλά, όπως φαίνεται, οι κομματικοί και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί κατεργάζονται διόδους ατιμώρητης αγωνιστικής διαφυγής, και ανέλεγκτης αγωνιστικής επίπλευσης.

Δεν αξίζει να ασχοληθούμε με την διαστροφή της λογικής αυτής της επιτροπής. Η οποία, λόγω και της πολιτικής συγκυρίας (κυβερνητική κατοχής της εξουσίας), διαβουλεύεται,  για την διευθέτηση των πραγμάτων έτσι ώστε να υπάρχει  διείσδυση στις δομές προς χρήση τους, εν καιρώ τω δέοντι, και έγκαιρη επιβολή δικονομικής δυσκαμψίας για την δίωξη των ενδοπανεπιστημιακώς μελλοντικά παρανομούντων.

Σημειώσεις:

(*) Νάρθηκας (ή κηδεμόνας) είναι ένας ορθοπεδικός μηχανισμός για την (ορθοπεδική) αποκατάσταση, προσαρμογή ή πρόληψη σκελετικών στρεβλώσεων και παθήσεων των αρθρώσεων. Καλούπι δηλαδή.

(**) Edictum θα πεί διάταγμα, δηλαδή ρήση της αυθεντίας [της εξουσίας], και σήμερα στα Ιταλικά dico  θα πεί λέγω.

(***) Lex θα πεί νόμος. Προφανώς, η λατινική λέξη παράγεται από το ελληνικό ρ. λέγω, κι έχει την έννοια του "λόγου της υπερτάτης αρχής", δηλ. της διαταγής της απόλυτης εξουσίας.Αντίθετα, στην ελληνική γλώσσα, η λέξη νόμος είναι παράγωγο του ρ. νέμω. Είναι προφανές, πως ο νόμος -για την ελληνική σκέψη- ήτανε θέμα στο οποίο συμμετείχαν όλοι: τόσο η αρχή (δηλ. η εντεταλμένη  εξουσία), όσο και ο λαός. Γιατί στις συναποφασιζόμενες ρυθμίσεις θα έπρεπε να δεσμεύονται όλοι. Ήτανε θέμα κοινότητας και συναπόφασης. Αυτή είναι και η διαφορά του ρωμαϊκού από τον ελληνικό πολιτισμό που δεν γεφυρώθηκε ποτέ, μέχρι σήμερα, κι αυτή είναι η αιτία που δεν μπορούμε να κατανοηθούμε. Εκεί ήτανε το imperium (η εξουσία) και τα προνόμιά του, εδώ ήτανε οι άνθρωποι,  η ζωή και οι σχέσεις τους. Εκείνοι ήθελαν να εγκαθιδρύσουν την εξουσία τους επί των κατακτημένων, και γι' αυτό επινόησαν τις απαρέγκλιτες διαταγές, τους ορισμούς και την υπεροχή του άρχοντα επί των αρχομένων. Εδώ είχαμε το ήθος και την φιλοσοφία, δηλ. την ισχύ της αρχής της επιείκειας, της ισότητας, της συναίνεσης.

Εκείνοι πάντα μιλάνε για τον νόμο/Lex, την όρντινα, που οι ίδιοι εθέσπισαν (κι όλοι οι άλλοι -κι εμείς μαζί-) οφείλουν να τηρούν, κι εμείς μιλάμε για συμφωνημένο και από κοινού αποδεκτόν κώδικα αξιών, που δεσμεύει άρχοντες και αρχόμενους. Πώς να συνεννοηθούμε λοιπόν;

Δούρειος Ίππος οι Οpinion makers, για την ύπνωση του λαού

 

Υπηρετώντας την προσπάθεια να αποτραπεί η έκφραση των πολιτών, οι "οpinion makers" άρχισαν να προκαταλαμβάνουν ως αρνητικής σημασίας την έκφραση της βούλησης και του φρονήματος του λαού. Πολλοί από αυτούς είχαν αρχίσει με απαξιωτικές μομφές, και χαρακτηρισμούς ανεπίτρεπτους, όπως κάνουν πάντα όσοι θέλουν να επιβάλουν την άποψή τους, ή εκείνοι που υπηρετούν μια συγκεκριμένη τάση. Σαν να λέμε ένα συγκεκριμένο συμφέρον. 

Είναι σαφές, πως ο λαός θέλει  με τα συλλαλητήρια εναντίον της υποδεικνυόμενης λύσης του Σκοπιανού ζητήματος, να διατρανώσει την αντίθεσή του στις μεθοδεύσεις απεμπόλησης των τιμίων του. Να διατρανώσει την αντίθεσή του στα πλάνα και τις στρατηγικές των ισχυρών, και τις έωλες πεποιθήσεις των διαχειριστών της πολιτικής μας σκηνής, αρχόντων και επίδοξων αρχόντων.

Οι περισσότεροι πολιτικοί και οι συνοδοί αυτών οpinion makers, έχουν αποτρεπτική (του συλλαλητηρίου) άποψη (ίσως, λόγω της άγνοιά τους επί του θέματος και της σημασίας του, ή ίσως, λόγω του ενδοτισμού τους) για να μη χαλάσουνε την "ωραία ατμόσφαιρα" που προσδοκούνε να απολαύσουν, παρέα με τους συνομιλητητές και τους -ποικίλης προέλευσης και ποικίλων συμφερόντων- εντολείς τους. Κι όλο αυτό, για να είναι αποδεκτοί και αγαπητοί (ως συμμέτοχοι, άλλως, ως συνένοχοι) στο διεθνές στερέωμα των συσχετισμών των κρατούντων, και δη ως προσώπων! Βλέπετε θεωρούν τίτλο δοξαστικό το "να έχουνε διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στις όποιες εξελίξεις"! Δεν γνωρίζουν άραγε, πως αν κάποιος είναι σοβαρός συνομιλητής και διαπραγματευτής δεν εκτιμά τον ενδοτικό, τον ανόητο, τον αδύναμο, τον αδαή, τον δειλό και ψοφοδεή που έχει απέναντί του; Δεν γνωρίζουν πως αυτό που θα έχουν καταλύσει, είναι η προοπτική δυναμικής της χώρας;

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως στα χρόνια που συνέβαινε να "παράγεται πολιτική" ιστορούνται παλαιότερες πολιτικές τοποθετήσεις (όπως του Μιττεράν, για παράδειγμα) πως κάτι τέτοιο (σαν το σημερινό) μοιάζει ανοσιούργημα σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων!

Ύστερα από το συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη, όπου -όπως μας είπε η κρατική μας ΕΡΤ αρχικά- βρέθηκαν μερικές δεκάδες πολιτών να συμμετέχουν, όλοι έχουνε χάσει την μιλιά τους. Και στην ουσία τώρα νίπτουν τας χείρας τους από την αποκήρυξή του, και εμφανίζονται ανανήπτοντες καθώς ψελλίζουν πως δεν μπορεί κανείς να εμποδίζει τον λαό να εκφράζεται, πως ήτανε πολύς ο κόσμος που συνέρρευσε εκεί, πως βοηθάει η έκφραση της βούλησης του λαού κλπ..

Η απορία μου είναι μ' εκείνους της "αλλαγής" που δεν μπορούνε να συμφωνήσουν σε κάτι θετικό για την χώρα, αλλά σαν μόνη έγνοια τους έχουνε πώς να βοηθήσουνε την "συμπαράταξή" τους για να μην αφανισθεί ολισθαίνοντας προς τον βυθό της εκλογικής αβεβαιότητας. Με τόσα χρόνια "αλλαγή", κι όλοι αυτοί, ακόμη δεν είδανε πού μας φέρανε!

Όπως φαίνεται, η αλλαγή που ευαγγελίζονταν τότε, ήτανε ψεύτικη και γι' αυτό βρεθήκαμε στα τάρταρα του χρέους και της ανοργανωσιάς. Μάλλον, εννοούσανε, απλώς, αλλαγή πολιτικής ηγεσίας.

Σήμερα, η αλλαγή που ευαγγελίζονται, είναι μάλλον αλλαγή των ίδιων: Δεν κομίζουν μήνυμα προς την κοινωνία, αλλά, προς εαυτούς!  Κι αυτό το μήνυμα, είναι πως χρειάζονται "ένα μοντέλο, μια πρακτική, για την διατήρηση της εξουσίας, εσαεί ".

Ετούτο το μήνυμα σημαίνει, με άλλα λόγια: Θα σας λέμε ό,τι θέλετε να ακούσετε, αρκεί να μας ψηφίζετε. Εμείς θα μιλάμε

• για συνταγματικό τόξο,
• για δημοκρατία, 
• για αλλαγή, 
• και για κακούς φασίστες που πρέπει να εξαφανιστούν από τον τόπο, 
• για επειείκεια στους αδυνάμους, 
• για δικαιώματα του λαού, 
• για προστασία κεκτημένων (ασυδοσίας, ατιμωρησίας, μη πληρωμής, διορισμών ημετέρων, κλπ), κι εσείς θα μας στηρίζετε με την ψήφο σας. 

Όλα αυτά βεβαίως, τα είχε αντιληφθεί ενωρίτερα και καλύτερα η αριστερά, και όπως φαίνεται το διεκπεραιώνει άριστα, μη φειδομένη μέσων, αρχών, ελιγμών, ψευδών, αναιρέσεων, αντιφάσεων, και άλλων προθέσεων και σχημάτων λόγου, όπως πρωθυστέρων, μεταφορών, προσωποποιήσεων, κατά το νοούμενον, κατά συνεκδοχήν, ελλειπτικό, πλεονασμού, κλπ.

Όμως, ποιός είπε ότι τον Έλληνα πολίτη

• τον ενδιαφέρει το συνταγματικό τόξο ορισμένων,
• που το χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να εξοβελίσουν τον αντίπαλό τους;
• γιατί κατακόπτονται να μας "εξασφαλίζουν" μερίδες άχρηστων και αποσματικών ελευθεριών, όταν το σύνταγμα ορίζει πως οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, 
• πως η προσωπική ελευθερία προστατεύεται για όλους με τον ίδιο τρόπο, 
• και πως η πίστη είναι ελεύθερη κι όχι ανώτερη ή κατώτερη, 
• και πως ο καθένας μπορεί ελεύθερα να εκφράζει και να διαδίδει τους στοχασμούς του; 
• γιατί (αν δεν το κάνουν για τον εαυτό τους)  καθιερώνουν πάσης φύσεως ατιμωρησία και ανοχή στο έγκλημα, όταν το σύνταγμα  ορίζει ότι κάθε έγκλημα διώκεται,  κι αφήνει στον ειδικό νόμο να ορίσει ποιά πράξη είναι έγκλημα και την συγκεκριμένη διαδικασία δίωξής του. 
• Μήπως νομίζουν πως είναι δυνατόν να υπάρξει ευρυθμία στην κοινωνία,  αν καταργηθούν οι υποχρεωτικοί κανόνες συμπεριφοράς, ή το κάνουν για να "χαϊδέψουν αυτιά" ώστε να φαίνονται αρεστοί στους κάθε λογής παραβάτες; 

Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι, παραβλέπουν τις συντεταγμένες ρυθμίσεις και προβαίνουν σε περιγραφή και κατάφωρη και ατιμώρητη παραβίασή τους. Κι αυτό γίνεται, προφανώς, για την εξυπηρέτηση ίδιων συμφερόντων. Αλλά, το ερώτημα δεν είναι γιατί το κάνουν αυτό. Είναι γιατί οι θιγόμενοι από αυτό, επιτρέπουν να εξακολουθεί μια τέτοια τακτική. Αμάθεια; Αδιαφορία; Συνήθεια; Αμέλεια; Αδυναμία; ή μήπως η διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας κατά τον τρόπο αυτόν, συνετέλεσε τελικά, ώστε να νομίζουμε όλοι ότι είμαστε όπως οι άρχοντες (ατιμώρητοι, παντοδύναμοι, αλαζόνες, δημαγωγοί, ανεξέλεγκτοι και αυταρχικοί);

Για ποιά δημοκρατία μιλάνε όλοι αυτοί, οι πάντα ίδιοι, που συνεταιρικά και απεριόριστα μοιράζονται τα οφίτσια και τις θέσεις, ενώ η χώρα εξακολουθεί να ρημάζει και  να χρεώνεται, υποθηκεύοντας, και ξεπουλώντας μάλιστα, τους πόρους και τον πλούτο της, για δεκαετίες που φτάνουν στον αιώνα;

Τί αραγε μπορούν όλοι αυτοί να αλλάξουν, όταν δεν μπορούν να αλλάξουν τον κακό τον εαυτό τους, και να βγούν μια φορά -μιλώντας αλήθεια- με πλήρη συναίσθηση της ανικανότητάς τους και της ματαιοδοξίας τους, κι αντί να υποσχεθούν τα πάντα (και παιδιά στους γέρους και γεφύρια στις πλατείες), να συμβουλευτούν τον λαό και να ακούσουν τις δικές του αγωνίες και τα δικά του τα προτάγματα;

Αυτοί που απλώς ψάχνουν ένα "ιδεολογικό" στίγμα, ταιριαστό με τα προσωπικά τους συμφέροντα, ώστε να συνταχθούν μ' ετούτο, στην ουσία ψάχνουν για μια θέση χωρίς προαπαιτούμενα: ικανότητες και άλλα προσόντα. Ψάχνουν για μια θέση που για προαπαιτούμενα έχει απλώς την ικανότητα προς το εξαπατείν.


Οι πολίτες που διαφωνούν, που αρνούνται την κοροϊδία, την χειραγώγηση, την εκούσια συμμόρφωση στην αποδοχή των ψευδών που εξαγγέλλουν οι δημαγωγοί, γιατί να αποκαλούνται από τους opinion makers ανόητοι, αμαθείς, χαμηλού επιπέδου ή ακόμη και φασίστες;

Γιατί, οι εξουσιολάγνοι και οι διαχειριστές της πολιτικής, επιζητούν να εκλείψει η αντίρρηση και η αντίθετη προς την δική τους γνώμη;

Είναι δημοκράτης αυτός που τολμά να υποστηρίζει πως η αντίθετη γνώμη είναι κακή; Μια τέτοια δημοκρατία σε τί διαφέρει από κάθε ολοκληρωτική (μαύρη ή κόκκινη) πολιτική πρακτική;

Σημείωση: "Οpinion makers", όπως λέμε προπαγανδιστές! Αλλά επειδή ο όρος αυτός είναι υποτιμητικός, για κείνον που μετέρχεται το αντίστοιχο, το κάναμε κοσμιώτερο: Το είπαμε, ελληνιστί, "διαμορφωτές της κοινής γνώμης"! Γιατί βλέπετε άλλης τάξης είναι το να καθοδηγείς, έστω και στρεβλώνοντας τα πράγματα, παραποιώντας ή αποκρύπτοντας την αλήθεια ή τους υποκείμενους -ενδεχομένως δόλιους- στόχους που υπηρετείς, κι άλλης -πολύ υποδεέστερης, μάλιστα- να είσαι "ο ανίκανος ή ακατάλληλος για να σκεφτεί και να σταθμίσει"! Ενδεχομένως, μάλιστα να θεωρείται επικίνδυνο, για την εξουσία, το να σκέφτονται και να κρίνουν οι πολίτες. Θεωρείται, στις μέρες μας, πως οι επιλογές των πολιτών μετά από μια οργανωμένη και συγκεκριμένα κατευθυνόμενη διαπαιδαγώγηση,  ενέχει λιγότερους κινδύνους για την εξουσία. Κατεστημένη ή επίδοξη. Προκρούστεια πράγματα!

Βλέπετε, η εξουσία κρατάει για τον εαυτό της, πάντα, την καλύτερη, την ευγενέστερη και την πλέον προνομιακή μερίδα αξιωμάτων και δράσεων. Διαμορφώνει τους α(δια)μόρφωτους!

Με πολύ σθένος: Πολιτική υπεραξία μέσα από την ελεημοσύνη!

      

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει την διανομή κοινωνικού μερίσματος, διαπίστωσα πως βρήκε την τέλεια ευκαιρία για την άντληση πολιτικής υπεραξίας, κατηγορώντας μάλιστα τους πολιτικούς του αντιπάλους για το ίδιο πράγμα. Οι πανηγυρισμοί για την ευεργεσία του απελπισμένου, ως πολιτική δράση, είναι από μόνη της, μια ευτελής κι ανάλγητη στάση, ψυχρά υπολογισμένη και πολιτικά προσοδοφόρα, για όποιον ασχημονεί κατα τον τρόπο αυτόν. Ιδιαίτερα μάλιστα, αν έχει προηγηθεί μια σκληρή και αντιλαϊκή πολιτική, που είχε ήδη οδηγήσει τον κόσμο στην απόλυτη ένδεια.

Ακούγοντας, λοιπόν, αυτές τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, προβληματίστηκα βαθύτατα και άρχισα να αναλύω τα λεγόμενα. Στην σκέψη μου αναδύθηκαν εύλογα διευκρινιστικά ερωτήματα και σαφείς αντίλογοι, που σημειώνονται -παρακάτω- με στοιχεία μικρότερα από τα στοιχεία των δηλώσεων του πρωθυπουργού:
(......) 

• Όμως και στο δημοσιονομικό σκέλος η απόδοση της οικονομίας έχει ξεπεράσει και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Έτσι ο προϋπολογισμός θα σημειώσει φέτος πρωτογενές πλεόνασμα που θα ξεπερνά κατά πολύ το στόχο του 1,75%. [Ουσιαστική απόδοση της οικονομίας, δυστυχώς, δεν συνιστά η είσπραξη φόρων (άμεσων και έμμεσων). Αυτό είναι ξεζούμισμα της κοινωνίας, δεν είναι παραγωγή πλούτου. Και το πλεόνασμα, δεν είναι περίσσευμα, είναι εξοικονόμηση από την μη καταβολή χρεών.]
• Και αυτό δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα σκληρής και εντατικής προσπάθειας. Εξορθολογισμού των δαπανών χωρίς περικοπές στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Αλλά και αποτέλεσμα του αποφασιστικού περιορισμού της διαφθοράς, της διασπάθισης δημόσιου χρήματος αλλά και της φοροδιαφυγής.  [Η αφαίμαξη των πολιτών  δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα ανάλγητης και αλυσιτελούς πολιτικής, που συνεχίζει τον φαύλο κύκλο. Απουσία κάθε εξορθολογισμού των δαπανών συνιστούν οι περικοπές στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Το κυνήγι της διαφθοράς δεν είναι πολιτική αν δεν περιλαμβάνει και τους πολιτικούς συμμάχους και τα τυχόν μέλη (ακόμη και) της κυβέρνησης. Η διαφθορά είναι μία, δεν έχει σημασία ποιός την μετέρχεται.]
  
• Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης που μέρα με τη μέρα αφήνουμε πίσω μας, ορισμένες κοινωνικές ομάδες σήκωσαν δυσανάλογα τα βάρη. Τόσο τα χαμηλά εισοδήματα, όσο όμως και η μεσαία τάξη, τα τελευταία επτά χρόνια έχουν υποστεί μεγάλη οικονομική πίεση. Και η πίεση ήταν μεγάλη, όχι μόνο εξαιτίας της χρεοκοπίας της χώρας που μας ανάγκασε σε μια δύσκολη δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι η ελίτ του τόπου φόρτωσε ξεδιάντροπα τα βάρη στους πολλούς, φοροδιαφεύγοντας και βγάζοντας το πλούτο της σε φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού. [Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης,  μέρα με τη μέρα δεν τ' αφήνουμε πίσω μας. Γιατί η αθλιότητα των οικονομικών των νοικοκυριών κάθε μέρα επιδεινώνεται και το φορολογικό καθεστώς δεν επιτρέπει την ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η εγχώρια ασυκτιά και αδυνατεί και η έξωθεν αποθαρρύνεται. Αφόρητη η οικονομική συμπίεση όχι μόνο εξαιτίας της χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι και η σημερινή αριστερή κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση, δεν πρότεινε και δεν πίεσε για τίποτε πιο δημιουργικό. Οι εξουσίες, είναι γνωστό πως  εξυπηρετούν τους φίλους τους. Σε τούτο δεν υστερεί ούτε και η παρούσα κυβέρνηση και δεν κατάφερε να αυξήσει τον πλούτο της χώρας, αλλά απεναντίας τον μείωσε με την 100ετή παραχώρησή του στους δανειστές.]
• Και σήμερα ορισμένοι από αυτούς που εξέθρεψαν, ανέχτηκαν ή και συμμετείχαν σε αυτό το έγκλημα εις βάρος της μεσαίας τάξης και των φτωχών στρωμάτων στο τόπο μας, έχουν και το θράσος να μας κατηγορούν για την υψηλή φορολογία.[Και σήμερα η κυβέρνηση διατηρεί την υψηλή φορολογία που έλεγε πως θα την περιορίσει.]
• Γιατί κάθε ευρώ από τα βάρη που συσσωρεύτηκαν στη μεσαία τάξη και στους αδύναμους, ισοδυναμεί με το κρυμμένο και αφορολόγητο πλούτο  που γέμιζε τους τραπεζικούς λογαριασμούς από τα μαύρα ταμεία της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.[Ο νεολογισμός: "το κρυμμένο και αφορολόγητο πλούτο", δεν σημαίνει τίποτε. Γιατί ο πλούτος (αρσενικό, τον πλούτο), πάντοτε είναι "κρυμμένος", μέχρι που να παραχθεί. Και η παραγωγή πλούτου είναι αυτή που δημιουργεί και τα κρατικά έσοδα (από την φορολογία της εργασίας που καταβάλλεται για την παραγωγή του, και από την φορολογία του πωλούμενου παραχθέντος αγαθού), του κύκλου εργασιών κλπ.]
• Offshore και μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό έκανε η καλομαθημένη πολιτική και επιχειρηματική ελίτ, που διαπλέκοταν για να εξασφαλίσει τη χλιδή της.[Offshore και μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό έκανε η καλομαθημένη πολιτική και επιχειρηματική ελίτ, που διαπλέκοταν για να εξασφαλίσει τη χλιδή της, όπως και οι πλούσιοι υπουργοί της κυβέρνησης που ξεχνάνε να δηλώσουνε τί λεφτά έχουνε.]
• Από την πρώτη στιγμή που λάβαμε την λαϊκή εντολή είχαμε συνείδηση αυτής της αδικίας. Ο κύριος, ο πρωταρχικός μας στόχος ήταν να βγάλουμε τη χώρα από τη κρίση, να σταματήσουμε τη καταστροφική πορεία των δημόσιων οικονομικών, προστατεύοντας ταυτόχρονα, πρωτίστως αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις: Τους αποκλεισμένους, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, τους νέους επιστήμονες και επαγγελματίες.[Και ταυτόχρονα και πρωτίστως, δεν γίνεται! είναι προφανές, όμως τί κάνετε. Ό,τι ήθελε γίνει, προκειμένου να είστε στην εξουσία. Γιατί δεν είναι το ίδιο όλοι αυτοί για τους οποίους λέτε ότι μεριμνάτε. Κοινωνικές δυνάμεις ή κοινωνικές ομάδες; Ως κοινωνικές δυνάμεις σηματοδοτείτε το πολιτικό σας ακροατήριο, ενώ οι κοινωνικές ομάδες που μαστίζονται από την οικονομική δυσπραγία/απραγία δεν αξίζουν την προσοχή της κυβέρνησης; Μιλάτε για: Τους αποκλεισμένους, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, τους νέους επιστήμονες και επαγγελματίες. Όλοι οι άλλοι είναι ευτυχείς και ανενδεείς;]
• Διαπραγματευτήκαμε σκληρά, ώστε το πρόγραμμα προσαρμογής να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αποσυμπιέσει τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Να δώσει ανάσα σε όσους υπέστησαν τα βαρύτερα πλήγματα κατά την διάρκεια της πρώτης πενταετίας των μνημονίων. Και αυτό που καταφέραμε δεν είναι μόνο τα υψηλά πλεονάσματα και η επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.[ Αλλά δεν το καταφέρατε, τουλάχιστον, ακόμη. Λέτε πως αυτό που καταφέρατε δεν είναι μόνο τα υψηλά πλεονάσματα αλλά και η επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτά είναι λόγια χωρίς περιεχόμενο, χωρίς οικονομικό και κοινωνικό αντίκρυσμα.]
• Αλλά είναι και σημαντικές νίκες,[αόρατες όμως και ανύπαρκτες] προς όφελος των πολλών:
• Προστατεύσαμε την λαϊκή κατοικία
• Θεσπίσαμε το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης προστατεύοντας ταυτόχρονα τα υπόλοιπα κοινωνικά επιδόματα
• Δημιουργήσαμε το θεσμό των σχολικών γευμάτων
• Εντάξαμε 2,5 εκατομμύρια ανασφάλιστους δωρεάν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας
• Δρομολογήσαμε την επαναφορά τη εργασιακής κανονικότητας, ενισχύοντας τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων και  καταπολεμώντας για πρώτη φορά με σοβαρές ποινές για τους παραβάτες, την αδήλωτη εργασία.
• Μειώσαμε τις ασφαλιστικές εισφορές για τη πλειοψηφία των εργαζομένων και ειδικότερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα

• Ενώ πέρσι περίπου τέτοια εποχή ανακοινώσαμε την απόδοση κοινωνικού μερίσματος ύψους 617 εκατομμυρίων ευρώ υπό την μορφή εφάπαξ δέκατης τρίτης σύνταξης σε 1,5 εκ. συνταξιούχους. [Σήμερα δίνετε λιγότερα (για να τσοντάρετε την φτωχή ΔΕΗ)  και επί πλέον σας χάλασε  τα σχέδια η καταστροφή από τις θεομηνίες. Ας αφήσουμε το γεγονός πως άνοιξαν και άλλα ζητήματα που ζητούν επιτακτικά λύση. Και καλά για την δέκατη τρίτη σύνταξη, που είχατε υποσχεθεί την αποκατάστασή της προεκλογικά. Καλύτερα ας μην μιλάμε για εφάπαξ ψίχουλα δωρεάν, τώρα που έχουν περικοπεί τόσα και τόσα από τις αποδοχές των πολιτών.]
• Και φέτος, είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, έχουμε την δυνατότητα να διανείμουμε κοινωνικό μέρισμα στους πολίτες που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Φέτος, καλύτερα προετοιμασμένοι και πιο αποτελεσματικοί, θα μπορέσουμε να διανείμουμε ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσό.[Λέτε να υπάρχει κανείς που δεν το έχει ανάγκη; .]
• ... η υπεραπόδοση της ελληνικής οικονομίας είναι τέτοια που εξέπληξε ακόμη και τους πιο αισιόδοξους. [για να μας λέτε αυτά τα πράγματα, έχετε πολύ σθένος κ. πρωθυπουργέ!]

Ουΐνστον Τσώρτσιλ: Ένας πολιτικός που άφησε την σφραγίδα του Ηγέτη, σε ολόκληρο τον κόσμο

 

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που η αγάπη τους για την γνώση είναι ακατάπαυστη. Η διερεύνηση του κοινωνικών ζητημάτων, αλλά και η τάξη των πραγμάτων στο σύμπαν και των φυσικών δυνάμεων, μαζί με την αγωνία τους για την ανακάλυψη και την αποκάλυψη της γνώσης, είναι τόσο χαρακτηριστικές, που ανάλογα με την θέση τους στην διακυβέρνηση της χώρας τους και του κόσμου ολόκληρου, μπορεί να φέρουν το καλό ή το κακό.

Ο Τσώρτσιλ ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Διαβάζω εδώ το σημαντικότατο άρθρο για τις ανησυχίες του, και καθώς -θλιμμένη- τον παραλληλίζω με τους σημερινούς δικούς μας κυβερνήτες και πολιτικούς, μια ιδέα μου γεννιέται παρευθύς: Πως, ενώ ο μεγάλος Άγγλος πολιτικός, που με την σκέψη, την πολιτική και τις αποφάσεις του επηρέασε δραστικά τον ρού της Ιστορίας, στέκει ακόμη παράδειγμα και υπόδειγμα ηγέτη και πολιτικού ανδρός, οι δικοί μας σύγχρονοι πολιτικοί, με την σκέψη την πολιτική και την δράση τους κατέστρεψαν την μικρή μας χώρα, με την μεγάλη Ιστορία, γιατί δεν μπορούν να δουν λίγο πιο πέρα από την μύτη και την καρέκλα τους.

Κι όλα αυτά γιατί βρέθηκαν μικρόνοες κληρονόμοι. Αδύναμοι να κατανοήσουν τον ρόλο που επωμίζονταν κι ανίκανοι να τιμήσουν την Ιστορία, το όραμα, την ανάγκη, την προοπτική. Ανίκανοι να παράγουν πολιτική, ανίκανοι να παράγουν ιδέες, ανίκανοι να επιχειρηματολογήσουν για την υπεράσπιση όσων εκπροσωπούν.

Κληρονόμοι μιας τύχης να βρεθούν γόνοι, διάδοχοι, συγγενείς, ή διαπλεκόμενοι με την εξουσία, διαχειρίζονται και διαθέτουν τον κλήρο της εξουσίας αυτής κατά βούληση, μικραίνοντας το καταπίστευμα που απατηλά και λάθρα έλαβαν, τάχα πως θα το μεγάλωναν. Δανείζονται για την επιβίωση, και διαφωνούν για την διανομή των δανεικών. Δανείζονται για να διορίζουν δορυφόρους και ψήφους, και για να πληρώνουν τα δανεικά. Και μάλιστα κάθε τόσο. Κι εξοικονομούν από την καταλήστευση του λαού, που τον παραπετάνε άνεργο, άκληρο, αγιάτρευτο, πεινασμένο και γυμνό. Μέχρι πότε; Ως πού θα φτάσει ο πολιτικά κηδεμονευόμενος ξεπεσμός του λαού κι ο εκφυλισμός της πολιτικής μας ζωής, που «δημοκρατικά» ψηφίζει το ανέλεγκτο και το ατιμώρητο των υπαιτίων αυτής της κατάντιας;

Και νοιώθω την τυραννία της ολέθριας εκπροσώπησής μας από όλους αυτούς, όπως και την ντροπή της αδιέξοδης ανοχής μου.

Πόσο χρήσιμο είναι τούτο το άρθρο που διαβάζω για τον μέγα Πολιτικό! Υπάρχει άραγε ελπίδα; Ας το δούμε αισιόδοξα: Αφού συνέβη μια φορά να κερδηθεί η μάχη με το κακό, ποιός ξέρει, μπορεί να ξανασυμβεί. Αλλά πρέπει να το θέλουμε κι εμείς και να το επιδιώκουμε. Δεν θα συμβεί από μόνο του.

Έχουμε τουλάχιστον ένα «Θεώρημα Ύπαρξης», που δεν είναι πολύ μακρινό στην Ιστορία, από τα χρόνια και τον κόσμο που ζούμε.

Σημείωση: Ετούτο το σημείωμα είναι αφιερωμένο στο μήνυμα αγαπημένου εξαδέλφου, που μου έδωσε την αφορμή να αναλογιστώ, να μελαγχολήσω, να αναθαρρήσω, να ευχηθώ και -γιατί όχι- να ελπίσω για κάτι καλύτερο.