Οι αξίες και οι άξιοι

Επειδή συχνά μιλάμε για αξίες και για άξιους, και θαρούμε πως αξίζουμε κάτι ή αξίζουμε να μας φέρονται κάπως, ή πως δεν αξίζουμε κάτι κακό, ή πως δεν αξίζουμε την περιφρόνηση κάποιων, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας για τί πράγμα ακριβώς προβληματιζόμαστε και μιλάμε.

Ας ξεκινήσουμε από την βασική λέξη στον προβληματισμό μας, που είναι η Αξία!

Στη λέξη "αξία" εμπεριέχεται κάτι που αντιστοιχεί σε ένα καταβλητέο αντάλλαγμα. Δηλ. για να έχει κάτι  μια αξία πρέπει να περικλείει ένα σοβαρό και υπολογίσιμο στοιχείο!

Για παράδειγμα, έστω ένα ακριβό ρολόι (υλικό αγαθό) που αξίζει ανάλογα με την ποιότητα των υλικών από τα οποία είναι φτιαγμένο, τον μηχανισμό του, την αισθητική του, την φήμη του κατασκευαστή του κλπ παρόμοια. Και γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους, ο αγοραστής αποφασίζει να διαθέσει το απαιτούμενο υψηλό τίμημα.

Για την διατήρηση μιας φιλίας, που είναι άυλο αγαθό, πολύτιμο και δυσεύρετο, κάποιος μπαίνει σε κόπους, προσμονές, συντρέχει και βοηθεί τον φίλο του που έχει ανάγκη, επειδή η φιλία αυτού του ανθρώπου, του είναι πολύτιμη για την ζωή του. 

Για την απόκτηση παιδείας, καλλιέργειας, αυτογνωσίας και αυτοελέγχου, που ως αξίες καθεαυτές, είναι άυλα αγαθά, πολύτιμα για την πνευματική πρόοδο και ανάπτυξη του ανθρώπου, απαιτείται να καταβάλλεται (ως τίμημα/κόστος) διαρκής επαγρύπνηση και εργασία, μελέτη αλλά και άσκηση, γιατί κάθε γνώση μπορεί να ξεχαστεί ή να ακυρωθεί από μια νεώτερη! Η ενάρετη όμως ζωή, που εδραιώθηκε με κόπους και αντιμετώπιση πειρασμών και εμποδίων, με ανάσταση μετά από πτώσεις και άλλες δυσκολίες, μας χαρίζει -μεταξύ πολλών άλλων- ψυχική γαλήνη, ειρήνη με τους συνανθρώπους μας και η συνέπεια των λόγων προς τα έργα μας, προσδίδει κύρος στον βίο και την πολιτεία μας. Δηλαδή στο πρόσωπό μας.

Ως αξία του προσώπου λοιπόν θα θεωρήσουμε το κόστος (τον κόπο και το ξόδεμα) που το πρόσωπο  αυτό έχει καταβάλει,  με όλες του τις δυνάμεις, για να δημιουργήσει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για να προσφέρει στην κοινωνία και στους συνανθρώπους του. 

[Ανάμεσα σε ό,τι έχει κάνει συγκαταριθμούμε την μελέτη, την εργασία, την απόκτηση αρετής, την διάθεση πλούτου ή του υστερήματος, την διάθεση για ανδραγαθία και την ανδραγαθία, την προσφορά, την διδαχή, δια του λόγου και των έργων του, και άλλα παρόμοια.]

Η αξία του προσώπου συναρτάται προς ό,τι αφιερώνει τις δημιουργικές του δυνάμεις, επιδιώξεις, σκοπούς, φιλίες και συντροφίες. Εν ολίγοις, η αξία του ανθρώπου ερείδεται στην αξία των πεδίων και τομέων στους οποίους ο άνθρωπος αναλώνεται.

Και πρέπει να διαχωρίσουμε την αξία του ανθρώπου από την αξία του προσώπου. Διότι, όλοι οι άνθρωποι έχουν -ο καθένας την δική του- αξία, για την οποία τους σεβόμαστε ανεξαρτήτως του προσώπου τους. 

Όμως δεν έχουν όλα τα πρόσωπα την ίδια αξία! Βλέπετε, ο καθένας αξιολογείται με βάση τα έργα του, υπό την ευρεία του όρου έννοια. Και ασφαλώς, υπό τις συνήθεις συνθήκες,  δεν γεννάται θέμα κρίσεως και αξιολογήσεως των συνανθρώπων μας,  για την αξία ή την απαξία τους, παρά μόνο εάν τίθεται θέμα ανάληψης ευθύνης και απονομής αρμοδιοτήτων, όπου απαιτείται συγκεκριμένη υπευθυνότητα. 

Για την  αξία κάποιου προσώπου, θα χρειασθεί να λάβουμε θέση, όταν πρόκειται να τεθούμε υπό τις εντολές του, τις διδαχές του ή να συνεργασθούμε μαζί του για ένα κοινό σκοπό. Τότε πρέπει να αξιολογήσουμε και να επιλέξουμε, εάν συμφωνούμε, ή όχι. Για εκείνο το μεγάλο "ναι" ή το μεγάλο "όχι" που ο καθένας μας έχει να πει!

Γιατί δεν συμφωνούμε ασφαλώς όλοι οι άνθρωποι στον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε και στους σκοπούς που θα δίναμε την ζωή μας.

Εξάλλου, για τον σεβασμό και την αξία του ανθρώπου μίλησε πρώτος ο Χριστός, και είπε πως γι' Αυτόν δεν υπάρχει διάκριση αν κάποιος είναι  Έλλην ή Ιουδαίος, άνδρας ή γυναίκα. Είπε ακόμη μη διαγκωνίζεσθε για πρωτοκαθεδρίες, αλλά και προσέχετε στους ανταγωνισμούς μήπως κι οι τελευταίοι έρθουν πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι! Είπε ακόμη, ως σημαντική εντολή, "έχετε τον νου σας στον διπλανό σας! Να τον προσέχετε σαν αδερφό!". Είπε, είπε,  και τί δεν είπε! Είπε να μην κρίνουμε, να μην κατακρίνουμε, να μην ερίζουμε, να μην θυμώνουμε, να μην εκδικούμεθα, να μην μνησικακούμε! 

Είπε και να μην εξουσιάζουμε τους άλλους, γιατί ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέγει. Να επιλέγει ακόμη και την απόρριψη του ίδιου του Χριστού. 

΄Αργησε πολύ ο ανθρώπινος πολιτισμός να μιλήσει για την αξία του ανθρώπου. Κατά περιόδους, είχε τον άνθρωπο αιχμάλωτο, δούλο, δουλοπάροικο, εχθρό, κατοχεμένο, τον θεώρησε πράγμα, πράγμα κινούμενο, είχε επ' αυτού δικαίωμα ζωής και θανάτου, και τόσα άλλα!

Οι σύγχρονες διακηρύξεις για τα "δικαιώματα του ανθρώπου", είναι τόσο φτωχές και έχουν τόσο στενή εφαρμογή που απείρως υπολείπονται της διδασκαλίας του Χριστού.  

Μάλιστα, ο σημερινός πολιτισμός και η δημοκρατία μας, είναι τόσο "μπροστά", που αποφάσισε να πισωγυρίσει την πρόοδο! Σκέφτηκε ότι η πολλή ελευθερία βλάπτει (αλήθεια ποιόν βλάπτει;) κι ότι πολύ καιρό μας άφησε χωρίς χαλινάρι!

Σήμερα, οι ταγοί της δημοκρατίας μας, ανενδοίαστα, ξεδιάντροπα και χρησιμοποιώντας πολλά μέσα, (είναι πολλά τα λεφτά Άρη) ορίζουν για τον καθένα μας το μέτρο της ζωής, της λογικής, της ελευθερίας, της συνείδησης, της αξίας, της αυτοεκτίμησης, γιατί θαρρούν πως αυτοί θα είναι οι παντοτινοί άρχοντες, χωρίς αρχή και τέλος της βασιλείας τους. Γίνανε θεοί στη θέση του Θεού.

Θαρρούν πως έχουν την εξουσία να χαράσσουν τον δρόμο που θα τραβήξει ο κόσμος, είτε αυτό αρέσει στον κόσμο είτε όχι,  και κάθε τόσο στέλνουν μηνύματα εκφοβισμού των ανθρωπαρίων για να υπακούσουν αυτά στην όποια εντολή αυτοπεριορισμού, αυτοευνουχισμού, αυτο-λοβοτομής, αυτολογοκρισίας, υποχώρησης, παράδοσης, αυτοεξορίας, σιωπής, υποταγής. Πλήρους υποταγής.

Κατά την άσκηση της εξουσίας τους αυτής, οι διάφοροι φορείς,  δεν περιποιούν τιμή και αξία στο πρόσωπό τους, γιατί ο εξαναγκασμός, η απειλή, ο εκβιασμός και ο καταναγκασμός του λαού δεν συνιστά κοινωνικό πρόταγμα σε καμμιά κοινωνία, και δεν αποτελεί σε καμμιά χώρα Συνταγματικώς προστατευόμενη πολιτική επιδίωξη. Συνιστά απλώς επιδίωξη ηγετών με ανάστημα ηθικού νάνου και πολιτική και κοινωνική σοφία ιδιωτεύοντος! Συνιστά επιδίωξη ανθρώπων της εξουσίας, με έλλειψη δημοκρατικής συνείδησης και πλήρη ανικανότητα αυτοκριτικής και αυτογνωσίας.

Εμείς λοιπόν, ως λαός ανάλογα με τα έργα μας και τους πνευματικούς ορίζοντές μας φαίνεται πως είμαστε άξιοι να έχουμε μόνο τους ηγέτες και τους πολιτικούς ταγούς που έχουμε, αφού δεν βρέθηκαν ανάμεσά μας καλύτεροι. Αυτοί μας αξίζουν. 

Αν πάλι νομίζουμε, πως τέτοιοι ηγέτες δεν μας αξίζουν, ας μην ενεργούμε φαρισαϊκά! Ας κουραστούμε να βρούμε αυτούς που μας αξίζουν, ή ας κουραστούμε να γίνουμε εμείς άξιοι για 'κείνους που δεν θα είναι τέτοιοι σαν αυτούς που έχουμε σήμερα! Γιατί τον πρώτο, τον σκοτώσαμε, και πολλούς που έδωσαν το βιος, τα νιάτα, ανθρώπους δικούς τους και την ζωή τους ολάκερη, τους φυλακίσαμε, τους απαξιώσαμε κλπ., κλπ. Προς γνώσιν!

Γιατί το κακό συνιστά απουσία του καλού!

Σημειώσεις

 Αξία είναι το αντίτιμο για την απόκτηση ενος αγαθού, υλικού ή πνευματικού, δηλαδή το τίμημα ή το κόστος που θα πρέπει να καταβάλουμε.

 Αξία είναι ένα πνευματικό αγαθό το οποίο θα αγωνιστούμε να αποκτήσουμε, να διατηρήσουμε και να έχουμε, για την σπουδαιότητα και την χρησιμότητά του στη ζωή μας.

 Αξία είναι και η τιμή που αποδίδεται σε ένα πρόσωπο για διάφορους λόγους, κυρίως όμως για το ήθος και  το έργο του.

 Αξία, στο μουσικό πεδίο, είναι η διάρκεια μιας νότας (ογδοο, κλπ).

 Αξία, στο χρηματοπιστωτικό πεδίο είναι τα αξιόγραφα (γραμμάτια, μετοχές, κλπ).

 

"Κάθε παραβίαση της νομιμότητας θα μας βρεί απέναντι"

Στη Στήλη "Θέση", της εφημερίδας ΛΟΓΟΣ της 6ης Σεπτεμβρίου 2023, φέρεται να είπε ο υπουργός κ. Χατζηδάκης, πως  "Κάθε παραβίαση της νομιμότητας θα μας βρεί απέναντι".

Ηχεί περίεργα να διακηρύσσεται ως αγωνιστικό πεδίο της κυβέρνησης "το κυνήγι" για την παραβίαση της νομιμότητας. Αυτό δε, δεν αναφέρεται ούτε στις συνταγματικές διατάξεις περί των αρμοδιοτήτων της (κάθε) Κυβέρνησης. (βλ. κατωτέρω).

Δεδομένης μάλιστα της Διακρίσεως των εξουσιών, που καθιερώνεται ρητώς από το Σύνταγμά μας, η κυβέρνηση το μόνο που μπορεί να κάνει είναι νομοθετική ρύθμιση με τέλειους νόμους *(νόμους που προβλέπουν κυρώσεις για την παραβίασή τους) και οργάνωση των υπηρεσιών του κράτους τέτοια, ώστε να μην είναι επιτρεπτή η παρανομία. 

Η κυβέρνησή μας, αλλά και όσες ακόμη προηγήθηκαν, όσο μπορώ να γνωρίζω από τη μακρά πλέον ζωή μου, έχουν φροντίσει ώστε οι νομοθετικές τους ρυθμίσεις να αφήνουν παράθυρα και ευχέρειες προσοδοφόρων νομιμοφανών ενεργειών για τους ενδιαφερόμενους και παροικούντες την Ιερουσαλήμ της εξουσίας, για τους νέπωτες των αρχόντων, ακόμη και για τους αντιπάλους της εξουσίας,  προς εξαγοράν της σιωπής ή της ανοχής αυτών.

Η κυβέρνηση δια των οργάνων της δεν μπορεί να καταδιώκει την παραβίαση του νόμου, μπορεί μόνο να προνοεί για την επιτυχή τήρησή του!

Θα μου πείτε, ότι αυτά είναι θεωρητικολογίες, και θα συμφωνήσω μαζί σας. Θα αντιτείνω όμως, ότι το ισχύον σήμερα, δηλ. τo να καταδιώκει η κυβέρνηση ό,τι αντιτίθεται στις επιδιώξεις της, είναι καταληκτικά η παρακμή της Δημοκρατίας. 

Διότι, παρακμή της Δημοκρατίας συντρέχει όταν, αντί η Πολιτεία  να ασκεί την ανατεθειμένη από τον λαό εξουσία, ασκείται η "πολιτική" της προκριθείσης στις εκλογές κομματικής ομάδας. Για να μην πούμε ότι υλοποιείται το όνειρο του κάθε ευρισκόμενου στην κεφαλή του προκριθέντος κόμματος, όποιο κι αν είναι αυτό το όνειρο! Είτε πρόκειται για την εξουσία καθεαυτήν και την διαρκή προβολή, είτε για την εξουσία του διατάσσειν, την εξουσία της διαχείρισης των χρημάτων και των τυχών του κόσμου, ή την εξουσία της υποταγής των αντιρρησιών, είτε για την συγκέντρωση της λατρείας στο πρόσωπό του κλπ.

Τα προκύπτοντα ερωτήματα είναι: 1) Πώς προκύπτει το κοινωνικό πρόταγμα (η θέληση του λαού), πώς διατυπώνεται και πώς προβάλλεται;  Και 2) Πώς συμβαίνει η επικράτηση μιας κομματικής ομάδας έναντι όλων των άλλων; 

Το κοινωνικό πρόταγμα προκύπτει από τις κομματικές υποψηφιότητες που υποβάλλονται, προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές, επειδή, ως είναι αυτονόητο,  τα πολιτικά κόμματα πρέπει να κομίζουν πολιτική πρόταση.

Για τον λόγο αυτό, στις εκλογές συμμετέχει πλειάδα πολιτικών κομμάτων. Είναι γεγονός, πως ο λαός, ως  συνισταμένη  προσωπικοτήτων, δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιείται σε μια πολιτική πρόταση. Για τον λόγο αυτόν οι πολιτικές προτάσεις εκτείνονται σε ευρύτατο φάσμα πολιτικών, ιστορικών, εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών, οικονομικών, φιλοσοφικών, κλπ. χαρακτηριστικών, καθρεφτίζοντας όλες τις αντιθέσεις, τις ροπές και τις τάσεις που υπάρχουν και στην κοινωνία. Οι προτάσεις των κομμάτων τίθενται στην κρίση του λαού και ο λαός αναδεικνύει την δύναμη των κομμάτων, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του. Αυτή είναι η ομαλή εξέλιξη.

Είναι γεγονός, πως ανάμεσά μας μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που συστήνουν κόμματα επειδή θέλουν την ολοκληρωτική εξαφάνιση κάποιων από τους υπόλοιπους, ή την ολοκληρωτική φτωχοποίηση ή εξαθλίωση κάποιων επαγγελματικών και κοινωνικών τάξεων για δικούς τους εγγύς ή απώτερους σκοπούς, ή να θεωρούν ότι είμαστε πολλοί κι είναι καιρός να λιγοστέψουμε (πράγμα που τώρα τελευταία πολυακούγεται και συχνά ανενδοιάστως κηρύσσεται με βαθυστόχαστα συγγράμματα εμπευστών και θεωρητικών της άνευ όρων παγκοσμιοποίησης). 

Σήμερα λοιπόν, υπάρχουν πολιτικά κόμματα, με "τεχνικούς συμβούλους" και opinion makers, με χρήμα και αμφιβόλου νομιμότητας και ήθους διαδικασίες, με ημεδαπούς και διεθνείς μη πολιτικούς εταίρους προσωπικών και οικονομικών συμφερόντων, τα οποία καταρτίζουν μια εκμαυλιστική πολιτική πρόταση, η οποία παραπλανεί αφελείς εκλογείς. Έτσι, μια κατάπτυστη πολιτική πρόταση, μπορεί να χαρίσει μια περιφανή εκλογική νίκη, στο κόμμα με την πιο ελεινή πολιτική πρόταση και τα πιο ανομολόγητα συμφέροντα σε βάρος του λαού και της χώρας.  Επίσης, σήμερα, που η πολιτική έχει εξελιχθεί σε επάγγελμα, αλλά και κληρονομικό βιλαέτι, υπάρχουν πολιτικοί με μακρά οικογενειακή θητεία στους θώκους της εξουσίας, χωρίς όμως την αντιστοίχως μακρά και σωρευτική ωφέλεια των Ελλήνων, από το πέρασμα όλων αυτών στη διαχείριση των Ελληνικών υποθέσεων.

Φαίνεται λοιπόν, πως -για διάφορους λόγους- δεν είναι τελικά πολύ δύσκολο πράγμα η περιφανής κομματική επικράτηση! Αρκεί ένα ελαστικό σύστημα αξιών, ελαστική συνείδηση και ελαστική αυτοκριτική. Ασθενής μνήμη και ολίγον από ... έλλειψη αυτοεκτίμησης.  Αυτό ισχύει τόσο για τους εντεταλμένους ψηφοφόρους (οπαδούς), όσο και για τους εκλεγόμενους. Αρκεί να έχεις τα μέσα και τους κατάλληλους "συνδέσμους".

Εμείς όμως, (πολλοί από εμάς) ως Έλληνες πολίτες,  επιθυμούμε να έχουν τα πολιτικά μας κόμματα αληθώς πολιτικές προτάσεις. Κι όχι οικονομικά προγράμματα τακτοποίησης αναξιοπαθούντων και ανεπάγγελτων κληρονόμων. Κι αν για κάποιο λόγο αποφασίσαμε να καταργήσουμε τους Βασιλείς, από άρχοντες της Ελλάδας, για ποιόν λόγο άραγε, κρατάμε και τρέφουμε στο εθνικό μας πρυτανείο αναποτελεσματικούς κι ανίκανους διαχειριστές της καθημερινότητας  και της προοπτικής μας; 

Μήπως είμαστε συνεταίροι, κουμπάροι και συμπέθεροι;

******************************   

Α. Ατελείς είναι οι νόμοι που δεν προβλέπουν κυρώσεις για την παραβίασή τους.

Β. Στο 'Αρθρο 82: (Κυβέρνηση, Πρωθυπουργός, Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής), ορίζεται ότι:

1. H Kυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει τη γενική πολιτική της Xώρας, σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και των νόμων.
2. O Πρωθυπουργός εξασφαλίζει την ενότητα της Kυβέρνησης και κατευθύνει τις ενέργειές της, καθώς και των δημόσιων γενικά υπηρεσιών για την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στο πλαίσιο των νόμων.
**3. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες της Oικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, αποστολή της οποίας είναι η διεξαγωγή του κοινωνικού διαλόγου για τη γενική πολιτική της Χώρας και ιδίως για τις κατευθύνσεις της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, καθώς και η διατύπωση γνώμης επί των νομοσχεδίων και προτάσεων νόμων που παραπέμπονται σε αυτήν.
**4. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής με τη συμμετοχή εκπροσώπων των κομμάτων της Βουλής και προσώπων με ειδικές γνώσεις ή εμπειρία.

Ειδικοί στην διακυβέρνηση, κι ανειδίκευτοι στην ζωή

 

Διαβάζοντας stovima.gr ένα ενδιαφέρον άρθρο, κι έχοντας κατά νού μια αποστροφή(*) του Τσέχωφ, στο διήγημά του "Ο φοιτητής", (που έχει δημοσιευθεί παλαιότερα κι εδώ) ο προβληματισμός του αρθρογράφου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη.

Στην ουσία, το θέμα μας δεν είναι αν οι προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε

είναι σοβαρές, απαράδεκτες, ανατρεπτικές, αδιέξοδες, αντικοινωνικές, επαχθείς για την οικονομία μας και για τις κοινωνικές ή οποιεσδήποτε άλλες σχέσεις, αλλά το πώς θα τις αντιμετωπίσουμε!

Εξ άλλου, από την τηρούμενη πρακτική (κυβερνητικές οδηγίες και περιορισμός των μετακινήσεων των πολιτών) προκύπτει πως είναι ανάγκη ο καθένας μας ατομικά αλλά όλοι μαζί ως σύνολο, να έχουμε μια (δυναμική εσωτερική/πνευματική κατάρτιση για την) συμπεριφορά προς όλους τους άλλους, τον σεβασμό στην προσωπική ελευθερία όλων (ημών και των άλλων), και την ευθύνη όλων μας έναντι αλλήλων.

Όλα αυτά, ασφαλώς, προϋποθέτουν ότι το προωθούμενο (πολιτικά και οικονομικά) κοινωνικό πρόταγμα αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας κι όχι μονάχα τα μέλη διαφόρων ομάδων και ολιγομελών ή ετερογενών συλλογικών οντοτήτων.

Χρειαζόμαστε εκπαίδευση και κατάρτιση σε ένα σύστημα αξιών διαρκούς χαρακτήρα και σε ένα μοντέλο ατομικών επιδιώξεων, με αξιολόγηση. Δηλαδή με όρια και επιτίμια -που θα ισχύουν έναντι πάντων-για την εκάστοτε αθέτηση ή την παραβίασή τους.

Χρειαζόμαστε δηλαδή -να ξαναθυμηθούμε- ένα νοηματοδοτημένο μοντέλο ζωής! Ένα μοντέλο, που το γνωρίζαμε, αλλά -προσφάτως- το προσπεράσαμε και το αφήσαμε αχρησιμοποίητο, για λόγους προσωρινής και δανεικής ευμάρειας. 

Πρέπει, οπωσδήποτε, να έχουμε  ένα μοντέλο αντιμετώπισης των προκλήσεων που κάθε φορά μπορεί να απαντώνται στην ζωή. Την ατομική και την συλλογική. Την προσωπική και την εθνική.  Και τούτο, γιατί

• δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αν και είμαστε όλοι στον ίδιο τόπο
• και κανείς δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει όλες τις προκλήσεις
• ούτε αφορά όλους τους ανθρώπους το σύνολο των προκλήσεων
• ούτε θα αντιμετωπιστούν όλες ανεξαιρέτως οι προκλήσεις
• ούτε θα αντισταθούν/δράσουν όλοι οι άνθρωποι
• αφού δεν θέλουν όλοι το ίδιο
• ενώ υπάρχουν και ανάμεσά μας αυτοί που θέτουν ή δημιουργούν τις προκλήσεις
• αλλά κι αυτοί που τις αντιμετωπίζουν προσωπικά
• κι εκείνοι που επιδιώκουν την συλλογική τους αντιμετώπιση

Εννοείται πως ο νοηματοδοτημένος τρόπος ζωής δεν είναι στάσιμος, ούτε περιορισμένος. Η Επιστήμη έχει τεράστιο ρόλο στην συμβολή, στην βελτίωση, την διασάφηση, την επιβεβαίωση ή και την μεταβολή σημείων του ακόμη.

Ο νοηματοδοτημένος τρόπος ζωής, δεν είναι αποκομμένος από την ιστορία, δηλαδή από τα μαθήματα (διδάγματα) που άφησαν με τα έργα και  τις συμπεριφορές τους (πράξεις και παραλείψεις) τα υποκείμενα της Ιστορίας.

Αν η ανθρωπότητα μπορεί να καυχάται για τον πολιτισμό της, δεν μπορεί παρά να καυχάται για έργα αγαθά. Ή μήπως όχι;

Μήπως, στις μέρες μας πρέπει να ορίσουμε πάλι από την αρχή, το περιεχόμενο στοιχειωδών για τον πολιτισμό μας εννοιών, όπως: το αγαθό, ο σεβασμός, η αλήθεια, η υγεία, η ηθική, το έθνος, η ευθύνη, η  αλληλεγγύη, και γενικά οι προτεραιότητές μας;

Με άλλα λόγια, είναι επιτακτική ανάγκη να περιφρουρήσουμε την τήρηση και να προστατέψουμε την ουσία της παιδείας των Ελληνοπαίδων, όπως αυτή χαράσσεται, ορίζεται και απαιτείται με την διάταξη  του άρθρου 16 του Συντάγματός μας, γιατί μας προσφέρει ένα αξιόπιστο μοντέλο. Πρέπει να ξανασυλλαβίσουμε τα αυτονόητα: Το άρθρο 16 του Συντάγματος της Ελλάδος, ορίζει (παρ.2) πως "Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες", κι αυτό καμμιά πολιτική δεν μπορεί να το αλλάξει.

Και τούτο, γιατί πάντα στην ζωή θα μας εμφανίζονται προκλήσεις, κι εμείς πάντα θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι, αρματωμένοι, με χαρακτήρα και γνώση, για να τις αναγνωρίσουμε, για να εντοπίσουμε την καταλληλότητα των μέσων και των διαδικασιών που θα απαιτηθούν ή θα χρειαστούν για να αντιμετωπίσουμε, ανθρωπίνως, αυτές τις προκλήσεις και κάθε άλλη δοκιμασία για την ηθική, την εθνική και την προσωπική επιβίωσή μας. Αυτό μας διδάσκει τόσο  η εθνική μας ιστορία, όσο και η πίστη μας.

Η αληθινή, και σωστή παιδεία, όπως αυτή περιγράφεται στο Σύνταγμα, κατατείνει στην ηθική, γνωστική και πολιτική αρματωσιά μας. Ο εγκλεισμός, η καταπίεση, ο κυβερνητικός δεσποτισμός επί της ζωής και της ψυχής μας, η εξουδένωσή μας εν ολίγοις,  δεν είναι ένα τέτοιο μέσο, και μας προκαλεί μάλλον συγχυση και μας ωθεί στην -ενδιάθετη, άλλωστε- τάση άρνησης προς συμμόρφωση.

Σημείωση:
"...Καὶ τώρα, ζαρώνοντας ἀπὸ τὸ κρύο, ὁ φοιτητὴς σκεφτόταν ὅτι ὁ ἴδιος ἀέρας φύσαγε καὶ ἐπὶ Ρούρικ, καὶ ἐπὶ Ἰβὰν τοῦ Τρομεροῦ, καὶ ἐπὶ Πέτρου, καὶ ὅτι ὑπῆρχε καὶ τότε ἡ ἴδια φοβερὴ φτώχεια, ἡ πείνα, οἱ ἴδιες τρύπιες ἀχυροσκεπές, ἡ ἀμάθεια, ὁ καημός, ἡ ἴδια ἐρημιὰ γύρω, τὸ σκοτάδι, τὸ αἴσθημα πιέσεως – ὅλη αὐτὴ ἡ φρίκη ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι πάντοτε· καὶ ἂν περάσουν ἀκόμη χίλια χρόνια, ἡ ζωὴ δὲν θὰ εἶναι καλύτερη..."

Η συμφωνία των Προεστών!

 

Η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί το κατ' εξοχήν όχημα

• για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, και 
• για να καταφέρουν οι οσονούπω απερχόμενοι, να καρπωθούν, πριν από τις εκλογές, την ηγεσία ενός  πολιτικού ακροατηρίου, που ορφάνεψε από ηγέτες, γιατί όλοι τους αποδείχτηκαν άχρηστοι, ατομιστές, καιροσκόποι, μικροί και λίγοι.

Κι αναζητούν (οι τελευτώντες κρατούντες) νέο πολιτικό ακροατήριο,  επειδή απέτυχαν να πείσουν με τα προτάγματα που έθεσαν για να εκλεγούν, κι επειδή  τα προτάγματα αυτά, τα κουρέλιασαν ένα-ένα, με δική τους πρωτοβουλία και επιλογή.

Στα χρόνια που περάσανε, είδαμε πολιτικά κόμματα που αναδείχθηκαν με ποσοστά πάνω από το 30% και το 40% να καταρρέουν και να θρυμματίζονται σε βαθμό απαγορευτικό για την συνέχιση της οποιασδήποτε αυτόνομης πολιτικής επίδρασή τους.

Είδαμε, επίσης, πολιτευτές να εκλιπαρούν για ένα οφφίτσιο στις νέες εξουσίες που αναδείχτηκαν, και την αθρόα τους μετατόπιση κάτω από την ομπρέλλα αυτής της αναιδούς εξουσίας. Είδαμε ηγετίσκους να διαδραματίζουν πολιτικούς μεταπρατικούς ρόλους. Να ξεκινάνε από την πατρίδα και τους έλληνες και να καταλήγουν δια της σιωπής τους να στηρίζουν πολιτικές χάριν των εισβολέων και πολιτικές των αποδομητών της συνοχής της ελληνικής κοινωνίας, του πολιτισμού και της ιστορίας της. Ας είναι. Πολλοί είναι που πετροβολάνε την καρυδιά. Ποιόν να πετροβολήσουν, την βαλανιδιά ή την αγραπιδιά;

Είδαμε αλλοπρόσαλλες πολιτικές συζεύξεις και συμπαιγνίες, να συστεγάζονται -τάχα- για τον ίδιο σκοπό, να μετέρχονται την εξουσία χάριν ιδιοτελών σκοπών, και να μην αντιστέκονται στην αντεθνική τακτοποίηση οφλημάτων αρχαίων!

Ήδη, η συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα του κ. Τσίπρα και στο γιουγκοσλαβικό κρατίδιο, μας οδηγεί κατ' ευθείαν στην επίλυση προβλημάτων της γείτονος χώρας και ταυτόχρονα στην δημιουργία προβλημάτων στην δική μας την χώρα.

Στην συζήτηση που έγινε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, η κυβερνητική πλευρά μας εξηγούσε τα ανεξήγητα, πως από ανοησία εναντιούμεθα στην συμφωνία. Ευθέως κατηγορηθήκαμε από τον κ. Κοτζιά, πως δεν καταλαβαίνουμε απλές έννοιες, που θα τις καταλάβαινε κι ένας μαθητής του δημοτικού!

Όμως ο πρώην υπουργός, δεν μας διευκρίνισε πλήρως το νόημα που έχουν οι μείζονες και οι ελάσσονες προτάσεις των συλλογισμών του.

• Δεν μας εξήγησε για ποιόν λόγο δέχτηκε, επιστημονικά ζητήματα (όπως η προέλευση μιας γλώσσας) να αποτελούν  ορισμούς πλασματικών εννοιών στην συμφωνία με την γείτονα χώρα. (Γιατί η σλαβικής προέλευσης γλώσσα της γείτονος να ονομάζεται βάσει όρου της συμβάσεως και όχι βάσει των πορισμάτων της επιστημονικής έρευνας, ό,τι ακριβώς προκύπτει πως είναι).
• Επίσης, γιατί χρησιμοποιείται (στις εξηγήσεις του) ο όρος ιθαγένεια που νοηματικά αντιστοιχεί στην εθνοτική καταγωγή, κι όχι ο όρος υπηκοότητα που υποδηλώνει την εξουσία του κράτους υπό την οποία διάγουν οι πολίτες του).
• Δεν μας εξήγησε τί θα κάνουμε με τα υλικά και άυλα μακεδονικά μας "προϊόντα": το Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, το αεροδρόμιο της Μακεδονίας, τον μακεδονικό χαλβά, κ.ο.κ. Θα τα καταργήσουμε για να μην ενοχλούνται οι γείτονες, ή θα τους αλλάξουμε "ταυτότητα φύλου", και θα τα λέμε με όνομα που υποδηλώνει πως βρίσκονται "νότια της νεοσύστατης Βόρειας Μακεδονίας"; (Τώρα που μάθαμε το κόλπο της αλλαγής φύλου, με μόνη μια δήλωση, θα το κάνουμε και για το κάθε τί! έτσι, χάριν γούστου!).

Ετούτη η αποστροφή του πρώην υπουργού των εξωτερικών, μ' έκανε να ξανα-φυλλομετρήσω την εν λόγω συμφωνία. Από πού ν' αρχίσεις...

• Από την ψευδή και προσχηματική καθομολόγηση ότι τα μέρη καθοδηγούνται από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών και της αξιοπρέπειας;
• Αλήθεια, ποιό ανθρώπινο δικαίωμα, και τίνος, είναι αυτό, που υποχρεώνει κάποιον άλλο να καταργεί την ιστορία του, την ύπαρξη και τον πολιτισμό του, για να μην ενοχλείται ο γείτονάς του;
• Και ποιό δικαίωμα του γείτονα, που αρπάζει και υιοθετεί τα σύμβολα και την ιστορία ενός άλλου λαού, μπορεί να σταθεί στην λογική, την ιστορία και τον πολιτισμό και να μη χαρακτηριστεί αποτρόπαιη, ανήθικη, αισχρή κι απολίτιστη αρπαγή;  
• Μόνο η κατοχή της Κύπρου από τους Τούρκους, η εξολόθρευση ανθρώπων στους γερμανικούς φούρνους (επειδή δεν ταίριαζαν με τα γερμανικά γούστα), ο βομβαρδισμός και η καταστροφή του Ιράκ που είχε πετρέλαια, η εξόντωση του Καντάφι γιατί είχε άποψη, και η ευρωπαϊκής έμπνευσης  οικονομική χρεωκοπία της Ελλάδας, που είχε πολιτισμό και ιστορία, έτσι ώστε να πάψει πια ο έλληνας να μιλάει, να σκέφτεται και νά θέλει. 
• Μόνον όλα αυτά τα εγκληματικά πεπραγμένα, μένουν άκριτα, απρόσβλητα, σταθερά, αναπότρεπτα κι αναντίρρητα στον παρόντα αιώνα, τον απατεώνα...

Και ορίζεται, προ πάντων, να σεβασθούμε την αξιοπρέπεια του άρπαγα, του κατακτητή και του οσφυοκάμπτη που συμμορφώνεται στις απαιτήσεις των ισχυρών.

Συμφώνησαν ακόμη, τα Μέρη (στο Προοίμιο της συμφωνίας), χάριν της ειρήνης, να μην έχουμε εμείς, και νά 'χουνε μόνον αυτοί, Μακεδονία. Γιατί από εδώ και στο εξής, αν εμείς διατεινόμαστε για τα μέχρι σήμερα μακεδονικά μας προϊόντα, τις επιχειρήσεις, την γεωγραφική μας περιφέρεια, τις δομές, τα ιδρύματα και τους θεσμούς της Μακεδονίας μας, μπορεί να θεωρηθούμε επεκτατιστές, αλυτρωτικοί, ρήτορες μίσους, αναθεωρητές της συμφωνίας. Γι' αυτό θα πρέπει να σιωπήσουμε, να σκάσουμε, πώς το λένε, και να μην ξαναβγάλουμε άχνα πατριωτική, άχνα φιλοπατρίας, ή αγανάχτησης για τούτη την αναίσχυντη προσβολή της αξιοπρέπειας του λαού μας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας, που μας επιβάλει η σημερινή Πολιτεία μας, για να φανεί αρεστή στους ξένους και στους γείτονες. Και ασφαλώς, ευγνώμων, σε ικανοποιητική ανταπόδοση παλαιών πολιτικών διευκολύνσεων...

Οι άρχοντές μας, φρέσκοι στην εξουσία, δεν είχανε ποτέ τους κοπιάσει για να δημιουργήσουνε κάτι που θα μείνει, και που θα ωφελήσει τον τόπο και τον κόσμο. Ήρθανε κουρσάροι, με καθρέφτες και χάντρες, για να δρέψουνε δάφνες και να σπείρουνε τριβόλους, κι όχι για να καλλιεργήσουνε σκεφτόμενοι τον θέρο του λαού και του τόπου.

Και, ενώ ώρισαν πως η χώρα μας υποχρεούται να κυρώσει χωρίς καθυστέρηση όσα συμφωνήθηκαν, μόλις οι αντισυμβαλλόμενοι πάρουν όλα όσα ήθελαν, αμέσως, ορίστηκε στους αντισυμβαλλόμενους πενταετής "τεχνική" και "πολιτική" μεταβατική περίοδος για την χρήση των συμφωνηθεντων όρων, στα έντυπά τους, στο εσωτερικό τους και στα διεθνή φόρα!

Κι αναρωτιέμαι: αφού υπογράψαμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κυρώσουμε αμελλητί, για τί πράγμα ακριβώς, σκοτωνόμαστε, συζητάμε και ψηφίζουμε στο ελληνικό κοινοβούλιο; Και για ποιό λόγο, εμείς θα τους βοηθήσουμε αμελλητί, κι εκείνοι θα εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους εντός πενταετούς "τεχνικής" και "πολιτικής" μεταβατικής περιόδου;

Κι ακολουθούν οι αρραβώνες... όπου η Ελλάδα υπόσχεται ότι δεν θα μπλοκάρει την είσοδο της γείτονος χώρας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, κι ότι δεσμεύεται να υποστηρίζει τα διεθνή αιτήματά της...

Έπονται όμως, οι (ήδη, πριν τεθεί η υπογραφή μας) καταστρατηγημένες δεσμεύσεις. Καταστρατηγημένες, όχι από την πλευρά της χώρας μας, αλλά από την πλευρά της γείτονος (η πιο χοντροκομένη καταστρατήγηση, είναι ότι ήδη σπάσανε τους συνοριακούς δείκτες και δεν ενημερωθήκαμε σχετικά με την αποκατάστασή τους, ή με την στάση της ελληνικής πολιτείας για το θέμα αυτό).

Ακολουθούν οι δεσμεύσεις περί του μέλλοντος. Ως γνωστόν, στο δίκαιο, οι μονομερώς δεσμευτικές συμφωνίες για το διηνεκές μέλλον, είναι ανίσχυρες, ως ανήθικες, ή ως υπερβολικά δεσμευτικές. Θα προσθέσουμε, πως το μέλλον είναι απρόβλεπτο, γιατί -μεταξύ άλλων- και οι οικονομικοί πειρασμοί είναι μεγάλοι.

Ο ΟΗΕ ανάμεσα στις αρχές που διακηρύσσσει ότι ισχύουν ανάμεσα στα πολιτισμένα κράτη, ορίζει την μη επίθεση κλπ., αλλά, η ανθρωπότητα εξακολουθεί ασταμάτητα να μαστίζεται από πολέμους, που ξεριζώνουν τον κόσμο από τις εστίες του, ιδιαίτερα μάλιστα σε χώρες που είναι στρατιωτικά ανίσχυρες να αντιμετωπίσουν εισβολείς, που εποφθαλμιούν την γεωγραφική τους θέση ή τον πλούτο τους, ή εκεί όπου οι επιθέσεις των ισχυρών είναι ανελέητες κι ανάλγητες. Κι ο ΟΗΕ διαιτητεύει... στην έχθρα.

Οι δεσμεύσεις της γείτονος περί αποχής της από εχθρικές και αντισυμβατικές ενέργειες, ήδη έχουν αδρανήσει. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί από τους ΄Ελληνες να ξεχάσουν τί εκχωρείται, και αδιαμαρτύρητα να σιωπούν, γιατί η άποψή τους μπορεί να θεωρηθεί αξιόποινη και τιμωρητέα απειλή και εχθρική ενέργεια, όπως οι αφίσες των απελπισμένων πατριωτών που διαπορούντες απευθύνονται στους εκπροσώπους τους. Εδώ πλέον, φαίνεται πως η ελευθερία του λόγου έχει μείνει μόνο για τους κυβερνητικούς, και για όσους συμφωνούν, έστω και επί οφφιτσίω, με όσα η κυβέρνηση ευαγγελίζεται, ακόμη κι αν αυτά αφορούν τον εξανδραποδισμό των ελλήνων και την απεμπόληση της περιουσίας του.

Απαραίτητος όρος για την ολοκλήρωση της συμφωνίας αυτής, φαίνεται πως ήτανε και η υπόσχεση, και ταυτόχρονα η δέσμευση των υπογραφόντων, πως θα πατάξουν αλύπητα, κάθε αντίθετη φωνή.

Και καλά, ο Ζάεφ, δεν έχει κανένα πρόβλημα, γιατί επέτυχε αυτά ακριβώς που ήθελε να φαίνονται. Όσο για εκείνα που θέλει και δεν φαίνονται, αυτά θα τα επιδιώξει, ακόμη και παραβιάζοντας την συμφωνία. Ήδη αυτό έχει ξεκινήσει, με τους γκρεμισμένους συνοριοδείκτες...
Ο πρωθυπουργός μας, και οι συν αυτώ (βλ. δήλωση Γαβρόγλου πως θα διώκει όποιον γράφει γι' αυτόν) δεν θα διστάσει να προβεί σε διωγμούς διαφωνούντων. Έχει, αποδεδειγμένως, και τα μέσα και την σχετική αντίληψη και συμπεριφορά....

Ακολουθεί (στο άρθρο 7) ο δια της συμφωνίας προσδιορισμός του όρου "Μακεδονία" και "Μακεδών": και συμφωνείται το ανήκουστο: πως με τους ίδιους τους όρους αυτούς, άλλο πράγμα εννοούν οι Σλάβοι, κι άλλο οι Έλληνες. Σημάδια της εποχής.
Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι με το όνομα Μακεδονία, εμείς αποκαλούμε το βόρειο τμήμα της χώρας μας [πράγμα που δεν ισχύει ακριβώς, γιατί η Μακεδονία καταλαμβάνει το κεντρικό βόρειο τμήμα της χώρας μας, αφού βορειο-δυτικά έχουμε την Ήπειρο, και βορειο-ανατολικά έχουμε την Θράκη μας].

Και βάζει (ο Τσίπρας) στο μυαλό των γειτόνων μας πως για Μακεδονία  και Μακεδόνες θεωρεί την "περιοχή και τον πληθυσμό της βόρειας περιοχής της χώρας (μήπως σκοπεύει να χαρίσει την Θράκη στους Τούρκους, και την Ήπειρο στους Αλβανούς;), και τα χαρακτηριστικά τους, καθώς και τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά αυτής της περιοχής από την αρχαιότητα έως σήμερα". Αυτό. (Κι από σήμερα και πέρα, τί;) Έτσι, σκέτο; Αδιευκρίνιστα ή κακώς προσδιορισμένα, παραμένουν πολλά, ασφαλώς.

Από την άλλη, οι σλάβοι, παραδέχονται για Μακεδονία και Μακεδόνες την επικράτεια (ποιά επικράτεια;), την γλώσσα, τον πληθυσμό και τα χαρακτηριστικά τους, με την δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από την Μακεδονία και τους Μακεδόνες της Ελλάδας!!! Κι όλα αυτά, χωρίς σαφή προσδιορισμό της γεωγραφικής θέσης και σχέσης της χώρας τους με την δική μας. (Η λεκτική/περιφραστική περιγραφή είναι τόσο αναγκαία -ειδικά, στην συγκεκριμένη αυτή χρονική συγκυρία- όσο είναι για τους τυφλούς. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα πεζοδρόμια). Κι αυτό, επειδή, συχνά συμβαίνει, στους καιρούς μας να αλλάζουν τα πράγματα, απλώς και μόνο εξαιτίας της διάθεσης -και των συμμαχιών- κάποιου, που θέλει να τα αλλάξει. Και δεν έχουμε λίγους, τέτοιους γείτονες. Όπως άλλαξε η Κύπρος μέσα σε λίγο καιρό. Μπήκαν μέσα οι Τούρκοι, πριν από 45 χρόνια, και τώρα πια, διεκδικούν και τα ρέστα, της Κύπρου. Κι ο πολιτισμένος κόσμος δεν ανακατεύεται πλέον σε μια διμερή διαφορά, αφού προηγουμένως είχε τεχνηέντως μεσολαβήσει στην δημιουργία της!
Τελικά, με το άρθρο 7 της συμφωνίας, δηλώνεται πως όλα γίνονται χωρίς καμμιά πρόθεση εκατέρωθεν αλλοίωσης ή επηρεασμού! Δηλαδή, για ποιόν λόγο γίνονται; Για το τίποτε;  Φαίνεται πως γίνονται για τα μάτια μας, μόνο! Πρέπει να έχουμε (εμείς ή αυτοί, ή να μας θωρρεί ένα παγκόσμιο) αφοπλιστικό βλέμμα!

Δεν σταματάμε εδώ. Παρακάτω (άρθρο 8) αρχίζουν οι διεμβολισμοί: όποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη θεωρεί ότι θίγεται, το λέει στο άλλο, και αυτό θα φροντίσει, αποτελεσματικά μάλιστα-χωρίς αντιρρήσεις, διαμαρτυρίες, διευκρινίσεις ή άλλα μέτρα-, να άρει την ενόχληση.

Στους αντισυμβαλλομένους μας, παρέχονται (για τα μάτια του κόσμου) κάποιες πεντάμηνες και εξάμηνες προθεσμίες για να τακτοποιήσουν μερικές από τις λαθροχειρίες που έχουν ήδη υιοθετήσει στην πρακτική τους, σχετικά με ελληνικά πολιτισμικά και ιστορικά σύμβολα. Και λέμε για τα μάτια του κόσμου, επειδή έχει ήδη ορισθεί -παραπάνω- πενταετής και δεκαετής "τεχνική ή πολιτική" μεταβατική προθεσμία κλπ. κλπ....

Σπουδαίος διεμβολισμός είναι εκείνος, που αναφέρεται στην εκ νέου συγγραφή των βιβλίων της ιστορίας, υπό την εποπτεία μάλιστα των υπουργείων εξωτερικών, και η αρμόδια επιτροπή τους θα αναθεωρήσει ακόμη και ιστορικούς άτλαντες αν δεν ανταποκρίνονται στις επιδιώξεις της συμφωνίας. Κι αναρωτιέμαι: Τί είναι τούτο πάλι; Θα αλλάξουμε και το αποτυπωμένο παρελθόν; Καλά, να αλλάξουμε τους γεωγραφικούς άτλαντες, για να απεικονίσουμε το σήμερα (την τουρκική κατοχή της Κύπρου, την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας σε κρατίδια, κλπ), θα αλλάξουμε και την αρχαιολογία έτσι ώστε να συμπλέει με την σύμβαση;

Και... για να μην παίρνουμε αέρα, η επιτροπή θα επιβλέπει και θα συνεδριάζει τακτικά για να ελέγχει... Όχι, τί νομίζατε, πως θα μείνετε ελεύθεροι να αποφασίζετε παιδαγωγικά και επιστημονικά; Όχι! Δημοκρατικά, η κυβέρνηση αποφάσισε πως θα αποφασίζει αυτή. Το επιτάσσει, άλλωστε, η νεωτεριστική προσέγγιση θεώρησης της ιστορίας και η νεωτερικώ τω τρόπω (ερήμην των λαών) λήψη πολιτικών αποφάσεων!

Η συμφωνία ορίζει ότι από εδώ και στο εξής, τέρμα οι ιστορικοί και οι επιστήμονες! Η συγγραφή των σχολικών βιβλίων ειδικά για την ιστορία, θα καθοδηγείται από την κυβέρνηση (από επιτροπή του αρμόδιου υπουργείου -εδώ των εξωτερικών). Όπως έγινε και με τα θρησκευτικά. Η κυβέρνηση αποφασίζει για όλα όσα πρέπει να μάθει το κάθε ελληνόπουλο. Αυτά θα τα ορίζει και θα τα καθορίζει η κυβέρνηση του Τσίπρα και όσοι συμπλέουν, από αυτούς που βρίσκονται στην ΜΕΚΑ (Μονάδα Εντατικού Κινδύνου Αποβολής τους από την πολιτική ζωή του τόπου).

Δημιουργήθηκε στις Πρέσπες, μια τόσο ωραία ατμόσφαιρα με τους γείτονές μας (είδαμε γλέντια, βαρκούλες, ψάθινα καπέλλα, γέλια, αγκαλιές και κόκκινες γραβάτες να ανεμίζουν στον αέρα), μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα, είδα κάτι λίγο από Αγγελόπουλο, έτσι που πια, συμφωνήθηκε να βαθύνουμε τις σχέσεις μας, και -ει δυνατόν- να συγχωνευθούμε κιόλας, να διευρύνουμε τις συνεργασίες μας και να συνενωθούμε βρε παιδί μου, σε ένα σώμα, μια ψυχή. Τέτοιος έρωτας! Όχι έτσι απλά, ο ένας για τον άλλον, αλλά για το καλό όλου του κόσμου! Όλης της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (άρθρο 11)! Φαντάζομαι τί θα γίνει όταν θα μπεί και η Τουρκία στο παιχνίδι! Ο Τσίπρας, αν ζεί πολιτικά, θα είναι ο άρχοντας των ευρωπαίων φτωχοδιαβόλων!

Μάλιστα, τα πράγματα είναι τόσο σπουδαία και σοβαρά που θα αρχίσουν οι συνεργασίες, με τακτικές επισκέψεις σε επίπεδο πρωθυπουργών, προς αντιμετώπιση και του παραμικρού προβλήματος. Είναι τόσο βαθειά πεπεισμένοι οι συμβαλλόμενοι ότι η ανάπτυξη και η ενδυνάμωση των επαφών τους θα οικοδομήσει φιλία, συνεργασία και σχέσεις καλής γειτονίας, που θα υποστηρίξουν επαφές και συναντήσεις σε όλα τα κατάλληλα επίπεδα. Η αστυνομία θα κυνηγάει όσους έχουν αντιρρήσεις στην εκχώρηση, και η δικαιοσύνη θα τους καταδικάζει. Οι πολιτικοί θα απευθύνονται στα δικαστήρια για όσους διαφωνούν με τις πολιτικές τους και η ελευθερία του λόγου θα καταργηθεί για να επιτελούνται ανενόχλητα οι προδοσίες και οι κάθε είδους πολιτικοί αυταρχισμοί. Η πολιτική ορθότητα (να μην στενοχωρούμε τον αντίπαλό μας στις ιδέες) θα επιβληθεί δια νόμου, ώστε να μην θίγονται όσοι αγωνιούν για να βρούνε μια θέση στην ιστορία του μέλλοντος, από τις αντιδράσεις των ελλήνων που αγωνίζονται για την προάσπιση των πατρώων τους.  

Οι έλληνες καλούνται να υιοθετήσουν μια νέα ταυτότητα (νομική αυτή την φορά), χωρίς την ιστορία τους, αφού,  με τις ξεδιάντροπες ευλογίες της (ασθενώς ελληνικής) ηγεσίας τους, την εγκολπώνονται τρίτοι.

Με τον κατάλληλο τρόπο, εννοείται, στο περίκλειστο γειτονικό μας κράτος θα δώσουμε διέξοδο στη θάλασσά μας, αφού είπαμε πως δεν θα εμποδίζουμε την μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών. 

Άσχετα που αυτοί κλείσανε τα σύνορά τους, έτσι ώστε να μείνουνε αποκλεισμένοι στην Ελλάδα και να επιβαρύνουν την ζωή μας και τον τόπο μας, αυτές οι μυριάδες των κινουμένων προς την ευρώπη ασιατικών και αφρικανικών πληθυσμών. Κλείσανε τα σύνορά τους, εμποδίζοντας αυτούς τους ανθρώπους να βρούνε το μέλλον που αναζητούσαν στην ευρώπη. Έκλεισαν τα σύνορά τους, ασφαλώς για λόγους "καλής γειτονίας"!

Το άρθρο 15 προβλέπει ολομέτωπη οικονομική συνεργασία. Αυτοί κι εμείς, στο στίβο της επιχειρηματικότητας! Δίπλα-δίπλα στην ανάπτυξη υποδομών, συνεργασία στην ενέργεια, και παροχή από εμάς τεχνογνωσίας και εμπειρίας! Κι όλα αυτά, με την ευκαιρία, που -ουσιαστικά- τους εκχωρούμε το ιστορικό μας όνομα και τον πολιτισμό, κι ας λένε αυτοί ότι αλλιώς εννοούν τον όρο Μακεδονία! Τον εννοούν ακριβώς ως Μακεδονία, με την έννοια που του προσδίδει η ιστορία του, γιατί ο τόπος γι' αυτούς, δεν ιστορείται ως Μακεδονία, αλλά ως vardaska.
Αλλά το πιο κορυφαίο σημείο σύγκλισης των συμβαλλομένων είναι (άρθρο 15) εκείνο, που αναφέρεται στην εκπαίδευση, την υγεία, τον πολιτισμό, την έρευνα, την τεχνολογία και τις μεταφορές. Και την επιστήμη. 

Και την επιστήμη. Γενικά. Δηλαδή, την φιλοσοφία της επιστήμης, την κοινωνιολογία της επιστήμης, την οικονομετρία της επιστήμης, κ.ο.κ. Αλλά όχι της ιστορίας. 

Γιατί η ιστορία, φαίνεται, πως δεν θεωρείται επιστήμη, αφού τα πορίσματά της αχρηστεύονται από την πολιτική. Η ιστορία για όλους αυτούς, τους συμβαλλομένους και τους συμβούλους τους, είναι ένα αγκάθι στα σχέδιά τους, που καλό είναι να αναθεωρείται κατά περίπτωση. Αν η Ιστορία δεν αποτελεί εμπόδιο, μένει ως έχει. Αν, όμως, εμποδίζει, την καταργούν, και επιβάλλουν την κατάργησή της, με νόμους και διώξεις. Με ύβρεις και γελοιοποίηση. Με απειλές και αυταρχισμό.

Είναι τα νέα πολιτικά ήθη. Είναι το αποτέλεσμα της απαιδευσίας, της έλλειψης ήθους, και της έλλειψης (και εθνικής) συνείδησης, που σιγά-σιγά από τάση μερικών δυναμικών ομάδων, έγινε πεποίθηση και τρόπος πολιτικής επιβολής. Και, πάντοτε, κάτω από μια πολιτική, λανθάνουν ορισμένα συμφέροντα. Οι εξυπηρετικοί "αγωγοί" των συμφερόντων, συχνά δεν τα γνωρίζουν, αλλ' απλώς ως θεραπαινίδες, τα υπηρετούν, ωφελούμενοι προσωπικώς, κατά περίσταση. Πολύ αργά, δυστυχώς, ανακαλύπτουν την ζημία που επέφεραν στους δικούς τους, και τότε ως άχρηστοι απορρίπτονται και από τους ανωτέρους εντολείς τους, και από τους -κατ' αρχήν πεπλανημένους- ψηφοφόρους τους.

Η απαιδευσία και η αήθεια, ποτέ δεν επιβραβεύονται εις τέλος. Ούτε παραμένουν ες αεί κρυμμένες στο σκότος. Είναι τόσο εκτυφλωτική η παρουσία τους, ώστε σχίζει και το πιο πυκνό σκοτάδι από απουσία της λογικής και της αίσθησης της πραγματικότητας, με το οποίο είναι τυλιγμένη η αρχική τους εμφάνιση.

Οι συμβαλλόμενοι δέχονται με το παραπάνω άρθρο, ότι η συνεργασία μεταξύ κρατών και κοινωνιών είναι σημαντική-απαραίτητη- ιδιαιτέρως όσον αφορά κοινωνικές δραστηριότητες (ΜΚΟ, προβολή και επίδειξη κοινωνικών ρευμάτων, προβολή αιτημάτων, οικονομικές διεκδικήσεις, υποβολή πολιτικών), τεχνολογίες (εύκολη διασπορά ειδήσεων, παραποίηση ειδήσεων, επικοινωνίες, κοινωνικά δίκτυα, τάσεις, σχέσεις, διαμόρφωση της κοινής γνώμης, επιρροές) και πολιτισμό.

Θα συνεργαστούμε, λέει, και για την κλοπή και λαθρεμπορία πολιτιστικών αγαθών. Αυτοί, ασφαλώς δεν εννοούν ότι οι ίδιοι είναι οι πρώτοι δράστες κλοπής και λαθροχρησίας πολιτιστικών υλικών και άυλων αγαθών, κι ότι αυτούς πρέπει πρώτα-πρώτα να καταγγείλουμε για το έγκλημα αυτό!

Επίσης, συνομολογούν τα συμβαλλόμενα μέρη,  ότι θα συνεργαστούνε ειρηνικά (με την δια σφύρας και άκμονος εξαφάνιση των διαφορών!) για την επίλυση των εμφανιζόμενων διαφορών και προβλημάτων  και θα ζητήσουν ακόμη και την σύμπραξη του ΟΗΕ! Μήπως, ο ΟΗΕ δεν έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα, καταλύτης των παγκόσμιων διαφορών και διχοστασιών; Τώρα, ηρεμήσαμε!

Επίσης, θα συνεργαστούνε και αμυντικά, κατά των απειλούντων την ειρήνη και την ακεραιότητά μας. Δηλαδή, θα συνεργαστούμε με μια χούφτα αδύναμους κι ανίσχυρους, κατά των ισχυρών εχθρών μας! Αλήθεια, μπορούμε να το πιστέψουμε αυτό ως λογική πρόταση, γνωρίζοντας τις σχέσεις τους με την Τουρκία και τις εσωτερικές τους διαθέσεις, που εξακολουθούν να υπάρχουν, παρά τις πολιτικές ζυμώσεις για να εξασφαλιστούν οι απαιτούμενες -προς υπερψήφιση της συμφωνίας-πλειοψηφίες;

Η συμφωνία των Προεστών, είναι πια μπροστά στην πόρτα μας. Οι προεστοί που θα αναδειχθούν από αυτό το παιχνίδι, θα είναι εκείνοι που θα μας εμπλέξουν σε ένα νέο κύκλο αντεγκλήσεων και αλληλοκατηγοριών, απλά και μόνο για να αναρριχηθούν στην εγχώρια πολιτική εξουσία.

Ακόμη κι αν πολλοί εμίσησαν την δόξα, δεν βρέθηκε, ακόμη, εκείνος που εμίσησε την εξουσία. Και η εξουσία δεν παρέχεται δωρεάν. Εκτός από την ζωή των άλλων, καμμιά φορά απαιτεί και την ψυχή του αναβάτη στον θρόνο της.

Ας ελπίσουμε ως Έλληνες, ότι δεν θα σταθεί σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, να αγαπήσει περισσότερο την ολιγόμηνη πολιτική του καρέκλα, έναντι του μέλλοντος της χώρας και του λαού, της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

Ας ελπίσουμε ότι η απαιδευσία, ο παραλογισμός, η αήθεια, η ιδιοτέλεια, η αυτοπροβολή και η εξουσιολαγνεία δεν υπερτερούν της λογικής και της εντιμότητος.

Αλλιώς, η ευθύνη ανήκει σε όλους μας.

• Σ' εμάς που -κόντρα στην λογική, ιδιοτελώς και αυταπατώμενοι- αναδείξαμε αντιπροσώπους αήθεις, ευήθεις και εφιάλτες, 
• και σ' όλους εκείνους που δεν δίστασαν να μας εξαπατήσουν, και να εμπλακούν σε πολιτικό αγώνα, από αρχομανία και ιδιοτέλεια.

Αλλά, η Ιστορία δεν σταματάει εδώ. Δεν την σταματούν οι εφιάλτες. Δεν μπορεί, κάποτε θα κάνει ξαστεριά, κάποτε θα ξημερώσει.

Στον απόηχο του σημερινού Συλλαλητηρίου, διαβάζω πως ειπώθηκε "χρέος μας να απομονώσουμε τους ακραίους..."

Μα αυτό κάναμε κι εμείς σήμερα...

Η ελευθερία του λόγου και η ρητορική του μίσους

 

Ο λόγος είναι το μέσον για την έκφραση όλων των ανησυχιών του ανθρώπου. Των ιδεών του, των αποριών του, των αναζητήσεων, των συναισθημάτων, των αναγκών, των ονείρων και των προβλημάτων του. Και των ατυχών ή επιτυχών προασπάθειών του στην διατύπωσή τους.

Έτσι, έχουμε προϊόντα του λόγου, που είναι πραγματικά καλλιτεχνικά ποιήματα. Ικανός αριθμός τέτοιων έργων,  έχουν γραφεί στην Ελληνική Γλώσσα, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Η πυκνότητα του λόγου και των εμπεριεχομένων σ'αυτά  νοημάτων και συλλήψεων, είναι καταλυτική και μνημειώδης και συχνά παρατηρείται πως οι εμπνευστές αυτών υπήρξαν οι γενάρχες της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας, της Ιστορίας και τόσων άλλων τομέων της ανθρώπινης πνευματικής παραγωγής.

Στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, έχουμε και προϊόντα λόγου που είναι πραγματικά απειλή για την νοημοσύνη του ανθρώπου, απειλή για την ζωή και την ελευθερία του, για την φύση ολόκληρη, και ενδεικτικό της φρενοβλάβειας αυτών που άρθρωσαν τέτοιο λόγο.  Έχουμε λόγο εμβληματικά ενδεικτικό φανατισμού ορισμένων, πνευματικού σκοταδισμού, ναζιστικής και  συμπλεγματικής νοοτροπίας, συμπλέγματος της προοδευτικότητας ή ανωτερότητας, ή  συμπλέγματος μονοπώλησης της δημοκρατικότητας.

Συχνά, στους καιρούς μας τους "διαφωτισμένους",

• τους καιρούς της ελεύθερης εξαγγελίας των επιθυμιών κι επιδιώξεων των συνασπισμένων ισχυρών, 
• και τους καιρούς της γελοιοποιούμενης (νοηματοδοτούσης την ζωή τους) πίστης των ανθρώπων,και
• της υποχρεωτικά προπηλακιζόμενης λογικής και κριτικής στάσης των πολιτών έναντι των αυθαιρεσιών και της απληστίας των ισχυρών, 
• τους καιρούς της στρατευμένα επιδιωκόμενης αποδόμησης κάθε εστίας και συνεκτικού των κοινωνιών λόγου, 

η ελευθερία της Έκφρασης και η ελευθερία της Τέχνης συμβαίνει να χρησιμοποιούνται και ως οχήματα για την προώθηση οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικών βλέψεων.

Και μάλιστα, ενώ διατυμπανίζεται ως κεκτημένη αυτή η ελευθερία, κατατρέχεται, διώκεται ή απειλείται και τείνει να καταργηθεί δια νόμου, η αντίρρηση. Ενώ, αντίθετα,  ακμάζει και ανθεί  η δημαγωγία.

Οι διώκτες της αντίρρησης ξεχνάνε πως και αυτή -η αντίρρηση- υπάγεται στην ίδια κατηγορία: Στην ελευθερία της έκφρασης, γιατί και η αντίρρηση αποτελεί μέσο έκφρασης του στοχασμού, όπως και η θέση.

Δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο να το σκεφτούν. Είναι απλό θέμα λογικής. Να, ο συλλογισμός:
Η έκφραση των στοχασμών είναι ελεύθερη
Η αντίρρηση είναι στοχασμός
Αρα
Η αντίρρηση είναι ελεύθερη.

Ας σημειωθεί πως η ελευθερία της έκφρασης (αντίρρησης σε μια θέση), λίαν προσφάτως,  υπέστη σημαντικό φραγμό, τάχα για να αποφευχθεί η κοινωνική αναταραχή από δυσμενείς και ρατσιστικές απόψεις και για να ελεγχθεί η "ρητορική μίσους".  [Και για να μην ξεχνιόμαστε, ρητορική μίσους έχει βαφτιστεί (από τους διεθνιστές της εξουσίας που δεν ξέρουν αν έχει σύνορα η θάλασσα, και δεν θεωρούν μεγάλη εθνική απώλεια αν χάσουμε 16 νησιά) η φιλοπατρία, η εθνική ταυτότητα, η αγάπη  στην ιστορία μας, στην γλώσσα μας, στις παραδόσεις μας, στην πίστη μας, στον πλούτο της πατρίδας μας, στην ελευθερία μας, ακόμη και το ήθος και το φρόνημά μας].

Και βέβαια, όταν όλοι αυτοί, οι ανθέλληνες και οι φίλοι τους, ασκούν εναντίον μας ρητορική αβυσσαλέου μίσους και απέχθειας, λοιδορίας και γελοιοποίησής μας,  οι ίδιοι δεν θεωρούν ότι μετέρχονται ρητορική μίσους, αλλά ότι απλώς ... χρησιμοποιούν την ελευθερία που έχουν για την έκφραση των στοχασμών τους! Μικρόνοια ή δολιότης;

Σημείωση: Αξιοσημείωτη και λίαν χρήσιμη θα είναι η προσφυγή στο άρθρο του καθηγητή κ. Κ. Μπέη, με τίτλο: " Πότε είναι θεμιτοί οι περιορισμοί στην έκφραση" εδώ.

Ένα υπόμνημα με αφορμή τους Ευέλπιδες και τους απέλπιδες...

 

Έγραφα τις προάλλες στον Λόγιο Ερμή για τον ξυλοδαρμό των Ευελπίδων, για την έννοια της άνανδρης αυτής πράξης, την πολιτική της σημασία, τις αριστερές πολιτικές παρεκτροπές  και για τις ευθύνες της πολιτείας που αφήνει να επωάζονται φιλοκυβερνητικοί και κόκκινοι ολοκληρωτισμοί, καθώς ο αρμόδιος υπουργός μας καθησύχαζε, πως όλα βαίνουν καλώς.

Η κριτική που σημειώθηκε  κατά των σκέψεών μου εστιάστηκε στους κακούς μηχανισμούς του κράτους που δέρνουν φτωχούς, στα ελαττώματα της φυλής, στις άδικες καταδίκες αγωνιστών, στα διάφορα, αριστερά και δεξιά, πολιτικά συμπλέγματα και στους νόμους ("να πέρασε και κανένα νομοσχέδιο από τη βουλή δεν παίζει;) που ψηφίζονται. Και το σπουδαιότερο, κατηγορήθηκα για μονομέρεια.

Επειδή γράφω ως πολίτης, κι όχι ως κομματικός απολογητής, θεωρώ,  αναγκαίο να απαντήσω και να διευκρινίσω έτι περαιτέρω, κάποια πράγματα που φαίνεται, πως αποτελούν την πηγή του κακού, που λέγεται ασυνεννοησία των πολιτών.

Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε αν εμείς οι πολίτες, στο σύνολό μας, έχουμε τα ίδια ή τελείως διαφορετικά συμφέροντα, από αυτά που έχει το σύνολο των πολιτικών, που σήμερα μας εκπροσωπούν.

Για το σκοπό αυτόν, είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε, από την σκοπιά των πολιτικών

• ποιές ήσαν πολιτικές που εφαρμόστηκαν στα προηγούμενα χρόνια, από όλους όσοι συνέπραξαν στην διαμόρφωση και στην εφαρμογή τους, οι οποίες μας οδήγησαν στην σημερινή οικονομική κατάντια, και 
• πώς -γιατί, από ποιόν κλπ- αποφασίστηκε η δια του επανειλημμένου δανεισμού επιβίωση. 
• Ποιά είναι τα πολιτικά πρόσωπα που αποφασίζουν για τις τύχες μας, 
• ποιά θητεία έχει ο καθένας τους στα πολιτικά πράγματα, 
• ποιό είναι το λοιπό έργο καθενός από αυτούς, 
• πόσα μέλη της οικογενείας τους στεγάζει η πολιτική σκηνή, 
• πόσες θέσεις έχει και πόσους μισθούς εισπράττει ο καθένας τους,  
• πόσες συντάξεις λαβαίνουν εξερχόμενοι από την πολιτική, ή όντες πολιτικοί, 
• πόσες περικοπές έχουν υποστεί στις ποικίλες αποδοχές τους,  
• πόσους δορυφόρους έκαστος μισθοδοτεί για την προώθηση των ποικίλων και ποίων έργων του,
• ποιό είναι το πολιτικό τους προϊόν, 
• ποιό κακό απέτρεψαν, 
• ποιές αρχές και αξίες έχει ο καθένας τους, 
• αν εργάστηκαν στην ιδιωτική οικονομία και τί ακριβώς δημιούργησαν, 
• πόσα αναδρομικά βουλευτικών αποδοχών έλαβαν, και πότε. 
• Αν ψήφισαν με τα μνημόνια την υποδούλωση του ελληνικού λαού για εκατό ακόμη χρόνια, 
• κι αν θα φροντίσουν όλοι μαζί να δικαστούν και να αποδοθεί δικαιοσύνη για εκείνους που πήραν και καταχράστηκαν πολιτικά (για τα κόμματά τους) χρήματα, 
• και πότε θα επιστραφούν (προς μείωση του ελληνικού χρέους) τα κομματικά χρήματα. 
• Αν θα καταργήσουν τον νόμο για το ανεύθυνο των υπουργών κλπ.

και αν όλα τα παραπάνω προνόμια, ασυλίες, αποκτήματα ή δυνατότητες των πολιτικών έχουν καμμιά σχέση με τα ενδιαφέροντα  και τα συμφέροντα των πολιτών

Για να είναι λυσιτελής η έρευνά μας, θα πρέπει να ονοματίσουμε και όσους συνέπραξαν στην διαμόρφωση και την εφαρμογή των συγκεκριμένων και εφάμαρτων πολιτικών αποφάσεων.  Και χωρίς ενδοιασμούς και κομματικές ευθυνοφοβίες, πρέπει να πούμε πως συνεργάστηκαν όλοι μαζί:

• Η εκάστοτε κυβέρνηση που είχε τις ασθενείς προτάσεις της, και η εκάστοτε αντιπολίτευση που είχε τις σθεναρές αντιδράσεις της. Στην αντιπολιτευτική τακτική του εκβιασμού και  (συχνά πραγματοποίησης) της απειλής για πολιτική και κοινωνική αναταραχή, η εκάστοτε κυβέρνηση προέβαινε -ως μια προσπάθεια κατευνασμού των αντιδράσεων- σε οικονομικές παροχές και ηθική εξαγορά των αντιδράσεων (με οφίτσια και πολιτικές υποσχέσεις). Στην πράξη, λοιπόν,  εφαρμοζόταν σχεδόν πάντα η εκάστοτε αντιπολιτευτική πολιτική, όσον αφορά τα κοινωνικά και τα εργασιακά ζητήματα. Αυτά που θα μαζεύανε κόσμο στις γραμμές των κομμάτων-προστατών του λαού.

Από τα παραπάνω, προκύπτει ότι όλοι οι πολιτικοί βλέπανε τον λαό και την πολιτική εξουσία, με τα δικά τους γυαλιά. Οχι μόνο αυτοί. Αλλά και όσοι σταθήκανε κι ακολουθήσανε πιστοί σαν σκύλοι, το κόμμα τους, και συχνά ερίζουνε υπερασπίζοντας ο καθένας το δικό του. Γι' αυτό και  η λαϊκή έκφραση "κομματόσκυλα". Γιατί γαυγίζουνε  εντεταλμένα.  Και γιατί το συμφέρον τους είναι συνυφασμένο με το συμφέρον του κόμματος.

Η αριστερή δημοκρατία που επικρίθηκε ως όρος, κακώς ξενίζει. Είναι γνωστότατη η αριστερή διακήρυξη, πως η αριστερά δεν ανήλθε στην εξουσία για να κυβερνήσει ως κυβέρνηση των Ελλήνων, αλλά ως κυβέρνηση της αριστεράς! Και είναι παγκοίνως γνωστό, πως (και στην χώρα μας), η αριστερά καυχάται ότι είναι ο θεματοφύλακας των συμφερόντων

• των εργαζομένων, 
• των αδικημένων,
•  των μειοψηφιών, 
• και των ανθρώπων με ιδιαίτερες ικανότητες (όχι των αρίστων, γιατί η αριστεία είναι ρετσινιά, αλλά των διαφορετικών! Δηλαδή εκείνων που -σήμερα- εισβάλλουν στην χώρα μας ως μετανάστες απελπισμένοι, πολλοί από τους οποίους μάλιστα υποκρύπτουν άλλο ιστορικό πραγματικό στο ενεργητικό τους, 
• καθώς κι εκείνων που υβρίζουν όλα τα θρησκεύματα και κυρίως το κρατούν θρήσκευμα των Ελλήνων. 

Δεν εξαιρούνται της αριστεράς προστασίας, ούτε και επαναστάτες, που έχουν επανειλημμένως και δολίως αφαιρέσει την ζωή ανθρώπων, χωρίς καν την πηγαία και αμετάκλητη απόφαση της εκδίκησης, με όλες τις συνέπειες ενός τέτοιου διαβήματος (ανάληψη προσωπικής ευθύνης).

Αυτά λέει η αριστερά, αλλά τα ίδια λέει και η κάθε μη αριστερή κυβέρνηση. Πάντως, κι οι δυο δεν λένε -για προφανείς λόγους- ότι αδιαφορούν για τους πολίτες και το δικό τους μέλλον. Την προοπτική των πολιτών και της χώρας. Την προοπτική των Ελλήνων. 

Δεν είναι μονομέρεια να προβληματίζεσαι για το νόημα των δηλώσεων που έκανε κάποιος. Μονομέρεια είναι να λές ότι δεν υπάρχει άλλη -από την δική σου- άποψη, και ότι κάθε άλλη άποψη πρέπει να εξαφανιστεί. Και τούτο το τελευταίο, δεν είναι διαφωτισμός και πρωτοπορία, αλλά είναι ένα κατ' εξοχήν χιτλερικό τσιτάτο.

Μονομέρεια συντρέχει όταν αγνοείς και αδιαφορείς για την πραγματικότητα και αρνείσαι να δεις και να αντιληφθείς  αυτό που συμβαίνει. Όταν, προκειμένου να  εξουδετερώσεις τους άλλους, τους ευτελίζεις, τους εξουδετερώνεις, ακόμη και με βία, ενάντια στην φυσική τους παρουσία και ύπαρξη. Καθώς και όταν αλλάζεις το όνομα των πραγμάτων, για να κάνεις υπαρκτά και παρόντα, πράγματα που έχεις μονάχα στο μυαλό σου και στις προθέσεις σου.

Ποιός φταίει για όλα αυτά; Ασφαλώς και δεν φταίνε (μόνο) οι πολιτικοί. Φταίμε (κι) εμείς οι πολίτες. 

• Φταίμε, γιατί δεν ασχοληθήκαμε με την ανάπτυξη της λογικής μας,
•  με την γνώση των πραγμάτων που μας περιβάλλουν, 
• με την συνείδηση των δυνάμεών μας και των ονείρων μας, 
• γιατί δεν ασχοληθήκαμε να συνειδητοποιήσουμε την έννοια και την σημασία των εκμαυλιστικών κηρυγμάτων των πολιτικών δημαγωγών,  
• και των δολωμάτων που εφηύραν οι τραπεζίτες για την παραπλάνηση και την υποδούλωσή μας. 
• Φταίμε, γιατί εκλιπαρήσαμε για μια θέση στην δορυφορική αργομισθία του 500άρικου, 
• αντί για ένα πέταγμα στην δημιουργία και την παραγωγή, με μύρια όσα ανταλλάγματα ηθικής ικανοποίησης, ανταμοιβής του μόχθου, χαρά της δημιουργίας, αξιωσύνης, ικανότητας, αυτοπεποίθησης!

 Ας μην κατηγορούμε τους μηχανισμούς (καταστολήςκαι εξαναγκασμού) του κράτους. Εκείνο που πρέπει να μας προβληματίζει, δεν είναι αυτό. Αλλά οι προσχηματικοί αντιεξουσιαστικοί μηχανισμοί της εξουσίας!

Οι παθογένειες της φυλής, δεν είναι η αιτία των βασάνων μας. Αυτές θα μας ωθούσαν στο να  μιλάμε. Αυτό που μας συμβαίνει είναι αφελληνισμός. Συστηματικός, μεθοδικός, επίμονος, οργανωμένος, πολυεπίπεδος. Απώλεια εθνικής ταυτότητας. 

Α! όλα κι όλα! Τουλάχιστον φροντίσαμε να αναγνωρίζουμε νομικά, κατά την εκάστοτε δήλωσή μας, την ταυτότητα του φύλου μας! Όχι το φύλο μας, αλλά την ταυτότητα του φύλου μας! Τί φαντασία! Τί εξυπνάδα! Το φύλο μας θα είναι αυτό που είναι, αλλά εμείς θα το λέμε κάτι άλλο!

Για φανταστείτε, αλήθεια,  ένα πρωθυπουργό (άνθρωπος είναι κι αυτός, δικαιούται να έχει γούστα!)  που αλλάζει άποψη για το φύλο του, κι είναι στην μια συνεδρίαση Μαρία και στην άλλη Γιάννης, ή, στη μιά χώρα, να μας εκπροσωπεί σαν  Σωτήρης και στην σύνοδο να μας εκπροσωπεί σαν Δήμητρα!

Για τους αγωνιστές που καταδικάζονται ας αναζητήσουμε τις δικαστικές πλάνες. Πράγμα που μπορεί να συμβεί σε κάθε είδος υπόθεσης. Κι αν οι δικαστές μας, που πρέπει να είναι ανεξάρτητοι, υπεύθυνοι, καλλιεργημένοι και ελεύθεροι άνθρωποι, κι όχι δέσμιοι των  παθών, των μωρο-φιλοδοξιών και πάσης φύσεως εξω-δικαιοδοτικών δεσμεύσεών τους, αν λοιπόν αυτοί, καταγνώσουν υπαιτιότητα και πρόθεση στον "αγωνιστή" να βιάσει το φρόνημα των συμπολιτών του και να τους υποχρεώσει (από φόβο για την ζωή την δική τους ή άλλων) να συμμορφωθούν ή να υποταχτούν σ' αυτόν, τότε πρέπει αυτός και να αναλάβει την ευθύνη και να μην παραπονείται. Γιατί αυτό ήθελε. Να επιβάλει το θέλημά του με το ζόρι στους άλλους, ή να διαμαρτυρηθεί εκδικητικά. Θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί ή να αντιδράσει ησύχως και αόπλως. Κι όχι εκβιαστικά και απειλητικά.

[Γιατί, την συμμόρφωση σε διαταγές (δικαίωμα και εξουσία προς τούτο), στα πολιτισμένα έθνη, την έχει η κατεστημένη Πολιτεία. Μην κοιτάτε που στην δική μας πολιτεία, την εξουσία συμμόρφωσης την έχει το κόμμα. Κάποιο κόμμα].

Ο κάθε αγωνιστής, πρέπει να γνωρίζει, πως δεν είναι μόνο αυτός ελεύθερος να θέλει κάτι με όλη την δύναμη της ψυχής του. Είμαστε και όλοι εμείς οι άλλοι, ελεύθεροι (να θέλουμε αυτά που ποθεί η δική μας ψυχή). Αν μπορεί και να  πραγματοποιεί ο καθένας μας  τα θελήματά του, είναι άλλο ζήτημα, που ανάγεται σε άλλη προβληματική.


Είναι προφανές πως ο πολιτικός κόσμος (όχι μόνο αυτός που εποφθαλμιά, αλλά  και αυτός που ασκεί  την εξουσία), κατά την εκέλεση της πολιτικής του ατζέντας, συναντάει διαφορα προβλήματα, προσκόματα, αντιδράσεις, κλπ. Όλοι αυτοί λοιπόν, ανάλογα με την ένταση του πολιτικού τους πάθους, χρησιμοποιούν και τα αντίστοιχα μέσα αντιμετώπισης των δυσκολιών που συναντούν.

• Κάποιοι, που πιστεύουν πως μόνο αυτοί μπορούν να σώσουν τον τόπο, ή μόνοι αυτοί είναι σε θέση να προσφέρουν, αγωνίζονται -με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο- μαχητικά για να αναδειχτούν και να επικρατήσουν. Τα έργα τους, αυτά που θα ακολουθήσουν, τους δικαιώνουν ή, συνήθως, όχι. 
• Το μάταιο της επανα-δοκιμής των ανύπαρκτων δυνατοτήτων τους, που αδυνατούν να αντιληφθούν αυτοί οι μετά πεποιθήσεως σωτήρες και οι αναντικατάστατοι υποψήφιοι σωτήρες, είναι πως εμείς, οι αποδέκτες και των διατακτικών πληρωμής των σπασμένων τους, το βλέπουμε καλά, γιατί το ζούμε, και έτσι, σιγά-σιγά, μάθαμε τί μπορούν να κάνουν. 
• Αυτοί δεν πρόκειται να το μάθουν ποτέ. Η απύθμενη φιλοδοξία τους, η αυτο-ευτελιστική τους ματαιοδοξία, η ακόρεστη επιθυμία αυτο-προβολής  μαζί με τον ναρκισσισμό τους, ολοκληρώνουν την καταστροφική τους επέλαση στην ζωή και την προοπτική των ακομμάτιστων πολιτών. Αυτών, που ζούν από την εργασία και την προσπάθειά τους. 
• Οι άλλοι, οι κομματικοί ιδεαλιστές και, κυρίως, οι κομματικοί υλιστές, ζούνε από τον "πολιτικό  αγώνα, και τους εντός αυτού συσχετισμούς θέσεων εργασίας" (κομματικοί εκπρόσωποι, διπρόσωποι, απρόσωποι, περσόνες, ιματζ και οπίνιον μαίηκερς, σύμβουλοι, συνεργάτες, ορντινάτσες, κλπ).

 Όσο για τους νόμους που ψηφίζονται, πρέπει να πούμε, ότι πρόκειται για νόμους που εξυπηρετούν την εξουσία και τις διασυνδέσεις της.

Γιατί ο νόμος, που είναι ρωμαϊκή εφεύρεση, αποτελεί στην ουσία κανόνα σχέσεων

• της πολιτείας προς τους πολίτες,  
• των ανθρώπων μεταξύ τους 
• και των ανθρώπων προς τα πράγματα και τα υλικά, όπως και άυλα αγαθά

Και είναι ασφαλώς κατανοητό, πως όποιος ορίζει τον κανόνα, φροντίζει κυρίως για την μερίδα που ο ίδιος θα λάβει (σας λέει κάτι η φράση για "το μαχαίρι και το πεπόνι;" γι' αυτό λέγεται η φράση!). Ανθρώπινον γαρ το πλεονεκτείν!

Βλέπετε, οι ρωμαίοι κατακτητές, που επινόησαν τον νόμο, κανόνισαν την τάξη των πραγμάτων, σαν προκύψανε πολλά αντικείμενα εξουσιασμού.  Γιατί οι κατακτημένοι λαοί, οι χώρες και τα πράγματά τους ήσαν αντικείμενα: res mobile λέγανε οι ρωμαίοι για τα άψυχα αντικείμενα και res automobile  για τους δούλους. (Πράγματα ήσαν γι' αυτούς, όλα, κινητά ή αυτοκινούμενα).


Το κακό είναι πως "το να είναι κάποιος πολίτης"  πιεστήκαμε πολύ, εμείς εδώ, για να το ξεχάσουμε. Σηνηθισμένοι από την Εκκλησία του Δήμου, όπου  κάθε πολίτης μπορούσε να λάβει τον λόγο και να έχει την ευθύνη των λεγομένων του, δεν δυσκολευτήκαμε αργότερα να συμμετέχουμε στην τελετή της Θείας Ευχαριστίας, στην λειτουργία της Εκκλησίας των πιστών, όπου βιώνουμε και συμπράττουμε, και δεν νοείται χωρίς εμάς.

Μας είναι ακόμη και σήμερα, δύσκολο, παρόλο που περάσανε τόσα χρόνια, και υποστήκαμε τόση βία και πίεση,  να νοιώσουμε δημοκρατία, μέσα στο καβούκι της αντιπροσώπευσης. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε πως την εξουσία  "να αποφασίζουμε ως πολίτες" την έχουμε δώσει στους αντιπροσώπους μας. Αυτοί πλέον αποφασίζουν για όλους εμάς. Εμείς απλώς, πληρώνουμε, και μάλιστα χωρίς ποτέ να εξοφλούμε, και χωρίς να μιλάμε. Εμείς δεν αποφασίζουμε παρά μόνο κάθε 4 χρόνια (ή και ενωρίτερα) για να προσδιοριστεί για ποιόν θα πληρώνουμε.

Για το λόγο αυτόν η σημερινή δημοκρατία μας, είναι βαρειά άρρωστη. Από συνειδησία. Θαρρούμε πως δημοκρατία είναι να ζορίζουμε τους άλλους για να κάνουν αυτό που θέλουμε εμείς. Ή να θαρρούν οι πολιτικοί μας πως μπορεί δωρεάν και επ' άπειρον να μας πουλάνε ανοησίες.  Όχι αγαπητοί μου! Δημοκρατία είναι να συμφωνούμε όλοι, πως ό,τι λέμε το εννοούμε, και πως όταν λέμε πως δεν θα κατασπαταλούμε το δημόσιο χρήμα, δεν θα το σπαταλούμε. Κι όταν κάποιος το σπαταλήσει να τιμωρηθεί και να μην υπάρχει δυνατότητα αυτό να γίνεται ξανά και ξανά, με διάφορες προφάσεις και  δικαιολογίες ή διαδικασίες αναγνώρισης καλής πρόθεσης....Κι όταν κάποιος διχτεί επίορκος, στην αποστολή που έλαβε απέναντι στους πολίτες και την χώρα, να αποβάλλεται από το σώμα των αντιπροώπων, κι όχι να κουκουλώνεται από το σινάφι, με ισορροπίες και υποσχέσεις αμοιβαιότητας, έστι ώστε να διατηρείται το καρέ του πολιτικού παιχνιδιού.

Ουΐνστον Τσώρτσιλ: Ένας πολιτικός που άφησε την σφραγίδα του Ηγέτη, σε ολόκληρο τον κόσμο

 

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που η αγάπη τους για την γνώση είναι ακατάπαυστη. Η διερεύνηση του κοινωνικών ζητημάτων, αλλά και η τάξη των πραγμάτων στο σύμπαν και των φυσικών δυνάμεων, μαζί με την αγωνία τους για την ανακάλυψη και την αποκάλυψη της γνώσης, είναι τόσο χαρακτηριστικές, που ανάλογα με την θέση τους στην διακυβέρνηση της χώρας τους και του κόσμου ολόκληρου, μπορεί να φέρουν το καλό ή το κακό.

Ο Τσώρτσιλ ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Διαβάζω εδώ το σημαντικότατο άρθρο για τις ανησυχίες του, και καθώς -θλιμμένη- τον παραλληλίζω με τους σημερινούς δικούς μας κυβερνήτες και πολιτικούς, μια ιδέα μου γεννιέται παρευθύς: Πως, ενώ ο μεγάλος Άγγλος πολιτικός, που με την σκέψη, την πολιτική και τις αποφάσεις του επηρέασε δραστικά τον ρού της Ιστορίας, στέκει ακόμη παράδειγμα και υπόδειγμα ηγέτη και πολιτικού ανδρός, οι δικοί μας σύγχρονοι πολιτικοί, με την σκέψη την πολιτική και την δράση τους κατέστρεψαν την μικρή μας χώρα, με την μεγάλη Ιστορία, γιατί δεν μπορούν να δουν λίγο πιο πέρα από την μύτη και την καρέκλα τους.

Κι όλα αυτά γιατί βρέθηκαν μικρόνοες κληρονόμοι. Αδύναμοι να κατανοήσουν τον ρόλο που επωμίζονταν κι ανίκανοι να τιμήσουν την Ιστορία, το όραμα, την ανάγκη, την προοπτική. Ανίκανοι να παράγουν πολιτική, ανίκανοι να παράγουν ιδέες, ανίκανοι να επιχειρηματολογήσουν για την υπεράσπιση όσων εκπροσωπούν.

Κληρονόμοι μιας τύχης να βρεθούν γόνοι, διάδοχοι, συγγενείς, ή διαπλεκόμενοι με την εξουσία, διαχειρίζονται και διαθέτουν τον κλήρο της εξουσίας αυτής κατά βούληση, μικραίνοντας το καταπίστευμα που απατηλά και λάθρα έλαβαν, τάχα πως θα το μεγάλωναν. Δανείζονται για την επιβίωση, και διαφωνούν για την διανομή των δανεικών. Δανείζονται για να διορίζουν δορυφόρους και ψήφους, και για να πληρώνουν τα δανεικά. Και μάλιστα κάθε τόσο. Κι εξοικονομούν από την καταλήστευση του λαού, που τον παραπετάνε άνεργο, άκληρο, αγιάτρευτο, πεινασμένο και γυμνό. Μέχρι πότε; Ως πού θα φτάσει ο πολιτικά κηδεμονευόμενος ξεπεσμός του λαού κι ο εκφυλισμός της πολιτικής μας ζωής, που «δημοκρατικά» ψηφίζει το ανέλεγκτο και το ατιμώρητο των υπαιτίων αυτής της κατάντιας;

Και νοιώθω την τυραννία της ολέθριας εκπροσώπησής μας από όλους αυτούς, όπως και την ντροπή της αδιέξοδης ανοχής μου.

Πόσο χρήσιμο είναι τούτο το άρθρο που διαβάζω για τον μέγα Πολιτικό! Υπάρχει άραγε ελπίδα; Ας το δούμε αισιόδοξα: Αφού συνέβη μια φορά να κερδηθεί η μάχη με το κακό, ποιός ξέρει, μπορεί να ξανασυμβεί. Αλλά πρέπει να το θέλουμε κι εμείς και να το επιδιώκουμε. Δεν θα συμβεί από μόνο του.

Έχουμε τουλάχιστον ένα «Θεώρημα Ύπαρξης», που δεν είναι πολύ μακρινό στην Ιστορία, από τα χρόνια και τον κόσμο που ζούμε.

Σημείωση: Ετούτο το σημείωμα είναι αφιερωμένο στο μήνυμα αγαπημένου εξαδέλφου, που μου έδωσε την αφορμή να αναλογιστώ, να μελαγχολήσω, να αναθαρρήσω, να ευχηθώ και -γιατί όχι- να ελπίσω για κάτι καλύτερο.

Η απόφαση για την πατρίδα μας έχει ληφθεί.

Λογοκλοπή θα το έλεγα τούτο το σημείωμα, από την πρώτη του γραμμή μέχρι την τελευταία. Αλλά δεν είναι στις προθέσεις μου να οικειοποιηθώ τη σημασία του μηνύματος, που ο αθλητής του ελληνικού φρονήματος, ο Δάσκαλος Δημήτρης Νατσιός, εναγωνίως εκπέμπει. Απλώς, σας μεταφέρω, με όλους τους κανόνες της σχετικής δεοντολογίας, αυτό το ωραίο κείμενο,  που το βρήκα εδώ.


Γεωργία: μητέρα και τροφός των άλλων τεχνών

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς - aktines

Είχα διαβάσει σε μικρότερη ηλικία, όταν πολλές φορές διαβάζουμε ανώριμα, περίπου βουλιμικά κάποια βιβλία, την εξαίσια πραγματεία του Ξενοφώντος με τίτλο «Οικονομικός». Ανήκει στην τετραλογία των φιλοσοφικών του έργων, που στρέφονται γύρω από την μορφή του μεγάλου δασκάλου του, του Σωκράτη. Τα άλλα τρία τιτλοφορούνται «Απομνημονεύματα», «Συμπόσιον» και «Απολογία». Στο έργο αυτό ο μέγας φιλόσοφος αναφέρεται κυρίως στην γεωργία, σημειώνοντας στην εισαγωγή του πέμπτου κεφαλαίου ότι «έοικε γαρ η επιμέλεια αυτής είναι άμα τε ηδυπάθεια τις και οίκου αύξησις και σωμάτων άσκησις εις το δύνασθαι όσα ανδρί ελευθέρω προσήκει», δηλαδή, η γεωργία είναι πηγή τέρψεως και της περιουσίας αύξηση και του σώματος άσκηση, ώστε να μπορεί το σώμα να κάνει όσα αρμόζουν σ’ έναν άνθρωπο ελεύθερο, διότι «των σωμάτων θηλυνομένων και αι ψυχαί πολύ αρρωστότεραι γίγνονται».

Πριν σχολιάσουμε τους λόγους του προγόνου μας, μία ακόμη επίκαιρη παραπομπή. Στο ίδιο κεφάλαιο, στίχος 17, λέει ο Σωκράτης. «Καλώς δε κακείνος είπεν ος έφη, την γεωργίαν των άλλων τεχνών μητέρα και τροφόν είναι. Ευ μεν γαρ φερομένης της γεωργίας έρρωνται και αι άλλαι τέχναι άπασαι…σχεδόν τι και κατά γην και κατά θάλατταν». Μετάφραση: (Χρησιμοποιώ την έκδοση «Βιβλιοθήκη των Ελλήνων). Και ωραίος είναι ο λόγος εκείνου που είπε πως η γεωργία είναι των άλλων τεχνών μητέρα και τροφός. Διότι, αν η γεωργία πάει καλά, καλά πηγαίνουν και οι άλλες τέχνες όπου, αντιθέτως, η γη, κατ’ ανάγκην, μείνει χέρσα, εκεί σχεδόν σβήνουν και «άπασαι» οι άλλες τέχνες… στεριανές και θαλασσινές».

Πάμε, τώρα, μία βόλτα σ’ ένα μανάβικο της σήμερον. Τι αντικρίζεις; Ντομάτες Βελγίου, πατάτες Αιγύπτου, κρεμμύδια και λεμόνια Τουρκίας, εσπεριδοειδή Ισπανίας. Γέμισε ο τόπος από εισαγόμενα φρούτα. (Δεν εξαιρώ τα, σάπια, άνοστα και επιβλαβή, πολιτικά). Ένας τόπος ευλογημένος σαν τον δικό μας, «ηλιοστάλακτος», αγκαλιασμένος από θάλασσα - «Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε» θα πει εξαίσια ο Ελύτης- είναι δυνατόν να εισάγει ντομάτες; Λιβάδι απέραντο η πατρίδα μας, ο καιρός της καλοσυνεύει δύο μήνες ενωρίτερα από των «Ευρωπαίγων», είναι δυνατόν να μην έχει επάρκεια σε γεωργοκτηνοτροφικά αγαθά; Αντί να είμαστε το περιβόλι της Ευρώπης, η γη μας είναι σχεδόν αμόλυντη λόγω της ανύπαρκτης βιομηχανίας, καταντήσαμε χερσοτόπι, καταστρέψαμε την γεωργία, την μητέρα των τεχνών, κατά τον Σωκράτη. Όλοι οι ανέμπνευστοι μπακαλόγατοι που, κακή τη ώρα, κυβέρνησαν τον τόπο λες και συνωμότησαν για να διαλύσουν την γεωργία. Ποινικοποίησαν την χειρωνακτική εργασία, ξερίζωσαν τον λαό από τις εστίες του, τον στίβαξαν στις απάνθρωπες τσιμεντουπόλεις, μετέτρεψαν πολλούς σε αεροκοπανατζήδες του Δημοσίου και... ιδού τα αποτελέσματα: τρώμε τα σκόρδα και τα κρεμμύδια των Τούρκων, καταναλώνουμε τα γαλακτοκομικά των Ολλανδών. Και τα δικά μας τα μοσχοαναθρεμμένα βλαστάρια σπουδάζουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, «λιανοπαίδια», θύματα, ανίδεα για την φρίκη που τους αναμένει.

(Είχα διαβάσει το εξής, δεν θυμάμαι σε ποιο βιβλίο. «Αν θέλεις να καταστρέψεις ένα έθνος να επιμηκύνεις την παρουσία των νέων στα θρανία». «Σκοτώνονται» σήμερα τα παιδιά μας για να μαζέψουν «χαρτιά». Γιατί; Για να τα κερδίσουν οι Ευρωπαίοι, να φύγουν στην Γερμανία που λεηλατεί τα καλύτερα μυαλά της πατρίδας μας. Τα ωραιότερά τους χρόνια, που όλες οι πνευματικές και σωματικές τους δυνάμεις είναι στην «καλύτερή τους ώρα», τα περνούν στα σπουδαστήρια. Γεγονός με οδυνηρότατες συνέπειες και στο μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα, το δημογραφικό).

Ας γνωρίζουμε ότι η κατοχή γης, η ιδιοκτησία τονώνει το εθνικό αίσθημα, λόγω προσωπικού γοήτρου και αλληλεγγύης προς την πατρίδα. Η γη γεννά δεσμούς που κινούν και αφυπνίζουν τον άνθρωπο. Όταν μιλάμε για φιλοπατρία, μιλάμε και για αγάπη στο γεννοτόπι μας, του χώματος που μας ανέστησε. (Είμαστε «γέννημα και θρέμμα» της τάδε περιοχής).

Τα λιοντάρια του 1940 ήταν αγροτόπαιδα, σκληροτράχηλοι δουλευτάδες της γης, πολέμησαν και νίκησαν γιατί υπερασπίζονταν τα οργωμένα χωράφια τους και όχι τον κοπανιστό «αέρα» του ρετιρέ μιας πολυκατοικίας. «Η γη» λέει ο Σωκράτης, «παρακινεί σημαντικά τους γεωργούς να υπερασπίζουν ένοπλοι τη χώρα, γιατί παράγει τους καρπούς της στο ύπαιθρο, ώστε να τους παίρνει εκείνος που νικά». Είδαμε τι έγινε κατά τη γερμανική Κατοχή. Κατέκλεψαν οι πρόγονοι της Μέρκελ την παραγωγή και ο λαός, κακουχούμενος και λιμοκτονών, αποδεκατίστηκε.

«Ούτω και τα ήθη γενναιοτάτους τους αυτή συνόντας η γεωργία έοικε παρέχεσθε». Η γεωργία διαμορφώνει ευγενέστατο το ήθος των ανθρώπων, που απασχολούνται μ’ αυτή. Πλην της φιλοπατρίας, η γεωργία εξευγενίζει τον άνθρωπο, τον οπλίζει με υπομονή, καρτερία, γενναιότητα. Βλέπει ο άνθρωπος το θαύμα της κτίσης, ταπεινώνεται, κοπιάζει, μοχθεί και, όταν έρθει ο καρπός, χαίρεται και καμαρώνει. Μία αιτία της τωρινής απιστίας και της αλαζονείας είναι και η απομάκρυνσή μας από τη γη. Μες στις φωσφορίζουσες τσιμεντουπόλεις θαυμάζουμε τα έργα των χειρών μας, τα εφήμερα και πομπώδη, χάσαμε τα «καλά λίαν» έργα του Θεού. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον λόγο του «Εις ανδριάντας» σημειώνει: «Άπαν ασελγείας είδος εξελήλαται, πολλή δε πανταχού ανθεί η σωφροσύνη. Το δε αίτιον, επίπονος εστίν αυτοίς ο βίος, και διδασκαλείον της αρετής και της σωφροσύνης έχουσι την γης εργασίαν και τέχνην μετιόντες, ην προ των άλλων απασών ο Θεός εις τον βίον εισήγαγε τον ημέτερον». (ομιλ. ΙΘ’, Ι, ΕΠΕ 32, 578). Δηλαδή: «Κάθε είδους ασέλγεια έχει απομακρυνθεί και παντού στις αγροτικές περιοχές ανθεί η σωφροσύνη. Και η αιτία είναι η κουραστική ζωή των γεωργών και ως σχολείο της αρετής και της αγνότητας έχουν την καλλιέργεια της γης και ασκούν την τέχνη, που ο Θεός εισήγαγε στη ζωή πριν απ’ όλες, δηλαδή την γεωργία». (Αυτά τότε…)

Η εργασία στο χωράφι σε καταπονεί μεν, αλλά νιώθεις την χαρά της εργασίας. Ο φραπές στα... κηφηνεία, η απραξία, η νωθρότητα, γεννοβολούν τους αφιονισμένους κουκουλοφλώρους. Οι νέοι, οι πακεταρισμένοι και σιδερωμένοι στις μεγαλουπόλεις, ούτε λέξεις έχουν για να μιλήσουν, ούτε διακονούν την γη για να «πονούν» και να συμπονούν. Τα λεγόμενα «επεισόδια» τους εκτονώνουν. Όπως στρώσαμε έτσι κοιμόμαστε. Σε λίγα χρόνια την ελληνική γη θα την δουλεύουν μόνο οι λαθρομετανάστες. Η γεωργική τέχνη εξάλλου, λέει ο Σωκράτης, δεν χρειάζεται πτυχία και «η γη; Το ξέρουν όλοι, ευεργετεί όσους την ευεργετούν». (20, 14). Ο μόνος που κατανόησε την σημασία της γεωργίας και εργάστηκε με αποστολικό ζήλο για την προαγωγή της ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Είναι νομίζω περιττή η απαρίθμηση των επιτευγμάτων του.

Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η δία βίου παιδεία της αμάθειας από την περιρρέουσα απαξίωση και περιφρόνηση της γεωργικής και κάθε χειρωνακτικής τέχνης. Σχεδόν ανύπαρκτη στα βιβλία γλώσσας η προβολή και η εξύμνηση της εργατικότητας, της φιλοπονίας, του μόχθου. Στην Στ’ Δημοτικού στο γ’ τεύχος της γλώσσας, στην ενότητα για την εργασία, ως «επάγγελμα με προοπτική», (σελ.22), προτείνονται τα: υπεύθυνος τροφοδοσίας ξενοδοχείων, τεχνικός Η/Υ, γραφίστας ηλεκτρονικής σχεδίασης εντύπου και ηχολήπτης. Δουλειές ατσαλάκωτες, του γραφείου, άπασες δορυφορούσες τις νέες τεχνολογίες, πλην μιας, αυτής του σερβιτόρου. Άρα ο Έλλην της αύριον, όπως τον οραματίζεται το υπουργείο της ελληνοκτόνου παιδαγωγίας, θα λυγίζει την μέση του υπηρετώντας την… ακράτεια των καλοζωισμένων, αργόσχολων γραϊδίων του Βορρά, τους ιδιοκτήτες της γης και των ρόδινων ακρογιαλιών μας. Οι πιο «τυχεροί» βεβαίως. Οι λοιποί θα σερφάρουν και θα επικοινωνούν με τους χιλιάδες «φίλους» τους, στο facebook…

Η απόφαση για την πατρίδα μας έχει ληφθεί.

Απέραντος καταυλισμός λαθρομεταναστών, ευρωπαϊκό «Μπαγκλαντές», με διαλυμένη γεωργία και την όποια βιομηχανία, με γηγενείς τρομοκρατημένους, κλειδαμπαρωμένους στα σπίτια τους, εισπνέοντας τις τηλεοπτικές αναθυμιάσεις προς εξημέρωση και καταστολή. Μεθαύριο – 4 Φεβρουαρίου 1843 – εκοιμήθη ο Γέρος του Μοριά. Ας θυμηθούμε τι έκανε, μήπως ντραπούμε και φιλοτιμηθούμε.

Συλλογική αποχαύνωση

Διαβάζω πως Μετά από εφτά χρόνια κρίσης, ούτε ένας Έλληνας δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως έχει άγνοια όλων όσων συμβαίνουν στην πατρίδα του – γνωρίζοντας απόλυτα πως οι ευθύνες δεν είναι πια της κυβέρνησης του, αλλά αποκλειστικά και μόνο δικές του.

«Στο «Ακόμη και η βροχή», ένας σκηνοθέτης πηγαίνει στην Βολιβία για να γυρίσει μια ταινία για τον Χριστόφορο Κολόμβο – ο οποίος δεν ήθελε απλά να εκχριστιανίσει τους ινδιάνους, αλλά είχε εμμονή με τον χρυσό μετατρέποντας σε σκλάβους τους ιθαγενείς που του αντιστάθηκαν. Όμως, στην πόλη όπου πραγματοποιούνται τα γυρίσματα, τα αποθέματα νερού πωλούνται σε μια πολυεθνική και οι ιθαγενείς καλούνται 500 χρόνια μετά από την έλευση του Κολόμβου να αγωνιστούν – όχι για το χρυσάφι αυτή τη φορά, αλλά για το πιο απλό αλλά πολύτιμο αγαθό, για το νερό.

Η ταινία επικεντρώνεται σε δύο μοναχούς που αντιτάχθηκαν τότε στην εκμετάλλευση του πληθυσμού. Ο παραγωγός της ταινίας επέλεξε τη Βολιβία, επειδή το κόστος ήταν πολύ χαμηλό, οπότε οι ιθαγενείς κομπάρσοι θα πληρωνόντουσαν μόλις δυο δολάρια την ημέρα. Καθώς όμως ο σκηνοθέτης και οι συνεργάτες του βρίσκονται στα γυρίσματα, ξεσπούν ταραχές στην πόλη. Πρόκειται για τον «πόλεμο του νερού», όπως τους εξηγούν οι ιθαγενείς κομπάρσοι – οι οποίοι εγκαταλείπουν τα γυρίσματα της ταινίας, πηγαίνοντας στα οδοφράγματα.

Ο σκηνοθέτης και το συνεργείο αντιδρούν, επειδή η ταινία κινδυνεύει να μην τελειώσει, λέγοντας πως οι κομπάρσοι δεν μπορούν να παρατήσουν τα γυρίσματα και να τρέχουν στις πορείες. Ο ιθαγενής πρωταγωνιστής της ταινίας πρωτοστατεί στην επανάσταση. Η αδικία και η καταπίεση της εποχής του Κολόμβου, στην οποία αναφέρεται το σενάριο του κινηματογραφικού συνεργείου, είναι διάχυτη γύρω του, αλλά οι συντελεστές του αργούν να τη διακρίνουν.

Στην πραγματική ιστορία, η βολιβιανή κυβέρνηση ιδιωτικοποίησε το 2000 την παροχή νερού, δημόσιου αγαθού ως τότε, με προτροπή της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι πολυεθνικές εταιρίες που προσέλαβε να το διαχειρίζονται τριπλασίασαν την τιμή του, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην μπορεί να πληρώσει. Τα νότια προάστια της Κοτσαμπάμπα δεν είχαν καν εγκαταστάσεις ύδρευσης, οπότε οι κάτοικοι δημιούργησαν μόνοι τους δεξαμενές που μάζευαν το νερό της βροχής και το φίλτραραν.

Το βολιβιανό κράτος απαγόρευσε όμως την «αυθαίρετη» συλλογή της βροχής, δημιουργώντας μια αστυνομία νερού, η οποία έλεγχε τα σπίτια και γκρέμιζε τις δεξαμενές – έως ότου οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και κατέστρεψαν τα γραφεία της πολυεθνικής, καθώς επίσης της νομαρχίας, ακυρώνοντας την ιδιωτικοποίηση του νερού«.

Άποψη

Όποιος θέλει να αποκτήσει μία πραγματική εικόνα της ιδιωτικοποίησης του νερού, η οποία δρομολογείται από την κυβέρνηση κατ’ εντολή των δανειστών (όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές, μετά το 2010 η Ελλάδα κυβερνάται απολυταρχικά από την Τρόικα – κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε στο μέλλον, ανεξάρτητα από το ποιό κόμμα θα βρίσκεται κάθε φορά στην εξουσία), δεν χρειάζεται να ανατρέξει σε αυτά που συνέβησαν στη Βολιβία – αφού αρκεί να ενημερωθεί για τις εμπειρίες της Μ. Βρετανίας, η οποία ιδιωτικοποίησε το νερό στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αμέσως μετά την επικράτηση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού.

Ως αποτέλεσμα αυτής της ιδιωτικοποίησης, οι τιμές του νερού στη Βρετανία αυξήθηκαν καθαρά (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) κατά περίπου 46%, εντός των επομένων δέκα ετών – ενώ τα κέρδη των εταιρειών που εξαγόρασαν το σύστημα ύδρευσης εκτοξεύθηκαν την ίδια χρονική περίοδο κατά 142%. Ορισμένες δε από αυτές τις επιχειρήσεις πλήρωναν μερίσματα στους μετόχους τους, τα οποία έφταναν στο 25% των ετησίων εσόδων – μία επενδυτική απόδοση που πολύ σπάνια συναντάται στον πλανήτη.

Τα μερίσματα βέβαια αυτά δεν πληρωνόντουσαν μόνο επειδή τα κέρδη είχαν αυξηθεί, εξ αιτίας της ανόδου της τιμής του νερού – αλλά, κυρίως, λόγω του ότι οι επιχειρήσεις επένδυαν ελάχιστα στο δίκτυο ύδρευσης, εξοικονομώντας τεράστια ποσά. Έτσι όμως το δίκτυο σε πολλές περιοχές της Βρετανίας θύμιζε αντίστοιχα των χωρών του τρίτου κόσμου – ενώ στο Λονδίνο είχε φτάσει σε τέτοια εξαθλίωση, ώστε να υπάρχουν απώλειες νερού που υπερέβαιναν το 40%. Ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να εξασφαλισθεί η απαραίτητη πίεση – με αποτέλεσμα πολλές περιοχές του Λονδίνου να μένουν χωρίς νερό.

Στη συνέχεια, μετά από τις μαζικές διαμαρτυρίες των Βρετανών, η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να ψηφίσει νέους νόμους, οι οποίοι επέβαλλαν τις επενδύσεις στο δίκτυο – οπότε οι ιδιώτες εγκατέλειψαν σε μεγάλο βαθμό το «παιχνίδι», με αποτέλεσμα να εθνικοποιηθεί ξανά η ύδρευση και να διενεργηθούν επενδύσεις πολλών δις, εις βάρος βέβαια των φορολογουμένων. Κάτι σχετικά ανάλογο συνέβη με το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, ενώ είναι σε όλους μας γνωστό το σκάνδαλο της Enron στην Καλιφόρνια, μετά την ιδιωτικοποίηση της παροχής ηλεκτρισμού.

Στο σημείο αυτό οφείλω να σημειώσω ότι, η ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών εταιρειών του δημοσίου, συμπεριλαμβανομένης της Παιδείας, της Υγείας κοκ., δεν αφορά μόνο την Ελλάδα – ενώ η μυστική συμφωνία TiSA είναι αυτή που τις προωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη (ανάλυση). Επίσης πως δεν είμαι καθόλου εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων – αρκεί να μην πρόκειται για επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, μονοπωλιακές κερδοφόρες και στρατηγικές (ανάλυση).

Περαιτέρω τα παραδείγματα της Βολιβίας και της Βρετανίας τεκμηριώνουν ότι, η λεηλασία μίας χώρας δεν εμποδίζεται ποτέ από τις εκάστοτε κυβερνήσεις της – πόσο μάλλον όταν είναι εντελώς αδύναμες και εξαρτώνται απόλυτα από τους δανειστές, όπως στην περίπτωση της υπερχρεωμένης Ελλάδας.

Εμποδίζεται μόνο από τους Πολίτες της, εφόσον βέβαια δεν είναι δειλοί, αλλά θαρραλέοι και ώριμοι – μη αρνούμενοι να πληρώσουν για τα λάθη τους χρεοκοπώντας, καθώς επίσης μη διστάζοντας να αγωνισθούν ή/και να υποφέρουν για την πατρίδα τους, για το μέλλον τους, ιδίως δε για το μέλλον των παιδιών τους.

Στα πλαίσια αυτά το να θεωρεί κανείς ότι, κάνει το καθήκον του ως Πολίτης απλά και μόνο κατακρίνοντας τις υφιστάμενες κυβερνήσεις ή εκλέγοντας συνεχώς νέες, όταν γνωρίζει πολύ καλά πως δεν είναι αυτές που κυβερνούν, είναι το λιγότερο υποκριτικό – πόσο μάλλον όταν με την ανοχή που επιδεικνύει, παραμένοντας σιωπηλός όπως τα πρόβατα, δίνει την εντύπωση στους δανειστές πως αντέχει πολλές ακόμη επιβαρύνσεις, ενώ δεν έχει αντίρρηση να μετατραπεί σε εξαθλιωμένο δουλοπάροικο.

Αυτό το συνειδητοποίησαν ακόμη και οι κάτοικοι της Βολιβίας, οι οποίοι πολέμησαν για τα δικαιώματα τους – οπότε είναι αδύνατον να μην το καταλαβαίνουμε εμείς οι Έλληνες, με μία ιστορία που υπερβαίνει τις τέσσερις χιλιετίες. Επομένως, κάτι άλλο συμβαίνει, το οποίο δεν μπορώ να υποθέσω – αρνούμενος να αποδεχτώ πως έχουμε σε τέτοιο βαθμό «εκφυλισθεί» ή/και αποχαυνωθεί, ώστε να μην κατανοούμε ούτε καν το συλλογικό και ατομικό μας συμφέρον.

Κλείνοντας, υπενθυμίζω και εγώ με τη σειρά μου ότι, «κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό» (άρθρο) – ενώ μετά από εφτά χρόνια κρίσης, ούτε ένας Έλληνας δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως έχει άγνοια όλων όσων συμβαίνουν στην πατρίδα του, γνωρίζοντας απόλυτα πως οι ευθύνες δεν είναι πια της κυβέρνησης του, αλλά αποκλειστικά και μόνο δικές του.

Σημείωση: Ετούτο το άρθρο του κ. Ιάκωβου Ιωάννου, που αυτούσιο αναρτάται σήμερα, δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα  εδώ: http://www.analyst.gr/2016/10/06/sillogiki-apoxavnosi/, είναι πολύ χρήσιμο, γιατί είναι πολύ καλογραμμένο και ασχολείται με ένα παγκόσμιας σημασία θέμα, της εποχής. Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε, ανάγλυφα, τις δυνατότητες της μη συλλογικής αποχαύνωσης των λαών. Με την παραβολή του γυρίσματος μιας ταινίας και την αντιστοίχιση του θέματος με την επικαιρότητα, μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε κι εμείς όχι μόνο την γενικότερη αντίστοιχιση, αλλά και την ειδικότερη, στα δικά μας προβλήματα και τις ανάγκες. Στα δικά μας πολιτικά τεκταινόμενα και στα διεθνώς μεθοδευόμενα, ασχέτως των αναγκών του κόσμου και των πιέσεων που ασκούνται σε βάρος του. Αλλά και στην δική μας ανεκτικότητα. Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε την σημερινή κατάντια, σαν που άδηλο φαίνεται να είναι το τέρμα της;

Αν ήμουν σύνεδρος, στο συνέδριο του Σύριζα...

 

Αν ήμουν σύνεδρος θα έπρεπε οπωσδήποτε να έχω απαντήσει στο γνωστό ερωτηματολόγιο, προκειμένου να καταθέσω τα διαπιστευτήριά μου και να γίνω αποδεκτή, ώστε να έχω λόγο στο αύριο του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος, που θα επιθυμούσα να διαγωνισθεί στην πολιτική σκηνή για το αύριο της πατρίδας, κι όχι απλά για να μεγαλώσει και να δυναμώσει ο ΣΥΡΙΖΑ...

Έχοντας λοιπόν το ερωτηματολόγιο ανά χείρας θα προσπαθήσω να τους ενημερώσω για τα ζητούμενα ενός πολίτη που επιθυμεί να υπάρχει ένα πολιτικό κόμμα άξιο και ικανό να διαγωνισθεί για να αναλάβει τα ηνία της πολιτικής και της διακυβέρνησης της χώρας.

Επειδή όμως το ερωτηματολόγιο απευθύνεται σε ένα κοινό που ο αρχηγός του θέλει να τους συσπειρώσει γύρω του ηγεμονικά και «ιδεολογικά», αυτήν την όψη θα την παρακάμψω. Ο λόγος είναι ότι πιστεύω πως η διακυβέρνηση δεν είναι διαγωνισμός σωματείων και ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά πανεθνικής εμβέλειας άμιλλα για το καλό της πατρίδας.

Αφήνω απέξω, και το γεγονός πως η ομιλία του αρχηγού ήταν όχι μόνο μια εξωτερίκευση της αγωνίας του να συσπειρώσει γύρω του τους φίλους του, αλλά ταυτόχρονα και μια πρόσκληση για να συνταχτούν μαζί του όσο περισσότεροι γίνεται, ακόμη κι όσοι έχασαν κάθε ελπίδα στην προηγούμενη πολιτική τους στέγη. Και βρέθηκαν να παρίστανται και να διαγκωνίζονται πολλοί νυμφίοι για τούτον τον γάμο, προσφέροντες την χείρα τους και τον αρραβώνα τους. Λυπηρό. Γιατί το κάλεσμα, ήταν ένα σάλπισμα εμφυλιοπολεμικού ρεβανσισμού. Δεν ξέρω γιατί δεν αποκωδικοποιήθηκε η ομιλία του κ. Τσίπρα, από τους καλούς μας δημοσιογράφους, που ξετινάζουν τις ακίδες από όποιον τους ενοχλεί, και αφήνουν την κάμηλον της εξουσίας, έστω κι αν αυτή είναι φρέσκια, ή και αβέβαιη.

Στο ερωτηματολόγιο του ΣΥΡΙΖΑ, η απάντησή μου θα είχε ως εξής:

1. Σε γενικές γραμμές πιστεύετε ότι τα πράγραματα στην Ελλάδα πηγαίνουν προς την σωστή ή σε λάθος κατεύθυνση;

Πιστεύω πως τα πράγματα δεν πάνε πουθενά, που να φαίνεται ότι είναι καλά. Είναι ολοφάνερο ότι -από πλευράς κυβέρνησης- δεν υπάρχει πρόγραμμα, ούτε και γνώση των προβλημάτων, καθώς και των αντικειμενικών δυνατοτήτων.

2. Μιλώντας γενικά, από τη ζωή που ζείτε σήμερα πόσο ικανοποιημένος/η θα λέγατε ότι είστε;

Το σημερινό επίπεδο της ζωής μου είναι αδιάφορο, γιατί χειρίζομαι τις ατομικές μου υποθέσεις με πολύ συντηρητικότητα και αυτοέλεγχο. Είμαι εντελώς απογοητευμένη από την προοπτική που προσφέρει η εφαρμοζόμενη πολιτική.

3. Με τί ασχολείστε;

Ως συνταξιούχος, ασχολούμαι με το να τα βγάλω πέρα, πράγμα δύσκολο έως αδύνατο. Καταθέτω το ήμισυ της συντάξεώς μου σε φόρους και είμαι τυχερή που δεν είμαι χήρα. Έτσι, μπορώ να έχω ένα πιάτο φαγητό την ημέρα. Κατά τα άλλα,  με περίσκεψη, βλέπω, παρατηρώ και κάνω τον λογικό έλεγχο του πολιτικού γίγνεσθαι.

4. Από τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία στην Ελλάδα θα λέγατε ότι είστε:

Ευτυχής αν ήμουν σε μια ξένη ΜΚΟ, κουκουλοφόρος, υπουργός, Τσίπρας, ΑΝΕΛ. Η σημερινή μου ιδιότητα -του απλού και συνταξιούχου πολίτη- από μόνη της, με απαξιώνει, με φιμώνει, με παραμερίζει και με καθιστά περιττό μέλος, σε μια κοινωνία που δεν έχει να θρέψει και να στεγάσει απόμαχους και νέους.

5. Όταν σκέφτεστε το μέλλον σας τα επόμενα χρόνια πόσο σίγουρος/η θα λέγατε ότι αισθάνεσθε;

Καθόλου σίγουρη, αλλά ευτυχώς, γέρασα. Αν ήμουν νέα, κι ήμουν ΣΥΡΙΖΑ εκ πεποιθήσεως, θα ήμουν περήφανη, γιατί επί τέλους έχουμε την εξουσία και  θα δείξουμε τώρα εμείς στα «παλιοτσογλάνια» που μας ταλαιπώρησαν και μας άφησαν τόσα χρόνια έξω από κάθε εξουσία. Τώρα θα τους ξεκάνουμε και θα τους περιθωριοποιήσουμε, τους καθυστερημένους και τους θρησκόληπτους. (Αυτό βλέπω να λένε στην έντυπη και ηλεκτρονική αρθρογραφία και στην κριτική της άλλης -μη συριζαϊκής- άποψης).

6. Σε ποιά κοινωνική τάξη θεωρείτε ότι ανήκετε;

Των φτωχοποιημένων και υπερήφανων πολιτών που διατηρούν την σκέψη τους καθαρή και -από ιδεολογία- δεν ψάχνουν να προσκολληθούν ως πολιτικοί παρατρεχάμενοι σε κανέναν επιτυχημένο ή αποτυχημένο που μπορεί να προσφέρει μια θέση αντί ψήφου και φρονήματος.

7. Ενημερώνεστε κυρίως από; (μέχρι 3 απαντήσεις)

Τί να μου κάνουνε τρείς πηγές, τρείς απαντήσεις. Πέρα από τα τρέχοντα (εφημερίδες και ηλεκτρονικό ημεδαπό και αλλοδαπό τύπο), συνομιλώ με το παρόν και (φαντάζομαι) το μέλλον, την Ιστορία, την φιλοσοφία, την ποίηση, την κοινή λογική, την παράδοση και τα πανελλήνια ιστορικά οράματα και τις αξίες.

8. Ποιά από τα παρακάτω μέσα παρακολουθείτε καθημερινά;

Πολλές εφημερίδες της αριστεράς και άλλες. Όχι για να με πείσουν, αλλά για να ενημερωθώ σχετικά με το τί πιστεύουν, και τί μεθοδεύουν οι πίσω από αυτά.

9. Σε ποιά κλίμακα από το 1 έως το 7, εσείς προσωπικά πού τοποθετείτε τον εαυτό σας;

Αριστερά στην κριτική. Δεξιά στην παράδοση, Σπαρτιατικά στην ακεραιότητα και στην συνέπεια. Με ευρύτητα του πολιτικού οράματος και προ πάντων με την άποψη ότι απαιτείται να φροντίζουμε για το μέλλον των ανθρώπων μας και της πατρίδας μας.

10. Το «από τον καθένα βάσει των ικανοτήτων του, στον καθένα βάσει των αναγκών του» είναι μια καλή ιδέα.

Ασφαλώς όχι σήμερα πιά, με την εμπειρία που έχουμε. Γιατί δεν καθορίζουμε εμείς, μα επειδή άλλος καθορίζει τις ικανότητές μας να πληρώνουμε, να υφιστάμεθα, να ανεχόμαστε, κλπ., και πάλι όχι εμείς, αλλά άλλος καθορίζει τί χρειαζόμαστε εμείς. Κι αυτός που το καθορίζει, ο λογιστής, ο δανειστής, ο ισχυρός, ο τοκογλύφος, ο ρεβανσιστής, ο καπιταλιστής ή ο εργατοπατέρας φροντίζει για το πόσα θέλει αυτός και μετά μοιράζει τα υπόλοιπα, και συχνά δεν μοιράζει. Είναι θέμα αξιοπρέπειας να αμείβεσαι για την δουλειά σου, κι όχι για την ανάγκη σου. Είναι θέμα «δικαιωμάτων» του τάχα προοδευμένου στα λόγια κόσμου. Ενώ θά 'πρεπε να είναι ηθικό αξίωμα. Είναι μια καλή ιδέα για εκείνον που θέλει να έχει το πάνω χέρι.

11. Η ταξική ανάλυση είναι πλέον ξεπερασμένη, το βασικό θέμα είναι να έρθει η ανάπτυξη στην χώρα

Η ανάπτυξη δεν είναι τραίνο ή αεροπλάνο που θα έρθει στην χώρα. Είναι φυσική εξέλιξη των εργασιών και των σκοπών της πολιτικής που ακολουθείται. Αν η πολιτική δεν την καλλιεργεί και δεν την προετοιμάζει από μέσα, η απέξω ανάπτυξη θα συνίσταται σε εργοστάσια και μονάδες παραγωγής που θα αφήνουν εδώ σκουπίδια και αιχμαλώτους και η οικονομία θα μετακομίζει στο εξωτερικό. [Αν με την απάντησή μου θέλετε να βρείτε σε ποιάς μορφής κόμμα θέλετε να καταλήξετε, ψάχνοντας για την πολιτική σας ταυτότητα, έχω απόλυτο δίκιο στην απάντηση που δίνω παραπάνω στο 1. Η ταξική ανάλυση είναι εργαλείο διαφοροποίησης της κομμουνιστικής εξουσίας από τις άλλες. Όμως και αυτή η εξουσία έχει τα ελαττώματα που έχουν και όλες οι -άλλης κατεύθυνσης- εξουσίες, που κι αυτές τείνουν τελικά να γίνονται αυτοσκοπός, ασχέτως αποτελεσμάτων της διακυβέρνησής τους.]

12. Η οικονομία λειτουργεί καλύτερα όσο λιγώτερο παρεμβαίνει το κράτος και όση περισσότερη ελευθερία έχουν οι επιχειρήσεις.

Η ιδιωτική οικονομία αποζητά το μέγιστο κέρδος με το ελάχιστο κόστος. Όμως η οικονομία μιας κοινωνίας πρέπει να αποδίδει σ' αυτήν το «τέλος» της ευδοκίμησής της. Χορηγίες, ευθύνες, τήρηση μονάδων κοινής ωφέλειας, νόμιμη φορολογία και νόμιμη ασφάλιση των εργαζομένων χωρίς οικονομική ακμή της επιχείρησης και του επιχειρηματία με παράλληλη οφειλή των φόρων και εισφορών. Δεν νοείται. Το κράτος πρέπει να θέτει τα όρια, τους φραγμούς, τις υποχρεώσεις όλων. Η ελευθερία, μας αφορά όλους, κι όχι μόνο το κεφάλαιο ή μόνο τους εργαζόμενους, ή μόνο τους ανεξέλεγκτους κουκουλοφόρους  και πάντα άπιαστους νταήδες. [Και εδώ ισχύει η ίδια παρατήρηση όπως παραπάνω]

13. Οι περισσότεροι άνθρωποι που δηλώνουν άνεργοι θα μπορούσαν να βρούν δουλειά αν προσπαθούσαν περισσότερο.

Όχι πια. Εκπαιδεύσατε τους Έλληνες να είναι φυγόπονοι, με κολπάκια και κομματικές εύνοιες κι ατιμωρησίες. Το διδάξατε, όλοι οι πολιτικοί. Κι οι ευήθεις, αντί να παλέψουνε για την ζωή τους παλέψανε για την αργομισθία τους και για την προσάρτηση στα άρματα της εξουσίας, ως ημίονοι. Χάσανε και την φαντασία και την τόλμη τους, αράξανε στα καφέ οι μισοί κι οι άλλοι μισοί τους σερβίρουν εργαζόμενοι υπερωριακά.

14. Οι περισσότεροι μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας θα επρεπε να νομιμοποιηθούν.

Κακώς βρίσκονται στην χώρα μας, και κακώς τους κρατάτε, μη πρστατεύοντας την χώρα από αυτήν την αιμορραγία πόρων και κυρίως δυνάμεων, που θα έπρεπε να διατεθούν στη λύση των εθνικών μας προβλημάτων. Η νομιμοποίησή τους θα σας βόλευε, γιατί αυτοί θα γίνουν μάλλον οι πολιτικοί σας πελάτες και ψηφοφόροι, και αυτός είναι ο λόγος που τους προστατεύετε, αν δεν είναι κάποιος άλλος, χειρότερος, για την χώρα.

15. Οι πολιτικές λιτότητας μπορούν να ανατραπούν αν αντιδράσουν περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί εναντίον τους.

Αυτό αποκλείεται να συμβεί. Ήδη, μεμονωμένοι άνθρωποι τις χαρακτηρίζουν φριχτές και άδικες. Οι λαοί όμως οφείλουν να ζητούν την εθνική τους προστασία. Όσο δεν κινδυνεύουν οι ίδιοι, δεν υπάρχει περίπτωση να μας συμπαρασταθούν εμπράκτως. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα διδάγματα της ζωής: Δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται. Για ποιό λόγο αυτοί θα αφήσουν την ευκαιρία τους για να μας κάνουν αποικία τους και αιχμάλωτό τους; «Με τέτοιο οικόπεδο και τέτοια θέα»; Εδώ τρωγόμαστε μεταξύ μας, αυτοί θα φανούν γαλαντόμοι στη συμφορά μας; γιατί; δεν υπάρχει ιστορικό αντίστοιχο!

16. Η πολιτική είναι τόσο μπερδεμένη που άνθρωποι σαν κι εμένα συνήθως δεν μπορούν να καταλάβουν.

Οι πολιτικοί είναι τόσο δημαγωγοί που κάνουν τα πάντα για να μας εμφανίσουν ότι τα λεγόμενά τους είναι μεγάλες σοφίες. Όμως, μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρείς και την κακή του μέρα! Το πολιτικό παιχνίδι, όπως κάθε παιχνίδι, έχει φάσεις, φιγούρες, προσποιήσεις, προτάσεις, αλλά έχει και αποτέλεσμα. Η χρόνια αναποτελεσματικότητα των πολιτικών μας μαρτυράει πως δεν είμαστε  εμείς που δεν καταλαβαίνουμε από πολιτική, αλλά πως αυτοί είναι πολιτικοί αγύρτες!

17. Αισθάνομαι ότι είναι πολύ δύσκολο να έχω πραγματική επιρροή πάνω σε αυτά που κάνουν ή σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι.

Για να έχει κανείς επιρροή στην σκέψη και την δράση άλλων πρέπει να συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις, όπως σημεία λογικής επαφής, και σημεία κοινότητας οραμάτων. Μην εισάγετε την άποψη του πολιτικού μεσσιανισμού. Πολιτικοί «μεσσίες» δεν υπάρχουν πια, γιατί εξέλιπαν οι προσωπικότητες της πολιτικής. Πιθανόν αν σταματήσει η μεθοδευμενη αποκοίμηση του πληθυσμού, ο ίδιος ο πληθυσμός να μπορεί να έχει λόγο, έμπνευση, άποψη και διάθεση εργασίας και ρόλο.

18. Πιστεύετε ότι οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν τους άλλους, ή ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται μόνον τον εαυτό τους;

Πιστεύω πως πράγματι, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν, αλλά συνήθως αυτοί θεωρούνται από τους άλλους κορόϊδα. Και «οι έξυπνοι» πέφτουν πάνω στους φιλότιμους και τους εκμεταλλεύονται. Τελικά, κι αυτοί αποσύρονται από τέτοιες καταστάσεις, όπως έγινε και στη Λέσβο. Αυτό δεν σημαίνει ότι σκέφτονται τον εαυτό τους, αλλά ότι δεν έχουν πια τα ψυχικά αποθέματα για να αναμιγνύονται με την κτηνωδία.

19. Εάν υποθέσουμε ότι στην περιοχή σας η κυβέρνηση αποφάσιζε να κάνει μια επένδυση, η οποία θα δημιουργούσε πολλές νέες θέσεις εργασίας, αναπλάθοντας παράλληλα την περιοχή σας αλλά θα συνοδευόταν με σοβαρές επιπτώσεις σε περιβάλλον και υγεία. Κατά την γνώμη σας (όπου 1=να γίνει η επένδυση και 5=να μην γίνει) τί θα έπρεπε να γίνει;

Οι δυσμενείς επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία προφανώς δεν μπορούν να αγνοηθούν ώστε να επιτρέψουν την δημιουργία έστω και πολλών νέων θέσεων εργασίας και την ανάπλαση του περιβάλλοντος. Μόνο του το οικονομικό όφελος δεν μπορεί να αντισταθμίσει την κοινωνική και φυσική καταστροφή. Είναι άλλο πράγμα το τί θα γίνει σε προσωπική βάση, από κάποιον που αντιμετωπίζει προβλήματα και το κόστος που αυτός θα πληρώσει σε προσωπικό επίπεδο κι άλλο το κόστος σε βάρος ολόκληρης της κοινωνίας. Συνεπώς, είναι άλλο πράγμα η πολιτική και κυβερνητική απόφαση να επέλθει μείζων φυσική και κοινωνική βλάβη, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα προσωρινών θέσεων εργασίας.

20 και 21: Μπορείτε να επιλέξετε μια λέξη που να σας χαρακτηρίζει;

Για την πολιτική μου τοποθέτηση μια μόνη λέξη δεν αρκεί, γιατί κανένα πολιτικό κόμμα δεν με εκφράζει, επειδή οι πολιτικές μου θέσεις εμπεριέχουν και ηθικές, φιλοσοφικές κλπ. θέσεις. Στο 9 σας είπα: Αριστερά στην κριτική. Δεξιά στην παράδοση, Σπαρτιατικά στην ακεραιότητα και στην συνέπεια. Με ευρύτητα του πολιτικού οράματος και προ πάντων με την άποψη πως απαιτείται να φροντίζουμε για το μέλλον των ανθρώπων μας και της πατρίδας μας. Γιατί θα πρέπει να γίνω «ολυμπιακός» ή «παναθηναϊκός»;

22. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να να δίνει έμφαση στην ισότητα των άνθρώπων και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να δίνει έμφαση στην ατομική δημιουργικότητα και την ελευθερία του κάθε ανθρώπου. Εσείς με ποιά από τις δύο αυτές απόψεις αισθάνεσθε πιό κοντά;

• Η κοινωνία, δηλαδή οι πολιτικές των κυβερνήσεων, δεν μπορούν να πετύχουν την ισότητα των ανθρώπων, τους οποίους κυβερνάνε. Μπορούνε μόνο να τους αντιμετωπίζουν ως ίσους, χωρίς χάρες στους ημετέρους, και χωρίς άφεση στους οικείους.
• Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ευχέρεια της εξουσίας, αλλά υποχρέωσή της, που πηγάζει από τον καταστατικό χάρτη της χώρας.
• Η κυβέρνηση δεν έχει καμμιά δυνατότητα να παρέμβει στην δημιουργικότητα του προσώπου, μπορεί μόνο να την εμποδίσει. Η ...χρηματοδότηση για να … γεννηθεί η δημιουργική τάση στον … δημιουργό, είναι μοντέρνα ακατανόητη αξία, κομματικής έμπνευσης και κυβερνητικής ευχέρειας! Η ελευθερία του κάθε ανθρώπου είναι νηπιακής αντίληψης κρατική πρόνοια. 
• Η προσωπική ελευθερία του  πολίτη είναι υποχρέωσή του που πρέπει να την τιμά (γιατί αλλιώς δεν του αξίζει), και δικαίωμά του να αξιώνει να μην του το προσβάλλουν, ιδιώτες και εξουσίες!
• Η άποψή μου είναι πως η πολιτεία πρέπει να κάνει την δουλειά της που είναι να είναι η ίδια για όλους, και να παρέχει σε όλους την ευχέρεια να υπάρξουν και να δημιουργήσουν, χωρίς να θεωρούν τους άλλους κατώτερους, και ανύπαρκτους. Και αυτό να ισχύει για όλους. Και για τους κομματικούς δημιουργούς....

23-32. Αν το 1 συμβολίζει «πολύ κοντά» και το 7 «πολύ μακριά» στη συγκεκριμένη κλίμακα, πόσο κοντά ή μακριά αισθανεσθε πολιτικά για κάθε κόμμα;

Το θέμα είναι αν υπάρχει κανένα κόμμα που να είναι κοντά μου.

33-36.  Είστε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ; πότε οργανωθήκατε; Είστε εκλεγμένος σε κάποιο όργανό του; ή συμμετείχατε ποτέ σε συνέδριό του;

'Οχι. Ποτέ δεν έγινα μέλος κανενός πολιτικού κόμματος και δεν υπήρξα εκλεγμένο όργανό τους. Προτίμησα να διαφυλάξω την ευθυκρισία μου, την ελευθερία μου και την προσωπική μου πολιτική ευθύνη, ούτε συμμετείχα ποτέ σε κανένα κομματικό συνέδριο, παρόλο που πολλάκις παρακολούθησα και μελέτησα τα διαλαμβανόμενα σε διάφορα συνέδρια.

Πώς τοποθετείστε απέναντι στις δράσεις:

37. Δράσεις προς ευπαθείς κοινωνικές ομάδες

Η πολιτεία πρέπει να έχει προβλέψει ώστε να μην υπάρχουν κοινωνικά στρώματα αναξιοπαθούντων. Η αναλγησία της πολιτείας τα δημιουργεί στο πλαίσιο του πολιτικού της παιγνίου.

38. Αυτο-οργάνωση των κοινοτήτων για φροντίδα των όσων έχουν ανάγκη.

Αυτό δεν είναι θέμα κυβερνητικής πολιτικής. Είναι θέμα κοινωνικής αλληλεγγύης. Οι ΜΚΟ που παρεμβαίνουν για να οργανώσουν τέτοιες δράσεις είναι άλλη ιστορία. Αυτό δεν είναι ούτε πολιτική δράση, ούτε κοινωνική πρόνοια. Είναι κερδοφόρος επιχείρηση και πολιτική μεθόδευση ενδεχομένως αλλοτρίων συμφερόντων..

39. Προσφορά σε κοινωνικό παντοπωλείο/φαρμακεία/ιατρεία/κουζίνες

Γιατί όχι; Αλλά ποιός θα ανεφοδιάζει αυτές τις «εστίες» για να ωφελούνται οι ενδεείς; και γιατί προπηλακίζεται το θρησκευτικό συναίσθημα που υπαγορεύει μια τέτοια χωρίς θριαμβευτικές τυμπανοκρουσίες συμμετοχή και δράση; Ποιό νόημα έχει η επιθετική ανοησία κατά των ελλήνων και παραδοσιακώς θρησκευομένων και ενεργούντων κατά τον τρόπο αυτόν;

40. Προσφορά όπως μπορεί και ο,τιδήποτε μπορεί ως βοήθεια σε πρόσφυγες πολέμου

Ασφαλώς! Αλλά ο πρόσφυγας που έχει περισσότερα από εμένα δεν χρειάζεται την βοήθειά μου και πάντως, δεν επιτρέπεται να προπηλακίζονται οι Έλληνες φτωχοί, αν δεν ανήκουν στο κόμμα, ούτε οι Έλληνες που έχουν άποψη με την οποία δεν συμφωνεί τοκρατούν κόμμα.

41. Πορείες, συγκεντρώσεις

Αν η πολιτεία δεν κατανοεί τον σφυγμό της κοινωνίας, είναι εγκληματικό η εξουσία να μας αναγκάζει να βγούμε στο δρόμο και μετά να μας ψεκάζει. Στη Βουλή αντιπαρατίθενται οι απόψεις. Δεν θα έπρεπε να εξορίζονται οι άνθρωποι που διαφωνούν. Πάντα κάποιοι θα διαφωνούν. Πρέπει να πείθονται, ή να μην έχουν ιδιοτελή αιτία για  διαφωνία μέσα στην Βουλή. Όλοι οι βουλευτές θα πρέπει να θέλουν το  καλό και το  συμφέρον για την χώρα. Κανείς μέσα κι έξω από τη Βουλή, δεν θα έπρεπε να πειθαναγκάζεται ή να διώκεται για τις πολιτικές του απόψεις. Πρέπει να τιμωρούνται οι εγκληματίες. Κι όχι να κατηγορούνται ως εγκληματίες οι πολιτικοί αντίπαλοι.

42. Καταλήψεις κτιρίων με στόχο την περίθαλψη, φροντίδα προσφύγων και μεταναστών

Συνιστά προσβολή του συνταγματικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας, είναι επιλήψιμο, είναι αντιδημοκρατικό, και συνιστά δυνάμει άμεση απειλή των πολιτικών αντιπάλων! Είναι καταχρηστική δράση, ενάντια στην έννοια του κράτους δικαίου, και στην εμπιστοσύνη του πολίτη προς την Πολιτεία. Αυτό [η περίθαλψη, φροντίδα προσφύγων και μεταναστών] πρέπει να γίνεται με ευθύνη της πολιτείας και με μέσα της πολιτείας που δεν προορίζονται για τον γηγενή πληθυσμό. Γιατί πρωτίστως έναντι αυτού του πληθυσμού έχει η πολιτεία υποχρέωση και ευθύνη.

43. Αντιρατσιστικές ακτιβίστικες δράσεις

Απολύτως παράνομες, καταχρηστικές και πολιτικά επικίνδυνες όταν υπερβαίνουν τα όρια της έκφρασης γνώμης, κι όταν ειναι προσχηματικές αντιπολιτευτικές δράσεις, γιατί προσβάλλουν την ελευθερία των άλλων να αυτοπροσδιορίζονται. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν χρησιμοποιούνται ως μέθοδοι για την φίμωση του πολιτικού αντιπάλου.

Τα υπόλοιπα ζητούμενα του ερωτηματολογίου [φύλο, ηλικία, τόπος κατοικίας, σπουδές και οικονομική κατάσταση], δεν αφορούν την σκέψη και την άποψή μου, ούτε την ιδιότητά μου ως σκεφτόμενου πολίτη, που γι' αυτό τον λόγο η άποψή του θα μπορούσε να ακουσθεί και να επηρεάσει. 

Σημείωση: Απαίσια θα χαρακτηρισθεί και πάλι η τοποθέτησή μου, που είναι αιρετική απέναντι στις κλασσικές πολιτικές σοφιστείες.