Μια γυναίκα σαν την Μόνικα Μπελούτσι κι "ένας κανονικός άντρας"...

 

Διαβάζω εδώ,  πως η Μόνικα Μπελούτσι λέει "Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια,  που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα...".

Και τούτο με κάνει να σκέφτομαι πως το "γιατί", που η σταρ βάζει στο τέλος του συλλογισμού της, είναι έωλο, και -με τα λεγόμενά της- προβληματίζομαι για μερικά πράγματα. Προβληματίζομαι, κατ' αρχήν,

• για 'κείνες τις εργαζόμενες γυναίκες που δεν έχουν παιδιά. Αυτές, δηλαδή, δεν χρειάζονται κάποιον, "που να βγάζει τα σκουπίδια έξω, να πληρώνει τους λογαριασμούς και να αναλαμβάνει όλη την καθημερινότητα του σπιτιού;". 
• Ή, για την περίπτωση συμβίωσης ομόφυλων.  Αυτοί δεν αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με την καθημερινότητα και την κανονικότητά της; Δεν θέλουν κάποιον γι΄αυτές τις δουλειές; Και πώς άραγε θα αποφασίσουν ποιός θα είναι αυτός που θα κάνει τις συγκεκριμένες αγγαρείες;
• Ή αν  η μοναχική -ενδεχομένως και με παιδιά- διαβίωση, δεν έχει φορτία καθημερινότητας, που να ανατεθούν σε καποιον;
• κλπ, κλπ....

Ετούτη η τοποθέτηση της σταρ, ασφαλώς δεν έχει γενική εφαρμογή, στη ζωή. Είναι μια προσωποποιημένη πρακτική και τακτική, πέρα από αρχές και αξίες. Είναι θέμα γούστου. Άλλο, που διαβάζοντας ετούτη την μεγαλόστομη και πλανερή κουβέντα, μπορεί πολλές νεαρές να θελήσουν να θεωρούνται Μόνικες, και να μην καταδέχονται να βρέξουν τα χέρια τους για τα πιάτα που οι ίδιες τρώνε, ή να δουλέψουν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους!

Μπορεί η καθεμιά να θέλει ένα υποζύγιο, για να του φορτώσει τις αγγαρείες της καθημερινότητας, αλλά σε μια συμβίωση, που επιθυμούμε να είναι και σχέση προσώπων, οφείλουμε (να έχουμε το φιλότιμο) να μπαίνουμε και στην θέση του άλλου, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τί του ζητάμε. Αυτό λέγεται, κατανόηση, αλληλεγγύη, σεβασμός, ακεραιότητα, και, ασφαλώς, δείχνει ικανότητα για συναισθηματική αντίληψη και επικοινωνία, καθώς και ικανότητα για την δημιουργία και την διατήρηση μιας προσωπικής σχέσης, με προοπτικές. Εκτός, αν δεν ζητάμε μια σχέση προσώπων, μα κάτι άλλο...

Η προσωπική σχέση δεν είναι "ανεπίστροφος δανεισμός", αλλά είναι "ισολογισμός", που εδράζεται στον σεβασμό και την ακεραιότητα κάθε προσώπου μέσα σε αυτήν, και το οποίο κινείται από αγάπη.

Ανεπίστροφη δωρεάν δόσις (και προσφορά) μπορεί να είναι η εκζήτηση της τελείωσης της ψυχής του ανθρώπου. Αυτή μάλιστα, είναι μια προσφορά, έσωθεν κινούμενη (και προς τα άνω κατευθυνόμενη) άσχετη από άλλα επίγεια πρόσωπα. Είναι εκούσια και δεν είναι εξαναγκασμένη. Θα μπορούσε μάλιστα να είναι απο κοινού επιλεγείσα στάση και πορεία των ενδιαφερομένων, που βλέπουν την κοινή τους ζωή ως κοινή πορεία στην ψυχική τους τελείωση και την προσωπική τους ολοκλήρωση.

Ασφαλώς, δεν επιθυμούμε να αισθανόμαστε δυσφορία και στενοχωρία, κάθε φορά που πρόκειται να επιστρέψουμε στο σπίτι, επειδή γνωρίζουμε τί θα συναντήσουμε εκεί. Επειδή, δηλαδή, γνωρίζουμε πως εκεί θα συναντήσουμε τον "προϊστάμενο", που μας περιμένει για να διεκπεραιώσουμε όσα εκείνος θεωρεί ακατάλληλα γι' αυτόν ή τα βαριέται, άσχετα από το (όμορφο, τρυφερό ή βάναυσο και υποτιμητικό για το  πρόσωπό μας) περιτύλιγμα με το οποίο εκφράζει τις εντολές του, ή τις ελεγκτικές, κτητικές ή απαιτητικές του διαθέσεις.

Η ανεύρεση ενός "αληθινού άντρα", όπως τον εννοεί (στο συγκεκριμένο άρθρο) η κ. Μόνικα Μπελούτσι, μπορεί να είναι λαχείο, για κάποιαν που θέλει έναν ικανώτατον υπηρέτη, αλλά δεν μπορεί να είναι "το τυχερό λαχείο", για μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, και σκέφτεται τον άνθρωπο  ελεύθερο και υπεύθυνο. Σε μια σχέση ο ένας σύντροφος δεν είναι μάνατζερ με υφιστάμενο τον άλλο.

Στο πρόσωπο ενός πραγματικά αληθινού άντρα, μια  γυναίκα, που είναι ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος, αναζητεί έναν -επίσης- ελεύθερο και υπεύθυνο σύντροφο ζωής, ονείρων και από κοινού πορείας προς το μέλλον. Το μέλλον που είναι άγνωστο για όλους, και δεν έχει μόνο  ομορφιά, λεφτά, καλή δουλειά, υγεία και νεότητα (πρώϊμη, ή όψιμη). Έχει κι αρρώστειες, έχει και εργασιακές απολύσεις, και οικονομικές κρίσεις, και επιχειρηματικές αποτυχίες, φτώχεια, ακόμη και αναπηρίες. Ψυχικές και σωματικές. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε τις ηθικές αναπηρίες...

Ένας ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος αναζητεί εναν σύντροφο που θα μοιράζεται μαζί του-ασυνέριστα και φιλότιμα-  ακόμη και την πληκτική καθημερινότητα, για να μπορούν -πάντα- μαζί, να γεύονται και τις απροσδόκητες ομορφιές της. Αυτές, που υπάρχουν στα μικρά και ασήμαντα, της πρόθυμης αλληλοβοήθειας, και της ακούραστης προσφοράς, που τις κρατάνε επτασφράγιστο μυστικό και δεν θα τις βρεις, αν δεν είσαι εκεί που η καθημερινότητα πλανεύει και πλανιέται, για να τις δείς. [Γιατί θα είσαι αυτάρεσκα ξαπλωμένος, μέσα στα κουτάκια της βολής και της ξεγνοιασιάς που έφτιαξες με το μυαλό σου, μόνο για τον εαυτό σου. Αυτο-ικανοποιημένος από την εξουσία, την διπλωματία και τα θέλγητρά σου, εκμεταλλευόμενος την καλωσύνη, και την ανυπόκριτη, φιλότιμη και αδιάλειπτη προσφορά και την αγάπη του άλλου.]

Ας προσέχουμε λοιπόν, γιατί όλες οι ανθρώπινες εξουσίες έχουνε κάποτε τέλος. Κι όλες οι αθέμιτες "διπλωματίες", αποτυγχάνουν όταν συναντήσουν την αντίδραση του συντρόφου μας -όταν αυτή γίνεται με αγάπη- για την ολοκλήρωση και την διόρθωση εγωϊστικών και πλανερών πρακτικών μας.  Όσο για τα θέλγητρα, αυτά, έχουνε σύντομη ημερομηνία λήξεως. Μόνο η αληθινή αγάπη βρίσκει τρόπους, ακόμη και εκεί που φαίνεται πως δεν υπάρχουν, για να προσφέρει, να ανακουφίσει, να αναπαύσει και να γιατρέψει, [κι όχι για να επωφεληθεί προσωπικά και ιδιοτελέστατα]. Ακόμη και να σε προσκαλέσει "στον ίσιο δρόμο", της ειλικρίνειας και της ευθύτητας. Χωρίς την αγάπη, η φυγοπονία και ο εγωϊσμός μας, αρκούν από μόνα τους, για να υπαγορεύσουν χειραγώγηση και εκμετάλλευση του άλλου. Αξίζει όμως να βρισκόμαστε σε μια σχέση, κενή από αισθήματα, μόνο και μόνο για ανέσεις και ευκολίες;

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν για  έναν σύντροφο, που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, μόνο και μόνο "γιατί είμαστε γυναίκες και μητέρες". Αυτός δεν θα είναι ένας κανονικός σύντροφος. Θα είναι ένα προσωρινό θύμα, και δεν διαγράφονται προοπτικές παραμονής του για πολύ, σε τούτη την άχαρη και διεκπεραιωτική θέση.

Σε μια αληθινή σχέση, πάντα δίδεται, στον καθένα, η ευκαιρία να δει τις αστοχίες και τα λάθη του και να τα διορθώσει, και δεν πρέπει να αποφεύγει τον καλοπροαίρετο διάλογο και την απολογία, ακόμη και προς τον εαυτό του. Χωρίς εγωϊσμούς. Δεν μπορούμε να μένουμε σε στάσεις και πρακτικές που τηρούσαμε σαν ζούσαμε μόνο με τον εαυτό μας, χωρίς δεσμούς, σχέσεις και οικογένεια. 

Ένας αληθινός σύντροφος μπορεί να είναι πολύ περισσότερα, από ένα αφεντικό που απλώς διαμορφώνει την καθημερινότητα του υπηρέτη του. Αλλιώς, αυτό, θα είναι κάτι πολύ λίγο, για μια ολόκληρη ζωή...

Αυτός που θα βγάζει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώνει τους λογαριασμούς και που θα έχει αναλάβει όλη την καθημερινότητα,  είναι ένα θύμα, που αργά ή γρήγορα θα κοιτάξει στα μάτια τον φυγόπονο θύτη του, και θα του ειπεί, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο: αρκετά!

«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

Οι σχέσεις των δυο φύλων και οι σχέσεις δυο φίλων

 

Ανάμεσα στα δυο φύλα αγεφύρωτο εσαεί χαίνει το χάσμα της πνευματικής λειτουργίας και της ψυχολογικής στάσης στην αντιμετώπιση των βιοτικών προκλήσεων. Κι ας μιλάνε για μηδενικές διαφορές οι φεμινίστριες. Η ιστορία και η ανθρωπολογία μας έδειξε τους παράγοντες που επέδρασαν στα δυο φύλα, έτσι ώστε βαθμιαία να διαμορφωθεί ο τρόπος που τα δυο φύλα φέρονται και αντιδρούν -αναλόγως και διαφορετικά- σε κάθε βιοτική περίσταση. [Δείτε το χαρακτηριστικό βίντεο με τον σύμβουλο γάμου που προσπαθεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τις διαφορές μας, για καλύτερη κατανόηση μεταξύ ανδρών και γυναικών. πηγή]

Σαν μεγαλώνεις τα μωρά σου, αγόρια και κορίτσια, προσπαθείς να μεγαλώσεις ανθρώπους ελεύθερους και υπεύθυνους. Αυτόνομους, αλληλέγγυους, συμπονετικούς, συντροφικούς, με κοινωνικότητα. [Ζητούμενο είναι, δεν είναι γεγονός! Κι αυτό, φαίνεται από τις σχέσεις νέων ζευγαριών που βλέπουμε να καταρρέουν και να φυλλορρούν, και μετά ψάχνουμε να βρούμε το γιατί].

Αυτό βέβαια συμβαίνει όταν ένα τέτοιο σύστημα κανόνων διέπει και την ζωή των γονέων. Πώς αλλιώς; Δεν θα μπορούσε κάποιος να διαπαιδαγωγήσει στον σεβασμό και την ελευθερία, αν δεν διέπεται από αυτά. Δεν θα μπορούσε ο γονιός να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του, στην υπευθυνότητα και την κατανόηση του άλλου, αν ο ίδιος δεν τα σαρκώνει ως πράξη ζωής. Και δεν φτάνει να εμφανίζεται κανείς ως "καλός άνθρωπος" όταν με πάρα πολλές εκδηλώσεις της συμπεριφοράς του προς τους άλλους, δείχνεται ουσιαστικά αδιάφορος και περιφρονητικός.

Κάποιος, σαν παιδί, μπορεί να μην διδάχθηκε την κατάλληλη συμπεριφορά, γιατί οι γονείς του βρέθηκαν άτυχοι, να μην γνωρίζουν, ή αμελείς, που δεν φρόντισαν να μάθουν. Όμως ο άνθρωπος, καθώς ενηλικιώνεται, και φεύγει από το σπίτι του, βρίσκεται στην ανάγκη να ζήσει μόνος και να δημιουργήσει σχέσεις με άλλους. Συμμαθητές, συνεργάτες, συναδέλφους. Σε κάθε χώρο εργασίας και συνύπαρξης, δεν μπορεί να μην του δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσει την ανάγκη για προσαρμογή, ή για επικράτηση. Να αντιληφθεί τέλος πάντων, ότι πρέπει να κάνει μια επιλογή, διαφορετική ααπό εκείνα που μέχρι τότε γνώριζε. Να αλλάξει.

Έτσι, βλέπουμε συχνά, οι σχέσεις δυο παιδιών που συναντιούνται και συγκληρώνουν την ζωή τους, να είναι ετεροβαρείς. Συχνά μάλιστα, βλέπεις, σε μια τέτοια σχέση, να μην υπάρχει φιλία! Να μην υπάρχει, το θεμελιώδες: ελευθερία και ευθύνη "ομοθυμίας". Μιλάμε για σχέσεις με μονομερείς υποχρεώσεις και υποχωρήσεις στις βιοτικές ανάγκες της καθημερινότητας και των απαραίτητων κοινωνικών συμβάσεων. Ναί, και των κοινωνικών συμβάσεων, γιατί το ζευγάρι δεν ζει έξω από τον κόσμο.

Και θα μου πείτε, "ποιός κρατάει το μέτρο"; Σίγουρα, όχι οι μαμάδες τους! [Αν και πολλές μαμάδες, το επιδιώκουν. Αυτές, συνήθως, ασχολούνται με το να κρατάνε τα παιδιά τους δεμένα στο ζωνάρι τους, υπαγορεύοντας και στενά καθοδηγώντας ακόμα και συμπεριφορές. Σαν να θέλουν να διορθώσουν ή να αντιγράψουν το μοντέλο που σάρκωσαν οι ίδιες!]

Αχ! Η ζωή κρατάει το μέτρο! Η ζωή αναδεικνύει κάθε δυσαρμονία, που, ασφαλώς, δεν θα αργήσει να δημιουργήσει προβλήματα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε πως μέσα στον γάμο, όσο περισσότερο προσφέρεις, τόσο περισσότερο απολαμβάνεις. [Και τούτο έχει, ασφαλώς, την έννοια της προθυμίας, της αγάπης. Κι όχι -μόνο-και-κυρίως-της εξουσίας ή της υποταγής σε διαταγές]. Εδώ όμως, στον κόσμο, άλλα λένε οι μαμάδες στα παιδιά τους [βλ. προηγούμενο σημείωμα εδώ με τίτλο "Μαμάδες, κόρες και γιοί".]

Πόσο λάθος κάνουν εκείνοι που νομίζουν πως φέρονται "έξυπνα και σωστά" καθώς φέρονται με επιτηδειότητα, και ανελεύθερα, ανέντιμα και ανειλικρινώς μεθοδεύουν την εξουσίαση του συντρόφου τους. Αυτοί που είναι πρόσφοροι να φορτώνουν στον άλλο κάθε ατυχές περιστατικό και κάθε μικροθέλημα της καθημερινότητας, ενώ τεχνηέντως ξεφορτώνονται τις "ενοχλητικές" δράσεις κι αποφάσεις.

Και καλά, αν ο ευτυχής αφελής και σκλάβος δεν το καταλάβει ποτέ! Τί θα συμβεί όμως αν κάποια μέρα αποκαλυφθεί ότι ο αληθινός χαρακτήρας του συντρόφου και φίλου, κυριαρχείται από φιλαυτία, φυγοπονία, αδιαφορία και ανευθυνότητα; Ακόμη κι αν εξακολουθήσουμε να κρατάμε την σχέση, ξέρουμε πια πως ο άλλος δεν είναι αυτό που νομίζαμε.

Έτσι καταρρέουν οι σχέσεις και οι φιλίες.

Μαμάδες, κόρες και γιοί!

 

Διαβάζω στην αιχμή  (aixmi.gr) το άρθρο της Μαρίας Παναγοπούλου και σκέφτομαι ότι άλλος έχει το όνομα κι άλλος έχει την χάρη! Ο λόγος; η συχνότατα κατασυκοφαντούμενη (άλλοτε δικαίως κι άλλοτε αδίκως)  ως υστερική "μαμά των αγοριών", έχει και τον αντίποδά της! Στην συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, υπολείπεται σημαντικά έναντι μερικών "μαμάδων των κοριτσιών"! Φαίνεται, πως πολλές μαμάδες, ξεχνάνε ότι είναι μαμάδες παιδιών, κι ότι θά 'πρεπε απλώς να θέλουν το καλό στη ζωή των παιδιών τους. Γράφει, λοιπόν, η Μαρία Παναγοπούλου:

"Μαμαδοπαρέα, με παιδιά μεταξύ 16 και 20 ετών, κουβεντιάζει για την ερωτική ζωή των βλασταριών τους. 
 "Εμένα ο γιος μου, βγήκε μονογαμικός" σχολιάζει η μάνα νούμερο ένα για το 20χρονο μοναχοπαίδι της, με ένα κρυφό καμάρι στην φωνή της.
"Εσύ φταις" την κατακεραυνώνει η μάνα νούμερο δύο, μητέρα μιας κόρης 16 κι ενός γιου 18 χρονών.
"Τι εννοείς φταίει;" αντιδρά η νούμερο τρία, κοριτσομάνα.
"Φταίει αγάπη μου! Είναι φανερό ότι κάποιο λάθος έκανε στην ανατροφή του παιδιού της και βγήκε μονογαμικό. Αγόρι και μονογαμικό; Πού ακούστηκε; Ο άντρας πρέπει να έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα, αλλιώς είναι ένας βουτυρομπεμπές που από το βρακί της μάνας του, μπαίνει στο βρακί της γυναίκας του".
"Μα τι αρρωστημένες απόψεις είναι αυτές;" αναρωτιέται η "ένοχη" μάνα του μονογαμικού. "Άσε που όταν ένας άντρας έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος από κεκτημένη ταχύτητα να συνεχίσει να τα κάνει και σαν οικογενειάρχης. Κι αυτό οδηγεί μαθηματικά στη δυστυχία ή και τη μοναξιά".
"Τι ακούνε τα αυτιά μου και δεν σηκώνονται να φύγουν;  Ξέρεις εσύ άντρα να είναι δυστυχισμένος επειδή έχει πολλές γκόμενες στη ζωή του; Άσε μας καλή μου με αυτά τα φιλοσοφημένα. Αυτά μας φάγανε" εξανίσταται η μητέρα νούμερο δύο.
"Εγώ πάντως ξέρω γυναίκες που είναι δυστυχισμένες στο πλευρό τέτοιων αντρών. Και επειδή εμείς οι δυο έχουμε και κορίτσια, πώς θα αισθανόσουν αν η κόρη σου παντρευόταν έναν άντρα με πολλά χιλιόμετρα που θα παρέμενε λάτρης των πολλαπλών διαδρομών και μετά τον γάμο τους;" παρεμβαίνει εμφανώς αγανακτισμένη η νούμερο τρία.
Η σιωπή που σκεπάζει την ομήγυρη, είναι ενδεικτική της απάντησης που θα ακολουθήσει.
"Τι σχέση έχει η κόρη μου στην κουβέντα μας; Αν είναι ξύπνια και έχει πάρει τα μαθήματα που της έδωσα μεγαλώνοντάς την, θα βρει εναν καλόβολο, μονογαμικό βουτυρομπεμπέ να περάσει ζάχαρη. Αν θέλει τον άτακτο, κακό του κεφαλιού της. Και στην τελική, αν σε όλα τα άλλα του είναι σωστός και της εξασφαλίζει μια καλή ζωή, ας κάνει λίγο και τη χαζή. Οι γιαγιάδες μας που ζούσαν έτσι, χαμένες βγήκαν; Αυτό που πρέπει να ξέρει μια γυναίκα είναι ότι ο προορισμός της είναι το νυφικό κι αυτά τα μοντέρνα που λένε για καριέρες και ελευθερίες, είναι για να περνάει η ώρα μας".
 
Τι να σχολιάσω εγώ; Μια ευχή μόνο να κάνω: να πάψουν κάποτε οι γονείς, μανάδες και πατεράδες, να παράγουν δυστυχία... Θηλυκού και αρσενικού γένους... "
*********

Διαβάζοντας αυτά, έκανα μια προσγείωση τόσο ανώμαλη, που ακόμη πονάω! Το να επιζητείς υπευθυνότητα από το παιδί σου για την ζωή του, είναι -όπως φαίνεται-... ανατριχιαστικό! Το να συμβουλεύεις συνέπεια και σεβασμό είναι ανεδαφικό και καθυστερημένη αντίληψη.

Όπως φαίνεται, κύριο μάθημα στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει γίνει στην εποχή μας, η διδασκαλία στην καπατσωσύνη, την κοροϊδία, το βόλεμα, την απόλαυση και την προσωπική εξυπηρέτηση έστω και με ηθική ανοχή, αρκεί να συντρέχουν οικονομικά ωφελήματα!

Ναι, Μαρία,συμφωνώ!

Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν να παράγουν δυστυχία, και οι νέοι να διαλέγουν αν θα μιμηθούν τους γονείς τους στις τυχόν μικρότητές τους, ή αν θα γίνουν καλύτεροι από αυτούς. Αν θα γίνουν μικρά κι ασήμαντα ανθρωπάκια ή αν θα αναχθούν σε πρόσωπα με συναισθηματική νοημοσύνη κι ευγένεια ψυχής, με ήθος, με σεβασμό και προσήνεια καθώς θα πραγματώνουν τις δικές τους τις αρχές, με τις οποίες θα θέλουν, φαντάζομαι, να ζήσουν την δική τους την ζωή και να την κάνουν καλύτερη, από αυτή που έμαθαν ως παιδιά.

Ο άνθρωπος, ως κοινωνικό όν, δεν μένει όπως τον "έπλασε" η μάνα του. Επηρεάζεται από τον κόσμο, από την μόρφωσή του, διαφοροποιείται, αλλάζει, εξελίσσεται, ερωτεύεται, κι ο ίδιος πια επιλέγει τον δρόμο του. Το αν θα διαλέξει να χαράξει τον δικό του τον δρόμο ή να ακολουθήσει τον δρόμο ενός άλλου, είναι θέμα του ιδίου. Πάντως, το πιο επικίνδυνο πράγμα στον νέο -για την ζωή του- είναι η ηθελημένη ή η μη συνειδητοποιημένη ευήθεια. Aντίστοιχα, το πιο επικίνδυνο πράγμα από εκείνα που κάνει ο γονιός για το παιδί του είναι η άκαιρη και υπερβολική προστατευτικότητα προς το παιδί του, όπως και κάθε υστερόβουλη προσπάθεια για χειραγώγηση της ζωής του, μη εξαιρουμένης και της σχέσης του με το άλλο φύλο.

Αυτά βέβαια είναι γενικότητες, που δεν λύνουν κανένα συγκεκριμένο και υπάρχον πρόβλημα, αλλά εμένα με δεσμεύει εκείνη η διαβεβαίωση που- νεοείσακτη πρωτοετής- έδωσα στο Πανεπιστήμιο: "...βιώσομαι κατ' επιστήμην...", και γι' αυτό τα σκέφτομαι με κάποια ευρύτητα κι όχι κατά περίπτωση. Και τούτο, γιατί  καμμιά περιπτωσιολογική κατάστρωση δεν μπορεί να δώσει άξονα συμπεριφοράς, και κανένας κατάλογος δεν θα σταθεί καθολικός και πλήρης, που να δίνει οδηγίες περί του πρακτέου για κάθε περίσταση. Και γιατί ένα τέτοιο συνταγολόγιο (δράσεων ανά περίπτωση) δεν χρειάζεται σε έναν άνθρωπο με κρίση και διάκριση.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι "επιστήμη", και ο κόσμος που κρύβει η ψυχή του ανθρώπου είναι το πιο δύσκολα διαγνώσιμο αντικείμενο, το οποίο, καθώς επικοινωνούμε με τους άλλους, πρέπει πάντα να το μελετάμε με λεπτότητα, σε βάθος, με επιμονή και με σεβασμό, γιατί η ψυχή τραυματίζεται, πονάει και οι άνθρωποι υποφέρουν...

Κι αν τα διάφορα συμπλέγματά μας, μας κάνουν να βλέπουμε ως υπεύθυνους για την ταλαιπωρία μας τους άλλους, ας καλλιεργήσουμε τις πνευματικές μας δυνάμεις, να ξεπερνάμε τα βασανιστικά μας  συμπλέγματά και να θωρούμε τη ζωή όπως είναι: Στίβος άθλησης για όλους, και για α παιδιά μας! Όπου ο καθένας θα λαβαίνει τον στέφανο που αντιστοιχεί στην προσπάθεια που ο ίδιος κάνει.

 - http://www.aixmi.gr/index.php/tahyrytma-mathimata-anatrofis-giou-epivitora/