Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Διαβάζω [https://www.pemptousia.gr/2014/11/agios-grigorios-o-palamas-1296-14111359/] για τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά: 

Μέγας πατήρ της Εκκλησίας και οικουμενικός διδάσκαλος. Η διδασκαλία του για τη θέωση του ανθρώπου και τη μετοχή του στις άκτιστες ενέργειες του Θεού, εκφράζει την ουσία της ορθόδοξης πνευματικής ζωής, σε πλήρη αντίθεση με την εκκοσμικευμένη θεολογία της εποχής του, που διαμορφώθηκε με την επίδραση του σχολαστικιστικού ανθρωποκεντρισμού του ρωμαιοκαθολικισμού.

[Δείτε περισσότερα στην ανωτέρω μνημονευομένη πηγή]

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2021

Σκέψεις ενός Έλληνα σήμερα, για την Επανάσταση της Παλιγγενεσίας

Κρυφό Σχολειό | Ορθόδοξοι Ιεραπόστολοι 
Διαβάζω  εδώ: https://www.facebook.com/profile.php?id=100055887229505 τις σκέψεις του Κωνσταντίνου Σταμούλου, στο ερώτημα, "Τι θα γινόταν χωρίς την Επανάσταση του 1821", και τις παραθέτω αυτούσιες, γιατί τις συμμερίζομαι απόλυτα:
 
Εκτιμώ κατ' αρχήν, πως είναι αρκετά δύσκολη η απάντηση!
Προϋποθέτει βουτιά στην εσωστρέφεια του καθενός, ώστε να εξαχθεί μια χρήσιμη κριτική σκέψη. Να καρποφορήσει μέσα από εκείνες τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που διατηρούνται στέρεα μέσα μας. Απαιτείται η ενεργοποίηση καλοδουλεμένων «εκφράσεων», με γνώμονα την υποκειμενική αντικειμενικότητα στο σήμερα, αναμοχλεύοντας και στοιχειώδης ιστορικές γνώσεις.
Μας χωρίζουν μόλις 200 χρόνια «τεχνητής» ελευθερίας από την επανάσταση του 1821(*), σαφώς δε πολύ λιγότερα από τα 400 χρόνια της πραγματικής υποδούλωσης. Μα οπωσδήποτε λίγα και υποδεέστερα συνάμα, από τα 1000 χρόνια μιας λαμπρής αυτοκρατορίας του Βυζαντίου, με καπάκι άλλα 600+ χρόνια Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μέχρις ότου φθάσουμε κάπου στην απαρχή της πραγματικής παρακμής του Ελληνισμού.
Με αυτήν την σύντομη αναφορά μου στους 22 τελευταίους αιώνες, απλά επιθυμώ να δείξω την ιστορική θέση που βρίσκεται το σημείο «λαβής» των δικών μου σκέψεων, από το οποίο γερά όμως κρατούντες όλοι, θα πηγάζουν και πλείστες όσες ερμηνείες στις παρακάτω θέσεις μου.
/ / / / /
Ο Ελληνισμός, ήτοι το καθεαυτό Ελληνικό στοιχείο και κατ’ επέκταση μεμονωμένοι Έλληνες, άκμασαν ιστορικά σε βάθος αιώνων. Ακόμη κι αν εμείς αποποιηθούμε τις ρίζες μας ή έστω παραβλέψουμε την κληρονομιά μας, αρκετοί νοήμονες λαοί και αναρίθμητα πεφωτισμένοι άνθρωποι στον κόσμο, θα συνεχίζουν να το κάνουν για λογαριασμό μας. Όπως φυσικά και οι περισσότεροι παραπέρα από αυτούς, όπου, από φυσική μικρότητα ή και συμπλέγματα κατωτερότητας απέναντί μας, θα επιχειρούν το αντίθετο. Ας στεκόμαστε σε όσους επιχαίρουν για μας, αντί με εκείνους που συκοφαντούν ή εποφθαλμιούν την ιστορία μας.
Η εκτίμησή μου βεβαία είναι, πως η συντριπτική πλειοψηφία γειτόνων στην περιοχή μας ανήκουν δυστυχώς στους δεύτερους. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις γειτόνων, με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Σταχυολογώ π.χ. την Σερβία, Αίγυπτο, Ισραήλ, Λίβανο και Συρία. Εκείνους δηλαδή, που έχουν Ιστορία και πολιτισμική κουλτούρα ανθρώπινων αξιών, αξιολογούμενοι πάντοτε μέσα από τα πεπραγμένα τους.
Η δική μας κληρονομική προίκα ή φτιαξιά ή χάρισμα έστω, μας κατατάσσει πολύ ψηλά στην πυραμίδα των «Δημιουργών Ανθρώπινου Πολιτισμού».
Προφανώς και αναφέρομαι σε κληρονομιά χιλιετιών, κι όχι στα φευγαλέα γνωρίσματα από τα επίκτητα χαρακτηριστικά που έρχονται και παρέρχονται. Στο μεσοδιάστημα σαφώς και υπήρξαν χαρισματικά μυαλά, που ηγήθηκαν ή και άφησαν το στίγμα τους στο ενεργητικό μας. Εξαιρέσεις βέβαια, μα υπήρξαν και υπάρχουν. Μέσα σε συνθήκες πολλαπλών πιέσεων από παντού, το ελληνικό στοιχείο κατακερματίστηκε κι έπιασε την οικουμένη. Αδύνατον να διατηρηθεί εντός της μικρής κοιτίδας.
Μολαταύτα, παραμένουμε εν γένει ένας λαός ηγεμονικός, με αρχοντιά και παραπανίσια υπερηφάνεια. Αυτό δεν αλλάζει, μήτε μπαίνει στο τραπέζι της πλασματικής αμφισβήτησης. Μας περισσεύει η ικανότητα στο να παράγουμε τα εξυπνότερα και ποιοτικότερα, αντί να υφαρπάζουμε τα έτοιμα ή να κατασπαράζουμε τα τριγύρω απλωμένα των άλλων. Δεν χρειαζόμαστε τα ξένα. Ιδέες και λύσεις παράγουμε μόνοι μας. Τα ανταλλάσσουμε με το εμπορικό δαιμόνιο και την γαλαντόμο συνεργασία μας. Ουδείς μας κατατάσσει στα λιγούρια του πλανήτη. Είμαστε αυτάρκης σε όλα και με το παραπάνω.
Δεν θέλει ιδιαίτερη ευφυΐα να συμπεράνουμε πως αυτά τα δυσεύρετα ποιοτικά χαρακτηριστικά του γένους μας, δεν συγχωρούνται από ξένους. Η μικρότητα αντίληψης δε, απέναντι σε μια αντικειμενικά σύντομη και εφήμερη ζωή, πάντοτε θα έλκει με ευκολία και τους καταναλωτές που τα στερούνται. Τους πειθαναγκάζει να γίνονται ανήμερα θηρία, προκειμένου να καθυποτάξουν το οτιδήποτε θα θεωρούν ως καλύτερο.
Η προνομιούχος φυσική θέση που κατέχουμε σε τούτον τον πλανήτη, ανέκαθεν ενίσχυε τον επεκτατισμό των αλλοφύλων. Μαύρο φίδι κατέτρωγε την ψυχή τους, όταν ανακάλυπταν τα αγαθά τούτης της μικρής «κουτσουλιάς» γης. Αυτοσκοπός τους η κατάκτησή της, με μανία από τα γεννοφάσκια ως τα γεράματά τους.
Και οσάκις ιστορικά τους διδόταν η ευκαιρία, κατασπάραζαν συθέμελα ακόμη και το σπαρμένο μας γρασίδι, που τάχα ευδοκιμούσε καλύτερα στην πλευρά του δικού μας χωραφιού. Αφού κι αυτό το καταφρονεμένο γρασίδι, πάντα θα δείχνει πως πλιότερο πρασινίζει στην απέναντι άκρη. Και καταπατώντας το μάλιστα καταστροφικά, αποκτούν την ψευδαίσθηση πως επιτελούν τον αυτοσκοπό τους, ερχόμενοι όλοι στα ίσια προς τα κάτω.
Ακούμε για κάκιστους επιθετικούς προσδιορισμούς, όπως ψωριάρης, αρπακτικό ή πολεμοχαρής ή αιμοβόρος, μα αυτοί δεν συνάδουν με Έλληνα. Τουναντίον, αρμόζουν η φιλοσοφία, ευρυμάθεια, καλοσύνη, ανθρωπιά και το φιλότιμο, κοσμώντας το πέτο της αρχοντοφορεσιάς κάθε γνήσιου Ελλαδίτη.
*
Ιδού λοιπόν, πως κουμπώνουν οι κατασταλαγμένες εκφράσεις μου, με τα γεγονότα που πέρασαν.
*
Στα 200 χρόνια που μεσολάβησαν από την επανάσταση, καμία βελτίωση δεν διαφάνηκε στους εξ ανατολών γείτονες. Η νοοτροπία και ο επεκτατισμός τους συνεχίζεται. Επιβεβαιώθηκε στον αφανισμό Ελληνισμού του Πόντου, της Αρμενίας, της Ανατολικής Θράκης, της Πόλης, της Ιωνίας και ειδικότερα της Σμύρνης, της Ίμβρου και Τενέδου και της Κύπρου. Πιο πρόσφατα δε, με τις πολεμικές επιχειρήσεις επί της Συρίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Η σπουδή των γειτόνων εδράζει μόνιμα στον επεκτατισμό και την εκμετάλλευση με βίαιη αρπαγή. Μια βουλιμία δίχως λογική. Και βήμα-βήμα, η καθυπόταξη παράπλευρων εδαφών, όπου συνεπικουρείται από τον αφανισμό της ιστορίας τους.
Προσέξτε!
Το εντελώς αντίθετο ιστορικά, από τον Μέγιστο Στρατηλάτη Αλέξανδρο. Οι πολεμικές εκείνου συγκρούσεις, γινόντουσαν με στρατηγική και ανδρεία, μα μονάχα στα πεδία των μαχών. Κι απ’ όπου περνούσε θριαμβευτής και νικητής, δεν διέλυε τα πάντα στο διάβα του. Σεβόταν τους λαούς, πρόσφερε θυσίες και προσκυνούσε τα ιερά και όσια των κατακτητών του, διατηρώντας τα στο ακέραιο. Δημιούργησε πρότυπες πόλεις και πρόσφερε το ανώτερο επίπεδο πολιτισμού της εποχής του, με οργάνωση και παροχές αυτεξούσιου των γηγενών σε τέχνες και γράμματα. Κάτι που επάξια συνεχίστηκε και από τους 4 διαδόχους του στα μετέπειτα βασίλεια, μετά τον θάνατό του.
Ασύγκριτα πράγματα δηλαδή, όταν μιλάει η ίδια η ιστορία.
Κι ας αναρωτηθούμε κλείνοντας, πόσοι άλλοι στρατηλάτες μιμήθηκαν την περπατησιά του;;
*
Με το μυαλό μου αρκετά κακά εικάζω πως θα συνέβαιναν, εάν εξέλιπε το 1821 για την ευλογημένη πατρίδα μας. Αρκούμαι σήμερα στο να διατυπώσω ένα μονάχα:
«Ένα παρόμοιο κείμενο, θα μπορούσε άραγε να δημοσιοποιηθεί και να τύχει μιας άνετα στοιχειώδους ώσμωσης από 5-6 φίλους μου;; Η δική μου λογική απάντηση δείχνει πως Ο Χ Ι »!!
Με εκτίμηση και σεβασμό στους αναγνώστες μου,
✓[Κωνσταντίνος]"
_____________________
(*) Από τις εκδόσεις "Κριτική σκέψη για παιδιά"
~~ Φωτό: Ο εμβληματικός πίνακας του Γκύζη «Κρυφό Σχολείο», αντάμα με δύο δείγματα από γνήσιες ζωοδότες στέγες του, την Ιερά Μονή Φιλοσόφου και ένα τυχαίο σπήλαιο σε απόκρημνους βράχους του Πηλίου!
~~ Το κείμενο που βλέπετε δεν είναι Ευαγγέλιο, ούτε αποτελεί ιστορικό πόνημα. Προορίζεται ως διδαχή ανάγνωσης από μικρά παιδιά. Όποιος ενήλικας το διαβάσει προσεκτικά και έχει απορίες ή αντιρρήσεις, ας σχολιάσει και πρόθυμα θα απαντήσω!
~~ Η ανάρτηση προορίζεται για φίλους. Εάν με το καλό τύχει αποδοχής από το 10% των ατόμων που βρίσκονται στην λίστα μου, τότε θα τις επιτρέψω να κυκλοφορήσει δημόσια για κανένα 10ήμερο, συμμετέχοντας στις εορταστικές εκδηλώσεις!!

Αυτά γράφει ο κ. Σταμούλος, και νομίζω πως δεν είναι καθόλου λίγοι σήμερα αυτοί που σκέφτονται παρόμοια...

 

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2020

Απάνθρωπες δοκιμές και δοκιμασίες

Διαβάζοντας το άρθρο του Δημήτρη Μακροδημόπουλου (https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/271332_geniki-dokimi-gia-mellon) για τις πρακτικές που εφαρμόζονται προς αντιμετώπιση της πανδημίας, ένοιωσα ικανοποίηση, που είδα μια άποψη εμπεριστατωμένη και με μια σφαιρικότητα που προσιδιάζει στον τρόπο που ένας σοβαρός επιστήμονας αναλύει όσα παρατηρεί να συμβαίνουνε γύρω του.

Θα συμφωνήσω μαζί του, πολύ περισσότερο, εφόσον παραθέτει και τις τοποθετήσεις ειδικών σχετικά με την αποδόμηση των δημοκρατικών πολιτευμάτων στην εποχή μας. 

 Είναι αλήθεια, πως στις μέρες μας, ο άνθρωπος αποστέρησε από τον Θεό την παντοδυναμία του και την οικειοποιήθηκε, άσκεφτα μάλιστα.

Παρατηρήθηκε στην Ελλάδα πως το πρώτο κύμα της πανδημίας, δεν μας έθιξε και τόσο σοβαρά. Κι η κυβέρνησή μας αποφάνθηκε πως αυτό ήτανε δικό της κατόρθωμα. Ούτε για μια στιγμή, οι παντοδύναμοι πολιτικοί μας (κι όχι μόνο αυτοί) δεν αναρωτήθηκαν, αν πράγματι ήτανε δικό τους/μας κατόρθωμα, ή αν παρεσχέθη μια κατά Θεία παραχώρηση ευκαιρία. Η συνέχεια, δείχνει, πως η αλαζονεία της ανθρώπινης "παντοδυναμίας" έχει απάντηση, κι αυτό συμβαίνει πάντοτε, αργά ή γρήγορα.

Η άποψή μου αυτή δεν στηρίζεται σε επιστημονικά στοιχεία. Στηρίζεται στην συναίσθησή μου για το μέτρο και τα όρια των δυνάμεων και των δυνατοτήτων του ανθρώπου. Για την ανάγκη του ηθικού ανθρώπου να είναι σώφρων, ταπεινός, και στοιχειωδώς δίκαιος. Πολύ περισσότερο μάλιστα αν επιθυμεί να "τα καταφέρει" καλύτερα.

Είναι εύλογο, όμως. Ο άνθρωπος που θεοποίησε την επιστήμη και την πολιτική, την οικονομία και το "θέλω" του, απέβαλε από την ζωή του τον θεό  και πολλούς από τους συνεκτιμητέους παράγοντες, όπως, τα όρια, που θα έπρεπε να θέτει ο ίδιος στις επιθυμίες του. 

Την θεοποίηση της "επιστήμης" δεν θα μπορούσε να την κάνει ο επιστήμονας, αλλά ο... "επιστημονίζων" άνθρωπος! Εκείνος, δηλαδή,  που χρησιμοποιεί την (θετική) επιστήμη, την Κοινωνική "επιστήμη" (δηλ. την πολιτική), ή τα συμφέροντά του -τα δικά του ή των εντολέων του- δηλαδή την οικονομία και το εμπόριο  ως μέτρο για την ζωή και την δράση του κόσμου ολόκληρου. Εκείνος, εν τέλει,  που χρησιμοποιεί τους άλλους ως εργαλεία των σκοπών του.

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που η ζωή και η ελευθερία ήτανε πανανθρώπινα αγαθά, προστατευτέα και περιφρουρούμενα από τις πολιτείες. Και τούτο, ήτανε ευαγγελικά αρμόζον και αποδεκτό. Αλλά, τώρα, που έχουμε εξαλείψει τον Θεό από την ζωή μας και έχουμε καταργήσει την "θέωσή" μας από σκοπό της, στόχο του έχει κάνει ο καθένας μας την κατασπάραξη του άλλου. Κι είναι φυσικό ο δυνατώτερος να μπορεί να κατασπαράζει περισσότερους. Κι οι συνασπισμένες πολιτείες να είναι οι κύριοι της ζωής του καθενός μας, των ονείρων και της ελευθερίας μας. Κι αυτές να αποφασίζουν ποιούς από εμάς χρειάζονται για τους σκοπούς και τα πλάνα τους, και ποιοί από εμάς αποτελούν εμπόδιο και βάρος γι' αυτά.

Το εμβόλιο του κορονο-ιού που προσδοκάται, και έτσι που κατασκευάζεται με εμβληματική βιασύνη (αμ' έπος αμ' έργον), θα μπορούσε να αποτελεί εργαλείο για πολιτική χρήση και όχι εργαλείο για την ικανοποίηση ιατρικών αναγκών δηλαδή για την υγεία και την ασφάλεια του ανθρώπου. 

Ο σαματάς που ξεσηκώνεται για το ποιός έχει την πρωτιά του κατασκευαστή, η σπουδή για την αγορά και την (οπωσδήποτε πειραματική) εφαρμογή του, όλα αυτά όζουν δυσοίωνα! 

Κι επιβεβαιώνονται, όταν αναλογιστούμε τί θα συμβεί, σύμφωνα με τις απαλές πολιτικές προειδοποιήσεις στις οποίες υπολανθάνουν σοβαρές προσωπικές απειλητικές συνέπειες, σε περίπτωση άρνησης του πληθυσμού να συμμορφωθεί προς τις απάνθρωπες δοκιμασίες που υποβάλλεται ο κόσμος, χάριν των πολιτικών μέσων που προωθούνται τάχα για ... την υγεία του!

Αν η πολιτική που εφαρμόζεται παγκοσμίως για την αντιμετώπιση του κορονο-ιού είναι η ενδεδειγμένη θα φανεί μετά από πολύ καιρό. 

Από τα αποτελέσματα της όποιας αντιμετώπισης αυτής της "πανούκλας", θα δούμε ποιός αγωνίστηκε για την καταπολέμησή της, θα δούμε αν, τελικά, αυτή η πανούκλα κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιηθεί, ή ενέσκηψε στη μέση ενός παιγνίου, πολιτικού, επιστημονικού, οικονομικού ή γεωπολιτικού, αλλά δεν θα έχει καμμιά σημασία για την ζωή του ανθρώπου, όπως την γνωρίζαμε ίσαμε τώρα.

Τότε, οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι και οι διάφοροι "ανθρωπιστές" θα πρέπει να βρούν άλλο αντικείμενο για να "παίζουν" με την ύπαρξή του, γιατί θα έχουν εξαλείψει τον άνθρωπο, και στην θέση του θα έχουν έναν λευκό ποντικό για να πειραματίζονται...

Τελικά, ο Χίτλερ που είπε "δεν μου αρέσετε, σας καίω", ήταν μεν απεχθής, αλλά ήταν ειλικρινής;

Η κτηνωδία, δεν είναι μόνο στα έργα, αλλά είναι -κυρίως- στην υποκρισία.

Ζούμε σε συνθήκες, εγκλεισμού, υποταγής, ανακόλουθης πολιτικής και ολοκληρωτισμού, προσωπικής ανελευθερίας, αναποτελεσματικών πολιτικών πρακτικών και υποκρισίας

 

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

Η προστασία της υγείας των ευπαθών ομάδων είναι η μια μόνο όψη του προβλήματος

 Ο  έλεγχος, δια του εγκλεισμού και της  απομόνωσης, είναι η άλλη.

Η ανθρώπινη ζωή ορίζεται μεν από την Ελληνική έννομη τάξη ως σημαντικό αγαθό, αλλά  προστατεύεται από διατάξεις Ποινικού χαρακτήρα. [Σημάδι πως στις μέρες μας οι Πολιτείες δεν επιτρέπουν την αφαίρεση ζωής].

Στη διάταξη του άρθρου 2.παρ.1 του Συντάγματος, ορίζεται ότι "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας(*) του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας". Κι εννοεί προφανώς, κάθε ανθρώπου. Όχι μόνο του πλουσίου, του ωραίου, του μορφωμένου, του ανωτάτης τάξως, του πολιτικού, κλπ. Αλλά, όλων των πολιτών.

Αυτό σημαίνει ότι ως συνταγματική προτεραιότητα της Ελληνικής Πολιτείας, τάσσεται όχι (μόνο και) ειδικά η ανθρώπινη ζωή, αλλά κυρίως η ανθρώπινη υπόσταση. Είναι γεγονός πως η φυσική μας υπόσταση είναι πεπερασμένη στον χρόνο, και ως τέτοια, αναπότρεπτα, θα επέλθει το τέλος της.

Ως ανθρώπινη υπόσταση, σηματοδοτείται η αξία και η ποιότητα της ζωής του ανθρώπου ως φυσικού και πνευματικού οργανισμού. Κι αυτή είναι απεριόριστη από τον χρόνο. Γι΄αυτό προστατεύουμε (και ποινικά)  ακόμη και την μνήμη τεθνεώτων.

Από την Γραμματική Ερμηνεία της συνταγματικής διάταξης προκύπτει ότι  ως "ανθρώπινη υπόσταση" σημαίνεται κάτι πέραν της "ανθρώπινης ζωής". Ο Καταστατικός Χάρτης ορίζει ως προτεραιότητα της Πολιτείας την προστασία του τρόπου ζωής μας με αξία, προοπτική, ελευθερία, δημιουργικότητα, και υποστήριξή μας όταν συντρέχουν οικονομικά μαζί με προσωπικής κινητικότητας προβλήματα. Δηλαδή, ορίζεται ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να μην μας εγκαταλείπει, να μην μας επιβάλει, ούτε να μας ωθεί  σε συνθήκες εγκαταβιώσεως εν αθλιότητι! Γι' αυτό και ομιλούμε για "προστασία ευπαθών ομάδων", για "βοήθεια των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, στο σπίτι", για οικονομική στήριξη αυτών, κλπ.


Το κακό είναι πως η Πολιτεία μας -στον καιρό του κορονο-ιού-, αντί να φροντίζει (όπως υποχρεούται, κατά τα ανωτέρω) για την πνευματική και ψυχική μας υγεία, επιτρέποντας  ωρισμένες εκδηλώσεις, ακόμη και μετά πλείστης προσοχής, μεριμνά για το αντίθετο!
  • Ενημερώνεται  πάραυτα, από "ευγενώς" προσφερόμενες καταδόσεις, 
  • και προστρέχει άμεσα για να συλάβει κάθε αποπειρώμενον που αυτενεργεί για νά ΄βρει την ψυχική του υγεία και θεραπεία στις εκκλησιές την Μεγαλο-βδομάδα, 
  • χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα ως  φανατικό και αξιοτιμώρητο παραβάτη, 
  • ενώ η ίδια φροντίζει μετ' επιτάσεως για την ψυχική υγεία και για τα τσίσα των σκύλων μας!

Αυτήν την μεγάλη ελευθερία,  που παρέχει η κυβέρνηση στο σκυλάκι μας να βγαίνει έξω κάθε που  θέλει πιπί του, είναι ευκαιρία [και για όσους δεν έχουνε σκυλάκι, να βγούν έστω και με δανεικό]  που δεν την χάνουμε με τίποτα!

Κι όσοι από τους άλλους, που δεν έχουμε σκύλο, όταν -ως ευπαθείς- βγαίνουμε για λίγο, υποχρεωτικά, για να μην πεθάνουμε εν ακινησία, έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε την αψευδή πορεία των προπορευθέντων τετραπόδων: Μπροστά στις περισσότερες κλειστές πόρτες και τα (ακόμη και ανοιχτά) παράθυρα επί του πεζοδρομίου,  κάποια τετράποδα, δεσποζόμενα ή αδέσποτα -ποιός ξέρει-  έχουν εκτονώσει εκεί, τις φυσικές τους ανάγκες. Είναι κι αυτό μια ελευθερία! Δεν νομίζετε;

Απαγορεύουν παράνομα την είσοδο για τα κατοικίδια στο αρχαίο ...Αλλά, η πολιτεία μας, στις τηλεοπτικές καμπάνιες της για την σημασία της ευγνωμοσύνης μας προς τους εργαζόμενους για την υγεία όλων μας, δεν έχει συμπεριλάβει ανάμεσά τους και τους ατυχείς εργαζόμενους στην καθαριότητα  των πεζοδρομίων μας. Αυτοί,  περισυλλέγουν κάθε φορά και τα περιττώματα των τετραπόδων, τα οποία -τετράποδα- περιφέρουν οι ευαίσθητοι ζωόφιλοι συμπολίτες μας, και συχνά μας λένε ότι τα ζώα τους είναι καθαρώτερα από όσους ενοχλούνται από την ρύπανση (των ζώων) τους.

Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα προσφέρουν, πράγματι, τεράστιας σημασίας έργο στην υγεία όλων μας, και, κακώς, η Πολιτεία, τους αγνοεί ως προς την σημασία του έργου τους.[ Ίσως η εξουσία έχει πολύ υψηλό θρόνο για να μπορεί να βλέπει τί γίνεται στα πόδια της].

Εισηγούμαι, λοιπόν, η Πολιτεία μας, να επισημάνει στις διάφορες καμπάνιες της, σε όλους τους πολίτες που αδιαφορούν για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από την διατήρηση κατοικιδίου, ότι με την αδιαφορία τους στην περισυλλογή των περιττωμάτων του κατοικιδίου τους, προσβάλλουν απροκλήτως,  αναιτίως και ανεπίτρεπτα όσους συνανθρώπους μας κοπιάζουν για την καθαριότητα της πόλης μας.

Και μάλιστα τους προσβάλλουν βαθειά, σε βαθμό που η συμπεριφορά αυτή να συνιστά αστικά και ποινικά κολάσιμη προσβολή και περιφρόνηση της προσωπικότητας των εργαζομένων στην καθαριότητα, εφόσον δεν υπολογίζεται και δεν γίνεται σεβαστή η ανθρώπινη αξία των εργαζομένων αυτών. Και τούτο, γιατι αναμφίβολα συνιστά εκ προθέσεως προσβολή της προσωπικότητας κάποιου, να τον υποχρεώνεις να περιμαζέψει περιττώματα, που οφείλεις να περιμαζέψεις ο ίδιος.


Σημειώσεις:
(*) Όταν μιλάμε για προστασία της ανθρώπινης ζωής, εννοούμε την προστασία αυτής από ενέργειες ή παραλείψεις τρίτων. Π.χ. δεν επιτρέπεται η επιβολή εγκλεισμού, βιαιοτήτων, προσβολή, κακοποίηση, πρόκληση κλπ. ακόμη και από την Πολιτεία, ιδιαίτερα, μάλιστα, σε τούτον τον τόπο, που συστάθηκε ως κράτος με το πρόταγμα "Ελευθερία ή Θάνατος".

Όλα τα μέτρα σε βάρος της ελευθερίας του ανθρώπου, τα οποία επηρεάζουν την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής,  πρέπει να διέπονται από την αρχή της αναλογικότητας, με δεδομένη την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 εδ. γ του Συντάγματος, κατά την οποία: "Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας". Και θαρρώ πως τα μέτρα που έχουν ληφθεί, είναι αναντίστοιχα προς την παρεχόμενη προστασία ή τον ενδεχόμενο εκ της επιδημίας κίνδυνο!

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2020

Ὕμνοι καὶ Τροπάρια τῆς Παναγιᾶς σε μετάφραση του Φώτη Κόντογλου

Η φορητή Εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Ι. Μ. Παναγίας του ... 
Για την ημέρα τούτη, της Κοίμησης της Παναγίας μας, έχουν άπειρα γραφεί από άξιους υμνητές και αρμόδιους ποιμένες. Εμείς, που επικαλούμεθα την πρεσβεία της Παναγίας  Μητέρας μας, σε κάθε δοκιμασία του βίου μας, ας ευχαριστήσουμε τον ακάματο Φώτη Κόντογλου που ξανάγραψε τους αρχαίους Ύμνους στη Χάρη της, για χάρη μας! (πηγή)

Εἰς τὸ Γενέθλιον τῆς Θεοτόκου 

Σήμερα εἶναι τὰ προοίμια τῆς παγκόσμιας χαρᾶς. Σήμερα φύσηξε ἡ δροσερὴ αὔρα, ποὺ μᾶς πληροφόρησε πὼς ἔρχεται ἡ σωτηρία. Ἡ στείρωσή μας γιατρεύτηκε, γιατὶ στείρα μητέρα γέννησε τὴν Παναγία, ποὺ μέλλεται νὰ δώσει σάρκα στὸν Θεὸ ὁποῦ θὰ δώσει τὴ σωτηρία στοὺς πλανημένους ἀνθρώπους, ὁ Χριστὸς φιλάνθρωπος καὶ λυτρωτὴς τῶν ψυχῶν μας.
Η γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη
εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών,
και λύσας την κατάραν έδωκε την ευλογίαν και καταργήσας τον θάνατο
εδωρήσατο ημίν ζωήν αιώνιον.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/560

© SanSimera.gr

Ἡ γέννησή σου Θεοτόκε, χαρὰ μήνυσε σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη· γιατὶ ἀπὸ σένα ἀνάτειλε ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεός μας. Κ᾿ ἔλυσε τὴν κατάρα κ᾿ ἔδωσε τὴν εὐλογία, κι᾿ ἀφοῦ κατάργησε τὸν θάνατο, μᾶς δώρισε τὴ ζωὴ τὴν αἰώνια.
Ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ (1) κι᾿ ἀπὸ τὴ μέση τοῦ Δαυῒδ ἡ Μαριὰμ ἡ κόρη τοῦ Θεοῦ γεννιέται σήμερα σὲ μᾶς, καὶ γίνεται καινούργια κι᾿ ἁγιασμένη ὅλη ἡ φύση. Χαρῆτε μαζὶ ὁ οὐρανὸς μὲ τὴ γῆ· ὑμνῆστε την μαζὶ οἱ φυλὲς τῶν ἐθνῶν. Ὁ Ἰωακεὶμ εὐφραίνεται κ᾿ ἡ Ἄννα πανηγυρίζει κραυγάζοντας: Ἡ στείρα γεννᾶ τὴ Θεοτόκο καὶ μητέρα τῆς ζωῆς μας.
Ὤ, τί παράδοξο θαῦμα! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἀπὸ τὴ στείρα γεννιέται. Εὐφραίνου Ἰωακείμ, ποὺ γίνηκες πατέρας τῆς Θεοτόκου, Δὲν εἶναι ἄλλος κανένας σὰν κ᾿ ἐσένα, ἀπὸ τοὺς γονιοὺς ποὺ κάνανε παιδιὰ σὲ τοῦτον τὸν κόσμο. Γιατὶ ἡ θεοδόχος Κόρη, τοῦ Θεοῦ τὸ σκήνωμα, τὸ πανάγιον ὄρος, μὲ σένα σὲ μᾶς δωρήθηκε.

Εἰς τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου


Ὁ Ἥλιος (2) ἅπλωσε τὶς ἀκτίνες του, βλέποντας τὴ νεφέλη τοῦ φωτὸς ν᾿ ἁπλώνεται μὲ γνέψιμο τοῦ Θεοῦ μέσα στὰ ἅγια, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ βρέξει συγχώρεση σὲ κείνους ποὺ χερσωθήκανε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Τὰ νέφελα ἂς ράνουνε δικαιοσύνη σήμερα· γιατὶ ἁπλώνεται μία θεϊκὴ νεφέλη στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ σὰν νἆναι οὐρανός, ποὺ θὰ στάξει γλυκασμὸ νὰ γλυκάνει κάθε πίκρα στὶς ψυχές μας.
Σὰν νά ῾ναι δροσερὰ λουλούδια, ἂς κόψουνε ἀπὸ τὰ νοητὰ λιβάδια κι᾿ ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Πνεύματος, κι ἂς πλέξουμε χαρμονικὰ στέφανα γιὰ τὴν γιορτή της σὰν δῶρα γιορταστικά.

Εἰς τὸν Εὐαγγελισμόν


Ἀπάνω στὴν ἔμψυχο κιβωτὸ τοῦ Θεοῦ ἂς μὴν ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἁμαρτωλό. Ἀλλὰ χείλια πιστὰ ἂς ψέλνουνε μὲ ἀγαλλίαση, χωρὶς νὰ σωπάσουνε, σὰν νά ῾ναι ἡ φωνὴ τοῦ Ἀγγέλου κι᾿ ἂς φωνάζουνε: Χαῖρε κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

Εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου


Ὤ, τί παράδοξο θαῦμα! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς σὲ μνῆμα ἀποθέτεται, κι᾿ ὁ τάφος σκάλα γίνεται ποὺ πάγει στὸν οὐρανό. Εὐφραίνου Γεθσημανή, ἡ ἁγιασμένη ἐκκλησιὰ τῆς Θεοτόκου. Ἂς κράξουμε οἱ πιστοί, ἔχοντες τὸν Γαβριὴλ γιὰ ταξίαρχο: Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μὲ σένα εἶναι ὁ Κύριος, ποὺ δωρίζει στὸν κόσμο μὲ σένα τὸ μέγα ἔλεος.

Τὴν κοίμησή σου δοξάζουνε Ἐξουσίες, Θρόνοι, Ἀρχές, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβὶμ καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφίμ. Ἀναγαλλιάζουνε οἱ ἄνθρωποι στολισμένοι γιὰ τὴ γιορτή σου. Προσκυνᾶνε οἱ βασιλιάδες, μαζὶ μὲ τοὺς Ἀρχαγγέλους καὶ τοὺς Ἀγγέλους, καὶ ψέλνουνε: Κεχαριτωμένη χαῖρε, μαζί σου εἶναι ὁ Κύριος, ποὺ δωρίζει στὸν κόσμο μὲ σένα τὸ μέγα ἔλεος.

Στολισμένη μὲ τὴ θεϊκὴ δόξα ἡ ἱερὴ καὶ δοξασμένη, Παρθένε, μνήμη σου, κι᾿ ὅλους τοὺς πιστοὺς τοὺς σύναξε γιὰ νὰ εὐφρανθοῦνε, καὶ μπροστὰ ἀπ᾿ ὅλους πηγαίνει ἡ Μαριὰμ (3) μὲ χορὸ καὶ μὲ τύμπανα ψέλνοντας τὸν μονογενή σου, γιατὶ μὲ δόξα δοξάσθηκε.

Τοὺς δικούς σου ὑμνολόγους, Θεοτόκε, ποὺ συγκροτήσανε ἕναν πνευματικὸ θίασο, ἐσὺ ποὺ εἶσαι ζωντανὴ κι᾿ ἄφθονη πηγή, στερέωσέ τους. Καὶ στὴ θεϊκὴ δόξα σου ἀξίωσέ τους μὲ στεφάνια δόξας νὰ στεφανωθοῦνε.

Νικηθήκανε τῆς φύσης οἱ νόμοι σὲ σένα, Παρθένε ἄχραντε. Γιατὶ σὲ σένα παρθενεύει ἡ γέννα, καὶ μὲ τὴ ζωὴ σμίγει ὁ θάνατος. Ἐσὺ ποὺ ἀπόμεινες μετὰ τὴ γέννα Παρθένος καὶ μετὰ θάνατο ζωντανή, σῶζε παντοτινά, Θεοτόκε, τὴν κληρονομία σου.

Ἀπολυτίκιο

Στὴν γέννα σου τὴν παρθενία ἐφύλαξες, στὴν κοίμησή σου τὸν κόσμο δὲν τὸν ἄφησες, Θεοτόκε. Μίσεψες στὴ ζωή, γιατὶ εἶσαι μητέρα τῆς ζωῆς καὶ λυτρώνεις μὲ τὶς πρεσβεῖες σου τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὸν θάνατο.

Ἀπὸ τὴν Ἑρμηνείαν τῶν Ζωγράφων: Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου


Ὁσπίτια, καὶ ἐν τῷ μέσῳ ἡ Παναγία κειμένη ἐπὶ τῆς κλίνης νεκρά, ἔχουσα ἐπὶ τοῦ Παναγίου στήθους αὐτῆς ἐσταυρωμένας τὰς θεοφόρους χείρας. Καὶ πλησίον τῆς κλίνης ἔνθεν καὶ ἔνθεν μανουάλια μὲ λαμπάδες ἀνημμένας.

Ὁ δὲ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὁ Θεολόγος Ἰωάννης παρὰ τοὺς πόδας αὐτῆς ἀσπάζονται αὐτήν (4), καὶ γύρωθεν οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἅγιοι ἱεράρχαι, Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, Ἰερόθεος καὶ Τιμόθεος βαστάζοντες Εὐαγγέλια, καὶ γυναῖκες κλαίουσαι.

Ἐπάνωθεν δὲ αὐτῆς ὁ Χριστὸς φέρων εἰς τὰς ἀγκάλας του τὴν παναγίαν ψυχὴν ἐν νεφέλῃ λευκῇ, καὶ γύρωθεν αὐτοῦ ἀκτίνες φωτὸς καὶ πλῆθος ἀγγέλων.

Καὶ ἄνωθεν εἰς τὸν ἀέρα πάλιν οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι φερόμενοι ἐπὶ νεφελῶν.

Εἰς δὲ τὴν δεξιὰν ἄκραν τοῦ ὁσπιτίου ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς βαστῶν χαρτίον λέγει: «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο οὐράνια, Πάναγνε, θεία σκηνώματα...», καὶ εἰς τὴν ἀριστερὰν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ ποιητὴς βαστῶν καὶ αὐτὸς χαρτίον λέγει: «Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ μητέρα Θεοῦ εἰδότες, πανάμωμε, οἱ κλεινοὶ ἀπόστολοι...»(5).

Περὶ τοῦ Χαρακτῆρος τῆς Θεοτόκου


Ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος ἐν τῇ ἡλικίᾳ (6) τρίπηχυς, μακρόφρυς, μακρόριν, μακρόλαιμος, μακροδάκτυλος, εὔστοχος ταπεινή, ἀσχημάτιστος (7), ἀβλάκατος (8), ἱμάτια αὐτόρραφα ἀγαπῶσα (9), καὶ τοῦτο μαρτυρεῖ τὸ ἑαυτῆς μαφόριον τὸ ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς κείμενον.



Σημειώσεις


1.- Ὁ Ἰεσσαὶ ἤτανε ὁ πατέρας τοῦ Δαυΐδ, κι᾿ ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαυῒδ ἤτανε ἡ Παναγία. Γι᾿ αὐτὸ ἀλλοῦ λέγεται ἡ Παναγία «Ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί».

2.- δηλ. ὁ Χριστός, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης.

3.- Ὁ ὑμνογράφος πλέκει τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας μὲ τὸ ὄνομα τῆς ἀδελφῆς τοῦ Ἀαρών, καὶ λέγει πῶς ἀνοίγει τὸ χορὸ γύρω στὸ λείψανο τῆς Παναγίας, ὅπως τὸν καιρὸ ποὺ περάσανε οἱ Ἑβραῖοι τὴν Ἐρυθρὴ θάλασσα: «Λαβοῦσα δὲ Μαριὰμ ἡ προφήτις ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ἀαρῶν τὸ τύμπανον ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, καὶ ἐξήλθοσαν πᾶσαι αἱ γυναῖκες ὀπίσω αὐτῆς μετὰ τυμπάνων καὶ χορῶν. Ἐξῆρχε δὲ αὐτῶν ἡ Μαριὰμ λέγουσα: «ᾌσωμεν τῷ Κυρίῳ, ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται. Ἵππον καὶ ἀναβάτην ἔρριψεν εἰς θάλασσαν». (Ἐξοδ. ιε´ 20). Ἀπὸ τούτην τὴν ἱστορία ἐπῆρε ἔμπνευση κι᾿ ὁ Σολωμὸς κ᾿ ἔγραψε μέσα στὸν Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερία ἐτούτους τοὺς στίχους, ἱστορώντας τὸ πνίξιμο τῶν ἐχθρῶν στὸν Ἀχελῶο:
«Ἄ! Γιατί δὲν ἔχω τώρα τὴ φωνὴ τοῦ Μωϋσῇ;
Μεγαλόφωνα, τὴν ὥρα ὅπου ἐσβυοῦντο οἱ μισητοί,
τὸν Θεὸν εὐχαριστοῦσε στοῦ πελάου τὴ λύσσα ἐμπρός,
καὶ τὰ λόγια ἀχολογοῦσε ἀναρίθμητος λαός.
Ἀκολουθᾶ τὴν ἁρμονία ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ἀαρών,
ἡ προφήτισσα Μαρία, μ᾿ ἕνα τύμπανον τερπνόν,
καὶ πηδοῦν ὅλες οἱ κόρες μὲ τσ᾿ ἀγκάλες ἀνοιχτές,
τραγουδώντας ἀνθοφόρες με τὰ τύμπανα κ᾿ ἐκειές».

4.- Καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος παρὰ τὴν κεφαλήν της κλαίων καὶ θυμιῶν. (συμπλήρ. Φ.Κ.)

5.- Στὶς περισσότερες τοιχογραφίες τῆς Κοιμήσεως ὁ ἅγιος Κοσμᾶς γράφει στὸ χαρτί του: «Ἀμφεπονεῖτο ἀΰλων τέξις οὐρανοβάμων ἐν Σιὼν τὸ θεῖον σῶμα σου...» (Φ.Κ.).

6.- δηλ. στὸ ἀνάστημα.

7.- ἀπροσποίητη.

8.- ἀπονήρευτη.

9.- δηλ. ποὺ τὰ ἔραβε μόνη της.
*****************************

Για τούτη την ημέρα που γιορτάζεται  σε όλη την Ελλάδα, δείτε κι εδώ: https://www.sansimera.gr/articles/1264

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020

Ο Ρωμανίδης για την Ρωμιοσύνη

Δὲν ἐνδιαφέρει τὸν Ρωμηόν τί λέγουν οἱ ξένοι δι'αὐτόν, διότι τὰ κριτήριά του εἶναι ρωμαίϊκα

Ο Γραικὸς ἀγωνίζεται νὰ βρεθῆ εἰς θέσιν νὰ διατυμπανίζη τί καλὰ λέγουν οἱ ξένοι δὶ αὐτόν, δια να ἀποδείξη την ἀξίαν του, διότι τα κριτήριά του δὲν εἶναι ρωμαίϊκα ἀλλὰ εὐρωπαϊκά, ρωσικὰ καὶ ἀμερικάνικα.

Ο Ρωμηὸς εἶναι σκληρός καὶ ἐλεύθερος και ουδέποτε ἀφελής. Καὶ ὅταν τὸ σῶμα του ἢ τὰ συμφέροντά του σκλαβωθοῦν, κάμνει ἑλιγμοὺς καὶ ὑποκρίνεται ἀναλόγως τῶν περιστάσεων, διὰ νὰ παραμείνη μὲ τὴν εὐφυΐαν τοῦ ὅσον τὸ δυνατὸν πλέον ἐλευθέρα ἡ Ρωμηοσύνη του. Μὲ ὑπερηφάνειαν τὸν Καραγκιόζη κάμνει καὶ πάντοτε ἀδούλωτος ἀετὸς τῆς Ρωμηοσύνης παραμενει.

Ο Νεογραικισμὸς ἀρκετὰ ἐζημίωσε τὸ Ρωμαίϊκον με τὴν λεγομένην ξενομανίαν του, ἡ ὁποία εἶναι εἰς τὴν πραγματικότητα δουλοπρέπεια εἰς τὰ ἀφεντικά του.

Ακριβώς ἐπειδή οι Νεογραικοι εἴναι διηρημενοι μεταξυ τῶν ἀφεντικῶν τῶν, συμπεριφέρονται ὁ ἔνας Γραικυλος πρὸς...
τὸν ἄλλον Γραικύλον ὡσὰν τὰ ἀφεντικὰ τῶν. Οἱ Γραικύλοι τῶν Ρώσων φέρονται προς τοὺς Γραικύλους τῶν Ἀμερικανῶν ὡς οἱ Ρῶσοι πρὸς Ἀμερικανοὺς καὶ τάναπαλιν. Τὸ ἴδιον κάμνουν οἱ Γραικύλοι τῶν Φραντσέζων, ΄Ἀγγλων, Γερμανῶν κ.λ.π

Διά τοῦτο παρατηρεῖται τὸ περιεργον φαινόμενον να ἐρωτεύεται ὁ Γραικύλος τὸν Ρώσον φιλον του καὶ νὰ μισῆ τον Γραικύλον τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τάναπαλιν.

Το παράδοξον εἶναι ὄτι εκαστος θεωρεί τον ἄλλον Γραικύλον ἐχθρὸν καὶ προδότην τοῦ ἔθνους.

Εξ ἀπόψεως ὅμως Ρωμηοσύνης οἱ Γραικύλοι εἶναι ὅλοι προδόται. 
Τούτο ὅμως δὲν σημαίνει οτι ὁ Ρωμηὸς ἀποφεύγει τὰς συμμαχίας. Ὄχι. Ὀνειροπόλος καὶ ἀφελὴς δὲν εἶναι. Ἀλλὰ οὐδέποτε γίνεται πνευματικως ἢ σωματικῶς δοῦλος τοῦ συμμάχου. Γίνεται σύμμαχος πιστὸς εἰς τὰ συμπεφωνημένα ἀλλὰ ἰδεολογικῶς ἀδέσμευτος.
Τούτο όμως δὲν σημαίνει παλιν ὅτι δέχεται μόνον τὰ ρωμαίϊκα καὶ τίποτε τὸ ξένον. Δέχεται ὀ,τιδήποτε τὸ καλὸν και το κάμνει ρωμαίϊκον.΄Ὅπως γίνεται σύμμαχος μὲ ὅποιον συμφέρει ἐθνικῶς, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἀποκτᾶ ὅλα ὅσα χρειάζονται ἀπὸ τὴν σοφίαν τῶν ἐπιστημόνων τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὰ προσαρμόζει εις τὸν ρωμαίϊκον πολιτισμόν του. Οὐδέποτε συγχέει τὰς θετικᾶς ἐπιστήμας μὲ τὸν πολιτισμόν, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι και ο βάρβαρος δύναται νὰ ἔχη ἢ νὰ ἀποκτήση καὶ νὰ προαγάγη τὰς θετικᾶς ἐπιστήμας, διὰ νὰ χρησιμοποιήση αὐτᾶς εἰς τὴν ὑποδούλωσιν καὶ καταστροφὴν τῶν ἀνθρώπων.
Δια τοῦτο ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει ὅτι εἶναι πνευματικὸς ἡγέτης καὶ εἰς αὐτοὺς ποὺ εἶναι ὡς τεχνοκράται και ως οἰκονομικὴ δύναμις ἠγέται.
Aλλά οἱ Νεογραικοὶ ἔχουν τόσον πολὺ συνηθίσει να συγχέουν το τεχνοκρατικὸν καὶ τὸ οἰκονομικὸν στοιχείον με τὴν πνευματικὴν ἡγεσίαν, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνονται πλεον τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι σήμερον πολιτιστικὸς ἡγέτης ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐκτός της Ἑλλαδίτσας τῶν.
Ο Γραικύλος νομίζει ὅτι τοιαύτην ἡγεσίαν εἶχον μόνον οἰ αρχαῖοι Ἕλληνες καὶ φαντάζεται τὸν ἑαυτόν του ὡς τὸν φύλακα τῶν ἐρειπίων αὐτῶν. Θεωρεῖ συνεχιστᾶς καὶ ἠγέτας τοῦ πολιτιστικοῦ ἔργου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τοὺς Εὐρωπαίους. Δὲν εἴναι εις θέσιν να καταλάβη οτι μόνον ἡ Ρωμηοσύνη εἴναι συνεχιστης καὶ ἡγέτης τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Δία τοῦτο ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ κύριος συντελεστὴς εἰς τὴν καλλιέργειαν τοῦ δουλοπρεποῦς φρονήματος τοῦ νεογραικικοῦ ἐν Ἑλλάδι πνεύματος. Ὁ Γραικύλος ἔχει ἐμπιστοσύνην ὄχι εἰς τὸν ἑαυτὸν τοῦ ἀλλὰ μόνον εἰς τὰ ξένα ἀφεντικά του.
Ναι μὲν ὁ Ρωμηὸς ἔχει απολυτον πεποίθησιν εἰς τὴν Ρωμηοσύνην του, ἀλλὰ οὔτε φανατικὸς οὔτε μισαλλόδοξος εἶναι καὶ οὔτε ἔχει καμμίαν ξενοφοβίαν. Ἀντιθέτως αγαπά τους ξένους οὐχὶ ὅμως ἀφελῶς.
Τούτο διότι γνωρίζει ὅτι ὁ Θεος αγαπὰ ὅλους τους ἀνθρώπους καὶ ὄλας τὰς φυλᾶς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη χωρὶς διάκρισιν καὶ χωρὶς προτίμησιν. Ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη τοῦ κατέχει τὴν ἀλήθειαν καὶ εἶναι ἡ ὑψίστη μορφὴ τῶν πολιτισμῶν. Ἀλλὰ κατανοεῖ ἄριστα τὸ γεγονός οτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸν Ρωμηόν, ὄχι ὅμως περισσότερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸν κατοχον της ἀληθείας ἂλλ΄ἐξίσου ἀγαπᾶ τὸν κήρυκα τοῦ ψεύδους. Ἀγαπᾶ τὸν ἅγιον, ἀλλὰ ἀγαπᾶ ἐξ ἴσου ἀκόμη καὶ τὸν διάβολον.
Διά τοῦτο ἡ Ρωμηοσῦνη ειναι αὐτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη, καὶ φιλότιμον καὶ ὄχι κίβδηλος αὐτοπεποίθησις, ἰταμότης καὶ ἐγωϊσμός. Ὁ ἠρωϊσμὸς τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἀληθής καὶ διαρκῆς κατάστασις του πνεύματος καὶ ὄχι ἀγριότης, βαρβαρότης καὶ ἁρπακτικότης. 
Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης 
Τη 14η Σεπτεμβρίου 1974 
Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Ο μεγάλος περίπατος της Αθήνας, ο ανυποψίαστος δήμαρχος και ο Γ. Σεφέρης

Image result for εικόνες ο μεγάλος περίπατος της αθήνας

Γράφει ο Γ. Σεφέρης:

Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά
που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,
μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και πού
            τις προσκυνούμε.
Ήχος στεκάμενος κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας
ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.
Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτί-
        σουμε
τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.
Κι οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα
γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;
Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν
οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια
την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε
βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα
σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν.

Δεν γνωρίζω αν ο δήμαρχός μας έχει διαβάσει τούτο το ποίημα.

Δεν γνωρίζω αν έχει διαπιστώσει κι αυτός, πως πράγματι, ο τόπος μας είναι κλειστός! όλο βουνά, που έχουν για σκεπή τους τον χαμηλό ουρανό, μέρα και νύχτα, μια που ανέκαθεν οι νοικοκυραίοι κυβερνήτες μας, δε σώσανε να φτιάξουν ένα εθνικό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας. Δεν φρόντισαν να μην μπαζωθούνε τα ποτάμια, κλείσανε και τα πηγάδια, κι αφήκαν μοναχά κάποιες σκόρπιες κι άδειες στέρνες.

Σ' ετούτες τις άδειες στέρνες, τρέχουμε προσκυνητές, για ν' αφουγκραστούμε μυστικά τον κόρφο τους. Ν' ακούσουμε τον κούφιο -πια- ήχο τους, ίδιον και έρημον, όπως η μοναξιά και  το παρόν μας. Ίδιος με την απελπισμένη αγάπη για την πατρίδα μας και τι φτενές εθνικές προοπτικές μας.

Παράξενο, ίσως, να στέκεται, που σ' ετούτο τον τόπο υπήρξανε κάποτε άνθρωποι  που τόλεγε η καρδιά τους και χτίσανε τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.

Σε ανεξήγητα αινίγματα της ψυχής μας αναδύονται οι γάμοι μας, η διάθεση για λουλουδένια στεφάνια καθώς τα χέρια μας πλέκονται σ' αγκάλιασμα αγάπης και δημιουργίας. Πού βρήκαμε την δύναμη και γεννηθήκαν τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας, είναι πια ζωσμένος με τα απολειφάδια των προσπαθειών μας, "σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν, σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν". Τα παιδιά μας φευγάτα, κι οι άρχοντές μας;  Στον κόσμο τους!

Και σήμερα,  ο τόπος μας είναι κλειστός. Γιατί τα μάτια μας είναι κλειστά. Η φαντασία στερεμένη και τα όνειρά μας είναι πια μονάχα στιγμιαίες επιθυμίες.

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Γιατί τον κλείνουν ζεύγη από μαύρες συμπληγάδες. Η διχόνοια και η αλαζονεία. Η κενοδοξία και ο αυταρχισμός. Η δοκησισοφία των αρχόντων μας (μαζί και η ματαιοδοξία τους)  και η ανευθυνότητα των πολιτών (μαζί με την- κάποτε εκούσια- παραπλάνησή τους από την δημαγωγία των εκάστοτε επίδοξων αρχόντων), κλπ. κλπ....

Στον μεγάλο περίπατο, δήμαρχέ μου, δεν μπορώ να φανταστώ ποδηλάτες  τον Αύγουστο  ή τον Μάϊο στην Αθήνα. Θα μπορούσα όμως να φανταστώ
  • πεζοδρόμια σε κατάσταση τέτοια, που να υποδηλώνει σεβασμό στο πρόσωπο του δημότη ως πολίτη του κόσμου (κι όχι ως μια αντανάκλαση του είδους της δοσοληψίας που οι άρχοντες έχουν μαζί του).
  • και μια καμπάνια για τους ζωόφιλους, προκειμένου να τους πείσει πως όταν αφήνουν τις κοπριές κλπ. των κατοικιδίων τους  στην πόρτα του διπλανού τους σπιτιού, αυτό, εκτός που  είναι μια πράξη με προσωπικές ευθύνες και συνέπειες (ποινικές και αστικές, συνταγματικά κατοχυρωμένες...). 
    • είναι κυρίως μια πράξη ηθικού αμοραλισμού και ψυχικής ανισορροπίας, χωρίς ειδικό πολιτικό πρόσημο, γιατί στην περίπτωση αυτή, όλα τα πολιτικά πρόσημα είναι ισοδύναμα....

Αλλά, δήμαρχέ μου, σε καταλαβαίνω, μια ζωή -από τα γενοφάσκια σου- στο τιμόνι της εξουσίας, δεν ξέρεις πώς είναι να περπατάς στο δρόμο και να πατάς σε θραύσματα φρεατίων, θραύσματα πλακών του πεζοδρομίου, ξερο-χορταριασμένα και κοπρισμένα δέντρα και βρωμιές στο πεζοδρόμιο που μένουνε -με την "αδιάλλειπτη κι ασύγγνωστη αδιαφορία" του δημοτικού άρχοντα - για μέρες και βδομάδες στο ίδιο σημείο. Δεν ξέρεις πώς είναι να περπατάς και να κρέμεται βράχος πάνω από το κεφάλι σου, παρατημένος για μήνες να αιωρείται επικίνδυνα!

Και, πίστεψέ με,  δεν μπορεί -παρά, υποκριτικά μόνο- να χαραχτεί ένας μεγάλος περίπατος της Αθήνας, όταν στις γειτονιές, εκεί που δεν περπατά η χάρη σου, το περπάτημα θα εξακολουθήσει να είναι μια ακούσια,  μαρτυρική και αηδιαστική έξοδος από το σπίτι [για λόγους αδήριτης ανάγκης], εξαιτίας της ολοκληρωτικής τους εγκατάλειψης.

Ο πολιτισμός, βλέπεις δήμαρχέ μου,  δεν μπορεί να "υπάρχει" μόνο σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα της πόλης! Καμμιάς πόλης.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι έκθεση ιδεών, ούτε σαλόνι επιδείξεως. Είναι τρόπος ζωής! Κι εμείς εδώ, έχουμε καταντήσει την χώρα μας, τόπο όπου μόνο απομιμήσεις αλλοδαπών συρμών συμβαίνουν, αφού μεταφέρουμε εδώ τις ξένες ιδέες, χωρίς καμμιά προσαρμογή και χωρίς καμμιά γονιμοποίησή τους κατά το ύφος, το ήθος και τις ανάγκες του τόπου μας.