Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Η συμφωνία των Προεστών!


 

Η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί το κατ' εξοχήν όχημα
  • για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, και 
  • για να καταφέρουν οι οσονούπω απερχόμενοι, να καρπωθούν, πριν από τις εκλογές, την ηγεσία ενός  πολιτικού ακροατηρίου, που ορφάνεψε από ηγέτες, γιατί όλοι τους αποδείχτηκαν άχρηστοι, ατομιστές, καιροσκόποι, μικροί και λίγοι.

Κι αναζητούν (οι τελευτώντες κρατούντες) νέο πολιτικό ακροατήριο,  επειδή απέτυχαν να πείσουν με τα προτάγματα που έθεσαν για να εκλεγούν, κι επειδή  τα προτάγματα αυτά, τα κουρέλιασαν ένα-ένα, με δική τους πρωτοβουλία και επιλογή.

Στα χρόνια που περάσανε, είδαμε πολιτικά κόμματα που αναδείχθηκαν με ποσοστά πάνω από το 30% και το 40% να καταρρέουν και να θρυμματίζονται σε βαθμό απαγορευτικό για την συνέχιση της οποιασδήποτε αυτόνομης πολιτικής επίδρασή τους.

Είδαμε, επίσης, πολιτευτές να εκλιπαρούν για ένα οφφίτσιο στις νέες εξουσίες που αναδείχτηκαν, και την αθρόα τους μετατόπιση κάτω από την ομπρέλλα αυτής της αναιδούς εξουσίας. Είδαμε ηγετίσκους να διαδραματίζουν πολιτικούς μεταπρατικούς ρόλους. Να ξεκινάνε από την πατρίδα και τους έλληνες και να καταλήγουν δια της σιωπής τους να στηρίζουν πολιτικές χάριν των εισβολέων και πολιτικές των αποδομητών της συνοχής της ελληνικής κοινωνίας, του πολιτισμού και της ιστορίας της. Ας είναι. Πολλοί είναι που πετροβολάνε την καρυδιά. Ποιόν να πετροβολήσουν, την βαλανιδιά ή την αγραπιδιά;

Είδαμε αλλοπρόσαλλες πολιτικές συζεύξεις και συμπαιγνίες, να συστεγάζονται -τάχα- για τον ίδιο σκοπό, να μετέρχονται την εξουσία χάριν ιδιοτελών σκοπών, και να μην αντιστέκονται στην αντεθνική τακτοποίηση οφλημάτων αρχαίων!

Ήδη, η συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα του κ. Τσίπρα και στο γιουγκοσλαβικό κρατίδιο, μας οδηγεί κατ' ευθείαν στην επίλυση προβλημάτων της γείτονος χώρας και ταυτόχρονα στην δημιουργία προβλημάτων στην δική μας την χώρα.

Στην συζήτηση που έγινε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, η κυβερνητική πλευρά μας εξηγούσε τα ανεξήγητα, πως από ανοησία εναντιούμεθα στην συμφωνία. Ευθέως κατηγορηθήκαμε από τον κ. Κοτζιά, πως δεν καταλαβαίνουμε απλές έννοιες, που θα τις καταλάβαινε κι ένας μαθητής του δημοτικού!

Όμως ο πρώην υπουργός, δεν μας διευκρίνισε πλήρως το νόημα που έχουν οι μείζονες και οι ελάσσονες προτάσεις των συλλογισμών του.
  • Δεν μας εξήγησε για ποιόν λόγο δέχτηκε, επιστημονικά ζητήματα (όπως η προέλευση μιας γλώσσας) να αποτελούν  ορισμούς πλασματικών εννοιών στην συμφωνία με την γείτονα χώρα. (Γιατί η σλαβικής προέλευσης γλώσσα της γείτονος να ονομάζεται βάσει όρου της συμβάσεως και όχι βάσει των πορισμάτων της επιστημονικής έρευνας, ό,τι ακριβώς προκύπτει πως είναι).
  • Επίσης, γιατί χρησιμοποιείται (στις εξηγήσεις του) ο όρος ιθαγένεια που νοηματικά αντιστοιχεί στην εθνοτική καταγωγή, κι όχι ο όρος υπηκοότητα που υποδηλώνει την εξουσία του κράτους υπό την οποία διάγουν οι πολίτες του).
  • Δεν μας εξήγησε τί θα κάνουμε με τα υλικά και άυλα μακεδονικά μας "προϊόντα": το Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, το αεροδρόμιο της Μακεδονίας, τον μακεδονικό χαλβά, κ.ο.κ. Θα τα καταργήσουμε για να μην ενοχλούνται οι γείτονες, ή θα τους αλλάξουμε "ταυτότητα φύλου", και θα τα λέμε με όνομα που υποδηλώνει πως βρίσκονται "νότια της νεοσύστατης Βόρειας Μακεδονίας"; (Τώρα που μάθαμε το κόλπο της αλλαγής φύλου, με μόνη μια δήλωση, θα το κάνουμε και για το κάθε τί! έτσι, χάριν γούστου!).
Ετούτη η αποστροφή του πρώην υπουργού των εξωτερικών, μ' έκανε να ξανα-φυλλομετρήσω την εν λόγω συμφωνία. Από πού ν' αρχίσεις...
  • Από την ψευδή και προσχηματική καθομολόγηση ότι τα μέρη καθοδηγούνται από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών και της αξιοπρέπειας;
  • Αλήθεια, ποιό ανθρώπινο δικαίωμα, και τίνος, είναι αυτό, που υποχρεώνει κάποιον άλλο να καταργεί την ιστορία του, την ύπαρξη και τον πολιτισμό του, για να μην ενοχλείται ο γείτονάς του;
  • Και ποιό δικαίωμα του γείτονα, που αρπάζει και υιοθετεί τα σύμβολα και την ιστορία ενός άλλου λαού, μπορεί να σταθεί στην λογική, την ιστορία και τον πολιτισμό και να μη χαρακτηριστεί αποτρόπαιη, ανήθικη, αισχρή κι απολίτιστη αρπαγή;  
  • Μόνο η κατοχή της Κύπρου από τους Τούρκους, η εξολόθρευση ανθρώπων στους γερμανικούς φούρνους (επειδή δεν ταίριαζαν με τα γερμανικά γούστα), ο βομβαρδισμός και η καταστροφή του Ιράκ που είχε πετρέλαια, η εξόντωση του Καντάφι γιατί είχε άποψη, και η ευρωπαϊκής έμπνευσης  οικονομική χρεωκοπία της Ελλάδας, που είχε πολιτισμό και ιστορία, έτσι ώστε να πάψει πια ο έλληνας να μιλάει, να σκέφτεται και νά θέλει. 
  • Μόνον όλα αυτά τα εγκληματικά πεπραγμένα, μένουν άκριτα, απρόσβλητα, σταθερά, αναπότρεπτα κι αναντίρρητα στον παρόντα αιώνα, τον απατεώνα...

Και ορίζεται, προ πάντων, να σεβασθούμε την αξιοπρέπεια του άρπαγα, του κατακτητή και του οσφυοκάμπτη που συμμορφώνεται στις απαιτήσεις των ισχυρών.

Συμφώνησαν ακόμη, τα Μέρη (στο Προοίμιο της συμφωνίας), χάριν της ειρήνης, να μην έχουμε εμείς, και νά 'χουνε μόνον αυτοί, Μακεδονία. Γιατί από εδώ και στο εξής, αν εμείς διατεινόμαστε για τα μέχρι σήμερα μακεδονικά μας προϊόντα, τις επιχειρήσεις, την γεωγραφική μας περιφέρεια, τις δομές, τα ιδρύματα και τους θεσμούς της Μακεδονίας μας, μπορεί να θεωρηθούμε επεκτατιστές, αλυτρωτικοί, ρήτορες μίσους, αναθεωρητές της συμφωνίας. Γι' αυτό θα πρέπει να σιωπήσουμε, να σκάσουμε, πώς το λένε, και να μην ξαναβγάλουμε άχνα πατριωτική, άχνα φιλοπατρίας, ή αγανάχτησης για τούτη την αναίσχυντη προσβολή της αξιοπρέπειας του λαού μας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας, που μας επιβάλει η σημερινή Πολιτεία μας, για να φανεί αρεστή στους ξένους και στους γείτονες. Και ασφαλώς, ευγνώμων, σε ικανοποιητική ανταπόδοση παλαιών πολιτικών διευκολύνσεων...

Οι άρχοντές μας, φρέσκοι στην εξουσία, δεν είχανε ποτέ τους κοπιάσει για να δημιουργήσουνε κάτι που θα μείνει, και που θα ωφελήσει τον τόπο και τον κόσμο. Ήρθανε κουρσάροι, με καθρέφτες και χάντρες, για να δρέψουνε δάφνες και να σπείρουνε τριβόλους, κι όχι για να καλλιεργήσουνε σκεφτόμενοι τον θέρο του λαού και του τόπου.

Και, ενώ ώρισαν πως η χώρα μας υποχρεούται να κυρώσει χωρίς καθυστέρηση όσα συμφωνήθηκαν, μόλις οι αντισυμβαλλόμενοι πάρουν όλα όσα ήθελαν, αμέσως, ορίστηκε στους αντισυμβαλλόμενους πενταετής "τεχνική" και "πολιτική" μεταβατική περίοδος για την χρήση των συμφωνηθεντων όρων, στα έντυπά τους, στο εσωτερικό τους και στα διεθνή φόρα!

Κι αναρωτιέμαι: αφού υπογράψαμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κυρώσουμε αμελλητί, για τί πράγμα ακριβώς, σκοτωνόμαστε, συζητάμε και ψηφίζουμε στο ελληνικό κοινοβούλιο; Και για ποιό λόγο, εμείς θα τους βοηθήσουμε αμελλητί, κι εκείνοι θα εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους εντός πενταετούς "τεχνικής" και "πολιτικής" μεταβατικής περιόδου;

Κι ακολουθούν οι αρραβώνες... όπου η Ελλάδα υπόσχεται ότι δεν θα μπλοκάρει την είσοδο της γείτονος χώρας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, κι ότι δεσμεύεται να υποστηρίζει τα διεθνή αιτήματά της...

Έπονται όμως, οι (ήδη, πριν τεθεί η υπογραφή μας) καταστρατηγημένες δεσμεύσεις. Καταστρατηγημένες, όχι από την πλευρά της χώρας μας, αλλά από την πλευρά της γείτονος (η πιο χοντροκομένη καταστρατήγηση, είναι ότι ήδη σπάσανε τους συνοριακούς δείκτες και δεν ενημερωθήκαμε σχετικά με την αποκατάστασή τους, ή με την στάση της ελληνικής πολιτείας για το θέμα αυτό).

Ακολουθούν οι δεσμεύσεις περί του μέλλοντος. Ως γνωστόν, στο δίκαιο, οι μονομερώς δεσμευτικές συμφωνίες για το διηνεκές μέλλον, είναι ανίσχυρες, ως ανήθικες, ή ως υπερβολικά δεσμευτικές. Θα προσθέσουμε, πως το μέλλον είναι απρόβλεπτο, γιατί -μεταξύ άλλων- και οι οικονομικοί πειρασμοί είναι μεγάλοι.

Ο ΟΗΕ ανάμεσα στις αρχές που διακηρύσσσει ότι ισχύουν ανάμεσα στα πολιτισμένα κράτη, ορίζει την μη επίθεση κλπ., αλλά, η ανθρωπότητα εξακολουθεί ασταμάτητα να μαστίζεται από πολέμους, που ξεριζώνουν τον κόσμο από τις εστίες του, ιδιαίτερα μάλιστα σε χώρες που είναι στρατιωτικά ανίσχυρες να αντιμετωπίσουν εισβολείς, που εποφθαλμιούν την γεωγραφική τους θέση ή τον πλούτο τους, ή εκεί όπου οι επιθέσεις των ισχυρών είναι ανελέητες κι ανάλγητες. Κι ο ΟΗΕ διαιτητεύει... στην έχθρα.

Οι δεσμεύσεις της γείτονος περί αποχής της από εχθρικές και αντισυμβατικές ενέργειες, ήδη έχουν αδρανήσει. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί από τους ΄Ελληνες να ξεχάσουν τί εκχωρείται, και αδιαμαρτύρητα να σιωπούν, γιατί η άποψή τους μπορεί να θεωρηθεί αξιόποινη και τιμωρητέα απειλή και εχθρική ενέργεια, όπως οι αφίσες των απελπισμένων πατριωτών που διαπορούντες απευθύνονται στους εκπροσώπους τους. Εδώ πλέον, φαίνεται πως η ελευθερία του λόγου έχει μείνει μόνο για τους κυβερνητικούς, και για όσους συμφωνούν, έστω και επί οφφιτσίω, με όσα η κυβέρνηση ευαγγελίζεται, ακόμη κι αν αυτά αφορούν τον εξανδραποδισμό των ελλήνων και την απεμπόληση της περιουσίας του.

Απαραίτητος όρος για την ολοκλήρωση της συμφωνίας αυτής, φαίνεται πως ήτανε και η υπόσχεση, και ταυτόχρονα η δέσμευση των υπογραφόντων, πως θα πατάξουν αλύπητα, κάθε αντίθετη φωνή.

Και καλά, ο Ζάεφ, δεν έχει κανένα πρόβλημα, γιατί επέτυχε αυτά ακριβώς που ήθελε να φαίνονται. Όσο για εκείνα που θέλει και δεν φαίνονται, αυτά θα τα επιδιώξει, ακόμη και παραβιάζοντας την συμφωνία. Ήδη αυτό έχει ξεκινήσει, με τους γκρεμισμένους συνοριοδείκτες...
Ο πρωθυπουργός μας, και οι συν αυτώ (βλ. δήλωση Γαβρόγλου πως θα διώκει όποιον γράφει γι' αυτόν) δεν θα διστάσει να προβεί σε διωγμούς διαφωνούντων. Έχει, αποδεδειγμένως, και τα μέσα και την σχετική αντίληψη και συμπεριφορά....

Ακολουθεί (στο άρθρο 7) ο δια της συμφωνίας προσδιορισμός του όρου "Μακεδονία" και "Μακεδών": και συμφωνείται το ανήκουστο: πως με τους ίδιους τους όρους αυτούς, άλλο πράγμα εννοούν οι Σλάβοι, κι άλλο οι Έλληνες. Σημάδια της εποχής.
Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι με το όνομα Μακεδονία, εμείς αποκαλούμε το βόρειο τμήμα της χώρας μας [πράγμα που δεν ισχύει ακριβώς, γιατί η Μακεδονία καταλαμβάνει το κεντρικό βόρειο τμήμα της χώρας μας, αφού βορειο-δυτικά έχουμε την Ήπειρο, και βορειο-ανατολικά έχουμε την Θράκη μας].

Και βάζει (ο Τσίπρας) στο μυαλό των γειτόνων μας πως για Μακεδονία  και Μακεδόνες θεωρεί την "περιοχή και τον πληθυσμό της βόρειας περιοχής της χώρας (μήπως σκοπεύει να χαρίσει την Θράκη στους Τούρκους, και την Ήπειρο στους Αλβανούς;), και τα χαρακτηριστικά τους, καθώς και τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά αυτής της περιοχής από την αρχαιότητα έως σήμερα". Αυτό. (Κι από σήμερα και πέρα, τί;) Έτσι, σκέτο; Αδιευκρίνιστα ή κακώς προσδιορισμένα, παραμένουν πολλά, ασφαλώς.

Από την άλλη, οι σλάβοι, παραδέχονται για Μακεδονία και Μακεδόνες την επικράτεια (ποιά επικράτεια;), την γλώσσα, τον πληθυσμό και τα χαρακτηριστικά τους, με την δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από την Μακεδονία και τους Μακεδόνες της Ελλάδας!!! Κι όλα αυτά, χωρίς σαφή προσδιορισμό της γεωγραφικής θέσης και σχέσης της χώρας τους με την δική μας. (Η λεκτική/περιφραστική περιγραφή είναι τόσο αναγκαία -ειδικά, στην συγκεκριμένη αυτή χρονική συγκυρία- όσο είναι για τους τυφλούς. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα πεζοδρόμια). Κι αυτό, επειδή, συχνά συμβαίνει, στους καιρούς μας να αλλάζουν τα πράγματα, απλώς και μόνο εξαιτίας της διάθεσης -και των συμμαχιών- κάποιου, που θέλει να τα αλλάξει. Και δεν έχουμε λίγους, τέτοιους γείτονες. Όπως άλλαξε η Κύπρος μέσα σε λίγο καιρό. Μπήκαν μέσα οι Τούρκοι, πριν από 45 χρόνια, και τώρα πια, διεκδικούν και τα ρέστα, της Κύπρου. Κι ο πολιτισμένος κόσμος δεν ανακατεύεται πλέον σε μια διμερή διαφορά, αφού προηγουμένως είχε τεχνηέντως μεσολαβήσει στην δημιουργία της!
Τελικά, με το άρθρο 7 της συμφωνίας, δηλώνεται πως όλα γίνονται χωρίς καμμιά πρόθεση εκατέρωθεν αλλοίωσης ή επηρεασμού! Δηλαδή, για ποιόν λόγο γίνονται; Για το τίποτε;  Φαίνεται πως γίνονται για τα μάτια μας, μόνο! Πρέπει να έχουμε (εμείς ή αυτοί, ή να μας θωρρεί ένα παγκόσμιο) αφοπλιστικό βλέμμα!

Δεν σταματάμε εδώ. Παρακάτω (άρθρο 8) αρχίζουν οι διεμβολισμοί: όποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη θεωρεί ότι θίγεται, το λέει στο άλλο, και αυτό θα φροντίσει, αποτελεσματικά μάλιστα-χωρίς αντιρρήσεις, διαμαρτυρίες, διευκρινίσεις ή άλλα μέτρα-, να άρει την ενόχληση.

Στους αντισυμβαλλομένους μας, παρέχονται (για τα μάτια του κόσμου) κάποιες πεντάμηνες και εξάμηνες προθεσμίες για να τακτοποιήσουν μερικές από τις λαθροχειρίες που έχουν ήδη υιοθετήσει στην πρακτική τους, σχετικά με ελληνικά πολιτισμικά και ιστορικά σύμβολα. Και λέμε για τα μάτια του κόσμου, επειδή έχει ήδη ορισθεί -παραπάνω- πενταετής και δεκαετής "τεχνική ή πολιτική" μεταβατική προθεσμία κλπ. κλπ....

Σπουδαίος διεμβολισμός είναι εκείνος, που αναφέρεται στην εκ νέου συγγραφή των βιβλίων της ιστορίας, υπό την εποπτεία μάλιστα των υπουργείων εξωτερικών, και η αρμόδια επιτροπή τους θα αναθεωρήσει ακόμη και ιστορικούς άτλαντες αν δεν ανταποκρίνονται στις επιδιώξεις της συμφωνίας. Κι αναρωτιέμαι: Τί είναι τούτο πάλι; Θα αλλάξουμε και το αποτυπωμένο παρελθόν; Καλά, να αλλάξουμε τους γεωγραφικούς άτλαντες, για να απεικονίσουμε το σήμερα (την τουρκική κατοχή της Κύπρου, την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας σε κρατίδια, κλπ), θα αλλάξουμε και την αρχαιολογία έτσι ώστε να συμπλέει με την σύμβαση;

Και... για να μην παίρνουμε αέρα, η επιτροπή θα επιβλέπει και θα συνεδριάζει τακτικά για να ελέγχει... Όχι, τί νομίζατε, πως θα μείνετε ελεύθεροι να αποφασίζετε παιδαγωγικά και επιστημονικά; Όχι! Δημοκρατικά, η κυβέρνηση αποφάσισε πως θα αποφασίζει αυτή. Το επιτάσσει, άλλωστε, η νεωτεριστική προσέγγιση θεώρησης της ιστορίας και η νεωτερικώ τω τρόπω (ερήμην των λαών) λήψη πολιτικών αποφάσεων!

Η συμφωνία ορίζει ότι από εδώ και στο εξής, τέρμα οι ιστορικοί και οι επιστήμονες! Η συγγραφή των σχολικών βιβλίων ειδικά για την ιστορία, θα καθοδηγείται από την κυβέρνηση (από επιτροπή του αρμόδιου υπουργείου -εδώ των εξωτερικών). Όπως έγινε και με τα θρησκευτικά. Η κυβέρνηση αποφασίζει για όλα όσα πρέπει να μάθει το κάθε ελληνόπουλο. Αυτά θα τα ορίζει και θα τα καθορίζει η κυβέρνηση του Τσίπρα και όσοι συμπλέουν, από αυτούς που βρίσκονται στην ΜΕΚΑ (Μονάδα Εντατικού Κινδύνου Αποβολής τους από την πολιτική ζωή του τόπου).

Δημιουργήθηκε στις Πρέσπες, μια τόσο ωραία ατμόσφαιρα με τους γείτονές μας (είδαμε γλέντια, βαρκούλες, ψάθινα καπέλλα, γέλια, αγκαλιές και κόκκινες γραβάτες να ανεμίζουν στον αέρα), μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα, είδα κάτι λίγο από Αγγελόπουλο, έτσι που πια, συμφωνήθηκε να βαθύνουμε τις σχέσεις μας, και -ει δυνατόν- να συγχωνευθούμε κιόλας, να διευρύνουμε τις συνεργασίες μας και να συνενωθούμε βρε παιδί μου, σε ένα σώμα, μια ψυχή. Τέτοιος έρωτας! Όχι έτσι απλά, ο ένας για τον άλλον, αλλά για το καλό όλου του κόσμου! Όλης της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (άρθρο 11)! Φαντάζομαι τί θα γίνει όταν θα μπεί και η Τουρκία στο παιχνίδι! Ο Τσίπρας, αν ζεί πολιτικά, θα είναι ο άρχοντας των ευρωπαίων φτωχοδιαβόλων!

Μάλιστα, τα πράγματα είναι τόσο σπουδαία και σοβαρά που θα αρχίσουν οι συνεργασίες, με τακτικές επισκέψεις σε επίπεδο πρωθυπουργών, προς αντιμετώπιση και του παραμικρού προβλήματος. Είναι τόσο βαθειά πεπεισμένοι οι συμβαλλόμενοι ότι η ανάπτυξη και η ενδυνάμωση των επαφών τους θα οικοδομήσει φιλία, συνεργασία και σχέσεις καλής γειτονίας, που θα υποστηρίξουν επαφές και συναντήσεις σε όλα τα κατάλληλα επίπεδα. Η αστυνομία θα κυνηγάει όσους έχουν αντιρρήσεις στην εκχώρηση, και η δικαιοσύνη θα τους καταδικάζει. Οι πολιτικοί θα απευθύνονται στα δικαστήρια για όσους διαφωνούν με τις πολιτικές τους και η ελευθερία του λόγου θα καταργηθεί για να επιτελούνται ανενόχλητα οι προδοσίες και οι κάθε είδους πολιτικοί αυταρχισμοί. Η πολιτική ορθότητα (να μην στενοχωρούμε τον αντίπαλό μας στις ιδέες) θα επιβληθεί δια νόμου, ώστε να μην θίγονται όσοι αγωνιούν για να βρούνε μια θέση στην ιστορία του μέλλοντος, από τις αντιδράσεις των ελλήνων που αγωνίζονται για την προάσπιση των πατρώων τους.  

Οι έλληνες καλούνται να υιοθετήσουν μια νέα ταυτότητα (νομική αυτή την φορά), χωρίς την ιστορία τους, αφού,  με τις ξεδιάντροπες ευλογίες της (ασθενώς ελληνικής) ηγεσίας τους, την εγκολπώνονται τρίτοι.

Με τον κατάλληλο τρόπο, εννοείται, στο περίκλειστο γειτονικό μας κράτος θα δώσουμε διέξοδο στη θάλασσά μας, αφού είπαμε πως δεν θα εμποδίζουμε την μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών. 

Άσχετα που αυτοί κλείσανε τα σύνορά τους, έτσι ώστε να μείνουνε αποκλεισμένοι στην Ελλάδα και να επιβαρύνουν την ζωή μας και τον τόπο μας, αυτές οι μυριάδες των κινουμένων προς την ευρώπη ασιατικών και αφρικανικών πληθυσμών. Κλείσανε τα σύνορά τους, εμποδίζοντας αυτούς τους ανθρώπους να βρούνε το μέλλον που αναζητούσαν στην ευρώπη. Έκλεισαν τα σύνορά τους, ασφαλώς για λόγους "καλής γειτονίας"!

Το άρθρο 15 προβλέπει ολομέτωπη οικονομική συνεργασία. Αυτοί κι εμείς, στο στίβο της επιχειρηματικότητας! Δίπλα-δίπλα στην ανάπτυξη υποδομών, συνεργασία στην ενέργεια, και παροχή από εμάς τεχνογνωσίας και εμπειρίας! Κι όλα αυτά, με την ευκαιρία, που -ουσιαστικά- τους εκχωρούμε το ιστορικό μας όνομα και τον πολιτισμό, κι ας λένε αυτοί ότι αλλιώς εννοούν τον όρο Μακεδονία! Τον εννοούν ακριβώς ως Μακεδονία, με την έννοια που του προσδίδει η ιστορία του, γιατί ο τόπος γι' αυτούς, δεν ιστορείται ως Μακεδονία, αλλά ως vardaska.
Αλλά το πιο κορυφαίο σημείο σύγκλισης των συμβαλλομένων είναι (άρθρο 15) εκείνο, που αναφέρεται στην εκπαίδευση, την υγεία, τον πολιτισμό, την έρευνα, την τεχνολογία και τις μεταφορές. Και την επιστήμη. 

Και την επιστήμη. Γενικά. Δηλαδή, την φιλοσοφία της επιστήμης, την κοινωνιολογία της επιστήμης, την οικονομετρία της επιστήμης, κ.ο.κ. Αλλά όχι της ιστορίας. 

Γιατί η ιστορία, φαίνεται, πως δεν θεωρείται επιστήμη, αφού τα πορίσματά της αχρηστεύονται από την πολιτική. Η ιστορία για όλους αυτούς, τους συμβαλλομένους και τους συμβούλους τους, είναι ένα αγκάθι στα σχέδιά τους, που καλό είναι να αναθεωρείται κατά περίπτωση. Αν η Ιστορία δεν αποτελεί εμπόδιο, μένει ως έχει. Αν, όμως, εμποδίζει, την καταργούν, και επιβάλλουν την κατάργησή της, με νόμους και διώξεις. Με ύβρεις και γελοιοποίηση. Με απειλές και αυταρχισμό.

Είναι τα νέα πολιτικά ήθη. Είναι το αποτέλεσμα της απαιδευσίας, της έλλειψης ήθους, και της έλλειψης (και εθνικής) συνείδησης, που σιγά-σιγά από τάση μερικών δυναμικών ομάδων, έγινε πεποίθηση και τρόπος πολιτικής επιβολής. Και, πάντοτε, κάτω από μια πολιτική, λανθάνουν ορισμένα συμφέροντα. Οι εξυπηρετικοί "αγωγοί" των συμφερόντων, συχνά δεν τα γνωρίζουν, αλλ' απλώς ως θεραπαινίδες, τα υπηρετούν, ωφελούμενοι προσωπικώς, κατά περίσταση. Πολύ αργά, δυστυχώς, ανακαλύπτουν την ζημία που επέφεραν στους δικούς τους, και τότε ως άχρηστοι απορρίπτονται και από τους ανωτέρους εντολείς τους, και από τους -κατ' αρχήν πεπλανημένους- ψηφοφόρους τους.

Η απαιδευσία και η αήθεια, ποτέ δεν επιβραβεύονται εις τέλος. Ούτε παραμένουν ες αεί κρυμμένες στο σκότος. Είναι τόσο εκτυφλωτική η παρουσία τους, ώστε σχίζει και το πιο πυκνό σκοτάδι από απουσία της λογικής και της αίσθησης της πραγματικότητας, με το οποίο είναι τυλιγμένη η αρχική τους εμφάνιση.

Οι συμβαλλόμενοι δέχονται με το παραπάνω άρθρο, ότι η συνεργασία μεταξύ κρατών και κοινωνιών είναι σημαντική-απαραίτητη- ιδιαιτέρως όσον αφορά κοινωνικές δραστηριότητες (ΜΚΟ, προβολή και επίδειξη κοινωνικών ρευμάτων, προβολή αιτημάτων, οικονομικές διεκδικήσεις, υποβολή πολιτικών), τεχνολογίες (εύκολη διασπορά ειδήσεων, παραποίηση ειδήσεων, επικοινωνίες, κοινωνικά δίκτυα, τάσεις, σχέσεις, διαμόρφωση της κοινής γνώμης, επιρροές) και πολιτισμό.

Θα συνεργαστούμε, λέει, και για την κλοπή και λαθρεμπορία πολιτιστικών αγαθών. Αυτοί, ασφαλώς δεν εννοούν ότι οι ίδιοι είναι οι πρώτοι δράστες κλοπής και λαθροχρησίας πολιτιστικών υλικών και άυλων αγαθών, κι ότι αυτούς πρέπει πρώτα-πρώτα να καταγγείλουμε για το έγκλημα αυτό!

Επίσης, συνομολογούν τα συμβαλλόμενα μέρη,  ότι θα συνεργαστούνε ειρηνικά (με την δια σφύρας και άκμονος εξαφάνιση των διαφορών!) για την επίλυση των εμφανιζόμενων διαφορών και προβλημάτων  και θα ζητήσουν ακόμη και την σύμπραξη του ΟΗΕ! Μήπως, ο ΟΗΕ δεν έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα, καταλύτης των παγκόσμιων διαφορών και διχοστασιών; Τώρα, ηρεμήσαμε!

Επίσης, θα συνεργαστούνε και αμυντικά, κατά των απειλούντων την ειρήνη και την ακεραιότητά μας. Δηλαδή, θα συνεργαστούμε με μια χούφτα αδύναμους κι ανίσχυρους, κατά των ισχυρών εχθρών μας! Αλήθεια, μπορούμε να το πιστέψουμε αυτό ως λογική πρόταση, γνωρίζοντας τις σχέσεις τους με την Τουρκία και τις εσωτερικές τους διαθέσεις, που εξακολουθούν να υπάρχουν, παρά τις πολιτικές ζυμώσεις για να εξασφαλιστούν οι απαιτούμενες -προς υπερψήφιση της συμφωνίας-πλειοψηφίες;

Η συμφωνία των Προεστών, είναι πια μπροστά στην πόρτα μας. Οι προεστοί που θα αναδειχθούν από αυτό το παιχνίδι, θα είναι εκείνοι που θα μας εμπλέξουν σε ένα νέο κύκλο αντεγκλήσεων και αλληλοκατηγοριών, απλά και μόνο για να αναρριχηθούν στην εγχώρια πολιτική εξουσία.

Ακόμη κι αν πολλοί εμίσησαν την δόξα, δεν βρέθηκε, ακόμη, εκείνος που εμίσησε την εξουσία. Και η εξουσία δεν παρέχεται δωρεάν. Εκτός από την ζωή των άλλων, καμμιά φορά απαιτεί και την ψυχή του αναβάτη στον θρόνο της.

Ας ελπίσουμε ως Έλληνες, ότι δεν θα σταθεί σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, να αγαπήσει περισσότερο την ολιγόμηνη πολιτική του καρέκλα, έναντι του μέλλοντος της χώρας και του λαού, της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

Ας ελπίσουμε ότι η απαιδευσία, ο παραλογισμός, η αήθεια, η ιδιοτέλεια, η αυτοπροβολή και η εξουσιολαγνεία δεν υπερτερούν της λογικής και της εντιμότητος.

Αλλιώς, η ευθύνη ανήκει σε όλους μας.
  • Σ' εμάς που -κόντρα στην λογική, ιδιοτελώς και αυταπατώμενοι- αναδείξαμε αντιπροσώπους αήθεις, ευήθεις και εφιάλτες, 
  • και σ' όλους εκείνους που δεν δίστασαν να μας εξαπατήσουν, και να εμπλακούν σε πολιτικό αγώνα, από αρχομανία και ιδιοτέλεια.
Αλλά, η Ιστορία δεν σταματάει εδώ. Δεν την σταματούν οι εφιάλτες. Δεν μπορεί, κάποτε θα κάνει ξαστεριά, κάποτε θα ξημερώσει.

Στον απόηχο του σημερινού Συλλαλητηρίου, διαβάζω πως ειπώθηκε "χρέος μας να απομονώσουμε τους ακραίους..."

Μα αυτό κάναμε κι εμείς σήμερα...

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Σαράντος Καργάκος: Ηχήστε οι σάλπιγγες!


Image result for σαράντος καργάκος εικόνες 

Ακούγοντας το νέο, πως ο Σαράντος Καργάκος, έφυγε από κοντά μας, βαθειά θλίψη με κατέλαβε για τούτη την απώλεια από την ζωή μας. Για τον άνθρωπο, που δεν έπαψε να χτυπάει το καμπανάκι, κάθε που έβλεπε ολιγωρία περί την πολιτική, την γλωσσική και την εθνική μας επαγρύπνηση. Για τον Δάσκαλο που αφιερώθηκε στην αταλάντευτη διατράνωση της ιστορικής μας αλήθειας, προς πάσα κατεύθυνση. Για το αλύγιστο ήθος του. Για την ακάματη αντίδρασή του στην πνευματική φθορά, την ηθική διαφθορά και την πνευματική αναλγησία.

Ιστορικά υπάρχει το προηγούμενο. Το κήρυξε ο Άγγελος Σικελιανός, όταν έφυγε ο τροβαδούρος του γένους, ο Κωστής Παλαμάς. Ηχήστε οι σάλπιγγες...

Σαράντος Καργάκος: Μια ακόμη εκκωφαντική απώλεια του Ελληνισμού. Σιγά-σιγά ορφανεύουμε από Δασκάλους, από Πατριώτες, από φωνές που λαλούνε μεστά. Και μας μένουνε μόνο, πολιτικοί οργανοπαίχτες, ενός χαβά, που δεν ο είναι δικός μας. Πολιτικοί διασκεδαστές, που ψελλίζουν ανόητα νοήματα στη γλώσσα, που ποτέ τους δεν μάθανε για δικιά τους.

Ετούτοι με άρρητα ρήματα θαρρούν μας πλανεύουνε, κι εμείς, όσοι μη μεταλλαγμένοι, με ρητά κι επιρρήματα τους κάνουμε πέρα.

Μα πώς να αρκέσει η δικιά μας κοινή λογική, μπροστά στο ποτάμι της πολιτικής ασυναρτησίας, των αυτοαναιρούμενων και διαρκώς επανακηρυσσόμενων -τάχα- αρχών, των κύκλων της επιπολαιότητας και του καπελώματος των κρατικών εξουσιών χάριν της κομματικής εξουσιο-κρατίας;

Σαράντος Καργάκος: Δάσκαλος, Ιστορικός, φιλόλογος, πολυγραφώτατος, ακούραστος, πολύπλευρος άνθρωπος, Έλληνας, ένας πραγματικά πνευματικός άνθρωπος.


Ταυτόχρονα, χάσαμε και τον πολύ σπουδαίο Ποιμένα, τον Παύλο, Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης.

Κύριε, μας έδωσες την σπίθα της καρδιάς, μη μας στερείς και το φως του πνεύματός μας. Θ' αποκάμουμε ορφανεμένοι.

Σημείωση: Εδώ, στις Αντιθέσεις ένα δείγμα του κατακλυσμιαίου  λόγου του Σαράντου Καργάκου, σε ανύποπτο χρόνο, εφ' όλης της ύλης, και στα simeiakairwn ένα άρθρο αφιερωμένο στον εκλιπόντα. Ο Σαράντος Καργάκος, μίλησε ακόμη και για τις ανακρίβειες που ενυπάρχουν στην [αφιερωμένη στην Επανάσταση του 1821] σειρά του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, με τίτλο "Η γέννηση ενός έθνους".

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος [World War Z]


Image result for παγκόσμιος πόλεμος εικόνες 

Με αφορμή την ταινία World War Z, σκέφτομαι-όπως, άλλωστε, απερίφραστα διατυπώνεται εν τέλει- πως ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη εδώ.

Η ταινία, είναι στηριγμένη στο μυθιστόρημα του Μαξ Μπρουκς, όπου ένα υπάλληλος του ΟΗΕ ψάχνει σε ολόκληρο τον κόσμο -υψηλά ιστάμενους πολιτικούς και επιφανή ερευνητικά ιατρικά κέντρα- να βρει τα μέσα και τις κατάλληλες πληροφορίες για την καταστολή επιδημίας ζόμπι που καταστρέφει αδιακρίτως τον ανθρώπινο πληθυσμό.

Η τέχνη δεν είναι μια ουτοπική φαντασίωση. Είναι ο τρόπος που ο καλλιτέχνης -του λόγου, της εικόνας, της μουσικής, του χρωστήρα- χρησιμοποιώντας τα μέσα που διαθέτει, δίνει το στίγμα του σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Και η έκφραση του καλλιτέχνη μπορεί να δείχνει τον δρόμο και τον τρόπο της ζωής. Μπορεί να είναι πρόβλεψη, όραμα, επισήμανση, διάγνωση, κ.ο.κ..

Έτσι, αν όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, μπορεί να βλέπουμε μια αξιοκατάκριτη συνωμοσία εναντίον αθώων ή αδυνάμων, η τέχνη δεν φοβάται να δηλώσει πως υπάρχουν "τέρατα" που επιτίθενται στον υγιή άνθρωπο, και αφήνουν ανέπαφο, ανέγγιχτο, κι άβλαφτο τον κατεστραμμένο άνθρωπο, τον ασθενή, τον ακίνδυνο. Αυτόν, ούτε που τον βλέπουν!

Ο πόλεμος των τεράτων, είναι πράγματι ο τελευταίος [Ζ, όπως σηματοδοτεί και το τελευταίο γράμμα της αγγλικής αλφαβήτου] παγκόσμιος πόλεμος. Γιατί δεν εξαιρείται, από την επίθεση των τεράτων, κανένας υγιής άνθρωπος, σε καμμιά χώρα, και γιατί κανείς δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνος του, χωρίς την παγκόσμια συστράτευση δυνάμεων και μέσων.

Στην ταινία αυτή θα μπορούσαμε να δούμε το ευεργετικό νόημα της παγκοσμιοποίησης στην ένωση των δυνάμεων προς αντιμετώπιση του ολέθρου, και το αρνητικό νόημα της παγκοσμιοποίησης στην καθολική επίθεση των τεράτων ενάντια -κυρίως- σε όλα τα υγιή στοιχεία του κόσμου, αδιακρίτως χώρας, εθνότητας κλπ.

Ο συμβολισμός της ταινίας αυτής θα μπορούσε να καταλαμβάνει, ανάμεσα στα τέρατα, και όλους αυτούς που επιδιώκουν, μεθοδεύουν και επιβάλλουν:
  • την κατάργηση της λογικής, δηλ. τον παραλογισμό, 
  • το αναποδογύρισμα των εννοιών, 
  • την κατάργηση της ιστορίας, 
  • την κατάργηση των αξιών, 
  • την κατάργηση της αλήθειας (κι ας μην αναρωτηθούμε "ποιάς αλήθειας". Γιατί η αλήθεια είναι γεγονός, δεν είναι ερμηνεία του γεγονότος. Είναι φώς, δεν είναι συσκότιση. Είναι και προϊόν ενεργειών, και δεν υπάρχουν ενέργειες χωρίς συνέπειες, γιατί αν υπήρχαν, οι ενέργειες αυτές δεν θα λάβαιναν χώρα ποτέ).
  • την αντικειμενικοποίηση του υποκειμενισμού τους
Στην ταινία, τα τέρατα δεν προσδιορίζονται. Είναι πανταχού παρόντα κι ακαταπαύστως επιτιθέμενα. Γνωρίζουμε, άλλωστε, τις τερατώδεις πολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, και τα τερατώδη φτιασιδώματα που γίνονται στις αλλοπρόσαλλες και ποικίλες επιθέσεις εναντίον μας, προκειμένου αυτές να μην είναι αναγνωρίσιμες ως επιθέσεις. Επίσης, είναι προφανές, με πόση μανία, οι επιτιθέμενοι επιμένουν να ολοκληρώσουν τους στόχους τους, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις που προβάλλονται.

Είναι η εποχή της "δημοκρατικής" (με την συναίνεσή μας) κυριαρχίας των ισχυρών, πάνω στη ζωή και τα όνειρά μας. Μοναδικό τους όπλο η περιαγωγή ημών (των αντιπάλων τους) σε πλήρη αδυναμία λογικής και στρατηγικής σκέψης. Σε ενσταλλαγμένη αδυναμία κρίσης, και σε εμβόλιμο πανικό. Σε υποβολιμαία αδυναμία για δράση, από φόβο. Σε παράλυση της βούλησής μας για απόδραση, εξαιτίας της υποβολής μας σε πνευματική νωχέλεια και επιλεκτική εθελοτυφλία, που οφείλονται στο προσωρινό μας βόλεμα στην αθλιότητα και στην απαιδευσία.
 
Η λοβοτομή μας έχει σχεδιαστεί προ πολλού, κι έχει-επίσης- προ πολλού, τεθεί σε εφαρμογή. Κι όσοι ανήσυχοι το επισημαίναμε, λοιδορηθήκαμε, γιατί -τάχα- βλέπαμε γύρω μας ανύπαρκτες συνωμοσίες. Τώρα, έχουμε αρχίσει να βλέπουμε και τα αποτελέσματα. Κι αυτά, δεν προοιωνίζονται τίποτε το ελπιδοφόρο. Όμως, ιστορικά είναι γνωστό, πως δεν ευοδώνεται πάντα το σχέδιο των ιδιοτελών ολετήρων...

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Η νεωτερικότητα είναι ο πιο επαναστατικός τρόπος αυτο-εξουδετέρωσης

(Ξανα)διαβάζω στο vima.gr ένα άρθρο για την νεωτερικότητα. Την φιλοσοφική και ιστορική τάση και κοινωνική νοοτροπία, που κατόρθωσε να κυριαρχήσει στον εικοστό αιώνα, και που συμπυκνούμενη σε μια φράση, συνιστά την λατρεία του καινοφανούς και την αποφασιστική αποκοπή από τις ρίζες και από το παρελθόν.

Και θαρρώ πως αυτό (δηλ. η λατρεία του καινοφανούς και η αποφασιστική αποκοπή από τις ρίζες και το παρελθόν), μάλλον, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά, ο σκοπός που αυτή η τάση ξεκίνησε να διατυπώνεται, να επεκτείνεται και να επιβάλλεται. Αντ΄αυτού "προσφέρεται η ελευθερία"! Ελευθερία, από τί; όμως. Μάλλον εννοούν ελευθερία και μη δέσμευση, μη σχέση, μη ιστορία, μη όραμα, μη προοπτική του ανθρώπου ως προσώπου, ενταγμένου -μέχρι την στιγμή της "ελευθερίας του"- σε μια κοινωνία, και με συγκεκριμένη προέλευση, δεσμούς, σχέσεις...

Σήμερα πιά, το βλέπουμε ολοφάνερα. Οι νέες πολιτικές που εφαρμόζονται, σε τούτο ακριβώς κατατείνουν: Στην απελευθέρωση των κοινωνιών από την ιστορική τους διαδρομή και από την εξέλιξη των λαών σύμφωνα με τις δυνάμεις και τα οράματά τους. Κι όλο τούτο, χάριν ενός "σκοπού" που είναι κατ' αρχήν άγνωστος στους ενδιαφερόμενους, και μη διαχειρίσιμος από τους ίδιους.

Μέσα προφανή για τούτους τους στόχους αποτελούν
  • διάφοροι "εκσυγχρονισμοί" που επιβάλλονται έξωθεν, ακόμη και με δανεισμούς, 
  • η απεκβιομηχάνιση κάποιων χωρών, η οποία μάλιστα μεθοδεύεται χάριν της εντατικοποίησης της βιομηχανικής παραγωγής άλλων χωρών, 
  • η αποθάρρυνση τήρησης των εθνικών παραδόσεων, προς αλλαγή των βασικών χαρακτήρων των επί μέρους κοινωνιών, 
  • η αποεθνικοποίηση των κρατών, χάριν της ακώλυτης ομογενοποίησης των κοινωνιών, 
  • η κατάργηση του θρησκευτικού συναισθήματος και της ηθικής και θρησκευτικής παράδοσης, χάριν της απρόσκοπτης και ανεμπόδιστης ανάμιξης των ανθρώπων και των αναζητήσεών τους.
Αυτό που δεν μας λέει, όμως, ο νεωτερικός τρόπος ζωής, είναι τί είναι το καλύτερο-για ποιόν και γιατί είναι καλύτερο- για να το ζητάμε, και τί μπορεί να βρούμε στην πορεία των αναζητήσεών μας. Πού κατευθυνόμαστε, και αν είναι εφικτή η πραγματοποίηση του ονείρου, του καθενός μας.

Στην πολιτική, η τάση για νεωτερικότητα εμφανίζεται με την έλλειψη δέσμευσης των πολιτικών από τα λεγόμενά τους.

Οι πολιτικοί με ανεπτυγμένη την τάση τους για νεωτερικότητα, εμφανίζονται να μην έχουν συναίσθηση ούτε για ποιό πράγμα μιλάνε (το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, τα νησιά Μυτιλήνη και Λέσβος, οι συμπληγάδες που πέρασε ο Οδυσσέας).

Οι πολιτικοί με υπερ-ανεπτυγμένη την τάση για νεωτερικότητα, αναγγέλλουν πριν από τις εκλογές "εμείς δεν θα σας προδώσουμε ποτέ" και πριν αλέκτωρ φωνήσει τρις, αλλάζουνε πολιτικό στρατόπεδο και κάνουν αυτά τα οποία εκήρυττε ο πολιτικός τους αντίπαλος.

Το νεωτερικό υπουργείο της δημόσιας τάξης, μας συμβουλεύει να υποχωρούμε στους εγκληματίες που εισβάλλουν στις εστίες μας και να κάνουμε τους πεθαμένους για να μην τους προκαλούμε, να μας πεθάνουνε στ' αλήθεια.

Το υπουργείο της δικαιοσύνης νεωτερικά απελευθερώνει αυτούς που τιμωρήθηκαν δικαστικά για το έγκλημά τους, προκειμένου να μην καταπιέζονται, ως φυλακισμένοι.

Το υπουργείο παιδείας -τάχα- για να αποφύγει την καταπίεση της μελέτης, με το νεωτερικό του όραμα για την μόρφωση των νέων, όρισε οι μαθητές να αφήνουν την σάκκα τους στο σχολείο και να μην ανοίγουν βιβλίο το Σαββατο-Κύριακο, για να μην κουράζονται και για να παίζουν. Πιο πριν, είχε ορίσει εβδομάδα διαλέξεων για την αποδόμηση της έμφυλης ταυτότητας, ώσπου φτάσαμε να εμπεδώσουμε και να μπορούμε, όποτε θελουμε να γινόμαστε από άντρες γυναίκες, κι από γυναίκες άντρες, Με μια δήλωση. Στην ίδια (πολιτική) περίοδο, καλέσαμε ως διευθυντή του πιο πνευματικού μας θεσμού [του καλοκαιρινού μας καλλιτεχνικού (πια) Φεστιβάλ] έναν βέλγο, με όνομα στις παραστάσεις "παλλομένων φαλλών"!

Το υπουργείο των οικονομικών, μας φορολογεί που έχουμε, και μας φορολογεί περισσότερο που δεν έχουμε -νεωτερικό είναι αυτό-  γιατί χρειάζεται, οπωσδήποτε, έσοδα, προκειμένου να πληρώνει τους χιλιάδες κολλητούς μετακλητούς της εξουσίας και είναι αδύνατο να οικονομήσει, επειδή είναι πολλοί οι κολλητοί μετακλητοί.

Το υπουργείο των εξωτερικών αποφάσισε να λύσει ένα πρόβλημα της γείτονος χώρας, που την βασάνιζε 25 χρόνια τώρα, γιατί δεν μπορούσε να κάνει τίποτε με τα προβλήματα της δικής μας χώρας.

Το οικονομικό συνεργείο της εξουσίας, πήγε -προ καιρού- στους ... ευρωπαϊκούς θεσμούς, με πρόθεση να τους συμμορφώσει! Και για να τους δείξει τις νεωτερικές του απόψεις (περί συμμορφώσεως του αντιπάλου), κράτησε την χώρα στην κόψη του ξυραφιού για μήνες, με παιδιακίσιους λεονταρισμούς. Δεν γνώριζε το συνεργείο αυτό, πως δεν φτάνει να διακηρύσσεις κάτι, πρέπει να έχεις και την δύναμη να το πραγματοποιήσεις (δηλαδή, είτε να έχεις το σθένος για την θυσία, είτε την δύναμη και την εξουσία για την επιβολή).

Η νεωτερική άποψη για την γεωργία, σου απαγορεύει να έχεις κήπο, ώστε να είσαι αναγκασμένος να αγοράζεις από τον μανάβη, ο οποίος αυτός θα αγοράζει από τον παραγωγό, που και αυτός θα αγοράζει σπόρους από την εταιρία σπόρων, γιατί δεν μπορεί ο ίδιος να συλλέγει τους σπόρους από τους καρπούς που παράγει στα κτήματά του...

Η νεωτερική "επανάσταση" γίνεται πλέον ενάντια μιας κατάστασης ή ενός συστήματος και -οπωσδήποτε- υπέρ κάποιου (συνήθως αφανούς κατ' αρχήν) που αναζητεί πελάτες, οπαδούς, δυναμικό υποστήριξης.  Είναι κατά κανόνα ανεκτή και επί πλέον χρηματοδοτούμενη, από θεσμούς, κράτη, κόμματα, επιχειρήσεις και συμφέροντα ημεδαπά και αλλοδαπά εναντίον ομοεθνών συνήθως, που είναι αζήμιοι, αλλά έχουν πίστη, άποψη, ικανότητες και όραμα. 

Η νεωτερική "επανάσταση"  αγνοεί παντελώς  και δεν στρέφεται καθ' οιονδήποτε τρόπο- ενάντια σε παράσιτα, κύκλους της εξουσίας, και χρηματοδοτούμενους ημέτερους και πολιτικώς συνεργαζόμενους κομματικούς περιφερόμενους. Τουναντίον, συχνά παρίσταται ως προστάτης αδυνάμων και υπερασπιστής των "ελευθεριών" επίορκων και ασύδοτων.

Η νεωτερικότητα, ως τάση, απεχθάνεται την συνεκτικότητα και την συνεργασία, την σύμπραξη και την σύμπνοια των κοινωνικών στρωμάτων. Μόνο μια σύμπνοια γνωρίζει: εκείνη, του "διαίρει και βασίλευε". Γενικώς, ευνοεί τις διασπάσεις, τις συσπάσεις, τις διαστάσεις, τις αποσπάσεις... Κοινώς, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται... Η νεωτερικότητα σε θέλει πελάτη. Δεν ξέρεις εσύ, αλλά σίγουρα, αυτή, ξέρει τί θα σου πουλήσει...

Αν ένα τέτοιο σύστημα [ανθρώπινης και παράλληλα εθνικής και υπερεθνικής συμπεριφοράς] έχει ξανα-υπάρξει στην ανθρωπότητα, τόσο γενικευμένο, θαρρώ, πως -εξ όσων γνωρίζω- όχι, ποτέ! Μια φορά μόνο κάποιος θέλησε να επιβάλει τα ολοκληρωτικά του πιστεύω, και σε δέκα χρόνια κατέρρευσε το όνειρό του, με τεράστιες απώλειες για όλη την ανθρωπότητα. Οι άλλοι, που το προσπάθησαν ενωρίτερα, και μεθοδικώτερα, το όνειρό τους κράτησε 80 χρόνια. Λιγότερα, από μια ζωή. Παρά την ελπίδα που γεννήθηκε από τις αρχικές νεωτερικές διακηρύξεις (θα αλλάξει ο κόσμος, θα καθαρίσει το γερμανικό έθνος!), η "πραγματοποίηση του ονείρου" κατέληξε στο ζοφερό αδιέξοδο δυο καταστροφικών παγκοσμίων πολέμων, στα γκουλάγκ της σοβιετίας και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της γερμανίας.  Κι όλη αυτή η ευαγγελιζόμενη  απελευθέρωση, κατήντησε να είναι απλά η λογική του αυταρχισμού και της καταπίεσης.

Τί άραγε θα καταφέρει η νεωτερικότητα να φτιάξει χάριν του κόσμου; Δεν φαίνεται κάτι. Ή μάλλον φαίνεται. Πως δεν θα φτιάξει κάτι για τον άνθρωπο. Θα φτιάξει κάτι για τον απάνθρωπο.

Γιατί, τί άλλο είναι αυτός, που υποβάλλει στον κόσμο με τεχνάσματα και δημαγωγίες, 
  • την τάση και την ιδέα να ακολουθεί το ρεύμα, την μόδα, υποβαθμίζοντας ο,τιδήποτε άλλο,
  • να θέλει να γευτεί μονάχα το τώρα, 
  • πως δεν έχει καμμιά σημασία το πριν, 
  • πως είναι καλύτερο να ξεχνάς ποιός είσαι, 
  • να ξεχνάς τί ήθελες και τί θέλεις, 
  • πού πάς, για πού ξεκίνησες, 
  • τί μπορείς και τί δεν μπορείς. 
  • Πού θα βρείς γαλήνη, βοήθεια, ανάπαυση, λύτρωση...
Αν όλος ο αγώνας του ανθρώπου γίνεται για να χάσει την μνήμη και την αλληλεπίδραση των παλαιών με τις νέες γενεές, τότε σωστά κάνουν που μελετάνε τον υπερπληθυσμό της γής, και φροντίζουν να "καταναλώσουν" με διάφορους τρόπους, εκείνους που δεν τους είναι χρήσιμοι. Κι η νεωτερικότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος: Και τούτο, γιατί με τις μεθόδους της εξουδετέρωσε την κρίση και την λογική των ανθρωπων, έτσι που αυτοί γίναν άχρηστοι, και μπαίνουνε από μόνοι τους στο μίξερ που τους κάνει, όλους μαζί, μια άμορφη μάζα μοντέρνων, που κυνηγάνε όλοι μαζί το ίδιο ιδανικό, δηλ.να γίνουν όμοιοι με το πρότυπο που λανσάρει ο συρμός...

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Το ποιητικό αίτιο ως ... παράγων θερμοκρασίας!


Image result for εικόνες γραμματική και σύνταξη 

Αρχιμηνιά κι αρχι-χρονιά κι αρχή-καλός μας χρόνος.  Και έπεται ανοησίας η συνέχεια. Εγκαινιάσαμε ένα μετρό που δεν υπάρχει και, ανεπαισθήτως, είχαμε ήδη (από τον Αύγουστο!) βγεί από τα μνημόνια. Ανεπαισθήτως, γιατί κανείς δεν το αντιλήφθηκε, και πουθενά δεν σημειώθηκε η παραμικρή διαφοροποίηση. Εν τω μεταξύ δημιουργήσαμε στα γρήγορα μια Μακεδονία στα σλαβοχώρια, έτσι, απλώς, γιατί... "χρόνιζε, κι είχε καθυστερήσει πολύ" το θέμα!

Μιλάμε, για τα τρέχοντα,  με όρους που δεν βγάζουν νόημα σε καμμιά γλώσσα, ούτε και στη γλώσσα αυτού που ομιλεί και διατυπώνει τις σκέψεις του. Μήπως, χρησιμοποιούμε μια "νεωτερική γραμματική";

Διαβάζω στους protagon.gr/galleries πως" παρά το γεγονός πως η "θερμοκρασία ήταν 26 βαθμοί Κελσίου υπό του μηδενός", ρώσος κολυμβητής βούτηξε στα νερά του ποταμού Γενισέϊ του Κρασνογιάρσκ, επιβραβευόμνος από τον ρώσο Αγιο-Βασίλη, τον Παππού Χιονιά".

Δεν ήξερα πως οι ρώσοι έχουνε για Αγιο-Βασίλη τον Παππού Χιονιά. [Αλλά είναι κατανοητό, να έχουνε οι ρώσοι για παππού τον χιονιά, αφού το χιόνι είναι σχεδόν διαρκώς στην πατρίδα τους. Κατανοητό να τον πούνε και Άγιο Βασίλη. Συμβαίνει σε όλους τους τόπους, να χαρακτηρίζονται από τα πιο συνηθισμένα πράγματα, από τα οποία περιστοιχίζονται οι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή τους.

Αντίθετα από την Ρωσία, σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική, ο Άγιος Βασίλης, εμφανίζεται ως (ψευδο)διανομέας διακαώς επιθυμούμενων αγαθών (διαφημιστής), που μας γνωστοποιεί την κυκλοφορία τους μέχρι την πόρτα μας και που μας καλεί να τα απολαύσουμε, αλλά  και να τα χαρίσουμε στους φίλους μας! (Παλαιότερα (ο ψευδοδιανομέας-διαφημιστής) μας καλούσε να τα αποκτήσουμε και με τραπεζικά δάνεια, αν δεν μας αρκούσε ο υπάρχων προϋπολογισμός μας). Γιατί, αυτό ακριβώς ευδοκιμεί σε αυτούς τους τόπους, η (μιμητική/καταναλωτική) κυκλοφορία εμπορευματικών αγαθών, αδιαφόρως και ανεξαρτήτως κόστους, καιρού ή χρημάτων!]

Εκείνο όμως που ήξερα καλά, είναι πως ο Κέλσιος δεν ήταν αυτός που διαμόρφωσε αυτές καθεαυτές τις θερμοκρασίες. Απλώς τις μέτρησε. Ούτε η κλίμακα του Κελσίου ήταν αυτή που διαμόρφωσε τις θερμοκρασίες του περιβάλλοντος, Απλώς, ο Κέλσιος ενέταξε τις θερμοκρασίες στα σκαλοπάτια (στις βαθμίδες) της κλίμακάς του.

Τώρα, τί ακριβώς εννοεί ο δημοσιογράφος όταν ισχυρίζεται πως "η θερμοκρασία ήταν 26 βαθμοί Κελσίου υπό του μηδενός", μόνον αυτός γνωρίζει.

Φαίνεται πως την εποχή των καταλήψεων, πολλά μαθήματα χάθηκαν. Ανάμεσα σ' αυτά και το μάθημα της σημασίας των προθέσεων όταν αυτές συνδυάζονται με τις διάφορες πτώσεις των ονομάτων, τα οποία αυτές συνοδεύουν.

Τα μαθήματα, μπορεί να χάθηκαν όχι για λόγους κατάληψης ή αποχής, αλλά, επειδή, απλώς, δεν διδάχθηκαν! Έτσι, ας μην αδικήσουμε τους καταληψίες.

Αν αναζητήσουμε την αιτία στις οδηγίες της Πολιτείας περί την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας, μάλλον εκεί θα την βρούμε. Γιατί, η Ελληνική γλώσσα δεν διδάσκεται πια με σκοπό να γίνει κτήμα εσαεί των νέων, που θα την χρησιμοποιούν για να εκφράσουν με ακρίβεια αυτό που θέλουν, κι αυτό που εννοούν, που θα την διδάξουν κι αυτοί στα παιδιά τους μέσα από την σωστή χρήση της. Κάποιος υπουργός μάλιστα, είπε να ορίσουμε την αγγλική γλώσσα γι' αυτόν τον σκοπό. Κάποιος άλλος έκανε εκπτώσεις στις απαιτήσεις για την διδασκαλία της γλώσσας, και ο τελευταίος κάνει εκπτώσεις γενικά στην εκπαίδευση, αλλά κυρίως στην καλλιέργεια των μαθητών μέσα από το σχολείο.

Ας  δούμε αναλυτικότερα το σημερινό αξιοπερίεργο, για να μην αφήσουμε -κι εμείς- κενό, πάνω στο θέμα του σημερινού σημειώματος, και να θυμίσουμε ότι:
  • Η πρόθεση υπό, όταν ακολουθείται από γενική πτώση έχει την έννοια του "ποιητικού αιτίου". [Αν αυτό (το ποιητικό αίτιο), δεν είναι γνωστό ως ορολογία, διευκρινίζουμε ότι στην περίπτωση αυτή μιλάμε για το συντακτικό φαινόμενο όπου δηλούται  το πρόσωπο ή το πράγμα από το οποίο προέρχεται η ενέργεια που δέχεται/υφίσταται το υποκείμενο ενός παθητικού ρήματος (ή ισοδυνάμως αυτόν που προκαλεί κάτι σε κάποιον ή σε κάποιο πράγμα ) π.χ. ο Ισαάκ επρόκειτο να θυσιασθεί υπό του Αβραάμ (=ισοδυνάμως, στην καθομιλουμένη, λέμε " ο Ισαάκ επρόκειτο να θυσιασθεί από τον Αβραάμ")].
  • Η πρόθεση υπό (στην σύνθεση) με ονομαστική, όπως στην λέξη υποπρόξενος, σημαίνει τον ιεραρχικά κατώτερο.
  • Η πρόθεση υπό όταν συντάσσεται με αιτιατική πτώση, έχει την έννοια μιας κατάστασης "κάτω από" την εξουσία, τις εντολές, την κυριαρχία κλπ., π.χ. υπό (την) γερμανική κατοχή, υπό την επήρεια, υπό το μηδέν κλπ.
Έτσι, η φράση του δημοσιογράφου "θερμοκρασία 26 βαθμοί Κελσίου υπό του μηδενός", μας παρέχει μηδενική πληροφορία, γιατί αποτελεί λαθεμένη χρήση των όρων στην δομή της γλώσσας, αφού το μηδέν βαθμοί Κελσίου είναι κατάσταση/επίπεδο της θερμοκρασίας, και δεν μπορεί να παρίσταται ως ικανό (ως ποιητικό αίτιο) να δράσει/να ενεργήσει με λογική ή/και παράλογη κρίση, με αποφασιστικότητα και δυναμισμό, κάτι που θα έκανε ένα έμψυχο όν αφ' εαυτού...

Παρόμοια είναι και η περίπτωση του (...δημοσιογραφικής κυρίως, λεξιπλαστικής παρέμβασης), ανεξαρτήτου βάθους, ανεξαρτήτου καιρού, ανεξαρτήτου κόστους κλπ., αντί για το σωστό
  • ανεξαρτήτως βάθους, 
  • ανεξαρτήτως καιρού, 
  • ανεξαρτήτως κόστους.
Και τούτο, γιατί ούτε το βάθος, ούτε ο καιρός, ούτε και το κόστος (μπορούν να σκεφθούν, να αποφασίσουν και να ενεργήσουν έτσι, ώστε να) είναι ανεξάρτητα και ελεύθερα από εμάς, ή από οποιονδήποτε άλλον που τα καταπιέζει. Εμείς είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για κείνα που θέλουμε και δεν θα υποχωρήσουμε μπροστά στο βάθος, τον καιρό ή το κόστος που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε (για να ανασύρουμε το ναυάγιο, να πάμε εκδρομή ή να αγοράσουμε κάτι πολύ ακριβό, κλπ).

Θα ενεργήσουμε, δηλαδή,
ανεξαρτήτως βάθους/καιρού/κόστους
ή
ανεξάρτητα από το βάθος που θα πρέπει να φτάσουμε/ τις καιρικές συνθήκες που θα επικρατούν/το κόστος που θα πρέπει να καταβάλουμε...

Σημείωση: Όλες, ή τουλάχιστον πολλές από τις προθέσεις, συντάσσονται με περισσότερες από μια πτώσεις των ονομάτων τα οποία τις συνοδεύουν, με την -γνωστή μας- συνέπεια να αλλάζει και η σημασία τους.

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

Στον απόηχο των Χριστουγέννων


Image result for εικόνες χριστουγεννιάτικος στολισμός
Ο Τάκης, "τό' χει". Οι κουβέντες του έχουνε ένα βάθος που σε ταξιδεύει.  Έτσι και τώρα, καθώς τούτες τις μέρες που περάσανε, τις Χριστουγεννιάτικες και γιορτινές, μιλήσαμε με όλους όσους αγαπάμε, κι ευχηθήκαμε προς αλλήλους χρόνια πολλά και τα τοιαύτα. Οι ευχές του Τάκη, έχουνε μια γλυκειά πίκρα, μια χαρμολύπη. Για την απάνθρωπη, την άθεη κι αντίθεη " ανθρωπιά" μας.

Μοιραστείτε, στον απόηχο των Χριστουγέννων, τις σπαραχτικές ευχές του μαζί μου:

"Μετά τα φώτα, και τη φάτνη πριν χαλάσουν,
νύχτα με τ άστρο που την όριζε σβηστό,
τον πλαστικό κάναν στην άκρη το χριστό,
κάτι παρίες μελαψοί για ν' απαγκιάσουν.

Την άλλη, ο τύπος που αυτά τα κυνηγούσε,
πιασαν, να λέει πρωτοσέλιδα γραμμένο,
τον Ιωσήφ χωρίς χαρτιά κυνηγημένο,

κι ένα που έκλεγε μωρό, γιατί ενοχλούσε"
"η φάτνη"

Περάσαν και τα Χριστούγεννα, κι ως είθισται, στην εποχή μας, δεν αρκεστήκαμε στο να καθαρίσουμε την πόλη από τα πλαστικά στολίδια. Προχωρήσαμε βαθύτερα, και το πνεύμα του αυταρχισμού εκφράστηκε με φωτιές. Δοκιμάσανε τούτη τη φορά να πυρπολήσουνε την Εκκλησία του Αγίου Διονυσίου. Μέρα και ώρα γιορτής. Μέρα μνήμης του πρωτομάρτυρα Στεφάνου.

Νά, που δεν εσταμάτησε το μαρτύριο της Εκκλησίας, μέχρι τις μέρες μας. Μόνο εμείς σωθήκαμε, που δεν είμαστε άξιοι να μαρτυρήσουμε, την παρουσία του Χριστού στην ζωή μας, γιατί είμαστε απόντες από το κήρυγμα της αγάπης του.

Ποιόν στέφανο επιζητούσανε, άραγε, οι δράστες του εμπρησμού στον Άγιο Διονύσιο; Ανδρείας, Ελευθερίας έκφρασης, Αθεϊας, Ισχύος ή Δημοκρατικότητας;
  • Ανδρείας, ασφαλώς όχι. Γιατί οι ανδρείοι δεν χτυπούν απρόσωπα, κρυφά και μαζικά. Δεν χτυπούν δομές και χώρους λατρείας.
  • Ελευθερίας έκφρασης, επίσης, όχι. Γιατί οι θιασώτες της ελευθερίας της έκφρασης, θα πρέπει να γνωρίζουν καλά πως αυτή καταλαμβάνει και όσους έχουν διαφορετικές από αυτούς απόψεις και πεποιθήσεις.
  • Αθεϊας, επίσης, όχι. Γιατί οι άθεοι δεν πιστεύουν σε ένα θεόν οδηγητή και προστάτη. Αλλά, εδώ, οι εμπρηστές, και οι συν αυτοίς, πιστεύουν πως οι ίδιοι είναι οι θεοί που ορίζουν την μοίρα των άλλων.
  • Ούτε και στέφανο ισχύος μπορεί να επιζητούν, γιατί η δολιότητα δεν είναι ίδιον του ισχυρού, αλλά του τρομοκρατημένου και του μανιακού, του εκδικητικού, του δειλού και πανικόβλητου αδύναμου.
  • Όσο για την δημοκρατικότητα του ήθους των εμπρηστών, ένα είναι αναμφισβήτητο: ότι είναι ανύπαρκτο, γιατί τέτοιο μίσος δεν μπορεί να στεγάζει, παρά μόνο μια φασιστική νοοτροπία, η οποία βλέπει ως μόνη σωστή και αποδεκτή την δική της την άποψη, την πεποίθηση, την πίστη, την ιδεολογία, την πολιτική.
Για τούτη την άνομη πράξη, η Πολιτεία θα πρέπει να μας δώσει εξηγήσεις και να λάβει μέτρα.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Απο-ηθικοποίηση. Η σύγχρονη ολίσθηση

Ο Γιούργκεν Χάμπερμας (IPA: /ˈjʏʁgən ˈhaːbɐmaːs/;) γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1929. Είναι Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος 
Φαίνεται πως όλοι αγωνίζονται να εγκαθιδρύσουν τα δικά τους συγκυριακά επιχειρήματα προς επικράτηση και ικανοποίηση των ιδίων στόχων και συμφερόντων. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να μνημονεύσουμε χειροπιαστά παραδείγματα της καθημερινής μας δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Είναι τόσο προφανή!

Ο μεγάλος (ιδεολογικός) αγώνας γίνεται πια, για την απόρριψη της ηθικής  (απο-ηθικοποίηση) ως κριτήριο στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ πολιτών και κρατικών θεσμών, αλλά και μεταξύ δημοσίων οργανισμών, καθώς και μεταξύ των υπερεθνικών οργανώσεων. Δηλαδή, τόσο στις ιδιωτικές όσο και στις δημόσιες και τις διεθνείς υποθέσεις. Περισσεύουν και περιττεύουν τα παραδείγματα.

Η ηθική, είναι η ιδιότητα του ανθρώπου που ο ίδιος εμφορείται από ήθος.

Η ηθική δεν είναι η ιδιότητα του ανθρώπου που απλώς ενδύεται ένα ήθος, το οποίο μάλιστα δεν είναι το δικό του ήθος.

Στην πρώτη περίπτωση, μιλάμε για ανθρώπους με την πνευματική του όρου σημασία (δηλαδή, μιλάμε -τουλάχιστον- για έλλογα όντα με συνείδηση της κοινωνικότητάς τους και των πεπερασμένων από τον χρόνο ορίων τους).

Στην δεύτερη περίπτωση μιλάμε για ανθρώπους που δεν έχουν διαβεί το κατώφλι του ενστίκτου, εφόσον η επικράτησή τους και ο κορεσμός των ορέξεών τους υπερισχύει της νόησής τους, και της συναίσθησης του περιβάλλοντός τους, χωρίς ενδοιασμούς και εσωτερικούς περιορισμούς.

Η σημασία της ηθικής, ερευνήθηκε πολύ πριν οι σύγχρονοί μας καταλήξουν πως είναι άχρηστη. Μνημεία λόγου και σκέψης διαθέτει άπειρα η αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Τα περισσότερα αδιάβαστα από τους περισσότερους. Κι οι σπουδαιότεροι σύγχρονοι πολιτικοί, φιλόσοφοι και χρήστες αυτών, κράτησαν από αυτά, όσα είναι τα βολικώτερα και τα συνηγορούντα στις επιδιώξεις τους. Αυτά προβάλλουν, κι αυτά χρησιμοποιούν για την διεκπεραίωση των προσωπικών σχεδίων τους. Τα χρησιμοποιούν κοτσανεμένα, ευνουχισμένα από την ουσία τους, χωρίς τον πνευματικό δρόμο που διανύθηκε για την κατάκτηση αυτής της γνώσης, και χωρίς το πρακτικό αποτέλεσμα της παράβασής του.

Η κατάσταση της πλήρους αγάπης, αρετής και ήθους καρδιάς που δίδαξε ο Χριστός, σήμερα, όταν δεν θεωρείται ανεφάρμοστη και άχρηστη ουτοπία, καταδιώκεται ως οπισθοδρόμηση, ως πρόσκομμα στην "πρόοδο" και ως βλαβερή "άποψη". Πολεμείται, συκοφαντείται, λοιδορείται και απαξιώνεται.

Σήμερα, όταν μιλάμε για ηθική, δεν είναι για την σημασία και την αξία της, αλλά, για το αν παραδεχόμαστε πως πράγματι ή όχι υπάρχει ζήτημα ηθικής, ή αν μιλάμε για κάτι ανάξιο γνώσης και τήρησης, ως άγνωστο, επικίνδυνο, αχρείαστο, επιβλαβές.

Μα όταν οι παιδαγωγοί και οι ηγέτες μας διάγουν βίο και κηρύττουν αξίες και κοινωνικούς στόχους χωρίς καμμία ηθική, ας μην μας παραξενεύει που είμαστε χαμένοι.

Όλα αυτά, που με προβληματίζουν, δεν είναι μια στιγμιαία σύλληψη ενός μονομανούς εν απορία, που εστιάζει στα ατέλειωτα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που κατακλύζουν την καθημερινότητά του. Είναι επιτακτικό το ερώτημα: Πού πάμε, χωρίς όρια, έλεγχο, φραγμούς αλληλεγγύη, συνεργασία και σύμπραξη; Πού πάμε χωρίς ήθος, φρόνημα, αρετή;

Όπως φαίνεται, ακόμη και μεγάλοι συγγραφείς (Χάμπερμας), διαπιστώνουν πως η πάλη για την απο-ηθικοποίηση των δημόσιων συγκρούσεων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Και ισχυρίζονται πως σήμερα, η πάλη αυτή "δεν διεξάγεται πλέον υπό το πρίσμα μιας τεχνοκρατικής αυτοκατανόησης της πολιτικής και της κοινωνίας". Αυτό που πράγματι συμβαίνει είναι πως "η κοινωνική πολυπλοκότητα εμφανίζεται σαν μαύρο κουτί, και πως μόνο η ευκαιριακή συμπεριφορά σε σχέση με το σύστημα φαίνεται να προσφέρει δυνατότητες προσανατολισμού".

Αυτά μας αποκαλύπτονται κάθε μέρα και εναργέστερα, καθώς εφαρμόζονται -δοκιμαστικά και κάθε φορά ατελέσφορα- διάφορες πολιτικές και οικονομικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση προβλημάτων στην λειτουργία των κρατικών λειτουργιών, των διεθνών σχέσεων, της οικονομίας (ιδιαίτερα της χώρας μας, που έχει κατρακυλήσει στο τελευταίο το σκαλί) της παιδείας και ιδιαίτερα της λειτουργίας των πανεπιστημιακών καθιδρυμάτων, που έχουν μεταβληθεί σε φρούρια πολιτικών εξορμήσεων και εστίες πειραματισμού πολιτικής υπερίσχυσης.

Η κοινωνική πολυπλοκότητα, είναι πρακτικά ανερμήνευτη από έναν μόνο άνθρωπο, και πρακτικά ασύλληπτη από μια ομάδα προσώπων που απλώς συγκροτούν έναν πολιτικό θεσμό (πολιτικά κόμματα), δεδομένου ότι οι θεσμοί αυτοί επιδιώκουν μεν συλλογικούς (για πολλούς ανθρώπους, αλλά από περιορισμένο κύκλο: βουλευτές, πολιτευτές, πολιτική άνοδο, θέσεις και αξιώματα) στόχους, αλλά όχι την ευημερία και την ευδαιμονία όλων των ανθρώπων.

Σημείωση: Ο Γιούργκεν Χάμπερμας στο κείμενο «Τι σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα;» ξεκαθαρίζει ότι ο μεγάλος ιδεολογικός αγώνας αφορά την απόρριψη της ηθικής ως κριτήριο στις δημόσιες υποθέσεις: «Αυτή η πάλη για την από-ηθικοποίηση των δημόσιων συγκρούσεων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Σήμερα δεν διεξάγεται πλέον υπό το πρίσμα μιας τεχνοκρατικής αυτοκατανόησης της πολιτικής και της κοινωνίας: όταν η κοινωνική πολυπλοκότητα εμφανίζεται σαν μαύρο κουτί, μόνο η ευκαιριακή συμπεριφορά σε σχέση με το σύστημα φαίνεται να προσφέρει δυνατότητες προσανατολισμού. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αναπτυγμένες κοινωνίες δεν είναι τέτοιου είδους, ώστε να μπορούν να λυθούν χωρίς μία κανονιστικά ευαισθητοποιημένη αντίληψη, χωρίς μια ηθικοποίηση των δημόσιων θεμάτων». (σελ. 105).

[Το κείμενο του Γιούργκεν Χάμπερμας «Τι σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα;» συγκαταλέγεται μέσα στον τόμο που φέρει τον ευρύτερο τίτλο «Η Επόμενη Ημέρα… μετά την πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού”», εκδόσεις «παρατηρητής», Θεσσαλονίκη 1992.] ΠΗΓΗ