Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Η Κυριακή του σπορέως


Image result for εικόνες Ευαγγελιστής Λουκάς κυριακή του σπορέως 


Σήμερα, 15 Οκτωβρίου, Κυριακή του σπορέως, και η Εκκλησία μας, μας νουθετεί στην δημιουργία και στο καλό, μ' ετούτη την παραβολή του Ευαγγελιστή Λουκά, που μιλά ως να ζωγραφίζει, όπως είπε στο κήρυγμά του, σήμερα, ο Επίσκοπος Κλήμης.

 Και τα δυο σημερινά Αναγνώσματα, μιλάνε για "το καλό". Το καλό για όλους τους ανθρώπους. Γιατί το καλό, δεν μπορεί να είναι καλό μόνο για κάποιους, και όχι για κάποιους άλλους.

Πόσο επίκαιρα, ο Παύλος, στην επιστολή του, μας συνιστά να αποφεύγουμε "μωράς ζητήσεις", όπως οι "ζητήσεις" των ημερών μας: εγώ να ομιλώ γι'αυτά που θέλω, και τα δικά σου δεν υπάρχουν, θορυβώ για να μην ακούγεσαι, και σε γελοιοποιώ, επειδή διαφωνώ μαζί σου!

Μα δεν είναι ακριβώς "επίκαιρο", είναι παντοτινή αλήθεια, πως οι μωρές "ζητήσεις", οι έριδες και οι διαμάχες, είναι ανωφελείς και μάταιες. Ας σκεφτούμε, πότε θα σταματήσουν, αν δεν τις σταματήσουμε εμείς, οικειοθελώς: Όταν κάποιος ηττηθεί ή εξουδετερωθεί! Δηλαδή, θα σταματήσουν, όταν δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτε πια!   Όταν θα είμαστε ταπεινωμένοι κι εξουθενωμένοι, ή όταν η αλαζονεία και η κτητικότητά μας δεν θα έχουν να πάρουν τίποτε άλλο από το θύμα των ορέξεών μας!

Ο Απόστολος, παραινεί τον Τίτο να μαθαίνει στους νεώτερους να είναι ενεργοί και να συνεισφέρουν με καλά έργα "εις τας αναγκαίας χρείας". Να μην μένουν χωρίς καλά έργα, αλλά να αποφεύγουν την απραγία και  την αδιαφορία στην ανάγκη του άλλου.

Πόσο πυκνά ειπωμένο, ετούτο το "αναγκαίας χρείας"! Ας μην μας διαφεύγει,  πως υπάρχουν και "πολυτελείς ανάγκες", κι όπως φαίνεται, πάντα υπήρχανε, γι' αυτό κι ο Απόστολος κάνει λόγο για "αναγκαίας χρείας". Όχι δηλαδή σ' όλες τις ανάγκες, που ο καθένας νομίζει πως έχει, αλλά σε εκείνες που είναι "ζωτικής σημασίας" θα λέγαμε σήμερα. Δεν μπορούμε να ζητάμε βοήθεια και συνδρομή για την άνεσή μας. Δεν είναι υπηρέτες μας οι άλλοι. Η αλληλεγγύη δεν είναι υποχρεωτική υπηρεσία, είναι περίσσευμα αγάπης, κι αντί να καταχρώμαστε την αγάπη του άλλου, φρόνιμο είναι να δείχνουμε και την δική μας: Να μη καταληστεύουμε την ευσπλαγχνία των άλλων προς το πρόσωπό μας, ας σπλαγχνιστούμε κι εμείς τους άλλους, τουλάχιστον, για την θυσία τους!.


Στο σημερινό Ευαγγελικό απόσπασμα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μας αποκαλύπτει πως, συχνά, ο λόγος του Θεού-σπορέως,  ο λόγος ο παιδαγωγικός προς την αρετή, δεν είναι δυνατόν να εισακουσθεί. 
  • Άλλοτε, γιατί πέφτει σε μια καρδιά σκληρή και άγονη σαν τον πολυ-περπατημένο δρόμο, που τίποτε δεν μπορεί να φυτρώσει πάνω του, 
  • άλλοτε γιατί πέφτει σε μια καρδιά ξερή και γεμάτη πέτρες,  που καταπλακώνουν τον σπόρο και τίποτε δεν φτάνει να ριζώσει πάνω τους κι ανάμεσά τους. 
  • Άλλοτε πάλι, πέφτει σε μια καρδιά γεμάτη αγκαθερές φροντίδες, μέριμνες κι έγνοιες που πνίγουν κάθε άλλη σκέψη και κάθε κάλεσμα στην αρετή και στην αγαθή πράξη.
Μα σαν ο καλός λόγος-σπόρος πέσει σε μια καρδιά ανοιχτή, δεκτική σαν το εύφορο χώμα, κάνει "καρπόν εκατονταπλασίονα"! 

Δεν είναι στον άνθρωπο να εξιχνιάσει το πώς και το γιατί στα μυστήρια του κόσμου. Υπερβαίνει τον άνθρωπο. Αλλά, θα έχουμε αγαθά έργα, με υπομονή και  με γνώμονα στην ζωή μας αυτήν την διδαχή.

 *******************************************
Τα Αναγνώσματα της ημέρας:

Επιστολή Παύλου, Προς Τίτον, κεφ. γ, εδ. 8-15

8 Πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις·
9 μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. 10 αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, 11 εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος. 12 ῞Οταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. 13 Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ ᾿Απολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. 14 μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι.
15 ᾿Ασπάζονταί σε οἱ μετ' ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει.
῾Η χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Ευαγγέλιο Κατά Λουκάν κεφ. η, εδ. 5-15

5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 ᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη. 10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.


Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Η Ελληνική κρίση δεν ήταν απρόβλεπτη!


Ο Παναγιώτης Κονδύλης για την ελληνική κρίση

ΑΠΟ ΤΟ «ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ»
ΣΤΗΝ «ΑΥΣΤΗΡΗ ΔΙΑΙΤΑ ΕΞΥΓΙΑΝΣΕΩΣ»








Την ελληνική κρίση αρκετοί την είχαν προϊδεαστεί. Όχι λίγοι είχαν περιγράψει από νωρίς και με ακρίβεια τα συμπτώματά της, καθώς αυτά πλήθαιναν στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Από την «Ελλαδογραφία» του Νίκου Γκάτσου (1976) ώς το «Finis Graeciae» του Χρήστου Γιανναρά (1987), κι από τον «Γλωσσικό αφελληνισμό» του Γιάννη Καλιόρη (1984) ώς τους «Κωλοέλληνες» του Διονύση Σαββόπουλου (1989) –αναφέρω εδώ επίτηδες έργα εντελώς ετερόκλητα–, οι διαγνώσεις που προτάθηκαν συνέκλιναν. Στρεβλός εκσυγχρονισμός, νόθος εξαστισμός και περιβαλλοντική υποβάθμιση, παραγωγική αποδιάρθρωση και δανειοδίαιτη ευμάρεια, αισθητικός εκχυδαϊσμός και παρακμή της παιδείας, λαϊκισμός, αναξιοκρατία, κομματισμός, διαφθορά: στα βασικά όλοι συμφωνούν.

Παρά ταύτα, στην πλειονότητά τους οι διαγνώσεις αυτές έμειναν μερικές, αποσπασματικές. Και αυτό διότι η περιγραφή ενός αρνητικού φαινομένου από μόνη της δεν επαρκεί, δύο ακόμη στοιχεία απαιτούνται για να της προσδώσουν πληρότητα. Το πρώτο είναι η εύστοχη απόδοση του φαινομένου, εν προκειμένω η υπόδειξη των παραγόντων που οδήγησαν ώς αυτό. Το δεύτερο, η ασφαλής μεσομακροπρόθεσμη πρόβλεψη για την εξέλιξή του. Με την έννοια αυτή, την πληρέστερη ερμηνεία και περιγραφή της ελληνικής κρίσης την οφείλουμε στον Παναγιώτη Κονδύλη.

Ο Κονδύλης καταπιάστηκε με το ελληνικό πρόβλημα μόνο σποράδην, σε μια σειρά από κείμενά του δημοσιευμένα ως εισαγωγές ή επίμετρα στις ελληνικές εκδόσεις των βιβλίων του από το 1991 ώς το 1998. Όμως η συνοχή των παρατηρήσεών του είναι τέτοια που έχει κανείς την εντύπωση ότι βρίσκεται εμπρός σε έργο συστηματικό. Στον πυρήνα του προβλήματος, ο Κονδύλης εντοπίζει ό,τι αποκαλεί «καχεξία του αστικού στοιχείου». Η χαλαρή κοινωνική συνομάδωση που ονομάστηκε ελληνική αστική τάξη, δεν κατόρθωσε ποτέ «να δημιουργήσει γηγενή και αυτοτελή αστικό πολιτισμό». Χώρα με ασήμαντη θέση στον διεθνή καταμερισμό της υλικής και πνευματικής εργασίας, και επιπλέον υποπαραγωγική και χρονίως εξαρτημένη από την ξένη προστασία, η Ελλάδα ήταν επόμενο να διολισθήσει στον παρασιτισμό. Ακόμη και η νεοελληνική ιδεολογία, ο τρόπος δηλαδή που κατανοούμε τον εαυτό μας, είναι εν μέρει προϊόν εισαγωγής.

Το ότι ο παράσιτος μπόρεσε επί τόσες δεκαετίες να είναι συγχρόνως και υπερκαταναλωτής, ο Κονδύλης το εξηγεί επικαλούμενος την ιστορική συγκυρία. Διαρκούντος του Ψυχρού Πολέμου, οργανισμοί όπως η Ατλαντική Συμμαχία και η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιούργησαν για τις χώρες της Δύσης ένα θεσμικό και οικονομικό θερμοκήπιο εντός του οποίου η Ελλάδα κατέλαβε οιονεί θέση πτωχού πλην ομοτράπεζου συγγενούς. Η εξωτερική βοήθεια από την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ ώς εκείνη των ποικιλώνυμων κοινοτικών «πακέτων», συνιστούσε κατά κάποιο τρόπο το υλικό αντίτιμο της γεωπολιτικής της νομιμοφροσύνης. Μόνο που τα τεράστια αυτά ποσά σπανίως διατέθηκαν προς όφελος δραστηριοτήτων πράγματι παραγωγικών αλλά το συνηθέστερο διέρρευσαν απευθείας στην ιδιωτική κατανάλωση. Το ίδιο συνέβη με τον ιλιγγιώδη εξωτερικό δανεισμό της χώρας. Το σύνολο σχεδόν της ελληνικής «ανάπτυξης» των τελευταίων δεκαετιών, προέρχεται από την κατανάλωση, άρα από την αγοραία κατασπατάληση των ξένων μεταβιβάσεων και δανείων.

Σε οξεία αντίθεση προς όσους τείνουν να επιρρίπτουν την ευθύνη σε μία μόνο μερίδα (τους πολιτικούς, το κράτος, την «πλουτοκρατία», τη δημοσιοϋπαλληλία, τους ελεύθερους επαγγελματίες κ.ο.κ.), ο Κονδύλης μιλάει ευθέως για ένα «επαίσχυντο κοινωνικό συμβόλαιο». Η νοοτροπία του παρασιτικού καταναλωτισμού, γράφει, αφορά τη «συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων». Δεν έχουμε να κάνουμε με «έναν λίγο-πολύ υγιή εθνικό κορμό, ο οποίος έχει αρκετές περισσές ικμάδες ώστε να τρέφει και μερικά παράσιτα ποσοτικώς αμελητέα, παρά για ένα πλαδαρό σώμα πού παρασιτεί ως σύνολο εις βάρος ολόκληρου του εαυτού του, ήτοι τρώει τις σάρκες του, συχνότατα και τα περιττώματά του». Με τα δύο τρίτα των προϋπολογισμών του κράτους να κατευθύνονται επί δεκαετίες ολόκληρες σε μισθούς, συντάξεις και αγροτικές επιδοτήσεις, και με ένα επιπλέον 20% να διατίθεται για τοκοχρεολύσια, άρα εν πολλοίς για τον ίδιο σκοπό, η εκτίμηση αυτή του Κονδύλη είναι αμάχητη. Το παράδοξο της ελληνικής περίπτωσης είναι ότι ο παρασιτικός καταναλωτισμός μας ήταν οργανωμένος δημοκρατικά, η διανομή του ξένου χρήματος γινόταν με πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εκδήμησε το 1998, μια δεκαετία δηλαδή πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Ήδη όμως στα 1992 διέβλεπε τις πιθανές εξελίξεις. Η νέα συγκυρία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, πίστευε, θα υποβάθμιζε τον ρόλο της Ελλάδας στους κόλπους της Δύσης. Αυτό θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα τους εταίρους μας αφενός μεν στην άρνηση «να χρηματοδοτήσουν περαιτέρω τον ελληνικό παρασιτικό καταναλωτισμό, επιβάλλοντας στην ελληνική οικονομία αυστηρή δίαιτα εξυγιάνσεως και επαναφέροντας το ελληνικό βιοτικό επίπεδο στο ύψος πού επιτρέπουν οι δυνατότητές της». Αφετέρου δε στην απόφαση να αγνοήσουν «ό,τι οι Έλληνες θεωρούν ως εθνικά τους δίκαια, υιοθετώντας στα αντίστοιχα ζητήματα είτε τη θέση των αντιπάλων της Ελλάδας είτε εν πάση περιπτώσει θέση σύμφωνη με τα δικά τους περιφερειακά συμφέροντα».

Με το Μνημόνιο της 8ης Μαΐου 2010, το πρώτο σκέλος της πρόβλεψης, η έξωθεν επιβεβλημένη «αυστηρή δίαιτα», επιβεβαιώθηκε πλήρως. Το μέλλον θα δείξει αν θα ισχύσει το ίδιο και στα εθνικά μας ζητήματα.


  Πρώτη δημοσίευση:
   εφ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

  Κείμενα για τον Π.Κ.:

   ΕΝΑΣ ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ, Δοκίμιο για τον Π. Κονδύλη
   ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, 1943-1998
   ΠΩΣ ΤΟΝ ΥΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
   ΔΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ
   Ο Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

   Παναγιώτη Κονδύλη, ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

   Ράινχαρτ Κοσέλλεκ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ
   Φόλκερτ Γκέρχαρτ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Π.Κ.



Σημείωση: Το σημείωμα αυτό, αποτελεί καθ' ολοκληρίαν αντιγραφή δημοσιεύματος από τον ιστότοπο του Κ. Κουτσουρέλη,  που αναφέρεται εν εκτάσει στον  Π. Κονδύλη, τον μεγαλύτερο Έλληνα φιλόσοφο και πολιτικό στοχαστή της εποχής μας. Στον ιστότοπο αυτόν,  θα δείτε, ανάμεσα σε πολλά άλλα,  και  τούτο το πολύ σημαντικό και συνοπτικό: "Παναγιώτης Κονδύλης (1943-1998) -Δέκα χρόνια από τον θάνατό του.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

H Res Publica της Δύσης και η Δημοκρατία μας


Image result for εικόνες res publica 

Η διάβαση από την Δημοκρατία στην Res Publica, σηματοδοτεί την μετάβαση από τον λόγο της κοινωνίας στον λόγο της εξουσίας.

Ανατρέχουμε στην Εκκλησία του Δήμου της κλασικής Αθήνας, όπου κάθε  Αθηναίος μπορούσε να λάβει τον λόγο και να εκθέσει τις σκέψεις του. Να κάνει την κριτική του και να υποβάλει τις προτάσεις του. Κάθε πολίτης. Γιατί αυτός μόνο είχε τέτοια ευθύνη/δικαίωμα.

Ο πολίτης που "ιδιώτευε" ήταν άχρηστος στο κοινό, στην κοινωνία, γιατί δεν είχε γνώμη, δεν είχε προτάσεις για το καλό της πόλης.

Την εποχή αυτή, η απόφαση του λαού, της  Εκκλησία του Δήμου, (έδοξε τη βουλή και τω δήμω, λέγανε) είναι εκείνη, που χαρακτήριζε την ζωή της πόλης. Εκκλησία, η συνάθροιση. Δήμος, ο συν-ερχόμενος λαός.

Αυτό ήταν πολύ ωραίο για να κρατήσει για πάντα στις καρδιές των ανθρώπων. Στην αρχή, ετούτο φάνταζε την καθολικότητα της συμμετοχής, μα κάποια μέρα ξεκίνησε αντιλογία, και καυγάς, πιάστηκαν στα χέρια Τραυματίστηκαν, μπορεί και να σκοτώθηκαν μερικοί.


Η αναμπουμπούλα αντιμετωπίστηκε με τον νόμο που πρότεινε ο Δράκων: Να μην συνερχόμαστε ένοπλοι.

Από τότε, άοπλοι προσέρχονται και συζητάνε. Αλλά, πώς τα φέρνει ο καιρός! Η παράδοση λέει, πως μια φορά, ο Δράκων, ερχόμενος από αλλού, παραβρέθηκε στη συνέλευση, έχοντας πάνω του το ξίφος του. Σαν  διαμαρτυρήθηκαν οι συμπολίτες του, για την παραβίαση του νόμου που ο ίδιος είχε προτείνει, αυτός, έσυρε παρευθύς το ξίφος του κι έπεσε νεκρός από το ίδιο του το χέρι, μπροστά στα μάτια τους. Κι έτσι απέδειξε στους συμπολίτες του, πως ο λόγος του στην Εκκλησία του Δήμου, δεν ήτανε κούφια λόγια.

Αργότερα, στις συνελεύσεις της Εκκλησίας του Δήμου, μπήκε στη μέση -ως αυτοσκοπός για την προσωπική προβολή και επιβολή- η ακατάσχετη σοφιστική και δημαγωγική επιχειρηματολογία (δήμος+άγω= χειραγώγηση (της Εκκλησίας) του δήμου)! Στόχος η επικράτηση. Η μεγάλη κουβέντα, οδήγησε μακριά από την ουσία του πράγματος. Κι η επιχειρηματολογία, άρχισε να γίνεται περίτεχνη, μπερδεμένη, εξειδικευμένη, περιπτωσιολογική. Άρχισε η επικράτηση να είναι σπουδαιότερη από την συνεννόηση. Κι από τότε ο δήμος κατακομματιάστηκε κι άρχισε η διαίρεση  σε οίκους, σε φατρίες, σε εξειδικευμένες επιδιώξεις, σε συγκεκριμένα πρόσωπα.


Η Δημοκρατία, που λέμε εμείς σήμερα, και την εννοούμε ως το δικαίωμα να μιλάνε όλοι, ξέπεσε, εξαιτίας της δημαγωγίας των ομιλητών. Κι από ένα Δήμο με σύμπνοια και ισχύ, που αποφασίζει για την μοίρα του, καταλήξαμε σε έναν λαό, που μπορεί να λέει ό,τι θέλει, και να μην τον ακούει (συνήθως) κανείς.

Και τούτο, φαίνεται πως -στα χρόνια που ακολουθήσανε- έγινε ακριβώς έτσι, γιατί οι διχόνοιες, οι διαφωνίες, οι διαγκωνισμοί για την αρχή (την εξουσία), φθείρανε τόσο πολύ το πνεύμα και  τις αναζητήσεις, ώστε ξένοι, επίβουλοι του τόπου, εχθροί και κατακτητές, βρήκανε ασθενή την ενωτική ουσία των πολιτών και των πόλεων, βρήκαν ανίσχυρη κι έρημη την Εκκλησία του Δήμου,  κι ανεμπόδιστα καταπατήσανε τα πάντα και κατάργησαν κάθε ελευθερία. Εγκατασταθήκανε εδώ και ξεκινήσανε -με το δίκιο του κατακτητή- να ορίζουνε, να διατάζουνε, να παίρνουνε χωρίς να ρωτάνε, και να ζητάνε υποταγή.

Αυτοί, οι καινούργιοι, είχανε/πήρανε πια στα χέρια τους "τα δημόσια πράγματα". Στο σήμερα και το αύριο του τόπου. Στην εξουσία της πόλης, στην εξουσία επί των ανθρώπων και των πραγμάτων (γι' αυτό και την ονόμασαν res publica δηλ. δημόσιο πράγμα, δημόσια υπόθεση). Αυτή ήτανε (και είναι κάθε φορά) η εξουσία του κατακτητή. Να διαρπάζει τα δημόσια πράγματα και αξιώματα και να εξουδετερώνει την δύναμη των πολιτών.

Αργότερα, ο  όρος republic (που προήλθε από την σύνθεση των λέξεων res+public) θα σημαίνει καθεστωτικός, συντηρητικός, φίλος της διατήρησης της καθεστηκυίας ισχύος και των προνομίων, σε αντίθεση προς τον (ελληνογενή) όρο democratic που θα σημαίνει εκείνον που πρεσβεύει την συμμετοχή όλων στα κοινά,  με ίσους όρους.

Η Δημοκρατία, η συμμετοχή δηλ. όλων στα κοινά,  με ίσους όρους,  ίσχυσε και προβαλλόταν -για καιρό- προσχηματικά. Και ίσχυσαν προσχηματικά, γιατί οι εξουσιάζοντες -που τώρα προβάλλουν ότι θα εξασφαλιστεί η ελευθερία, αυτή- την ελευθερία, την είχαν προηγουμένως εξαφανίσει! Κι είναι πια ένας τέτοιος λόγος, άδειος από κάθε ουσία και περιεχόμενο.



Γιατί, αφού η βιούμενη ελευθερία, κομματιάστηκε σε μικρές μερίδες δηλ. επί μέρους δικαιώματα και επί μέρους ελευθερίες (ελευθερία της έκφρασης, ελευθερία της συνάθροισης, ελευθερία της μόρφωσης κλπ), στην συνέχεια έγινε στείρα και ψεύτικη διακήρυξη, αφού η κομματιασμένη ελευθερία χρησιμοποιείται ως αγαθό που τάχα -από κάποιον- θα εξασφαλιστεί!

Μα η ελευθερία του προσώπου είναι φρόνημα, είναι στάση ζωής, είναι προσωπική επιλογή, είναι τρόπος ύπαρξης του προσώπου.

Η ελευθερία δεν είναι καταναλώσιμο και ανταλλάξιμο αγαθό που διανέμεται και χορηγείται, κατά (την ιδίαν ή αλλοτρίαν) βούλησιν. Που αφαιρείται και επαναχορηγείται όπως η τροφή, ή η απόκτηση αγαθών, αναλωσίμων και εξαρτημάτων, εδωδίμων ή δίκην παγίων στοιχείων επιχειρήσεων.

Από τότε που ανακαλύφθηκε η δημαγωγία, και η σοφιστεία, δεν υπήρξε εποχή και πολιτική ζωή χωρίς αυτά. Δεν υπήρξε χώρα που να μην βασανίστηκε από αυτά.

Σε πολλές περιπτώσεις η πολιτική ευτέλεια και το ψεύδος, είχαν κάποια όρια και κάποιο τέρμα. Χώρες σαν την δική μας, όμως βασανίστηκαν οικτρά από την ανήκουστη φιλαυτία και την ευτέλεια προσώπων. Κι από ψευδεπίγραφα, ανεδαφικά και χιμαιρικά και οράματα, καθώς, κι από τις τεράστιες  καταστροφές και σφαγές, που προκλήθηκαν ακόμα και στο όνομα της ελευθερίας, της προόδου ή της δικαιοσύνης, κλπ. 

Παρ' όλα αυτά, εμείς εδώ, δεν αποκτήσαμε ποτέ ένα πολιτικό κόμμα "ρεπουμπλικάνων". Γιατί δεν ταίριαζε στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα, η διαρπαγή της εξουσίας επί των δημοσίων πραγμάτων, όσο η εξώθηση και η απομάκρυνση των κρατούντων από την εξουσία, για να πετύχει την οικείωση της εξουσίας και των εξ αυτής προνομίων.

Εμείς εδώ, δεν εποφθαλμιούσαμε ποτέ την εξουσία σε μια ξένη πολιτεία. Διαγκωνιζόμασταν όμως αδιαλείπτως, για την οικείωση της εγχώριας εξουσίας.

Επίσης, εμείς, εδώ, δεν αποκτήσαμε ποτέ, ένα πολιτικό κόμμα "Δημοκρατικών". Γιατί, η πολιτική μας ιστορία είχε ασκήσει ισχυρότατη επίδραση. Είχαμε πάντα κατά νού την Εκκλησία του Δήμου. Αριστερά ή δεξιά, θεωρούμε τα πολιτικά μας κόμματα δημοκρατικά, εκτός από μόνα τα άκρα δεξιά κόμματα, που τα κατηγορούμε για μαύρο ολοκληρωτισμό, σαν να μην αποσκοπούν στον ολοκληρωτισμό  κι εκείνα από την απέναντι -την κόκκινη- όχθη.

Στην ιδιοσυγκρασία των ελλήνων άρμοζε η Δημοκρατία. Η Εκκλησία του Δήμου. Γι' αυτό και αργότερα, Εκκλησία ονόμασε και πάλι, την συνέλευση των πιστών που γίνεται για να τελέσουν ευχαριστία και να ομολογήσουν την πίστη τους στον Θεό.

Και δεν άρμοζε (στην ελληνική ιδιοσυγκρασία) η  res publica, γιατί αυτό που έκαναν στην αρχαία τους ζωή, όπως και στην νεώτερη, το έκαναν για τον εαυτό τους.

Οι άλλοι, οι συνεταίροι μας και ολόκληρη η Δύση, συνηθισμένοι στην προέλαση για κατάκτηση, για κυριαρχία και καταπάτηση, ασκούν την  res publica, γιατί  η εξουσία τους, επιβάλλεται στους άλλους, τους οποίους ασφαλώς  θεωρούν υποδεέστερους. Κι αυτό φαίνεται από το ότι οι αυταρχικές όρντινες, που δίνουν, απευθύνονται στους άλλους, κι αφήνουν απέξω τους εαυτούς τους από την συνέπεια, τα μέτρα, τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που επιβάλλουν στους άλλους.Η Δημοκρατία μας, είναι πια στάχτη. Τα δικαιώματά μας αέρας, κι οι υποχρέωσεις μας ως πολιτών, είναι μονάχα να πληρώνουμε τα σπασμένα των άλλων, και να μην έχουμε να πληρώσουμε τα δικά μας.

Η δική μας δημόσια υπόθεση, η res publica,  ανήκει (αμαχητί την εκχωρήσαμε) σε άλλους,  που ορίζουν  την (εξευτελιστική) τιμή στην οποία θα μας πάρουν τα λιμάνια μας, τα αεροδρόμιά μας, τί θα κάνουμε με τα χρέη μας, ποιά φυτά θα καλλιεργούμε, ποιά ζώα θα εκτρέφουμε, ποιά θα είναι η τιμή στο γάλα, τί φόρο θα πληρώνουμε, και με τί φύλο θα υπάρχουμε σήμερα και άλλα παρόμοια.

Ιδιωτεύοντες στην res publica της Ε.Ε. χάσαμε την ισχνή μας δημοκρατία, γιατί χάσαμε την πίστη μας στον εαυτό μας και την διάθεσή μας να γίνουμε καλύτεροι. Θέλαμε να γίνουμε σαν κι αυτούς. Αλλά εκείνοι δεν το ήθελαν αυτό. Ήθελαν να είναι οι Καίσαρες, να είναι οι Αύγουστοι στην καθημαγμένη μας πατρίδα, κι εμείς δεν το καταλάβαμε, ποτέ.

Δεν είδαμε πως οι κήρυκες κρατούσαν ήδη τα σκήπτρα που οι republicans τους είχαν δώσει, ούτε προσέξαμε πως οι κήρυκες αυτοί, δεν ήτανε ελεύθεροι δημοκράτες, αλλά δημαγωγοί και υποδουλωμένοι στην απληστία τους, που από την συμπλεγματική τους διάθεση, μας ακρωτηρίασαν σιγά-σιγά όλους.

Σήμερα πια ο όρος δημοκρατία σημαίνει οχλοκρατία των μηδενιστών, η οποία μάλιστα  επιβάλλεται με νόμο. Τον ίδιο νόμο που επιβάλλει την φίμωση των ελλόγων πολιτών, που διαφωνούν με τον μηδενισμό που εισάγεται από τον πολιτικά και ηθικά ανερμάτιστο όχλο. Γιατί σήμερα σύσσωμη η ελληνική βουλή των ουτιδανών,  αποφάσισε να ρυθμίζει ο νόμος για το φύλο και τα βιώματα των ανθρώπων, κι εμείς ως λαός κι ελληνική πολιτεία  υποστηρίζουμε την λειτουργία ανάμεσά μας εχθρικών πυρήνων και αλλοεθνών!
Οποία παράνοια!

Σημείωση: 
res= πράγμα
publicus= δημόσιος, ο ανήκων στον δήμον

Ο όρος Δημοκρατία  παράγεται από τις λέξεις  Δήμος (=οι πολίτες, ως σύνολο) + κράτος (=ισχύς) και σήμαινε,  ισχύς, δύναμη του Δήμου, δηλ. του λαού.



Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

H Αφροδίτη της Μήλου, η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι 40 κλέφτες!

Η αλήθεια που δεν σου είπαν πότε! Όταν οι Γάλλοι σκότωναν Έλληνες για να αρπάξουν την Αφροδίτη της Μήλου! Πάνω από 200 Έλληνες έπεσαν νεκροί για να υπερασπιστούν το άγαλμα… 

Διαβάζω σ' έναν ηπειρώτικο ιστότοπο πως "Πολλοί από εμάς έχουμε… επισκεφθεί το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, και έχουμε θαυμάσει τον τεράστιο καλλιτεχνικό πλούτο που φυλάσσεται σ΄αυτό το Μουσείο.
 

Ο επισκέπτης μένει έκθαμβος και άφωνος μπροστά σε έργα τέχνης που έχουν δημιουργήσει μεγάλοι καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο, όπου η αρμονία, το αισθητικό κάλλος, και η τεχνική αρτιότητα αποτυπώνονται στο καμβά, στο μπρούντζο και στο μάρμαρο.

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα τέχνης, που η διεύθυνση του Μουσείου προβάλλει με ιδιαίτερο καμάρι, είναι το μαρμάρινο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, ένα έργο που δεν έχει με ακρίβεια προσδιοριστεί από ποιον καλλιτέχνης έχει φιλοτεχνηθεί.

Το άγαλμα βρέθηκε το 1820 στη κατεχόμενη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Μήλο.

Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι το άγαλμα πουλήθηκε από τους Τούρκους στους Γάλλους και οι Γάλλοι για να το φυγαδεύσουν στο Παρίσι μετά την αγορά του, το φόρτωσαν σε ένα καράβι. Όταν οι Έλληνες της Μήλου πληροφορηθήκαν ότι το άγαλμα θα έφευγε από το νησί, ξεσηκώθηκαν για να αποτρέψουν τη φυγή του, κι’ αυτό, γιατί το θεωρούσαν μέρος του Πολιτισμού τους. Τέτοια ήταν η αντίδραση που οι Γάλλοι πυροβόλησαν και σκότωσαν μερικούς Έλληνες.

Όταν τελικά το άγαλμα φορτώθηκε στο πλοίο, οδηγήθηκε πρώτα στον Πειραιά πριν ταξιδέψει για τη Γαλλία. Κάποιοι από τους ‘Ελληνες της Μήλου πήγαν στον Πειραιά για να σταματήσουν την αρπαγή του αγάλματος.

Όπως γράφει ο Έλληνας ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης στην εξάτομη «Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821»:

Στον Πειραιά όταν μαθεύτηκε το γεγονός μαζεύτηκαν στην προκυμαία πάνα από χίλιοι άνθρωποι που προσπαθούσαν να ματαιώσουν την αρπαγή του αγάλματος. Τέτοια ήταν η αντίδραση, που συγκρουστήκαν με το γαλλικό πλήρωμα του πλοίου και τα τουρκικά στρατεύματα. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Πάνω από 200 Έλληνες πέσανε νεκροί και τελικά το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου φυγαδεύτηκε στη Γαλλία. (μάλιστα λέγεται ότι το ένα χέρι του αγάλματος μέσα στη δίνη της συμπλοκής έπεσε στη θάλασσα και χάθηκε).

Αυτοί λοιπόν οι «αμόρφωτοι» Έλληνες ψαράδες και αγρότες δώσανε τη μάχη της αξιοπρέπειας δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν το Πολιτισμό τους. Μπορεί να μην ήταν μορφωμένοι, μπορεί να μην γνώριζαν από Τέχνη όμως ένιωθαν βαθειά μέσα τους ότι το άγαλμα αυτό ήταν μέρος της ιστορίας τους, μέρος της Πολιτιστικής τους παρακαταθήκης που τους είχαν αφήσει οι πρόγονοι τους.

Αυτή η τραγική ιστορία επιμελώς παρασιωπάται για ευνόητους λόγους. Έτσι αν κάποια στιγμή επισκεφθείτε το Μουσείο του Λούβρου και θαυμάσετε την Αφροδίτη της Μήλου, θυμηθείτε ότι και σ΄αυτή την περίπτωση οι κυρίαρχες δυνάμεις της εποχής εκείνης άρπαξαν αυτό το θαυμάσιο άγαλμα που οι Έλληνες το πότισαν με αίμα".



 Την ίδια μέρα,  σ' έναν άλλο ιστότοπο, διαβάζω πως "Το κόμμα του Μελανσόν, οι "Ανυπότακτοι", έχουν ήδη υποβάλει τροπολογία στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή της γαλλικής εθνοσυνέλευσης με αίτημα την απομάκρυνση της σημαίας της Ε.Ε από το κτίριο.

Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα "Le Figaro", η αρμόδια Επιτροπή της Εθνοσυνέλευσης θα εξετάσει την τροπολογία που κατατέθηκε από τους 17 βουλευτές των "Ανυπότακτων" Γάλλων και στην οποία ζητούν την απόσυρση της σημαίας της Ε.Ε από το κτίριο "Palais Bourbon" (δίπλα στο Σηκουάνα).

Αφότου έγινε γνωστό το αίτημα των "Ανυπότακτων" Γάλλων, το κόμμα της Λεπέν "Εθνικό Μέτωπο" έσπευσε να χαιρετίσει την πρωτοβουλία της Αριστεράς."Έχουν δίκιο... Είμαστε στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, είναι φυσιολογικό να υπάρχει μόνο η γαλλική σημαία", δήλωσε ο αντιπρόεδρος της γαλλικής δεξιάς, Λουί Αλιό".


Σαν βρέθηκα στην Γαλλία, πήγα κι εγώ να δώ το Μουσείο τους, με τα θαυμαστά εκθέματα. Βγαίνοντας από μια αίθουσα με Αιγυπτιακές αρχαιότητες, ένοιωσα απέραντη ντροπή για τους συνευρωπαίους εταίρους μας.

Γιατί άραγε, χρειάστηκαν τόση ξένη ιστορία για να στολίσουν τις μνήμες της δικής τους; Είναι άραγε μνήμη της δικής τους ιστορίας, η έκθεση των αντικειμένων της αρπαγής; Και, αφού είναι γνωστό πως τα περισσότερα αποτελούν λάφυρα κατακτητικών πολέμων, γιατί δεν εκτίθενται στο πολεμικό τους μουσείο;

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το περίφημο μουσείο τους διαιωνίζει τις αρπαγές τους, κι όχι τις δημιουργίες τους. Λυπήθηκα γι' αυτούς. Το επιχείρημα, πως διέσωσαν ό,τι δεν ήταν σε θέση οι Αιγύπτιοι να διασώσουν, είναι προφανώς σαθρό. Η ιστορία δεν  είναι κάτι προς διάσωσιν. Είναι κάτι προς γνώσιν. Τα έργα τέχνης είναι πράγματι, κάτι προς διάσωση, όταν κινδυνεύουν. Κι ενώ η έκθεση των έργων τέχνης, είναι μια οικονομικά αποδοτική επιχείρηση, η έκθεση ενός εγκλήματος είναι αποτρόπαιη πράξη.

Αυτή η ίδια ντροπή, μ' έκανε με δάκρυα ν' ατενίζω την Αφροδίτη της Μήλου, την Νίκη της Σαμοθράκης και άλλα εκθέματα, κι άλλα corpora scelerorum, (σώματα εγκλημάτων), που λέμε εμείς οι νομικοί.

Το ίδιο επιχείρημα (της ασφαλούς διαφύλαξης) δεν προβαλλόταν χρόνια τώρα, από την Βρεττανία, για τα γλυπτά που αρπάχτηκαν απ' τον Έλγιν,  ξεγυμνώνοντας τον Παρθενώνα; Ακομα βρίσκονται εκεί. Όπως και τα άλλα που αρπάχτηκαν από τους Γερμανούς. Όλα βρίσκονται στα χέρα των αρπάγων.

Όποια σημαία και να βάλετε στα κλεμμένα έργα τέχνης, στην ιστορία και στο πνεύμα, όλα αυτά θα μιλάνε την γλώσσα του δημιουργού τους, και θα λάμπουνε στο φώς του ήλιου που για πρώτη φορά τα φώτισε.

Στα κοινοβούλιά σας ασφαλώς μπορείτε εσείς να μιλάτε και εσείς να αποφασίζετε για την πατρίδα σας ό,τι είναι καλύτερο γι' αυτήν. Και σκέφτομαι:  Γιατί άραγε, στο δικό μας κοινοβούλιο να αποφασίζετε εσείς αντί για τους Έλληνες;

Οίνωψ Πόντος και άλλα ενδιαφέροντα και παρεξηγημένα


Image result for εικόνες Οδυσσέας 

Ετούτο το σημείωμα γράφεται ως απάντηση σε ένα σχόλιο που έγινε στο δημοσίευμα  με τίτλο "Ερριέττα Μέρτζ (Henriette Mertz). «The Wine Dark Sea», μετφ. Ν. Ζαΐρης" που είχε αναρτηθεί καιρό τώρα, εδώ: http://www.filareti.gr/2016/01/henriette-mertz-wine-dark-sea.html

Το σχόλιο, του Ali al Yunani που αναρτήθηκε ένα χρόνο μετά (στις 6 Φεβρουαρίου 2017),   το  αντιλήφθηκα μόλις σήμερα, έχει δε ως εξής:

"Η θεωρία της Μερτζ είναι αποδεδειγμένα ψεύτικη. Η Mertz ειχε υπηρετήσει στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ και είχε κάνει διαδρομές στη βόρεια και νότια Αμερική. Γράφοντας τη θεωρία της, θέλησε να γίνει παγκόσμια γνωστή, εκδίδοντας και σχετικό βιβλίο. Μόνο που ο Ορφέας αναφέρει τον Οίνωπα Πόντο, την Μαύρη θάλασσα και αυτή έγραψε βιβλίο για «The Wine dark sea»,δηλαδή μετέφρασε κατά λέξη τον Οίνωπα Πόντ=κρασάτη θάλασσα (!!!!!) ενώ Οίνωψ Πόντος ήταν η ποιητική ονομασία του σημερινού Ευξείνου. Μόνο που Οίνωψ στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει=ΜΑΥΡΟΣ. Δηλαδή τον Οίνωπα Πόντο=Μαύρη Θάλασσα η κυρία τον ονόμασε Κρασάτο Πόντο. ΕΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! https://www.youtube.com/watch?v=pQQd7wcyBqE"

Η απάντησή μου:

Η ιδέα της Μέρτζ, ως σύλληψη είναι καταπληκτική. Και διατυπώνεται με επιχειρήματα. Δεν ελέγχω την ακρίβεια και την αλήθεια της. Η ίδια, πάντως μιλάει για dark wine sea, κι όχι για κρασάτη θάλασσα. Αυτό είναι όρος της μετάφρασης από την Αγγλική.

Ο Ομηρικός (γιατί σ' αυτόν αναφέρεται η Μέρτζ, κι οχι ο Ορφικός) συσχετισμός της θάλασσας με το κρασί, υποθέτω πως γίνεται κατά συνεκδοχήν κι όχι ως παρομοίωση. Γιατί έτσι προσφέρεται, και επί πλέον, έχει και νόημα, μέχρι σήμερα!

Εμείς, εδώ, οι Έλληνες, συχνά χρησιμοποιούμε την έκφραση "τον έφαγε η μαύρη θάλασσα" για κάποιον που χάθηκε σε ναυάγιο, αλλά και για 'κείνον που εργάζεται ως ναυτικός, κάνοντας μακρινά ταξίδια, και είναι για πολύ καιρό, μακριά από την οικογένεια και την πατρίδα του.

Συγκεκριμένα, η άγρια, η άγνωστη, η τρικυμισμένη θάλασσα, συσχετίζεται συνεκδοχικά με την "τρικυμία που προκαλεί στο μυαλό" η οινοποσία που οδηγεί σε μέθη. Και στην συνακόλουθη αίσθηση πως ο μεθυσμένος δεν ξέρει πού βρίσκεται. Όπως και στην τρικυμισμένη θάλασσα: δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και πού πάς, πού θα καταλήξεις.

Μαύρη θάλασσα, λέμε την κακο-τάξιδη θάλασσα, σε αντίθεση προς την ήρεμη, την θάλασσα σε ευχάριστη ή σε κατανοητή και ελεγχόμενη κατάσταση.  Μαύρη, σκοτεινή, άδηλη είναι η αγριεμένη θάλασσα, όπως ανασφαλές, ακατανόητο και  αδι-άγνωστο, είναι αυτό που θα ακολουθήσει όταν καταναλωθεί ανεξέλεγκτα μεγάλη ποσότητα κρασιού...


Κι όσο γα το "οίνωψ πόντος" θα πρέπει να πώ, πως δεν έχει καμμιά σχέση με τον Εύξεινο πόντο, γιατί ο τελευταίος, ως άγρια θάλασσα ονομάστηκε προς ευφημισμόν, κι όχι ποιητικά, Εύξεινος, δηλαδή φιλόξενος (ευ+ξεινος=ξένος). Για να την εξευμενίσουμε, να την καλοπιάσουμε αυτήν την θάλασσα την αποκαλέσαμε Εύξεινο Πόντο.

Ποιητικά, θα τη λέγαμε σίφουνα, λιοντάρι, θεομηνία κλπ, αποδίδοντας την άγρια, ανυπόταχτη, κατασπαρακτική, θανατερή και ανεξέλεγκτη καταστροφική της μανία, χωρίς να της αλλοιώσουμε τον χαρακτήρα αυτού που πράγματι είναι. Γιατί ποιώ δεν θα ειπεί αλλοιώνω. Μεταφραστές χωρίς φαντασία ή αδαείς θα παρομοίαζαν την θάλασσα με κρασί, στην περίπτωση αυτή.

Στην φράση "μια θάλασσα κρασί" εννούμε ασφαλώς μια τεράστια ποσότητα κρασί.

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Η αλλαγή φύλου, στην πρεμούρα της νομοθεσίας για τα βιώματα!



Image result for εικόνες κοντονής 



Σήμερα στάθηκα να παρακολουθήσω (από την τηλεόραση) την επιτροπή της Βουλής, να συνεδριάζει επί του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης με θέμα: "Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου- Εθνικός Μηχανισμός Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του Σχεδίου Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού". Ουφ! Τόσα πολλά λόγια για να περιγράψουν μια πολιτική κούφια, άδεια από κάθε νόημα και μακριά από τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αλλη μια φορά η αριστερή μας κυβέρνηση "προστατεύει δικαιώματα".
Είπε ο υπουργός πως το νομοσχέδιο είναι τόσο σημαντικό, γιατί μας παραχωρεί νομική αναγνώριση βιωμάτων! Δηλαδή, των βιωμάτων, εκείνων των ανθρώπων που άλλοτε αισθάνονται άνδρες, άλλοτε γυναίκες, κι άλλοτε ό,τι άλλο θέλουν ή προκύπτει!

Πόσο βαρειά φιλοσοφία, και πόσο ισχυρό επιχείρημα για να μας πείσει η κυβέρνηση, ότι αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας σήμερα!

Μα είμαστε σοβαροί; Και τί θα γίνει με τα δικά μας τα βιώματα, που βλέπουμε σήμερα να μας περνάνε για χαζούς καθώς μας λένε για δικαιώματα που μπορούμε να ασκούμε, και την επομένη μας δημιουργούνε καταστάσεις απαγορευτικές για να ζήσουμε; Με ποιό νομοθέτημα θα μας προστατέψουν; Ή μήπως εμείς δεν χρειαζόμαστε προστασία από την πολιτική αχρειότητα, την δημαγωγία και την πολιτική ανικανότητά τους; Ή μήπως νομίζουν πως ο απροσανατόλιστος πολιτικός λόγος θα χαθεί κάτω από τον ακατάσχετο και άσχετο βερμπαλισμό;

Κύριε υπουργέ,
στην Ελλάδα η προσωπική ελευθερία, αναγνωρίζεται (με το άρθρο 5 του Συντάγματος) στον καθένα, και του επιτρέπει να αισθάνεται στην προσωπική του ζωή όπως θέλει, και να φέρεται όπως επιθυμεί, Κι αυτή η προστασία είναι πράγματι μοναδική. Άλλο είναι το θέμα!

Η  ελευθερία ιστορείται  ως εδώ εδρεύουσα,  μονίμως και από αρχαιοτάτων χρόνων. Και μάλιστα ως προστατευομένη από τον καθένα μας. Εδώ, για την ελευθερία μας, πεθαίνουμε. Εδώ, για την ελευθερία μας, πολεμάμε.

Προφανώς το ζήτημα είναι άλλο. Το ζήτημα είναι η αποχαύνωση, η αποδυνάμωση της κριτικής στάσης και ικανότητας των πολιτών, και γι' αυτό ξεκινάει από τα 15 η επιχείρηση. Για να ακινητοποιήσουμε κάθε αντίδραση στα επερχόμενα, κι αυτό θα το πετύχουμε αν χτυπήσουμε στο ξεκίνημα. Από γεννησιμιού του ανθρώπου, λοιπόν!

Δεν πληρώνω, είμαι αγανακτισμένος, διαδηλώνω για ό,τι φανταστείς, κλείνω τα πανεπιστήμια και τα σχολεία, μπαχαλεύω την πόλη και σοβιετικοποιούμε το κράτος. Αυτά είναι τα πεπραγμένα σας.

Σήμερα νομοθετείτε για την "δημοσιοποίηση και επιβολή κάποιων βιωμάτων"! Μήπως αύριο θα νομοθετήσετε για την επιβολή κάποιων ψυχικών καταστάσεων ή συναισθημάτων; Είναι άραγε αυτή η "δουλειά" του νόμου; Μπορεί ο νομοθέτης να θεσπίζει ως ρυθμιστικό της κοινωνίας κανόνα τον τρόπο βίωσης και έκφρασης των συναισθημάτων, των βιωμάτων ή των διαθέσεων των πολιτών;

Μάλλον, χάσατε τον μπούσουλα!



Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Μαμάδες, κόρες και γιοί!

Image result for εικόνες γάμος 


Διαβάζω στην αιχμή  (aixmi.gr) το άρθρο της Μαρίας Παναγοπούλου και σκέφτομαι ότι άλλος έχει το όνομα κι άλλος έχει την χάρη! Ο λόγος; η συχνότατα κατασυκοφαντούμενη (άλλοτε δικαίως κι άλλοτε αδίκως)  ως υστερική "μαμά των αγοριών", έχει και τον αντίποδά της! Στην συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, υπολείπεται σημαντικά έναντι μερικών "μαμάδων των κοριτσιών"! Φαίνεται, πως πολλές μαμάδες, ξεχνάνε ότι είναι μαμάδες παιδιών, κι ότι θά 'πρεπε απλώς να θέλουν το καλό στη ζωή των παιδιών τους. Γράφει, λοιπόν, η Μαρία Παναγοπούλου:

"Μαμαδοπαρέα, με παιδιά μεταξύ 16 και 20 ετών, κουβεντιάζει για την ερωτική ζωή των βλασταριών τους. 
 "Εμένα ο γιος μου, βγήκε μονογαμικός" σχολιάζει η μάνα νούμερο ένα για το 20χρονο μοναχοπαίδι της, με ένα κρυφό καμάρι στην φωνή της.
"Εσύ φταις" την κατακεραυνώνει η μάνα νούμερο δύο, μητέρα μιας κόρης 16 κι ενός γιου 18 χρονών.
"Τι εννοείς φταίει;" αντιδρά η νούμερο τρία, κοριτσομάνα.
"Φταίει αγάπη μου! Είναι φανερό ότι κάποιο λάθος έκανε στην ανατροφή του παιδιού της και βγήκε μονογαμικό. Αγόρι και μονογαμικό; Πού ακούστηκε; Ο άντρας πρέπει να έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα, αλλιώς είναι ένας βουτυρομπεμπές που από το βρακί της μάνας του, μπαίνει στο βρακί της γυναίκας του".
"Μα τι αρρωστημένες απόψεις είναι αυτές;" αναρωτιέται η "ένοχη" μάνα του μονογαμικού. "Άσε που όταν ένας άντρας έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος από κεκτημένη ταχύτητα να συνεχίσει να τα κάνει και σαν οικογενειάρχης. Κι αυτό οδηγεί μαθηματικά στη δυστυχία ή και τη μοναξιά".
"Τι ακούνε τα αυτιά μου και δεν σηκώνονται να φύγουν;  Ξέρεις εσύ άντρα να είναι δυστυχισμένος επειδή έχει πολλές γκόμενες στη ζωή του; Άσε μας καλή μου με αυτά τα φιλοσοφημένα. Αυτά μας φάγανε" εξανίσταται η μητέρα νούμερο δύο.
"Εγώ πάντως ξέρω γυναίκες που είναι δυστυχισμένες στο πλευρό τέτοιων αντρών. Και επειδή εμείς οι δυο έχουμε και κορίτσια, πώς θα αισθανόσουν αν η κόρη σου παντρευόταν έναν άντρα με πολλά χιλιόμετρα που θα παρέμενε λάτρης των πολλαπλών διαδρομών και μετά τον γάμο τους;" παρεμβαίνει εμφανώς αγανακτισμένη η νούμερο τρία.
Η σιωπή που σκεπάζει την ομήγυρη, είναι ενδεικτική της απάντησης που θα ακολουθήσει.
"Τι σχέση έχει η κόρη μου στην κουβέντα μας; Αν είναι ξύπνια και έχει πάρει τα μαθήματα που της έδωσα μεγαλώνοντάς την, θα βρει εναν καλόβολο, μονογαμικό βουτυρομπεμπέ να περάσει ζάχαρη. Αν θέλει τον άτακτο, κακό του κεφαλιού της. Και στην τελική, αν σε όλα τα άλλα του είναι σωστός και της εξασφαλίζει μια καλή ζωή, ας κάνει λίγο και τη χαζή. Οι γιαγιάδες μας που ζούσαν έτσι, χαμένες βγήκαν; Αυτό που πρέπει να ξέρει μια γυναίκα είναι ότι ο προορισμός της είναι το νυφικό κι αυτά τα μοντέρνα που λένε για καριέρες και ελευθερίες, είναι για να περνάει η ώρα μας".
 
Τι να σχολιάσω εγώ; Μια ευχή μόνο να κάνω: να πάψουν κάποτε οι γονείς, μανάδες και πατεράδες, να παράγουν δυστυχία... Θηλυκού και αρσενικού γένους... "
*********

Διαβάζοντας αυτά, έκανα μια προσγείωση τόσο ανώμαλη, που ακόμη πονάω! Το να επιζητείς υπευθυνότητα από το παιδί σου για την ζωή του, είναι -όπως φαίνεται-... ανατριχιαστικό! Το να συμβουλεύεις συνέπεια και σεβασμό είναι ανεδαφικό και καθυστερημένη αντίληψη.

Όπως φαίνεται, κύριο μάθημα στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει γίνει στην εποχή μας, η διδασκαλία στην καπατσωσύνη, την κοροϊδία, το βόλεμα, την απόλαυση και την προσωπική εξυπηρέτηση έστω και με ηθική ανοχή, αρκεί να συντρέχουν οικονομικά ωφελήματα!

Ναι, Μαρία,συμφωνώ!

Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν να παράγουν δυστυχία, και οι νέοι να διαλέγουν αν θα μιμηθούν τους γονείς τους στις τυχόν μικρότητές τους, ή αν θα γίνουν καλύτεροι από αυτούς. Αν θα γίνουν μικρά κι ασήμαντα ανθρωπάκια ή αν θα αναχθούν σε πρόσωπα με συναισθηματική νοημοσύνη κι ευγένεια ψυχής, με ήθος, με σεβασμό και προσήνεια καθώς θα πραγματώνουν τις δικές τους τις αρχές, με τις οποίες θα θέλουν, φαντάζομαι, να ζήσουν την δική τους την ζωή και να την κάνουν καλύτερη, από αυτή που έμαθαν ως παιδιά.

Ο άνθρωπος, ως κοινωνικό όν, δεν μένει όπως τον "έπλασε" η μάνα του. Επηρεάζεται από τον κόσμο, από την μόρφωσή του, διαφοροποιείται, αλλάζει, εξελίσσεται, ερωτεύεται, κι ο ίδιος πια επιλέγει τον δρόμο του. Το αν θα διαλέξει να χαράξει τον δικό του τον δρόμο ή να ακολουθήσει τον δρόμο ενός άλλου, είναι θέμα του ιδίου. Πάντως, το πιο επικίνδυνο πράγμα στον νέο -για την ζωή του- είναι η ηθελημένη ή η μη συνειδητοποιημένη ευήθεια. Aντίστοιχα, το πιο επικίνδυνο πράγμα από εκείνα που κάνει ο γονιός για το παιδί του είναι η άκαιρη και υπερβολική προστατευτικότητα προς το παιδί του, όπως και κάθε υστερόβουλη προσπάθεια για χειραγώγηση της ζωής του, μη εξαιρουμένης και της σχέσης του με το άλλο φύλο.

Αυτά βέβαια είναι γενικότητες, που δεν λύνουν κανένα συγκεκριμένο και υπάρχον πρόβλημα, αλλά εμένα με δεσμεύει εκείνη η διαβεβαίωση που- νεοείσακτη πρωτοετής- έδωσα στο Πανεπιστήμιο: "...βιώσομαι κατ' επιστήμην...", και γι' αυτό τα σκέφτομαι με κάποια ευρύτητα κι όχι κατά περίπτωση. Και τούτο, γιατί  καμμιά περιπτωσιολογική κατάστρωση δεν μπορεί να δώσει άξονα συμπεριφοράς, και κανένας κατάλογος δεν θα σταθεί καθολικός και πλήρης, που να δίνει οδηγίες περί του πρακτέου για κάθε περίσταση. Και γιατί ένα τέτοιο συνταγολόγιο (δράσεων ανά περίπτωση) δεν χρειάζεται σε έναν άνθρωπο με κρίση και διάκριση.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι "επιστήμη", και ο κόσμος που κρύβει η ψυχή του ανθρώπου είναι το πιο δύσκολα διαγνώσιμο αντικείμενο, το οποίο, καθώς επικοινωνούμε με τους άλλους, πρέπει πάντα να το μελετάμε με λεπτότητα, σε βάθος, με επιμονή και με σεβασμό, γιατί η ψυχή τραυματίζεται, πονάει και οι άνθρωποι υποφέρουν...

Κι αν τα διάφορα συμπλέγματά μας, μας κάνουν να βλέπουμε ως υπεύθυνους για την ταλαιπωρία μας τους άλλους, ας καλλιεργήσουμε τις πνευματικές μας δυνάμεις, να ξεπερνάμε τα βασανιστικά μας  συμπλέγματά και να θωρούμε τη ζωή όπως είναι: Στίβος άθλησης για όλους, και για α παιδιά μας! Όπου ο καθένας θα λαβαίνει τον στέφανο που αντιστοιχεί στην προσπάθεια που ο ίδιος κάνει.