Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

Το νέο πολιτικό σκηνικό


Image result for εικόνες πολιτικό σκηνικό 

Οι κάλπες ανέδειξαν πως τα πολιτικά πράγματα πράγματα στην Χώρα μας άλλαξαν. Ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει. Ο τρόπος που η αριστερά βλέπει την κοινωνία.

Η νέα κυβέρνηση που αναδείχθηκ με την νίκη της Νέας Δημοκρατίας θα έχει προβλήματα που δεν τα είχε καμμία προηγούμενη, σε αυτόν τον βαθμό.

Δεν έχει μόνο να κυβερνήσει την Χώρα, σε μια οικονομικά δύσκολη στιγμή. Έχει να κυβερνήσει μια χώρα, με πολίτες, που στο συντριπτικό τους ποσοστό, είναι απαίδευτοι και ανάγωγοι. Δεν ήταν από πάντα έτσι, τα πράγματα στην Ελληνική κοινωνία. Αγράμματους είχαμε πολλούς, ανάγωγους όμως όχι και τόσους.

Χαρακτηριστικό δείγμα της απαιδευσίας των σύγχρονων ελλήνων, αποτελούν και πολλοί (με εξέχουσες θέσεις, ακόμη και) από τους πολιτικούς, οι οποίοι δεν κατανοούν το περιεχόμενο των όρων που χρησιμοποιούν για να εκφραστούν. Δεν κατανοούν ούτε το περιεχόμενο, το νόημα και τις συνέπειες των πολιτικών θέσεων που ευαγγελίζονται ότι θα υπηρετήσουν ή των αξιακών συστημάτων που οραματίζονται να σαρκώσουν.

Το πράγμα καθίσταται πλέον επικίνδυνο, όταν αυτοί κατέχουν θέσεις εξουσίας και ευθύνης. Ευτυχώς, απαλλαχτήκαμε, προς ώρας, από ένα τέτοιο δείγμα.

Το πράγμα δεν είναι λιγώτερο επικίνδυνο, όταν ευαγγελίζεσαι πως οι τεχνοκράτες θα κυβερνήσουν και θα  λύσουν τα προβλήματα του τόπου. Γιατί η κοινωνία δεν είναι μηχανή, για να την λαδώσεις, ούτε υπολογιστής, για να τον προγραμματίσεις σωστά, μια και καλή.

Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται άγρυπνη φροντίδα, αξιολόγηση και ευθύνη για κάθε βήμα, κάθε μέρα. Όπως ένα παιδί. Το παιδί χρειάζεται την μητρική αγκαλιά και την ιατρική φροντίδα, όπως και την παιδαγωγική μέριμνα και πειθαρχία. Την ενθάρρυνση της τόλμης και της πρωτοβουλίας, την υποχρέωση της εργασίας, αλλά και της ανταμοιβής. Το παιδί δεν χρειάζεται να "κυνηγάει τα όνειρά του" όταν είναι δύο χρόνων, αλλά πρέπει να γνωρίζει που βρίσκεται και από πού ήρθε. Ωστε, μετά από καιρό παίδευσής του, καλλιέργειας και προσωπικής προσπάθειας και εργασίας, να μπορεί να οραματιστεί το πώς να αλλάξει το "εκεί που βρίσκεται" και να πειραματισθεί για το " μέχρι πού μπορεί και θέλει να φτάσει". Δεν θα τ΄ αλλάξει όλα εξαφανίζοντας, ή τρελλαίνοντας, απλώς, όλους τους άλλους.

Η φροντίδα που η κοινωνία χρειάζεται σήμερα, ξεκινάει από τα αρχικά. Από το εισαγωγικό παιδευτικό στάδιο! Στο δημοτικό σχολείο, είναι πια αργά. Εκεί, φτάνει ένα παιδί με έτοιμο χαρακτήρα, μεγάλο εγώ, αναιδή γλώσσα, απέχθεια για τον απέναντι και άρνηση συμμετοχής, σε ό,τι  δεν έχει το πάνω χέρι.

Σε πολλές από τις εκδηλώσεις του δημόσιου βίου μας,  βιώνουμε αυτή την εμπειρία: κινήματα δεν πληρώνω (τα αυτονόητα), πολιτικές αποποίησης ευθυνών (εγώ δεν ήξερα), αντιποίηση αστυνομικής/δικαιοδοτικής/νομοθετικής αρχής και εξουσίας, αντιεπιστημονική χρήση της επιστήμης, και παραποίηση της Ιστορίας. Κατάργηση της μαθητικής εργασίας, μείωση των μαθημάτων και της ύλης, επιδίωξη ρήξης της κοινωνικής συνοχής με  επιλεκτική ρητορική, με την οποία άλλοτε επιβάλλεται η πολιτική ορθότητα αλλάζοντας το περιεχόμενο της γλώσσας, κι άλλοτε με τον διχαστικό λόγο για να εξεγείρονται τα πλήθη σε "επανάσταση" κατά της λογικής και της αποτελεσματικότητας που εμφανίζονται ως οι μάσκες (του τυραννικού) αντίπαλου πολιτικού δέους...

 Ο κ. Τσίπρας, όταν πήρε την κομματική πλειοψηφία, πήρε και τους ΑΝΕΛ "που δεν θα μας πρόδιδαν ποτέ", κι έκανε την κυβέρνηση της "πρώτη φορά Αριστεράς".

Ο κ. Μητσοτάκης πήρε την πλειοψηφία του λαού και υποσχέθηκε ότι θα γίνει κυβέρνηση "όλων των Ελλήνων".  Κι εμείς, αυτό θέλουμε. Μια κυβέρνηση για όλους τους Έλληνες. Τους Έλληνες, όμως.

Δεν θέλουμε μια κυβέρνηση για εγγλέζους, γερμανούς, αμερικάνους, φραντσέζους, ή ό,τι άλλο. Θέλουμε μια κυβέρνηση που δεν θα ντρέπεται να άρχει Ελλήνων, και δεν θα θέλει να μας κάνει ολλανδούς (ή ό,τι άλλο!). Μια κυβέρνηση που θα μιλάει απλά για το σήμερα, θα εργάζεται για το αύριο όλων μας, και θα δείχνει αν  γνωρίζει γιατί και πόσοι δρόμοι της ιστορίας και της ζωής μας είναι έξωθεν κομμένοι, αποκομμένοι και απαγορευμένοι, και έσωθεν πολεμούμενοι, γκρεμισμένοι και συκοφαντημένοι. Θέλουμε μια κυβέρνηση που δεν θα θέλει να ακυρώσει την ιστορική μας διαδρομή και την πνευματική παραγωγή αυτού του τόπου, για να μας προσδέσει ανεπιφύλακτα και αναντίρρητα, σε ένα άρμα που το έφτιαξαν με τα διαμάντια της Αφρικής, το σέρνουν τα άλογα της Αραβίας και κάνουν βόλτα με αυτό οι άρχοντες της Ευρώπης, οι οποίοι μιλάνε με τα κείμενα και τα επιχειρήματα των Ελλήνων σοφών, δραματουργών, φιλοσόφων, και τις πανανθρώπινες αρχές του Ευαγγελίου (που το πετάξανε από τα σχολεία κι από την ζωή τους) χρησιμοποιώντας τις λόγχες της Ρώμης για να επικρατήσουν οι απόψεις τους.

Κι αν η γερμανία έχει όλη την πολιτική ευθύνη για το δάνειο του χασάπη της Ευρώπης, το οποίο όμως δεν θα μας επιστραφεί, γιατί "είναι ηθικό πλέον το ζήτημα", είναι κρίσιμης σημασίας, να γνωρίζουν οι φίλοι μας ότι ούτε εμείς είμαστε ανήθικοι. Ασφαλώς κι έχουμε όλη την πολιτική ευθύνη για την "βοήθεια" που πήραμε,με το εκ των προτέρων αζημίωτο, γι΄αυτούς, βέβαια. (Κάτι ήξεραν αυτοί από ανεκπλήρωτες ηθικές δεσμεύσεις...)...

Η νέα κυβέρνηση πρέπει να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την παιδεία. Το τί θα διδάσκεται στο πρώτο σχολείο, δεν είναι, κυρίως, θέμα πολιτικής, ούτε ιδεολογίας. Είναι θέμα παιδαγωγού. Οι παιδαγωγοί γνωρίζουν πώς αναπτύσσεται και καλλιεργείται η προσωπικότητα του νέου ανθρώπου. Αλοίμονο, όμως,  αν ο παιδαγωγός ενεργεί ως φορέας πολιτικής και ιδεολογίας!

Το επισημαίνω, γιατί, με τις ιδεολογίες, πλάθουμε και τους αντίστοιχους ανθρώπους!

Αν υποθέσουμε πως οι "άνθρωποι πρέπει να είναι χρήσιμοι", πρέπει να αναρωτηθούμε, αμέσως, "χρήσιμοι σε ποιόν;" κι ας μην κοροϊδεύουμε τους πολίτες με τις χρήσιμες γνώσεις. "Χρήσιμες" είναι οι γνώσεις που σε κάνουνε άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να σκεφτεί, να κρίνει, να επιλέξει. Δεν σε κάνει η εξειδίκευση να πατάς συγκεκριμένα κουμπιά, ή να απλώνεις για 45 πόντους το χέρι σου.
Οι άνθρωποι που είναι χρήσιμοι σε κάποιον, δεν είναι χρήσιμοι στον εαυτό τους και στην ζωή τους. Σίγουρα, κάθε άνθρωπος είναι φορέας και μιας συγκεκριμένης, αντιστοίχως, κουλτούρας. Η κουλτούρα, όμως, δεν είναι "φορέας" κανενός ανθρώπου!

Οι άνθρωποι, καλόν είναι, να είναι ωφέλιμοι (να προσθέτουν αξία) στον εαυτό τους, για να αισθάνονται πληρότητα και ευφορία με την ζωή τους, και για να μπορεί η ζωή τους να ωφελεί και πολλούς άλλους, μέσα από το παράδειγμα, τα χρηστά τους ήθη, τα έργα, τις αξίες και τα οράματα που έχουν.

Οι οικονομικές διευθετήσεις, ή η καλή λειτουργία μιας μηχανής, δεν κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Γιατί, οι άνθρωποι προϋπάρχουν των έργων τους, τα οποία δεν μπορεί να αναιρούν τον λόγο και το νόημα της ζωής τους.

Από την Κυβέρνηση του, κ. Μητσοτάκη, συμπερασματικά, χρειαζόμαστε
  • μέριμνα κατά της απαιδευσίας, 
  • μέριμνα για την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών και της ιδιοκτησίας τους, 
  • την οικονομική και εθνική ασφάλεια της Χώρας, 
  • αλλά και την εθνική μας αυτοδύναμη ύπαρξη 
  • και την παρουσία στο σχεδιασμό της τύχης και της πορείας της ευρωπαϊκής οικογένειας,
  • ανατρέποντας την μέχρι σήμερα -αξιακή μας- περιφρόνηση από αυτήν
  • κι εγκαθιδρύοντας μια δημιουργική -κι όχι απλώς καταναλωτική- κατανόηση της ένταξής μας σ' αυτήν.

Το θέατρο που είχε κρυφτεί πίσω από ένα βουνό



Το θέατρο που είχε κρυφτεί πίσω από ένα βουνό


Αντιγράφω, το άρθρο της Αγγελικής Κώττη,  σχετικά με
το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου κάθε καλοκαίρι δίνονται παραστάσεις αρχαίου δράματος, είναι ίσως το τελειότερο αρχαίο θέατρο. Κι όμως, το θέατρο αυτό, που μπορεί να φιλοξενήσει έως και 14.000 θεατές και διαθέτει τέλεια ακουστική, είχε επί πολλούς αιώνες κρυφτεί από τα μάτια του κόσμου. Καθώς δημιουργήθηκε σε μία χαράδρα, δεν ήταν δύσκολο να αποτελέσει μέρος του Κυνόρτιου όρους, το οποίο βρίσκεται πάνω του, και να φτάσει μέχρι τις μέρες μας με λίγες αβαρίες.

Το μνημείο αναζήτησε και εντόπισε ο Παναγής Καββαδίας, φημισμένος αρχαιολόγος του 19ου αιώνα (αλλά και πολύ δύσκολος άνθρωπος και προϊστάμενος). Όταν, στα 1881κατάλαβε πού ήταν, από το σχήμα του κοίλου του, όταν δηλαδή το εντόπισε ενσωματωμένο από τον Χρόνο στην πλαγιά του βουνού, διαπίστωσε πως το μέρος είχε μετατραπεί σε δάσος. Χρειάστηκε μία εβδομάδα για να κοπούν τα δέντρα και πολύς καιρός για να αποκαλυφθούν τα μάρμαρα κάτω από 1,5μ χώμα. Συνέχισε τις ανασκαφές μέχρι και το 1883, μέσω της Αρχαιολογικής Εταιρείας με μόλις 800 δραχμές στην τσέπη.

Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, όπου βρίσκεται το αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου ήταν από τα μεγάλα πανελλήνια ιερά της αρχαιότητας. Ανήκε στην πόλη της Επιδαύρου, μια μικρή πόλη-κράτος των κλασικών χρόνων που βρισκόταν στην κοντινή, δυτική ακτή του Σαρωνικού, στη θέση της σημερινής κωμόπολης της Αρχαίας (Παλαιάς) Επιδαύρου.

Τα οικοδομήματα του Ασκληπιείου-κτίρια λατρείας, αθλητικές εγκαταστάσεις, θέατρο, λουτρά κλπ- απλώνονταν σε μια ορεινή κοιλάδα περιβαλλόμενη από βουνά. Το Ασκληπιείο συνέδεε με την πόλη της Επιδαύρου δρόμος, μεγάλα τμήματα του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα σχεδόν παράλληλα με την σύγχρονη άσφαλτο.

Όπως αναφέρει η Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Επιδαύρου, «το Θέατρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου οικοδομήθηκε στη δυτική πλευρά του Κυνορτίου όρους, στα τέλη της Κλασικής εποχής, γύρω στο 340-330 π.Χ., στο πλαίσιο της γενικής ανοικοδόμησης του ιερού και χρησιμοποιήθηκε τουλάχιστον έως τον 3ο αι. μ.Χ. Το μοναδικό αυτό μνημείο, το τελειότερο και διασημότερο αρχαίο ελληνικό Θέατρο, το οποίο συνδυάζει την κομψότητα με την τέλεια ακουστική, είναι κατά τον Παυσανία, έργο του Πολύκλειτου (του Νεώτερου), του δημιουργού της Θόλου στο ίδιο ιερό.

Το μνημείο κτίστηκε για να τελούνται σ΄ αυτό οι μουσικοί, ωδικοί και δραματικοί αγώνες των Ασκληπιείων. Επίσης δίνονταν σ' αυτό παραστάσεις δραμάτων, που συμπεριλαμβάνονταν στην λατρεία του Ασκληπιού. Στα μέσα του 2ου αι. π.Χ., το κοίλο του επεκτάθηκε και η χωρητικότητα του από περίπου 8.000 αυξήθηκε σε 13.000-14.000 θεατές. Την ίδια εποχή διαμορφώθηκε το σκηνικό οικοδόμημα έτσι ώστε οι ηθοποιοί να παίζουν αποκλειστικά στο λογείο, δηλ. στην εξέδρα πάνω από το προσκήνιο, και όχι πλέον μπροστά σ' αυτό. Κατά την Ρωμαιοκρατεία διατήρησε τα χαρακτηριστικά του ελληνικού Θεάτρου, ακόμη και μετά την επισκευή του από τις καταστροφές που υπέστη κατά την εισβολή των Ερούλων το 267 π.Χ., κυρίως στο σκηνικό οικοδόμημα.»

Το κτισμένο με πωρόλιθους σκηνικό οικοδόμημα ήρθε στο φως ερειπωμένο. Αποτελείται από το προσκήνιο και μία διώροφη σκηνή, πλαισιωμένη με παρασκήνια. Αρχικά είχε δύο κιονοστοιχίες με πεσσούς, η μία στην πρόσοψη του προσκήνιου, διακοσμημένη με ιωνικούς ημικίονες και η άλλη στην πίσω πλευρά της ισόγειας αίθουσας της σκηνής. Στα μέσα του 2ου αι. π.Χ. η πλευρά αυτή κλείστηκε, ενώ αντιθέτως στην πρόσοψη του ορόφου της σκηνής διανοίχτηκαν πέντε προσβάσεις προς το λογείο. Μεταφέρθηκαν τότε από το προσκήνιο στον όροφο οι κινητοί πίνακες ζωγραφικής, που τοποθετούνταν ανάμεσα σε πεσσούς για την διαμόρφωση του σκηνικού ανάλογα με το δράμα που παιζόταν. Το σκηνικό οικοδόμημα διακοσμούσαν και γλυπτά, από τα οποία ελάχιστα διασώθηκαν.

Σύμφωνα με τον Καββαδία, φαίνεται ότι στην αρχή γκρεμίστηκε το ημικυκλικό τείχος, που περιέβαλε το κοίλο. Εξαιτίας αποκοπής ξυλείας, ή για άλλους λόγους, άρχισε η κατολίσθηση χωμάτινων όγκων από το Κυνάρτειο όρος πού κατακάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος του κοίλου. Αργότερα, ακολούθησε μεγάλος σεισμός, όπως αποδεικνύει ο τρόπος πού έπεσαν οι λίθοι της κρηπίδας. Με αυτόν το σεισμό έπαθε ζημιές το διάζωμα, πού διαιρούσε το κοίλο στην πάνω και κάτω ζώνη, και μετακινήθηκαν τα περισσότερα από τα καθίσματα. Τότε φαίνεται ότι έπεσε και η σκηνή.

Στη συνέχεια η σκηνή φαίνεται ότι οικοδομήθηκε και χρησίμευσε σαν κατοικία, ενώ στους χρόνους της Τουρκοκρατίας κατασκευάστηκε και καμίνι στην ανατολική πλευρά της.

Η αρμονία αυτού του υπέρλαμπρου μνημείου οφείλεται στον μοναδικό του σχεδιασμό βασισμένο σ' ένα κανονικό πεντάγωνο, στο οποίο εγγράφεται η ορχήστρα, καθώς και στη χρήση τριών κέντρων για την χάραξη των καμπύλων σειρών των εδωλίων του κοίλου. Περίφημη είναι και η ακουστική του Θεάτρου αυτού.

Από το 1954 πραγματοποιούνται στο φυσικό τους χώρο κάθε καλοκαίρι παραστάσεις αρχαίου δράματος.

Το θέατρο λειτούργησε επί αρκετούς αιώνες. Το 395 μ.Χ. Γότθοι που εισβάλλουν στην Πελοπόννησο προκαλούν σοβαρές καταστροφές στο Ασκληπιείο. Το 426 μ.Χ. ο Μέγας Θεοδόσιος απαγορεύει με διάταγμα τη λειτουργία των Ασκληπιείων και το ιερό της Επιδαύρου κλείνει οριστικά ύστερα από σχεδόν 1.000 χρόνια λειτουργίας. Φυσικές καταστροφές και ανθρώπινες επεμβάσεις ολοκληρώνουν την ερήμωση του χώρου. Το κοίλο του θεάτρου θάβεται σε προσχώσεις μικρού βάθους και διασώζεται. Αντιθέτως, τα προεξέχοντα ερείπια της σκηνής λεηλατούνται συστηματικά καθ’ όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας.

Το 1988, το θέατρο εντάσσεται μαζί με ολόκληρο το Ασκληπιείο στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2019

Το "ήθος της Αριστεράς"


Image result for εικόνες το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς 

Διαβάζοντας εδώ ένα άρθρο με τίτλο "Ηθικά πλεονεκτήματα ή ηθικά μειονεκτήματα;", θαρρώ πως πρόκειται για μια εύστοχη και καίρια ματιά στην πολιτική μας τραγωδία.

Ναί μιλάμε για τραγωδία: δηλαδή πολιτική ανοησία, ευτελισμός, χρηματισμός, δημαγωγία, αναποτελεματικότητα, πολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα, αντιφατικότητα, αυτοκαταστοφικότητα, συκοφαντία, εχθρότητα, λαϊκισμός, απειθαρχία στην λογική, πολιτικός εγωκεντρισμός, πολιτική αυθαιρεσία, κατάχρηση εξουσίας, νεποτισμός, ιδιοτέλεια, πολιτικός ρατσισμός, και τόσα άλλα,
που κατά καιρούς μετέρχονται πολλοί πολιτικοί [για ίδιον -ασφαλώς- όφελος, αλλά και εν ταυτώ, δυστυχώς, διδάσκουν τους πολίτες να πράττουν για τους εαυτούς τους το ίδιο] ως μέσα προς κατάκτηση  της εξουσίας ή την διατήρησή της, σαν την κατέχουν.

Είναι πράγματι, τραγωδία, όταν 
  • οι αριστεροί εκβιάζουν και απειλούν, αυθαιρετούν, δημαγωγούν και προκαλούν, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους την σοβιετοποίηση της Χώρας σήμερα, ή την σοβιετική της (κάποτε) δορυφοροποίηση, αλλά πάντα την κατάκτηση της εξουσίας, όπως συμβαίνει και σήμερα, με την ιδεοληπτική και αντισυνταγματική άσκηση της εξουσίας.
  • και οι σύγχρονοι δεξιοί (και οι άλλοι), πλειοδοτούν στην ανοησία για να φανούν αρεστοί στους πολλούς, ή ανοήτως πολιτευόμενοι, υιοθετούν εκμαυλιστικά προτάγματα και ανέχονται την αταξία του μπάχαλου.
Ήρθε πια ο καιρός, ώστε η κοινωνία μας να  αναδείξει αξίες και στόχους κοινωνικής προόδου και ανάπτυξης, δηλαδή όχι μόνο "λεφτά και χρησιμότητα", αλλά Παιδεία [ώστε κάθε άνθρωπος να έχει και να μπορεί να αποκτήσει την δημιουργική ικανότητα, για να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής: φιλομάθεια, άσκηση, έκφραση, επιχειρείν, κλπ.] και εθνικό όραμα, αξιοπρέπεια, και ευθύνη.

Η πρόκληση είναι μπροστά μας. Και, πρόκληση στη ζωή μας, είναι ό,τι δεν μας αποκοιμίζει, ό,τι μας κινεί, ότι μας καίει, ότι ονειρευόμαστε. Γι' αυτό μας χρειάζεται Παιδεία, εθνικό όραμα, αξιοπρέπεια και ευθύνη: δηλ.ένα σύστημα αξιών και προσωπική καλλιέργεια για την νοηματοδότηση της ζωής μας, ένα στόχος που να ενώνει όλους τους Έλληνες, αξία στην προσωπικότητα και στην ανθρωπιά μας, και προσωπική μας συν-ευθύνη για όλα τούτα.

Ας μην ονειρευόμαστε μόνο τις παρελάσεις για τον σεξουαλικό μας προσανατολισμό. Είναι -τόσο στενά- προσωπικό πρόταγμα, κι είναι τόσοι οι προσανατολισμοί, όσοι και οι άνθρωποι! Ας μην ονειρευόμαστε μόνο τις διακοπές στα κόττερα των πλουσίων, ή την τηλεοπτική..."δύναμη της αγάπης"  με κύριο θέμα την εναλλαγή ερωτικών συντρόφων.

Το ζητούμενο είναι να έχουμε, να αποκτήσουμε δηλαδή, μια Πολιτεία, που θα ασχολείται
  • και θα θεωρεί σπουδαίο πράγμα το να παρέχει ένα κοινωνικό όραμα, 
  • τα μέσα 
  • και τον τρόπο για πλήρη νοηματοδότηση του βίου των ανθρώπων 
  • και να θεωρεί ως προτεραιότητά της αυτήν την νοηματοδότηση (=την ευτυχία των ανθρώπων), 
  • κι όχι την -επί πληρωμή των δημοσίων λειτουργών- "ανοησιοδότηση" (ας μου επιτραπεί ο όρος)  του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου, όλων μας.

Το ήθος του αριστερού (εξουσιαστή ή αντιεξουσιαστή, και που πάντως-πολύ ενωρίς- μας τελείωσε) να δίδει (προς τους άλλους)  την εντολή  για να είναι αλληλέγγυοι προς τον ενδεή, δεν έχει μέσα του καμμία εσωτερική αγαπητική διάθεση. Το αντίθετο, μάλιστα! Είναι ένα "ήθος", που εμπεριέχει αυταρχισμό, εκδίκηση και επιβολή, και δεν πραγματώνει καμμιά προσφορά με προσωπικό κόστος. Και γιατί, όταν δίδεται, οποιαδήποτε, ακόμη και τέτοιας φύσης, εντολή ή  διαταγή της εξουσίας ή του άρχοντα (για αλληλεγγύη), αυτό έχει να κάνει με κάποιον βαθύτερο προσωπικό του (ψυχολογικής φύσης) λόγο, και μάλλον πρόκειται μόνο για ανθρωπαρέσκεια, δημαγωγία ή ένδειξη πυγμής του άρχοντα.

Ενώ, η έσωθεν κινούμενη αγαπητική διάθεση, προς τον άλλο άνθρωπο (που προέρχεται  από την υιοθέτηση της διδασκαλίας του Χριστού -τότε μιλάμε για Παιδεία εξ αποκαλύψεως) είναι αληθής και ουσιαστική, είναι αγνή και γίνεται σαρκώνοντας το ίδιον εκάστου ήθος, και την συμ-πάθεια του εκάστοτε δίδοντος. Η στάση αυτή, είναι συχνά μυστική, άγνωστη κι ανώνυμη, από σεμνότητα. Δεν είναι αμέτοχη σε τούτο και η θύραθεν -μέσα από την κλασική Παιδεία- γνώση, της διδασκαλίας για την ουσία της ζωής του ανθρώπου,  μέσα από τις πανανθρώπινες και αναλλοίωτες αξίες, που ο άνθρωπος στην ιστορική του πορεία μέσα στον κόσμο, έχει αναδείξει με τα έργα και τα γραπτά του.

Αντίθετα, όταν η εξουσία, επιβάλλει την πράξη "αγάπης" και αλληλεγγύης,  είναι προφανές ότι δεν αποσκοπεί στο να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να επιβάλλει τον πιο ωφέλιμο γι' αυτήν συσχετισμό δυνάμεων. Αποσκοπεί στο να θεωρηθεί αυτή η ίδια, ως ο φορέας ενός χρηστού ήθους, κι επομένως, αυτή η ίδια -ως ο εκφραστής αυτού του ήθους- να καρπωθεί την πολιτική ανταμοιβή για την αξία των πράξεων αγάπης και αλληλεγύης, που όρισε να γίνουν.

Το ήθος της αριστεράς [που, είναι διαφορετικό ακόμη και στην συλλογή των σκουπιδιών από το ήθος των άλλων, κατά πώς μας είπαν οι ίδιοι οι αριστεροί], φανερώθηκε απροκάλυπτα, όταν, όλους εμάς, μας θεώρησαν σκουπίδια, για την χωματερή, και όλους τους δικούς τους,  άξιους να χαρούν επί τέλους την νομή της εξουσίας, με τον ίδιο τρόπο μάλιστα, που αυτοί προηγουμένως κατήγγειλαν ως ανήθικο.

Ίσως δεν γνωρίζουν πως το ήθος δεν είναι αριστερό ή δεξιό.
Το ήθος είναι ανθρώπινο.

Η ιδεολογία, όμως, του δεξιού είναι άλλη από την ιδεολογία του αριστερού.

Ο δεξιός, κατά πώς δείχνει το όνομα (παραπέμπουμε στην "αρχή σοφίας, που είναι η "ονομάτων επίσκεψις") έχει να κάνει με το δέχομαι/επιδέχομαι/αποδέχομαι/καταδέχομαι/διαδέχομαι/ κλπ.

Αριστερός, έχει να κάνει με το  "είμαι" άριστος. Είμαι, δηλαδή,  ασύγκριτος, πέρα από κάθε κριτική, και συνεπώς, πέρα από κάθε περαιτέρω βελτίωση, αφού ήδη κατέκτησα τον υπέρτατο βαθμό τελειότητας! Οποία αλαζονεία και αυτο-θεοποίηση! Οποία Υβρις!

Ο Χριστός, που αποστρέφεται το κακό, το εξευμένισε στο λόγο του, αποκαλώντας την αριστερή πλευρά, "ευώνυμη" κι η συνείδηση του λαού, που, απεύχεται το κακό, ονόμασε την άγρια θάλασσα των Στενών: Εύξεινο (φιλόξενο) Πόντο, και το ξύδι, γλυκάδι..

Η ανάγκη, πλέον, για αυτογνωσία, μας οδηγεί στην συναίσθηση της προσωπικής μας ευθύνης για όλα τα παραπάνω, και δεν μας επιτρέπει, θαρρώ, να κλείνουμε τα μάτια σε αυτά που βλέπουμε-αλλά δεν πρέπει να γίνονται-, και σε αυτά που θα έπρεπε αλλά δεν έχουν γίνει ακόμη.

Εκείνα, που πρωτίστως, κι είναι αδήριτη ανάγκη,  άμεσα, να πραγματοποιηθούν, είναι
  • Η δυνατότητα του λαού για αληθινή Παιδεία, ως εφόδιο για την ζωή  κάθε ανθρώπου και για τις σχέσεις του με όλους τους άλλους, κι όχι ως προσόν ανταγωνιστικής απασχολησιμότητας επί πενιχρά αμοιβή, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι βιομηχανικό εργαλείο, ούτε οικονομικό νούμερο, αλλά μια ψυχή πάλλουσα για δημιουργία, χαρά, ευτυχία και σχέση με τον άλλο άνθρωπο και τον κόσμο ολόκληρο.
  • Η ασφάλεια των αδύναμων και των γερόντων (που η πολιτεία μας τους θεωρεί κοινωνικό βάρος, ή κομματική πελατεία, ανάλογα με την ανάγκη της στιγμής) από τους ανεξέλεγκτους εγκληματίες (στους οποίους και μόνο αναγνωρίζουμε πολλά αθρώπινα δικαιώματα και πολλές ελευθερίες...).
  • Η ασφάλεια και η δημόσια χρήση των δημοσίων υποδομών, με απόλυτη ευθύνη της Πολιτείας α) στην προστασία της δημόσιας χρήσης,  β) στον καταλογισμό της ευθύνης εκείνων που τις καταστρέφουν γ) στην επιβολή τιμωρίας (και της δαπάνης αποκατάστασης) σε βάρος των καταστροφέων και δ) στην άμεση τεχνική αποκατάσταση βλαβών των δημοσίων και κοινόχρηστων υποδομών και των φθορών τους
  • Η κοινή χρήση των κοινόχρηστων χώρων και τόπων, και η αποτροπή των ομάδων που προβαίνουν σε γκετοποίηση συνοικιών και δομών αναψυχής, παιδείας, κλπ.
  • Η εξάλειψη του άσχετου νόμου περί της ρητορικής μίσους, που έχει γίνει εργαλείο φίμωσης, επεκτείνοντας την απαγόρευση και σε κάθε αντίρρηση προς τις ιδεοληψίες και τις μονομανίες της εξουσίας.
  • Η θαρραλέα και οριστική κατάπαυση της ενοχοποίησης της αντίθετης πολιτικής άποψης και ο  στιγματισμός του πολιτικού bullying, που αχρηστεύει οποιονδήποτε πολιτισμένο πολιτικό διάλογο
  • O επανακαθορισμός του περιεχομένου προφανών και στοιχειωδών εννοιών περί: πατρίδος, μητέρας, πατέρα, αληθούς, ψευδούς, ιδιοτέλειας, κατάχρησης, νομιμότητας, παρανομίας, κλπ.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

Εκλογές: Μια προσπάθεια για να ξέρουμε τί λέμε, με τα παιδιά των 17 ετών


Image result for εικόνες εκλογές 

Φτάσανε πια οι πολυπόθητες εκλογές και όλοι οι πολίτες θα τρέξουμε να ψηφίσουμε τους αντιπροσώπους μας. Θα τρέξουμε, όμως; ή θα αδρανήσουμε και πάλι, παραβιάζοντας έτσι μια καθολική υποχρέωση, που είναι ταυτόχρονα και ευθύνη μας;


Ως πολίτες, θα πρέπει να γνωρίζουμε ή να μπορούμε να απαντήσουμε σε μερικά πολύ απλά ερωτήματα, που προϋποθέτουν την γνώση της σχετικής ορολογίας και πως αντιλαμβανόμαστε το περιεχόμενό της:

  • Ποιός ψηφίζει, ποιός είναι ο φορέας του δικαιώματος του εκλέγειν;   Ψηφίζει το Εκλογικό Σώμα.  Δηλαδή οι πολίτες, το σύνολο των ενεργών πολιτών.
  •  Η φράση "Εκλογικό Σώμα" αποτελεί σχήμα λόγου (κατά το νοούμενον). Και σημαίνει, οι πολίτες (όπως λέμε "ο κόσμος", κι εννοούμε όλοι οι άνθρωποι, ή όπως λέμε "ο άνθρωπος", κι εννοούμε και τους άνδρες και τις γυναίκες).
  •  Ενεργοί πολίτες είναι όσοι έχουν συμπληρώσει ορισμένη ηλικία, ώστε οι πράξεις τους να παράγουν έννομες συνέπειες. (Σήμερα ως ηλικία για την άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν, έχει θεσπιστεί με νόμο το 17ο έτος της ηλικίας*).
  • Τί συνιστά η παροχή ψήφου: Η παροχή της ψήφου των ενεργών πολιτών, συνιστά άσκηση του πολιτικού τους δικαιώματος "του εκλέγειν". Εκφράζει δηλαδή την πρόθεση του πολίτη να συμμετέχει στα κοινά και να συναποφασίζει για τον τρόπο της διακυβέρνησης της χώρας.
  •  Έννομες συνέπειες, είναι τα αποτελέσματα που περιγράφονται από τον νόμο, ως  απόρροια ενεργειών που προηγήθηκαν. Θετικές και αρνητικές. Και μάλιστα ενεργειών που προβλέπονται από τον νόμο, ως επιτρεπτές (όπως η συμμετοχή στην ψηφοφορία) ή ως απαγορευμένες (όπως η παράβαση του ερυθρού σηματοδότη, η κλοπή, η ανθρωποκτονία, κλπ).
  •  Κάποιοι πολίτες κωλύονται να ασκήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα, επειδή τα έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση, [με την οποία καταδικάστηκαν για ποινικό αδίκημα που έχουν διαπράξει, και για το οποίο η προβλεπόμενη και επιβληθείσα ποινή προβλέπει την στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων, για ορισμένο χρονκό διάστημα. Αν στο διάστημα αυτό πρόκειται να διεξαχθούν εκλογές, αυτοί δεν θα ασκήσουν το δικαίωμά τους αυτό. Στην πράξη, το δικαίωμά τους τελεί σε αναστολή].
  •  Οι πολίτες που ζούν στο εξωτερικό, είναι ενεργοί πολίτες, αλλά, στην πράξη, στην χώρα μας, δεν ασκούν το δικαίωμά τους, λόγω αποστάσεως  αφ' ενός, και, αφ' ετέρου, λόγω της παραλείψεως της Πολιτείας να θεσπίσει την σχετική διαδικασία (δηλ. να εκδώσει τον σχετικό νόμο) για την άσκηση του δικαιώματος αυτού του τμήματος του Λαού. Οι λόγοι είναι πολιτικοί και η ανάλυσή τους, εκφεύγει του παρόντος σημειώματος.
  • Οι πολίτες με προβλήματα πνευματικής και σωματικής υγείας είναι ενεργοί πολίτες, με πολιτικά δικαιώματα, παρ' όλο που εγείρονται ενστάσεις για την πολιτική κρίση των πνευματικώς υστερούντων.
  •  Η ψήφος μας είναι προσωπική, και πρέπει να είναι ελεύθερη και ανόθευτη ως εκδήλωση και έκφραση της θέλησης για λαϊκή κυριαρχία, και τελεί υπό την εγγύηση και την προστασία όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να την διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. 
  • Η άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν είναι καθολική και αφορά όλους τους ενεργούς πολίτες, αδιακρίτως, υπό τους όρους του νόμου (ηλικία, μη καταδίκη κλπ). 
  •  Η ψήφος μας είναι μυστική και πρέπει να είναι ανεπηρέαστη, από τρίτους, που ενδεχομένως θα θελήσουν να μας υπαγορεύσουν ή να μας πιέσουν για να τοποθετηθούμε σε συγκεκριμένη επιλογή. [Αυτό σημαίνει και το παραβάν, μέσα στο οποίο αποσυρόμαστε για να επιλέξουμε και η -εν συνεχεία- σφράγιση του φακέλου, μέσα στον οποίο τοποθετούμε το ψηφοδέλτιο με την σημείωση της επιλογής μας.]
  •  Η ψήφος των πολιτών διέπεται από την αρχή της ισότητας και δεν είναι σπουδαιότερη η ψήφος κάποιας κατηγορίας πολιτών έναντι της ψήφου οιασδήποτε άλλης κατηγορίας.
  •  Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, δεν είναι ατομικό δικαίωμα, αλλά υποχρέωση του πολίτη, γι' αυτό ο Καταστατικός Χάρτης της Χώρας (το Σύνταγμα)  ορίζει (στο άρθρο 51 παρ. 5) πως είναι υποχρεωτική. Είναι δηλαδή κοινωνικό λειτούργημα, γιατί η δημοκρατικότητα της κοινωνίας στηρίζεται στην συμμετοχή όλων. 
  •   Όμως, η υποχρεωτικότητα της άσκησης του εκλογικού μας δικαιώματος, δεν εξικνείται μέχρι του σημείου να δώσουμε συγκεκριμένο περιεχόμενο στην επιλογή δια της ψήφου μας. Αρκεί η έκφραση της πολιτικής μας θελήσεως. 
  • Σήμερα, που είναι ο καιρός της (κακώς εννοουμένης) απόλυτης ελευθερίας στην έκφραση, είναι ανάγκη να τεθεί το ερώτημα: Συνιστά πραγματικά, άσκηση του εκλογικού μας δικαιώματος η -εν γνώσει μας- παροχή άκυρης ψήφου, ή η αποχή από την άσκηση του εκλογικού μας δικαιώματος; Μια αναιτιολόγητη απάντηση -θετική ή αρνητική- ενέχει τον κίνδυνο της παραπλάνησης. 
  • Εξηγούμαι: α) Κατ' αρχήν, η εκδοχή ότι  η άκυρη ψήφος και η αποχή αποτελούν γνήσια έκφραση της πολιτικής βουλήσεως (του κόσμου που είναι αηδιασμένος από την πολιτική), στηρίζεται, μάλλον, στην μοιρολατρική (ή την ιδιοτελή) άποψη πως ο κάθε πολίτης δεν έχει την δύναμη να προσφέρει στην Δημοκρατία της κοινωνίας και της πολιτείας μας, ή πως, ενδεχομένως, αρκεί για την Δημοκρατία η πολιτική βούληση ορισμένων που έχουν την δύναμη ή την φιλοδοξία. Ο υποστηρικτής της άποψης αυτής, θα μπορούσε, είτε να εποφθαλμιά την άνοδο του πολιτικού του αντιπάλου στην εκτίμηση των πολιτών, και να επιθυμεί την πολιτική του βλάβη, είτε να είναι απελπισμένος για την δική του πολιτική τύχη, και να αδιαφορεί για όλα τα υπόλοιπα. β) Η εκδοχή ότι η άκυρη ψήφος και η αποχή δεν αποτελούν γνήσια έκφραση της εκλογικού δικαιώματος, φαίνεται να υπερτερεί, κατά το ότι σε καμμία άλλη στιγμή της ζωής μας (ασθένεια, κίνδυνος, αποτυχία, απώλεια, φωτιά, πνιγμός) δεν θα επιλέγαμε την αδιαφορία ή την αποχή, ούτε θα επιλέγαμε  να προσπαθήσουμε χλιαρά, δηλ. χωρίς πίστη για την επίτευξη ενός θετικού αποτελέσματος. Ο υποστηρικτής της άποψης αυτής, έχει υπέρ αυτού το επιχείρημα της δράσης και της συμμετοχής του κοινωνικού συνόλου σε μια υπόθεση που αφορά όλη την κοινωνία και την δημοκρατικότητα της Πολιτείας μας.
  •  Τίθεται θέμα αν το λευκό ψηφοδέλτιο αποτελεί πράξη πολιτικής επιλογής και παροχής ψήφου. Η εκδοχή του λευκού ψηφοδελτίου,  στηρίζεται στην άποψη ότι η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία και η παροχή ψήφου είναι ένα ατομικό δικαίωμα και όχι λειτούργημα του πολίτη (σύμφωνα με την διάταξη 51 παρ. 5 του Συντάγματος). Η άποψη αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση προς την ρητή διάταξη του Καταστατικού Χάρτη της Χώρας. Συνεπώς, δεν αποτελεί παροχή ψήφου. 
  •  Η επιλογή της μη επιλογής,  είναι μια ψευδεπίγραφη ελευθερία, αφού (η μη επιλογή μας) δεν θα μας απαλλάξει από κάποιους, αλλά θα μας υποχρεώσει να δεχθούμε την επιλογή των άλλων! Εξάλλου, δεν εκλέγονται ως αντιπρόσωποί μας οι ανύπαρκτοι, αλλά οι συγκεκριμένοι, που επελέγησαν. Και σε τούτο, δεν έχουν καμμιά συμβολή όσοι δηλώνουν πως δεν θέλουν κανέναν. Όσο κι εκείνοι που δηλώνουν πως τα θέλουν όλα, ή πως θέλουν σήμερα αυτό, κι αύριο εκείνο.
  •  Το λευκό ψηφοδέλτιο, είναι μια λευκή επιταγή, χωρίς εκδότη και χωρίς αποδέκτη. Δεν είναι καν έγγραφο(*). Για "αξιόγραφο", ούτε λόγος!  Είναι απλώς, το "αναξιόγραφο της ελευθερίας μας" να αδιαφορούμε!.



Εδώ παρατίθενται οι οικείες διατάξεις του Συντάγματός μας:

TMHMA Γ΄
Βουλή
ΚΕΦΑΛAIO ΠΡΩTO
Ανάδειξη και συγκρότηση της Βουλής
1. Ο αριθμός των βουλευτών ορίζεται με νόμο, δεν μπορεί όμως να είναι μικρότερος από διακόσιους ούτε μεγαλύτερος από τριακόσιους.
2. Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος.
3. Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες που έχουν εκλογικό δικαίωμα, όπως νόμος ορίζει. Ο νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα παρά μόνο αν δεν έχει συμπληρωθεί κατώτατο όριο ηλικίας ή για ανικανότητα δικαιοπραξίας ή ως συνέπεια αμετάκλητης ποινικής καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα.
**4. Οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται ταυτόχρονα σε ολόκληρη την Επικράτεια. Νόμος που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια. Ως προς τους εκλογείς αυτούς η αρχή της ταυτόχρονης διενέργειας των εκλογών δεν κωλύει την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος με επιστολική ψήφο ή άλλο πρόσφορο μέσο, εφόσον η καταμέτρηση και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων διενεργείται όποτε αυτό γίνεται και σε ολόκληρη την Επικράτεια.
**5. Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική.
H ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Νόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής.
1. Οι βουλευτές εκλέγονται για τέσσερα συνεχή έτη που αρχίζουν από την ημέρα των γενικών εκλογών. Μόλις λήξει η βουλευτική περίοδος, με προεδρικό διάταγμα, που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, διατάσσεται η διενέργεια γενικών βουλευτικών εκλογών μέσα σε τριάντα ημέρες και η σύγκληση της νέας Βουλής σε τακτική σύνοδο μέσα σε άλλες τριάντα ημέρες από αυτές.
2. Βουλευτική έδρα που κενώθηκε μέσα στο τελευταίο έτος της περιόδου δεν συμπληρώνεται με αναπληρωματική εκλογή, όταν απαιτείται κατά το νόμο, εφόσον οι κενές έδρες δεν είναι περισσότερες από το ένα πέμπτο του όλου αριθμού των βουλευτών.
3. Σε περίπτωση πολέμου η βουλευτική περίοδος παρατείνεται σε όλη τη διάρκειά του. Αν η Βουλή έχει διαλυθεί, η διενέργεια των εκλογών αναστέλλεται εωσότου τελειώσει ο πόλεμος, ανακαλείται δε αυτοδικαίως η Βουλή που έχει διαλυθεί έως το τέλος του.
**1. Το εκλογικό σύστημα και οι εκλογικές περιφέρειες ορίζονται με νόμο που ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός και αν προβλέπεται η ισχύς του άμεσα από τις επόμενες εκλογές με ρητή διάταξη που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
**2. Ο αριθμός των βουλευτών κάθε εκλογικής περιφέρειας ορίζεται με προεδρικό διάταγμα, με βάση το νόμιμο πληθυσμό της περιφέρειας που προκύπτει, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, από τους εγγεγραμμένους στα οικεία δημοτολόγια, όπως νόμος ορίζει. Τα αποτελέσματα της απογραφής θεωρείται ότι έχουν δημοσιευθεί με βάση τα στοιχεία της αρμόδιας υπηρεσίας μετά την πάροδο ενός έτους από την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
3. Μέρος της Βουλής, όχι μεγαλύτερο από το ένα εικοστό του όλου αριθμού των βουλευτών, μπορεί να εκλέγεται ενιαίως σε ολόκληρη την Επικράτεια, σε συνάρτηση με τη συνολική εκλογική δύναμη του κάθε κόμματος στην Επικράτεια, όπως νόμος ορίζει.
(....)

[ * Με έναν αστερίσκο δηλώνονται τα σημεία της Αναθεώρησης που αναγράφονται στο Α΄ Ψήφισμα της 6ης Μαρτίου 1986 της ΣΤ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων.
** Με δύο αστερίσκους δηλώνονται τα σημεία της Αναθεώρησης που αναγράφονται στο Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων.] [πηγή για το κείμενο του Συντάγματος και την σημείωση για τους αστερίσκους]


(*): Το έγγραφο δεν είναι ένα λευκό χαρτί. Το έγγραφο φέρει ορισμένα στοιχεία: ημερο/χρονολογία, θέμα, υπογραφή του εκδότη του κλπ.. Το προσωπικό σημείωμα δεν είναι έγγραφο, είναι "γραπτό". Το αξιόγραφο (επιταγή, συναλλαγματική, γραμμάτιο, μετοχή, χρηματόγραφο=χαρτονόμισμα) είναι ένα έγγραφο που ενσωματώνει μια κατονομαζόμενη οικονομική αξία.

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Μια πλαστογραφία στην "Ποιητική" του Μ. Αναγνωστάκη

Image result for εικόνες μανόλης αναγνωστάκης

Είπε ο  -πάντα επίκαιρος- Μανόλης Αναγνωστάκης, 
στην "Ποιητική" του:

1. "-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.

2. "-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια",

3. "Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια"

4. "Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε."

5. "Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;"

6. "Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες."

7. "Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις
Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος."


*************************************
Κι ο "πλαστογράφος της Ποιητικής" αναλογίζεται, σχετικά:

1. Κι εμείς θα συμφωνήσουμε, πως έτσι έγινε, 
Το κακό δεν είναι που είχαν επίγνωση της ζημιάς
Είναι που μας πλανέψανε
και το πιστέψαμε κι εμείς,
πως τούτοι, θα τά 'καναν καλύτερα
Και στέρξαμε να τους συνδράμουμε!

2. Είναι που, πράγματι, βρεθήκαμε αχαμνοί στην πίστη,
Και γενναίοι στην ιδιοτέλεια και την αδιαφορία.
Για τούτο είναι που το επιτρέψαμε.

3.  Είναι που για τίποτε δεν είχαμε κοπιάσει.
Γνωστόν, από τα χρόνια του Χριστού, πως:
Είθισται τοις κλέπτουσιν, ρίπτειν τα τίμια!

4. Από την απληστία τυφλωμένοι,
Από την διάλυση και από την συμφορά αποκαμωμένοι,
Μαρτυρικά τραβάμε 
Το ανηφόρι της υποταγής και της εξαθλίωσης
Μάταιο θά 'ναι ό,τι και να πούμε
Αν δεν κάνουμε, "σαν άνθρωποι κι εμείς, μιαν απόπειρα αποδράσεως"

5. Ανίερα τα ανθρώπινα!
Τα ιερά τα καταργήσαμε, γιατί ήταν άλλης εποχής:
Τότε που οι άνθρωποι είχανε όριο τον θάνατο
Και οδηγό τους την ζωή.
Τώρα, οι άνθρωποι δεν έχουνε όρια  στον θάνατο 
Που προκαλούνε,
-Ούτε και στον δικό τους τον θάνατο-
Και οδηγός τους, είναι μονάχα η προβολή, και η εξουσία

6. Κηρύγματα και ρητορείες
Ψεύδη μονάχα και δημαγωγίες!

7. Εμείς, εδώ, καταργήσαμε τις πρόκες, 
Για να μην καρφώνονται οι λέξεις.
Να είναι ελεύθερες, να φεύγουν 
Με τον πολιτικό τον άνεμο της κάθε εποχής!
Τώρα, για την επικοινωνία μας, 
Με Νόμο, αποκτήσαμε, 
Ως μέσον Πνευματικής δημιουργίας
Την κενόλογη πολιτική ορθότητα.

Μονάχα η δια της ψήφου έκφραση εξαιρείται, 
Γιατί ο εσαγγελέας, δεν μπορεί ν' ανιχνεύσει τον παραβάτη 
-της πολιτικής ορθότητας-
Ψηφίζετε αψήφιστα λοιπόν! 

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Αναδρομικά. Πολιτικά και απολίτιστα που συνεχίζονται αδιαλείπτως....

8 Μαΐου 1945, το τέλος του Πολέμου στην Ευρώπη
Διαβάζω εδώ ένα εξόχως ενδιαφέρον άρθρο, για την συνθηκολόγηση της Γερμανίας και για το γεγονός ότι  το τέλος του του μεγάλου πολέμου  γιορτάζεται  στην Ευρώπη στις 8 Μαΐου.

Δηλαδή γιορτάζουμε μια μέρα πρίν από την νίκη που πραγματοποιήθηκε με την οδυνηρή, ακάματη και σωτήρια αγωνιστικότητα, πρωτίστως της σοβιετίας, της Ελλάδας, και εν συνεχεία όλων των συμμάχων. Και τί ακριβώς γιορτάζουμε; Ισχυρίζονται (οι πολιτικώς ορθώς φερόμενοι, και κρατούντες ίσες αποστάσεις, από το θύμα και από τον εγκληματία) πως γιορτάζουμε την συμφιλίωση των λαών! Αυτήν την συμφιλίωση, που επιτρέπει στην Γερμανία να σύρει σε εξανδραποδισμό τις ασθενείς,  και σε δορυφοροποίηση, τις μικρές χώρες!

Στο άρθρο αυτό, αναλυτικότερα αναφέρεται: 
  • Ότι για τις συμμαχικές δυνάμεις η 8η Μαΐου είναι η μέρα της άνευ όρων συνθηκολόγησης της Γερμανίας, η μέρα της νίκης.
  • Ενώ για τα θύματα του Τρίτου Ράιχ, η 8η Μαΐου ήταν η μέρα της απελευθέρωσης -από στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές και από μια ζωή στην παρανομία.
  • Επίσης, ότι στο Βερολίνο-Καρλσχόρστ, 8 Μαΐου του 1945, 11 μμ., ο ανώτατος διοικητής των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων Βίλχελμ Κάιτελ υπογράφει την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Βέρμαχτ. Αυτό αναφέρουν τουλάχιστον τα επίσημα έγγραφα. Η συνθηκολόγηση προέβλεπε τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών στις 8 Μαΐου, από τις 11.01 μμ.
  • Όμως, όπως αναφέρεται στο εν λόγω άρθρο, στην πραγματικότητα, ο Κάιτελ έβαλε την υπογραφή του στο έγγραφο μια μέρα αργότερα, στις 9 Μαΐου, συνυπογράφοντας ουσιαστικά ό,τι είχε υπογράψει μια μέρα νωρίτερα, στις 7 Μαΐου, στη γαλλική Ρενς ο αρχηγός του Επιτελείου Επιχειρήσεων της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ Άλφρεντ Γιοντλ. 
  • Κι επίσης, αναφέρεται, ότι έπειτα από τις πιέσεις του Στάλιν, εκδοχή που τελικώς επικράτησε, η όλη διαδικασία έπρεπε να επαναληφθεί στο Βερολίνο καθώς στη Ρενς δεν υπήρχε εκπρόσωπος του σοβιετικού στρατού.
  • Συνεπώς, η νέα συνθηκολόγηση των Γερμανών, όπως και έπρεπε, υπεγράφη από όλους τους επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων: ο Κάιτελ υπέγραψε για το σύνολο της Βέρμαχτ, ο Στούμπφ για την πολεμική αεροπορία και ο φον Φρίντεμπουργκ για το πολεμικό ναυτικό.
  • Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, οι υπογραφές σε Ρενς και Καρλσχόρστ «έπεσαν» σε συνεννόηση με τον Καρλ Ντένιτς, ο οποίος διαδέχθηκε τον Χίτλερ μετά την αυτοκτονία του Ναζί ηγέτη στις 30 Απριλίου. Επισήμως η κυβέρνηση του Ντένιτς συνέχισε να υφίσταται. «Δεν είχε συνθηκολογήσει το γερμανικό Ράιχ, αλλά η Βέρμαχτ». Μόλις στις 23 Μαΐου ο Ντένιτς και μέλη της κυβέρνησής του συλλαμβάνονται από τους Βρετανούς.
Κι αν η 8η Μαΐου είναι η μέρα που συμφωνήθηκε η κατάπαυση των εχθροπραξιών, και γι' αυτό την είπανε ημέρα συμφιλίωσης των λαών(!), η 9η Μαΐου, τελικά, είναι η μέρα που η ναζιστική Γερμανία παραδόθηκε στην κρίση του κόσμου που της αντιστάθηκε και την πολέμησε.Του κόσμου που υπέστη φοβερά και δεινά, και τεράστιες απώλειες σε ψυχές, σε υποδομές και σε πόρους, για να υπερασπιστεί την ελευθερία των λαών από εκείνους που θεώρησαν τους εαυτούς τους "θεούς επί γής". Και μάλιστα, θεούς, με την εξουσία να υποτάσσουν και να εξολοθρεύουν όποιον διαφωνεί ή αντιστέκεται. Όποιον είναι διαφορετικός ή αταίριαστος με τις ρατσιστικές προδιαγραφές που εκείνοι, ως θεοί, όρισαν. Ακόμη και όποιον έχει βιός ή ιστορία, για του τα πάρουν κι αυτά!

Εικάζω, πως η μέρα της νίκης κατά του ναζισμού, δεν έχει έρθει ακόμη στα μυαλά μας.

Και τούτο, γιατί ομοθυμαδόν, σύμπας ο πολιτικός κόσμος, και μάλιστα τόσο στην Ευρώπη όσο και στην χώρα μας, θαρρεί πως κάποιοι που δεν συντάσσονται με τον πολιτικό συρμό και το τρέχον συνενοχικό ρεύμα πολτοποίησης της πολιτικής [λόγω της αρχομανίας και των προσωπικών φιλοδοξιών του εγχώριου και του διεθνούς πολιτικού προσωπικού και των εκπροσωπούμενων ιδιοτελών συμφερόντων], πρέπει να απομονωθούν και να απορριφθούν ως βδελύγματα, και μάλιστα, άσχετα, από το αν αυτά που λένε είναι σωστά.

Παράλληλα,  ειδικά στη χώρα μας, επικρατεί μια άνετη και χαλαρή στάση [αφού "ξεκατινιάζονται" κοινοβουλευτικά, και είναι ανύπαρκτη η οποιαδήποτε ουσιαστική αντίδραση ενάντια]  σε  πολιτικές και κοινωνικές ομάδες και πρακτικές που βιάζουν, πολιορκούν, εκβιάζουν και πυρπολούν την κοινωνία και τα αγαθά της, μόνο και μόνο για να γίνει το δικό τους, κόντρα στον νόμο, κόντρα στην λογική, κόντρα στην δεοντολογία, κόντρα, ακόμη και στο Σύνταγμα.
Φαίνεται πως ο ναζισμός δεν έχει μία και δεδομένη πολιτική προέλευση. Ο ναζισμός, τελικά, είναι τρόπος συμπεριφοράς και πολιτική πρακτική, δεν είναι ιδεολογία. 
Συνεπώς, ας προσέχουν οι νουνεχείς, γιατί...ναζιστικά, μπορεί να φέρεται ο οποιοσδήποτε, άσχετα από την ιδεολογική του ταμπέλα, και μάλιστα  όταν αυτή -συχνά συμβαίνει- να είναι εντελώς περιστασιακή!

Το χειρότερο, αφού πολεμήσαμε τον ναζισμό, είναι, που μετά από αυτό, φορέσαμε την λεοντή του, και τον εγκολπωνόμαστε οι ίδιοι, κάθε μέρα και με μεγαλύτερη οικείωση κι επιτηδειότητα, για να επιτύχουμε τους ενδόμυχους κάθε μορφής πόθους μας, ενάντια -αδιακρίτως- σε όποιον μας αντιστέκεται!

Δεν υπάρχει (ούτε πολιτική) σωτηρία, αν δεν υπάρξει μεταστροφή από του πνεύματος της απωλείας...

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

Αναστάσιμα και Ελληνικά


Διαβάζω στην Καθημερινή (εδώ) ένα άρθρο, εξόχως ενδιαφέρον, κυρίως λόγω των ερωτημάτων που εγείρει, και ακριβώς, γι' αυτό, απεφάσισα να παραθέσω τους προβληματισμούς μου.
1. Απερινόητο Μυστήριο, είναι για κάποιους,  η Ανάσταση του Κυρίου μας, όχι τόσο διότι αδυνατεί πλήρως η ανθρώπινη σκέψη να το διερευνήσει και να το εξιχνιάσει, αλλά κυρίως διότι η Ανάσταση δεν είναι Μυστήριο (δηλ. ένα από τα Μυστήρια που έχει ορίσει η Εκκλησία μας), δεν είναι απλώς μια τελετή ή ένα στάδιο πνευματικής εν Κυρίω προσωπικής προόδου και ωρίμασης. Εμείς πιστεύουμε ότι η Ανάσταση του Κυρίου μας είναι Γεγονός. Γεγονός που το εορτάζομε και το ενθυμούμεθα, ως λόγον και νόημα της ζωής μας. Που το βιώνουμε ως αδιάλλειπτη και ακατάλυτη παρουσία του Θεού στην ζωή μας, σε όλες της τις διαστάσεις, εκφάνσεις, όψεις κι εκδηλώσεις της. Και σ' ετούτο, δεν ασκούν καμμία επίδραση τα διπλώματα, οι σπουδές μας, ή οι πολιτικές μας πεποιθήσεις. 
Κι όσο για τις διαλεκτικές μας ικανότητες και την τέχνη μας περί του διαλέγεσθαι, αρκούμεθα να συμμορφωνόμαστε με την Ευαγγελική παραίνεση "μετά μίαν και δευτέραν παραιτού", κατά τις συζητήσεις μας με τους εναντιουμένους σε τούτο το Γεγονός. Γιατί το Αναστάσιμον Φρόνημα, αποτελεί προσωπική επιλογή κατ' απόλυτη ελευθερία, όπως και η απόφαση στην πρόσκληση "όστις βούλεται οπίσω μου ελθείν...". Εμείς, λοιπόν, που πιστεύουμε στο γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, απλώς, έχουμε την χαρά να την βιώνουμε, και το εσωτερικό χρέος να ομιλούμε για το γεγονός αυτό, παντού και πάντοτε, "έως εσχάτου της γής...".

2. Είναι επίσης γεγονός, ότι (όχι απλώς, "η λέξη της Ανάστασης", αλλά) το Γεγονός της Ανάστασης, ασκεί έλξη μοναδική στους πιστούς της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κι αυτό, ίσως, επειδή δεν το εξουσιάζουν οι άνθρωποι, ούτε οι πολιτικές τους, ούτε η επιστήμη ούτε η διεθνής οικονομία, αλλά αποτελεί Θεία προσφορά, και  Θεία συμμετοχή (ενανθρώπηση, Θεία Πάθη)  στα ανθρώπινα, που μας  δίνουν την ευκαιρία να αντιληφθούμε πως σε κανένα από τα βάσανά μας δεν είμαστε μόνοι και αβοήθητοι, κι ότι ο Θεός παραστέκει κάθε μας βήμα, αφού έγινε ένας από όλους εμάς, μέχρι του βίαιου τέλους της ανθρώπινης ζωής του. 
Το κενό που έχουν κάποιοι άνθρωποι επηρεασμένοι από τα ιδεώδη του διαφωτισμού, δεν βρίσκεται μόνο στην Ανάσταση του Χριστού (που είναι γι' αυτούς ανεξήγητο και ταυτόχρονα μυστήριο), αλλά κυρίως, στην ενανθρώπηση του Θεού! 
[Η κατά τον αρθρογράφο "κυριαρχήσασα στην δύση απολύτως εκκοσμικευμένη λογική", που καθοδηγεί την πολιτική και την οικονομική "επιστήμη" και που τελικά, με όχημα αυτές, επιχειρείται να διαμορφώνονται οι προτιμήσεις και οι κατευθύνσεις της ζωής των ανθρώπων, αυτή η εκκοσμικευμένη λογική αποδυνάμωσε  και τις προσπάθειες για αυτο-συνείδηση, κι επιπλέον εξοστράκισε μεθοδευμένα ό,τι αντίκειται στην (επιτηδευμένα και καθοδηγημένα) "ορθολογική"- δηλ. κυρίως αισθησιοκρατική- θεώρηση πραγμάτων].

3. Το Γεγονός της Ανάστασης, σε όποιες περιοχές βιώνεται σε εθνικό επίπεδο, έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία, αλλά με και την ιστορική πορεία των λαών. Ας αναρωτηθούμε, ποιοί (από  σύμπρωση, άραγε;) είναι οι Ορθόδοξοι λαοί! Όλοι είναι μαρτυρικοί λαοί, που υπέφεραν από τους γείτονές τους αλλά και από τους "ρηξικέλευθους" και συχνά βαλτούς ομοεθνείς τους, και μάλλον, εξακολουθούν να υποφέρουν. 
Εύλογο είναι, λοιπόν, γι' αυτούς, να γεννιέται στην ψυχή τους, η ελπίδα της Αναστάσεως, έστω και σε επίπεδο συμβολισμού. Κι αυτό μάλλον, σημαίνει, πως η προσωπική εμπειρία των ανθρώπων και η ιστορική επίγνωση των λαών ως σύνολο, είναι εκείνη που προκαλεί την συνάντηση με τον Θεό...

4. Η επαναστατικότητα της Ανάστασης του Κυρίου μας, φρονώ πως δεν αναφέρεται τόσο στην "ολική καταστροφή της αυτοεικόνος του ανθρώπου, όπως τη συγκροτεί ο καθείς, στη βάση αξιών, θεωρητικών κατασκευών, υλιστικών αναγκών ή κοσμικής αναγνωρίσεως", όσο στο ότι είναι αδύνατον να ευοδωθεί οποιοδήποτε ανθρώπινο πλάνο, που δεν εμπεριέχει κάτι ουσιώδες: την μεταμέλεια από την επιδίωξη του κακού (= την πνευματική μεταστροφή τους και την παύση πρόκλησης δεινών στους άλλους) ή την διακονία και την επ' αγαθώ προσφορά στους άλλους. Βλέπουμε, πως ακόμη και τα πραγματοποιούμενα (στοχευμένα και καταστροφικά) πλάνα των ισχυρών, των φανατικών κλπ. έχουν τεράστιες και γι' αυτούς τους ίδιους απώλειες. Απώλειες θλιβερές και δυσάρεστες για όλους, ως αποτέλεσμα αποτρόπαιων πράξεων.
 Αν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε γιατί οι κοινωνίες μας, βγάλανε τον Θεό από την ζωή και την παιδεία μας, αυτό δεν θα μπορέσουμε να το ερμηνεύσουμε ικανοποιητικά, επειδή διατηρήσαμε το κήρυγμά του! Γιατί είναι αλήθεια, είναι γεγονός γνωστόν τοις πάσι, πως οι δημοκρατίες μας έβαλαν ανάμεσα στις αξίες τους την ισότητα των ανθρώπων, τα δικαιώματα και την προστασία των αδυνάμων, καθώς και την προστασία του περιβάλλοντος (της φύσεως και όλων των "κτισμάτων"), κλπ. 
Το γεγονός αυτό αναπόδραστα φανερώνει  πως οι άνθρωποι, θεοποίησαν εαυτούς, κι έπραξαν σαν όλα τούτα νά 'ναι δικές τους εμπνεύσεις, κι όχι Ευαγγελικές διδασκαλίες και παραινέσεις! Δηλαδή, οι άνθρωποι ιδιοτελέστατα προέβησαν σε κανονική πλαστογραφία και πλαστοπροσωπία, και μάλισταν δολοφόνησαν τον πρώτον κηρύξαντα!

5. Το Γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου, είναι σύμφυτο με κάθε αγαθή και πιστεύουσα ψυχή. Με κάθε αθώα και καθαρή καρδία. "Οι καθαροί τη καρδία τον Θεόν όψονται". Γιατί αυτοί δεν βλέπουν το άντίθετο σ' εκείνο που θωρούν τα μάτια τους. Κι αν το έθνος μας έχει την αφέλεια και την αμεριμνησία της παιδικότητας, αυτό δεν είναι το μειονέκτημά του. Γιατί όλη η αγαθή ζωή είναι αγνότητα, χαρά και δημιουργία, μέχρι την εσχάτη ώρα του καθενός μας. Το εθνικό μας μειονέκτημα είναι η σοφιστεία και η φιλοπρωτία, που συνεγείρουν την υστεροβουλία και την αρχολαγνεία. Και για τούτα τα πάθη τους, κάποιοι επιτήδειοι, πλανεύουν και στρατολογούν αργούς, απροσανατόλιστους, ηθικά ανίσχυρους, καιροσκόπους και τυχοδιώκτες για να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Και μοχθούν, και γογγύζουν και αγωνιούν για την νίκη τους επί των ομοίων τους.

6. Ανίκανοι για την ορθολογική διαχείριση της καθημερινότητας, είναι εκείνοι που διαχειρίζονται ξένες καθημερινότητες. Για την δική τους, είναι μια χαρά ικανοί. Είδατε με πόσα δεσμά μας φυλακίζουν οι εξουσιάζοντες; Είδατε πόσο μακροχρόνια είναι τα δάνειά «των εταίρων μας» σε βάρος μας; Είδατε πόσο μεθοδευμένες είναι οι συμμαχίες των ισχυρών και οι δεσμεύσεις των αδύναμων ακολούθων τους; Είδατε πόσο μακρές, μυστικές και αποτελεσματικές είναι οι συνεδριάσεις των διαπραγματεύσεων που κάνουν οι ισχυροί με τους απελπισμένους επαίτες ενός δανείου;
 Οι Έλληνες είναι μια χαρά νοικοκύρηδες στην καθημερινότητά τους, κι όπου αλλού πήγανε πρόκοψαν, στην πλειοψηφία τους. Δεν είναι περήφανοι που φύγανε, είναι περήφανοι που είναι ΄|Ελληνες. Και δεν λυπούνται τους Έλληνες της Ελλάδας, λυπούνται την πατρίδα τους, και οικτίρουν για την αστοργία τους τα τέκνα της, που την διαφεντεύουνε. Ανάμεσα σε τούτα τα τέκνα, είναι κι εκείνα που δεν κάνουνε καλό στην πατρίδα τους, από όποια θέση τους πέφτει λόγος προς αποτροπήν του κακού. Και ο λόγος πέφτει, ασφαλώς, και στον Τύπο. Γιατί επηρεάζει. Και πρέπει να επηρεάζει προς το καλό, πρωτίστως, όλης της κοινωνίας, προς την οποία απευθύνεται.
Ο Τύπος, ως έργο του, έχει από τον νόμο, να  αναφέρει τις ειδήσεις, εγχώριες και παγκόσμιες, να παρουσιάζει τα τοπικά ζητήματα, την τοπική και παγκόσμια πρόοδο, τα προβλήματα της χώρας και τις διεθνείς της σχέσεις,  να αναλύει τα γεγονότα και μπορεί να αποδίδει τις αιτίες και τις συνέπειές τους, εκεί που πρέπει, κλπ. Γι' αυτούς τους λόγους ο Τύπος κατέχει σημαίνουσα θέση στην κοινωνία.
Ο Τύπος δεν είναι μόνο για διαφήμιση, ή για διαμόρφωση της κοινής γνώμης προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, ή μόνο για φαιδρότητες και κουτσομπολιό.

7. Προβάλλεται ότι για τις συμφορές που έχουν πλήξει εμάς τους Έλληνες, με πλέον πρόσφατη και ολιγότερο οδυνηρή τη χρεοκοπία, ουδέν διδαχθήκαμε. Επίσης, γράφεται πως οι αντιλήψεις και οι συμπεριφορές μας, δεν άλλαξαν στο ελάχιστο. Κι ότι ο διχασμός είναι το μόνιμο στοιχείο της εθνικής ζωής μας, από εμφανίσεώς μας στην περιοχή αυτή της γης, και εξακολουθεί με όψεις διαφορετικές έως σήμερα και εις τον αιώνα του αιώνος.
Μα τί να κάνει εκείνος ο φτωχός που κανονιοβολείται από τους ειδικούς: τους στρατευμένους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τα τραπεζικά συστήματα που τον καλούν να δανείζεται ασυστόλως, για διακοπές για αυτοκίνητα, για ψώνια κλπ., τους πολιτικούς που διορίζουν για μόνο ένα πολιτικό σταυρό στο κατάλληλο όνομα, και  από τόσους άλλους κράχτες της φθοράς και της υποθήκης του μέλλοντος; Ο ταπεινότερος μιμείται τον πιο εξελισσόμενο! Κάνει ό,τι κάνουν οι βολεμένοι!
Κι όμως, ένας διαμορφωτής της κοινής γνώμης, με ειλικρίνεια, και αγάπη για την πατρίδα του, θα μπορούσε να έχει μιλήσει και να έχει προειδοποιήσει, να έχει αναλύσει και να έχει εξηγήσει, αντί να διαγκωνίζεται για την επιβολή και την εφαρμογή της αλλοδαπής εργοδότριας πολιτικής, του εκπεσμού και του εκφυλισμού της πατρίδας του. Πολλοί παρενέβησαν για την εφαρμογή κάποιας κομματικής πολιτικής, κι όχι πολιτικών που θα ευνοούσαν το επίπεδο και κυρίως την προοπτική της πατρίδας και της ζωής μας.
Αν ως Έλληνες θέλουμε τον ένα κι όχι τον άλλον, γιατί δεν θέλουμε τον καλύτερο για την πατρίδα; για την ζωή μας όλη, για την ζωή των παρόντων και των επερχομένων; Ο πολιτικός που είναι καλός για κάποιους κι όχι για όλους, δεν είναι καλός, τελικά, για κανέναν. Επειδή αυτός δημιουργεί τον διχασμό και την μονομέρεια. Χρησιμοποιεί την ιδιοτέλεια για να επιτύχει την διαίρεση των πολιτών σε οπαδούς του και στους άλλους, για τους οποίους δεν νοιάζεται. Μπορεί η ηγεσία μιας χώρας να μην φροντίζει για μια μερίδα του λαού;

8. Σημειωτέον ότι το γραφόμενον περί αρνήσεως των Ελλήνων για την πνευματική τους ωρίμαση, αυτό, είναι καινοφανές "κεκτημένο", αναγόμενο στην μεταπολιτευτική προοδευτική πολιτική περί καταργήσεως των ελέγχων γνώσης και αξιολόγησης του γνωστικού επιπέδου των σπουδαζόντων και του όλου εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς και των εργαζομένων! Ιδέα, που είναι απότοκος της πρακτικής περί του ανελέγκτου των πολιτικών για τις πολιτικές, τις νομικές και τις ηθικές τους αταξίες.
 Αντιθέτως, η φιλομάθεια των Ελλήνων ιστορείται από τους αρχαίους χρόνους. Η δυτικόστροφη χρησιμοθηρία των πανεπιστημίων που μαστίζει (στις μέρες μας) και την σύγχρονη ελληνική εκπαίδευση, αρμονικά συμπορεύεται  με την εμπορευσιμότητα και την εμπορικότητα υλικών και αύλων αγαθών: από κατασκευασμένα αντικείμενα μέχρι συνειδήσεις ανθρώπων. Από πολιτικές θέσεις, μέχρι πολιτικές επιδιώξεις, και μάλιστα  σε αντίθεση προς τις ίδιες, αρχικώς διακηρυχθείσες, θέσεις. 
Υιοθετήθηκε το δυτικοειδές ιδεώδες της χρησιμότητας (κάποιων), αντί του ιστορικά, θρησκευτικά και ηθικά ελληνικού ιδεώδους για την αξία, την ικανότητα, την ειδικότητα και την ευθύνη του ανθρώπου, για τον εαυτό του και για το κοινωνικό σύνολο.

9. Το άν τελικά η Ανάσταση γίνεται πανηγύρι, αυτό το οφείλουμε στην πνευματική μας υστέρηση την οποία συντρέχουν ασμένως, στηρίζουν και υποστηρίζουν, όλοι οι καρπούμενοι από αυτήν:
  • η πολιτική ηγεσία που εκάστοτε μας κυβερνά και καθορίζει τους ορίζοντες της βιοποριστικής δράσης εν απελπισία και διωγμώ
  • η υπνώττουσα πνευματική ηγεσία του τόπου, που βολεμένη στο ησυχαστήριό της περί άλλα τυρβάζει (θώκους και τιμάρια)
  • οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου που συνωθούνται στους προθαλάμους της εξουσίας και διαλαλούν την φτηνή πραμάτειά τους
  • οι ελεγκτικές δυνάμεις του τόπου (ο Τύπος αλλά και η Δικαιοσύνη), που, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, συχνά συντάσσονται με κάποιον από τους επίδοξους ηγεμόνες, ή  στην χειρότερη περίπτωση αποτελούν οχήματα αγοραίου και προσχηματικού ξεμπροστιασμού των πολιτικώς αντιπαρατιθεμένων, έργο ολοκληρωτικά άχρηστο για την πνευματική πρόοδο του συνόλου της κοινωνίας, αλλά και του ανθρώπου (για τον τρόπο που θα ζήσει και θα δημιουργήσει στην ζωή του), όπως και του πολίτη (για την συμπεριφορά του προς το σύνολο και προς την ίδια την πολιτεία).
 Κι ύστερα, τί να σου κάνουν μόνοι οι καθημαγμένοι βιοπαλαιστές που τελούν σε διωγμό και εγκατάλειψη και δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με την επιβίωση της οικογενείας τους και της επιχείρησής τους;

10. Τελικά, όσοι γιορτάζουμε το Γεγονός της Ανάστασης, δεν έχουμε ζήτημα με το πανηγύρι. Γιατί η Ανάσταση είναι χαρά και παρηγορία, στα δύσκολα.

Είναι άλλο πράγμα, όμως, όταν διαπράττοντας ασύγγνωστη νοθεία, ορίζουμε το πανηγύρι ως ανάσταση. Αυτοί που το ορίζουν έτσι, έχουν και την ευθύνη για την "πνευματικότητα" που αποπνέουν, αλλά και για την «απο-πνευματικότητα» που εμπνέουν.