Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Η αυτοαναίρεση ως πολιτική πρόταση


 

Ένα ακόμη περιστατικό: H αντίδραση της κυβέρνησης στις διαδηλώσεις των μαθητών, που πραγματοποιούνται ενάντια στην εξωτερική της πολιτική, ανέδειξαν την αυτοαναίρεση της αριστεράς. Μιας αριστεράς που είχε την διαμαρτυρία ως την μόνη πολιτική της πρόταση.

Στις μέρες περάσανε, η κυβέρνηση και πολλά ΜΜΕ δεν εφείσθησαν μειωτικών και απαξιωτικών χαρακτηρισμών κατά της μαθητιώσης νεολαίας για την δυναμική της διαμαρτυρία ενάντια στην αλόγιστη και κομματική γραμμή της κυβέρνησης να συνάψει με τους Σκοπιανούς γείτονές μας, μια εθνικά επιζήμια συμφωνία, χαρίζοντάς τους μάλιστα, εθνικότητα και γλώσσα. Παλαιό κομμουνιστικό ζητούμενο, όπως δείχνουν και τα μυστικά χαρτιά.

Ακούστηκε πως τα παιδιά υποκινούνται. Ακούστηκε πως τα παιδιά χειραγωγούνται πολιτικά. Ακούστηκε πως υπάρχουν κακά κόμματα που επωφελούνται. Ακούστηκε πως δεν μπορεί να μιλάμε για προδότες. Ακούστηκε πως τα σχολεία δεν πρέπει να κλείνουν. Και τί δεν ακούστηκε!

Η κάθε γενιά, με τις αγωνίες και τα όνειρά της, αναζητάει τον τρόπο για να εκφραστεί υπαρξιακά, φιλοσοφικά και πολιτικά, ιδιαίτερα όταν αντιλαμβάνεται ότι αποκλείεται από τους -εκάστοτε- κραταιούς δημαγωγούς της δημόσιας και της πολιτικής ζωής του τόπου. Αυτό φαίνεται να είναι επιτασκτικώτερο, οσάκις η κυβερνώσα γενιά, αποκαλύπτεται ότι είναι ξοφλημένη. Τα περισσότερα από τα παιδιά που διαμαρτύρονται και διαδηλώνουν σήμερα, είναι βορειοελλαδίτες, που νοιώθουν κοντά τους την ανάσα των εισβολέων. Αυτών που έσπευσαν να ρίξουν κατα γης τα σημάδια που οριοθετούν και διαχωρίζουν την χώρα μας από την δική τους, πριν ακόμη πάρουν στα χέρια τους την ολοκληρωτική μας αποδοχή. Μ' ετούτο, μας έδειξαν τις προθέσεις τους, με όχημα αυτήν την συμφωνία.

Ποιός θα κατηγορήσει τα παιδιά που διαδηλώνουν για τον λόγο πως αγαπούν την πατρίδα τους, την ιστορία, την ταυτότητα και τον πολιτισμό της και θέλουνε να την υπερασπιστούνε, σαν που τους ανήκει το αύριο; Εμείς οι πεθαμένοι που τα ξεπουλήσαμε όλα, κι είπαμε πως "το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του"; Εμείς που πήγαμε στα δυο νησιά "τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη"; Εμείς που περάσαμε σαν άλλος "Οδυσσέας τις συμπληγάδες;"

Η γενιά του Πολυτεχνείου χρεωκόπησε την δημοκρατία και την χώρα και κράτησε στις πνευματικές της αποσκευές την τηλεοπτική κατήχηση της δεκαετίας του ΄80, για το αθάνατον της ερωτικής ορμής και απόλαυσης. Και τώρα βλέπουμε τους πολιτικούς μας επιγόνους να εγκαθιδρύουν ομόφυλους γάμους και οικογένειες, να παραδίδουν -με παροιμιώδη άγνοια, αφέλεια, και αναισθησία- τα ιερά και τα όσια του έθνους, να προγράφουν την εθνική μας προοπτική διπλωματικά ανυποψίαστοι και διαπραγματευτικά έωλοι. Είναι άραγε άγνωστο, αν το κάνουν σκόπιμα ή αθέλητα; Και τώρα μετράμε τα αποτελέσματα.

Η γενιά των καταλήψεων εξαπάτησε τους πολίτες και υφήρπασε την ψήφο τους με απατηλές και ανεφάρμοστες εκμαυλιστικές υποσχέσεις που έδωσε με πανηγυρικό τρόπο σε ανήμπορους και καταχρεωμένους εκλογείς. Και τώρα, η σκολιά, αναποτελεσματική και δημαγωγός αυτή γενεά, πανικόβλητη τρέμει την αποπομπή της. Με χίλια τερτίπια τραβάει και ξεχειλώνει τον πολιτικά άκαρπο χρόνο της στην εξουσία, για να γράψει ιδιοτελή μεροκάματα απασχόλησης. Εμείς θα τα καταχωρήσουμε ως μεροκάματα θλιβερής και αργόσχολης παραμονής στην εξουσία, επιζήμιας για τον τόπο. Και πριν φύγει, μας αφήνει την νομοθεσία για τις ρητορικές του μίσους, στο οποίο η ίδια τεχνηέντως μας εξωθεί με τις πολιτικές, με τις προτάσεις και τα εθνικώς αλλοπρόσαλλα και εχθρικά πεπραγμένα της. Μας αφήνει ακόμη και την δια δηλώσεως αλλαγή φύλου των δεκαπεντάχρονων! Την δια νόμου εξομοίωση της ομόφυλης ερωτικής συντροφιάς, με τον θεσμό της οικογένειας, και άλλα παρόμοια, ως την μόνη παρακαταθήκη της. Κι όλα τούτα, μοιάζουνε με γέννες που φέρνουνε εκτρώματα μίσους και κοινωνικής αποσύνθεσης.

Η κυβερνώσα εξουσία, επιχειρεί να ενοχοποιήσει κάθε εναντιούμενον στις αυθαιρεσίες τους. Με την γνωστή μέθοδο τους: την λοιδορία, την κατασυκοφάντηση, την ενοχοποίηση και την απαξίωση.
Τώρα που ακόμη και οι μαθητές αντιδρούν στην απεμπόληση των εθνικών κεκτημένων (ιστορικά και πολιτισμικά), οι "πωλιτικοί" βγήκανε ξεδιάντροπα να συκοφαντήσουν και να απαξιώσουν την αντίδραση των μαθητών που παρελαύνουν -διαμαρτυρόμενοι και διατρανώνοντας την αντίθεσή τους- σε πολλές πόλεις της χώρας, κι αμπαρώνονται στα σχολειά τους! Η κοινωνία στενάζει: Ουαί, υμίν υποκριταί! Δάσκαλοι της κατάληψης δημόσιων και ιδιωτικών χώρων. Αρχηγοί της κατάληψης και της σύλησης ιδιωτικών και δημοσίων αγαθών και περιουσιών, για ψύλλου πήδημα! Ύπατοι της πρόκλησης, της αυθαιρεσίας και του ψεύδους! Νονοί, που βαφτίσατε το άδικο και την ανομία, δίκαιο, και τα κάνατε πράξη. Που κάνατε πολιτικό στρατηγείο σας τα πανεπιστήμια (γι' αυτό χρειάζεστε το πανεπιστημιακό άσυλο) και αδίσταχτα ματαιώνετε καθημερινά την μετάδοση της γνώσης και την ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας. Που απροκάλυπτα επεμβαίνετε (το μαρτυράνε οι τοιχογραφίες των απειλών σας στους τοίχους των πανεπιστημιακών υποδομών) για να διαμορφώσετε ιδιοτελώς τους πολιτικούς συσχετισμούς στην διοίκηση και την λειτουργία των πανεπιστημίων.

Αν είχατε προφτάσει να διαφεντέψετε τις διαμαρτυρίες των μαθητών, θα τις είχατε κάνει προεκλογική σας εκστρατεία.

Εσείς που με ανόητες, προσχηματικές κι ασύδοτες καταλήψεις, αναδειχθήκατε πολιτική εξουσία του τόπου, αποκηρύσσετε την κατάληψη, επειδή τώρα ασκείται ως διαμαρτυρία ενάντια στην πολιτική σας.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Ζητούνται δεξιότητες!


Related image 

Διαβάζω στην kathimerini.gr ότι οι επιχειρήσεις που αναζητούν ικανά στελέχη για να αναπτυχθούν δυναμικά, συναντάνε αξεπέραστα προβλήματα. Σύμφωνα με τις επισημάνσεις του άρθρου, κρίνεται αναγκαίο, ο ιδανικός υποψήφιος να έχει ορισμένα χαρακτηριστικά, εξόχως χρήσιμα για την δουλειά που προώρισται να αναλάβει, όπως:

  • εργασιακό ήθος,
  • ικανότητα ομαδικής εργασίας,
  • επικοινωνιακές ικανότητες
  • ευελιξία και προσαρμοστικότητα
  • ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών

Όμως, στους καιρούς μας, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν είναι δυνατόν να αποκτηθούν στην διάρκεια των σπουδών και της κατάρτισης των νέων. Και τούτο, γιατί τα σχολειά μας δεν εκπαιδεύουν τον άνθρωπο. Δεν τον εκπαιδεύουν γιατί η πολιτεία, δεν τους έχει αναθέσει τον ρόλο να ασχολούνται με την διαπαιδαγώγηση των νέων και την αξιολόγηση της προόδου τους σε ό,τι αυτοί καταπιάνονται. Δεν ασχολούνται, επίσης, ούτε με τα στοιχειώδη: την μάθηση και την δημιουργία, που αποτελούν το κατώφλι της πνευματικής ανάπτυξης και της ψυχολογικής ισορροπίας του ζωντανού ανθρώπου.

Η πολιτεία μας, για την στοιχειώδη εκπαίδευση, αρκείται στο να παρέχει χώρους προσωρινής στάθμευσης των παιδιών, και μάλιστα συλλήβδην.
  • Η "προσωρινή στάθμευση" εξηγείται από το γεγονός ότι οι δάσκαλοι έχουν πολύ περιορισμένες εξουσίες, και η άσκηση των καθηκόντων τους είναι λίαν δυσχερής, αφού απευθύνονται σε ετερογενή ακροατήρια, με μεγάλες διαφορές αντιληπτικότητας, υποβάθρου, διαφορές επί των ζητουμένων από το σχολείο, και τις -συχνά χαώδεις- κοινωνικές διαφορές των οικογενειών των μικρών μαθητών.
  • Συμβαίνει και όχι σπάνια,  οι γονείς που προσκομίζουν τα παιδιά τους στην προσωρινή στάθμευση, να έχουν απεριόριστες απαιτήσεις από τους δασκάλους και, ασφαλώς, ανύπαρκτες προσδοκίες, αφού το μόνο που ζητάνε -συνήθως- είναι να μην φορτώνονται τα παιδιά με εργασίες στο σπίτι. (Αυτά άκουγε και ο Γαβρόγλου, και τους είπε να αφήνουνε τις σχολικές τσάντες στο σχολείο, για να περνάνε ξέγνοιαστα Σαββατοκύριακα!).
  • Πέρα από το ραχάτι του Σαββατοκύριακου, οι μικροί μαθητές, έχουν εφοδιασθεί από την πολιτεία μας, με ατελείωτες μαθησιακές απαλλαγές. Όταν δυσκολεύονται, μπορούν να επικαλούνται αυτήν την δυσκολία, και τότε σταματάει κάθε προσπάθεια του μαθητή για μελέτη, και κάθε απαίτηση του δασκάλου να εξετάσει τον μαθητή του. Οι προσδοκίες των γονέων πλέον, εξαντλούνται, στο ότι γίνεται σεβαστή η "δυσκολία" του παιδιού τους (!)
Στην επόμενη (την μέση) βαθμίδα της εκπαίδευσης, η πολιτεία μας, παρέχει στους μαθητές (με την συνεχή και αδιάλειπτη διαφώτισή τους από τους ακούραστους πολιτικούς καθηδηγητές) ατέρμονους κύκλους εκμάθησης των δικαιωμάτων και ελευθεριών του (ανεύθυνου) εφήβου, με την προοπτική να μην γίνει ποτέ, ο τελευταίος, ένας υπεύθυνος, ικανός για κάτι, φιλόπονος και αξιόλογος άνθρωπος. Είναι γνωστά τα θέματα που βάλαμε στα μυαλά των 15χρονων. Κρύψαμε από τα παιδιά, την αξία που έχει η αληθινή ελευθερία του προσώπου και τους δώσαμε το δικαίωμα στην απόλαυση. Τους αποκρύψαμε πως η ελευθερία είναι ευθύνη, και τους εκμαυλίσαμε με χαπάκια ανεύθυνης στιγμιαίας απόλαυσης (νομική ταυτότητα φύλου, πολυπολιτισμός, καταλήψεις πανεπιστημίων και άλλων δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, εμπρησμοί, κλοπές, ναρκωτικά, και άλλα παρόμοια, και κυρίως μερίδες ελευθερίας: σεξουαλική ελευθερία, ελευθερία λόγου (να πούνε τί, όταν τα έχουμε κάνει ανεγκέφαλα;) ελευθερία κυκλοφορίας, κλπ.). Αυτό το καταφέραμε, αφού πρώτα είχαμε  - από ιδιοτέλεια - στρεβλώσει την γλώσσα και τα νοήματά της, έτσι, ώστε να επιφέρουμε  την πλήρη σύγχυση στο κεφάλι τους, εξασφαλίζοντας την ολοσχερή απαιδευσία τως εφήβων. Και τούτο, γιατί το κομματολογείν, μόνο ανοήτους, απαιδεύτους και ευήθεις μπορεί να εξαπατά εις το διηνεκές.

Στην Ανώτατη βαθμίδα της εκπαίδευσης, η πολιτεία μας, παρέχει το άσυλο για την δημιουργία των κομματικών στρατών και των στρατηγείων προς εκκόλαψη των στελεχών των διαφόρων κομμάτων. Οι εγγεγραμμένοι στα πανεπιστήμια δεν έχουν από τον νόμο υποχρέωση φοίτησης (άρα τζάμπα ο τίτλος του φοιτητή!), ούτε υποχρέωση ολοκλήρωσης των σπουδών τους εντός ευλόγου χρόνου (αφού, σύμφωνα με τον νόμο, "αποφοιτούν" απλώς, όταν (! και εάν) λάβουν το πτυχίο τους, δυνάμενοι να φθάσουν σε βαθύ γήρας, και να διατηρούν την ιδιότητα του φοιτητή). Οι ... δυναμικοί και επαναστάτες φοιτητές μας, πολεμάνε την αξιολόγησή τους, πολεμάνε το πειθαρχικό για κείνον που έκανε πλαστογραφία πτυχίου, ή πλαστοπροσωπία στις εξετάσεις, δεν θέλουνε προαπαιτούμενα, πολλοί θέλουνε απλώς να περνάνε τα μαθήματα, χωρίς να τους ενδιαφέρει να μπούνε στο νόημα ....

Όταν, λοιπόν, οι βλαστοί μας, φτάσουνε να έχουν τελειώσει όλες αυτές τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ας μην αναρωτιόμαστε για τις δεξιότητές τους. Γι' αυτές θα έπρεπε να έχουμε φροντίσει ενωρίτερα. Γιατί η αγωγή των παιδιών, η ανατροφή και η διαπαιδαγώγησή τους, ήτανε, πάντα, θέμα οικογένειας. Το σχολείο απλώς την συμπλήρωνε, την εξειδίκευε και την κοινωνικοποιούσε. Ας σημειωθεί, πως το σωστό σχολείο θα μπορούσε ακόμη και να αναπληρώσει τον σχετικό ρόλο της (ελλείπουσας) οικογένειας.

Κι αν ο διπλωματούχος βλαστός μας, αρχίσει να ψάχνει για ελκυστικούς όρους εργασίας, ας μην παραλείψουμε να του πούμε (τουλάχιστον σε τούτη την φάση, αν δεν το κάναμε πρωτύτερα) ότι το ίδιο ακριβώς επιζητεί και ο κάθε εργοδότης: ελκυστικά εργασιακά προσόντα!

Ασφαλώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις από παιδί σε παιδί. Κι όσα παιδιά έχουνε την σπίθα εκείνη και τις οικογενειακές συνθήκες, που θα τα βοηθήσουν να προοδεύσουν, δεν υπάρχει ζήτημα. Το ζήτημα τίθεται όταν υπάρχει σ' ένα παιδί το πνευματικό χάρισμα, αλλά λείπουν εκείνες οι κοινωνικές συνθήκες και θεσμικές λειτουργίες, που θα του έδιναν την ευκαιρία να αναπτυχθεί και να προοδεύσει.

Φαίνεται πως η παιδεία, η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση έχουνε γίνει (ή έχουνε μείνει) ταξικές "κατακτήσεις" (αφού μόνο όσοι μπορούν -δηλ. έχουν την οικονομική δυνατότητα, γνωρίζουν και θέλουν- θα μεριμνήσουν για την σωστή εκπαίδευση των παιδιών τους), παρόλες τις σοσιαλ-μανίες της εποχής.

Στα χρόνια μας, αυτό που συμβαίνει, είναι πως, όταν έρθει η ώρα, απλώς, πετάμε τα παιδιά μας στον Καιάδα της εργασίας, βγάζοντάς τα από το λίκνο της οικογενειακής αδιαφορίας, της πολιτικής αναλγησίας και της ανεπάρκειας του αδιάφορου (περί την παιδεία) σχολείου.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

Η πολιτική θεώρηση της "κοπάνας"


Image result for εικόνες διαδηλώσεις μαθητών 

Όταν μας βολεύει, είναι αγώνας και κοινητοποίηση, κι όταν μας θίγει, είναι φασιστική χειραγώγηση!

Διαβάζω στους protagon.gr τις απόψεις του κ. Κώστα Γιαννακίδη (Ρόδα τσάντα και Μακεδονία) με αφορμή τις επίκαιρες διαδηλώσεις των μαθητών, και αναρωτιέμαι για το χρονικό σημείο που η "κοπάνα" από το σχολείο, έγινε νοοτροπία αιχμής.

Μπορεί, στους σύγχρονους τραγικούς καιρούς που ζούμε, να είναι καθημερινό ζητούμενο η μαθητική κοπάνα
  • για όσους δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν την ζωή τους (και να βελτιωθούν ως άνθρωποι και ως κοινωνικά όντα), 
  • ή για όσους διαπαιδαγωγούνται με άξονα την πρακτική αυτή, 
  • ή με άξονα τα αποτελέσματα που οι παιδαγωγοί τους αποσκοπούν να επιφέρουν στην κοινωνία με αυτήν τους την πρακτική.
Αναρωτιέμαι (με απορία, είναι αλήθεια), πόσοι έχουν -εν γνώσει τους, και όχι κατά λάθος- το ψυχικό σθένος και το πνευματικό περιθώριο να μείνουν αναλφάβητοι. Αλλά δεν θυμήθηκα ποτέ τον εαυτό μου και πολλούς από τους ομηλίκους μου, στα χρόνια της εγκύκλιας παιδείας μας, να επιζητούμε την αμορφωσιά και την απαιδευσία μας. Οι καλοί και οι μέτριοι μαθητές της εποχής μου δεν ήταν ούτε "φυτά" κατά το κοινώς λεγόμενο, ούτε εραστές της κοπάνας. Παραδέχομαι πως ήτανε ευπρόσδεκτη μια εκδρομή στη φύση (και γύρω μας υπήρχε άφθονη φύση), ίσως γιατί θα αποτελούσε μια εύθυμη και χαλαρή συντροφιά στις ανάκατες παρέες, με ανέκδοτα, ιστοριούλες καθημερινότητας, πειράγματα, όνειρα, και παιχνίδι με  μπάλες και τόπια. Οι κακοί μαθητές, φαντάζομαι πως ανέκαθεν την επιζητούν, όπως το νερό ο διψασμένος! Προφανώς, για να αποφεύγουν την έκθεσή τους στην αδιέξοδη άγνοια και αμέλειά τους, και στην δημοσιοποίηση -μέσα από την αξιολόγηση- αυτής της άγνοιας και της υστέρησής τους.

Από τους συμμαθητές μου, όσους θυμάμαι (και θυμάμαι τους περισσότερους), κανείς δεν έμεινε στα αζήτητα της ζωής. Ούτε περιπλανήθηκαν σε πολιτικούς προθαλάμους ικετεύοντας για μια θεσούλα αργομισθίας. Κάποιος από αυτούς, που κάποτε προσκλήθηκε να υπηρετήσει ένα τέτοιο πόστο, και μάλιστα με την υπόσχεση διορισμού, απήντησε πως "προτιμάει να είναι αφεντικό στην πείνα του...".

Βλέπετε, δεν ήμασταν καλομαθημένοι, τακτοποιημένοι από γεννησιμιού μας, ή ανέμελοι ώστε ν είμαστε πρόσφοροι σε χειραγώγηση. Όταν η ζωή είναι σκληρή, και τα μέσα που διαθέτεις είναι περιορισμένα, αναγκάζεσαι να θέλεις να την αλλάξεις. Να την βελτιώσεις. Να της προσθέσεις αυτά που θα σε διαφοροποιήσουν από το στενόχωρο παρόν, κι από εκείνο το αύριο που προεικονίζει το αδιέξοδο σήμερα. Κοπάνες κάνανε πάντα οι τακτοποιημένοι, οι αδιάφοροι, οι εκ των προτέρων συγχωρημένοι δια πάν παράπτωμα, και οι λοιποί σε παρόμοιες θέσεις και συνθήκες. Αυτοί πάντα υπάρχουν.

Η δεκαετία του '70 είχε λοιπόν δουλειά, πολλή δουλειά (κατάρτιση, μελέτη, σπουδές) με συνέπεια, επιμονή και υπομονή. Η δεκαετία του '80 είχε (διαλαλούμενη την) πολιτική ελευθερία και την πνευματική περιπλάνηση, σε ερωτήματα που η ζωή επιτακτικά ζητούσε απαντήσεις, αφού σε λίγο όλα θα γίνονταν με προσωπική μας ευθύνη για την ζωή μας και την επιβίωσή μας. Πρώτο ζητούμενο η αποτελεσματικότητα. Η δεκαετία αυτή, άφησε πίσω της αρκετές εμπειρίες. Ήττες, άκαρπες προσπάθειες, επαγγελματική ανασφάλεια, δημιουργία οικογένειας, και ένα διαρκώς κλυδωνιζόμενο από την ροή των πραγμάτων ρυθμό ζωής. Περιθώριο διαφυγής και "κοπάνας" κανένα! Άφησε, κυρίως, γνώση, επίγνωση. Εμπειρία και συναίσθηση προσωπικής ευθύνης.

Το δίδαγμα που αποκόμισα από τις πιο δύσκολες δεκαετίες της ζωής μου, είναι πως όταν απουσιάζει η μέριμνα και η εργώδης προσπάθεια, θα απουσιάζει η εμπειρία, η γνώση και το αποτέλεσμα.

Η κοπάνα είναι μια ανεύθυνη διαφυγή. Μια ασύνειδη (και συνεπώς μια έλλειψη στην διαπαιδαγώγηση, που σε ωθεί σε) φυγή από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις. Αυτή η φυγή, σε προετοιμάζει για μια αναποτελεσματική κατάρτιση και επομενως για μια μειωμένη ικανότητα στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων που θα κληθείς στην ζωή σου να αναλάβεις.

Είναι λογικό η ανικανότητα (για την ανάληψη σημαντικών ευθυνών και υποχρεώσεων) να σε καθιστά (ανελεύθερο και) εξαρτημένο από κάποιον που θα σου χαρίζεται και θα σε θεωρεί κατώτερο των περιστάσεων, ενδεή, άξιον οίκτου, και ανάξιο για να σου εμπιστευτούν έργα δύσκολα, με απαιτήσεις και προοπτικές μέσα στο χρόνο και στην κοινωνία. Όσο και να διαλαλείς την ελευθεριότητα και την τόλμη σου (στην αποφυγή των σταδίων της ψυχικής και πνευματικής σου ωρίμασης), κανέναν δεν θα πείσεις για την καταλληλότητά σου, όσους κι αν ενδιαμέσως καταφέρεις να πλανέψεις.

Η τάση για κοπάνα από τα μαθήματα είναι μια παρέκκλιση πολυτελείας, όσο κι αν είναι μια εσωτερική ανάγκη για πρόσκαιρη διαφυγή και στιγμιαία ανάπαυλα από τις επιτακτικές υποχρεώσεις της στιγμής. Σε όλους μπορεί να συμβεί να χρειάζονται μια παύση, μια βραχύχρονη διακοπή στην ένταση των προσπαθειών. Αλλά, η διακοπή στην τήρηση των αρχών της διαπαιδαγώγησης, έχει ως αποτέλεσμα την αναίρεσή της. Είναι άλλο πράγμα η επιείκεια και η ελαστικότητα του παιδαγωγού, όπου κάτι τέτοιο απαιτείται.

Η παιδαγωγική αγυρτεία για διευκόλυνση, παθητικότητα και αδράνεια του μαθητή, ενσταλλάχθηκε βαθμιαίως με "εκπτώσεις" στην εκπαίδευση και στην διαπαιδαγώγηση, την ατιμωρησία της μαθητικής αμέλειας και παραβατικότητας και έλλειψη αξιολόγησης των μαθητών με το εύσχημο πρόσχημα "να μην δημιουργούνται στα παιδιά ψυχικά τραύματα" κατά την διόρθωση των λαθών τους (αυτή είναι η επίσημη αιτιολογία, που αναγράφεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου 1566 για την εκπαίδευση). Σαν να μην διορθώνει η ίδια η ζωή, από μόνη της, τα λάθη που κάνουμε. Σαν να μην έχουν συνέπειες τα λάθη μας.[Για παράδειγμα -γνώσης και εφαρμογής αυτής της γνώσης που αποκτήσαμε- αν εξετάσουμε την παραβίαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, θα δούμε ότι σημειώνει πολλές κόκκινες υπογραμμίσεις στην άσφαλτο, από τις παραβάσεις των βλαστών μας, που τους δίνουμε το αυτοκίνητο για να πάνε στα πάρτυ και να πιούνε, γιατί ..."παιδιά είναι! να μην βγούνε; πότε θα βγούνε; κλπ."]

Οι επαγγελματίες της κοπάνας από το σχολείο, δεν είναι μόνο κοπανατζήδες από την τάξη. Επειδή συνηθίζουν πια στην διαφυγή, είναι ευτύχημα αν τυχόν συμβεί να το διορθωσουν, πριν τους προλάβει το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς τους. Αν όχι, συνεχίζουν να είναι κοπανατζήδες, και από την κοινωνία (δεν πληρώνω) σε βάρος των άλλων, και από την οικογένειά τους, τους φίλους και τους δικούς τους ανθρώπους. Το κακό είναι πως ζητούνε επιείκεια, δικαιώματα έναντι των μη κοπανατζήδων και κοινωνικές απολαυές, ως εάν δεν ήσαν κοπανατζήδες!

Η κοπάνα για "υπέρτερους σκοπούς" έγινε τόσο πολύ της μόδας μετά την μεταπολίτευση, που κλείνουμε ασυστόλως τα σχολειά και τα πανεπιστήμια, τους δημόσιους δρόμους, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, καταστρέφουμε τις κρατικές υποδομές, και κατακαίμε τις ιδιωτικές περιουσίες με παράπλευρες απώλειες ακόμη και ανθρώπινες ζωές, γιατί οι υπέρτεροι αυτοί σκοποί (που συνήθως συνίστανται στο βραχυπρόθεσμο, ή το απώτερο συμφέρον κάποιου κόμματος) απαιτούν την σχετική ταραχή, ώστε να παρασχεθούν προσχηματικά επιχειρήματα για να περάσουν μια πολιτική αξίωση, ή να εμφυτεύσουν την κοινωνική ενοχή σε περίπτωση άρνησης και αντίστασης.

Κι αφού τα διδαχθήκαμε όλα αυτά (αναίτια και άσχετη κοπάνα και κατάληψη, δηλ. για ψύλλου πήδημα) με τα συχνά μαθήματα που μας έδωσε, από τα μαθητικά τα νειάτα του, ακόμη κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κι  αφού οι μαθητές σήμερα, απαντάνε στα κυβερνητικά προτάγματα, με κατάληψη σχολείων, διαδηλώσεις στις πόλεις και παρελάσεις, δηλαδή με μια σαφή και δυναμική αντίδραση, η ίδια αυτή η διδάξασα εξουσία, επειδή η συγκεκριμενη μεθοδολογία δεν την συμφέρει και δεν την βολεύει,  καθυβρίζει την αντίδραση των μαθητών! Δάσκαλε που δίδασκες...

Η ίδια αυτή, η διδάξασα εξουσία, συκοφαντεί, σήμερα, ως υποχείρια, τους μαθητές που αντιδρούν και ξεσηκώνονται ενάντια στην εφαρμοζόμενη άθλια εξωτερική (και όχι μόνο) πολιτική της. Μια πολιτική, που από διαμαρτυρία του πεζοδρομίου έγινε εξαναγκαστή ρύθμιση, και που στερεί από τους Έλληνες την ιστορία τους και ουσιώδη πολιτισμικά δεδομένα τους, χαρίζοντας ταυτότητα και γλώσσα στους γείτονες που θέλουν να βγούνε στο Αιγαίο, σε εφαρμογή παλαιότερης κοινής και συμφωνημένης επιδίωξης.

Όχι κύριοι. Η αντίσταση στον εξανδραποδισμό και η αντίδραση στον εθνικό ευτελισμό, δεν είναι κοπάνα από τα μαθήματα.

Κοπάνα από την ζωή είναι η μυωπική χειραγώγηση της νεολαίας για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη, και η εκμαυλιστική παραίνεσή της να αδιαφορεί για την παιδεία, την μόρφωση, την αρετή και την ηθική της ολοκλήρωση.

Ανεύθυνη κοπάνα των κομμάτων και των πολιτικών από την ιστορία είναι η άνευ ορίων παράδοσή τους στο κυνηγητό της εξουσίας, στην λήθη των λαθών τους, στην ήττα της ηθικής, στην αδράνεια, τον πολιτικό ωχαδερφισμό και την απεμπόληση των ιερών και τιμίων.

Η ιδιοτελής κοπάνα έγινε πια τρόπος και πολιτική έξις. Κοπάνα από την λογική, κοπάνα από την ηθική, κοπάνα από την εθνική ταυτότητα, κοπάνα και από την φύλαξη των Θερμοπυλών.

Ας μην μιλήσουμε τώρα για την κοπάνα από την αίσθηση περί την εφαρμογή του δικαίου (γιατί, γι' αυτό πρόκειται, όταν φυλακίζουνε για δέκα χρόνια, έναν ενδεή άνθρωπο, με σάρκα και οστά, που παραβατικά παρέστησε πως τέλειωσε την Στ δημοτικού, ίσα-ίσα για να δουλέψει στην καθαριότητα, λές κι οι αναλφάβητοι δεν ξέρουνε να καθαρίζουν...!)

Κοπάνα από την ντροπή, κοπάνα από την αλήθεια, κοπάνα από την πίστη, κοπάνα από την λογοδοσία και τον απολογισμό. Είμαστε πια, συνεπείς και παρόντες, μονάχα στα πάθη μας, πάθη κάθε λογής: Εξουσιολογνεία, αλαζονεία, υπερηφάνεια, ψευδολογία, δημαγωγία, απάτη, στρέβλωση των νοημάτων, κατάχρηση εξουσίας, και πάει λέγοντας, γιατί τα πάθη είναι αναρίθμητα.

Η κοπάνα κατέστη, στην εποχή μας, μια αξία περιωπής, γι' αυτό ορμούν όλοι να δείξουν, πως κι αυτοί εμφορούνται από το εν λόγω υψηλό -εντός της ηθικής τους αβύσσου- ιδεώδες. Μπράβο τους! Την κατακρίνυν, μόνο όταν δεν τους συμφέρει!

Αλλά, ας προσέξουμε κι εμείς, κι όσοι νουνεχείς, κι ας μην την "κοπανήσουμε" από την υποχρέωση να καταψηφίσουμε έωλους, ιδιοτελείς και κοπανατζήδες, για να μην καταστήσουμε κάποιον από αυτούς,  κυβερνήτη της ζωής και της προοπτικής μας, για μια ακόμη φορά.

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Ναί: "Φασίστες είσαστε εσείς. Όχι οι μαθητές"


Image result for εικόνες διαδηλώσεις μαθητές Μακεδονία


Διαβάζω στο ardin-rixi.gr  το  άρθρο του Γιώργου Παπαδόπουλου Τετράδη (από το liberal.gr)  και το αναδημοσιεύω κι εγώ (όπως και τόσοι άλλοι!), ολόκληρο, γιατί συμφωνώ απόλυτα.

"Δεν ξέρω αν τους καταληψίες μαθητές «για τη Μακεδονία» στη Β. Ελλάδα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν χρυσαυγίτες -και το θεωρώ πιθανό- αλλά ξέρω ότι αυτοί που έχουν κάνει τις καταλήψεις θεσμό εξανίστανται ξαφνικά και κατηγορούν αυτούς τους μαθητές για φασίστες, με πρώτο τον υπουργό Παιδείας! Οι φασίστες.

Επειδή οι καταλήψεις των σχολείων είναι σωστό πράγμα αν καθοδηγούνται από τους καθηγητές και τους γονείς μειοψηφιών που έχουν μπουκώσει τα μυαλά των παιδιών τους με τόνους προπαγάνδας κομματικής και προπαγάνδας αφελληνισμού, αλλά αν οι μαθητές θέλουν να διαμαρτυρηθούν για την προδοσία των Πρεσπών και να υπερασπιστούν την ελληνική Μακεδονία, παρακινημένοι κι αυτοί από τους δικούς τους γονείς, δεν μπορούν!

Η Παιδεία είναι, βλέπεις, μονοπώλιο μιας αριστεράς, παλιάς κοπής του 1920, που μισεί την πατρίδα, που είναι ανιστόρητη και που δεν έχει καν σχέση με την Αριστερά του Αλβανικού μετώπου του ’40, του ΕΑΜ, του 114, του Κυπριακού αγώνα, του αντιχουντικού αγώνα, του Πολυτεχνείου, Καράγιωργα, του Μήνη, του Χαρίλαου, του Κύρκου, της Μελίνας, του Γλέζου, του Μίκη, του Ελύτη, του Σεφέρη, του Γκάτσου, του Ελευθερίου. Είναι αποκομμένη από τον ιστορικό ιστό της Ελλάδας και προσπαθεί να επιβληθεί ποδοπατώντας και ποτίζοντας με δηλητήριο κάθε ελληνικό που μπορεί να φυτρώσει στις παιδικές και εφηβικές διάνοιες.

Η Παιδεία είναι εδώ και χρόνια μονοπώλιο μιας σδράκας κρατικοδίαιτου καθηγητικού κομματικού κατεστημένου με διαστρεβλωμένες και ανιστόρητες αντιδιαλεκτικές απόψεις για την πατρίδα, το έθνος, τον εθνικισμό, τον σωβινισμό, τον ιμπεριαλισμό, που τις διδάσκουν σε δυό γενιές μαθητών ήδη. Και όπου η αγάπη για την πατρίδα, που είναι φυσική για όλους τους λαούς της Γής χωρίς εξαίρεση, ονομάζεται εθνικισμός, ενώ η υπεράσπιση αυτής της αγάπης χαρακτηρίζεται πια φασισμός!

Ακόμα χειρότερα, αυτοί οι τύποι, με πρώτους τους έσχατους υπουργούς Παιδείας και τα κόμματά τους, δε διστάζουν να υπερασπίζονται κάθε εθνικισμό (όχι πατριωτισμό) του κάθε γείτονα από την Αλβανία, τα Σκόπια, την Τουρκία που ζητάει ένα κομμάτι ελληνικής γης ή ελληνικής περιουσίας, καταδικάζοντας κάθε ελληνική φωνή που αντιστέκεται και αντιδρά, ως φασιστική! Οι εγκληματίες!

Όλοι αυτοί οι πρωτόγονοι μαρξιστές της συμφοράς, ως άλλοι νεάντερνταλ, έχουν προξενήσει τη μεγαλύτερη συμφορά στην κοινωνική και πολιτική δομή της κοινωνίας. Γιατί, η έννοια της πατρίδας και η αγάπη της πατρίδας είναι υπαρκτή σε κάθε έναν σε όλες τις χώρες. Είναι φυσικό καταφύγιο, φυσική σπηλιά, σαν την οικογένεια και τη γειτονιά.

Άλλοτε ήταν η σπηλιά, μετά η πόλη, μετά ο Τόπος, μετά το κράτος. Για τους κομμουνιστές, η σοσιαλιστική πατρίδα, για τους αναρχικούς η κομμούνα. Αλλά, για όλους, η πατρίδα. Όποιος την έβλεπε καλύτερη από των άλλων λεγόταν εθνικιστής. Και όποιος την έβλεπε ανώτερη των άλλων, σωβινιστής. Και όποιος ήθελε και των άλλων την πατρίδα λεγόταν ιμπεριαλιστής. Κι όποιος ήθελε όλες τις πατρίδες ενωμένες σε μια πανανθρώπινη λεγόταν διεθνιστής. Χωρίς να μισεί την πατρίδα του. Καθαρές δουλειές και καθαροί όροι.

Αλλά, ποτέ πριν την επέλαση αυτών που μισούν την ελληνική πατρίδα και αγαπάνε όλων των άλλων (!) δεν διαστρεβλώθηκαν αυτές οι καθαρές έννοιες, οι καθαροί διαχωρισμοί. Και διαστρεβλώθηκαν, γιατί η μισητή ελληνική πατρίδα έπρεπε και πρέπει να έχει μονάχα εχθρούς και κανέναν υπερασπιστή! Τέτοιοι είναι και αυτή είναι η αρρώστια τους.

Και σπέρνοντας αυτή την αρρώστια σπρώχνουν κομμάτια του λαού στην αγκαλιά των φασιστών. Οι ανεγκέφαλοι! Γιατί η αγάπη στην πατρίδα είναι ριζωμένη στην καρδιά πολλών. Που βλέπουν ολοένα και περισσότερα κόμματα να λοιδορούν την πατρίδα και κανένα σχεδόν να μην τολμάει να ξεστομίσει τη λέξη πατρίδα και κανένα να μην τολμάει να υπερασπιστεί την πατρίδα. Τελματωμένα σε έναν αγράμματο κοσμοπολιτισμό, φερμένο από τη Δύση. Η οποία Δύση αγαπάει τις πατρίδες της όχι απλώς πατριωτικά. Αλλά, συχνά σωβινιστικά! Αμερική, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Νορβηγία, Σουηδία, Καναδάς, Ισπανία, Ολλανδία, Αυστρία, για να αναφέρω μερικά καραμπινάτα χαρακτηριστικά παραδείγματα. Για να μην πάω στην ανατολή της Ρωσίας, της Πολωνίας, της Σερβίας, της Κροατίας, της Ουγγαρίας και της Τουρκίας.

Όλοι αυτοί έχουν δικαίωμα να αγαπάνε και να υπερασπίζονται τις πατρίδες τους, αλλά όχι τη Μακεδονία οι μαθητές της Βόρειας Ελλάδας! Αυτοί οι μαθητές είναι φασίστες, σύμφωνα με τους ανιστόρητους ιδεολογικούς εγκληματίες της εκπαίδευσης, που σπέρνουν εμφύλιο στα σχολεία για τις ιδεοληψίες τους! Οι αυθόρμητοι, ανίδεοι μαθητές είναι φασίστες!

Είναι φασίστες οι μαθητές που κάνουν καταλήψεις για τις ελλείψεις σε καθηγητές που υφίστανται και που αυτές οι διαμαρτυρίες εξελίχτηκαν σε διαμαρτυρίες για το Μακεδονικό και για τις Πρέσπες! Όταν τα συριζόπαιδα έκαναν καταλήψεις δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι μια μέρα θα κάνουν και άλλοι καταλήψεις! Ούτε ότι έτσι άνοιγαν το δρόμο για να κάνουν καταλήψεις και να τα κάνουν μπάχαλο κι οι χρυσαυγίτες τα σχολεία.

Στη Χαλκιδική και στη Θράκη και στη Θεσσαλονίκη πολλά σχολεία βρίσκονται υπό κατάληψη διαμαρτυρίας για τις ελλείψεις σε καθηγητές. Αλλά, λοιδορούνται από τον υπουργό Παιδείας και τους συνοδοιπόρους και τους ομοϊδεάτες τους ως φασίστες σπρωγμένοι από τη Χρυσή Αυγή!

Σε αρκετά σχολεία γίνεται κατάληψη ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών. Όταν εμάς μας κατέβαζαν οι αριστεροί καθηγητές σε διαδηλώσεις για το Κυπριακό εναντίον της Τουρκίας, της Αγγλίας και της κυβέρνησης Καραμανλή, φωνάζοντας για Ένωση με την Ελλάδα ήταν αγωνιστές δεν ήταν φασίστες.

Τώρα οι μαθητές απαγορεύεται να διαδηλώνουν και να διαμαρτύρονται για προδοτικές συμφωνίες, που αφορούν στην πατρίδα, επειδή είναι της ομοϊδεάτικης αριστερίστικης κυβέρνησης μας οι συμφωνίες!

Όλοι αυτοί οι ανεγκέφαλοι υπουργοί, κομματικοί παρατρεχάμενοι και τα παπαγαλάκια τους στα διαδίκτυα δεν έχουν κουκούτσι μυαλό να καταλάβουν ότι μ αυτή τη στάση τους σπρώχνουν τους μαθητές, που αγαπάνε την πατρίδα τους και τίποτε παραπέρα, στη αγκαλιά της Χρυσής Αυγής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φασιστική δεξιά έχει βάλει το χέρι της και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις καταλήψεις για να σπρώξει τους μαθητές στο μέρος της. Δεν θα της είναι και πολύ δύσκολο. Γιατί καμιά άλλη ελληνική παράταξη δεν υπερασπίζεται ξεκάθαρα την πατρίδα για να ακουμπήσουν οι μαθητές. Που λοιδορούνται ανυπεράσπιστοι.

Κανείς δεν τους δείχνει τη διαφορά μεταξύ του να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα των Ελλήνων στην ελληνική Μακεδονία, που θίγονται από τη συμφωνία των Πρεσπών και ενισχύουν τον αλυτρωτισμό των σλαβομακεδόνων, με το να υπερασπίζεσαι τη σύγκρουση με τους γείτονες.

Το χειρότερο, το υπουργείο, οι καθηγητές και οι σύλλογοι γονέων, που στρέφονται εναντίον των μαθητών σπρώχνουν τους συμμαθητές τους να αντιδράσουν εναντίον τους (!), σπέρνοντας έναν εμφύλιο μέσα στα σχολεία! Μιλάμε για ντιπ ανεγκέφαλους!

Την ίδια ώρα που γίνονται αυτά, άγνωστοι ξήλωσαν 105 (εκατόν πέντε) πυραμίδες από τα σύνορα Ελλάδας και Σκοπίων, που καθορίζουν επακριβώς την όριο γραμμή! Κι αυτή η δολιοφθορά, που απαιτεί μέρες εργασίας, έγινε χωρίς να πάρει είδηση κανείς από όσους υποτίθεται ότι φυλάνε τα σύνορα της χώρας!

Οι υπουργοί, οι καθηγητές και οι γονείς που τους έχει πιάσει η ανησυχία μην εκμεταλλευτούν οι φασίστες τους μαθητές και κυριαρχήσουν στα σχολεία καλά θα κάνουν να κοιτάξουν πρώτα να ανησυχήσουν για το μπάχαλο που έχει καταντήσει τη χώρα- και τα σχολεία- η πολιτική της κυβέρνησης και οι κολλημένες ιδεοληψίες τους. Οι οποίες ανοίγουν τις πόρτες για να μπουν οι φασίστες στα σχολεία. Αυτοί γιγάντωσαν έτσι τη Χρυσή Αυγή. Κι αυτοί της άνοιξαν τις πόρτες για τις καταλήψεις. Ας κόψουν τον απαυτό τους να τις κλείσουν τώρα. Πριν είναι αργά."



Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Μια γυναίκα σαν την Μόνικα Μπελούτσι κι "ένας κανονικός άντρας"...


Image result for εικόνες άνδρας και γυναίκα 

Διαβάζω εδώ,  πως η Μόνικα Μπελούτσι λέει "Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια,  που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα...".

Και τούτο με κάνει να σκέφτομαι πως το "γιατί", που η σταρ βάζει στο τέλος του συλλογισμού της, είναι έωλο, και -με τα λεγόμενά της- προβληματίζομαι για μερικά πράγματα. Προβληματίζομαι, κατ' αρχήν,
  • για 'κείνες τις εργαζόμενες γυναίκες που δεν έχουν παιδιά. Αυτές, δηλαδή, δεν χρειάζονται κάποιον, "που να βγάζει τα σκουπίδια έξω, να πληρώνει τους λογαριασμούς και να αναλαμβάνει όλη την καθημερινότητα του σπιτιού;". 
  • Ή, για την περίπτωση συμβίωσης ομόφυλων.  Αυτοί δεν αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με την καθημερινότητα και την κανονικότητά της; Δεν θέλουν κάποιον γι΄αυτές τις δουλειές; Και πώς άραγε θα αποφασίσουν ποιός θα είναι αυτός που θα κάνει τις συγκεκριμένες αγγαρείες;
  • Ή αν  η μοναχική -ενδεχομένως και με παιδιά- διαβίωση, δεν έχει φορτία καθημερινότητας, που να ανατεθούν σε καποιον;
  • κλπ, κλπ....

Ετούτη η τοποθέτηση της σταρ, ασφαλώς δεν έχει γενική εφαρμογή, στη ζωή. Είναι μια προσωποποιημένη πρακτική και τακτική, πέρα από αρχές και αξίες. Είναι θέμα γούστου. Άλλο, που διαβάζοντας ετούτη την μεγαλόστομη και πλανερή κουβέντα, μπορεί πολλές νεαρές να θελήσουν να θεωρούνται Μόνικες, και να μην καταδέχονται να βρέξουν τα χέρια τους για τα πιάτα που οι ίδιες τρώνε, ή να δουλέψουν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους!

Μπορεί η καθεμιά να θέλει ένα υποζύγιο, για να του φορτώσει τις αγγαρείες της καθημερινότητας, αλλά σε μια συμβίωση, που επιθυμούμε να είναι και σχέση προσώπων, οφείλουμε (να έχουμε το φιλότιμο) να μπαίνουμε και στην θέση του άλλου, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τί του ζητάμε. Αυτό λέγεται, κατανόηση, αλληλεγγύη, σεβασμός, ακεραιότητα, και, ασφαλώς, δείχνει ικανότητα για συναισθηματική αντίληψη και επικοινωνία, καθώς και ικανότητα για την δημιουργία και την διατήρηση μιας προσωπικής σχέσης, με προοπτικές. Εκτός, αν δεν ζητάμε μια σχέση προσώπων, μα κάτι άλλο...

Η προσωπική σχέση δεν είναι "ανεπίστροφος δανεισμός", αλλά είναι "ισολογισμός", που εδράζεται στον σεβασμό και την ακεραιότητα κάθε προσώπου μέσα σε αυτήν, και το οποίο κινείται από αγάπη.

Ανεπίστροφη δωρεάν δόσις (και προσφορά) μπορεί να είναι η εκζήτηση της τελείωσης της ψυχής του ανθρώπου. Αυτή μάλιστα, είναι μια προσφορά, έσωθεν κινούμενη (και προς τα άνω κατευθυνόμενη) άσχετη από άλλα επίγεια πρόσωπα. Είναι εκούσια και δεν είναι εξαναγκασμένη. Θα μπορούσε μάλιστα να είναι απο κοινού επιλεγείσα στάση και πορεία των ενδιαφερομένων, που βλέπουν την κοινή τους ζωή ως κοινή πορεία στην ψυχική τους τελείωση και την προσωπική τους ολοκλήρωση.

Ασφαλώς, δεν επιθυμούμε να αισθανόμαστε δυσφορία και στενοχωρία, κάθε φορά που πρόκειται να επιστρέψουμε στο σπίτι, επειδή γνωρίζουμε τί θα συναντήσουμε εκεί. Επειδή, δηλαδή, γνωρίζουμε πως εκεί θα συναντήσουμε τον "προϊστάμενο", που μας περιμένει για να διεκπεραιώσουμε όσα εκείνος θεωρεί ακατάλληλα γι' αυτόν ή τα βαριέται, άσχετα από το (όμορφο, τρυφερό ή βάναυσο και υποτιμητικό για το  πρόσωπό μας) περιτύλιγμα με το οποίο εκφράζει τις εντολές του, ή τις ελεγκτικές, κτητικές ή απαιτητικές του διαθέσεις.

Η ανεύρεση ενός "αληθινού άντρα", όπως τον εννοεί (στο συγκεκριμένο άρθρο) η κ. Μόνικα Μπελούτσι, μπορεί να είναι λαχείο, για κάποιαν που θέλει έναν ικανώτατον υπηρέτη, αλλά δεν μπορεί να είναι "το τυχερό λαχείο", για μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, και σκέφτεται τον άνθρωπο  ελεύθερο και υπεύθυνο. Σε μια σχέση ο ένας σύντροφος δεν είναι μάνατζερ με υφιστάμενο τον άλλο.

Στο πρόσωπο ενός πραγματικά αληθινού άντρα, μια  γυναίκα, που είναι ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος, αναζητεί έναν -επίσης- ελεύθερο και υπεύθυνο σύντροφο ζωής, ονείρων και από κοινού πορείας προς το μέλλον. Το μέλλον που είναι άγνωστο για όλους, και δεν έχει μόνο  ομορφιά, λεφτά, καλή δουλειά, υγεία και νεότητα (πρώϊμη, ή όψιμη). Έχει κι αρρώστειες, έχει και εργασιακές απολύσεις, και οικονομικές κρίσεις, και επιχειρηματικές αποτυχίες, φτώχεια, ακόμη και αναπηρίες. Ψυχικές και σωματικές. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε τις ηθικές αναπηρίες...

Ένας ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος αναζητεί εναν σύντροφο που θα μοιράζεται μαζί του-ασυνέριστα και φιλότιμα-  ακόμη και την πληκτική καθημερινότητα, για να μπορούν -πάντα- μαζί, να γεύονται και τις απροσδόκητες ομορφιές της. Αυτές, που υπάρχουν στα μικρά και ασήμαντα, της πρόθυμης αλληλοβοήθειας, και της ακούραστης προσφοράς, που τις κρατάνε επτασφράγιστο μυστικό και δεν θα τις βρεις, αν δεν είσαι εκεί που η καθημερινότητα πλανεύει και πλανιέται, για να τις δείς. [Γιατί θα είσαι αυτάρεσκα ξαπλωμένος, μέσα στα κουτάκια της βολής και της ξεγνοιασιάς που έφτιαξες με το μυαλό σου, μόνο για τον εαυτό σου. Αυτο-ικανοποιημένος από την εξουσία, την διπλωματία και τα θέλγητρά σου, εκμεταλλευόμενος την καλωσύνη, και την ανυπόκριτη, φιλότιμη και αδιάλειπτη προσφορά και την αγάπη του άλλου.]

Ας προσέχουμε λοιπόν, γιατί όλες οι ανθρώπινες εξουσίες έχουνε κάποτε τέλος. Κι όλες οι αθέμιτες "διπλωματίες", αποτυγχάνουν όταν συναντήσουν την αντίδραση του συντρόφου μας -όταν αυτή γίνεται με αγάπη- για την ολοκλήρωση και την διόρθωση εγωϊστικών και πλανερών πρακτικών μας.  Όσο για τα θέλγητρα, αυτά, έχουνε σύντομη ημερομηνία λήξεως. Μόνο η αληθινή αγάπη βρίσκει τρόπους, ακόμη και εκεί που φαίνεται πως δεν υπάρχουν, για να προσφέρει, να ανακουφίσει, να αναπαύσει και να γιατρέψει, [κι όχι για να επωφεληθεί προσωπικά και ιδιοτελέστατα]. Ακόμη και να σε προσκαλέσει "στον ίσιο δρόμο", της ειλικρίνειας και της ευθύτητας. Χωρίς την αγάπη, η φυγοπονία και ο εγωϊσμός μας, αρκούν από μόνα τους, για να υπαγορεύσουν χειραγώγηση και εκμετάλλευση του άλλου. Αξίζει όμως να βρισκόμαστε σε μια σχέση, κενή από αισθήματα, μόνο και μόνο για ανέσεις και ευκολίες;

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν για  έναν σύντροφο, που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, μόνο και μόνο "γιατί είμαστε γυναίκες και μητέρες". Αυτός δεν θα είναι ένας κανονικός σύντροφος. Θα είναι ένα προσωρινό θύμα, και δεν διαγράφονται προοπτικές παραμονής του για πολύ, σε τούτη την άχαρη και διεκπεραιωτική θέση.

Σε μια αληθινή σχέση, πάντα δίδεται, στον καθένα, η ευκαιρία να δει τις αστοχίες και τα λάθη του και να τα διορθώσει, και δεν πρέπει να αποφεύγει τον καλοπροαίρετο διάλογο και την απολογία, ακόμη και προς τον εαυτό του. Χωρίς εγωϊσμούς. Δεν μπορούμε να μένουμε σε στάσεις και πρακτικές που τηρούσαμε σαν ζούσαμε μόνο με τον εαυτό μας, χωρίς δεσμούς, σχέσεις και οικογένεια. 

Ένας αληθινός σύντροφος μπορεί να είναι πολύ περισσότερα, από ένα αφεντικό που απλώς διαμορφώνει την καθημερινότητα του υπηρέτη του. Αλλιώς, αυτό, θα είναι κάτι πολύ λίγο, για μια ολόκληρη ζωή...

Αυτός που θα βγάζει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώνει τους λογαριασμούς και που θα έχει αναλάβει όλη την καθημερινότητα,  είναι ένα θύμα, που αργά ή γρήγορα θα κοιτάξει στα μάτια τον φυγόπονο θύτη του, και θα του ειπεί, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο: αρκετά!
«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr
«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr
«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Μια βασίλισσα στον ουρανό

Image result for εικόνες αρχάγγελος μιχαήλ 

Από σήμερα, τ' αστέρια στον ουρανό, είναι περισσότερα. 
Γιατί, από σήμερα, 
ανάμεσά τους θα είναι και η Αμαλία. 
Εξαγνισμένη από τον πόνο, 
βρέθηκε στις ουράνιες Μονές, αφήνοντας τα παιδιά, τον καλό της, 
τους γονείς, τον αδελφό της, κι όλους τους φίλους της,
κατάπληκτους από τούτη την απώλεια. 
Κι όλοι εμείς, 
ως  Χορός των οικείων και των φίλων, 
ψελλίζουμε  συντετριμμένοι  ετούτο το θρηνώδες χορικό,  
το εγκώμιο μαζί και ικεσία, για αιώνια ανάπαυση, αυτής της βασίλισσας της αγάπης.

 ***
Σπλάγχνο μου, Κόρη μου,
Βασίλισσά μου,
Μάνα, μανούλα, μαμά
και Κυρά μου,

Άγγελε της ζωής μου,
παντοτινέ μου σύντροφε 
στα όνειρα και στους καημούς μου, 

γλυκό μου της ζωής ξεκίνημα,
φωλιά, αγκαλιά και απάγγειο μου,
ιδανικό  μου κι όραμα,
καρδιά, παρηγοριά κι ελπίδα μου

τα μάτια σου κλείσανε 
την λάμψη μιας πανσελήνου,
κι απόμεινε το φεγγάρι μισό,
μάταια να φωτίζει 

την απέραντη θλίψη
που κάθησε στα δικά μας τα μάτια
την καρδιά μας να κάνει κομμάτια
κι  αδειανή, 
ορφανή, την αγκαλιά μας αφήκε.

Αγιάτρευτη θλίψη,
τα μάτια με χάος γεμίζει,
και τ' αφήνει στεγνά,
στερεμένα.

Ο δρόμος που έκανες 
μέσα στον πόνο,
τις ζωές μας, αξεδιάλυτα ένωσε 
κι ένα μας έκανε.

Τονε κόψαμε τόσα κομμάτια,
που πια το πιστέψαμε, 
πως δεν θα μπορούσε,
από μας, να σε πάρει.

Μα δεν ορίζουμε εμείς την ζωή
Και οι άδηλες,  Κύριε, βουλές Σου
δεν μπορούν, για την ώρα,
παρηγοριά να μας δώσουν.

΄Ομως,  αφού τόσο το θέλησες, 
στους κόλπους σου να την καλέσεις,
κι αδειανή την αγκαλιά μας αφήκες, 
δέξου, τουλάχιστον, 
Κύριε,
μια ικεσία,
μέσα από τα πυρπολημένα σπλάγχνα,
ημών, των κοπιώντων και πεφορτισμένων:

Τόσο νέα, τόσο ακριβή κι αγαπημένη
μόνη πια, μην την αφήσεις!
Αλλά, 
κράτησέ την στην αγκαλιά σου,
όπως κι Εσέ, παιδί, 
η Παναγία Μάνα Σου κρατούσε,

κι όπως Εσύ, γλυκά,
σαν τα παιδία προσκαλούσες  
να έρθουν προς Σέ.

Γιατί είναι η μονάκριβή μας, Κύριε,
και γιατί είμαστε πολλοί 
αυτοί που το ζητάμε,
αυτοί,
που τόσο πολύ την αγαπάμε.

Και γιατί μόνο Εσύ,
Κύριε, 
μπορείς να σηκώσεις
τον πόνο αυτόν, 
τον αφόρητο,
κι αβάσταχτο, 
τον ανθρώπινα αναπότρεπτο,
τον βαρύ, 
τον απόλυτο πόνο,
όπως και κάθε πόνο,
για όλους εμάς,
σαν που είμαστε τέκνα Σου.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Συμπεριφορές και τρόποι- όρια και συνέπεια

Image result for εικόνες ο χριστός και οι μακαρισμοί 
Έτυχε να εκκλησιάζομαι σε μέρα άσημη, κι ασήμαντη. Καθημερινή και προβλέψιμη.  Κι όμως! βρέθηκα, εντελώς απρόβλεπτα,  να ακούω ένα Ευαγγελικό ανάγνωσμα, συγκλονιστικό για την ανθρωπιά που περιέχεται στα μηνύματά του, και την συνέπεια που αυτά μας υπαγορεύουν για τις συμπεριφορές μας. 

Την ίδια μέρα, ακούσαμε για το ίδιο θέμα, όσα γράφουν οι Απόστολοι Ματθαίος και Λουκάς. Για την κριτική κι επικριτική διάθεση, για την (α)συνέπεια, για την δοκησισοφία μας, για την ασέβεια και την υποκρισία μας. Γράφουν, όπως άκουσαν τον Χριστό να κηρύττει. Για το έλεος και την επιείκεια, που ζητάμε για τον εαυτό μας, αλλά δεν τα εφαρμόζουμε εμείς για τους άλλους.

Ακούσαμε, και για την βιάση, το πάθος και την εσωτερική πίεση, που μας καταλαμβάνει για να μεταφέρουμε στους άλλους τα δικά μας βιώματα και τις δικές μας "ανακαλύψεις". Εδώ, ο Χριστός μας είπε: "προσέχετε! Μη ρίπτετε τα άγια τοις κυσί! δεν μπορούν όλοι να ακούσουν τις μεγάλες αλήθειες! Μπορεί και να κάνουν κακό! Ο καθένας έχει την ώρα του". Εκείνη την ώρα, που η ψυχή είναι έτοιμη να ακούσει και να δεχτεί την αλήθεια. Γιατί οι ψυχές παιδεύονται και διαπαιδαγωγούνται σε τρόπο, που δεν μπορούμε να τον γνωρίζουμε όλοι, για όλους.

Κι ακόμη, αν η καρδιά μας θέλει να προσφέρει, η προσφορά της θα είναι καρποφόρα, μόνο αν αυτό το κάνει από αγάπη για τον άνθρωπο. Κι όχι από ανάγκη για αναγνώριση, από ματαιοδοξία ή εγωϊσμό.

Γράφει, σχετικά, ο Ευαγγελιστής κι Απόστολος Ματθαίος:

ΜΗ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· 2 ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν. 3 τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; 4 ἢ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος ἀπὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ ἰδοὺ ἡ δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; 5 ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου. 6 Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ρήξωσιν ὑμᾶς.

Αντιστοίχως, γράφει, σχετικά, ο Ευαγγελιστής κι Απόστολος Λουκάς:

37 Καὶ μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε· μὴ καταδικάζετε, καὶ οὐ μὴ καταδικασθῆτε· ἀπολύετε, καὶ ἀπολυθήσεσθε· 38 δίδοτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· μέτρον καλόν, πεπιεσμένον καὶ σεσαλευμένον καὶ ὑπερεκχυνόμενον δώσουσιν εἰς τὸν κόλπον ὑμῶν· τῷ γὰρ αὐτῷ μέτρῳ ᾧ μετρεῖτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν. 39 Εἶπε δὲ παραβολὴν αὐτοῖς· μήτι δύναται τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγεῖν; οὐχὶ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται; 40 οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον αὐτοῦ· κατηρτισμένος δὲ πᾶς ἔσται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. 41 Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς; 42 ἢ πῶς δύνασαι λέγειν τῷ ἀδελφῷ σου, ἀδελφέ, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου, αὐτὸς τὴν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου δοκὸν οὐ βλέπων; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου. 43 οὐ γάρ ἐστι δένδρον καλὸν ποιοῦν καρπὸν σαπρόν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν ποιοῦν καρπὸν καλόν· 44 ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται. οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσι σῦκα, οὐδὲ ἐκ βάτου τρυγῶσι σταφυλήν. 45 ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ πονηρόν· ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ.

Συζητώντας, λοιπόν, αυτά που άκουσα εκείνη την ευλογημένη ώρα, σταθηκα στο εδ. 38 του Λουκά. Διαβάζοντας -στην μετάφραση της Καινής Διαθήκης το εδάφιο 38- βοηθιέμαι να καταλάβω αυτό που λέει ο ευαγγελιστής. Πως δηλ. " ᾧ μετρεῖτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν" [δίδετε στους έχοντες ανάγκην βοηθείας και θα δοθεί και σε σας, βοήθεια (από τον Θεό). Μέτρο καλόν -στοιβαγμένο και κουνημένο- έτσι που να μη μείνει χώρος κενός στο δοχείο της μετρήσεως]

[Που θα πεί: Αν μετράς εσύ την βοήθεια που δίνεις με ένα συγκεκριμένο μέτρο, με το ίδιο μέτρο θα μετρηθεί, κι αυτό που θα λάβεις..."]

Και φαντάζομαι τους αποστόλους και ευαγγελιστές, που ήσαν απλοί άνθρωποι, ψαράδες, έμποροι κλπ., αυτοί λοιπόν, πουλούσανε τα προϊόντα τους σε δοχεία, και τούτο καταλάβαιναν σαν "μέτρο". Κι είναι φυσικό, όταν μετράς υγρά σε δοχείο, το ζήτημα είναι απλό, μα όταν πουλάς άλλα πράματα, σε στερεή κατάσταση, σε κομμάτια κλπ., το μέτρημα έχει άλλη λογική, το μέτρο για να είναι σωστό πρέπει να είναι "πεπιεσμένον καὶ σεσαλευμένον". Γεμίζω το δοχείο καλά, θα πεί, πως το συνταράσσω, το κουνώ για να "χωνευτούνε" καλά τα κενά ανάμεσα στα κομμάτια...

Αν εσύ δώσεις ένα γεμάτο δοχείο- ένα ξέχειλο θα λάβεις! Γιατί όταν δίνεις-δίνεις στον Θεό! και ο Θεός δεν είναι λιγότερο "φιλότιμος" από σένα, "μέτρον καλόν, πεπιεσμένον καὶ σεσαλευμένον καὶ ὑπερεκχυνόμενον δώσουσιν εἰς τὸν κόλπον ὑμῶν". Γι' αυτό σου ανταποδίδει το δοχείο όχι απλώς γεμάτο, μα "υπερεκχυνόμενον"!

Όταν δίνουμε, δεν δίνουμε για να αισθανθούμε καλύτερα εμείς. Δίνουμε για να ανακουφίσουμε τον πόνο του άλλου. Δεν δίνουμε για την άνεση, την καλοπέραση, την ευκολία, και τα λοιπά πάθη του άλλου, γιατί τον βλάπτουμε. Ακόμη κι όταν δεν το κάνουμε από πρόθεση, το κάνουμε από αδιαφορία για τον άλλο. Το πραγματικό ενδιαφέρον μας για τον άλλο, είναι να τον βοηθήσουμε να βρεί το δρόμο και τον τρόπο, για να πορεύεται ο ίδιος με τις δυνάμεις του, και να χαράσσει την πορεία του. Αυτό υπαγορεύει η αγάπη για τον άλλο. Ειπώθηκε μάλιστα πως "είναι προτιμότερος ο στόχος της ψυχικής σω­τηρίας παρά της σωματικής".

Κι ακόμη, ειπώθηκε πως "η ελεημοσύνη είναι η έ­μπρακτη και εφαρμοσμένη αγάπη, και άρα δεν περι­ορίζεται σε μονομερείς εκδηλώσεις. Ένα από τα χαρακτηριστικά της αγάπης, όπως ο Παύλος το πε­ριγράφει, είναι ότι «ου ζητεί τα εαυτής»

Πάντοτε έχουμε πεδίον συναίσθησης και ταπείνωσής μας, προς δόξαν Κυρίου!

Σημειώσεις
(1)  Ευαγέλλιο κατά Ματθαίον κεφ. ζ, εδ. 1-6
(2)  Ευαγγέλιο κατά Λουκάν κεφ. 6, εδ. 37-45