Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Η ελευθερία του προσώπου, στην παραβολή του ασώτου


Image result for εικόνες παραβολή του ασώτου 

Η παραβολή του Ασώτου είναι μια ευκαιρία για να αναστοχαστούμε τις πτυχές της Ευαγγελικής περικοπής. Και πρώτα-πρώτα την εγωϊστική απόφαση διαχωρισμού, την αποχώρηση από την (οικογενειακή) εστία. Ύστερα, την μετάνοια και την στερρά απόφαση του αμαρτωλού να επιστρέψει ταπεινός και μετανοημένος στην εστία. Τέλος, στην άφατη ευσπλαγχνία  του Πατρός να αποδεχθεί στους κόλπους του τον μετανοημένο υιό.

Ετούτη την Κυριακή, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε μια ακόμη ερμηνεία της παραβολής του ασώτου. Κι είδαμε, πως  πιό πολύ από όλα, εκείνο που βαραίνει είναι η  αυτεξούσια βούληση του ανθρώπου για κάθε εξέλιξή του. Για την σωτηρία ή την απώλειά του. Για την πρόοδο ή τον αποπροσανατολισμό του

Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει τον δρόμο που θα βαδίσει. Έτσι, κι ο άσωτος της παραβολής μας. Απεφάσισε κατ' αρχήν να φύγει και να ξεχωρίσει, να ζήσει ανεξάρτητα από την οικογένειά του. Εν συνεχεία, αφού τα αποτελέσματα της πρώτης του αποφάσεως ήταν τραγικά και ανυπόφορα, ήρθε στα σύγκαλά του ("ήλθε εις εαυτόν"), κι απεφάσισε  να αλλάξει την πρώτη και καταστροφική αυτή απόφασή του! Και, τελικά, (απεφάσισε και) επέστρεψε, μετανοημένος, ταπεινά ζητώντας καταφύγιο στην στοργή της πατρικής αγκαλιάς.Γιατί, και η μετάνοια είναι απόφαση και στάση.


[Ετούτο που είπε ο επιστρέφων άσωτος, το:  "πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου", ψιθυρίζουμε κάθε φορά που προσεγγίζουμε το Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνήσουμε του Τιμίου Αίματος του Σωτήρα μας.]

Από την άλλη, η ευσπλαγχνία του Πατέρα,  που ο ίδιος έτρεξε να προϋπαντήσει τον επιστρέφοντα και μετανοημένο του υιό, μας δείχνει το μέγεθος και την ποιότητα της πατρικής συγχώρεσης: Απόλυτη, πλήρης, θεραπευτική. Αυτή η συγχώρεση παρέχεται χωρίς όρους, χωρίς τσιγκουνιά, κι είναι πανηγυρική, είναι όμοια με την πριν από την πτώση αγάπη, την συνύπαρξη  και την ομόνοια, αν όχι μεγαλύτερη και λαμπρότερη.

Κι αυτή την συγχώρεση μας διδάσκει η παραβολή του ασώτου νά 'χουμε μεταξύ μας. Όχι μια μισερή και μίζερη, επιφανειακή και για τα μάτια του κόσμου, συγχώρεση. Γιατί η πρώτη σβήνει τα λάθη και τα πάθη, κι ανάβει την φλόγα της αγάπης, ενώ η δεύτερη θεριεύει την μνήμη της ύπαρξης των παθών και των λαθών κι εμποδίζει την σπίθα της αγάπης να γίνει φλόγα.

Ο πειρασμός της ζηλοφθονίας (του πρωτότοκου αδελφού της παραβολής), καραδοκεί κάθε στιγμή, για να σκιάσει την χαρά της αδελφικής αγάπης και της ομόνοιας. Κι ο πειρασμός αυτός, είναι στο χέρι μας να εξοβελισθεί, όπως και κάθε πειρασμός. Αφού η ανταπόκρισή μας σε τέτοιες προ(σ)κλήσεις, είναι απόφαση δική μας. Αν αδέξιοι βρεθούμε, και ο πειρασμός εισχωρήσει στην καρδιά μας, ο Πατέρας διδάσκει: Πως δεν υπάρχει λόγος πικρίας και φθόνου, γιατί σαν είμαστε όλοι επί το αυτό, τα πάντα είναι κοινά. Και η αγάπη και η ευτυχία.

Η διαίρεση, η διαφωνία, η έρις, η ψυχική και πνευματική απομάκρυνση είναι που καταστρέφουν την ενότητα και την κοινωνία προσώπων, αισθημάτων, αγάπης, ειρήνης και ευτυχίας.



[Η παραβολή του ασώτου:

Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Λουκ. ιε´ 11-32).  

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ ̓ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα, ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων, ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. Ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος, εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. Ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. Ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον, ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μό-σχον τὸν σιτευτόν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ ̓ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.]


Ετούτο το Σημείωμα είναι αφιερωμένο στον παπα-Νικόλα, της Ενορίας των Τριών Ιεραρχών, που με το κήρυγμά του μας ανέδειξε, πέρα από όλα τα άλλα, και την σημασία του αυτεξουσίου της βουλήσεως ακόμη και του ασώτου. 

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

Νομιμότητα είναι το κάτω όριο της αποδεκτής ανηθικότητας.


Image result for εικόνες μετρό αφίσα 

Διαβάζω για Το νόμιμο και το ηθικό μιας αφίσας, που πρόσφατα κατέβηκε από τους χώρους του μετρό, λόγω του σάλου που προκλήθηκε από την αντίδραση πολιτών και φορέων που είναι πολύ ευαίσθητοι με τις "κατακτήσεις" δικαιωμάτων που θεσπίστηκαν με νόμο.

Της αφίσας που καλούσε σε ενημέρωση και εγρήγορση, αλλά κατέβηκε, γρήγορα-γρήγορα, με πολιτική απόφαση. Της αφίσας, που απλώς, πληροφορεί για τα στάδια ανάπτυξης του εμβρύου, και προσφέρει τούτη την πληροφορία χύμα και  κατακλυσμιαία, στον καθένα, όπως ακριβώς και κάθε πακέτο των τσιγάρων που εικονίζει την κατάντια στην οποία μπορεί να φτάσει κάθε καπνιστής!

Και τί δεν ειπώθηκε! Πως προσβάλλονται στην ηθική τους οι άνθρωποι, πως πολεμείται ο νόμος που εξασφάλισε αυτοδιάθεση στο σώμα της γυναίκας, πως γυρίζουμε πίσω σε αιώνες σκότους.

Και μ' ετούτο τον πολεμικό σάλο, παρά τις ταπεινές αντιδράσεις που ακούστηκαν [ακόμη και για την λογοκριτική αντίδραση των εναντιουμένων στην αφίσα], τελικά, οι δυνάμεις του λογοκριτικού φωτός, αποφασίσανε 
  • πως πρέπει να φιμωθούνε όσοι πιστεύουν πως η άμβλωση είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να την θεωρούμε απλώς ένα αδιακρίτως εξασφαλισμένο δικαίωμα, 
  • και πως δεν θα πρέπει να το διπλοσκεφτόμαστε όταν τείνουμε να πάρουμε αυτήν την απόφαση, γιατί ...είμαστε σύγχρονοι άνθρωποι,
  • κι επί πλέον, είμαστε και νομοθετικά εξασφαλισμένοι!
 Σε κάθε διαφήμιση, αφίσα ή αναγγελία υπάρχει ένα μήνυμα που απευθύνεται στον κόσμο για να το ακολουθήσει. Να το υιοθετήσει και να συμπράξει. Τις περισσότερες φορές είναι εμπορικό, άλλες ιατρικό, άλλες ενημερωτικό για καλλιτεχνικά, εκπαιδευτικά, επαγγελματικά, κλπ θέματα. Άλλοτε είναι επαναστατικό και ρηξικέλευθο, και μας καλεί να κάψουμε μια συνοικία για να διατηρήσουμε τις καταλήψεις μας σ' αυτήν, να παρελάσουμε ως γκει για να δείξουμε την σεξουαλική μας απελευθέρωση, ή να μπούμε με το έτσι θέλω σε μια πρεσβεία/σε μια τράπεζα/σε μια εφημερίδα κλπ και να τα κάνουμε γυαλιά καρφιά. Θαρρώ πως η κοινωνία μας όλα τούτα τα στηρίζει και τα δέχεται. Το μόνο που θορυβεί την κοινωνία μας είναι αν γνωρίζει, ή αν τυχόν μπορεί εύκολα να πληροφορηθεί, επακριβώς, τα στάδια της ανάπτυξης ενός εμβρύου στην κοιλιά της μάνας του. Δεν θέλει να γνωρίζει. Την ενοχλεί να γνωρίζει. Γι' αυτό, πολύ άκομψα, είπε: Σκάστε λοιπόν, εσείς που μιλάτε μέσα από την αφίσα! Δεν θέλω να γνωρίζω, κι είναι δικαίωμά μου!

Η πνευματική ωριμότητα επιβάλλει να ερχόμαστε τουλάχιστον στην θέση του αποδέκτη των απόψεών μας:
  • Για να δούμε πόσο εύκολο είναι να πειστεί κάποιος που έχει ισχυρή άποψη για ένα θέμα. 
  • Για να δούμε πώς εκλαμβάνεται η τραχεία αποστροφή, απόρριψη και προσβολή του συνομιλητή μας
  • η χωρίς επιχειρήματα εμμονή στις ίδιες θέσεις
  • η άρνηση των γεγονότων
  • η ανταπόδοση των ίσων 
  • κλπ
Είναι προφανές πως στην παρούσα συγκυρία, έχουμε έλλειμμα πνευματικής ωριμότητας. Οι καταγγελτικοί και προσχηματικοί ισχυρισμοί είναι έωλοι, τυχαίοι, χωρίς συνοχή, αντιφατικοί, ψευδείς, και αναπόδεικτοι. Το κατέβασμα της αφίσας προηγήθηκε από την κριτική εξέταση των ενστάσεων.

Για το νόμιμο και το ηθικό τα έχει έχει αναλύσει όλα, παλαιός πολιτικός που αποσύρθηκε από την πολιτική. Δεν υφίσταται θέμα. Νομιμότητα είναι το κάτω όριο της αποδεκτής ανηθικότητας.

Κι όταν ο νόμος ορίζει και επιβάλλει την προστασία ενός αγαθού, εννοεί ότι η προστασία είναι το διαρκές ζητούμενο, κι όχι πως είναι το ήδη επιτευχθέν αποτέλεσμα


Οι αλλαγές των νόμων και των προταγμάτων,  που παρατηρούνται μετά την επίτευξη διαφορετικών πολιτικών συσχετισμών (επικρατούν άλλα κόμματα, με άλλα προγράμματα) σηματοδοτούν τις κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες και την αντίστοιχη κινητικότητα. Οι νόμοι δεν λύνουν πάντα όλα τα προβλήματα, δηλαδή δεν είναι πάντα οι απόλυτοι και τέλειοι ρυθμιστές. Δίνουν μια κατεύθυνση, αλλά αν αυτή θα τηρηθεί, αυτό θα προκύψει από εξωνομικούς παράγοντες. Η ζωή υπερβαίνει κάθε νόμον. Γι' αυτό και αλλάζουν τους νόμους οι ίδιοι ή οι επόμενοι νομοθέτες.  Συνεπώς, αν ένας νόμος αλλάξει, αυτό έχει προκύψει από τις κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες και την αντίστοιχη κινητικότητα. Κάποτε, ελπίζουμε, πως θα ρυθμιστούν ορθολογικά και περιπτώσεις όπως του πανεπιστημιακού ασύλου, της ευθύνης των υπουργών, ο πραγματικός βαθμός της εγκληματικής πράξης (πλημμέλημα, κακούργημα)  για κατοχή και χρήση μολότωφ κλπ).

Η επίμαχη αφίσα πάντως δεν καταγγέλλει ανηθικότητα. Εκθέτει ιατρικά δεδομένα. Το "αφήστε με να ζήσω", είναι αντίστοιχο με μια κλήση αιμοδοσίας, ή δωρεάς οργάνων.

Με την αφίσα αυτή, δεν υφίσταται παραίνεση προς ελεύθερους ανθρώπους.  Παραίνεση προς βιαστικούς, πανικόβλητους, έκπληκτους, ή αποφασισμένους αρνητικά ανθρώπους ναί.
Παραίνεση να συγκρατηθούν, να επανεξετάσουν, να σταθμίσουν. Είναι βέβαια στην μόδα να μην λέμε όχι. Αλλά ενεργούμε αντιφατικά! π.χ.,  ενώ είμαστε εναντίον του καπνίσματος, [που το απαγορεύουμε επειδή μας  ενοχλεί ως τρίτους], μαχόμεθα υπέρ της διακοπής της εγκυμοσύνης ως δικαίωμα αυτοδιαχείρισης του γυναικείου σώματος, ίσως, επειδή ο ... καταστελλόμενος δεν μιλάει ακόμη -για να διαμαρτυρηθεί προσωπικά-, και δεν ψηφίζει.

Ποιός μπορεί να θίγεται από την αφίσα αυτή;
  • Εκείνος που δεν θέλει να ακούει "όχι".
  • Εκείνος που δεν θέλει να μαθαίνει.
  • Εκείνος που δεν θέλει να ελέγχεται από κανέναν, ούτε από τον εαυτό του.
  • Εκείνος που δεν θέλει την οικογένεια
  • Εκείνος που θέλει να νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο για  όλα όσα τον αφορούν
  • Εκείνοι που ισχυρίζονται πως η άμβλωση είναι δικαίωμα διαχείρισης του σώματος
  • Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι δεν υφίσταται άνθρωπος κατά την κύηση
  • Εκείνοι που αποφασίζουν την διακοπή της κύησης κι αισθάνονται πως χαρακτηρίζονται από τους άλλους ως δολοφόνοι, ενώ κατά την γνώμη τους δεν είναι!
Σε μια επί μέρους εξέταση των παραπάνω ζητημάτων  θα λέγαμε, εν τάχει, πως αδιάφορα θα σταθεί κάτω από την αφίσα και δεν θα ακούσει τίποτε:
  • αυτός που δεν ακούει όχι στις επιθυμίες του,
  • όπως κι αυτός που δεν θέλει να μαθαίνει
  • κι εκείνος που είναι ανυπόταχτος στην εξουσία των υποχρεώσεων
  • Το ίδιο κι εκείνος που δεν θέλει την οικογένεια και τις σκοτούρες της
  • καθώς κι εκείνος που θεωρεί πως είναι παντοκράτορας, και  δεν ιδρώνει το αυτί του
  • Εκείνοι που μπερδεύουν την ανάγκη και  τον κίνδυνο με την ευχέρεια και την άνεση
  • εκείνοι που εθελοτυφλούν για να είναι άνετοι με τα μέσα τους
Το πρόβλημα, λοιπόν, υπάρχει με όσους δεν θέλουν να έχουν οι άλλοι κακή γνώμη γι' αυτούς! Μα αυτό εξαρταται μόνο από αυτούς τους ίδιους και από τα έργα τους! Κι επειδή τα έργα τους θα είναι αυτά ακριβώς που οι ίδιοι θέλουν, εκείνο που -κατά την άποψή τους- πρέπει να αλλάξει είναι η άποψη των τρίτων! Κι αφού οι τρίτοι δεν αλλάζουν άποψη, τότε, ας σιωπήσουν!
Ας μη γελιόμαστε, η αφίσα δεν ενοχλεί την αυτοδιαχείριση, που είναι απολύτως δεδομένη και ακώλυτη. Άλλο πράγμα που η συζήτηση για τα όρια[ που έχει το "μου αξίζει", το "έτσι μας αρέσει" κλπ ] περνιέται τάχα για αμφισβήτηση στο δικαίωμα,

Ας σημειωθεί, πως αυτοί που αρνούνται την συζήτηση -κάθε συζήτηση-είναι οι φασίστες, οι ολοκληρωτικοί κλπ. Όλοι οι άλλοι μιλάμε για όλα, κι εκατό φορές ακόμη για τα ίδια, και για τα δεδομένα και για τα απαγορευτικά, αλλά δεν θεωρούμε τα ανήθικα ηθικά, ούτε τα ανιστόρητα  ιστορία, ούτε την συκοφαντία φιλοφρόνηση, ούτε την άρνηση της αλήθειας και των γεγονότων ως απλή αθώα αντίθετη άποψη.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, είναι η τήρηση της πολιτικής ορθότητας! 'Οταν αυτή δεν είναι εκατέρωθεν αμοιβαία, τότε αποτελεί απλώς όχημα απαγόρευσης των αντιθέσεων και των αντιρρήσεων προς τα βολικά θέσφατα που επινοούμε ή μεθοδεύουμε! Γιατί συμβαίνει συχνά, κάτω από την απαίτηση για προστασία των προβαλλόμενων δικαιωμάτων, να επιζητείται η κατάργηση δικαιωμάτων των άλλων [όπως εδώ με την αφίσα όπου εκφράστηκε η  απαίτηση για κατάργηση του δικαιώματος του άλλου να εκφράζεται, επειδή μου "κακοφαίνεται" -ή θαρρώ πως δεν με κολακεύει - η άποψή του!]

Καλά τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, αλλά προέχει η "κατά κεφαλήν πνευματική καλλιέργεια" και η εν επιγνώσει επίκληση των ατομικών δικαιωμάτων. Γιατί ο εν κοινωνία άνθρωπος, δεν είναι άτομο. Είναι δυνάμει πρόσωπο.

Σκύλοι και γάτες υπάρχουν παντού!

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

Η ελευθερία της βιοηθικής και η βιο-ανηθικότητα της ελευθερίας μας


Image result for εικόνες αφίσα στο μετρό 


Η "διαφήμιση ενάντια στις αμβλώσεις" που είχε αναρτηθεί στους χώρους του μετρό, κατέβηκε άρον-άρον, γιατί τάχα αντιβαίνει στον νόμο που αναφέρεται στην ελευθερία των αμβλώσεων, [που είναι πια μια σύγχρονη κατάκτηση της γυναίκας να διαθέτει το σώμα της όπως  αυτή θέλει κάθε φορά!].

Το θέμα βέβαια, δεν είναι η διαφήμιση ενάντια στις αμβλώσεις. Γιατί, η αφίσα αυτή, δεν συνιστά διαφήμιση και δεν καλεί σε καμμία αξιόποινη πράξη. Το αντίθετο μάλιστα: Συνιστά  ενημέρωση για θέμα που άπτεται της βιοηθικής, η οποία αποτελεί πλέον αυτοτελή κλάδο της επεμβατικής ιατρικής. Και παραινεί σε αποφυγή βιοηθικών ατοπημάτων.

Το πραγματικό θέμα, με το σάλο που ξεσηκώθηκε, είναι ότι ταμπουρωνόμαστε πίσω από ιδεοληψίες, που μας ωθούν,
  •  να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, όσο αυθαίρετες-αυταναιρούμενες-παράλογες ή φασιστικές και να είναι, 
  • να αρνούμεθα παντελώς την κριτική στις ιδεοληπτικές συμπεριφορές μας, 
  • να ενοχοποιούμε, κενολογούντες, την άλλη άποψη,  
  • να αρνούμεθα την ουσιαστική ενημέρωση, μένοντας ουραγοί στην σκέψη και την εγρήγορση, από κεκτημένη αδράνεια.

Είναι σαν να λέμε, πως επειδή το θέμα της άμβλωσης είναι ευαίσθητο από πολλές πλευρές, ας μην το συζητάμε, κι ας μην μας απασχολεί, γιατί είναι σημαντικότερη η ξεγνοιασιά και η άνεσή μας. Μακριά από μας οι στενοχώριες και τα διλήμματα. Αυτά, τα πήρε όλα, από πάνω μας, ο νόμος που επιτρέπει τις αμβλώσεις.

Αφού το λέει ο νόμος, μπορούμε να το κάνουμε, ελεύθερα και ακατάκριτα, όποτε θέλουμε κι όποτε μας βολεύει!

Έχουμε λοβοτημηθεί ή μήπως έχουμε παραφρονήσει;

 Πολιτική και δημοσιογραφική ευήθεια ή σπάνις θεμάτων δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος;

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020

Μόλις "άρθηκε" το απαγορευτικό!


 

Διαβάζω σε ιστοσελίδα ειδήσεων: "Προπαραμονή Χριστουγέννων και μόλις άρθηκε το απαγορευτικό (...)".

Η σημασία της καλής γνώσης και της καλής χρήσης της γλώσσας είναι ουσιώδης. Όχι μόνο για να καταλαβαινόμαστε κατά την ιδιωτική μας επικοινωνία με οποιουσδήποτε, αλλά πολύ περισσότερο και για πολλούς λόγους, στην δημόσια έκφρασή μας, και κυρίως:
  • Για να μην αυθαιρετούμε πέραν των εσκαμμένων
  • Για να μην αποτελούμε αρνητικό παράδειγμα
  • Για να μην καταντούμε σαν την Μαντάμ Σουσού, παριστάνοντας ότι γνωρίζουμε πράγματα με τα οποία δεν έχουμε σχέση.
  • Για να αποφεύγουμε την γελοιοποίησή μας
Η αποφυγή του αρνητικού ενδεχομένου σχετικά με την εκτίμηση προς το πρόσωπό μας [για τις γνώσεις μας], δεν μας στερεί ασφαλώς την δυνατότητα να εκφρασθούμε ποιητικά, λογοτεχνικά, ή δημιουργικά, όπου υπάρχει αυτό το περιθώριο.

Αλλά, είναι κοινώς γνωστό πως δεν υπάρχει ελληνική λέξη "άρθηκε". Την δημιουργία αυτή θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε "νεολογιστικό πικασσισμό" [παραπέμποντας στην απάντηση του ζωγράφου προς τον Χίτλερ: Θυμηθείτε, πως όταν ο Χίτλερ εθαύμασε τον πίνακα "Γκουέρνικα" που παρίστανε θηριωδίες, ερώτησε τον μεγάλο ζωγράφο αν το έργο αυτό είναι δικό του. Κι εκείνος του άπαντησε "Όχι. Είναι δικό σας"].

Ο λεκτικός τύπος "άρθηκε" αποτελεί αδόκιμη και απαράδεκτη εκδημοτικοποίηση του παθητικού αορίστου (ήρθη) του ρήματος (της αρχαίας Ελληνικής) "αίρω" [που θα πεί ανακαλώ, σηκώνω, καταργώ κλπ].

Το ρήμα αυτό, στην καθομιλουμένη και πολύ περισσότερο στην δημοτική, δεν απαντάται αυτούσιο, εκτός από τα παράγωγά του (άρση, κάθαρση) ή σε περιπτώσεις επιστημονικής ορολογίας. Τυχόν χρήση του ρήματος αυτού στην δημοτική είναι οπωσδήποτε ελλειπτική και οι συχνότερες εμφανίσεις του, χωρίς να ξενίζει η χρήση τους, είναι ο ενεστώτας ενεργητικής και παθητικής φωνής (αίρω, αίρομαι), ο παθητικός μέλλων (θα αρθώ/αρθείς/αρθεί) και η υποτακτική παθητικού αορίστου (να αρθεί), εκδημοτικοποιημένοι ασφαλώς.

Ενεργητική φωνή            Παθητική φωνή                 Μέση φωνή

Ενεστώς: Αίρω                    Αίρομαι
Πρτ:       ήρον                      Ηρόμην
Μελλων: αρώ                      Αρθήσομαι                        Αρούμαι
Αόριστος: ήρα                    Ήρθην                                Ηράμην
Παρακ. ήρκα                     ΄Ηρμαι
Υπερσ:. ήρκειν                   Ήρμην

Είναι άγνωστο το γιατί ο συντάκτης, προκειμένου να δηλώσει την λήξη του σήματος για την απαγόρευση του απόπλου των πλοίων [που είχε επιβληθεί λόγω καταστάσεως της θαλάσσης], προτίμησε να δημιουργήσει τον προκλητικά κακόηχο τύπο "άρθηκε", και δεν αρκέστηκε σε μια ισοδύναμη και αποδεκτή διατύπωση.

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2019

Τι είπαν οι ποιητές και οι πεζογράφοι μας για τη γέννηση του Χριστού

Image result for εικόνες γέννηση 

Οι μέρες των Χριστουγέννων φέρνουν μαζί τους μια ατμόσφαιρα παραμυθιού. Έρχονται να ξυπνήσουν μέσα μας όλη την ποίηση της καλοσύνης και της αγάπης. Σε κάνουν να θυμάσαι εκείνα που έζησες μικρός, εκείνα που άκουσες κι εκείνα που διάβασες στα βιβλία με τις τρυφερές ιστορίες και τις όμορφες εικόνες. Σε κάνουν να ονειρεύεσαι, και γεμίζουν την ψυχή σου φως, όπως οι ώρες των παραμυθιών της γιαγιάς γύρω στο τζάκι. Σε μεταφέρουν πίσω στ’ άσπρα χωριουδάκια με τα πολλά χιόνια και τα μικρά καμπαναριά. Σ’ αυτό το βιβλικό αλλά και γνήσιο Ελληνικό χριστουγεννιάτικο τοπίο, μας οδηγεί με τους στίχους του ο Π. Βασιλικός:

“… Μεσ’ στην αχνόφεγγη βραδυά
πέφτει ψιλό, ψιλό το χιόνι
γύρω στην άσπρη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.
Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου.
Λες κι απλωμένη σιγαλιά 
είν’ εκεί ολόγυρα θανάτου.
Μα ξάφνου περ’ απ’ το βουνό
γλυκός σημάντρου αχός γροικιέται,
ωσάν βαθειά απ’ τον ουρανό
μέσα στην νύχτα να σκορπιέται.
Κι αντιλαλάει τερπνά, τερπνά
γύρω στην άφωνη την πλάση
και το χωριό γλυκοξυπνά
την άγια μέρα να γιορτάσει …”

Αλλά και ο Κ. Παλαμάς υμνεί με τους στίχους του τους γλυκούς ήχους της καμπάνας των Χριστουγέννων:

“….Η καμπάνα Χριστούγεννα χτυπάει
και μου φτερώνει την ψυχή
κι ανοίγεται η καρδιά μου και
σκορπάει θυμίαμα και προσευχή.
Άγιες αγάπες τρισευλογημένες,
που τις καρδιές υψώνατε παρθένες,
των πρώτων, των αρχαίων χριστιανών,
στ’ όνειρο το τρανό των ουρανών.
Αγάπες, ω! φανείτε πάλι εμπρός
μου, αυγές της πίστης,
χρυσαυγές του κόσμου,
κι ας βλέπει με το μάγο σας το φως.
Ο άνθρωπος τον άνθρωπο, αδερφός!

Ο δε Κ. Κρυστάλλης με το δικό του τρόπο μας μεταφέρει στην άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη, “που οι εκκλησίες σημαίνουν”.

Ξημέρωναν Χριστούγεννα. Οι εκκλησιές σημαίνουν,
κουνιούνται τα καμπαναριά, κι οι φωνές που βγαίνουν
απ’ το βαθύ και δίπλα, το κάθε καμπάνας στόμα,
μοιάζουν χερουβικούς ψαλμούς, σαν απ’ το ουράνιο δώμα.
Χιλιάδες τα Χριστούγεννα τα τραγουδούν οι αγγέλοι,
και κάθε αχτίδα από ψηλά, που κάθε αστέρι στέλλει,
μοιάζει αγγελική ματιά. Θρησκεία! Γλυκιά μάνα,
τι όμορφη δίνεις εσύ λαλιά και στην καμπάνα,
και πόσο εκείνη η λαλιά σαλεύει την καρδιά μας!
Πόσες εκείνος ο σταυρός απ’ τα καμπαναριά μας
στην αντιλιάδα χύνοντας, τόσες χρυσές αχτίδες,
χύνει βαθιά μας στην ψυχή, γλυκές χρυσές ελπίδες!
Κ’ οι δυο εκείνες χαραυγές που οι άγγελοι κατεβαίνουν
μες’ απ’ τον ουρανό ψηλά κι έρχονται και σημαίνουν
Χριστούγεννα κι ανάσταση, ω! τι μυστήριο χύνουν.
Τι χαραυγούλες είναι αυτές, πόση ζωή μας δίνουν!
Λάμπουνε τ’ ασυγνέφιαστατα ουράνια Σα ζαφείρια,
Σαν μάτια π’ αγρυπνήσανε φέγγουν τα παραθύρια.
Χαρούμενες και σιγανές μιλιές σμίγονται γύρα,
και από κάθε θύρα που ανοίγεται,
βγάνουν μορφές γελούμενες, λουσμένες,
γλυκές , καλοντυμένες.
Κρατούν στα χέρια τους κεριά λαμπάδες . Στη ματιά τους
λάμπ’ η χαρά που νιώθουνε βαθιά μες στις καρδιά τους.
Ξημέρωσαν Χριστούγεννα! Θύρες ολούθε ανοίγουν
κι ολούθε τώρα οι Χριστιανοί στις εκκλησιές μας σμίγουν.

Στεφάνου Μπολέτση

Χριστούγεννα! Στον ουρανό λάμπει τ’ αστέρι,
απ’ όλα τ’ αστέρια πιο λαμπρό,
τ’ άστρο που μια φορά κι έναν καιρό
σκόρπισε φως σ’ όλη τη γη, κι όλα τα μέρη.
Γιορτή χαράς απόψε! Αντηχούνε
χρυσές καμπάνες μες στα χιόνια των καιρών,
γλυκά μηνύματα πατρίδων φωτερών…
ρόδα και κρίνα στις πιστές καρδιές ανθούνε.
Χριστούγεννα. Στον ουρανό λάμπει τ’ αστέρι,
τ’ άστρο των μάγων λάμπει στις ψυχές.
Θεέ μου, οι ψυχές, ας γίνουν φάτνες ταπεινές,
φως ο Χριστός κι αγάπη να μας φέρει.
Ας λάμπουν ήλιοι μέσα στους χειμώνες,
να διώξουνε τα νέφη του βοριά.
Κι ας έρθει Απρίλης μέσα στα χιόνια τα βαριά,
κήποι ν ανθήσουν κει που πέρασαν κυκλώνες.

Ένα λαμπερό αστέρι οδήγησε τους Μάγους στη φάτνη του θείου Βρέφους και με το γλυκό και θεϊκό του φως φώτισε τη γη λέει ο Παλαμάς:

<<…Τι φως και χρώμα κι ομορφιά να σκόρπιζε το αστέρι
όπου στην κούνια του Χριστού τους Μάγους έχει φέρει;
Ποιος άγγελος το διάλεξε για τέτοιο ταχυδρόμο;
Τα άλλα τα αστέρια θάβλεπαν το φωτεινό του δρόμο
κι από τη ζήλια θάτρεμαν…
Αστέρι, σε ποια χώρα του απέραντου σου ουρανού να
λαμπυρίζεις τώρα;
Η παντοδύναμη φθορά μην έσβησε το φως σου
ή μήπως είσ’ αθάνατο κι εσύ, σαν το Χριστό σου;
Δεν κατεβαίνει η λάμψη σου εδώ στα χώματα μας;
Για όλα τα άστρα αλίμονο! δεν είναι η ματιά μας…
Τι φως και χρώμα κι ομορφιά να σκορπίζει το αστέρι,
όπου την κούνια του Θεού τους Μάγους έχει φέρει;>>

Σήμερα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ζώντας σε δύσκολους καιρούς νιώθουμε την ανάγκη να πλησιάσουμε την πηγή ζωής, το αληθινό φως που έλαμψε στη Βηθλεέμ και να πούμε μαζί με τον ίδιο ποιητή τον Παλαμά:

<<…Ναμουν του στάβλου εν άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι,
την ώρα π’ άνοιξε ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι!
Να δω την πρώτη του ματιά και το χαμόγελο του,
το στέμμα των ακτινών του γύρω από το μέτωπο του.
Να λάμψω από τη λάμψη του κι εγώ σα διαμαντάκι,
και από τη θεια του πνοή να γίνω λουλουδάκι,
και να μοσχοβολώ κι εγώ από την ευωδιά
που άναψε στα πόδια του των μάγων η λατρεία
να ιδώ την Αειπάρθενον, να ιδώ το πρόσωπο της
πως εκοκοκκίνισε, καθώς πρωτόειδε το μικρό της,
όταν λευκό, πανεύοσμο το προσωπάκι εκείνο,
της θύμισ’ έτσι άθελα του Γαβριήλ τον κρίνο…
Ναμουν του στάβλου ένα άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι.
την ώρα π’ άνοιξε ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι!>>

Όμως για το μαγικό αστέρι της Βηθλεέμ έγραψε και ο Σ. Σκίπης :

Το Αστέρι αυτό, που οδήγησε τους μάγους να Σε βρούνε,
κάθε πιστός με της ψυχής τα μάτια το θωρεί,
Το Αστέρι αυτό στη φάτνη Σου κι εμένα μ ‘οδηγεί,
το Αστέρι αυτό, που οδήγησε τους μάγους να Σε βρούνε.

Ο δε Γ. Δροσίνης έδωσε μία άλλη διάσταση στο λαμπερό χριστουγεννιάτικο άστρο. Στο ποίημά του “Νύχτα Χριστουγεννιάτικη” στο οποίο μας μεταφέρει την ατμόσφαιρα των ταπεινών ποιμένων που αγραυλούσαν τη μαγική εκείνη νύχτα και αξιώθηκαν να δουν το μέγα θαύμα:

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους τα άδολα βόδια.
Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ’ της ψυχής τα’ απόβαθα Χριστός γεννιέται!
Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες
ξυπνούν από φωνές ύμνων μεσούρανες στη γη σταλμένες.
Κι ακούοντας τα Ωσαννά απ΄ αγγέλων στόματα στον σκόρπιο αέρα
τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα με την φλογέρα.
Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη -ποιος δεν το ξέρει-
των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα λάμπει το αστέρι
Κι όποιος το βρει μες στ΄ άλλα αστέρια ανάμεσα και δεν το χάσει,
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το μπορεί να φτάσει.

Και ο Γεράσιμος Μαρκοράς παρομοίωσε την πίστη των ανθρώπων με τα άστρο της Βηθλεέμ και έκανε μια ευχή. Παρουσιάζουμε ένα μέρος απο το ποίημά του :

Χαίρονται όλοι -το βλέπω- αλλ’ εσβήστη
από κρύα παγωμένη πνοή
στις ψυχές των ανθρώπων η πίστη
κ’ είναι τώρα η χαρά της τους τυφλή.
Στα σκοτάδια του κόσμου μια μέρα
πάλι εκείνη σαν άστρο ας φανεί
πού τους Μάγους οδήγησε πέρα
να λατρέψουν το ουράνιο παιδί.


Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2019

Νύχτα Χριστουγεννιάτικη

Image result for εικόνες 'Γεννηση του Χριστού 

Για όσους η ενανθρώπηση του Θεού αποτελεί μυστήριο αλλά και Πίστη, η σάρκωση του Θεού δίνει νόημα στην ζωή τους, σαν που τους χαρίζει ένα όραμα ελεύθερης και υπεύθυνης, μα αλλιώτικης,  ζωής, όραμα δυσκολόπιαστο, μα χαροποιό.

Το να θέλει να γίνεται κάποιος, κάθε μέρα, όλο και καλύτερος άνθρωπος, χωρίς αυτό να ανάγεται στο θεϊκό του πρότυπο, σίγουρα δεν θα τον οδηγήσει πολύ μακριά. Ανθρώπινα τα μέτρα, ανθρώπινοι οι ορίζοντες, ανθρώπινες οι δυνάμεις. Όλα, πεπερασμένα.

Την Γέννηση του Χριστού, την ύμνησαν, με την πέννα τους, μεγάλοι λογοτέχνες στην πατρίδα μας, και με την ευαισθησία τους στο μήνυμα των Χριστουγέννων, μας διδάσκουν να βλέπουμε και πέρα από εκείνα τα λίγα που γνωρίσαμε στις μικρές μας ιδιωτικές εστίες.

 Έτσι όπως το άκουσα μικρή μαθήτρια στο σχολείο, 
σας μεταφέρω ένα (ποίημα του Γ. Δροσίνη) από εκείνα τα πρώτα μου σχετικά, λογοτεχνικά, ακούσματα:

 
ΝΥΧΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ


Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους
τα άδολα βόδια.

Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα
σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ’ της ψυχής τ’ απόβαθα
Χριστός γεννιέται!


Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
κάποιοι ποιμένες
ξυπνούν από φωνές ύμνων μεσούρανες
στη γη σταλμένες.


Κι ακούοντας τα Ωσαννά απ’ αγγέλων στόματα
στον σκόρπιο αέρα
τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα
με την φλογέρα. 

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
ποιος δεν το ξέρει;
Των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει το αστέρι.


Κι όποιος το βρει μες στ’ άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει,
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει.


Κι είναι έτσι ακριβώς, αδελφοί και φίλοι: όποιος το βρεί αυτό το αστέρι, 
ανάμεσα στα τόσα άλλα, τα ψεύτικα και πλάνα, που λάμπουν μπροστά μας, 
όποιος το βρεί και δεν το χάσει, ένα είναι βέβαιο: 
πως θά βρει την δική του Βηθλεέμ, και θα βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια!

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019

Οι Καταλήψεις, και οι ακατάληπτοι ηθικοί, λογικοί και νομικώς αυθαίρετοι νεολογισμοί


Image result for εικόνες κατάληψη στο κουκάκι

Τα γεγογόντα στο Κουκάκι, μας ξεσήκωσαν όλους και μας υποχρεώνουν να πάρουμε θέση, ως πολίτες, σ' αυτά, αλλά και στα φαινόμενα που τελευταίως όλο και πιο έντονα παρατηρούνται γύρω μας. 

Καταλήψεις, που συνιστούν παράνομη αφαίρεση ιδιοκτησιών, ως έκφραση πολιτικής διαμαρτυρίας, ή ως μέσο επίλυσης στεγαστικού προβλήματος, ή απόκτησης περιουσίας, αλλά και χρήσης περιουσίας χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις, δεν είναι τα μόνα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την καθημερινότητά μας ως κοινωνία. Είναι όμως, κι αυτά μια όψη της εγκληματικότητας.

Αλλά, το πραγματικό θέμα, με αφορμή τις ενέργειες της αστυνομίας, και τις ενέργειες των εμπλεκομένων πολιτών,  είναι "η συνεργασία των πολιτών με την αστυνομία, ώστε αυτή, να συνεπικουρείται στο αντεγκληματικό έργο της".

Θα μου πείτε, ένας πολίτης που διαφωνεί με την πολιτική αυζέντα της κυβέρνησης υποχρεούται να συμβάλλει στην πραγματοποίηση αυτής της ατζέντας;

Η απάντηση, είναι, πως ακόμη κι αν δεν συμφωνεί πολιτικά με το συγκεκριμένο πρόταγμα, εν τούτοις, υποχρεούται να εφαρμόσει τον νόμο, γιατί ο νόμος -κάθε νόμος- είναι άσχετος με την κυβέρνηση. Και υποχρεούται, επειδή η εφαρμογή του νόμου έχει να κάνει με την κοινωνία. Με τους συμπολίτες μας, με την Χώρα μας και τους θεσμούς της. Με όλους τους ανθρώπους που ζούμε, ζήσαμε, θα ζούμε και θα ζήσουμε στον ίδιο τόπο και θα παράξουμε  Πολιτισμό. 

Εύλογο είναι να αναρωτηθούμε, αν γίνεται, ένας εγκληματίας να συνεργαστεί με την αστυνομία, για την διαλεύκανση του εγκλήματος που ο ίδιος διαπράττει. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν άλλα ερωτήματα για απάντηση! Και κυρίως, το ερώτημα, αν συμφωνούμε πως το έγκλημα πρέπει να διώκεται ή όχι. 

Στην περίπτωση τέλεσης ή εν τη τελέσει ενός εγκλήματος, εμφανίζεται η ανάγκη χρήσης της Δικονομίας, η οποία παρέχει διάφορα δικαιώματα. Την Δικονομία, όμως, θα την επικαλεστεί ο καθένας μας (και θα την εφαρμόσει -νόμος είναι κι αυτή!-) ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο θα κρίνει την ευθύνη και την υπαιτιότητά του, κι όχι ενώπιον της κοινής γνώμης κι ενώπιον εκείνων που (τυχαία) παρίστανται ως μάρτυρες ή πληροφορούνται από τον Τύπο για την συγκεκριμένη εγκληματική δράση. Η κοινή γνώμη δεν είναι Δικαστήριο, και δεν μπορεί να γνωρίζει όλα τα στοιχεία που τελικά θα έχει στην διάθεσή του το Δικαστήριο, προκειμένου να αποφανθεί ειδικά, εμπεριστατωμένα και συγκεκριμένα.

Για να έχουμε ένα κράτος δικαίου, θα πρέπει -έχουν την υποχρέωση- τα όργανα της Πολιτείας να περιφρουρούν και να αποκαθιστούν την νομιμότητα. Όχι, γενικώς και αορίστως, να περιφρουρούν την προσωπικότητα και τα λοιπά δικαιώματα των Πολιτών. Αυτά, θα τα φροντίζουν, πρωτίστως οι ίδιοι οι πολίτες, με την συμπεριφορά και τις πράξεις τους, και  στις περιπτώσεις που αυτά προσβάλλονται και ζητείται η προστασία τους, θα τα φροντίζουν τα Δικαστήρια,. Ο πάταγος, γίνεται για να προκαταληφθούν οι αντιδράσεις του κόσμου. Είναι μια, τζάμπα, πολιτική διαφήμιση...

Η Πολιτεία όμως έχει την υποχρέωση να αρχίσει την έρευνα για κάθε εγκληματική πράξη που πληροφορείται ότι τελείται.

Για να λάβουμε θέση επί του θέματος θα πρέπει να προσδιορίσουμε το φαινόμενο, και να εντοπίσουμε τα επί μέρους στοιχεία που το συνθέτουν. 
1.Κατ' αρχήν, στο ερώτημα αν η Πολιτεία έχει ρόλο στην αντιμετώπιση κάθε αντικοινωνικής και χαρακτηρισμένης ως αξιόποινης δράσης, η οποία έχει πολλαπλές συνέπειες στην ζωή των πολιτών, και στην κοινωνική ευρυθμία, η απάντηση είναι απερίφραστα"Ναί"!
2. Η αστυνομία ασφαλώς και δεν πρέπει να υποβοηθά τους καταληψίες στην διατήρηση των καταλήψεων αλλοτρίων ιδιοκτησιών. Μάλιστα, η αποχή της αστυνομίας από κάθε ενέργεια που θα κατέτεινε στην απόδοση των κατειλημμένων ιδιοκτησιών στους πραγματικούς της ιδιοκτήτες, θα συνιστούσε μη συνταγματική συμπεριφορά της Πολιτείας.
3. Η Πολιτεία -δια των οργάνων της (στα οποία περιλαμβάνονται και οι Δικαστικοί Λειτουργοί και η Αστυνομία) έχει χρέος (Σύνταγμα, άρθρο 25 παρ. 3) να προστατεύει μόνο τα νόμιμα δικαιώματα των πολιτών,  και, ασφαλώς,  δεν είναι νόμιμη καμμία κατάληψη εφόσον πραγματοποιείται χωρίς νόμιμες διαδικασίες και διατυπώσεις του νόμου, που αφορούν την επίταξη ή την απαλλοτρίωσή της.
4. Η άρνηση των όμορων ιδιοκτητών να διευκολύνουν την αστυνομία στην διερεύνηση του τετελεσμένου αδικήματος της κατάληψης ακινήτου, δεν είναι δικαίωμά τους, αλλά είναι παράβαση στοιχειώδους υποχρέωσής τους. 
5. Η παράνομη κατάληψη και η περιφρούρηση της κατάληψης, με κατασκευές που θέτουν σε κίνδυνο ζωής  -ενδεχομένως, ακόμη  και τους πραγματικούς ιδιοκτήτες του ακινήτου- όπως και κάθε  άλλον εισερχόμενον που τελεί σε άγνοια των αποτρεπτικών της εισόδου μέτρων, συνιστά τουλάχιστον ένδειξη παραβατικής, παράνομης και επιθετικής συμπεριφοράς.
6. Οι ιδιοκτήτες που περιφρουρούν την κατάληψη όμορου προς το δικό τους ακίνητο, μπορεί, να ενεργούν ιδιοτελώς και παρανόμως. [Αλλά, για την νόμιμη διατήρηση της κατάληψης θα μπορούσαν οι ίδιοι να κινήσουν την δικαστική διαδικασία της έκτακτης χρησικτησίας, ώστε  να τους αναγνωρισθεί -ενδεχομένως- δικαστικά, το δικαίωμα ιδιοκτησίας επί του ομόρου ακινήτου, με αιτία την έκτακτη χρησικτησία κλπ].

Ύστερα από όλα αυτά, ας μην παρασυρόμεθα εκτός πραγματικότητας και εκτός θέματος, κάθε φορά που
  • κάποιος θέλει πολύ να αποκτήσει κάτι που δεν του ανήκει νομίμως,
  • ή που κάποιος θέλει να έχει τον πρώτο και μοναδικό λόγο στην αυθαιρεσία
  • ή τον καταναγκασμό των άλλων σε συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις του ή τις ιδεοληψίες του
  • όταν εκ του νόμου και εκ των πραγμάτων δεν έχει τέτοιο δικαίωμα,
  • ή την νόμιμη εξουσία,
  • την προτεραιότητα,
  • την ευθύνη κλπ..
Δεν μπορούμε να μεμφόμεθα την αστυνομία για την αντικαταληπτική της δράση, που ασφαλώς πρέπει να διενεργείται με ανεπίληπτο τρόπο και τηρώντας όλους τους κανόνες της δεοντολογίας για το σχετικό εγχείρημα, όπως και με αποφασιστικότητα στην επίτευξη του σκοπού της. Αλλά ας αναμείνουμε
  • την δικαστική έκβαση της υπόθεσης αυτής
  • και την αποτίμηση -από τους πολίτες- της κυβερνητικής πολιτικής περί καταργήσεως των καταλήψεων
Το κράτος είναι το όχημα της ειρηνικής διαβίωσης όλων μας εν κοινωνία. Όλοι μαζί αποτελούμε, δημιουργούμε και λειτουργούμε το κράτος. Οι διαχωρισμοί βλάπτουν τον καθένα μας ξεχωριστά και όλους μαζί. Η ιδεοληπτική υποκατάσταση του κράτους από τους αυτοκαλούμενους σωτήρες των πάντων, και από ιδεοληπτικά κομματικούς εγκάθετους, γνωρίζουμε πού οδηγεί, γιατί το ζήσαμε: Στον διχασμό και την αντεκδίκηση.

Θέλουμε μια Πολιτεία για όλους, ή όχι;

Μήπως είναι καιρός να επανελεγχθούν τα καταστατικά των κομμάτων που λειτουργούν "νομίμως", ώστε να διακριβωθεί αν πράγματι όλα τα πολιτικά κόμματα επιζητούν την περιφρούρηση της Δημοκρατίας μας μάλλον, ή την κομματική τους επικράτηση;
Και τούτο, είναι πλέον προφανές και αναγκαίο, γιατί ένα απλώς, κομματικό, πρόταγμα (ταξικό, θρησκευτικό, επαγγελματικό, κοινωνικό κλπ.) χωρίς την ρητή και έμπρακτη περιφρούρηση της Δημοκρατίας μας, από όλους, είναι ασφαλώς αντίθετο στα συμφέροντα της κοινωνίας μας ως συνόλου, και συχνά χρησιμοποιείται με ρητορική και διχαστική διάθεση. 

Και το "να μην ξαναδιαιρεθούμε" μας αφορά όλους, ανεξαιρέτως! Αφορά το παρόν και το μέλλον μας. Αφορά την Ιστορία, την Παράδοση, την Ταυτότητά μας, την προοπτική και το νόημα της ζωής μας. Την κοινωνική δικαιοσύνη, την προσωπική μας ελευθερία και  την ασφάλεια όλων των πολιτών και των δικαιωμάτων μας.

Αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν μας, ας αλλάξουμε το κακό ενδεχόμενο του μέλλοντός μας!