Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2019

Ο Joker, η αστυνομία ως μπαλαντέρ και η εντεταλμένη αλληλεγγύη


Image result for εικόνες διαδηλώσεις εξάρχεια 


Η "αστυνομία παντού" είναι μια πολιτική μομφή, που συνήθως προέρχεται από κάποιον που δεν διαχειρίζεται την εξουσία. Όμως, αυτός, πρέπει να γνωρίζει πως  -στο κράτος δικαίου- η αστυνομία έχει ως καθήκον της, την περιφρούρηση της ασφάλειας των πολιτών και την υποβοήθηση της Συντεταγμένης Πολιτείας στην εφαρμογή του νόμου και της πολιτικής της.

 Άλλο πράγμα, που σε μια ασύνταχτη ή επαναστατημένη Πολιτεία, η αστυνομία και ο στρατός, χρησιμοποιείται για την επιβολή της νέας τάξης πραγμάτων. Όπως και σε μια αυταρχική ή ολοκληρωτική Πολιτεία. (Οι παλαιότεροι έχουμε γνώση των ιστορικών πραγμάτων).

Η είσοδος των αστυνομικών σε αίθουσα κινηματογράφου για να ελέγξουν την παρουσία ανηλίκων σε θεάματα, χαρακτηρισμένα ως ακατάλληλα για την ηλικία τους (όπως η κινηματογραφική ταινία Joker, που χαρακτηρίστηκε ως κατάλληλη μόνο για άνω των 18),  ασχέτως του τρόπου πληροφόρησης της αστυνομίας, είναι απολύτως νόμιμη και, ασφαλώς, ανεπίληπτη. Κάλλιστα, συνιστά ελεγχο της εφαρμογής του νόμου, τόσο από τους πολίτες, όσο και από τον επιχειρηματία.

Το ξεσήκωμα κατακραυγήςενάντια σ' αυτόν τον έλεγχο, αποτελεί απλώς, μια μέθοδο ενοχοποίησης του φραγμού της ασυδοσίας διάφορων, που επιθυμούν ανενόχλητοι να επιχειρούν υπογείως, μακρόπνοα σχέδια εναντιώσεως, συνωμοσίες και ανατροπές. Είναι μια μέθοδος αποπροσανατολισμού, και μεταφοράς του κέντρου βαρους του κοινωνικού ενδιαφέροντος. Αφελής, και δημαγωγική μέθοδος, που χρησιμοποιείται ως "μπαλαντέρ", όταν δεν υπάρχει το κατάλληλο χαρτί στην εξελισσόμενη πολιτική παρτίδα αντιθέσεων.

Αναδύεται, λοιπόν, εύλογα, το πολιτικό ερώτημα: Ποιός, μπορεί να κατηγορεί ή να μέμφεται τον ρόλο της αστυνομίας;
 
Όσο ενοχλητική και αν μπορεί  να είναι η παρουσία και η δράση της αστυνομίας για τον εγκληματία, τον ταραξία και τον αδιάφορο παραβάτη, τόσο χρήσιμη είναι για εκείνον που χρειάζεται προστασία. Προστασία για τον ίδιο και για το αναδεδειγμένο πολιτικό πρόταγμα, για την τήρηση του νόμου και της τάξης, και για την ασφάλεια των πολιτών.


Ο έλεγχος της εφαρμογής του νόμου, ασφαλώς και ανήκει στα καθήκοντα της αστυνομίας. Έτσι, εξηγείται ο έλεγχος των οδηγών αυτοκινήτων, η προσαγωγή για διασταύρωση ή επιβεβαίωση στοιχείων, οι προανακριτικές ενέργειες, οι συστάσεις για διατάραξη της κοινής ησυχίας και της οικιακής ειρήνης, κλπ.

Το ίδιο και όταν η αστυνομία καταδιώκει, συλλαμβάνει και προσάγει για προανάκριση και εξέταση, όσους αυθαιρετούν και εμφανίζονται ως ρυθμιστές της πολιτικής, ή επιδιώκουν την επιβολή των ιδεών τους στους άλλους, ή, ακόμη, επιδιώκουν τον εξαναγκασμό της συντεταγμένης πολιτικής εξουσίας σε συμμόρφωση προς τις ατομικές ιδεολογικές αυτών (ή μενονωμένων "συλλογικοτήτων", ειδικού ενδιαφέροντος και σκοπού) προτιμήσεις και πολιτικές αποφάσεις.

Το ίδιο κι όταν  η αστυνομία φροντίζει να εκκενώσει τις αυθαιρέτως και από άσχετους κατειλημμένες περιουσίες των πολιτών και να τις αποδώσεις στους κυρίους αυτών.

Το ίδιο, κι όταν η αστυνομία επεμβαίνει για νά άρει ιδιωτικές απαγορεύσεις  στην χρήση και την κυκλοφορία των πολιτών σε όλα τα κοινόχρηστα μέρη  της πόλης (δρόμους, πάρκα, πλατείες κλπ).

Το ίδιο, κι όταν παρατηρούμε αθρόα την είσοδο, ή -ενδεχομένως- και την εσκεμμένη διοχέτευση μεταναστών και προσφύγων, στην χώρα. Η παρουσία και η επέμβαση της αστυνομίας πρέπει να είναι καίρια και άμεση.

Πολύ περισσότερο! Η πολιτική εξουσία θα πρέπει να φροντίσει, ώστε να θεσπίσει αποτελεσματικά μέτρα για την ασφάλεια της χώρας, από την εξωτερική επιβουλή που υλοποιείται με αυτόν τον τρόπο, και να τα εφαρμόσει έναντι παντός, γιατί έχει πρωταρχικό καθήκον να προστατεύσει τον λαό και την επικράτειά της.

Η πολιτική εξουσία, μάλιστα, θα πρέπει να καταστήσει σαφές, πως και οι εξεγέρσεις μεταναστών και προσφύγων εντός των χώρων φιλοξενίας, είναι ανεπίτρεπτες και μη αποδεκτές, γιατί συνιστούν εκβιασμό και απειλή εναντίον της Πολιτείας και του λαού. Η υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορεί να καταλαμβάνει την καθιέρωση και υλοποίηση της ισοπολιτείας αυτών με τον γηγενή πληθυσμό, ο οποίος μάλιστα, συμμετέχει στην δημιουργία των κατάλληλων πόρων για την κοινωνική μέριμνα του κράτους προς τους πολίτες. Και τούτο, γιατί, καμμιά Πολιτεία δεν συστάθηκε για να "σώσει τον κόσμο", αλλά για να αποτελεί ξεχωριστό και προστατευόμενο πολιτικό και εθνικό σώμα, που σέβεται όλα τα υπόλοιπα ομόλογά της.

Η αλληλεγγύη της Πολιτείας προς τους αναξιοπαθούντες είναι υποχρέωσή της, προς εαυτήν και τον κόσμο άπαντα, για λόγους αυτοσεβασμού και υπευθυνότητας, και θα δράσει κατά τις δυνάμεις της. Όχι πέραν των δυνάμεών της και σε βάρος του λαού της. Δεν είναι δικαίωμα των μεταναστών και προσφύγων προς αυτήν, αλλά προς την διεθνή κοινότητα, μέλος της οποίας ασφαλώς συνιστά η χώρα εισόδου αυτών.

Αλλά..., τί γίνεται όταν η χώρα μας καθίσταται de facto χώρα διοχέτευσης ορδών μεταναστών και προσφύγων, ενδεχομένως δε και εντεταλμένων δολιοφθορέων;

Η αλληλεγγύη είναι υποχρέωση του ηθικού προσώπου (φυσικού ή νομικού), και δεν είναι φυσικό δικαίωμα κανενός, να απαιτήσει αλληλεγγύη. Να ζητήσει βοήθεια, ναί. Το να την λάβει όμως, δεν εξαρτάται από αυτόν, αλλά από εκείνον που παρέχει την βοήθεια, και από τους όρους των δυνατοτήτων του.

Η διεθνώς, τέλος, καθιερωμένη υποχρέωση αλληλεγγύης, είναι θέμα νομικό (διεθνείς συμβάσεις), και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δηλαδή, ως υποχρέωση της διεθνούς κοινότητας, που εμφορείται από τα ιδεώδη του πολιτισμού και του ανθρωπισμού, κι όχι ως υποχρέωση του πιο ηθικού μέλους της διεθνούς κοινότητα που δεν προβάλλει αντιρρήσεις ( αν δεν έχει  τον τρόπο και τα μέσα για να δείξει την αλληλεγγύη του), ή του μέλους αυτής του μάλλον επιδεκτικού στον εκβιασμό, το οπ[οίο θα υποχωρήσει υπό το βάρος των συνεπειών ενός de facto εκβιασμού του. Γιατί, τότε, δεν είναι ένα μέτρο του πολιτισμένου κόσμου, αλλά ένα μέσο που χρησιμοποιεί ο πολιτισμένος κόσμος, ως ο πιο επιτήδειος εγκληματίας.

Η εντολή κάποιου (της Ε.Ε.) για αλληλεγγύη τρίτων (της χώρας μας) προς τους ενδεείς, είναι ουσιαστικά ανυπόστατη ως αλληλεγγύη του εντέλλοντος. Και είναι μια ανήθικη εντολή, που υποδηλώνει  την πίεση προς τον εντελλόμενο, ως αλληλεγγύη, αλλά τότε, η αλληλεγγύη αυτή, δεν έχει κανένα ηθικό περιεχόμενο ως προς τον εντέλλοντα. Ούτε υποδηλώνει τον πολιτισμό ή τον ανθρωπισμό του.



[Αναρωτιέμαι, τελικά,
  • οι άνθρωποι που φεύγουν από τις πατρίδες τους, δεν θα ήθελαν να τις υπερασπίσουν έναντι εκείνων που τις καταστρέφουν; 
  • Δεν θα ήθελαν να προστατέψουν τους τάφους των προγόνων τους και τις εστίες της ζωής τους;
  •  Γίνονται -από τον πολιτισμένο κόσμο- πόλεμοι χωρίς την ύπαρξη εχθρών ή πόλεμοι εκδίωξης των γηγενών, ή εκδίωξης της γηγενούς εξουσίας; 
  • Πρόκειται για επαναστατικές αλλαγές εξουσίας ή για κατακτητικές εισβολές; 
  • Και η διεθνής κοινότητα, πώς μπορεί να κοιτάζει ως απαθής παρατηρητής, την εξουδένωση του κόσμου,
  • πουλώντας όπλα στους ισχυρούς εισβολείς, κρατώντας μόνο τα γεωπολιτικά ζάρια; 
  • Σε ποιό κόσμο ζούμε; Μήπως κατέρρευσε όλο το πολιτισμικό οικοδόμημα στις μέρες μας,  κι ως άγριοι ξεχυθήκαμε για να ικανοποιήσουμε τα ένστικτά μας σαν ζώα, σε ζούγκλα, κατασπαράσσοντας με κάθε τρόπο όποιον δεν μπορεί να αντισταθεί;]
 Η απαίτηση για έλλειψη ελέγχου της εφαρμογής του νόμου, και η κατακραυγή για τον οποιοδήποτε διενεργούμενο έλεγχο εφαρμογής του νόμου είναι μια νεωτερική μέθοδος, για να υποστούν τρίτοι τις συνέπειες των πράξεων εκείνων (των ανθρώπων και των ομάδων), που από εξουσιολαγνεία, απληστία ή καταστροφική μανία δημιουργούν στις διάφορες χώρες, καταστάσεις αδιέξοδες, εξωθώντας μεγάλα τμήματα από τους πληθυσμούς τους σε  σε απελπισμένη, εξαναγκασμένη ή δολία έξοδο από αυτές, και αναζήτηση νέων τόπων εγκατάστασης, κατάληψης ή κατάκτησης.  Ποιός μπορεί να γνωρίζει;


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Ο αναλφαβητισμός ή το πνευματικό προλεταριάτο στην Ελλάδα

Image result for εικόνες η αριστεία είναι ρετσινιά 
Λίαν προσφάτως διάβασα ότι "Εκθεση-σοκ της Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση διαπιστώνει ότι σχεδόν οι μισοί μαθητές Λυκείου κινδυνεύουν να τελειώσουν το σχολείο και να είναι λειτουργικά αναλφάβητοι (εδώ).

Η είδηση αυτή είναι συγκλονιστική, και μαρτυρά ότι η συνεχής εκζήτηση της διευκόλυνσης των μαθητών, και η διαρκής έκπτωση στις μαθητικές τους υποχρεώσεις, έχει ως αποτέλεσμα την ελλιπή κατάρτισή τους ακόμη και στα στοιχειώδη.

Είναι γεγονός, πως ο μικρός μαθητής συλλαβίζει πριν να διαβάσει. Αυτό είναι ένα πρόωρο στάδιο προς την απόκτηση της ικανότητας άμεσης αναγνώρισης και άμεσης επίκλησης (ανάγνωσης) των φθόγγων. Αυτός που συλλαβίζει ενώ τελειώνει την στοιχειώδη εκπαίδευση, είναι προφανές ότι δεν έχει ασκηθεί αρκετά, ή ότι έχει σημαντικές μαθησιακές δυσκολίες.

  • Η πολιτική πως είναι αποτρόπαιο να επιδιώκουμε την αριστεία των μαθητών μας, γιατί "η αριστεία είναι ρετσινιά", καθώς και
  • η πολιτική πως τα παιδιά δεν χρειάζεται να κουβαλάνε στο σπίτι τις φροντίδες του σχολείου, και γι' αυτό συνιστάται να αφήνουν τα παιδιά τις σάκες τους στο σχολείο στο τέλος της εβδομάδας, -με εντολή του υπουργού της παιδείας(!)- 
παρέχει στους μικρούς μαθητές την δυνατότητα και την ευχέρεια να αρνούνται να εκτελέσουν στροιχειώδεις προετοιμασίες  επανάληψης ή ενασχόλησης με τα μαθήματά τους, κι έτσι να περνάει ο χρόνος της σχόλης "εν αργία και αποστάσει" από κάθε ενδιαφέρουσα πρόκληση συζήτησης και μάθησης.

Μα τί να πούμε για την πολιτική που διέταξε να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο στις εννιά το πρωΐ, για να μην είναι αγουροξυπνημένα; 

Να πούμε, πως η "προοδευτικώς" επελθούσα αγραμματωσύνη των ελληνοπαίδων, αίτημα ακατάπαυστων μεταπολιτευτικών αγώνων για διευκολύνσεις σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, άλλοτε με τρόπο εκμαυλιστικό για τους ευρισκόμενους στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης, ή με λυπησιάρικα αιτήματα για "εργαζόμενους (αιώνιους) φοιτητές" των πανεπιστημίων (που όμως δεν σπουδάζουν), κι άλλοτε με αντάλλαγμα την πολιτική στράτευση των σπουδαζόντων σε συγκεκριμένη  παράταξη, είναι ένα έωλο ως δημαγωγικό, πολιτικό πρόταγμα. Κι αυτό το πρόταγμα, εξηγεί την πτώση του επιπέδου εγρήγορσης και συνέργειας των νεοελλήνων σε ό,τι θετικό και προκλητικό για το μέλλον, που απαιτεί εργασία και προϋποθέτει δημιουργικές ικανότητες και έμπνευση. Όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρχουν αν δεν υπάρχει
  •  η ικανότητα για ανταπόκριση στην πρόκληση, 
  • καλλιέργεια του ανθρώπου 
  • μαζί και η επίγνωση των  ατομικών του ευθυνών και υποχρεώσεων.
Έχουμε γίνει μια προκομμουνιστική χώρα, με αμέτρητο πνευματικό προλετριάτο, που  περιμένει τον διορισμό του από το κόμμα. Μια χώρα, όπου ο καθένας μας θα αρκείται στον μισθό-επίδομα μιζέριας- που θα αντιστοιχεί σε μια θέση αργομισθίας ανικάνου για μάθηση και γνώση, με ανύπαρκτη διάθεση για βελτίωση, προσωπική και συλλογική άνοδο, καθώς και συμμετοχή στις σημαντικές αποφάσεις ζωής και πολιτικής.

Οι πολιτικοί μπορεί να χαϊδεύουνε τα αυτιά όλων των τεμπέληδων μαθητών. Εμείς όμως, ως μαθητές και ως γονείς, δεν μπορεί να μην ενδιαφερόμαστε για την ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Αυτοί μπορεί να είναι το κόμμα. Εμείς, όμως, γιατί να είμαστε το πνευματικό προλεταριάτο που θα κάνει την φασίνα, στην καλύτερη περίπτωση, ή που θα φυλάει το γκουλάγκ με τους αποκλεισμένους πολιτικούς αντιπάλους του κόμματος, στην χειρότερη;

Φτάνει πια, η δια νόμου προοδευτική διευκόλυνση της αγραμματωσύνης! Προτιμούμε την άμεση ρήξη με αυτήν την παρακμιακή πρακτική! Τότε, μπορεί και να αποκτήσουμε λόγο, και σθένος και παρρησία, και την δυνατότητα να πράξουμε ό,τι απαιτείται  προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας και να πάμε μπροστά, ως άτομα, ως λαός, ως χώρα.

Είναι αλήθεια, πως άνθρωποι μορφωμένοι, λογικοί, με κριτική ικανότητα και έλεγχο των δημαγωγικών προσφορών και παραινέσεων των πολιτικών, δεν θα ακολουθούσαν ποτέ κανέναν τους. Γι' αυτό μας θέλουν ανόητους, ακατάρτισττους, ανίκανους να κρίνουμε, και αδύναμους για να αυτενεργούμε και να τους καταργούμε.


Όταν οι πολιτικοί, μας υπόσχονται και μας προσφέρουν εξυπηρέτηση ή βόλεμα, ας προβληματιστούμε καλύτερα, για τον λανθάνοντα στην δωρεά αυτή λόγο! Μπορεί να είναι ανθρωπιστικός και κοινωνικός ή μπορεί να είναι μια ιδιοτελής κι εκμαυλιστική -κενή περιεχομένου- υπόσχεση, προκειμένου, εκουσίως, να υποταχτούμε  σ' αυτούς, και, συνεπώς,  να αχρηστευθούμε ατομικά. Αυτό, θα πρέπει να το αποφύγουμε, με κάθε τρόπο, ως έλλογα και υπεύθυνα όντα.

Κατακλυσμός μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα. Η υποκρισία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Image result for εικόνες πρόσφυγες με βάρκες 

Η υποκρισία περισσεύει.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε τούτη την ανθρωπιστική κακή συγκυρία είναι απούσα, κι αφήνει την εταίρο της-χώρα μας, να αντιμετωπίσει μόνη της την κατακλυσμιαία είσοδο μεταναστών και προσφύγων, με όλες τις συνέπειες που αυτό έχει
  • στην οικονομία μας, 
  • στην παροχή υπηρεσιών υγείας, 
  • στην κεντρική και την τοπική διοίκηση, στην οποία προστίθενται δυσεπίλυτα έως άλυτα προβλήματα, 
  • στην δημόσια τάξη και ασφάλεια της χώρας, 
  • στην εκπαίδευση των προσφυγοπαίδων  και μεταναστών, 
  • στο περιβάλλον της χώρας μας, και -να μην παραλείψουμε-
  • στην απόλυτη ανάγκη  των ατυχών συνανθρώπων μας, για την περίθαλψη, 
  • στο γεγονός πως σήμερα ανθρώπινες ζωές βρίσκονται έρμαια του καιρού, των συμφερόντων των ισχυρών και των επιτηδείων, και των διεκδικήσεών τους από απληστία.
Δεν πράττει, όμως, παρανόμως η Ευρωπαϊκή Ένωση!  Έχει ήδη φροντίσει να τροποποιήσει την Συνθήκη Σένγκεν,  και με τον βολικά κι αυθαίρετα νομοθετημένο όρο "χώρα εισόδου" ν' αφήσει την Ελλάδα εκτός προστατευόμενης περιοχής από τέτοιες ατυχείς συγκυρίες και συμφορές (πρόσφυγες και παράνομα εισερχόμενοι μετανάστες). Κι έτσι η Ελλάδα, ως η εγγύτερη χώρα εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μεταναστών και προσφύγων,  από τις ακτές των νοτιοανατολικών συνόρων της, κείται ... εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Μια στιγμή, όμως! Άλλα μας λένε για τους υδρογονάνθρακες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που βρίσκονται στις ελληνικές θάλασσες!

Οποία η ευρωπαϊκή υποκρισία!

Να, γιατί: Τα νοτιοανατολικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που περιέχουν υδρογονάνθρακες, αυτονήτως θα εφοδιάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση με ενέργεια, ως ανήκοντα σε χώρα μέλος αυτής, ενώ οι συνέπειες που δημιουργούνται από το γεγονός πως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που καταφεύγουν στην Ελλάδα ως την πιο κοντινή τους χώρα, θα ταλαιπωρήσουν και θα αποδιοργανώσουν, αυτονοήτως μόνο την Ελλάδα, αφήνει ανενόχλητες τις άλλες χώρες της ΕΕ, αφού αυτές θα δέχονται κατόπιν ξεκαθαρίσματος, ορισμένους μόνο από τους φυγάδες και μετανάστες, και μάλιστα κατ' επιλογήν!

Ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαίνεται πως είναι ένας ανθρωπισμός των κενών περιεχομένου λεκτικών διατυπώσεων,  με αξία και τιμή τοις μετρητοίς, συνήθως χρηστικός και προεξοφλούμενος, αζημίωτος  για τον παρέχοντα την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά.

Μήπως, οι πολιτικοί μας θα πρέπει να σταματήσουν να παριστάνουν τον αφελή;

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να παριστάνει την οικουμενική δύναμη του ανθρωπισμού της αλληλεγγύης και της ευρυθμίας σε όλα τα επίπεδα, μια δύναμη που αντιλαμβάνεται  και επιλύει τα ζητήματα διοίκησης και εκείνα της διαχείρισης ενσκηπτόντων προβλημάτων, πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει! και μάλιστα, όταν τεχνηέντως αποφεύγει  τα προβλήματα και απλώς φροντίζει να αυξάνει τις εισπράξεις που προσδοκά και να απολαμβάνει ονόρε  "ευεργεσίας ένεκα".

Αυτό, στο χωριό μου, το λέμε νταβατζιλίκι.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

Ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής. Δεν τον προσδιορίζουμε καλύτερα;


Image result for εικόνες ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής



Η προστασία του ανθρώπου στην Χώρα μας έχει αναχθεί σε υψίστη αξία, και για τούτο ο Καταστατικός μας Χάρτης, αναφέρει στο άρθρο 2:
1. O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
2. H Eλλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών
.

Η Ελληνική Πολιτεία υιοθέτησε τις ανθρωπιστικές αξίες που από μακρού διέπουν την Ελληνική κοινωνία, και μάλιστα  τις ανάγει σε κανόνα δικαίου, αυξημένης ισχύος (αφού κοινός νόμος δεν μπορεί να  αλλάξει την Συνταγματική αυτή ρύθμιση).

Οι αξίες αυτές, χαρακτηρίζουν την  ιστορική διαδρομή και την ιδιοπροσωπία του Ελληνικού λαού, όπως αυτή, αδιαλείπτως, αποτυπώνεται στην εν γένει επικρατούσα στην χώρα κοινωνική κατάσταση, μέχρι σήμερα.

Ναι, μέχρι σήμερα! Διότι είναι κοινώς γνωστό, ότι παρά την αλλοίωση της κοινωνίας μας από τις καινούργιες ιδέες που εμφανίστηκαν και διαδόθηκαν στον κόσμο, όπως αυτές που αναδείχθηκαν
  • με τον διαφωτισμό (με τον οποίο τέθηκε στο κέντρο των αξιών "το άτομο", κι όχι το πρόσωπο), ή
  • με την μαρξιστική θεωρία (που έθεσε ως βάση του κόσμου την οικονομική εκμετάλλευση του ανίσχυρου ανθρώπου από το κεφάλαιο, κι έστρεψε τους φτωχούς σε άσβεστο μίσος κατά των πλουσίων, δημιουργώντας ανεφάρμοστα κυβερμητικά μοντέλα, τις γνωστές μας σοσιαλιστικές δημοκρατίες, που έχουν ήδη προ πολλού καταρρεύσει), ή 
  • με τον φασισμό και τον ναζισμό (όπου η πολιτική/στρατιωτική ισχύς επιβάλλει τον αφανισμό των αντιπάλων και όλων των αντιθέτων, με τις -καλώς γνωστές μας- θηριωδίες του μεγάλου πολέμου), αλλά και
  • με την νεωτερικότητα στην πολιτική και στην ιστορία (όπου, αρκεί να σκεφθείς τί θέλεις, και στην συνέχεια θα εφεύρεις την αιτιολογία που θα στηρίξεις την επιδίωξή σου αυτή. Έτσι μας προέκυψε 
    • η άποψη πως το Ελληνικό Έθνος δημιουργήθηκε το 1821(!), [με την Επανάσταση της παλιγγενεσίας],
    • η δημιουργία της τουρκικής δημοκρατίας της βόρειας Κύπρου, [κατά πώς λέει η Τουρκία στα δημόσια και διεθνή ακροατήρια, τα οποία αδυνατούν (μάλλον δεν θέλουν) να επιβάλουν στην Τουρκία να σταματήσει αυτή την εκβιαστική τακτική, γιατί την ίδια τακτική (πιο κομψά) την χρησιμοποιούν κι άλλες χώρες για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα]
    • η Μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα των Σλάβων [που παραχωρήσαμε με την συμφωνία των Πρεσπών]
    • η άρνηση της Γερμανίας να μας πληρώσει το κατοχικό δάνειο που πήρε ο Χίτλερ [πως τάχα πρόκειται για ηθικό ζήτημα, και ως τέτοιο δεν αντιστοιχεί σε πληρωτέα οικονομικά μεγέθη!]
    •  η κατά δήλωσιν  νομική ταυτότητα φύλου κλπ. 

οι Έλληνες, μπορεί να στράφηκαν πολιτικά, επιστημονικά και ιδεολογικά προς τις νέες αυτές ιδέες,  δεν απώλεσαν όμως -στην πλειοψηφία τους- τις αρχές και τις αξίες που εμφορούμενο το έθνος μας έφτασε μέχρι τις μέρες μας.

Και μπορεί να φαίνεται ανεξήγητο που ακόμη και πολλοί από τους  πολιτικούς μας παρίστανται ως αρωγοί στις αλλοπρόσαλλες αυτές επιδιώξεις, αλλά εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας και της ιστορίας της,  όλα αυτά  τα αντιμετωπίζουμε με κριτική διάθεση και χωρίς καμμιά βιασύνη να υιοθετήσουμε μόδες που αναιρούν την ιστορία, και την παράδοσή μας.

Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες, μαζί με την δική μας συναποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν έχουν την ίδια, ή αντίστοιχη  ιστορική πολιτισμική πορεία και τις συναφείς παραδόσεις. Κι  ως ύστεροι ιστορικοί  σχηματισμοί, ήρθαν σε πολιτισμική σύγκρουση με ότι ανεπτυγμένο και επιφανές υπήρχε την "στιγμή" της εμφάνισής τους.

Με την ορμή, του πολιτισμικά νεοφώτιστου που -χωρίς κουλτούρα, χωρίς γραμματεία, χωρίς φιλοσοφία- αναδύεται στο πολιτικό προσκήνιο, και καθώς βρέθηκαν μπροστά σ' ένα κόσμο με πλουτοπαραγωγικές πηγές και εδάφη, ξεχύθηκαν στον κόσμο για να τον κουρσέψουν, για να τον εξουσιάσουν, για να τον υποτάξουν. Έτσι
  • ξεκίνησαν τις γνωστές μας σταυροφορίες, τάχα για την απελευθέρωση των Αγίων τόπων, με αποκορύφωμα εκείνη του 1204 κατά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης, που την κούρσεψαν κυριολεκτικά
  • δημιούργησαν τις αποικίες τους, (χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής κλπ), που απομύζησαν τους πόρους των περιοχών αυτών, πλουτίζοντας οι ίδιοι,
  • δημιούργησαν στον τόπο τους τα φέουδά τους, όπου άλλοι εργάζονταν γι' αυτούς, που επί πλέον -αυτοί οι τελευταίοι- ζούσαν πάντα χρεωμένοι και στα όρια της λιμοκτονίας, (η γνωστή μας εποχή της φεουδαρχίας, που ξεσήκωσε τους δουλοπάροικους σε επανάσταση και είχε ως αποτέλεσμα τον διαφωτισμό των μαζών κλπ)
  • δημιούργησαν εξουσιαστικούς θεσμούς (Εκκλησία-Ιερά Εξέταση)  για τον πνευματικό έλεγχο και την περιουσιακή αφαίμαξη των αντιρρησιών, κλπ.

Ύστερα από όλα αυτά, είναι προφανές ότι δεν ομιλούμε την ίδια "πνευματική γλώσσα", και δεν νοηματοδοτούμε την ζωή με τον ίδιο τρόπο, όλοι οι ευρωπαίοι. Συνεπώς, δεν είναι εύκολη η συνεννόηση μεταξύ μας.

Αρα, αυτό που σήμερα λέμε "ευρωπαϊκός τρόπος ζωής", πρέπει  να προσδιοριστεί,  εξ αρχής και σαφώς, για το μέλλον: όλοι εμείς οι σημερινοί ευρωπαίοι,πρέπει σήμερα να αποφασίσουμε αν
  • Ομιλούμε και αποδεχόμαστε τις διδαχές και τις αξίες που απορρέουν από την αρχαία Ελληνική Γραμματεία (που όλοι μας την μελετήσαμε) 
  • και από την Χριστιανική διδασκαλία που όλοι στην Ευρώπη ακούσαμε, ή 
  • κρατάμε εντελώς προσχηματικά τα χριστιανικά προτάγματα -απλώς, για να υποχρεώνουμε σε συμμόρφωση τους άλλους- οσάκις αυτό μας ωφελεί,  και 
  • χρησιμοποιούμε την εξόχως σημαντική φιλοσοφικο-λογική επιχειρηματολογία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας κυρίως για την υποστήριξη των ιδιοτελών πολιτικο-οικονομικών επιδιώξεων και απαιτήσεών μας, 
  • την οποία -σημαντική φιλοσοφικο-λογική επιχειρηματολογία- ασφαλώς δεν αποδεχόμαστε οσάκις χρησιμοποιείται σε βάρος μας;
  • Ή μήπως όχι;

Ας ξεκαθαρίσουμε,  "Ποιός λοιπόν είναι Ευρωπαίος"(*), τί σόι ευρωπαίοι είμαστε, ή θέλουμε να είμαστε, ή σε τί είδους ευρωπαίους προτείνει και διδάσκει η ΕΕ να εξελιχθούμε!



 * βλ. το ενδιαφέρον άρθρο του Αθ. Παπανδρόπουλου εδώ.


Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Τα θρησκευτικά και οι άθρησκοι θεοί


https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSXPCsTvNvrEdoVqgmqTJwzmAvt7mXWurxhtfhn3sY9WAi0Egff 

Τα "θρησκευτικά" ως γνωστικό αντικείμενο του Ελληνικού σχολείου αποσκοπούσαν  στο να διδάξουν στον νέο άνθρωπο που μαθαίνει γράμματα, (i) "γιατί" και "πώς" να σαρκώνει στην ζωή του τις διδαχές που από μακρού αποτελούν κατεστημένο Ελληνικό τρόπο διαβίωσης και συμπεριφοράς, και (ii) ταυτόχρονα, πώς να διαιωνίσει την εθνική του κληρονομιά: ιστορία και πολιτισμό*.

Στα "θρησκευτικά" που διδάχθηκαν και στην ομολογία που σάρκωσαν οι πρόγονοί μας, συνέχισε, και πλέον, εδράζεται ο Ελληνικός τρόπος και ο χαρακτήρας του λαού, καθώς και όλες οι εκδηλώσεις που τον προσδιορίζουν και τον χαρακτηρίζουν, όπως 
  • η ελευθερία του προσώπου
  • η φιλοξενία, 
  • το ήθος, 
  • η εμπιστοσύνη, 
  • η επιείκεια, 
  • η συγγνώμη, 
  • η μετάνοια, 
  • η αλληλεγγύη, 
  • η τιμιότης, 
  • ο σεβασμός, 
  • η ευχαριστία, 
  • η φιλία, 
  • η αναζήτηση της γνώσης,
  • η προστασία του αδυνάμου, όπως και 
  • τα όρια στην εξουσία του ισχυρού κλπ.

και μάλστα, χωρίς ο μιμητικός εκμοντερνισμός των περιφερόμενων νεοελλήνων να καταστεί ικανός ώστε  να αλλάξει την ουσία του λαού. Γι' αυτό και οι Έλληνες κοσμοπολίτες, οι Έλληνες με παιδεία, αξίες, αρχές, ταυτότητα και γνώση, αποζητούν να επιστρέφουν στην πατρίδα, κι αγωνίζονται γι' αυτόν τον τόπο, από όπου κι αν βρίσκονται. Αυτός ο τρόπος είναι που τους ξεχωρίζει από τον κάθε ταξιδεμένο, ειδικευμένο κι ανειδίκευτο, αλλά τον ταυτίζει με τον κάθε πεπαιδευμένο, καλλιεργημένο και πνευματικό άνθρωπο, που σέβεται τις ρίζες του κι αγαπά την πατρίδα του.

Οι παραπάνω αξίες και οι αρχές, που ενυπήρχαν στον προχριστιανικό Ελληνικό τρόπο, ταίριαξαν αρμονικώτατα με τις χριστιανικές διδαχές, που ανακήρυτταν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, αφού όλοι έχουν ανάγκη για τα ίδια πράγματα στην ζωή τους κι αφού το πλαίσιο της ζωής είναι το ίδιο για όλους: έλευση στην ζωή και θάνατος. Ταίριαξαν κι ενσωματώθηκαν τόσο ισχυρά, που είναι πια αξεδιάλυτη η ταυτότητα του Ελληνικού πολιτισμού, του Ελληνικού τρόπου, μετά τήν  περιαφή του -από και με- την ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα.

Οι χριστιανικές διδαχές σαρκώνουν αρχές και αξίες με οικουμενικό χαρακτήρα γιατί υπερβαίνουν τις ατομικές επιδιώξεις όχι των Ελλήνων, αλλά όλων αδιακρίτως των ανθρώπων, και γι' αυτό ενσωματώθηκαν ως κώδικας και τρόπος ζωής που χαρακτηρίζει την εποχή του πολιτισμένου δυτικού κόσμου. Οι χριστιανικές διδαχές δεν είναι πολιτική, ούτε ατομικό οπλοστάσιο επικράτησης και επιβολής.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι πολιτικές και ανθρώπινες εξουσίες, που μπορούν να εφαρμόζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (αυταρχικό, ολοκληρωτικό, ή "δημοκρατικό"). Κι αν  -πολύ μετά την εμφάνιση της χριστιανικής διδασκαλίας- διακηρύξαμε (ως δυτικές κοινωνίες) δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, δεν το πράξαμε γιατί εμείς (ήμασταν αυτοί που) ανακαλύψαμε την αρχή της ισότητας και της ελευθερίας, αλλά γιατί είδαμε πως η ισότητα και η ελευθερία ήταν ένα πιεστικό και ασυγκράτητο πανανθρώπινο -αλλά και χριστιανικό- αίτημα, πάνω από τις εφήμερες ανθρώπινες αρχές και εξουσίες.

Οι εξουσίες του κόσμου τούτου, πάντως, ποτέ δεν σταμάτησαν να εμφορούνται από την τάση να θεοποιούν εαυτές, και οικειούμενες θεϊκή δύναμη, να ορίζουν οι ίδιες την ποσότητα της ισότητας και της ελευθερίας των ανθρώπων που διαφεντεύουν, φροντίζοντας πρωτίστως αφ'ενός για την δική τους ελευθερία και αφ'ετέρου για την έλλειψη ελέγχου και ορίων αυτής. Γι' αυτό τον λόγο, είδαμε αποικιοκρατία, Ιερά(!) Εξέταση, διεθνείς συμμαχίες επικράτησης και θωράκισης σε βάρος των άλλων, πολέμους, αυταρχικές και ολοκληρωτικές εξουσίες κλπ. Είδαμε οικονομικές "αυτοκρατορίες" να επιδιώκουν -με κάθε μέσο- την κατάκτηση και την  διατήρηση της ηγεμονικής τους θέσης στον κόσμο. Με ψέμμα, και με πόλεμο, με εκμετάλλευση και με καταστροφή άλλων.

Οι πολιτικο-οικονομικές εξουσίες προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους δεν φείδονται μέσων, ούτε μεθόδων, για την διατήρηση της ηγεμονίας τους. Η χρήση από αυτές κάποιων αρχών και αξιών, είναι σαφές πως δεν γίνεται για την ειρήνη του κόσμου.

Γι' αυτόν ακριβώς, τον λόγο, και μεταποιούν τις αρχές και τις αξίες αυτές, σε ένα εκμαυλιστικά ωραίο προϊόν, προς χρήση , αλλά χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ουσία και βάθος.

[Διαρκώς μας κατακλύζουν προσκλήσεις για να επιλέξουμε με το επιχείρημα "γιατί έτσι μας αρέσει", "γιατί μας αξίζει", ή για να αποκτήσουμε αγαθά που κυκλοφορούν στην αγορά  διαβεβαιώνοντάς μας για τις καλύτερες προθέσεις της αγοράς: "εμείς για σας"(!), "για την ευτυχία σας", "διαλέξαμε πριν από σας, για σας"(!) κλπ]


Διδάσκουν απλώς, την μιμητική συμπεριφορά, κι εμείς πιθηκίζουμε τους ελεύθερους, πιθηκίζουμε τους ευρωπαίους, πιθηκίζουμε τους ανθρώπους της εποχής της επικοινωνίας, πιθηκίζουμε τους απελευθερωμένους (από τις υποχρεώσεις μας) και τους χειραφετημένους από τις κοινωνικές συμβάσεις (και ιδίως εκείνες για λογική και συνέπεια).

Έχουν τον λόγο τους που διδάσκουν την μιμητική συμπεριφορά! Επειδή, αυτή δεν απαιτεί συνειδητή κρίση του υποκειμένου. Δεν απαιτεί ευθύνη, ούτε κόπο στην κατανόηση και στην κατάκτηση του αντικειμένου. Δεν απαιτεί λογική και συνέπεια του υποκειμένου. Δεν επάγεται ατομική και προσωπική ευθύνη του: "έτσι κάνουν όλοι!", θα σου πεί ο κάθε καταναλωτής.

Μας εκπαιδεύουν στην πληροφορία, την ανοησία και την μίμηση, γιατί αλλιώς, η συνειδητή γνώση, η κρίση και επιλογή του υποκειμένου θα ήταν απορριπτική συλλήβδην για όλες αυτές τις, καταναλωτικές και αποδομητικές της προσωπικότητας και της κοινωνικής μας συνοχής, συμπεριφορές.

Με κατάλληλους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, εγκαθιδρύουν συμπεριφορές διαμόρφωσης της κυκλοφορίας των εμπορευματικών αγαθών, που η απόκτησή τους, μας υποχρεώνει σε πνευματική και συνειδησιακή αλλοτρίωση. Αλλά, και σε αποστασιοποίηση έναντι ηθικών ατοπημάτων, ή πολιτικών προταγμάτων που μας τα παρουσιάζουν ελκυστικά και ωραία, ενώ με έωλες, απαξιωτικές και προσχηματικές θέσεις εξουδετερώνουν τις κοινωνικές αντιστάσεις.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να επιτευχθούν όλοι αυτοί οι στόχοι, δεν είναι, παρά, το σχολείο! Ένα σχολείο που δεν θα παράγει ανθρώπους ελεύθερους και ικανούς, ανθρώπους υπεύθυνους και καλλιεργημένους, αλλά ανθρώπους χωρίς γνώση, χωρίς κρίση, χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, χωρίς μνήμη, χωρίς αντιστάσεις, χωρίς αρχές, χωρίς αξίες, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς συνέπεια. Ανθρώπους αναλώσιμους, ανταλλάξιμους, σκέτους αριθμούς, απλές περιπτώσεις, και, κυρίως, στρατευμένους στους σκοπούς, τις βουλήσεις και τις επιθυμίες της εκάστοτε οικονομικο-πολιτικής εξουσίας, δηλαδή, της συναλλαγής..

Αυτοί οι λόγοι, ανάμεσα και σε άλλους, ειδικούς, είναι οι λόγοι, που σήμερα το σχολείο ωθείται στο να παράγει 
  • ηθικά και πολιτιστικά αναλφάβητους ανθρώπους, 
  • με αλλότριες κι ανοίκειες ευαισθησίες,
  • με κίνητρα ποταπά,
  • με ηθική αναλγησία για τους πολιτικούς τους αντιπάλους,
  • επιστήμονες που χωρίζουν την ουσία της επιστήμης από την ζωή, την ιστορία και την προοπτική του ανθρώπου, 
  • επιστήμονες που θεοποιούν το εγώ τους, 
  • Πολιτικούς που θεοποιούν τα κέρδη και την προσωπική τους απόλαυση. 
  • Αλαζόνες που θαρρούν, πως οι ατομικές τους απόψεις έχουν παγκόσμια ισχύ, και
  • πως οι απόψεις τους αυτές είναι θέσφατα, τα οποία πρέπει να διέπουν και όλους τους άλλους ανθρώπους.

Όμως, εμείς εδώ, οι ιθαγενείς του αυτού του ευρωπαϊκού χωρίου, διδαχθήκαμε Όμηρο, Σοφοκλή, Αισχύλο κλπ. Με την ίδια θέρμη -όλοι μας- διδαχθήκαμε και δεχτήκαμε, και το Ευαγγέλιο. [Ακόμη κι εκείνοι που στο δρόμο τους το απέρριψαν]. Κι όλες αυτές οι διδαχές, μας έδωσαν τα σημερινά μας επιχειρήματα, που (επειδή πρόκειται για τις αξίες και τις αρχές που παραπάνω αναφέραμε) τα προβάλλουμε χωρίς καμμιά ντροπή, γιατί δεν είναι ιδέες και σκέψεις που τις συλλάβαμε καθώς υπνωτισμένοι διαλογιζόμασταν. Αλλά καθώς μέσα από αγώνα, στέρηση, προσπάθεια, αίμα και θυσία, προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε στο διάβα του χρόνου. Ομολογούμε, λοιπόν, πως έχουμε ελληνική παιδεία και σαρκώνουμε τον καθόλου Ελληνικό τρόπο φέρεσθαι και ζην, και θέλουμε αυτόν τον τρόπο, να τον διδάξουμε και στα παιδιά, και στα εγγόνια μας. Και δεν μας ενοχλεί καθόλου, αν κάποιοι θέλουν να τον μιμηθούν! Αρκεί, βεβαίως, αρκεί να μην τον ακολουθούν επιλεκτικά: δηλ. μονάχα όταν απλώς συμβαίνει να συγκλίνει με τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα.


Ύστερα, από όλα τα παραπάνω, εκουσίως, και αβίαστα, θα σκύψουμε το κεφάλι, σε μια εντολή για εξουδενωτική ηθική και πνευματική μας υποδούλωση; [Γιατί, τί άλλο συνιστά η απαγόρευση της διδασκαλίας του δόγματος της πίστης μας, και η απαγόρευση της ομολογίας μας στους τίτλους των σπουδών μας;]


Ποιός θα μας αφαιρέσει το δικαίωμα αυτό; Ποιός θα μας ξεριζώσει από την Ιστορία μας; Ποιός θα μας λοβοτομήσει ώστε ηθικά και πνευματικά ανέστιοι, φυγάδες από των ριζών μας να λογιστούμε; Ποιός θα μας υποχρεώσει να υποταχτούμε σε μια τέτοια σκλαβιά και υποχώρηση; Και γιατί;

Ξανά, χαμένες ελπίδες;


* Κι αυτό, γιατί η αποδοχή και η εγκόλπωση της χριστιανικής διδασκαλίας είναι πλέον ο Ελληνικός Τρόπος!Κι όλο τούτο μαζί, είναι η Ιστορία του Ελληνισμού, άσχετα που μερικοί, συκοφαντώντας το παρελθόν, θέλουν να ξεχάσουν μεγάλο μέρος της καταγεγραμμένης Ιστορίας, και να φτιάξουν μια άλλη, δικής τους  έκδοσης, ιστορία. Κι αυτό το πράττουν,  ίσως, για να επιδράσουν στην διαμόρφωση ενός επερχόμενου μέλλοντος, γνωστού και συνεπώς, εύκολα χειραγωγήσιμου!

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

Ταπεινή, ανυπόκριτη κι ανεπιφύλακτη υπακοή στην Θεία Διδαχή


Image result for εικόνες ανθρώπους έση ζωγρών 
Η σχολική χρονιά άρχισε. Κι οι μαθητές μαζεμένοι γύρω από τους δασκάλους τους θα λάβουν τις διδαχές αυτών, προς οικοδομήν της ζωής και της ψυχής τους.
Γι' αυτόν τον λόγο στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο: Για να μάθουν όσα θα χρειαστούν προκειμένου να ικανώσουν, να αξιώσουν και να κοσμήσουν την ανθρώπινή τους υπόσταση, κι όσα θα χρειαστούν για να επιβεβαιωθεί πως η ύπαρξή τους είναι πολύτιμη και για τους άλλους. Να γίνουν, όχι απλώς χρήσιμοι, αλλά ικανοί, υπεύθυνοι, άξιοι και πολύτιμοι άνθρωποι.

Ακούμε σήμερα από το κατὰ Λουκᾶν (ε´ 1-11) Ευαγγέλιο:

ῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ Ἰησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ ̓ αὐτῶν ἀπέπλυνον τὰ δίκτυα.
 Ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. 
Ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς Σίμων εἶπεν αὐτῷ·
 Ἐπιστάτα, δι ̓ ὅλης νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. 
Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον, καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά.
Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· Ἔξελθε ἀπ ̓ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. 
Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 
Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ."

[Μ' ετούτο το απόσπασμα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μας φέρνει στην  στιγμή, που ο ταπεινός ψαράς, ακούγοντας το κήρυγμα του Χριστού μας, χωρίς καμμιά επιφύλαξη, και με την συναίσθηση ότι όσα είδε και άκουσε υπερέβαιναν τις δυνάμεις και τις προσδοκίες του,  επί τω ρήματι μόνο του Χριστού, αλίευσε σε μια στιγμή, όσα δεν κατέστη δυνατόν να αλιεύσει ολονυκτίς.

Με βαθειά ταπείνωση, δέχεται την δωρεά των αγαθών, και εκφράζει στον Χριστό πως -ως αμαρτωλός- δεν είναι άξιος τέτοιας δωρεάς.

Κι ο Χριστός, που αγαπά τους ταπεινούς και τους αγαθούς,  ενθαρρύνει τον ψαρά, αυτόν που έγινε αργότερα ο Απόστολος Πέτρος,  και του εμπιστεύεται τον κόσμο ολόκληρο: ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 

Ύστερα από αυτό, οι ταπεινοί ψαράδες, όλοι μαζί, παράτησαν την μέχρι εκείνης της στιγμής ζωή τους, κι έγιναν οι μάρτυρες της ζωής και του λόγου του Χριστού, του ενανθρωπήσαντος Θεού και Λόγου].

Ειπώθηκε πως η πρώτη πράξη ανυπακοής, είναι και η πρώτη πράξη ελευθερίας. Αυτό δεν είναι αληθές. Ελεύθεροι (άσχετα από τους περιορισμούς ή τις δυσκολίες) είμαστε πάντα, για να επιλέξουμε αυτό που θα πράξουμε ή θα δεχθούμε καθώς κι  εκείνο που θα αποφύγουμε ή θα παραλείψουμε. Γιατί η επιλογή είναι δική μας. Η πρώτη πράξη ανυπακοής, είναι αληθώς, η πρώτη πράξη της δικής μας ευθύνης, για ό,τι επακολουθήσει. 

Όμως, ο έλεγχος, αυτού που επακολουθεί κάθε φορά, μετά από τις δικές μας επιλογές (αυθαιρεσίες και αυταρχικές συμπεριφορές και εκδηλώσεις), εκφεύγει από την εξουσία και την δύναμή μας, μια που απευθύνεται σ' αμέτρητο πλήθος ανθρώπων, με πολύ διαφορετική, από την δική μας, στάση και κρίση. 

Όσο για τις συνέπειες, γι' αυτές θα είμαστε πάντα υπόλογοι, πρωτίστως στην συνείδηση και τον εαυτό μας, αλλά και σε όσους υποφέρουν από αυτές, άσχετα από το αν κάποιος θα μας τις καταλογίσει ή όχι.

Πρόξενοι των κακών υπάρχουν πάντα.

Ας είναι λοιπόν οι διδαχές μας άξιες για μίμηση, κι ας είμαστε ταπεινοί, ώστε να μη θαρρούμε πως εμείς, ως άνθρωποι, κατέχουμε όλη την σοφία του κόσμου, μια που ο κόσμος υπήρχε πριν και θα εξακολουθεί να υπάρχει και μετά από εμάς. 

Κι ας επιλέγουμε το αγαθό, ακόμη κι όταν, και κυρίως όταν, δεν είναι δική μας έμπνευση και πρωτοβουλία.

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Η εθνική μας ταυτότητα δεν είναι ντροπή. Ας μην την αρνούμεθα


Ο «Ευρωπαϊκός τρόπος ζωής» της ντερ Λάιεν «βγάζει στη σέντρα» τον Μαργαρίτη Σχοινά 

Η διαγραφή της ιθαγένειας και του θρησκεύματος από τους τίτλους σπουδών, είναι ένα μοντέρνο μέτρο, προκειμένου, λένε, να διαφυλαχθεί το απροσπέλαστο στην προσωπικότητα των τιτλούχων σπουδών (ως προσωπικό τους δεδομένο!).

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως η εθνοτική καταγωγή και η υπηκοόητα, καθώς και το θρήσκευμα, ήταν στοιχεία της πολιτισμικής ταυτότητας του προσώπου.

Στις παγκοσμιοποιούμενες κοινωνίες μας, η πολιτισμική ταυτότητα των ανθρώπων δεν θα αποτελεί πια στοιχείο της προσωπικότητας των πολιτών του πλανήτη. Το αντίθετο: αρκεί η εξειδίκευσή τους και οι ικανότητές τους στα διάφορα επαγγελματικά (πολιτικά, οικονομικά, θεσμικά) έργα που θα τους ανατεθούν. Οποιαδήποτε και αν είναι αυτά.

Βαφτίσαμε ιδιωτικότητα την κρυψίνοια και την δόλια διείσδυση ή την επί σκοπώ εγκατάσταση σε θέσεις και δομές,  και "χαρίσαμε την ελευθερία" στην ιδιοτελή και υστερόβουλη διεκδίκηση τέτοιων ευχερειών.

Αυτό το πλάνο της "μυστικότητας", δεν αφορά, αλήθεια, τόσο τους πολίτες, όσο τους πολιτικούς διαφεντευτές. Αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες του κόσμου. Επεκτείνεται, ασφαλώς, και στους πολίτες, τάχα για την διαφύλαξη της ιδιωτικότητας της προσωπικότητάς τους!

Ας μην πλανιόμαστε, σιγά-σιγά μετατρεπόμαστε σε "πολίτες του πλανήτη", αφού, οι πολιτικοί μας, συμπλέουν με την παγκοσμίως μεθοδευόμενη απο-προσωποποίηση των ανθρώπων, και απο-εθνοποίηση των λαών. Αυτό γίνεται καθώς συνεδριάζουν τα διεθνή πολιτικά συμβούλια, και συμφωνούν  για την αποδόμηση και τον κατακερματισμό της ελευθερίας του προσώπου, η οποία από ένα απόλυτο και διαρκές αγαθό, καθίσταται αόρατο ψιχουλάκι μιας ασήμαντης και πλασματικής μερικής απόλαυσης.

Προβλήθηκε, μάλιστα, τελευταίως, πως θέλουν να προστατεύσουν τον "Ευρωπαϊκό τρόπο ζωής"! Τί άραγε να εννοούν; Ας δούμε μερικές όψεις:

  • Μας παρακίνησαν και μας ανάγκασαν, οι φίλοι και οι εταίροι μας, να γίνουμε (ως χώρα), αποθήκη ψυχών, ως εάν η "πλούσια Ελλάδα" θα ώφειλε να φέρει την κατάργηση της φτώχειας στον κόσμο. 
  • Ταυτόχρονα, οι συνεταίροι μας, έκλεισαν τα σύνορά τους, βάζοντας όρια και απαγορεύσεις στον αριθμό των φυγάδων και κατατρεγμένων που θα δέχονταν οι ίδιοι στη χώρα τους. 
  • Ο Ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, δεν είναι κάτι καινούργιο: Οι κατακτήσεις ξένων τόπων, η επιβολή αποικιοκρατίας, η καταλήστευση των αποικιών, η Ιερά εξέταση, οι εξοντωτικοί πόλεμοι, η κηδεμονία ξένων χωρών, τα φυλακισμένα μνήματα για τους αγωνιστές της ελευθερίας στην Κύπρο, και, ανάμεσα στα γερμανικά κατορθώματα, δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, είναι λίγα από τα αρνητικά κατορθώματα του πολιτισμού των συμφερόντων των ισχυρών
  • Ο σύγχρονος ευρωπαϊκός τρόπος ζωής είναι τα μνημόνια για εμάς, τους  καταληστευμένους κι εξαπατημένους ευρω-μανείς συνεταίρους, που φανήκαμε αδαείς στην πολιτική διαπραγμάτευση.
  • Και πάντως, σ' αυτόν τον υπέροχο σύγχρονο "ευρωπαϊκό τρόπο ζωής" φαίνεται πως είναι ανεκτή και ανενόχλητη η σχεδόν πενηντάχρονη κατοχή της βόρειας Κύπρου από την  Τουρκία (ώρα να μας πούν να φτιάξουμε και βόρεια Κύπρο όπως φτιάξαμε την βόρεια Μακεδονία!)
  • Και... μην ξεχνάμε! μας έδωσαν και την ελευθερία να προβαίνουμε σε δήλωση νομικής ταυτότητας του φύλου μας! Τί άλλο θέλουμε; [Αλήθεια, το φύλο, θα αναγράφεται στα πτυχία; Και τί θα γίνει αν αποφασίσουμε να δηλώσουμε αργότερα άλλο φύλο;]

Αλλά, αν πράγματι δεν μας ενδιαφέρει  (στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής μας) το θρήσκευμα, γιατί άραγε πολεμάμε τους τζιχαντιστές; Λογικευτείτε!

Ο τσιπρισμός είναι μια πολιτική που δεν έγινε αποδεκτή από τον λαό. Στις τελευταίες εκλογές ο λαός είπε: "Όχι, σε άλλες εκχωρήσεις και απεμπολήσεις της εθνικής μας ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας".

Πρέπει, επί τέλους να αντιληφθούμε, πως η συναίνεση στις ευρωπαϊκές "εμπνεύσεις" δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε αναντίρρητη και να συνιστά απόλυτη υποταγή σε κάθε αυθαιρεσία και έωλη μεθόδευση, απλά και μόνο επειδή προέρχεται από την "Ευρώπη"!

Ας εισφέρουμε τουλάχιστον, στην συλλογιστική επί των αποφάσεων, κάποια ουσιαστική ένσταση, κάποια επιχειρήματα λογικής, κάποιες σκέψεις πολιτικής συνέπειας, λογικής και αυτογνωσίας! Ας μην -αθρόοι- αυτοαναιρούμεθα!