Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Στα πρώτα σου γενέθλια

Image result for εικόνες γενέθλια 

Τη μέρα που ήρθα να σε συναντήσω για πρώτη φορά, για λίγο μόνο, άνοιγες τα ματάκια σου. Στην αγκαλιά μου δεν στεκόσουν παρά για μια στιγμή μονάχα, όσο και νά 'θελα να σε νοιώσω πάνω στην καρδιά μου. Μικρούτσικο μωράκι, διαρκώς αναζητούσες τη μαμά σου, την πηγή της ζωής σου, την τροφό, το απάγγειο στους πόνους σου και εξερευνητή των αναγκών σου.

Μα ήρθε η ώρα που άκουγες προσεκτικά την κουβέντα μου, κι αποκρινόσουν στα καλέσματά μου. Μου γελούσες! Μου μιλούσες παλεύοντας μέσ' από τα σπάργανά σου, κι αφηνόσουνα  στην αγκαλιά μου, έτσι που χτυπούσαν οι καρδιές μας, μαζί, η μιά πάνω στην άλλη.

Μα όταν όταν ήρθες για να βαφτιστείς, πόσο είχες μεγαλώσει! Πέντε μηνών, κι ήσουνα κοτζάμ άντρας! σοβαρός μας κοιτούσες, χαρούμενος μας γελούσες, γύριζες τούμπες,  κρατούσες παιχνιδάκια που πηγαινοέρχονταν μπροστά σου και προσπαθούσες να καταλάβεις τί άραγε να ήτανε αυτός ο κόσμος γύρω σου, που σε καμάρωνε και χαιρότανε μαζί σου.

Ο νονός και θείος σου, για ώρα σε κρατούσε αγκαλιά, και σε κοίμιζε στους κόλπους του. Ο παππούς χαιρότανε και καμάρωνε, κι η αγκαλιά του λιμάνι προς ώρας.

Απίστευτος άνθρωπος 10 μηνών, στην άλλη συνάντησή μας, σκανταλιάρης και δραστήριος, εξερευνητής! Όταν δεν γυρόφερνες μονάχος, περπατούσαμε χεράκι-χεράκι και γυρίζαμε όλο το σπίτι. Με επιτηδειότητα, μικρούλη μου, έκανες το βαθύ κάθισμα για να καθίσεις μπροστά στο τραπέζι του σαλονιού. Και με δυνατή έλξη σηκωνόσουν ορθός για να διευθύνεις από το τραπεζάκι του σαλονιού, την κυκλοφορία μικρών αυτοκινήτων κι άλλες παρόμοιες εργασίες!

Αλλά εκείνο που μου κάνει εντύπωση γλυκέ μου, είναι το πώς με κοιτάζεις και χαίρεσαι στο skype,  ιδιαίτερα όταν συμβαίνει να είμαι στολισμένη κατά τις συνεντεύξεις μας![Και πόσο φευγαλέα (αδιάφορα;) με κοιτάς, όταν αυτό δεν συμβαίνει!] Ας είναι! Όπως και να το κάνουμε, είσαι ένας άντρας που το φλέρτ του με τρελαίνει!

Ναι γλυκέ μου, έχεις κλέψει την καρδιά μου, κι είσαι μονάχα 12 μηνών! Να ζήσεις, ακριβέ μου, να εκατοχρονίσεις εν Κυρίω, ευλογημένος και φωτισμένος!

Κι εμείς, να αξιωθούμε να σου προσφέρουμε το καλύτερο παράδειγμα και να χαιρόμαστε για τις αρετές σου.

Να ζήσεις, εγγονέ μου!

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Η Εθνική ταυτότητα των Σκοπιανών και η Ιστορική συνείδηση των Ελλήνων.


vardaria 

Η ονομασία της πολιτείας των Σκοπιανών συζητείται  και προβάλλεται ως κάτι επείγον, κι ως κάτι αναγκαίο για την Ελλάδα. Σαν να είμαστε εμείς, καταδικασμένοι και υποχρεωμένοι να δώσουμε την λύση, με την αμέριστη συγκατάνευσή μας, στα εκβιαστικά διλήμματα που μας υποβάλλονται.

Σαν να λέμε αμφισβητείται το δικαίωμα των Ελλήνων στον πατριωτισμό μας και μας ωθούν σε ενδοτισμό και εκούσια υποταγή μας στους στους επεκτατισμούς των γειτονικών χωρών. Ασφαλώς προς αποδυνάμωσή μας.

Οι μεθοδικώς υποβαλλόμενες απαιτήσεις είναι ψευδεπίγραφες και ανήκουστες! Γιατί εμείς, ως χώρα,  δεν υιοθετήσαμε κανενός άλλου το όνομα, ούτε τους προγόνους, την ιστορία, την λογοτεχνία, ή τις θρησκείες του κ.λ.π. ως οντολογικό, οικονομικό, ή πολιτισμικό μας υπόβαθρο.

Αν η άρνηση να εκχωρήσουμε το όνομά μας και την ιστορία μας λοιδορείται ως λαϊκισμός, και αν προβάλλεται η βιάση της (αναγκαστικής) σύμπραξής μας ως μία τάση που θέλει -υποτιμώντας την αντίσταση του λαού και την αντίδραση των συνειδήσεών μας- να εξουδετερώσει την άρνησή μας, η όλη μεθόδευση και  ο χαρακτηρισμός, είναι έωλος, άστοχος, ανεδαφικός, ψευδεπίγραφος, κακόβουλος, προκλητικός και αφελής!

Η άρνησή μας να εκχωρήσουμε την  μακεδονικότητα της Μακεδονίας μας στους σλάβους γείτονες,  και στην ήδη πολυπολιτισμική- νέα- χώρα τους, ως εθνική στάση, είναι η μόνη ρεαλιστική.

Η αυτοδιάθεση ενός λαού, δεν μπορεί να συνιστά οικειοποίηση της ταυτότητας ενός άλλου λαού. Θα έλεγα, μάλιστα, πως μια τέτοια "αυτοδιάθεση" αποτελεί εχθρική ενέργεια εναντίον του προσβαλλόμενου λαού, που με τον τρόπο αυτόν, βάλλεται στην μοναδικότητα και την ιστορικότητά του, την ταυτότητα και την διαδρομή του στο μέλλον.

Δεν είναι λαϊκισμός  η άρνηση της υποταγής, της ανοχής, της εκχώρησης. Είναι συνειδητότητα της ταυτότητάς μας, είναι ανάληψη της ευθύνης των Ελλήνων, υπευθυνότητα της Πολιτείας μας, και  πολιτική βούληση της Κυβέρνησής μας.

Αλλά γιατί σιωπά η Πολιτεία; Γιατί κρυφίως διαβουλεύεται περί του πρακτέου η Κυβέρνηση; Γιατί δεν ζητάει την συνδρομή του λαού; Και γιατί η Πολιτεία, αναιδώς μάλιστα, αρνείται στην Εκκλησία να έχει τοποθέτηση επί του θέματος αυτού, που ασφαλώς την αφορά. [Και την αφορά, διότι, η νέα χώρα με την ονομαζόμενη Μακεδονική Εκκλησία της σφετερίζεται το όνομα Ελληνικής περιφέρειας που ανήκει στην δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ελλάδος]. Ας σημειωθείμάλιστα, πως η Εκκλησία μας, δεν κηρύττει καμμία πολεμική, αλλά συνενώνουσα τους ανθρώπους, μακράν εντάσεων και αντεγκλήσεων, η ίδια έχει την αξιοσέβαστη θέση της.

Σημείωση 1.: Εκείνο το "εγώ είμαι αρμόδιος για την πολιτική κι εσύ για την |Εκκλησία", που είπε κάπως έτσι ο πρωθυπουργός, ακούστηκε σαν μια πολύ ανάρμοστη και αγενής για δημόσιο άνδρα έκφραση, του τύπου: "κάνε τη δουλειά σου, και μην μας σκοτίζεις!"
Σημείωση 2: Ο Χάρτης προέρχεται από εδώ

Αποπαίδευσης των Ελληνοπαίδων συνέχεια: Η κατάργηση κάθε σχολικής αξιολόγησης


Image result for αστειες εικονες για εξετασεις

Διαβάζω πως σύμφωνα με δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ», "ο σχεδιασμός του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στον περιορισμό της βαθμολογικής πίεσης στο γυμνάσιο αλλά και στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.

Ηδη από φέτος εφαρμόζεται πιλοτικό πρόγραμμα περιγραφικής αξιολόγησης σε 81 νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια, παράλληλα όμως με τη βαθμολογία των μαθητών στα γυμνάσια (0-20). Στόχος στο άμεσο μέλλον οι βαθμοί να καταργηθούν τελείως. Σήμερα, οι μαθητές μπαίνουν σταδιακά στη λογική των αριθμών από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, με τους πρώτους βαθμούς 10, 9, 8 και 7. Για να φτάσουν στο γυμνάσιο στην αριθμητική κλίμακα με άριστα το 20.

Διαβάζω ακόμη, πως
  • "Οι αλλαγές που σχεδιάζονται στον χώρο των αναλυτικών προγραμμάτων του γυμνασίου μεταβάλλουν όλη την εικόνα αξιολόγησης των μαθητών όπως την ξέραμε, ενώ ήδη εφαρμόζεται και η βαθμολογία των μαθητών ανά τετράμηνο και όχι ανά τρίμηνο όπως στο παρελθόν"  και πως
  • "Για το λύκειο και την περίφημη αναμόρφωση της Β' και της Γ' τάξης του (η Α' θα είναι πιο πολύ μια τάξη συνδεδεμένη με το γυμνάσιο), οι αλλαγές θα είναι επίσης μεγάλες καθώς τα μαθήματα, όπως είναι γνωστό, θα γίνουν 3ωρα και 4ωρα μέσα στην ημέρα,..."

Όλα τούτα ηχούν στ' αυτιά μου ως μια απόπειρα εγκαθίδρυσης στην εκπαίδευση της ήσσονος προσπάθειας και της ξεγνοιασιάς. Κανείς δεν θα τολμά πια να αξιολογήσει τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παρά μονάχα με μισόλογα θα περιγράφει τους κακούς, τους καλούς και τους καλύτερους μαθητές, μέχρι που όλο αυτό να εγκαθιδρύσει την ισότητα στην αδιαφορία, την ολιγωρία και, τελικώς, στην αμάθεια  και στην ανικανότητα. Όσο πιο αραιές και σπάνιες οι αξιολογήσεις τόσο πιο ξέγνοιαστα τα παιδιά. Κι όσο πιο ξέγνοιαστα κι ανίδεα τα παιδιά από τις διαδικασίες μάθησης και χρήσης της γνώσης, τόσο πιο πολύ θα ρέπουν προς την άρνηση και την νεανική αυθαιρεσία. Οι νέοι μας, θα γίνουν εξαιρετικά ικανοί μονάχα για καταλήψεις προς ικανοποίηση των απαιτήσεων που θα εξασφαλίζουν άνεση, ανέλεγκτο των παρορμήσεων και χάρες. Χάρες και εκπτώσεις στις υποχρεώσεις, χάρες και προνόμια στους παραβάτες, χάρες και οφίτσια στους κομματικούς φίλους. 

Έτσι, όλοι πια οι νέοι μαθητές θα βγαίνουν από το σχολείο, χωρίς να έχουν μαθητεύσει στην προσπάθεια για γνώση, στην απόκτηση της γνώσης και  γνωστικών δεξιοτήτων, γιατί δεν πρόκειται να κριθεί η προσπάθειά τους. Θα παίρνουν απολυτήριο από τα "δεσμά του σχολείου!". Κι ύστερα,  ασυνήθιστοι στην προσπάθεια, θα αποπειρώνται επί ματαίω, αν θέλουν να μάθουν κάτι, έτσι, για να ασκήσουν ένα επάγγελμα. Μα πώς να μάθουν, όταν δεν έχουν εξασκηθεί και δεν έχουν αξιολογηθεί οι προσπάθειές τους στα πρώϊμα μαθητικά χρόνια;

Αυτή η μεταρρύθμιση, είναι μια χρήσιμη πολιτική τακτική για την επόμενη φάση! Αυτά τα παιδιά, σαν θα μπούν στο πανεπιστήμιο, είναι, έτοιμοι πια, στρατιώτες κατά της μάθησης! Και τότε, ζήτω οι καταλήψεις για λόγους αντίδρασης κι αντίστασης κατά του κατεστημένου! Όποιος θέλει να αντιταχτεί στην εξουσία θα οργανώνει εύκολα παιδικές και νεανικές αντιδράσεις για ψύλλου πήδημα. Εξάλλου, ο χαβαλές ήτανε πάντα ανάμεσα σ' εκείνα τα είδη που χρησιμοποιούν για διασκέδαση οι αμέριμνοι νέοι.

Άσε που το επόμενο βήμα είναι η θέσπιση πτυχίου για όσους το επιθυμούν! Και μάλιστα χωρίς παρακολούθηση και χωρίς (προαπαιτούμενα και λοιπές αηδίες) μαθήματα, και κυρίως χωρίς εξετάσεις. Αυτοί που θα βγούν έτσι από τα πανεπιστήμια, θα είναι και οι πιο κατάλληλοι κομματικοί στρατιώτες. Θα είναι ένας ανεγκέφαλος κομματικός στρατός. Εκμαυλισμένοι από το πελατειακό σύστημα, θα γίνουν οι αποδέκτες της άκοπης και δωρεάν απόκτησης προσόντων. Γνωρίζουμε πρωθυπουργικούς ομοτράπεζους σιτιζόμενους στο πρυτανείο.

Όλα αυτά τα σχέδια για εξαφάνιση τάχα της "βαθμολογικής πίεσης των μαθητών", όπως λέμε "δώσε στο παιδί ό,τι θέλει για να μην σε ενοχλεί", έτσι λέμε σήμερα "πάρε από το παιδί την δυνατότητα να αναπτύξει τα ταλέντα του, τις ικανότητές του και να αποκτήσει καινούργιες, και μετά θα το κάνεις ό,τι θέλεις!"

Οι παλαιότεροι μας έλεγαν "όποιος μ' αγαπά με κάνει κλαίω, κι όποιος δεν μ' αγαπά με κάνει και γελάω", εννοώντας πως ο παιδαγωγός μας, δεν αμελεί να μας βάζει μπροστά στα διλήμματα, τις υποχρεώσεις, τα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και τις ευθύνες μας. Ενώ οι εχθροί μας, διασκεδάζοντάς μας, θέλουν να μας αποκοιμίσουν για να χάσουμε τις ευκαιρίες της ζωής μας ή για να μας εκμεταλλευτούν όταν οι ιδιοτελείς επιδιώξεις τους το απαιτούν.

Ας μην αμελήσουμε να μιλήσουμε για τους γονείς που δεν έχουν το "προνόμιο" ή την δυνατότητα να ασχοληθούν με την καλλιέργεια και την μόρφωση των παιδιών τους. Αυτοί πια, δεν έχουνε καμμιά ελπίδα να γίνει κάτι για τα παιδιά τους. Κι έτσι, η αριστερή μας κοινωνία και πολιτεία, που εγκαθιδρύει την ολιγωρία ή την αδιαφορία των υπευθύνων για την προστασία των αδυνάτων,  θα γίνει χειρότερη από την παλαιότερη κοινωνία και πολιτεία μας, που θαρρούσε πως πρέπει να μεριμνά για τα παιδιά της.

Δυστυχώς, ο εχθρός δεν κοιμάται ποτέ. Το λέει η Εκκλησία μας, το έλεγε και ο Λένιν. Εμείς σήμερα, δεν είμαστε μέσα στην Εκκλησία, και  δεν διαβάσαμε ούτε και τον Λένιν, για να διδαχθούμε από τις υπερβολές, τα λάθη και την Ιστορία. Από παντού χάνουμε. Ας είναι καλά οι φιλόσοφοι υπουργοί της αποπαίδευσης των Ελλήνων!

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Μια μέρα στον Άγιο Νικόλαο τον Ραγκαβά, μ' έναν Υδραίο!

3 
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, είναι Βυζαντινός και Αυτοκρατορικός Ναός, που βρίσκεται βορειοανατολικά της Ακροπόλεως των Αθηνών, στην οδό Πρυτανείου 1 (κοντά στο τέρμα της οδού Επιχάρμου), στην περιοχή που, στα βυζαντινά χρόνια, αποτελούσε το αριστοκρατικότερο μέρος της πόλης, κι είναι μία από τις ιστορικότερες και ωραιότερες εκκλησίες στην συνοικία της Πλάκας.


Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, το όνομα Ραγκαβάς ανήκει σε σημαντική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης και της Αθήνας. Το γνωστότερο μέλος αυτής της οικογένειας ήταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ Α’ ο Ραγκαβέ (811-813).

Η εκκλησία χτίστηκε τον ενδέκατο αιώνα (1040-1050) από τον εγγονό του Αυτοκράτορα, Παύλο Ξηροποταμινό, ο οποίος αργότερα ανακηρύχθηκε Άγιος.

Η παράδοση κάνει μάλιστα λόγο, πως κτίτορας μιας πρώτης εκκλησίας που ήταν στο ίδιο σημείο, είναι ο Θεοφύλακτος, γιος και συναυτοκράτορας του Μιχαήλ Α’ του Ραγκαβέ (811-813).

Στον Ιερό τούτο Ναό είναι που τοποθετήθηκε η πρώτη καμπάνα, σε εκκλησία των Αθηνών, μετά την Απελευθέρωση. Αυτή πρώτη και μοναδική, σήμανε το Πάσχα του Απριλίου του 1833.

Ο ναός αυτός είναι παρόμοιος με τον ναό των Αγίων Ασωμάτων στο Θησείο και τον ναό της Μεταμορφώσεως στην βόρεια πλευρά της Ακροπόλεως (βλ. σχετικά εδώ).

Στην ιστορική αυτή Εκκλησιά, μαζευτήκαμε μια βροχερή Γεναριάτικη μέρα, λίγες μέρες μετά τα Χριστούγεννα, και παρακολουθήσαμε μια βάπτιση. Τελικά, συμμετείχαμε σ' ένα Μεγάλο Μυστήριο.

Τα παιδιά κάνανε ταξίδι από την άκρη του κόσμου, φέρανε τον πρωτότοκό τους εδώ, και να, τον βαφτίζουνε σήμερα, παραδοσιακά.

Και τί δεν ακούσαμε από τον Παπα-Κωνσταντίνο! Πόσο ωραία και γλυκά μας εξήγησε την πορεία του Βαπτίσματος, που είναι ένα Μυστήριο, με πολλούς συμβολισμούς. Έτσι, κι εμείς, όσοι είχαμε χάσει πρωτύτερα την ευκαιρία, τώρα, βρέθηκε η ώρα, για  να βαθύνουμε την κατανόησή μας και να ουσιαστικοποιήσουμε την συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Βάπτισης.

Προηγήθηκε ασφαλώς η Κατήχηση του νέου, και η ένταξή του στο Σώμα της Εκκλησίας. Ο μικρός, ήρθε στο μυστήριο, μέσα στην αγκαλιά της μαμάς αλλά και της νονάς του, για να ακούσει τις προβαπτιστικές ευχές και να βεβαιώσει -μέσω της νονάς του- για την πίστη του. Κι η νονά του, μέσα στην ομορφιά της αγνότητάς της, μας διαβεβαίωσε.

Ακολούθησε ο Αγιασμός του νερού, που συμβολίζει την καθαρότητα της ψυχής, και ο αγιασμός του ελαίου με το οποίο χρίεται όλο το σώμα του βαπτιζόμενου. Το έλαιο αποτελεί όχι μόνο καλλωπιστικό, αλλά και θεραπευτικό μέσο [και μάλιστα σε αντιστοιχία προς τον έλεον (δηλ. την επιείκεια) του Κυρίου απέναντι στα λάθη και τα πάθη μας], και αναμιγνύεται με το αγιασμένο νερό της κολυμβήθρας, καθώς, πάνω από το αγιασμένο νερό της, αλείφεται σε όλο του το σώμα ο βαπτιζόμενος.

Στην συνέχεια, έγινε ο προβλεπόμενος εμβαπτισμός του στην κολυμβήθρα (τρείς φορές - σε συμβολισμό προς την τριήμερη Ταφή και την ακολουθούσα Ανάσταση του Κυρίου) και μετά, το χρίσμα του. Ο ιερέας χρίει με άγιο μύρο τον νεοφώτιστο, ενώ όλοι, μαζί με τον Ιερέα προσευχόμαστε, ώστε το Αγιο Πνεύμα να τον γεμίσει χαρίσματα και αρετές (να τον μυρώσει), να του στεριώσει την Πίστη και να τον κάνει άξιο τέκνο της Εκκλησίας.

Επί τέλους, ο μικρός μας νεοφώτιστος, στα χέρια της μαμάς του, φοράει την βαφτιστική του φορεσιά. Ολόλευκα ρουχαλάκια πρέπει να του φορεθούν κατάσαρκα, σε ένα συμβολισμό αγνότητας και καθαρότητας, που ο νεοφώτιστος θα πρέπει να κρατήσει στην ζωή του.

Τώρα πια, ανάβεται κι η λαμπάδα του! Αυτή, που συμβολίζει το φώς του Χριστού, που φωτίζει και καθοδηγεί κάθε άνθρωπο, και αμέσως, έτσι σαν αστραπή έρχεται στο νού μου, εκείνο της Προηγιασμένης ακολουθίας το  "Φώς Χριστού, φαίνει πάσιν!"

Στην συνέχεια, ο Ιερέας, φόρεσε στον νεοβαπτισμένο,και τον Σταυρό του! Όπλο της νίκης κατά του θανάτου και της αμαρτίας και σύμβολο του μαρτυρίου του Χριστού, που δίνει δύναμη και υπομονή στον κάθε πιστό, για να αγωνίζεται τον αγώνα τον καλόν και για να αντέχει στις δυσκολίες της ζωής του.

Κι εμείς, οι παριστάμενοι, βιώναμε μαζί, κι άλλες, προηγούμενες βαπτίσεις. Θυμόμασταν τα μωρά μας, ή τα βαφτιστήρια μας, τις υποχρεώσεις μας τις ανεκτέλεστες και τις οφειλές μας. Γιατί αν η φυσική γέννησή μας, είναι κάτι σπουδαίο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Αναγέννηση και ο φωτισμός του ανθρώπου είναι η σωτηρία του, είναι η προοπτική του, κι αυτή πραγματώνεται  μέσα από την βάπτισή του.

Τελειώσαμε, παίρνοντας τα αναμνηστικά της βάφτισης και τα κεράσματα που επιστέγασαν την χαρά της οικογενείας, αλλά και όλων ημών των παρισταμένων.

Ο μικρός νεοφώτιστος, Πλάτωνα τον είπανε, αναγεννημένος, ξεκίνησε την ζωή του, με την ευχή και την αγάπη όλων μας.

Νά ζήσει, του ευχόμαστε, εν Κυρίω, φωτισμένος κι ευλογημένος!

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Τοξικότητα προθέσεων και δηλητηρίαση της πολιτικής


Image result for τοξίνες εικόνες

Στην Ιατρική οι τοξίνες θεωρούνται θανατηφόρες "βόμβες" για τους ζώντες οργανισμούς.

Διαβάζοντας, σχετικά, στην  wikipedia, κρατώ κάποιες σημειώσεις:
  • οι τοξίνες είναι όλες οι ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν διαταραχές στους οργανισμούς
  • είναι ένα βιολογικά παραγόμενο δηλητήριο 
  • οι τοξίνες είναι δηλητηριώδη προϊόντα οργανισμών·
  • είναι άψυχοι παράγοντες, που δεν μπορούν να αναπαραχθούν από μόνοι τους
  • μικρής δραστικότητας καμμιά φορά, αλλά
  • άλλοτε, σχεδόν άμεσα θανατηφόρες
Αυτά τα δεδομένα, τα επιφανειακά και στοιχειώδη, με κάνουν να σκέφτομαι αντιστοιχία σε άλλο επίπεδο: πως και οι πολιτικές που διάφοροι μεθοδεύουν και επινοούν με μακρόχρονα σχέδια, είναι κι αυτές τοξικές. Κι είναι τοξικές γιατί
  • απεργάζονται την ανατροπή της ιστορικής και πολιτισμικής αλήθειας, 
  • που δεν θα γινόταν από μόνη της
  • απεργάζονται την εγκατάσταση μιας νέας πολιτικής και γεωπολιτικής τάξης και 
  • για την εξυπηρέτηση ίδιων συμφερόντων και την εξάλειψη πάσης αντιστάσεως
  • έναν ασθενικό για την χώρα μας συσχετισμό των δυνάμεων, έτσι που να την 
  • καταστήσουν ένα ανιστόρητο και ελεεινό  μόρφωμα, ανάξιο της κληρονομιάς του
  • προκειμένου να επιτευχθεί ένας μη αρχικώς διαφαινόμενος σκοπός
  • που οπωσδήποτε εμπεριέχει την διάρρηξη του συμπαγούς ελληνοκεντρικού πολιτισμικού ιστού 
  •  
 Στις μέρες μας, η κυβερνητική στάση είναι "να ξεμπερδεύουμε  (με το Σκοπιανό), σαν να μιλάνε για ένα πρόβλημα δικό μας. Βέβαια, αυτό δεν με ξενίζει, γιατί η κυβερνητική θεώρηση του πράγματος είναι πως "δεν πειράζει ό,τι και να χάσουμε" (κατά καιρούς ακούσαμε: τί είναι 16 νησιά; Τό 'πε μάλιστα ένας προφέρσσορας(!), που -πριν να χρισθεί εθνοπατέρας- μας έλεγε πως "οι Σκοπιανοί δεν μπορούν να ονομασθούν Μακεδονία"!, ο ίδιος που μετά μας είπε "πως ό,τι φέρει ο Τσίπρας θα το ψηφίσω, ακόμη και το όνομα Μακεδονία για τα Σκόπια"(!).

Ό,τι και να χάσουμε;  Από την ιστορία, την εδαφική μας υπόσταση, την διπλωματική μας θέση; την γεωπολιτική μας ικανότητα-δυνατότητα-προοπτική; Αν αυτοί είναι οι πολιτικοί και οι διανοούμενοί μας, έχω να ειπώ πως δεν χρειαζόμαστε ξένα συμφέροντα εναντίον μας. Μας φτάνουν οι εσωτερικοί εχθροί μας.

Εξ άλλου, αυτό έχει γίνει συστηματικά από την αρχή: ακόμη και πριν αναλάβουν την εξουσία, οι αναζητήσεις και οι επιδιώξεις τους γίνονταν ασχέτως τιμήματος και απωλειών. Θά 'λεγε κανείς, πως στόχος τους ήταν να χάσουν οι άλλοι (εμείς), να χάσουμε τα πάντα, κι όχι τόσο το να κερδίσουν αυτοί. Κέρδισαν όμως τελικά, την εξουσία, και μας καθοδηγούν με το ψέμμα, τους, με την εξουσιολαγνεία τους, με την επιπολαιότητα και την ανικανότητά τους, και με τον διεθνισμό τους ενάντια στον Ελληνισμό, για τον οποίο κατήργησαν κάθε προοπτική. Φαίνεται πως για τους διεθνιστές ο Ελληνισμός είναι κακή λέξη.

Το χειρότερο δεν είναι πως αυτοί είναι στην εξουσία και συνεπώς στην ευθύνη των πραγμάτων, αλλά είναι και πως οι επίδοξοι είναι χειρότεροι.  

Και νοιώθω να δηλητηριάζομαι από την τυραννική εξουσία, που προκειμένου να τελούμε εν αναισθησία όσο αυτή θα τελεί το έγκλημά της, έχει φροντίσει
  • με τους μοντέρνους πρεσβευτές της ψευδο-ειρήνης και της ψευδο-ανεκτικότητάς μας προς όλους τους άλλους , 
  • με τους σύγχρονους παραχαράκτες  της ιστορίας, 
  • τους πολιτικάντηδες της απεμπόλησης των εθνικών μας τιμίων, 
  • τους πολεμιστές εναντίον της ειρήνης στον κόσμο και υπέρ της υποταγής της πατρίδας μας,
  • με τους νυμφίους της εξουσίας που δια της της οσφυοκαμψίας, 
  • ηγεμονεύουν ακόμη και στην πώληση του θησαυρού της χώρας, 
  • και "ρίπτουν τα τίμια", ως "είθισται τοις κλέπτουσιν".

Και καθώς παρακολουθώ
  • αυτήν την αφασική προτίμηση της κυβέρνησης να λύσει -βιαστικά μάλιστα- το πρόβλημα των Σκοπιανών,
  •  ή την νεκρική σιωπή των υπόλοιπων εθνοπατέρων, (με την αόριστη επίκληση "της πάγια ελληνικής θέσης" -εννοούν της πάγιας θέση  των πολιτικών, και όχι του λαού),
  • ή  την πρόθυμη "μαγκιά της άνεσης και της μόδας" προοδευτικών δημάρχων,

πιστεύω, πως ενώ, θα έπρεπε όλοι αυτοί να νοιώθουν επιφορτισμένοι με το χρέος να προστατεύουν διαρκώς και αδιαλείπτως το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον στην πλήρη γενικότητά του, την βραχυπρόθεσμη και την μακροπρόθεσμη, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Και μας καθοθοδηγούν να σιωπήσουμε, να αδρανήσουμε, ως λαός, ως πολίτες. Μας υπαγορεύουν ανοχή, παραχώρηση, υποχώρηση, υποταγή, συναλλαγή, παροχή διευκολύνσεων.

Φαίνεται, πως οι ιδεολογίες και οι ασήμαντες πια διαφορές των πολιτικών ιδεολογιών, που ασπάζεται ο ετερόκλητος πληθυσμός του Κοινοβουλίου μας, δεν μας αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Οι πίστεις τους, και η αφοσίωσή τους περιστρέφονται γύρω από το τεράστιο εγώ τους. Μερικοί μάλιστα,  περιμένουν να δουν πώς θα διαμορφωθούν τα πράγματα για να αποφασίσουν. Ακούστηκε κι αυτό!

Ετούτο όμως δεν είναι καινούργιο. Πολλοί συνηθίσαμε με το εγώ μας, και δεν βλέπουμε έξω από αυτό, ούτε τον κόσμο στο σύνολό του!

Η πολιτική τοξίνη επέφερε τελικά, μια συνολική πολιτική μυωπία και ολοκληρωτική εθνική μας τύφλωση. Ποιός ξέρει, αν υπάρχει ακόμη καιρός επαναφοράς μας από τον επικείμενο όλεθρο!

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Η εκδίκηση των τόνων κατά των πνευματοκτόνων - Μονοτονικό και δυσλεξία!!!


Image result for τόνοι εικόνες γλώσσα 
Τούτες τις μέρες αναμοχλεύονται συζητήσεις και χειρισμοί του αδιεξόδου σχετικά με την ονομασία γειτονικής χώρας, που προήλθε από την ακούσια και έξωθεν επιβληθείσα διάσπαση  μιας μεγαλύτερης γειτονικής χώρας.

Το θέμα του σημερινού σημειώματος, θαρρώ πως είναι αντίστοιχο εκείνου, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα και τάξη πραγμάτων. Γιατί αν οι πειραματισμοί στην γλώσσα αφορούν την εξέλιξή μας, την εξέλιξη της γλώσσας μας και την ιστορική μας συνείδηση, η αδιαφορία ή ο άστοχος χειρισμός των πολιτικών μας σε ζητήματα γεωπολιτικής ή διεθνών σχέσεων, αφορούν την εθνική μας υπόσταση, την διπλωματική μας θέση στον κόσμο και τις σχέσεις μας προς αυτόν.


Διαβάζω λοιπόν για τις ρυθμίσεις που έγιναν όσον αφορά του τόνους στην γλώσσα μας  (...)
ότι "Σύμφωνα με έρευνα του Ανοιχτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου, τα παιδιά που διδάσκονται την ιστορική ορθογραφία των Ελληνικών –πολυτονικό δηλαδή– αναπτύσσουν γρηγορότερα τις αντιληπτικές τους ικανότητες σε σχέση με εκείνα που διδάσκονται μονοτονικό!

Πρόεδρος του Κέντρου είναι ο ψυχίατρος Ιωάννης Τσέγκος, οι θέσεις του οποίου, καθώς και το σχετικό βιβλίο “Η εκδίκηση των τόνων” (Εναλλακτικές Εκδόσεις), που κυκλοφόρησε μαζί με άλλους δύο ερευνητές, τον Θαλή Παπαδάκη και τη Δήμητρα Βεκιάρη, προκάλεσαν πραγματικό σάλο. (Ο Ιωάννης Τσέγκος κυκλοφόρησε και νέο βιβλίο με τίτλο “Κατά μονοτόνων και πνευματοκτόνων” από τις Εκδόσεις των Φίλων).

- Μα πώς μπλέχτηκαν έτσι κουβάρι φιλόλογοι, πολιτικοί και ψυχίατροι μαζί, για τα μάτια της γλώσσας μας;
“Οι πολιτικοί είναι άσχετοι και επικίνδυνοι. Διότι το μόνο που τους νοιάζει είναι να μαζεύουν ψήφους, Και υπέκυψαν στο λαϊκισμό της ευκολίας, καταργώντας την ιστορική ορθογραφία της γλώσσας μας. Και πώς το αποφάσισαν; Με τροπολογία του Βερυβάκη σε άσχετο νομοσχέδιο! Το φαντάζεσαι; Να καταστρέφεις την ελληνική γλώσσα με ιστορία 3 χιλιάδων ετών, μέσα στα μαύρα μεσανυχτα, με τροπολογία!”

- Γιατί η Δεξιά δεν έκανε αντιπολίτευση; Ευκαιρία δεν ήταν;
“Μα ο ‘εθνάρχης’ Καραμανλής ήθελε κι αυτός να εμφανίζεται ως προοδευτικός. Το ίδιο και ο Ράλλης. Ο Ανδρέας ήθελε να φαίνεται ακόμη πιο προοδευτικός και να αφαιρέσει από την Αριστερά το μονοπώλιο της προοδευτικότητας. Κάπως έτσι σκέφτηκαν να καταργήσουν τους τόνους. Ικανοποιώντας ταυτόχρονα και τους συνδικαλιστές”.

- Όμως, οι κορυφαίοι μας φιλόλογοι δε συμφωνούν καθόλου με τα συμπεράσματα της έρευνας σας. Ο Δημαράς, ο Κριαράς, ο Μαρωνίτης..
“Γνώμη τους. Ας το αποδείξουν. Ψυχίατροι είναι; Επομένως με τι κριτήρια κρίνουν μια επιστημονική έρευνα; Εδώ και 25 χρόνια δεν έγινε ούτε μία έρευνα για το θέμα! Ο χώρος μας δεν αμφισβήτησε τη μεθοδολογία της δικής μας. Εμείς στηριχθήκαμε σε έγκυρα επιστημονικά τεστ διεθνώς, το WISCIII και το ΑΘΗΝΑ. Και αποδείξαμε ότι στην εξοπλιστική ηλικία του παιδιού, μεταξύ 5 και 12, η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας μας, επί τουλάχιστον δύο ώρες την εβδομάδα, προκαλεί ταχύτερη νοητική ανάπτυξη των παιδιών. Οι φιλόλογοι που έχουν αμφιβολίες, καλά θα κανουν να διαβάσουν προσεκτικά το βιβλίο και επίσης να δούνε τι θα κάνουν με τη δική τους επιστήμη, που πάει κατά διαόλου”.

- Δηλαδή;
“Μα οι σημερινοί μας φιλόλογοι έχουν βγει από σχολές που διδάσκουν αυτοί που έφεραν το μονοτονικό. Είναι λογικό οι περισσότεροι εξ αυτών να έχουν δυσκολίες..”

- Οι τόνοι όμως, δεν έχουν σχέση με την καθαρεύουσα.
“Φυσικά. Μα η κατάργηση των τόνων, τη δημοτική κατέστρεψε κυρίως. Διότι τώρα κανείς δε μπορεί να μιλήσει σωστά. Το ακούς στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Όλοι παρατονίζουν. Διότι οι τόνοι δεν ήταν μπιχλιμπίδια. Είχαν ρόλο. Ακόμη και άνθρωποι μορφωμένοι μιλάνε λάθος. Έχει καταργηθεί ο ρυθμός, η αρμονία που έχει μέσα η ελληνική φράση. Αυτά τα εξασφάλιζε ο τονισμός και γι’αυτό ακριβώς μπήκαν και οι τόνοι από τους Αλεξανδρινούς. Αυτό το είπε πολύ γλαφυρά και ο Διονύσης Σαββόπουλος μελετώντας μουσικά το ζήτημα: πως αλλιώς ας πούμε, εκφέρεται η λέξη “αβγό” και αλλιώς η λέξη “αγαπώ”! Η πρώτη έχει οξεία, η δεύτερη περισπωμένη. Είναι μακρά η εκφορά της. Ειδάλλως, με το μονοτονικό, το αβγό γίνεται αγαπώ! Ένα και το αυτό”.

- Η αρχαία γλώσσα, όμως, δεν είχε τόνους.
“Σιγά το επιχείρημα! Οι αρχαίοι ήξεραν προφορικά όλον τον Όμηρο. Όταν όμως χάθηκε η επαφή με την κλασική Ελλάδα και έπρεπε οι Αλεξανδρινοί να μάθουν τη γλώσσα μέχρι τα Εκβάτανα, έβαλαν τους τόνους ώστε να διατηρηθεί ο ρυθμός και να διευκολυνθεί η εκμάθηση των ελληνικών”.

- Κι εμείς, για διεκόλυνση βγάλαμε τους τόνους.
“Η διευκόλυνση των Αλεξανδρινών στόχευε στη μάθηση των ελληνικών. Η δική μας στοχεύει στην απομάθηση. Το μονοτονικό καθυστερεί το μυαλό των παιδιών. Τα παιδιά, που στην έρευνά μας έκαναν δύο ωρίτσες πολυτονικό, διαπιστώθηκε έπειτα από τεστ πως από πολλές πλευρές υπερτερούν εκείνων που δεν είχαν αυτή την εκπαίδευση”.

- Σε τι υπερτερούν;
“Στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους, όπως την προσεγγίζει η σύγχρονη ψυχολογία. Είχαμε ένα μοντέλο 50 παιδιών. Τα 25 έκαναν και πολυτονικό, τα 25 μονοτονικό. Τα εξετάσαμε στην αρχή και στο τέλος του έτους. Συμπέρασμα; Τα παιδιά που διδάχτηκαν μονοτονικό υστερούσαν εμφανώς στην αντίληψη και στη μνήμη”.

- Πότε και από ποιούς ξεκινάει το πρόβλημα;
“Κυρίως από τον Μεσοπόλεμο και μετά. Από μια μερίδα των λεγόμενων προοδευτικών – όχι όλων, όμως. Επικεφαλής ήταν ο Δημήτρης Γληνός, που ήταν εκπρόσωπος στην Ελλάδα του αμερικανικού ιδρύματος Κάρνεγκι”.

- Αριστερό εκπρόσωπο είχαν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα;
“Αυτό να το απαντήσετε εσείς, οι ιστορικοί. Ο Φίλιππος Ηλιού και ο Αντώνης Λιάκος. Πώς εκπρόσωπος του ιδρύματος Κάρνεγκι στην Ελλάδα ήταν ο Γληνός”.

- Τι σκοπούς είχε αυτό το ίδρυμα;
“Να γραφτεί μια νέα ελληνική ιστορία, χωρίς αιχμές. Αποστειρωμένη. Δεν ήρθαν στην κ.Ρεπούση ξαφνικά αυτές οι ιδέες περί ‘συνωστισμού’. Είχε γίνει δουλειά εδώ και χρόνια από τους Αμερικανούς. Είναι παλιά ιστορία. Η ελληνική γλώσσα ήταν μέσα στους στόχους τους. Να εξαφανιστεί. Να γίνει λατινική γραφή”.

- Γιατί ένα αμερικανικό ίδρυμα να ασχολείται με την ελληνική γλώσσα;“Για να γίνουμε Ευρωπαίοι. Και να πάψουμε να είμαστε Έλληνες με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Ώστε μετά να περνάει ευκολότερα, χωρίς πολιτισμικές αντιστάσεις, η πολιτική τους στα Βαλκάνια. Όμως, λαός χωρίς δική του γλώσσα και ιστορία τι λαός είναι; Όπως οι Σκοπιανοί. Προτεκτοράτο”.

- Και τι προτείνετε; Να επανέλθει το πολυτονικό προαιρετικά;
“Προαιρετικά ο καθένας γράφει όπως θέλει. Και στα σουαχίλι. Δε μπορεί όμως, το παιδάκι της εξοπλιστικής ηλικίας, που λένε οι ψυχολόγοι, του δημοτικού δηλαδή, να το ξεκόβουν από τις γλωσσικές του ρίζες. Θα έπρεπε να διδάσκεται στο δημοτικό, 3-4 ώρες, την αρτιμελή ελληνική γραφή. Για να μη γινόμαστε ρεζίλι και στους ξένους, δηλαδή”.

- Γιατί γινόμαστε ρεζίλι;
“Διότι οι Ευρωπαίοι ξέρουν ελληνικά. Τα σπουδάζουν. Και βλέπουν ότι εμείς δεν τα ξέρουμε πια. Και κουνάνε το κεφάλι τους και λένε τι αίσχη είναι αυτά που κάνατε με τη γλώσσα σας. Κατήργησαν οι Γάλλοι το πολυτονικό τους; Οι Άγγλοι τη δασεία, το h; Όχι. Έχουν ένα σωρό σύμφωνα που δεν προφέρονται. Γιατί αυτοί ξέρουν πως η γλώσσα είναι η πνευματική τους ρίζα. Ο πολιτισμός τους. Εάν χαθεί, χάθηκαν”.

- Εμείς γιατί;
“Διότι ήρθε σ’εμάς το τσουνάμι του δήθεν εκσυγχρονισμού και δε βρήκε αντιστάσεις. Θέλαμε την ευκολία μας. Και θελήσαμε να γίνουμε τσιράκια της λογικής αυτής, υιοθετώντας τα σχέδια των διαφόρων ‘αριστερών’ Κάρνεγκι φαουντέισον”.

- Εννοείτε ότι ήθελαν να γίνουμε αμερικανάκια;
“Πες το κι έτσι. Να γίνουμε ΗΠΑνθρωποι, σωστότερα. Στα παιδιά μας όμως, δεν έχεις το δικαίωμα να στερείς ικανότητες. Τη γλώσσα τους. Οπότε οι γονείς καλά θα κάνουν να υπολογίσουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό για τις ξένες γλώσσε και άλλο ένα μικρό ποσό για μία επιπλέον ξένη γλώσσα: τα ελληνικά!”

[Συνέντευξη: Απόστολος Διαμαντής, Έψιλον της Κυριακής 16.11.08]

Ακολουθεί επιστολή του κ. Θαλῆ Ν. Παπαδάκη, Κλινικού Ψυχολόγου-Ψυχοθεραπευτή και Προέδρου τοῦ Συλλόγου Ἑλλήνων Ψυχολόγων στον κ. Αντώνη Καρκαγιάννη, δημοσιογράφο και πρώην εκδότη της Καθημερινής (6.11.2005)
Πολυτονικό καὶ δυσλεξία
Ἀξιότιμε κ. Καρκαγιάννη,


Σᾶς γράφω ἐπειδὴ αὐτὲς τὶς μέρες, πολὺς θόρυβος καὶ κυρίως πολλὴ παραποίηση τῆς ἀλήθειας διαπράττεται γύρω ἀπὸ τὸ πολυτονικὸ καὶ τὴ δυσλεξία, ἀπ’ ἀφορμὴ τὴν τριετὴ ἔρευνα ποὺ ἔγινε στὸ Ἀνοικτὸ Ψυχοθεραπευτικὸ Κέντρο, καὶ τὸ βιβλίο ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα («Ἡ Ἐκδίκηση τῶν Τόνων», Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις), ὁπότε χρειάζονται ὁρισμένες διευκρινίσεις:

1. Ἡ ἔρευνα ἄρχισε πρὶν 6 χρόνια καὶ ἡ πρώτη της φάση, ποὺ κράτησε 3 χρόνια, ἔγινε μὲ παιδιὰ φυσιολογικὰ Α΄, Β΄ καὶ Γ΄ τάξης τοῦ Δημοτικοῦ.
2. Σκοπός της ἦταν νὰ διερευνήσει τήν, παράδοξη, αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ μαθητῶν μὲ μαθησιακὲς δυσκολίες, ποὺ παρουσιάστηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 στὸ Παιδοψυχιατρικὸ Τμῆμα τοῦ Α.Ψ.Κ.
3. Ἡ ἔρευνα, ποὺ πρωτοπαρουσιάσθηκε στὸ 18ο Πανελλήνιο Ψυχιατρικὸ Συνέδριο, στὴν Κῶ στὶς 17.5.04, δὲν ἔγινε «ἀπὸ ψυχιάτρους», ὅπως λέγεται καὶ γράφεται, ἀλλὰ ἀπὸ 21 ψυχολόγους καὶ ἕναν ψυχίατρο, τὸν κ. Ἰ.Κ. Τσέγκο, ποὺ εἶχε τὴν ἰδέα καὶ τὴν ἐποπτεία τῆς ἔρευνας.
4. Ἡ ἔρευνα δὲν ἐπιχορηγήθηκε ἀπὸ τὸ κράτος ἢ τὴν Ε.Ε. καὶ πραγματοποιήθηκε μὲ 50 φυσιολογικὰ παιδιὰ ποὺ φοιτοῦν σὲ σχολεῖα τοῦ λεκανοπεδίου ὅπου διδάσκονται, ὅλα φυσικά, τὸ «μονοτονικό».
5. Τὰ παιδιὰ ἦταν συμβατὰ μεταξύ τους ὡς πρὸς ὅλες τὶς μεταβλητὲς ἐκτὸς μόνον τῆς ἐκμάθησης, ἢ μή, τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, μεταβλητὴ ἡ ὁποία διεχώρησε τὰ παιδιὰ σὲ δύο ὁμάδες (μελέτης καί ἐλέγχου, ἢ «ἀρχαίων» καὶ «μονοτονικῶν»), ἐπειδὴ οἱ «ἀρχαῖοι» διδάσκονταν, ἐπιπλέον, γιὰ δύο ὧρες κάθε Σάββατο καὶ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, στὴν «Ἑλληνικὴ Ἀγωγή», μὲ πρωτοβουλία τῶν γονέων τους.
6. Ὅλα τὰ παιδιά ἐξετάστηκαν, στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος τοῦ σχολικοῦ ἔτους (δηλαδὴ μετὰ ἀπὸ 9 μῆνες), μὲ διεθνῶς καθιερωμένες δοκιμασίες, προσαρμοσμένες καὶ σταθμισμένες στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμό, ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν (WISC καὶ «ΑΘΗΝΑ» τὲστ).
7. Τὰ ἀποτελέσματα ἔδειξαν ὅτι οἱ «ἀρχαῖοι» ὑπερτεροῦν τῶν «μονοτονικῶν», μὲ στατιστικῶς σημαντικὲς διαφορές, ὡς πρὸς τὶς ὀπτικοαντιληπτικὲς καὶ γνωστικὲς ἱκανότητες καὶ λειτουργίες, οἱ ὁποῖες, ὡς γνωστόν, συνεπάγονται καὶ περαιτέρω θετικὴ σχολικὴ ἐπίδοση. Κατὰ ὁρισμένους εἰδικοὺς μπορεῖ νὰ ἐπιδράσουν θετικὰ στὴν πρόληψη μαθησιακῶν δυσκολιῶν (δυσλεξία καὶ «δυσλεξίες») ἀλλὰ καὶ θεραπευτικὰ ὅταν οἱ δυσκολίες αὐτὲς ἐμφανισθοῦν. Ἡ δυσλεξία πάντως δὲν ἦταν ἀντικείμενο τῆς ἔρευνάς μας. Τὰ ἐρωτήματα, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἔρευνα, προέκυψαν ἀπὸ τὴν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μαθησιακῶν δυσκολιῶν, πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες χαρακτηρίζονταν ἀπὸ τὰ Κέντρα Διάγνωσης, Ἀξιολόγησης καὶ Ὑποστήριξης (Κ.Δ.Α.Υ.) «ὡς δυσλεξίες».

Ἐπειδὴ ἡ ἀνωτέρω ἔρευνα εἶναι ἡ πρώτη καὶ ἡ μόνη ποὺ ἔχει γίνει κατὰ τὰ 23 χρόνια τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἁπλοποιημένης γραφῆς, ἐλπίζουμε ὅτι θὰ δώσει ἔναυσμα καὶ γιὰ ἄλλες, ἐπιβεβαιώνοντας ἢ ἀμφισβητώντας τὰ δικά μας εὑρήματα. Ἡ ἔρευνά μας, πάντως, συνεχίζεται μὲ τὰ ἴδια παιδιά, ποὺ τώρα βρίσκονται σὲ μεγαλύτερη ἡλικία (ΣΤ΄ Δημοτικοῦ), κατὰ τὴν ὁποία διαφοροποιοῦνται τὰ ψυχοεκπαιδευτικὰ δεδομένα.

Τελειώνοντας, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω ὅτι, μετὰ ἀπὸ 23 χρόνια, ὅταν ἡ ἀναγνωσιμότητα κειμένων τύπου life style ὑπερτερεῖ ἐκείνης τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ ὅπου ἡ ἡμιμάθεια τῶν φοιτητῶν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἐν γνώσει καὶ τοῦ ἐπιστολογράφου σας καθηγητοῦ κ. Θ. Τζαβάρα, λίγη περισσότερη ὑπευθυνότητα καὶ σοβαρότητα δὲν θὰ ἔβλαπτε. Ἄν τὰ “χρόνια ἔρευνας καὶ κλινικῆς δραστηριότητας δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν (sic) νὰ διαβάσει κάποια σχετικὴ βιβλιογραφία”, αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι, δυστυχῶς, τέτοια ἔρευνα πού, ἐπαναλαμβάνω δὲν ἀφορᾶ τὴν δυσλεξία, δὲν ὑπῆρξε!
(...)
Μὲ ἐξαιρετικὴ τιμή, Θαλῆς Ν. Παπαδάκης, Κλινικὸς Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής, Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἑλλήνων Ψυχολόγων


ΠΗΓΗ

ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟ ΑΪΒΑΛΙ (Φώτης Κόντογλου)


Σήμερα πήρα ένα γράμμα μ' ετούτο το μήνυμα, και δεν θέλω να το κρατήσω για τον εαυτό μου. Ευχαριστώ τον αποστολέα, και το μοιράζομαι μαζί σας.

 
Τα μικρασιατικά Θεοφάνεια από τον Φώτη Κόντογλου - Αϊβαλι 1920
«…Στα θαλασσινά τα μέρη ρίχνουνε τον Σταυρό, ύστερ’ από τη Λειτουργία των Θεοφανείων. Έτσι τον ρίχνανε και στην πατρίδα μου, κ’ ήτανε ένα θέαμα έμορφο και παράξενο…».
Ξεκινούσε η συνοδεία από τη Μητρόπολη. Μπροστά πηγαίνανε τα ξαφτέρουγα και τα μπαϊράκια, κ’ ύστερα πηγαίνανε οι παπάδες με τον δεσπότη, ντυμένοι με τα χρυσά τα άμφια, παπάδες πολλοί κι αρχιμαντρίτες, γιατί η πολιτεία είχε δώδεκα εκκλησίες, και κατά τις επίσημες μέρες στις μικρές ενορίες τελειώνανε γλήγορα τη Λειτουρ­γία και πηγαίνανε οι παπάδες στη μητρόπολη, για να γίνεται η γιορ­τή πιο επίσημη.
Οι ψαλτάδες ήτανε και κείνοι κάμποσοι κ’ οι πιο καλλίφωνοι, και ψέλνανε με μεγαλοπρέπεια βυζαντινά, δηλαδή ελ­ληνικά, κι όχι σαν σήμερα πού τρελλαθήκαμε και κάναμε την ψαλ­μωδία μας σαν ανάλατα και ξενικά θεατρικά τραγούδια. Από πίσω ακολουθούσε λαός πολύς.
Σαν φτάνανε στ’ Αγγελή τον Γιαλό, όπως λέγανε κείνη την ακρογιαλιά, ο δεσπότης με τους παπάδες ανεβαίνανε σε μια μεγάλη σανιδωτή σάγια εμορφοσκαρωμένη, για να κάνουνε τον Αγιασμό.
Ο κόσμος έπιανε την ακρογιαλιά κι ανέβαινε ο καθένας όπου εύρισκε, για να μπορεί να βλέπει. Τα σπίτια πού ήτανε ένα γύρο γεμίζανε κόσμο. Οι γυναίκες θυμιάζανε από τα παραθύρια. Από το μέρος της θάλασσας ήτανε μαζεμένα ίσαμε 100 καΐκια και βάρκες αμέτρητες, με τις πλώρες γυρισμένες κατά το μέρος πού στεκότανε ο δεσπότης. Έτσι πού ήτανε παραταγμένα τα καΐ­κια, μοιάζανε σαν αρμάδα πού θα κάνει πόλεμο.
Πιο ανοιχτά, κατά το πέλαγο, έβλεπες φουνταρισμένα τα μεγάλα καΐκια, γεμάτα κόσμο και κείνα. Άλλα πάλι είχανε περιζωσμένες τις βάρκες πού βρισκόντανε γιαλό, κ’ ήτανε κι αυτά γεμάτα κόσμο, προ πάντων θαλασσινοί και παιδομάνι.
Σ’ αυτά τα μέρη κάνει πολύ κρύο, και τις πιο πολλές φορές οι αντένες των καραβιών ήτανε χιονισμένες, ένα θέαμα πολύ έμορφο. Απάνου στα ξάρτια και στις σκαλιέρες, στις γάμπιες και στα μπαστούνια των καραβιών ήτανε σκαλωμένοι πλήθος θαλασσινοί, μεγάλοι και μικροί. Η θάλασσα ήτανε κοιμισμένη, μπουνάτσα.
Κρούσταλλα κρεμόντανε από τα ξάρτια σε πολλά καΐκια. Κρύο τάρταρος. Στην κάθε βάρκα από κείνες πού είχανε κοντοζυγώσει στη στε­ριά και περιμένανε να πέσει ο Σταυρός στη θάλασσα, στεκόντανε από ένα – δυο νοματέοι απάνω στην πλώρη, ενώ άλλοι δυο ήτανε στα κουπιά.
Αυτοί πού στεκόντανε ορθοί στην πλώρη, ήτανε ολόγυμνοι, εξόν ένα άσπρο βρακί πού φορούσανε σαν πεστιμάλι. Οι πιο πολλοί ήτανε σαν θεριά, χεροδύναμοι, πλαταράδες, χοντρολαίμηδες, μαλλιαρόστηθοι, τα κορμιά τους ήτανε κόκκινα από το κρύο.
Τα ποδάρια τους ήτανε γερά και φουσκωμένα σαν αδράχτια, θαλασσάνθρωποι, γεμιτζήδες, κοντραμπατζήδες, ψημένοι με τ’ αλάτι. Οι πιο πολλοί είχανε ριχμένες στις πλάτες τις γούνες τους, για να μην παγώσουνε, Ένα – δυο όμως στεκόντανε γυμνοί και κάνανε κάπου – κάπου τον σταυρό τους. Μα το μάτι τους ήτανε καρφωμένο στο μέρος πού θα ‘ριχνε τον Σταυρό ο δεσπότης.
 Ανάμεσα στους γυμνούς ήτανε ο Κωστής ο Γιωργάρας, ο Στρατης ο Μπεκός, ο Γιωργής ο Σόνιος, ο Δημητρός ο Μπούμπας,  Πέτρος ο Κλόκας, ο Βασίλης ο Αρναούτης, ο παλαβό – Παρασκευάς κι άλλοι.
Σαν να τους βλέπω μπροστά μου. Ο Γιωργάρας ήτανε μιαν ανθρωπάρα θηρίο, σαν Κουταλιανός, με μουστάκια μαύρα, μ’ έναν λαιμό σαν βαρέλι.Είχε δεμένο στο κεφάλι του ένα μαντίλι κ’ ήτα­νε ίδιος κουρσάρος. Ακουμπούσε απάνω σ’ ένα κοντάρι, λες κ’ ήτανε ο Ποσειδώνας ζωντανός.
Ο Δημητρός ο Μπούμπας ήτανε ένα άλλο θεριόψαρο, χοντρός και κοντόφαρδος, μαυριδερός σαν Σαρακηνός, και καθότανε ανεκούρκουδος, σκεπασμένος με τη γούνα του, με το μάτι του καρφωμένο στον δεσπότη.
Ο Πατσός ο Αράπης, ο λεγόμενος παλαβό – Παρασκευάς, είχε γένεια κατσαρά και κόκκινα και το πετσί του ήτανε από φυσικό του κόκκινο. Στο κορμί ήτανε αντρειωμένος και σβέλτος σαν τζαμπάζης και δεν χαμπάριζε ολότελα από κρύο. Στο σουλούπι ήτανε ίδιος Ρούσος.
Αυτός ήτανε ανεβασμένος απάνω στα ξάρτια σε μια μπρατσέρα φουνταρισμένη, και στεκότανε δίχως να σαλέψει, σαν τ’ άγαλμα. Μυστήριο πώς δεν πάγωνε!
O Πέτρος ο Κλόκας ήτανε ο μονάχος πού δε φορούσε βρακιά. Αυτός ήτανε ευρωπαϊσμένος, φορούσε στενό πανταλόνι και ναυτικό σκουφί. Στο κορμί ήτανε λιγνός και μάγκας στο σχέδιο.
Τα χέρια του τα ‘χε μπλεγμένα μπροστά στο στήθος του και σουλατσάριζε απάνω στη βάρκα, ολοένα μιλούσε κ’ έκανε και κάμποσα θεατρικά.
Σαν σίμωνε λοιπόν η συνοδεία στη θάλασσα, κι ακουγότανε από μακριά η ψαλμωδία, γινότανε μεγάλος αλαλαγμός απάνω στις βάρκες. Οι βουτηχτάδες πετούσανε τις γούνες τους κ’ οι άλλοι τραβούσανε τα κουπιά, για να ‘ναι οι βάρκες τους κοντά στο μέρος πού θα ‘πεφτε ο Σταυρός. Άλλοι φωνάζανε από τα ξάρτια, άλλοι μαλώνανε, άλλοι ανεβαίνανε στις κουπαστές για να δούνε. Τέλος φτάνανε οι στρατιώτες και ταχτοποιούσανε τον κόσμο.
Μπροστά πήγαινε ο αξιωματικός ο Τούρκος κι άνοιγε τον δρόμο να περάσει ο δεσπότης, κ’ έλεγε: «Γιόλ βέριν εφεντιά!» – δηλαδή: «Κάνετε δρόμο στον αφέντη!» Ο στρατός αραδιαζότανε σε παράταξη κ’ οι ψαλτάδες ψέλνανε πολλές φορές «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε».
Στο τέλος το ‘ψελνε κι ο δεσπότης κ’ έριχνε τον Σταυρό στη θάλασσα. Αλαλαγμός σηκωνότανε μέσα στη θάλασσα. Οι βάρκες και τα καΐκια καργάρανε τα κουπιά και τρακάρανε το ‘να τ’ άλλο.
Οι πλώ­ρες χτυπούσαμε η μια την άλλη. Κουπιά, κοντάρια, καμάκια, απόχες μπερδευόντανε μεταξύ τους. Οι βουτηχτάδες πέφτανε στο νερό κ’ ή θάλασσα άφριζε σαν να παλεύανε σκυλόψαρα. Πολλοί απ’ αυτούς κάνανε ώρα πολλή ν’ ανεβούνε απάνω, παίρνανε μακροβούτι και ψάχνανε στον πάτο να βρούνε τον Σταυρό. Για μια στιγμή φανερωνότανε κανένα κεφάλι και βούλιαζε γλήγορα πριν να το δεις.
 Άξαφνα βγήκε ένα κεφάλι με κόκκινα γένεια κ’ ένα χέρι ξενέρισε και βαστούσε τον Σταυρό. Ήτανε ο παλαβό – Παρασκευάς. Με δυο – τρεις χεροβολιές κολύμπησε κατά το μέρος του δεσπότη και σκάλωσε στην αραξιά.
Έκανε μετάνοια και φίλησε το χέρι του κ’ έδωσε τον Σταυρό. Ο δεσπότης τον πήρε, τον ασπάστηκε και τον έβαλε στον ασημένιο δίσκο κ’ υστέρα έδωσε τον δίσκο στον Παρασκευά.
Οι ψαλτάδες πιάσανε πάλι και ψέλνανε κι ο κόσμος αλάλαζε. Ύστερα η συνοδεία τράβηξε πάλι για την εκκλησιά. Ο Παρασκευάς θεόγυμνος, με τον δίσκο στα χέρια, γύριζε στους μεγάλους καφενέδες και στις ταβέρνες κ’ έρριχνε ο κάθε ένας ό,τι ρεγάλο ήθελε.
Τόσες ώρες ολόγυμνος και βρεμένος, με παγωμένο βρακί, μήτε κρύωνε, μήτε κάνε τους ώμους του δεν ανεσήκωνε.
Όπως ήτανε κοκκινογένης αστακόχρωμος, έλεγε κανένας πώς ήτανε ο Σκύθης Ανάχαρσις, πού γύριζε τον χειμώνα γυμνός μέσα στην Αθήνα τα παλιά τα χρόνια, κ’ οι Αθηναίοι τον ρωτούσανε γιατί δεν κρυώνει, κι αυτός αποκρινότανε πώς όλο το κορμί του είναι σαν το κούτελο, πού δεν κρυώνει ποτές.
Την ώρα πού έπεφτε ο Σταυρός στη θάλασσα, όλα τα καΐκια και τα καράβια, πού ήτανε φουνταρισμένα ανοιχτά στο πέλαγο, γυρίζανε την πλώρη τους κατά την Ανατολή, από κει πού ήρθε ο Χριστός στον κόσμο.
Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «Το Αϊβαλί η πατρίδα μου»
https://mikrasiatwn.wordpress.com