Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Η εθνική μας ταυτότητα δεν είναι ντροπή. Ας μην την αρνούμεθα


Ο «Ευρωπαϊκός τρόπος ζωής» της ντερ Λάιεν «βγάζει στη σέντρα» τον Μαργαρίτη Σχοινά 

Η διαγραφή της ιθαγένειας και του θρησκεύματος από τους τίτλους σπουδών, είναι ένα μοντέρνο μέτρο, προκειμένου, λένε, να διαφυλαχθεί το απροσπέλαστο στην προσωπικότητα των τιτλούχων σπουδών (ως προσωπικό τους δεδομένο!).

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως η εθνοτική καταγωγή και η υπηκοόητα, καθώς και το θρήσκευμα, ήταν στοιχεία της πολιτισμικής ταυτότητας του προσώπου.

Στις παγκοσμιοποιούμενες κοινωνίες μας, η πολιτισμική ταυτότητα των ανθρώπων δεν θα αποτελεί πια στοιχείο της προσωπικότητας των πολιτών του πλανήτη. Το αντίθετο: αρκεί η εξειδίκευσή τους και οι ικανότητές τους στα διάφορα επαγγελματικά (πολιτικά, οικονομικά, θεσμικά) έργα που θα τους ανατεθούν. Οποιαδήποτε και αν είναι αυτά.

Βαφτίσαμε ιδιωτικότητα την κρυψίνοια και την δόλια διείσδυση ή την επί σκοπώ εγκατάσταση σε θέσεις και δομές,  και "χαρίσαμε την ελευθερία" στην ιδιοτελή και υστερόβουλη διεκδίκηση τέτοιων ευχερειών.

Αυτό το πλάνο της "μυστικότητας", δεν αφορά, αλήθεια, τόσο τους πολίτες, όσο τους πολιτικούς διαφεντευτές. Αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες του κόσμου. Επεκτείνεται, ασφαλώς, και στους πολίτες, τάχα για την διαφύλαξη της ιδιωτικότητας της προσωπικότητάς τους!

Ας μην πλανιόμαστε, σιγά-σιγά μετατρεπόμαστε σε "πολίτες του πλανήτη", αφού, οι πολιτικοί μας, συμπλέουν με την παγκοσμίως μεθοδευόμενη απο-προσωποποίηση των ανθρώπων, και απο-εθνοποίηση των λαών. Αυτό γίνεται καθώς συνεδριάζουν τα διεθνή πολιτικά συμβούλια, και συμφωνούν  για την αποδόμηση και τον κατακερματισμό της ελευθερίας του προσώπου, η οποία από ένα απόλυτο και διαρκές αγαθό, καθίσταται αόρατο ψιχουλάκι μιας ασήμαντης και πλασματικής μερικής απόλαυσης.

Προβλήθηκε, μάλιστα, τελευταίως, πως θέλουν να προστατεύσουν τον "Ευρωπαϊκό τρόπο ζωής"! Τί άραγε να εννοούν; Ας δούμε μερικές όψεις:

  • Μας παρακίνησαν και μας ανάγκασαν, οι φίλοι και οι εταίροι μας, να γίνουμε (ως χώρα), αποθήκη ψυχών, ως εάν η "πλούσια Ελλάδα" θα ώφειλε να φέρει την κατάργηση της φτώχειας στον κόσμο. 
  • Ταυτόχρονα, οι συνεταίροι μας, έκλεισαν τα σύνορά τους, βάζοντας όρια και απαγορεύσεις στον αριθμό των φυγάδων και κατατρεγμένων που θα δέχονταν οι ίδιοι στη χώρα τους. 
  • Ο Ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, δεν είναι κάτι καινούργιο: Οι κατακτήσεις ξένων τόπων, η επιβολή αποικιοκρατίας, η καταλήστευση των αποικιών, η Ιερά εξέταση, οι εξοντωτικοί πόλεμοι, η κηδεμονία ξένων χωρών, τα φυλακισμένα μνήματα για τους αγωνιστές της ελευθερίας στην Κύπρο, και, ανάμεσα στα γερμανικά κατορθώματα, δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, είναι λίγα από τα αρνητικά κατορθώματα του πολιτισμού των συμφερόντων των ισχυρών
  • Ο σύγχρονος ευρωπαϊκός τρόπος ζωής είναι τα μνημόνια για εμάς, τους  καταληστευμένους κι εξαπατημένους ευρω-μανείς συνεταίρους, που φανήκαμε αδαείς στην πολιτική διαπραγμάτευση.
  • Και πάντως, σ' αυτόν τον υπέροχο σύγχρονο "ευρωπαϊκό τρόπο ζωής" φαίνεται πως είναι ανεκτή και ανενόχλητη η σχεδόν πενηντάχρονη κατοχή της βόρειας Κύπρου από την  Τουρκία (ώρα να μας πούν να φτιάξουμε και βόρεια Κύπρο όπως φτιάξαμε την βόρεια Μακεδονία!)
  • Και... μην ξεχνάμε! μας έδωσαν και την ελευθερία να προβαίνουμε σε δήλωση νομικής ταυτότητας του φύλου μας! Τί άλλο θέλουμε; [Αλήθεια, το φύλο, θα αναγράφεται στα πτυχία; Και τί θα γίνει αν αποφασίσουμε να δηλώσουμε αργότερα άλλο φύλο;]

Αλλά, αν πράγματι δεν μας ενδιαφέρει  (στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής μας) το θρήσκευμα, γιατί άραγε πολεμάμε τους τζιχαντιστές; Λογικευτείτε!

Ο τσιπρισμός είναι μια πολιτική που δεν έγινε αποδεκτή από τον λαό. Στις τελευταίες εκλογές ο λαός είπε: "Όχι, σε άλλες εκχωρήσεις και απεμπολήσεις της εθνικής μας ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας".

Πρέπει, επί τέλους να αντιληφθούμε, πως η συναίνεση στις ευρωπαϊκές "εμπνεύσεις" δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε αναντίρρητη και να συνιστά απόλυτη υποταγή σε κάθε αυθαιρεσία και έωλη μεθόδευση, απλά και μόνο επειδή προέρχεται από την "Ευρώπη"!

Ας εισφέρουμε τουλάχιστον, στην συλλογιστική επί των αποφάσεων, κάποια ουσιαστική ένσταση, κάποια επιχειρήματα λογικής, κάποιες σκέψεις πολιτικής συνέπειας, λογικής και αυτογνωσίας! Ας μην -αθρόοι- αυτοαναιρούμεθα!

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Παράνομα, απαράδεκτα κι άσκοποι σκοπευτές


Clipboard04 

Η νομική ορολογία οφείλει να είναι ακριβής και να μην αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες και ηθελημένα κενά στις ρυθμίσεις. Αλλά αυτό, συχνά δεν συμβαίνει, και γι' αυτόν τον λόγο δημιουργούνται περιθώρια για αντιδράσεις και παρατράγουδα.

Η συμφωνία των Πρεσπών που υπογράφτηκε προσφάτως από την απελθούσα κυβέρνηση, βρήκε σε μεγάλο βαθμό τους Έλληνες [εκτός από τους ασμένως υπογράψαντες πολιτικούς υποστηρικτές της] να έχουν επιφυλάξεις, αντιρρήσεις, αντιθέσεις, ενστάσεις και έντονα επικριτική διάθεση.

Οι τελευταίοι λοιπόν, που θεωρούν
  • ότι η παραχώρηση στους γείτονες, του δικαιώματος της "μακεδονικότητας" στην γλώσσα και στην καταγωγή, δεν αντιστοιχεί στην ιστορία [την πραγματικότητα] του πράγματος, 
  • κι ότι αυτό θέτει σε δυσμενή και ήσσονα θέση την πολιτική και διπλωματική δυνατότητα της Χώρας σχετικά με την προστασία και την προβολή των δικαιωμάτων της Μακεδονίας μας,  
  • και απαιτεί την παραπανίσια ανάγκη για διαρκή επιφυλακή των υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών για κάθε -εκ μέρους των γειτόνων μας- παράβαση ή "περιγραφή" των συμφωνηθέντων, 
  • είναι εύλογο, λέγοντας "Σκοπιανοί" να εννοούν τους Σλάβους που πρόσφατα ονομάστηκαν μακεδόνες, και μάλιστα, με την συναίνεση της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης.
  • Εξάλλου, η συμφωνία αυτή έγινε χωρίς την θέληση του μεγαλύτερου μέρους του λαού, με φανερές κι εκτεταμένες τις αντιδράσεις του.*
 Στον απόηχο της υπογραφής της συμφωνίας, ακούστηκε, πως είναι παράνομο να αποκαλεί κάποιος την Βόρεια Μακεδονία... «Σκόπια» και τους πολίτες της «Σκοπιανούς», και μάλιστα (ακούστηκε) πως κάποιος που έκανε αυτό το "λάθος", μηνύθηκε για το έγκλημά του αυτό, από έναν   -όπως φαίνεται- λάτρη"της πολιτικής ορθότητας".

Στους καιρούς μας, έχει γίνει καθεστώς, η επιστήμη να φιμώνεται όταν εγείρονται διάφορες πολιτικές επιθυμίες (και άλλες, δια της πολιτικής προβαλλόμενες), και η νομοθετική δραστηριότητα συνήθως σπεύδει να καλύπτει αυτήν την απροκάλυπτη αναίρεση της επιστήμης, από την πολιτική. [Αναμένουμε λοιπόν, να νομοθετήσουν και κατά των επιδημιών, ώστε αυτές να εξαφανισθούν ή... να εξαπλωθούν (κατά πώς θέλουν), και κατά της αντοχής των υλικών ώστε αυτά να προσαρμοσθούν αναλόγως με τις προδιαγραφές που θα ορίζονται στην νομοθεσία...]

  Η νέα "νομιμότητα" θεσπίστηκε:
  • α. με την συμβατική εκχώρηση της μακεδονικής ως εθνικής ταυτότητας των γειτόνων μας, ως εάν η ιστορία αποτελεί αντικείμενο σύμβασης
  • και β. με την αντιεπιστημονική αναγνώριση ως μακεδονικής, της σλαβογενούς γλώσσας των γειτόνων μας, aφού απροκάλυπτα περιφρονήθηκαν και αγνοήθηκαν τα επιστημονικά πορίσματα για την γλώσσα αυτή, ως εάν η γλωσσολογία και οι συναφείς επιστήμες δεν αρκούν αφ' εαυτών για  να μας καταδείξουν τις οικογένειες των γλωσσών (ανάμεσα στις οποίες και η συγκεκριμένη) και γι' αυτό έγιναν μακροχρόνιες πολιτικές ζυμώσεις ώστε τελικά, με μια σύμβαση, να καθορισθεί το ζήτημα.
Στο προκείμενο: Ως νομικός, νομίζω, πως κανένας Έλληνας Πολίτης δεν έχει το έννομο συμφέρον, ούτε κανένα άλλο έννομα προστατευόμενο προσωπικό ή δημόσιο αγαθό για να ζητήσει την προστασία του στην προκειμένη περίπτωση, και είναι απαράδεκτο να ζητάει την ποινική τιμωρία ενός Έλληνα,  επειδή αυτός αποκαλεί Σκοπιανούς τους αναγνωρισθέντες σαν μακεδόνες, αλβανο-σλαβο-βουλγαρικής κλπ. καταγωγής, πολίτες του κρατιδίου.

Στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι τέτοιο έννομο συμφέρον ή αγαθό αποτελεί η τήρηση των συμπεφωνημένων με την συμφωνία των Πρεσπών, τότε πρέπει να γνωρίζουμε ότι η τήρηση των συνομολογημένων με διεθνείς  συμβάσεις είναι αποκλειστική ευθύνη και μέριμνα των συμβεβλημένων Πολιτειών, και δεν υφίσταται καμμία δυνατότητα για δικαστική αξίωση των πολιτών έναντι των συμπολιτών τους.

Μπορεί -εξαιτίας της υπογραφής της συμφωνίας από ελληνικής πλευράς- να χαρακτηριστεί  άκομψο, ή μη πολιτικώς ορθό να λέμε -σύμφωνα με την μόδα της εποχής-  το μαύρο άσπρο, επειδή έτσι θέλει να το ακούσει ο καλεσμένος μας, αλλά πώς να το κάνουμε, όταν το μαύρο είναι μαύρο, είναι δηλαδή κυριολεκτικό, ιστορικό και ακριβές;

Και μπορεί να μην αποτελεί συμπεριφορά με τακτ και (αχρείαστη και ηθικά επιλήψιμη) ανοχή στην εκδηλούμενη επιβουλή και την εθνική απληστία των γειτόνων, αλλά δεν συνιστά και έγκλημα, και πάντως δεν υφίσταται έννομο συμφέρον οιουδήποτε Έλληνα πολίτη να ζητά δικαστικώς να προστατεύονται συλλήβδην οι γείτονες, στις υφαρπαγές εθνικών μας δικαιωμάτων, όπως της ιστορικής μας ταυτότητας και του Πολιτισμού μας, και πολύ περισσότερο εδαφών της επικρατείας μας, ούτε να ζητά την δημιουργία de facto κεκτημένων σε βάρος μας, μόνο και μόνο επειδή -κάποια στιγμή- βρέθηκε το πολιτικό πεδίο αφύλακτο και ελεύθερο για εισβολή ή διεκδίκηση ή επειδή στάθηκαν ανύπαρκτες οι αντιστάσεις της ελληνικής πολιτείας.


Η λανθάνουσα συλλογιστική, ενδέχεται να στηρίζεται στην γνωστή μας "ρητορική μίσους". Η τελευταία, είναι σαφές πως θεσπίστηκε για την ενοχοποίηση των πολιτών που έχουν αντιρρήσεις στα αναδυόμενα καινοφανή πολιτικά προτάγματα, και επειδή  οι εμπνευστές των προταγμάτων αυτών συναντούν αξεπέραστες -de facto- δυσκολίες για την επιβολή τους.

Η προβολή της ρητορικής μίσους, για ορισμένα μόνο πολιτικά προτάγματα, ως στοιχείου του εγκλήματος διχασμού κλπ., είναι έωλη ως επιχείρημα  όχι μόνο επειδή, από μεθοδολογική σκοπιά,  προωθείται αντιδημοκρατικά και με έντονο αυταρχισμό, αλλά κι επειδή, η ίδια αυτή ρητορική (μίσους και διχασμού), χρησιμοποιείται κατά κόρον ως αριστερή αντιπολιτευτική απειλή (ή εμείς ή αυτοί κλπ).

Κι επί πλέον, ακόμη κι αν κάποιος -από τον "φόβο" της τιμωρίας- σταματήσει να αντιδρά και να μιλάει, δεν θα σταματήσει να πιστεύει αυτό που δεν μπορεί ελεύθερα να διατυπώνει στον δημόσιο λόγο του. Κι αυτή, η καταναγκαστικώς επιβαλλόμενη σιωπή, θα τον υποκινήσει εν τέλει σε δυναμική αντίδραση για απελευθέρωση του φρονήματος.

Σχετικά με το θέμα, η δημοσιογραφική χρήση των όρων Αγκυρα, όταν θέλουμε να πούμε Τουρκία, Αθήνα για Ελλάδα,  κλπ. δεν έχει μέχρι σήμερα εγείρει παρόμοιες δικαστικές αντεγκλήσεις. Μήπως η ευαισθησία του διώκτη, στην περίπτωσή μας, είναι υπερβολική;

Ή μήπως να ιδρυθεί και στις μέρες μας κι ένα γκουλάγκ για τον έλεγχο και την συμμόρφωση των αντιφρονούντων στις αριστερές κυβερνητικές πολιτικές και προτιμήσεις;

Σημείωση:
[Για τις αντιδράσεις μας αυτές, ο πρώην πρωθυπουργός, ευρισκόμενος στο εξωτερικό, ανέφερε πως πρόκειται για αντιδράσεις ηλιθίων και καθυστερημένων, φασιστών ή κάτι τέτοιο.
Αντίστοιχο με εκείνο του ΓΑΠ, περί διεφθαρμένων Ελλήνων!

Πραγματικοί ηγέτες! Ηγέτες ηλιθίων και διεφθαρμένων! ]


Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Η ταξική συνείδηση των δεκάχρονων


Image result for ταξική συνείδηση εικόνες 

Το Υπουργείο Παιδείας κατηγορήθηκε τελευταίως, πως ενδιαφέρεται για την "ΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ταξικής συνείδησης στα παιδιά των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων".

Το θέμα, νομίζω πως χρήζει λογικής ανάλυσης. Κι ας αρχίσουμε από το βασικότερο, που θεωρεί αναγκαία την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης.

Ας μην γελιόμαστε. Η ταξική συνείδηση είναι ιδεολογικό και πολιτικό εργαλείο που χρησιμοποιείται εκεί όπου τα πολιτικά προτάγματα το προτάσσουν ως προϋπόθεση για την συσπείρωση όσων συντάσσονται με τα προτάγματα αυτά, προκειμένου να δρούν από κοινού, ως "τζιχαντιστές της ταξικής συνείδησης" για την υλοποίηση και την πραγμάτωσή τους.

Δεν είναι προφανές πως ένα παιδί χρειάζεται την ταξική συνείδηση για να μάθει γράμματα, για να μάθει να αγαπάει την μόρφωση, για να μάθει να αντιλαμβάνεται την φύση, τον εαυτό του και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Το αντίθετο μάλιστα: είναι προφανές πως δεν του χρειάζεται καθόλου η ταξική συνείδηση και η διαδικασία "εκπαίδευσης" για την απόκτησή της.

Ένα παιδί, πρωτίστως, χρειάζεται να μεγαλώνει με αγάπη και αφοσίωση στο πρόσωπό του. Κι αυτό, γιατί η ανατροφή και η αγωγή του παιδιού αφορά την ζωή του ολόκληρη, την ικάνωση και την υπευθυνότητά του, τις δυνάμεις και τις δυνατότητές του. Από τα ερεθίσματα που θα λάβει στην διάρκεια της ανατροφής του εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, ο τρόπος που θα εργάζεται, θα συμπεριφέρεται, θα προσφέρει, θα ζητάει και θα διεκδικεί.

Το παιδί δεν είναι εργαλείο για να προωθήσουμε τις προσωπικές, πολιτικές, επαγγελματικές και ιδεολογικές μας επιδιώξεις. Το παιδί μας είναι ένας άνθρωπος, που θα έπρεπε να θέλουμε να τον βοηθήσουμε να αποκτήσει την δυνατότητα να επιλέξει τις επιδιώξεις για την ζωή του, κι όχι να υπηρετήσει αλλότριες.

Η ανάπτυξη ταξικής συνείδησης απαιτεί να ενσταλλαχθεί στην παιδική ψυχή η απέχθεια και το μίσος για τους ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη από αυτό ευχέρεια (οποιασδήποτε φύσης, οικονομική, πνευματική, και μάλιστα άσχετα από τον τρόπο που την απόκτησαν), και να θέσει σκοπό της ζωής του την εξαφάνιση αυτών, σαν νά 'ναι τα εμπόδια για την ισότητα (στην αθλιότητα).

Τώρα πια, μπορούμε να γνωρίζουμε καλώς, πως ακόμη κι αυτοί που έχουν ταξική συνείδηση και επαγγέλλονται πολιτικά την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, προβάλλουν ανενδοίαστα πως εφ' όσον δεν έχουν την εξουσία οι ίδιοι, ως οι ... οραματιστές της ισότητας (του ακροατηρίου τους), μπορούν κι αυτοί -για τις δικές τους ιδέες και επιδιώξεις- να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους (ακόμη και το ίδιο το ακροατήριό τους), ίδια κι απαράλλαχτα όπως και οι άλλοι εκμεταλλευτές!!

Και για νά 'χουμε [σε τούτη την περιπλάνηση στην λογική και την συνέπεια λόγων και έργων] καλό ρώτημα:
  • Αν είναι καλό πράγμα, η ταξική συνείδηση, η οποία μας χωρίζει από τους πλούσιους (και τους ωραίους και τους άνετους), μας αντιπαραθέτει διαρκώς μ' αυτούς και μας βάζει στο κάτω μέρος της ζυγαριάς, εκεί δηλαδή που θα αισθανόμαστε υστερούντες και κατώτεροι (προκειμένου να διατηρείται άσβεστο το μίσος και η αντιπαράθεσή μας προς αυτούς), γιατί είναι κακό πράγμα η εθνική συνείδηση που μας βάζει όλους μαζί;
  • Και γιατί είναι καλό πράγμα ο "αγώνας" που γι' αυτόν καίμε ή σκοτώνουμε αθώους ανθρώπους προκειμένου να αναδείξουμε την ταξική μας συνείδηση, κι είναι κακό πράγμα η ηθική συνείδηση, που βάζει φραγμούς στην εγκληματικότητα και την αυθαιρεσία, χάριν όλων των ανθρώπων;
  • Μήπως, φίλοι μου, γι' άνθρωπο λογαριάζετε μόνο εκείνον που έχει την ίδια μ' εσάς ταξική συνείδηση, κι όλοι οι άλλοι πρέπει -από την πλευρά σας- να εξαφανιστούν; να καούν; να χαθούν; 
Αγαπητοί μου φίλοι-αγωνιστές με ταξική συνείδηση,
  • όσο κι αν, σύμφωνα με τα θεωρητικά θέσφατα, "η μεγαλύτερη εξαθλίωση της κοινωνίας, φέρνει πιο κοντά την επανάσταση για την πραγμάτωση της αταξικής κοινωνίας", δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάθε δεκάχρονος χρειάζεται πρώτα από όλα, να ζήσει και να δημιουργήσει. Νά μάθει, και να ανοίξει τα δικά του τα φτερά, στη δική του την ζωή.
  • Μην προωθείτε λοιπόν, την εξαθλίωση της κοινωνίας, κόβοντας τα φτερά της σκέψης και της φαντασίας των παιδιών, στρατολογώντας τα στα δικά σας ιδανικά, και
  • μην τα ακρωτηριάζετε πνευματικά, προκειμένου να αυξήσετε τον αριθμό των αναξιοπαθούντων που σας ζητωκραυγάζουν, καθώς κηρύσσετε πως θα εξαφανίσετε όσους υπερέχουν από αυτά. 
  • Δεν αρκούν τα "επιδόματα στράτευσης αναξιοπαθούντων" για να πραγματώσει κάποιος τα όνειρά του, όταν κείτεται ψυχικά δηλητηριασμένος από το μίσος και την πολεμική μανία εξαφάνισης εκείνων που έχουν περισσότερα.
Η πολιτική ιστορία και η ιστορία της πολιτικής, αποδεικνύουν πως η απόλυτη επικράτηση τέτοιων ενδεχόμενων είναι απλώς μια πολιτική φαντασίωση, όπως όλες οι άλλες. Η ζωή και η κοινωνία δεν προσδιορίζονται από κομματικά ιδεολογήματα και κομματικούς στόχους. Ακόμη και όταν αυτά επιβάλλονται με φυλακίσεις και θάνατο. Αυτά είναι πάντα πρόσκαιρα, όσο και αν διαρκέσουν.

Έσβησαν φεουδαρχίες, αυτοκρατορίες, κοσμοκρατορίες και σοβιετοκρατίες, κι είμαστε ακόμη στην αρχή του βηματισμού των ανθρώπινων κοινωνιών, που διαρκώς αλλάζουν, πάσχουν, ακροβατούν, πέφτουν, χτυπιώνται για να μην ανασηκωθούν, διώκονται, αλλά και ακατάπαυστα διώκουν και ιδιοτελώς στοχεύουν.

Δεν θα εγκαθιδρυθούν παντού και για πάντα τα όνειρα, μερικών ανθρώπων. Η ζωή είναι απείρως πολυπλοκώτερη από τέτοια όνειρα, που χτίζονται σε κάποιες συνεδριάσεις, κάπου, ερήμην του συνόλου των ανθρώπων.


Σημείωση: Το άρθρο αποσκοπεί στην ανάδειξη του έωλου χαρακτήρα ορισμένων πολιτικών και ιδεολογικών προταγμάτων, ως ένας αντίλογος εχέφρονος και δημοκρατικού πολίτη.

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

Στον απόηχο της αποδρομής της πολιτικής Τσίπρα


Image result for εικονες τσίπρας 

Έγραφα προ καιρού (http://www.filareti.gr/2015/) , με την ευκαιρία της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Τσίπρα, επί τη αναλήψει των καθηκόντων της, για τον όρκο στον δημόσιο βίο. Έγραφα, κυρίως, με αφορμή πως τα περισσότερα εκ των μελών της, δεν ορκίστηκαν με τον καθιερωμένο θρησκευτικό όρκο, παρά μόνο έδωσαν την διαβεβαίωση της προσωπικής τους τιμής.

Ο όρκος και ο λόγος του εντίμου και ηθικού ανθρώπου, συνήθως, ταυτίζονται. Δεν θα αξιολογήσουμε εμείς, εδώ, την ηθική και την εντιμότητα των ανθρώπων. Θα αρκεστούμε να επισημάνουμε πως η διαβεβαίωση της προσωπικής τους τιμής (πως θα εργαστούν για το καλό της πατρίδας), ήταν, τελικά,  χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Κοπίασαν, αγωνίστηκαν πολύ, και παρά τις περί του αντιθέτου, αρχικές τους διαβεβαιώσεις, όλος τους ο κόπος και ο αγώνας, εστιάστηκε, μέχρι σήμερα,  στην εξυπηρέτηση, κυρίως, του κομματικού τους ακροατηρίου.

Είπανε οι παλαιοί, πως "Αρχή άνδρα δείκνυσι". Και τούτο φαίνεται να ισχύει, ατόφιο κι απαράλλαχτο, μέχρι σήμερα!

Αναδείξαμε, τότε, μια κυβέρνηση, που αυτο-αποκλήθηκε "κυβέρνηση της αριστεράς" (και μάλιστα κόντρα στο Σύνταγμα που επιτάσσει "κυβέρνηση των Ελλήνων"), παρόλο που είχε ένα δεξί ποδάρι, για να στηρίζει την εξουσία της.

Και το δεξί ποδάρι, εκείνης της κυβέρνησης, σαν διεκδικούσε την ψήφο μας, προεκλογικά, υποσχόταν, όπου βρισκόταν κι όπου στεκόταν: "εμείς δεν θα σας προδώσουμε ποτέ!" Παρ' όλα αυτά, με την σιωπηλή -και αμετακίνητη- υποστήριξή του, η κυβέρνηση της αριστεράς έδωσε μακεδονική ταυτότητα  και μακεδονική γλώσσα στους σλαβοσκοπιανούς, και πραγματοποίησε πολλές άλλες αριστερές παροχές και κοινωνικές διευθετήσεις, με τις οποίες
  • προκάλεσε επικίνδυνα ρήγματα στην συνοχή του κοινωνικού ιστού της Χώρας, 
  • χάρισε σε μη δικαιούχους την ελληνική ταυτότητα, 
  • ποδοπάτησε επανειλημμένα τις κατευθυντήριες του Συντάγματος σχετικά με την Παιδεία  και το κοινωνικό κράτος, την διεθνή μας παρουσία και ευθύνη, την ευρωπαϊκή μας προοπτική και συμμετοχή 
  • και βάθυνε τις κοινωνικές ανισότητες καθιστώντας όλο και μεγαλύτερο το πλήθος των... άτυπα εξουσιαζόντων ...ανίσων, που αυτοβούλως  -δηλ. χωρίς την λαϊκή ή την θεσμική εντολή- πήραν την εξουσία να παρεμβαίνουν, να διατάζουν, να απαγορεύουν και να επιβάλουν, να εισβάλλουν και να προσβάλλουν θεσμούς, δομές, πολίτες, υπαλλήλους κλπ. και να οικειοπούνται αυθαιρέτως την εξουσία για την παράνομη επιβολή -από την πίσω πόρτα- του δικού τους πολιτικού οράματος 
  • χωρίς καθόλου να μειώσει την ...υπεροχή των "υπερεχόντων" (και τέτοιοι είναι οι πολικοί φίλοι, τα κομματικά στελέχη, κι όσες εξαγορασμένες δια τιμαρίων υποστηρικτικές ψήφοι, κλπ).Και
  • Συνάθροισε, ανάμεσα στους υπερέχοντες, κι εκείνους που με την βία επιβάλλουν το ατιμώρητο, το ανυπόχρεο, το άκριτο των εγκλημάτων τους, την πολιτική φιλαυτία και αλαζονική συμπεριφορά, μόνο και μόνο για να διατηρηθεί η χωρίς έργο και προοπτική εξουσία της,
  • εξαθλιώνοντας ουσιαστικά ό,τι είχε απομείνει από πολιτική αξιοπρέπεια και δεοντολογία στην μεταπολιτευτική σκηνή της πατρίδας μας.

Καθώς παρήλθε πλέον ο πολιτικός χρόνος της κυβέρνησης Τσίπρα, πανηγυρικώς αναδείχθηκε, αυτοπραγματούμενη, η ποιητική προφητεία της αριστεράς: "πού είσαι νιότη πού 'δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος" (Βάρναλης).

Που μπορεί μεν να είναι αυτοαναφορική, και εν επιγνώσει αυτασαρκαστική, αλλά είναι και άλλο τόσο ρεαλιστική. Ιδιαίτερα, μάλιστα, αν θυμηθούμε, την αθρόα κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και ιδεωδών, και τον πόνο, καθώς και όλα τα γνωστά πλέον δεινά, που προκάλεσαν  όπου, στον κόσμο, κυριάρχησαν και κυβέρνησαν ως αριστερές εξουσίες.

Ύστερα από όλα αυτά, θα πρέπει να προβληματιστούμε, αν την ευτυχία στον κόσμο θα την φέρουν οι απόψεις και οι πολιτικές "ενός μόνου ανδρός", ή αν θα την επιφέρει η σύνθεση των κοινωνικών προταγμάτων. Και ειδικώτερα, των προταγμάτων εκείνων, που αφορούν τον κόσμον άπαντα, κι όχι ορισμένα μόνον άτομα.

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2019

Προοδευτικοί και οπισθοδρομικοί.


Image result for εικόνες εκλογές 2019 

Οι τελευταίες εκλογές, ανέδειξαν το ερώτημα: Και τώρα, τί έγινε, απορρίψαμε την "πρόοδο, κι επιλέξαμε την "συντήρηση ή την οπισθοδρόμηση";

Αλήθεια, τί είναι πρόοδος και τί είναι συντήρηση, ή τί είναι οπισθοδρόμηση;

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται!

Μπορεί, κάποτε, η επανάσταση των καταπιεσμένων, να ήτανε η μοναδική κοινωνική και πολιτική πρόοδος, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως πάντα (και μάλιστα, διαρκώς) υπάρχει και μια άλλη όψη στα πράγματα. Ας μην είμαστε μονόπλευροι.

Εξάλλου, καταπιεσμένοι δεν είναι μόνο οι (κακά αμειβόμενοι) εργαζόμενοι, αλλά κοι οι εργοδότες που απασχολούν ακατάλληλους εργαζόμενους. Καταπιεσμένοι, είναι και όλοι οι συνεπείς, που πληρώνουνε τα σπασμένα από τις αστοχίες των ασυνεπών. Είναι και όλοι οι εκλογείς που δημαγωγούνται από επιτήδειους και αναποτελεσματικούς, ή ψεύτες πολιτικούς. Είναι όλοι όσοι εμπιστεύονται την λύση των προβλημάτων τους σε επαγγελματίες που ενεργούν ασυνεπώς και κακόπιστα, κλπ.

Είναι οι νέοι που γαλουχούνται στην πνευματική και γνωστική ακηδία, αντί να εκπαιδεύονται στην επιμέλεια και στην πειθαρχία προκειμένου να μάθουν να μαθαίνουν,  να εργάζονται, να καταρτίζονται και να έχουν άποψη,  να κρίνουν για να επιλέγουν, και να φέρνουν -παραγωγικά και δημιουργικά- αποτέλεσμα με τις επιλογές και τις δράσεις τους

Πρόοδος! Όρος, φτιαγμένος για να δείχνει το προχώρημα, την εδαφική μετατόπιση, την αλλαγή θέσης. Όχι αναγκαία προς τα εμπρός. Συνεκδοχικά, ο όρος σηματοδοτεί την βελτίωση (γεωγραφικής/οικονομικής/κλπ) θέσης.

Συντήρηση: Όρος που υποδηλώνει την διατήρηση του παλιού, χωρίς αναγκαία άρνηση της συνύπαρξης του παλιού με το νέο.

Οπισθοδρόμηση: Όρος αρνητικά -κατ' αρχήν- φορτισμένος, αφού υποδηλώνει το πισωγύρισμα. Πόσο κακό, όμως μπορεί να είναι ένα πισωγύρισμα;

  • Στην σκέψη ενός "επαναστάτη" το πισωγύρισμα, μπορεί να φαντάζει ως αποτυχία, δειλία, ή ήττα.
  • Στην σκέψη ενός ρεαλιστή, το πισωγύρισμα, μπορεί να είναι αναδίπλωση, ή ευκαιρία για βελτίωση, ή ακόμη και απόφαση για αναίρεση ενός βιαστικού ή μη καλά οργανωμένου εγχειρήματος.
  • Σε κάποιες ιδιοσυγκρασίες, όμως, η "οπισθοδρόμηση", μπορεί να φαντάζει ως εγκατάλειψη οράματος ζωής, που πιά, αδειάζει από όλη εκείνη την δύναμη, που ίσαμε την ώρα τούτη, κινούσε αυτή την επαναστατημένη ζωή. Ετούτη την ζωή, την άδεια, είναι που φοβόμαστε για να κάνουμε πίσω. Να κάνουμε πίσω από τις πλάνες μας, τις ονειροφαντασιές και τις ανοησίες μας.
  • Και κάποιοι, που τους αρκεί νά 'χουν τον λόγο [για να διατάζουν κάθε τόσο "έφοδο!"], σαν που συστηματικά επαγγέλλονται τους επαναστάτες, ακόμη κι αν εξέλιπαν οι λόγοι (ή οι σύντροφοι) της επανάστασής τους, αυτοί θα βρούνε έναν καινούργιο λόγο, ή θα βρούνε ένα καινούργιο πλήθος "συντρόφων", που να ακούει στο παράγγελμά τους για έφοδο κατά των άλλων.

Γιατί αυτοί, δεν θέλουν να γίνουν οι ίδιοι  καλύτεροι.
Αυτοί, θέλουν, απλώς, να διατάζουν τον κόσμο να γίνει καλύτερος! Αυτοί είναι ζωντανά  κι επαναστατημένα εφηβικά απολιθώματα.

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

Το νέο πολιτικό σκηνικό


Image result for εικόνες πολιτικό σκηνικό 

Οι κάλπες ανέδειξαν πως τα πολιτικά πράγματα πράγματα στην Χώρα μας άλλαξαν. Ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει. Ο τρόπος που η αριστερά βλέπει την κοινωνία.

Η νέα κυβέρνηση που αναδείχθηκ με την νίκη της Νέας Δημοκρατίας θα έχει προβλήματα που δεν τα είχε καμμία προηγούμενη, σε αυτόν τον βαθμό.

Δεν έχει μόνο να κυβερνήσει την Χώρα, σε μια οικονομικά δύσκολη στιγμή. Έχει να κυβερνήσει μια χώρα, με πολίτες, που στο συντριπτικό τους ποσοστό, είναι απαίδευτοι και ανάγωγοι. Δεν ήταν από πάντα έτσι, τα πράγματα στην Ελληνική κοινωνία. Αγράμματους είχαμε πολλούς, ανάγωγους όμως όχι και τόσους.

Χαρακτηριστικό δείγμα της απαιδευσίας των σύγχρονων ελλήνων, αποτελούν και πολλοί (με εξέχουσες θέσεις, ακόμη και) από τους πολιτικούς, οι οποίοι δεν κατανοούν το περιεχόμενο των όρων που χρησιμοποιούν για να εκφραστούν. Δεν κατανοούν ούτε το περιεχόμενο, το νόημα και τις συνέπειες των πολιτικών θέσεων που ευαγγελίζονται ότι θα υπηρετήσουν ή των αξιακών συστημάτων που οραματίζονται να σαρκώσουν.

Το πράγμα καθίσταται πλέον επικίνδυνο, όταν αυτοί κατέχουν θέσεις εξουσίας και ευθύνης. Ευτυχώς, απαλλαχτήκαμε, προς ώρας, από ένα τέτοιο δείγμα.

Το πράγμα δεν είναι λιγώτερο επικίνδυνο, όταν ευαγγελίζεσαι πως οι τεχνοκράτες θα κυβερνήσουν και θα  λύσουν τα προβλήματα του τόπου. Γιατί η κοινωνία δεν είναι μηχανή, για να την λαδώσεις, ούτε υπολογιστής, για να τον προγραμματίσεις σωστά, μια και καλή.

Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται άγρυπνη φροντίδα, αξιολόγηση και ευθύνη για κάθε βήμα, κάθε μέρα. Όπως ένα παιδί. Το παιδί χρειάζεται την μητρική αγκαλιά και την ιατρική φροντίδα, όπως και την παιδαγωγική μέριμνα και πειθαρχία. Την ενθάρρυνση της τόλμης και της πρωτοβουλίας, την υποχρέωση της εργασίας, αλλά και της ανταμοιβής. Το παιδί δεν χρειάζεται να "κυνηγάει τα όνειρά του" όταν είναι δύο χρόνων, αλλά πρέπει να γνωρίζει που βρίσκεται και από πού ήρθε. Ωστε, μετά από καιρό παίδευσής του, καλλιέργειας και προσωπικής προσπάθειας και εργασίας, να μπορεί να οραματιστεί το πώς να αλλάξει το "εκεί που βρίσκεται" και να πειραματισθεί για το " μέχρι πού μπορεί και θέλει να φτάσει". Δεν θα τ΄ αλλάξει όλα εξαφανίζοντας, ή τρελλαίνοντας, απλώς, όλους τους άλλους.

Η φροντίδα που η κοινωνία χρειάζεται σήμερα, ξεκινάει από τα αρχικά. Από το εισαγωγικό παιδευτικό στάδιο! Στο δημοτικό σχολείο, είναι πια αργά. Εκεί, φτάνει ένα παιδί με έτοιμο χαρακτήρα, μεγάλο εγώ, αναιδή γλώσσα, απέχθεια για τον απέναντι και άρνηση συμμετοχής, σε ό,τι  δεν έχει το πάνω χέρι.

Σε πολλές από τις εκδηλώσεις του δημόσιου βίου μας,  βιώνουμε αυτή την εμπειρία: κινήματα δεν πληρώνω (τα αυτονόητα), πολιτικές αποποίησης ευθυνών (εγώ δεν ήξερα), αντιποίηση αστυνομικής/δικαιοδοτικής/νομοθετικής αρχής και εξουσίας, αντιεπιστημονική χρήση της επιστήμης, και παραποίηση της Ιστορίας. Κατάργηση της μαθητικής εργασίας, μείωση των μαθημάτων και της ύλης, επιδίωξη ρήξης της κοινωνικής συνοχής με  επιλεκτική ρητορική, με την οποία άλλοτε επιβάλλεται η πολιτική ορθότητα αλλάζοντας το περιεχόμενο της γλώσσας, κι άλλοτε με τον διχαστικό λόγο για να εξεγείρονται τα πλήθη σε "επανάσταση" κατά της λογικής και της αποτελεσματικότητας που εμφανίζονται ως οι μάσκες (του τυραννικού) αντίπαλου πολιτικού δέους...

 Ο κ. Τσίπρας, όταν πήρε την κομματική πλειοψηφία, πήρε και τους ΑΝΕΛ "που δεν θα μας πρόδιδαν ποτέ", κι έκανε την κυβέρνηση της "πρώτη φορά Αριστεράς".

Ο κ. Μητσοτάκης πήρε την πλειοψηφία του λαού και υποσχέθηκε ότι θα γίνει κυβέρνηση "όλων των Ελλήνων".  Κι εμείς, αυτό θέλουμε. Μια κυβέρνηση για όλους τους Έλληνες. Τους Έλληνες, όμως.

Δεν θέλουμε μια κυβέρνηση για εγγλέζους, γερμανούς, αμερικάνους, φραντσέζους, ή ό,τι άλλο. Θέλουμε μια κυβέρνηση που δεν θα ντρέπεται να άρχει Ελλήνων, και δεν θα θέλει να μας κάνει ολλανδούς (ή ό,τι άλλο!). Μια κυβέρνηση που θα μιλάει απλά για το σήμερα, θα εργάζεται για το αύριο όλων μας, και θα δείχνει αν  γνωρίζει γιατί και πόσοι δρόμοι της ιστορίας και της ζωής μας είναι έξωθεν κομμένοι, αποκομμένοι και απαγορευμένοι, και έσωθεν πολεμούμενοι, γκρεμισμένοι και συκοφαντημένοι. Θέλουμε μια κυβέρνηση που δεν θα θέλει να ακυρώσει την ιστορική μας διαδρομή και την πνευματική παραγωγή αυτού του τόπου, για να μας προσδέσει ανεπιφύλακτα και αναντίρρητα, σε ένα άρμα που το έφτιαξαν με τα διαμάντια της Αφρικής, το σέρνουν τα άλογα της Αραβίας και κάνουν βόλτα με αυτό οι άρχοντες της Ευρώπης, οι οποίοι μιλάνε με τα κείμενα και τα επιχειρήματα των Ελλήνων σοφών, δραματουργών, φιλοσόφων, και τις πανανθρώπινες αρχές του Ευαγγελίου (που το πετάξανε από τα σχολεία κι από την ζωή τους) χρησιμοποιώντας τις λόγχες της Ρώμης για να επικρατήσουν οι απόψεις τους.

Κι αν η γερμανία έχει όλη την πολιτική ευθύνη για το δάνειο του χασάπη της Ευρώπης, το οποίο όμως δεν θα μας επιστραφεί, γιατί "είναι ηθικό πλέον το ζήτημα", είναι κρίσιμης σημασίας, να γνωρίζουν οι φίλοι μας ότι ούτε εμείς είμαστε ανήθικοι. Ασφαλώς κι έχουμε όλη την πολιτική ευθύνη για την "βοήθεια" που πήραμε,με το εκ των προτέρων αζημίωτο, γι΄αυτούς, βέβαια. (Κάτι ήξεραν αυτοί από ανεκπλήρωτες ηθικές δεσμεύσεις...)...

Η νέα κυβέρνηση πρέπει να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την παιδεία. Το τί θα διδάσκεται στο πρώτο σχολείο, δεν είναι, κυρίως, θέμα πολιτικής, ούτε ιδεολογίας. Είναι θέμα παιδαγωγού. Οι παιδαγωγοί γνωρίζουν πώς αναπτύσσεται και καλλιεργείται η προσωπικότητα του νέου ανθρώπου. Αλοίμονο, όμως,  αν ο παιδαγωγός ενεργεί ως φορέας πολιτικής και ιδεολογίας!

Το επισημαίνω, γιατί, με τις ιδεολογίες, πλάθουμε και τους αντίστοιχους ανθρώπους!

Αν υποθέσουμε πως οι "άνθρωποι πρέπει να είναι χρήσιμοι", πρέπει να αναρωτηθούμε, αμέσως, "χρήσιμοι σε ποιόν;" κι ας μην κοροϊδεύουμε τους πολίτες με τις χρήσιμες γνώσεις. "Χρήσιμες" είναι οι γνώσεις που σε κάνουνε άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να σκεφτεί, να κρίνει, να επιλέξει. Δεν σε κάνει η εξειδίκευση να πατάς συγκεκριμένα κουμπιά, ή να απλώνεις για 45 πόντους το χέρι σου.
Οι άνθρωποι που είναι χρήσιμοι σε κάποιον, δεν είναι χρήσιμοι στον εαυτό τους και στην ζωή τους. Σίγουρα, κάθε άνθρωπος είναι φορέας και μιας συγκεκριμένης, αντιστοίχως, κουλτούρας. Η κουλτούρα, όμως, δεν είναι "φορέας" κανενός ανθρώπου!

Οι άνθρωποι, καλόν είναι, να είναι ωφέλιμοι (να προσθέτουν αξία) στον εαυτό τους, για να αισθάνονται πληρότητα και ευφορία με την ζωή τους, και για να μπορεί η ζωή τους να ωφελεί και πολλούς άλλους, μέσα από το παράδειγμα, τα χρηστά τους ήθη, τα έργα, τις αξίες και τα οράματα που έχουν.

Οι οικονομικές διευθετήσεις, ή η καλή λειτουργία μιας μηχανής, δεν κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Γιατί, οι άνθρωποι προϋπάρχουν των έργων τους, τα οποία δεν μπορεί να αναιρούν τον λόγο και το νόημα της ζωής τους.

Από την Κυβέρνηση του, κ. Μητσοτάκη, συμπερασματικά, χρειαζόμαστε
  • μέριμνα κατά της απαιδευσίας, 
  • μέριμνα για την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών και της ιδιοκτησίας τους, 
  • την οικονομική και εθνική ασφάλεια της Χώρας, 
  • αλλά και την εθνική μας αυτοδύναμη ύπαρξη 
  • και την παρουσία στο σχεδιασμό της τύχης και της πορείας της ευρωπαϊκής οικογένειας,
  • ανατρέποντας την μέχρι σήμερα -αξιακή μας- περιφρόνηση από αυτήν
  • κι εγκαθιδρύοντας μια δημιουργική -κι όχι απλώς καταναλωτική- κατανόηση της ένταξής μας σ' αυτήν.

Το θέατρο που είχε κρυφτεί πίσω από ένα βουνό



Το θέατρο που είχε κρυφτεί πίσω από ένα βουνό


Αντιγράφω, το άρθρο της Αγγελικής Κώττη,  σχετικά με
το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου κάθε καλοκαίρι δίνονται παραστάσεις αρχαίου δράματος, είναι ίσως το τελειότερο αρχαίο θέατρο. Κι όμως, το θέατρο αυτό, που μπορεί να φιλοξενήσει έως και 14.000 θεατές και διαθέτει τέλεια ακουστική, είχε επί πολλούς αιώνες κρυφτεί από τα μάτια του κόσμου. Καθώς δημιουργήθηκε σε μία χαράδρα, δεν ήταν δύσκολο να αποτελέσει μέρος του Κυνόρτιου όρους, το οποίο βρίσκεται πάνω του, και να φτάσει μέχρι τις μέρες μας με λίγες αβαρίες.

Το μνημείο αναζήτησε και εντόπισε ο Παναγής Καββαδίας, φημισμένος αρχαιολόγος του 19ου αιώνα (αλλά και πολύ δύσκολος άνθρωπος και προϊστάμενος). Όταν, στα 1881κατάλαβε πού ήταν, από το σχήμα του κοίλου του, όταν δηλαδή το εντόπισε ενσωματωμένο από τον Χρόνο στην πλαγιά του βουνού, διαπίστωσε πως το μέρος είχε μετατραπεί σε δάσος. Χρειάστηκε μία εβδομάδα για να κοπούν τα δέντρα και πολύς καιρός για να αποκαλυφθούν τα μάρμαρα κάτω από 1,5μ χώμα. Συνέχισε τις ανασκαφές μέχρι και το 1883, μέσω της Αρχαιολογικής Εταιρείας με μόλις 800 δραχμές στην τσέπη.

Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, όπου βρίσκεται το αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου ήταν από τα μεγάλα πανελλήνια ιερά της αρχαιότητας. Ανήκε στην πόλη της Επιδαύρου, μια μικρή πόλη-κράτος των κλασικών χρόνων που βρισκόταν στην κοντινή, δυτική ακτή του Σαρωνικού, στη θέση της σημερινής κωμόπολης της Αρχαίας (Παλαιάς) Επιδαύρου.

Τα οικοδομήματα του Ασκληπιείου-κτίρια λατρείας, αθλητικές εγκαταστάσεις, θέατρο, λουτρά κλπ- απλώνονταν σε μια ορεινή κοιλάδα περιβαλλόμενη από βουνά. Το Ασκληπιείο συνέδεε με την πόλη της Επιδαύρου δρόμος, μεγάλα τμήματα του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα σχεδόν παράλληλα με την σύγχρονη άσφαλτο.

Όπως αναφέρει η Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Επιδαύρου, «το Θέατρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου οικοδομήθηκε στη δυτική πλευρά του Κυνορτίου όρους, στα τέλη της Κλασικής εποχής, γύρω στο 340-330 π.Χ., στο πλαίσιο της γενικής ανοικοδόμησης του ιερού και χρησιμοποιήθηκε τουλάχιστον έως τον 3ο αι. μ.Χ. Το μοναδικό αυτό μνημείο, το τελειότερο και διασημότερο αρχαίο ελληνικό Θέατρο, το οποίο συνδυάζει την κομψότητα με την τέλεια ακουστική, είναι κατά τον Παυσανία, έργο του Πολύκλειτου (του Νεώτερου), του δημιουργού της Θόλου στο ίδιο ιερό.

Το μνημείο κτίστηκε για να τελούνται σ΄ αυτό οι μουσικοί, ωδικοί και δραματικοί αγώνες των Ασκληπιείων. Επίσης δίνονταν σ' αυτό παραστάσεις δραμάτων, που συμπεριλαμβάνονταν στην λατρεία του Ασκληπιού. Στα μέσα του 2ου αι. π.Χ., το κοίλο του επεκτάθηκε και η χωρητικότητα του από περίπου 8.000 αυξήθηκε σε 13.000-14.000 θεατές. Την ίδια εποχή διαμορφώθηκε το σκηνικό οικοδόμημα έτσι ώστε οι ηθοποιοί να παίζουν αποκλειστικά στο λογείο, δηλ. στην εξέδρα πάνω από το προσκήνιο, και όχι πλέον μπροστά σ' αυτό. Κατά την Ρωμαιοκρατεία διατήρησε τα χαρακτηριστικά του ελληνικού Θεάτρου, ακόμη και μετά την επισκευή του από τις καταστροφές που υπέστη κατά την εισβολή των Ερούλων το 267 π.Χ., κυρίως στο σκηνικό οικοδόμημα.»

Το κτισμένο με πωρόλιθους σκηνικό οικοδόμημα ήρθε στο φως ερειπωμένο. Αποτελείται από το προσκήνιο και μία διώροφη σκηνή, πλαισιωμένη με παρασκήνια. Αρχικά είχε δύο κιονοστοιχίες με πεσσούς, η μία στην πρόσοψη του προσκήνιου, διακοσμημένη με ιωνικούς ημικίονες και η άλλη στην πίσω πλευρά της ισόγειας αίθουσας της σκηνής. Στα μέσα του 2ου αι. π.Χ. η πλευρά αυτή κλείστηκε, ενώ αντιθέτως στην πρόσοψη του ορόφου της σκηνής διανοίχτηκαν πέντε προσβάσεις προς το λογείο. Μεταφέρθηκαν τότε από το προσκήνιο στον όροφο οι κινητοί πίνακες ζωγραφικής, που τοποθετούνταν ανάμεσα σε πεσσούς για την διαμόρφωση του σκηνικού ανάλογα με το δράμα που παιζόταν. Το σκηνικό οικοδόμημα διακοσμούσαν και γλυπτά, από τα οποία ελάχιστα διασώθηκαν.

Σύμφωνα με τον Καββαδία, φαίνεται ότι στην αρχή γκρεμίστηκε το ημικυκλικό τείχος, που περιέβαλε το κοίλο. Εξαιτίας αποκοπής ξυλείας, ή για άλλους λόγους, άρχισε η κατολίσθηση χωμάτινων όγκων από το Κυνάρτειο όρος πού κατακάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος του κοίλου. Αργότερα, ακολούθησε μεγάλος σεισμός, όπως αποδεικνύει ο τρόπος πού έπεσαν οι λίθοι της κρηπίδας. Με αυτόν το σεισμό έπαθε ζημιές το διάζωμα, πού διαιρούσε το κοίλο στην πάνω και κάτω ζώνη, και μετακινήθηκαν τα περισσότερα από τα καθίσματα. Τότε φαίνεται ότι έπεσε και η σκηνή.

Στη συνέχεια η σκηνή φαίνεται ότι οικοδομήθηκε και χρησίμευσε σαν κατοικία, ενώ στους χρόνους της Τουρκοκρατίας κατασκευάστηκε και καμίνι στην ανατολική πλευρά της.

Η αρμονία αυτού του υπέρλαμπρου μνημείου οφείλεται στον μοναδικό του σχεδιασμό βασισμένο σ' ένα κανονικό πεντάγωνο, στο οποίο εγγράφεται η ορχήστρα, καθώς και στη χρήση τριών κέντρων για την χάραξη των καμπύλων σειρών των εδωλίων του κοίλου. Περίφημη είναι και η ακουστική του Θεάτρου αυτού.

Από το 1954 πραγματοποιούνται στο φυσικό τους χώρο κάθε καλοκαίρι παραστάσεις αρχαίου δράματος.

Το θέατρο λειτούργησε επί αρκετούς αιώνες. Το 395 μ.Χ. Γότθοι που εισβάλλουν στην Πελοπόννησο προκαλούν σοβαρές καταστροφές στο Ασκληπιείο. Το 426 μ.Χ. ο Μέγας Θεοδόσιος απαγορεύει με διάταγμα τη λειτουργία των Ασκληπιείων και το ιερό της Επιδαύρου κλείνει οριστικά ύστερα από σχεδόν 1.000 χρόνια λειτουργίας. Φυσικές καταστροφές και ανθρώπινες επεμβάσεις ολοκληρώνουν την ερήμωση του χώρου. Το κοίλο του θεάτρου θάβεται σε προσχώσεις μικρού βάθους και διασώζεται. Αντιθέτως, τα προεξέχοντα ερείπια της σκηνής λεηλατούνται συστηματικά καθ’ όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας.

Το 1988, το θέατρο εντάσσεται μαζί με ολόκληρο το Ασκληπιείο στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.