Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Η συζήτηση του Γαβρόγλου με την κοινωνία και το πρωϊνό ξύπνημα


 

Ετούτοι εδώ βαλθήκανε να μας κάνουνε να παραλογισθούμε!

Μετά την συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία δεσμευθήκαμε και παραχωρήσαμε εθνική ταυτότητα και γλώσσα στους σλάβους Σκοπιανούς γείτονές μας, που πολιτικά τους βαφτίσαμε μακεδόνες (ενώ η επιστήμη δεν έχει πειστεί, και σθεναρά εξακολουθεί να ανθίσταται!), και άλλα παρόμοια εθνοσωτήρια [για την χώρα αυτή]...

Μετά τον αποκλεισμό -με σιδηρά κιγκλιδώματα- της διαμαρτυρίας των πολιτών, για τις πολιτικές εθνικού και ηθικού εξανδραποδισμού του λαού, στον βωμό μιας πολιτικής φιλοδοξίας που εγγίζει τα όρια της αρχομανίας, και στον βωμό του εμφυλιοπολεμικού ρεβανσισμού, η μεθόδευση του εθνικού διχασμού και του αφελληνισμού, του πνευματικού και διανοητικού συσκοτισμού με πολιτική λοβοτομή του λαού, καλά κρατεί, και πραγματοποιείται με τον πλανερό καθησυχασμό της κοινωνίας, την ύπνωση, την νάρκωση του λαού και... "Κουβέντα να γίνεται"! λέει ο Γαβρόγλου. (3)

Κατά τον ίδιο «οι μεγάλοι καβγάδες σε ένα σπίτι γίνονται για τρία θέματα: άφησε το κινητό σου και πιάσε βιβλία, κοιμήσου νωρίς και ξύπνα-ξύπνα».

«Με το Γυμνάσιο και το Λύκειο δεν υπάρχει πρόβλημα, για το θέμα του Δημοτικού θα το μελετήσουμε. Προφανώς οι εργαζόμενοι θα μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους νωρίτερα» δήλωσε ο υπουργός Παιδείας σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.

Εξηγώντας γιατί έκανε την εξαγγελία την Τρίτη, ημέρα έναρξης του φετινού σχολικού έτους, ο κ. Γαβρόγλου είπε ότι «με ενδιαφέρει να γίνεται συζητήση με την κοινωνία. Λες κάποιες σκέψεις και ξεκινάμε».


Ας το πάρουμε από την αρχή: Η σημειολογία του πράγματος είναι φανερή: 

Στο χωριό που ο Τσίπρας υπέγραψε τη συμφωνία, στο ίδιο χωριό ("Ψαράδες") στις Πρέσπες, στις 26 Μαρτίου του 1949, ο Νίκος Ζαχαριάδης, μέσα στην εκκλησία του χωριού διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «μακεδονικού» λαού.

[Στην εκκλησία του χωριού στις 25 και 26 Μαρτίου του 1949 συνήλθε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), που ήταν διάδοχος του ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων και στο οποίο απήθυνε λόγο ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης.

Για το συνέδριο το ΝΟΦ είχε βγάλει ανακοίνωση όπου ανέφερε: «Το δεύτερο συνέδριο του ΝΟΦ θα είναι συνέδριο διακήρυξης των νέων προγραμματικών αρχών του ΝΟΦ. Αρχών που είναι ο προαιώνιος πόθος του λαού μας. Θα διακηρύξει την ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος μέσα στη λαϊκοδημοκρατική ομοσπονδία των βαλκανικών λαών, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του».

Στο τέλος, το συνέδριο διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «μακεδονικού» λαού]. (1) και (2)


Από την υπογραφή της συμφωνίας αυτής, είχε ασφαλώς προηγηθεί η κ. Ρεπούση που αντί να μιλάει με επιστημονικά δεδομένα για τα εθνικά και Ιστορικά θέματα, μιλούσε με βάση τις πολιτικές της εκζητήσεις και τα φιλοσοφικά εργαλεία (νεωτερικότητα της Ιστορίας) επίτευξής τους. Αυτή μας είπε για κάποια πράγματα "κουβέντα να μην γινεται..." και θα ξεχαστούν!

Κι από κοντά ο κ. Φίλης με τις επιλεκτικές και αντεθνικές του αμνησίες για την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, γιατί η διεθνιστική του φιλοσοφία απαιτεί να μην κρατάμε ... κακία, σε όσους μας σφάζουν (μήπως γιατί το κάνουν προκειμένου να μας μεταδώσουν ιδέες, καλύτερες από τις δικές μας;). Αυτούς, μάλιστα, στο μέλλον να τους λογαριάζουμε για φίλους μας, με τους οποίους τίποτε δεν μας χωρίζει!

Η χειραγώγηση στην πνευματική αδράνεια

Έτσι και τώρα, ο κ. Γαβρόγλου ανακάλυψε πως οι αιτίες του καθημερινού καυγά στο σπίτι είναι το κινητό των παιδιών, ο ύπνος ενωρίς το βράδυ και το πρωϊνό ξύπνημα για το σχολείο!

Και το θέμα του σχολείου στις 9 το πρωί, ισχυρίζεται πως το εμπνεύστηκε, έτσι, ώστε ... "κουβέντα να γίνεται"!

Όχι, κ. Γαβρόγλου, δεν το επινοήσατε για να γίνεται κουβέντα. Γατί μια τέτοια κουβέντα (για το μαθητικό ραχάτι), είναι εξ ορισμού άχρηστη. Σκοπεύσατε κατευθείαν στην σωματική και πνευματική ραστώνη(*), στην οποία εθίστηκε ο δημαγωγικά χειραγωγούμενος και θωπευόμενος λαός, που ξεγελιέται με επιδόματα προνοίας, αφού κι αυτά είναι αντίστοιχα με την αμοιβή για το μεροκάματο. Με τις πίτες και τα γεμιστά. Συνηθίζετε να εκμαυλίζετε τον κόσμο σε μια εξάρτηση από το κόμμα σας για ένα μισθό προνοίας. Σε ένα σοβιετικό μισθό. Κατηχήσατε τους εργαζόμενους να είναι απέναντι στον ληστή -τον καπισταλιστή- αυτόν που θα μπορούσε να δώσει πολλές θέσεις εργασίας, και τους ωθείτε με τα πολιτικά σας προτάγματα να είναι ανεύθυνοι για το αποτέλεσμα της εργασίας τους, αλλά να θέλουν αμοιβές που ταιριάζουν και θα οφείλονταν σε αληθινούς δημιουργούς. Και το κάνατε αυτό, χωρίς να προσπαθήσετε να τους εξασφαλίσετε μια θέση αξιοπρέπειας, στην δημιουργία και στην ευθύνη. Και επί πλέον, το κάνετε ανέξοδα αφού προσδένετε τους εργαζόμενους στο άρμα του κομματικού κράτους, με ηγετικές θέσεις κατ' ανάθεσιν, ως εάν τα παιδάρια με τα οποία στελεχώνετε το κράτος και την πολιτική εξουσία στις μέρες σας, είχανε ποτέ την διαθεση ή έβαλαν τον χρόνο  για να μάθουν, να αποκτήσουν εμπειρία, να παράξουν έργο ώστε να μπορούν να δώσουν τα διαπιστευτήρια των ικανοτήτων τους και των γνώσεών τους στην Ελληνική κοινωνία...

Εσείς, που θα ανεβάζατε τον μισθό στα 751 ευρώ, εξαγοράζετε έναντι πινακίου φακής αυτούς που φροντίσατε να καταστήσετε ανέστιους, λοβοτομημένους πτυχιούχους και οπορτουνιστές του "δεν πληρώνω". Και το χειρότερο: χρησιμοποιήσατε την σπουδάζουσα νεολαία ως κομματικό σας στρατό, χρησιμοποιώντας το πανεπιστημιακό άσυλο ως ορμητήριο και άντρο των κομματικο-πολιτικών σας τακτικών.

Οι κουβέντες, μας έχουνε πια τελειώσει. Όσες μας είπατε ήτανε όλες ψέμματα. Κι όσα ελπίσαμε δεν ήρθαν. Είναι προφανές το γιατί. Γιατί ούτε κι εσείς τα πιστεύατε. Ούτε τα επιδιώξατε. Ήταν μονάχα λόγια δημαγωγίας και χειραγώγησης.

Κι εκείνο που κρατάμε καθαρό στο μυαλό μας, είναι "πως δεν θα λοξοδρομήσετε σπιθαμή από το Σύνταγμα των Κορυσχάδων", που ειπώθηκε σε ανύποπτο χρόνο.

Όχι κ. Γαβρόγλου, οι καυγάδες στα σπίτια μας δεν είναι για το κινητό των παιδιών, ούτε για τον ύπνο τους ενωρίς το βράδυ, ούτε το ξύπνημά τους το πρωί, για το σχολείο.
  • Γιατί δεν μπορούμε πια να έχουμε όλοι κινητά, και δεν αξίζει πια ούτε και να διαβάζονται τα σχολικά βιβλία που δίνετε στα παιδιά μας. Αυτοί που θα βγούνε με την εγκύκλια μόρφωση που τους δίνετε στα σχολεία, δεν θα είναι ούτε Έλληνες, ούτε πολίτες, ούτε άνθρωποι. Θα είναι κάτι από το πουθενά, που θα μιλάνε στο περίπου και δεν θα πηγαίνουν, παρά μονάχα έξω από τα γραφεία της δικής σας πρόνοιας, για το συσσίτιο, ή για την κατ' ανάθεση θέση τους.. 
  • Ούτε μπορούμε να κοιμόμαστε ενωρίς, γιατί οι έγνοιες της σιτιστικής επιβίωσης και του πανεθνικού μας εξανδραποδισμού στους αιώνες, δεν μας αφήνουν μυαλό για άλλο θέμα. 
  • Εκείνο το ξύπνα-ξύπνα, είναι τόσο προκλητικό! Δεν ξυπνάμε, κ. Γαβρόγλου, γιατί θαρρούμε πως ζούμε έναν εφιάλτη, και χαιρόμαστε να είναι όνειρο. Γιατί, αν -αλοίμονο- ξυπνήσουμε και τον βρούμε ζωντανό και παρόντα αυτόν τον εφιάλτη, ένας Θεός ξέρει πόση οργή θα ξυπνήσει, και τί κακό θα γίνει, με τούτα τα κόλπα της αριστερής δημοκρατίας και της αριστερής ισότητας. Μιας Δημοκρατίας που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ σε καμμιά αριστερή πολιτεία στον κόσμο, για όσο χρόνο και αν αυτή κράτησε, και μιας αριστερής ισότητας που δεν αφορούσε ποτέ τις ευκαιρίες των ανθρώπων, παρά μόνο την πολιτική και οικονομική καταπίεση και στέρησή τους. Της αριστερής Δημοκρατίας μιας πολιτικής μειοψηφίας και της αριστερής ισότητας των πολιτών προς τους πάσης φύσεως εισβολείς, ενδεείς ή εποίκους.
Μα θα μου πείτε, εμείς δεν είμαστε αριστερή δημοκρατία, ακριβώς! Έχουμε και μαϊντανό δεξιάς! Πόσο αξιολύπητη έχουμε καταντήσει την πολιτεία μας. Μια πολιτεία που δεν γνωρίζει η δεξιά της τί ποιεί η αριστερά της, η οποία -πολιτική ηγεσία της αριστεράς- μόνο ένα πράγμα γνωρίζει πολύ καλά: πώς να φτιασιδώσει -με το κατάλληλο περιτύλιγμα- το φαρμάκι που θα μας ποτίσει, για να επιτύχει την εξαφάνισή μας.

Μια μικρή μονάχα σκέψη, δείχνει πως η πολιτική δημαγωγία, μας χειραγωγεί κι εξουδετερώνει τις αντιδράσεις και αντιρρήσεις μας. Μας εκμαυλίζει με υποσχέσεις για ανεύθυνο και για ελάφρυνση υποχρεώσεων. Προβαίνει σε χαριστικές παροχές, για τις οποίες όλοι θα έπρεπε να αισθανόμαστε προσβεβλημένοι: ως ηλίθιοι, ευήθεις και ανίκανοι. Μας διευκολύνει με εκπτώσεις στις απαιτήσεις από τον εαυτό μας (λίγα μαθήματα, άπειρα χρόνια φοίτησης, 100δόσεις κλπ). Με αναβολές των υποχρεώσεων για το μέλλον. Με απονομές ψιχίων, έναντι τιμαλφών (προνοιακά επιδόματα). Με τέτοιους τρόπους, η πολιτική εξαπατά, και πετυχαίνει την διαιώνισή της στην εξουσία. Και μια ανάλγητη, ανήθικη πολιτική, πετυχαίνει εκείνα που θέλει,  αποκρύπτοντας επιτηδείως εκείνα που "πιστεύει" και επιδιώκει.

Κι όταν κάποιοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, οι αφοσιωμένοι σπεύδουν -με όλα τα γνωστά μέσα (γελοιοποίηση, ενοχοποίηση, αδιαφορία, αφαίρεση νοήματος από τις λέξεις, αλλαγή νοήματος των εννοιών), να τον κάνουν να σωπάσει, να μπερδευτεί το κοινωνικό σύνολο, να μπερδευτούμε όλοι. Έτσι δεν μας πρόκυψε η νομική ταυτότητα φύλου;(4) Έτσι δεν μας πρόκυψε και η "γέννηση" του ελληνικού έθνους το 1821;(5) Έτσι δεν μας πρόκυψε το "δεν πληρώνω";(6)

Η λογική κατοικεί μακριά μας!

Τελικά ο Θιβετιανός Βουδισμός, τα λέει καλύτερα από τον Τσίπρα, κι από τον Γαβρόγλου. Γιατί, αυτά που λέει, είναι τετράγωνα. Έχουνε λογική, συνέπεια, ευθύνη, ευαισθησία, και... Όρια! Ο Δαλάι Λάμα, μιλώντας σε ένα συνέδριο που οργανώθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας, στην πόλη, η οποία φιλοξενεί μια σημαντική κοινότητα μεταναστών, υπογράμμισε ταυτόχρονα ότι η Ευρώπη είναι ηθικά υπεύθυνη σε ό,τι αφορά την παροχή βοήθειας «σε έναν πρόσφυγα η ζωή του οποίου απειλείται πραγματικά», κι ακόμη πως «Η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους...».

«Δεχτείτε τους, βοηθήστε τους, εκπαιδεύστε τους... Αλλά στο τέλος, θα πρέπει να αναπτύξουν τη δική τους χώρα»... «Πιστεύω ότι η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους», συνέχισε ο 83χρονος Δαλάι Λάμα, εκτιμώντας ότι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να δώσουν στους πρόσφυγες να καταλάβουν ότι τελικά θα πρέπει να ασχοληθούν με το μέλλον της δικής τους χώρας και να βοηθήσουν στην ανάπτυξή της. (7)

Δείτε 
1. http://www.eglimatikotita.gr/2018/06/1949.html
2. http://www.capital.gr/me-apopsi/3274361/to-epos-tou-1940-o-nikos-zaxariadis-kai-to-makedoniko 
3. https://www.protothema.gr/politics/article/820335/gavroglou-tha-meletisoume-proto-koudouni-stis-9-kai-sto-dimotiko/
4. Νομική ταυτότητα θα πεί καθορισμός των πραγμάτων με βάση την δήλωση του προσώπου, η οποία μπορεί να είναι και αντίθετη στην ουσία των πραγμάτων (δηλ. άσχετη με το κατά φύσιν φύλο του προσώπου που προβαίνει σε αυτή την δήλωση), και η  οποία (δήλωση)  αποκτά κύρος και ισχύ επειδή έτσι ορίζει ο νόμος, πράγμα που -στα νομικά- λέγεται ορισμός, ρύθμιση των πραγμάτων,  κατά πλάσμα δικαίου.
5. Αναφέρομαι στην γνωστή σειρά περί δημιουργίας του ελληνικού έθνους με την επανάσταση του 1821, Αναδύεται το ερώτημα: αν το έθνος μας γεννήθηκε το 1821, ποιοί ήταν αυτοί που επαναστάτησαν; μέχρι τότε τί πίστευαν οι επαναστάτες πως εκφράζουν, την μόδα της εποχής; με τέτοια αυτοαναιρετικά τερτίπια, προσπαθούν να περνάει ο καιρός και "κουβέντα να γίνεται" για να καταφέρουν εκείνο που θέλουν. Αν σκεφτούμε, κι αν προβληματιστούμε σοβαρά, νομίζω πως έχουμε αρκετά δεδομένα για να απαντήσουμε στο ερώτημα τούτο.
6. Το "δεν πληρώνω" ήτανε μόνο ένα δημαγωγικό κι εκμαυλιστικό (για τους ιδεολόγους του δεν πληρώνω) προεκλογικό σύνθημα, γιατί, μετεκλογικά, ατόνησε και αναιρέθηκε. Απλώς, μερικοί που χρησιμοποιήθηκαν ως αγωνιστές του "δεν πληρώνω" ταλαιπωρήθηκαν και είχαν δικαστικές περιπέτειες, που τις πληρώσανε από την τσέπη τους.
7. https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/146502/h-eyropi-anikei-stoys-eyropaioys-to-minyma-toy-dalai-lama-apo-ti-soyidia

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

Η συνύπαρξή μας με τους άλλους

Image result for εικόνες άτακτων δωματιών σπιτιού 

Πόσες φορές στην ζωή μας, δεν μας δόθηκε η ευκαιρία, ή δεν απαιτήθηκε από τις περιστάσεις, να συμβιώσουμε για κάποιο διάστημα, μεγάλο ή έστω και ασήμαντα μικρό, με κάποιους, που δεν τους επιλέξαμε οι ίδιοι;

Ασφαλώς πολλές. Καθώς όλοι, κατά περίπτωση, είτε ταξιδέψαμε για ομαδικό τουρισμό, είτε βρεθήκαμε για σπουδές σε πόλη μακρινή από την κατοικία μας και συγκατοικήσαμε με άλλους, είτε φιλοξενηθήκαμε περιστασιακά σε φίλους ή συγγενείς και γνωστούς. Είτε βρεθήκαμε ως νέα μέλη σε μια οικογένεια, είτε δεχθήκαμε  οι ίδιοι, νέα μέλη στην δική μας οικογένεια.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι γεγονός, πως δημιουργούνται ιδιάζουσες συνθήκες. Δηλαδή, αναγκαζόμαστε να βρισκόμαστε δίπλα-δίπλα, με ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε από πριν. Ούτε ως χαρακτήρες, ούτε ως προσωπικότητες. Δεν γνωρίζαμε τις συνήθειες και τις καθημερινές επιλογές τους, ή τις απόψεις τους για την ζωή, την κοινωνία, την συμβίωση, τα όνειρα και τις προσδοκίες τους από την ζωή, από τους άλλους, και κυρίως από τον ίδιο τον εαυτό τους!

Ετούτες οι σκέψεις, μου γεννήθηκαν καθώς διάβαζα ένα άρθρο εδώ.

Στέκομαι στην αποστροφή πως "η «ζωή στο σπίτι» δεν αφορά το μέγεθός του ή την περιοχή στην οποία τοποθετείται, αλλά μια βαθύτερη κατάσταση: πρόκειται για το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης των ανθρώπινων σχέσεων...", κι αναλογίζομαι την εποχή που βρέθηκα να συμβιώνω με ανθρώπους που δεν γνώριζα. Συγγενείς, συναδέλφους στις σπουδές, συνταξιδιώτες εκδρομείς ή φιλοξενούμενη, προσκεκλημένη, ή εκ περιστάσεως.

Από όλες αυτές τις περιπτώσεις χαράχτηκαν στην μνήμη μου οι ένθεν και ένθεν συμπεριφορές, και υπήρξαν σπουδαίο μάθημα για την γενικότερη συνύπαρξή μου, αργότερα, με διάφορους ανθρώπους, περιστασιακά, αλλά και με την δική μου οικογένεια.

Και κατέληξα πως, ακόμη κι όταν απολείπει για οικονομικούς λόγους ο χώρος, η ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη(*) και η αγαθή προαίρεση των συμβιούντων στον ίδιο χώρο, καλύπτουν -αν και όχι πάντα στον καλύτερο δυνατό βαθμό- τα κενά που εμφανίζονται από την πρακτική ανάγκη απομόνωσης ή την προσωπική ανάγκη για πνευματική εργασία. Αλλιώς, θα έπρεπε να δεχθούμε πως μονάχα οι πλούσιοι με τα ευρύχωρα σπίτια, μπορούν να συνυπάρχουν, να σκέφτονται και να μελετούν!

Το πιο σημαντικό πράγμα, στην συμβίωση με ανθρώπους που δεν γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, και δεν υπάρχει εκ των προτέρων οικειότητα, στέκεται, θαρρώ, το προσωπικό ήθος του καθενός, η καλλιέργεια και η ανατροφή του, αλλά και η πνευματική του ωριμότητα.

Ειδικά, όταν πρόκειται για μια περιστασιακή συμβίωση, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθένας να έχει την συνείδηση πως είναι ένας, ανάμεσα σε πολλούς, με τις ίδιες ανάγκες και τις ίδιες απαιτήσεις, στον ίδιο χρόνο και χώρο. Δηλαδή, να προσέχει ώστε να μην εκτοπίζει τους άλλους από τον κοινό χώρο, και να μην τους αγνοεί κατά την ικανοποίηση των αναγκών του. Κυρίως δε, να μην προσπαθεί να εγκαθιδρύσει καθεστώς κατοχής και ελέγχου, με την αντίστοιχη πρόθεση, αδιαφορία, επιπολαιότητα ή αδεξιότητα.
  • Γιατί όταν εκ προθέσεως ενοχλούμε τους συγκατοίκους μας, αυτό είναι απαράδεκτο σε ένα περιβάλλον που ισχύει ένας κώδικας αξιών,  όπου, δηλ. προϋποτίθεται πως συντρέχει ένα υπόβαθρο συναισθηματικής νοημοσύνης(*). Γιατί αν δεν συντρέχει αυτή η νοημοσύνη, συντομώτατα θα αποκαλυφθεί το χάος και η άβυσσος που αποκλείει κάθε  δυνατότητα επικοινωνίας  και, συνεπώς, συμβίωσης.
  • Αν από ασκεψία ή επιπολαιότητα ενοχλούμε, τότε είναι βέβαιο, πως θα πρέπει να φροντίσουμε περισσότερο την εσωτερική μας καλλιέργεια, να πριονίσουμε λιγάκι το "εγώ" μας και να τονώσουμε την κοινωνικότητά μας. Γιατί δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου (παρά μόνο για την μαμά μας)! Κι αν δεν βρήκαμε την ευκαιρία να το αντιληφθούμε εγκαίρως, μπορεί να συμβεί -όταν το ανακαλύψουμε- να μην υπάρχει πια, όχι κέντρο, αλλά ούτε ο ελάχιστος τόπος στον κόσμο, για να σταθούμε. 
  • Αν από αδεξιότητα ενοχλούμε, τότε είναι θέμα μαθητείας, γνώσης και εξάσκησης. Αλλά αυτό προϋποθέτει άνθρωπο που θέλει να μάθει. Κάποιοι, που δεν θέλουν να μαθαίνουν, θα δυσκολευτούν πολύ, και θα δυσκολέψουν αφάνταστα πολύ, κι όσους είναι μαζί τους, οι οποίοι ευλόγως θα προσδοκούν συμμετοχή, συμβολή και υπεύθυνη σύμπραξη σε πολλά από εκείνα που απαιτεί η συντροφική ζωή με κάποιον.

Για όλα αυτά πρέπει να προσέξουμε και να λάβουμε τα μέτρα μας(**). Αλλιώς, μιλάμε... πολυ-πολιτισμικά! Πράγμα που -από την φύση του- είναι πολύ δύσκολο, κι ακόμη δεν έχει βρεθεί στην ανθρωπότητα ο κανόνας της ειρηνικής πολυ-πολιτισμικής συμβίωσης. Γι' αυτόν τον λόγο, και έχουμε κάθε τόσο "λαυρο"-μετανάστες να τυραννάνε τη ζωή μας και "τρομοκρατικές" ενέργειες επιβολής ανοίκειων πρακτικών...

Όλα αυτά με προβλημάτισαν, καθώς οι μικρανεψιές μου αρχίσανε την περιπέτεια της φοιτητικής ζωής, και συνεπώς, την περιπέτεια της συνύπαρξης με άλλους, εκτός γονικής εστίας.

Από καιρό τα είχα στον νού μου έτσι καθαρά, κι από την εμπειρία μου, καταθέτω, πως όσες φορές δυσκολεύτηκα στην συμβίωσή μου, ήταν που βρέθηκα με ανθρώπους που ζούσαν στον κόσμο του "εγώ" τους, και που δεν χωρούσε άλλους. Με όλους τους άλλους, μ' αυτούς που εκτιμούσαμε τα ίδια πράγματα, ζήσαμε πανέμορφα, ταιριαστά, παράλληλα, εγγύτατα και ανενόχλητα και σφυρηλατήσαμε σχέσεις που ζούνε πολλές δεκαετίες τώρα. Σχέσεις που φαίνονται αμετάβλητες για πάντα, ό,τι και να συμβεί, αφού η συμβίωσή μας, κατέδειξε ότι όταν υπάρχει αυτό που ενώνει τους ανθρώπους (σεβασμός, κατανόηση, ανεκτικότητα, υπομονή, διάθεση για συνεργασία), δεν έχει χώρο να σταθεί τίποτε από εκείνα που τους χωρίζουν (φιλαυτία, εγωϊσμός, κτητικότητα, αδιαφορία, κατάχρηση, περιφρόνηση, αλαζονεία, φυγοπονία, υπεκφυγή από τις ευθύνες και από τις υποχρεώσεις).

Σημειώσεις:
 (*) Δείτε το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Goleman Daniel με τίτλο Emotional Intelligence (Συναισθηματική Νοημοσύνη), που κυκλοφορεί και σε μετάφραση στα ελληνικά.

(**) Συνειδητή παρουσία,  κοινωνική και ευπρεπή, με ευγένεια και σεβασμό προς τον άλλο, απαιτείται να έχει κάθε άνθρωπος που παρίσταται ως πολίτης,  με δικαιώματα. Αυτή είναι η ελάχιστη υποχρέωση προς εαυτόν τε και τους άλλους. Άλλως, θα πρέπει να αντιλαμβάνεται, στο πλαίσιο της ισότητος των προσώπων, ότι δεν δικαιούται να ζητά για τον εαυτό του όσα (σεβασμό κλπ) ο ίδιος δεν αποδίδει στους άλλους, και μάλιστα, άσχετα από το αν οι άλλοι εξακολουθούν, από δική τους ελευθεριότητα, να του παρέχουν ευκαιρίες. Γιατί είναι στο χέρι τους να σταματήσουν...

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού


Image result for εικόνες  ύψωσης του Τιμίου Σταυρού 

Διαβάζω στο vimaorthodoxias (και αντιγράφω για τους φίλους της Φιλαρέτης) σχετικά με την εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, που καθιερώθηκε,  γύρω στο 330.

"Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους.

Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του Αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330.

Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου.

Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.

Η θαυματοποιός δύναμη του Σταυρού

Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Οι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι ο αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια.

Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι’ αυτό προσέγγισε τον χριστιανισμό.

Η εύρεση του Τιμίου Σταυρού 

 
Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη, όπου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου.

Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Η Αγία Ελένη επιδόθηκε σε προσπάθειες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.

Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα.

Η επανάκτηση του Τιμίου Σταυρού

Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους.

Λόγω των θαυμάτων που επιτελούνταν χάρη στον Τίμιο Σταυρό οι Πέρσες τον θεώρησαν μαγικό και γι’ αυτό τον φύλασσαν και τον προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα!

Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626.

Η εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία.

Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια".


 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Φόβος και τρόμος στα Δρακοπουλάτα, λόγω καιρού



Το καλοκαίρι τελειώνει, αλλά δεν φεύγει χωρίς τις αναγκαίες προειδοποιήσεις... Έτσι, κι εδώ που βρίσκομαι, στην Κεφαλονιά, μια καλοκαιριάτικη κακοκαιρία, μας έδωσε το στίγμα: αυτό που έγινε λίγο καιρό πρωτύτερα, με τις κατολισθήσεις και τις πλημμύρες, φαίνεται πως δεν είναι απίθανο να ξανασυμβεί.

Μια επίσκεψη στους συγγενείς στα Δρακοπουλάτα, το επιβεβαίωσε. Κατατρομαγμένοι, και θορυβημένοι από τον καλοκαιρινό αιφνιδιασμό, καταπιάνονται με όσα τους είχαν ανησυχήσει τότε, που το χωριό τους έγινε χείμαρρος, ποταμός ομβρίων υδάτων και λίθων, κι οι αυλές, οι κήποι και τα χωράφια τους, βραχοποιήθηκαν, ποταμοποιήθηκαν, ενώ οι γέροντες φοβήθηκαν πως θα ταφούν κάτω από πέτρες...

Όλοι μαζεμένοι, χολωμένοι με 'κείνο το κακό, σκεφτήκανε πως πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και άρχισαν να οργανώνονται για να ζητήσουν, άμεσα, από τις αρχές του τόπου και από την Πολιτεία, την λήψη μέτρων προς αποφυγή  του κακού. Λίγες μέρες αργότερα, μου δώσανε να διαβάσω το έγγραφό τους, με το οποίο προτίθενται να υποβάλουν στους αρμοδίους τα επιτακτικά αιτήματά τους και να τους επισημάνουν τις ευθύνες της Πολιτείας και των οργάνων της προς τους πολίτες.

Ένα έγγραφο, καθρέφτης  της αγωνίας των πολιτών, προς τις αρχές του τόπου και της Χώρας. Γράφουνε, λοιπόν, οι Δρακόπουλοι:


"Οι κάτοικοι των Δρακοπουλάτων Πυλάρου, με αυτήν την επιστολή, εκφράζουν, για πολλοστή φορά, την έντονη διαμαρτυρία τους προς τις αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες και την Τοπική αυτοδιοίκηση, και ζητούν ενημέρωση και απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται για την επιβίωσή τους και μάλιστα επιτακτικά, κάθε φορά που το μετεωρολογικό δελτίο αναγγέλει κακοκαιρία, βροχοπτώσεις και καταιγίδες στην περιοχή. Πράγμα που πιά, είναι συχνό, ενώ παράλληλα οι συνέπειες του φαινομένου έχουν καταστεί ανεξέλεγκτες και ήδη φριχτά οδυνηρές.

Την 27 Αυγούστου 2018, μια απλά δυνατή και ολιγόλεπτη βροχή, απέβη ικανή να αποκλείσει τον κεντρικό δρόμο στο άνω μέρος του χωριού, και τον δρόμο έξω από τον Άγιο Μηνά, με συνέπεια έξω από τον Ιερό Ναό να συσσωρευτεί μέγας όγκος από πέτρες και λάσπες που κατέστησε την διάβαση του δρόμου και την προσπέλαση στον Ναό αδύνατες.

Το φαινόμενο αυτό ήταν μια καλοκαιρινή, αμυδρή, επανάληψη, όσων είχαν συμβεί σε προηγούμενες χειμερινές περιόδους.

Η συνεχιζόμενη διακινδύνευση του χωριού, παρόλο που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός, είναι φανερό ότι αφήνει παντελώς αδιάφορη την πολιτεία, την περιφέρεια, αλλά και την τοπική αυτοδιοίκηση. Το ίδιο αδιάφορη και για τον περιβάλλοντα την περιοχή χώρο.

Τα αιτήματά μας, επανειλημμένως συνάντησαν ώτα μη ακουόντων. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, συνάντησαν ώτα ακουόντων, αλλά με πολιτική μνήμη τόσο ισχνή και αδύναμη, που μόλις ξαναβγήκε ο ήλιος, ξέχασαν τα αντιπλημμυρικά έργα, με τα οποία ώφειλαν να τειχίσουν την περιοχή, για να αποτρέπεται η κατολίσθηση (από την Αγία Δυνατή προς τα Δρακοπουλάτα) των βράχων και των λοιπών υλικών που ξεθεμελιώθηκαν, προκειμένου να εγκατασταθούν οι ανεμογεννήτριες.

Έτσι, το χωριό μας βρίσκεται στο έλεος του καιρού και στο έλεος της δικής σας "μέριμνας", δηλ. της δικής σας αδιαφορίας.

Ως κάτοικοι αυτού του τόπου, που τον αγαπούμε και τον πονούμε, που θέλουμε να ζούμε εδώ, θεωρούμε τους εαυτούς μας πολίτες και νομίζουμε πως η πολιτεία, μας νοιάζεται. Γιατί αυτό υπαγορεύει ο πολιτισμός της εποχής μας, και η ένταξή μας στον ευρύτερο πολιτισμένο πολιτικό σχηματισμό, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πιστεύουμε πως είμαστε πολίτες του πολιτισμένου κόσμου, που μεριμνά, προβλέπει και αντιμετωπίζει τα προβλήματα. (Ή μήπως κάνουμε λάθος;)

Εμείς οι πολίτες, αναμένουμε από τα όργανα της Πολιτείας, της Περιφέρειας και της τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενδιαφέρον, και λύση των τοπικών προβλημάτων. Αυτός εξ άλλου είναι ο ρόλος της αποκεντρωμένης Διοίκησης της χώρας. Να μελετά τα τοπικά προβλήματα και να δρομολογεί την λύση τους! Με μελέτες και με έργα.

Στην περίπτωσή μας, δυστυχώς, κατά παράβαση του Νόμου, τόσο η Περιφέρεια όσο και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, επιδεικνύουν ασύγγνωστη ολιγωρία και αδράνεια στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Ως εάν προώρισται (η τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και η περιφέρεια) απλώς σε ανώδυνες ακροάσεις ή στο να παραλαμβάνει αυθωρεί απορριπτόμενα έντυπα αιτήματα.

Η ολιγωρία αυτή, συνιστά παράλειψη καθήκοντος των οργάνων της αυτοδιοίκησης για την  αποτροπή επικειμένου μετά βεβαιότητος κινδύνου! Διότι δεν θα αποφευχθεί η πλήρωση του κινδύνου, εάν σημειωθεί μια νεροποντή, ισοδύναμη με αυτήν που προηγήθηκε την προ-περασμένη χρονιά, δείτε εδώ φωτογραφίες (*),  κι εδώ το σχετικό 10λεπτο βίντεο (**), από τότε.

Κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει παρόμοια ή μεγαλύτερη καταστροφή, εφόσον δεν υπάρχει ήδη το σχετικό αντιπλημμυρικό έργο, όσες διαβεβαιώσεις και αν μας δώσει, όσες φορές και αν μας διαβεβαιώσει για το αντίθετο, ή για το ενδιαφέρον του ο τοπικός, ο περιφερειακός ή ο πολιτειακός άρχοντας.

Ανάμεσα στα καθήκοντα της περιφέρειας και της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι η αναζήτηση τόσο των επειγουσών, όσο και των λύσεων μακράς πνοής, στα τοπικά προβλήματα, κι όχι εμβαλωματικές και περιστασιακές δράσεις. Αλλά στην περίπτωση του χωριού μας, που κινδυνεύει από τις κατολισθήσεις των υλικών από την Αγία Δυνατή, τόσο η Περιφέρεια, όσο και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, απουσιάζουν ολοσχερώς, άλλως, κωφεύουν απροκάλυπτα, καταχρηστικά και παρανόμως, κι ας επικρέμαται στις κεφαλές των υπευθύνων τεράστια η ευθύνη για καταστροφές και απώλειες. Μη γένοιτο.

Σαν θα συμβούν τα χειρότερα, θα είναι αδύνατο να κρυφτεί η όποια διοίκηση. Γιατί δεν θα συμβεί για πρώτη φορά. Έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα μας, κι έχει επέλθει μια τουλάχιστον φορά- μπροστά στα έντρομα μάτια μας, αυτός ο χειμωνιάτικος κίνδυνος: οι καταστροφές και οι απώλειες, η βραχοποίηση χωραφιών, η βραχοποίηση αυλών και δρόμων, η ποταμοποίηση οδών, μονοπατιών και δρόμων, η ανατροπή αυτοκινήτων, η κατολίσθηση των πρανών και ο αποκλεισμός αγροτικών κι επαρχιακών δρόμων.

Δεν αρκεί κάποιος να εκλεγεί σε μια θέση για να είναι δήμαρχος, ή για να είναι περιφερειάρχης. Δεν αρκεί κάποιος να είναι βουλευτής. Οφείλει και να υπηρετεί τους πολίτες, αδιακρίτως, και τον τόπο, και να εκπληρώνει τον σκοπό του οργάνου, στο οποίο έχει ενταχθεί η θέση την οποία κατέχει. Αυτό είναι το κράτος και η Πολιτεία Δικαίου. Εκεί που συναντιέται η εκπλήρωση της ευθύνης του οργάνου, με την ανάγκη του πολίτη και του τόπου.

Μα θα μας πείτε, πως αυτά είναι συνέπειες από τα έργα των προηγούμενων.

Κι εμείς θα σας απαντήσουμε πως η δικαιολογία σας αυτή, είναι παντελώς αλυσιτελής και ανώφελη. Διότι οι πολίτες, σας επέλεξαν γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο: Επειδή υποσχεθήκατε πως εσείς θα λύσετε τα προβλήματα του τόπου! Γιατί, είπατε πως θα διορθώσετε τα λάθη των άλλων, και θα βελτιώσετε τους όρους διαβίωσης, θα αξιοποιήσετε και θα προστατέψετε τον τόπο μας! Κι αντί γι' αυτό, κινδυνεύουμε, στις μέρες σας, ακόμη και να χαθούμε, κάτω από ένα σωρό πέτρες που τις σέρνει το νερό της βροχής!

Κύριοι,

Τον Μάρτιο του 2017, πραγματοποιήθηκε επίσκεψη αντιπροσωπείας μας, μαζί με τον αντιδήμαρχο Πυλαρέων κ. Μιχ. Γάκη, στον κ. Αντιπεριφερειάρχη κ. Δρακουλόγκωνα, με αίτημα τα αντιπλημμυρικά έργα στα Δρακοπουλάτα, για τα οποία είχαμε πληροφορηθεί από το διαδίκτυο.

Ευγενέστατος και "συμπονετικός" ο κ. αντιπεριφερειάρχης, μας εδήλωσε ότι (πράγματι) έχει εγκριθεί κονδύλι 1.200.000 ευρώ και ότι ο ίδιος προτίθεται να διαθέσει όλο αυτό το κονδύλι για το σκοπό αυτόν, δηλ. για τον σκοπό για τον οποίο έχει εγκριθεί, κι ότι τα έργα θα ξεκινούσαν άμεσα, δηλ. Μάϊο-Ιούνιο του 2017, αφού προηγούμένως λάβει την σχετική τεχνική μελέτη...

Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από τότε, κι αυτή η στοιχειωμένη μελέτη, φαίνεται πως δεν έχει φτάσει ακόμη στα χέρια του αρμοδίου αντιπεριφερειάρχη.

Το μόνο που φαίνεται πως έπραξε η πολιτεία, δια των οργάνων της, είναι πως κατασκεύασε μερικές "λακούβες" συγκέντρωσης των ομβρίων υδάτων. Έργο, ασφαλώς, ανεπαρκέστατο για να καθησυχάσει τους φόβους μας, και επί της ουσίας είναι, απλώς, ένα έργο για τα μάτια του κόσμου. Ένα έργο για να τηρηθούν τα -αφελή- προσχήματα περί μέριμνας κλπ.
  • Δεν γνωρίζουμε αν αυτές τις κατασκευές, τις θεωρεί η περιφέρεια και η τοπική αυτοδιοίκηση, ως τα κατάλληλα αντιπλημμυρικά έργα.
  • Δεν γνωρίζουμε αν υποβλήθηκε, ποτέ, κάποια μελέτη που να αποφαίνεται για την καταλληλότητα και την επάρκεια αυτού του μέτρου, απέναντι στον κίνδυνο παρόμοιας πλημμύρας.
  • Δεν γνωρίζουμε αν το ποσό, του 1.200.000 ευρώ, ήταν αρκετό για το έργο αυτό, ούτε αν απέμειναν χρήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καλύτερη δυνατή και προβλέψιμη προστασία της περιοχής, από το ενδεχόμενο καταστροφικών πλημμυρών, όπως εκείνη του περασμένου χειμώνα.
Ας μην θρηνούμε εκ των υστέρων θύματα, καταστροφές και απώλειες, αποκρύπτοντας μάλιστα, αρχικά, τον όλεθρο, όπως στο Μάτι Αττικής ή στην Μάνδρα. Ας μην επιρρίπτουμε διαρκώς τις ευθύνες σε προηγούμενους, γιατί η εξουσία είναι αδιάλειπτος και η Πολιτεία είναι ενιαία, ασχέτως του πολιτικού φορέως που ασκεί την εξουσία, και των εντεταλμένων ή αιρετών οργάνων που την διαχειρίζονται.

Είναι ντροπή για την εποχή μας, για τον πολιτισμό μας, για την ιστορία και την παράδοσή μας, η Πολιτεία να αφήνει απροστάτευτους τους πολίτες της, από τέτοιας έκτασης κινδύνους. Είναι έγκλημα.

Στην περίπτωσή μας, η επιδεικνυόμενη αδιαφορία της πολιτείας, ίσως, να υποκρύπτει ακόμη και την μυστικο-συζητούμενη (;) πρόθεση να εξαλειφθεί η εστία των Δρακοπουλάτων.

Κι όσο για την φιλανθρωπία της πολιτείας μας, που  παρίσταται ως "αγωνιώδης προστάτης της ζωής" ξένων, που κινδυνεύουν (ενίοτε μάλιστα και κατά σκηνοθεσίαν), και τους περισυλλέγει από τις παραλίες και τους περιθάλπει παντοιοτρόπως, αυτή, αν δεν είναι ανέντιμο, αλλά χρήσιμο πολιτικό εργαλείο των κρατούντων, συνιστά τουλάχιστον πράξη υποκρισίας.

΄Η, μήπως, η δική μας η ζωή, η δική μας η πατρίδα, και η δική μας η προοπτική, αξίζει λιγώτερη προστασία και μέριμνα, από τους άρχοντες του τόπου μας;

Ύστερα από όλα τα παραπάνω, παρακαλούμε, λοιπόν, να μας ενημερώσετε ειδικώς και εμπεριστατωμένως για την επακριβή διαχείριση και διάθεση του ανωτέρω ποσού, για τα αντιπλημμυρικά έργα τα οποία κατασκευάσατε. Τον αριθμό αυτών, την θέση, την αντοχή και την υπ' αυτών προστατευόμενη έκταση και περιοχή. Και τούτο,
  • Γιατί ο πολίτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει και η πολιτεία έχει κατοχυρωμένο αυτό μας το δικαίωμα, χαράσσοντας την συνταγματική αρχή της εμπιστοσύνης του πολίτη προς την κρατική και την τοπική εξουσία.
  • Γιατί η προστασία της ζωής και των περιβαλλοντικών όρων διαβίωσης των πολιτών, όπως και η προστασία της περιουσίας τους, είναι υποχρέωση της κρατικής και της τοπικής εξουσίας, ιδιαίτερα μάλιστα όταν η μη κατασκευή έργων και η μη λήψη μέετρων τις θέτει σε κίνδυνο, ή όταν δεν αποσοβείται επικείμενος ασφαλώς εγνωσμένος κίνδυνος ανήκεστης βλάβης, ολέθριας ζημίας ή υλικής και περιβαλλοντικής καταστροφής.
  • Γιατί η ευθύνη των οργάνων της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι κατεστημένη στην ισχύουσα νομοθεσία, και
  • Γιατί, σε περίπτωση παρόμοιας καταστροφής,  θα αναγκασθούμε σε προφυγή στα δικαστήρια, για την προστασία μας και την όποια αποκατάσταση των επιγενομένων υλικών ζημιών και ηθικών βλαβών, που είναι δικαίωμά μας, συνταγματικώς κατοχυρωμένο και οριοθετείται μόνο από την τυχόν καταχρηστική άσκησή του.
Σημείωση:
(*) https://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/734897/kefalonia-h-theominia-epnixe-dyo-xoria-eikones-vivlikis-katastrofis

(**) http://www.inkefalonia.gr/koinonia/46392-h-stigmi-pou-to-potami-pernaei-mesa-apo-ta-drakopoulata-video"

Αυτά γράφουνε οι Δρακόπουλοι και δεν έχουνε άδικο, ούτε στα νομικά ζητήματα, ούτε στα ηθικά διλήμματα, αλλά ούτε και στα πραγματικά περιστατικά που επικαλούνται, γιατί αυτά είναι αποτυπωμένα ζωντανά και με φωτογραφίες, όπως προκυπτει και από τις ειδικές παραπομπές τους.

Ας ελπίσουμε η Πολιτεία, η Περιφέρεια και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, να μην βραδύνουν, αλλά να συντρέξουν έγκαιρα, υπεύθυνα και αποτελεσματικά ώστε να αποσοβηθούνε οι φόβοι και να αποτραπούνε νέες καταστροφές...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Η γλώσσα μας ολισθαίνει επικίνδυνα... και η σκέψη μας ανοηταίνει αναπότρεπτα!


 Image result for εικόνες δημήτρης Νατσιός


Μέρες που είναι κι ανοίγουν τα σχολεία, επίκαιρο βρίσκω το άρθο του δασκάλου Δ. Νατσιού, όπου επισημαίνει πως η γλώσσα μας μεθοδευμένα φτωχαίνει, πράγμα που οδηγεί και την σκέψη μας σε αδιέξοδο.

Κι αυτό έχει ως συνέπεια, η ζωή μας να καταβαραθρώνεται, επειδή, μη σκεπτόμενοι, συμβαίνει
  • να αδυνατούμε να αμυνθούμε αιφνιδιαζόμενοι και παραλύοντες από τις πολύπλευρες επιθέσεις που δεχόμαστε (συμφερόντων, ηθών, αρπαγής οικονομικών πόρων, παράδοσης, διεκδίκησης εδαφών, ιδιοποίηση ιστορίας), 
  • να αδυνατούμε να διαπραγματευθούμε με τους υποβλέποντες την ουσία και το νόημα της ζωής μας (εταίρους, δανειστές, πολιτικούς, χρηματιστές, τραπεζίτες), αλλά, το χειρότερο είναι, πως
  • αδυνατούμε και να προσφύγουμε στην λογική και τις δυνάμεις μας, για να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις των εχθρών μας και για να οργανώσουμε την προστασία μας, με συνέπεια
  • να εξανδραποδιζόμαστε, από ασκεψία, από αμέλεια και αμεριμνησία ή από ευήθεια! 
Οποία κατάντια!

Στό άρθρο του, γράφει ο ακούραστος και άγρυπνος δάσκαλος, για τον παλιμπαιδισμό και την αλεξία (την πενία στην διατύπωση του λόγου, στην έκφραση και, συνεπώς, στην σκέψη), που καλλιεργείται έξυπνα, μεθοδευμένα και καταλυτικά. Ανάμεσα σε πολλά, γράφει ο Δάσκαλος:

"Γιατί να μας ενδιαφέρουν οι επόμενες γενιές; Τι έκαναν ποτέ αυτές για μας;" Γ. Μαξ (κωμικός)
(...)
"Το ρήμα είναι το βασικό μέρος του λόγου. Άλλωστε και η λέξη «ρήμα» σημαίνει λόγος. ( « ...παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι» διαβάζουμε στα κατά Ματθαίον,12, 36). Γι’ αυτό και η αποπτώχευση του λεξιλογίου έχει αρχίσει από τα ρήματα. Υπάρχει μάλιστα κι ένα ρήμα, ρήμα –τσίχλα θα το ονομάζαμε, το συχνόχρηστο «κάνω». Πάρα πολλές λέξεις –σημασίες της ελληνικής έχουν υποκατασταθεί στην χρήση τους από το ρήμα «κάνω».
Να σημειώσω , σκωπτικώς και περιπαικτικώς, ότι το ρήμα «κάνω» το έχει μέσα του ο άνθρωπος εκ γενετής τρόπον τινά (κάνει μαμ και νάνι). Προφανώς ο λαός μας με την χρήση του «κάνω» επιστρέφει στις «ρίζες του, στην νηπιακή ηλικία και σκέψη, ένα είδος παλιμπαιδισμού.


[Αυτό επιμαρτυρείται και από τις πολιτικές του επιλογές. Ψηφίζει πρωθυπουργό νεανία κομμουνιστή-κουμμουνισμός, ίσον, ένας άταφος νεκρός, τυμπανιαίας αποφοράς, που κανείς στην Ελλάδα δεν τολμάει να θάψει ελπίζοντας ίσως στο θαύμα την νεκροφάνειας, κατά τον Γ. Καλλιόρη. Βεβαίως, πλην της αγραβάτωτης εμφάνισης, (....) τα άδεια στομάχια και άντερα ανήκουν σ’ όλους τους χώρους]. 

Επανερχόμεθα στο ρήμα «κάνω» και τα ...καμώματά του. Καταγράφω κάποιες περιπτώσεις. (Το αντικατασταθέν ρήμα σημειώνεται εντός παρενθέσεως). 

Έκανε (πραγματοποίησε) δρομολόγια
Κάνει (εκτελεί) ανασκαφές
Έκανε (υπέβαλε) μήνυση
Έκανε (προέβη σε) δηλώσεις
Έκανε (συγκρότησε) επιτροπή
Έκανε (κατήρτισε) πρόγραμμα
Έκανε (διετέλεσε) υπουργός
Κάνει (υπηρετεί) την θητεία του
Έκαναν (προέβαλαν) άμυνα
Κάνει (φοιτά σε) φροντιστήριο
Έκανε (υπεβλήθη σε) εγχείριση
Έκανε (προξένησε) ζημιές
Κάνει (παριστά) τον τρελό
Έκανε (ενήργησε) επιθεώρηση
Έκανε (διεξήγαγε) διαπραγματεύσεις
Έκανε (διέπραξε) έγκλημα
Έκανε (άσκησε) προσφυγή
Έκαναν (κήρυξαν) απεργία
Έκανε (συγκάλεσε) σύσκεψη
Κάνει (διδάσκεται) αγγλικά
Κάνει (παραδίδει) γαλλικά
Έκανε (πέτυχε) παγκόσμιο ρεκόρ
Έκανε (οργάνωσε) εκδήλωση
Έκανε (έχτισε) σπίτι
Έκανε (εμφάνισε) ρυτίδες.
Και ένα τελευταίο:
Έκανε (κορόιδεψε τον λαό) διάγγελμα στην Ιθάκη.


Ο κατάλογος είναι ενδεικτικός και μπορεί ο καθείς να επισυνάψει, «να κάνει» τις προσθέσεις του και όσα «κατά διάνοιαν έχει».
 

Όπως έγραψε σε κείμενό του, το 1985, ο Γ. Μπαμπινιώτης: «Χρειάζεται αλήθεια, να σημειώσουμε πως η λεξιλογική αυτή ισοπέδωση είναι, κατά κανόνα, μεταφορά στην γλώσσα μας των πολυεθνικών λέξεων do και faire, που έχουν εισαχθεί στην Ελληνική μέσα από άθλιες ως πρόχειρες κακοπληρωμένες μεταφράσεις, από ξενικές μιμήσεις και πονηρές διαφημίσεις». («Δημόσιος διάλογος για την γλώσσα», συλλογικός τόμος, εκδ. ΔΟΜΟΣ, σελ. 27).
 

Και ας προσέξουμε, αυτό το «θαυματουργό» ρήμα «κάνω», δεν καταργεί μόνο τα εντός παρενθέσεως ρήματα των ανωτέρων παραδειγμάτων, αλλά και εκείνα των οποίων παράγωγο είναι το αντικείμενο.
 

Έτσι με τα «κάνω άμυνα», «κάνω διαπραγματεύσεις», «κάνω προσφυγή» κλπ, δεν καταργούνται μόνο τα ρήματα, προβάλλω, διεξάγω, ασκώ αλλά και το αμύνομαι, διαπραγματεύομαι, προσφεύγω.
 

Αν νομίζουν κάποιοι, ότι αυτά είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ...υπερβολικά, τους παραπέμπω στον Όργουελ, στην περιγραφή της μελλοντικής γλώσσας της «Νέας Ομιλίας», από το 1948 ακόμη (Άλλαξε την σειρά των αριθμών 4 και 8 και ονόμασε το έργο του «1984»).
 

«Στον αυτοματισμό και την αχρήστευση της σκέψης, βοηθούσε και το γεγονός, ότι υπήρχε πολύ μικρή εκλογή στις λέξεις. Το λεξιλόγιο της "Νέας Ομιλίας" σε σύγκριση με το δικό μας, ήταν πολύ μικρό, και αναζητούσαν διαρκώς καινούργιους τρόπους να το λιγοστεύσουν πιο πολύ. Η "Νέα Ομιλία" διέφερε πραγματικά από όλες τις άλλες γλώσσες σε τούτο: Κάθε χρόνο γινόταν πιο φτωχή αντί να εμπλουτίζεται. Κάθε αφαίρεση που της έκαναν, ήταν κέρδος, γιατί όσο λιγότερη ευχέρεια έχει κανείς να διαλέγει ανάμεσα σε λέξεις , τόσο μικρότερος είναι ο πειρασμός να σκεφθεί. Έλπιζαν να δημιουργήσουν τελικά μία ομιλία που θα έβγαινε από το λαρύγγι χωρίς καμμιά συμμετοχή του εγκεφάλου». (μεταφρ. Ν. Μπάρτης, εκδ. Κάκτος, 1978, σελ. 305-6)...".Πηγή 

Γι' αυτά μιλούσε κι ο Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μωριά, "Προς τους Νέους" το 1838, και γι' άλλα πολλά και παρόμοια (δείτε όλον τον λόγο του εδώ), γιατί πέρα από τους μικρούς μαθητές, την ίδια ανάγκη -πλουτισμού των εκφραστικών, των στοχαστικών και γνωστικών τους μέσων-  έχουνε και οι φοιτητές των πανεπιστημίων μας.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2018

Άγει προς φως την αλήθειαν, χρόνος. Ημέρα Μνήμης Αγίου Φανουρίου


Image result for εικόνες Αγιος Φανούριοσ 

Ακόμη στην Κεφαλονιά. Τελευταίες ημέρες των διακοπών, και στον Αη Μηνά, σήμερα, στα Δρακοπουλάτα, τιμάται η μνήμη του Αγίου Φανουρίου (Δείτε εδώ για την ζωή του Αγίου). Σύσσωμη η μικρή κοινωνία των Δρακοπουλάτων και των παρορίων, παρευρίσκεται και πανηγυρίζει, κι ο καλός μας ο παπάς, τελεί την Θεία Λειτουργία έτσι που να μας βάζει στο κλίμα, όλους, όπως τόσα χρόνια ανελλιπώς κάνει και μας θυμίζει πως κάθε ημέρα της ζωής μας, ο λόγος του Θεού, μπορεί και μιλάει στην καρδιά και στην ζωή μας, χωρίς να αφήνει απέξω ακόμη και την απλή μας καθημερινότητα, αλλά ούτε και την πολύπλοκη, την ιστορική και την διαχρονική πραγματικότητα.

Πρώτη φορά στην ζωή μου,  άκουσα τόσο προσεκτικά τα αναγνώσματα τούτης της μέρας (το Αποστολικό και το Ευαγγελικό). Αλλά, δεν απόρησα που και σήμερα δεν είμαστε μόνοι μας, χαμένοι στα αδιέξοδα που άλλοι φτιάξανε για εμάς, επειδή, ανυποψίαστοι, λέγαμε πάντα "ναί", και ακολουθούσαμε άσκεφτα όλους τους συρμούς. Ιδιαίτερα, μάλιστα, καθώς διαβάζω, αυτό που είπε ο Paul Craig Roberts για την σύγχρονη γενοκτονία των Ελλήνων "The political and media coverup of the genocide of the Greek Nation began yesterday (August 20)..."(δείτε λεπτομέρειες εδώ).

Ξαναδιαβάζοντας, αργότερα μέσα στην ημέρα, το σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα (από την Επιστολή Παύλου Β΄προς  Κορινθίους, κεφ. ιβ´ εδ. 10 - 19) σημειώνω, μερικά από τα διδάγματά του, και συγκεκριμένα τις παρακάτω αποστροφές του αποστολικού λόγου, γιατί μου κάνει  ιδιαίτερη εντύπωση η γενικότητα και η αντικειμενικότητά τους. Η διδακτικότητα, η χρησιμότητα και η καταλληλότητά τους για μια αληθινή και ουσιαστική σχέση του καθενός μας με (όλους) τους άλλους ανθρώπους.  Εδώ, μια πρόχειρη σταχυολόγηση:

  • Γέγονα ἄφρων καυχώμενος 
  • οὐδὲν γὰρ ὑστέρησα τῶν ὑπερλίαν ἀποστόλων, εἰ καὶ οὐδέν εἰμι. 
  • οὐ γὰρ ζητῶ τὰ ὑμῶν, ἀλλὰ ὑμᾶς. 
  • οὐ γὰρ ὀφείλει τὰ τέκνα τοῖς γονεῦσι θησαυρίζειν, ἀλλ’ οἱ γονεῖς τοῖς τέκνοις. 
  • ἐγὼ δὲ ἥδιστα δαπανήσω καὶ ἐκδαπανηθήσομαι ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν,
  • ὑπάρχων πανοῦργος δόλῳ ὑμᾶς ἔλαβον. 
  • μή τινα ὧν ἀπέσταλκα πρὸς ὑμᾶς, δι’ αὐτοῦ ἐπλεονέκτησα ὑμᾶς; 
  • κατενώπιον τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ λαλοῦμεν· 
  • τὰ δὲ πάντα, ἀγαπητοί, ὑπὲρ τῆς ὑμῶν οἰκοδομῆς. 
Ενώ, ξαναδιαβάζοντας και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (από το Κατά Μάρκον κεφ. δ´, εδ. 10 - 23) σημειώνω κι εδώ, μερικά από τα σημεία της διδασκαλίας του Χριστού, για τους ίδιους λόγους:

  •  ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ·
  •  ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται, 
  • ἵνα βλέποντες βλέπωσι καὶ μὴ ἴδωσι, καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι καὶ μὴ συνιῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι
  • οἱ παρὰ τὴν ὁδὸν, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, εὐθὺς ἔρχεται ὁ σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν
  • οἱ (λόγοι) επὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οὐκ ἔχουσι ρίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν
  • ... οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, ... αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται.
  • οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν ἐν τριάκοντα καὶ ἐν ἑξήκοντα καὶ ἐν ἑκατόν. 
  • μήτι ἔρχεται ὁ λύχνος ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; 
  • οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ, 
  • οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον ἀλλ᾿ ἵνα ἔλθῃ εἰς φανερόν.
Ετούτα  τα λόγια, κρύβουνε πολλές από τις αλήθειες που κινούνε τον κόσμο, κι από τις αιτίες που τον διχάζουν και τον αναποδογυρίζουνε. Ο Απόστολος, ομολογεί
  • πως ήτανε άφρων, όταν καυχότανε (μήπως αναφέρεται στο γεγονός της προτέρας ζωής του, τότε που θαρρούσε πως αυτός γνώριζε τον "Νόμο και τους Προφήτες", και πως γι' αυτό ακριβώς κατεδίωκε τους μαθητές του Χριστού και τον ίδιο τον Χριστό; ή μήπως αναφέρεται στο γεγονός πως παρουσιάζεται ως απόστολος και κήρυκας της διδασκαλίας του Χριστού και προσπαθεί να πείσει ο ακροατήριό του γι' αυτό;)
  • Αλλά δεν διστάζει (ίσως αυτό να το θεωρεί  καυχησιά),  να ομολογήσει, πως νοιώθει -παρόλο που δεν υπήρξε μαθητής του Χριστού (ουδέν ειμί)- ότι με την αγάπη του στον Χριστό και την αφοσιωμένη τήρηση των εντολών του, καθόλου δεν υστερεί έναντι των "υπερλίαν αποστόλων". 
  • Διαβεβαιώνει το ακροατήριο πως δεν αποζητά να ιδιοποιηθεί τα αγαθά τους, αλλά να προσελκύσει τους ίδιους στην αγάπη του Χριστού, 
  • και πως με ευχαρίστηση θα κοπιάσει και θα καταναλώσει τις δυνάμεις του για χάρη τους,
  • καθώς νοιώθει υπεύθυνος για όλους τους ανθρώπους, κι αισθάνεται το χρέος του απέναντί τους, όπως ο γονιός για το παιδί του. Γιατί δεν συνηθίζεται να θησαυρίζουν τα παιδιά για τους γονείς, αλλά οι γονείς για τα παιδιά τους. 
  • Δηλώνει ευθαρσώς, πως με κάθε τρόπο θα επιδιώξει να τους κερδίσει, και πως ξέρει πολλούς τρόπους γι' αυτό (υπάρχων πανούργος). 
  • Αλλά όχι για να έχει προσωπικά κέρδη, αυτός και οι φίλοι του. 
  • Επειδή, ολοφάνερα, μπροστά σε όλον τον κόσμο, ενώπιον του Θεού, μιλάει για τις αλήθειες που κήρυξε ο Χριστός. 
  • Κι όλα αυτά, για το καλό όλων των ανθρώπων.
 Ενώ, στο αντίστοιχο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, ο Χριστός εξηγώντας την παραβολή στους "περί αυτόν" και στους μαθητές του, αποσαφήνιζε την σημασία που είχε ο λόγος Του, προς τον κόσμο:
  • Οι δεχόμενοι  και τηρούντες τον λόγο του Χριστού, μπορούσαν να αντιληφθούν το νόημα της Θείας παρουσίας. 
  • Ενώ οι άλλοι, μόνο συμβολικά μπορούσαν να το δούν(. Κι αυτό, δόθηκε), για να επιλέξουν ελευθέρως, εκουσίως και συνειδητά αν θα ακολουθήσουν, τελικά, τον λόγο του Θεού. 
  • Αναλύοντας την παραβολή του σπορέως ο Χριστός επισημαίνει ότι όσοι στέκονται παράπλευρα στον δρόμο της σποράς (κήρυγμα του λόγου του Θεού) δεν συγκρατούν τίποτε, γιατί έχουν περισσότερα άχρηστα κι αντίθετα ερεθίσματα. 
  • Ενώ, κι οι σπόροι/λόγοι που πέφτουν σε ταραγμένες ψυχές δεν κάνουνε ρίζες, γιατί οι ψυχές αυτές εύκολα κουράζονται, σκανδαλίζονται και ξεχνούνε. 
  • Οι σπόροι/λόγοι όμως, που πέφτουνε σε αγαθές και πιστές ψυχές, καρπίζουν ακόμη κι όταν οι άνθρωποι δυσκολεύονται λίγο, και όταν ακόμη δυσκολεύονται περισσότερο, αλλά και όταν δυσκολεύονται πάρα πολύ. 
  • Γιατί ο λόγος του Θεού είναι φως! και το φώς, όπου πέφτει, φωτίζει. 
  • Και πως όταν ανάβουμε μια λάμπα, δεν την κρύβουμε κάτω από το τραπέζι ή κάτω από το κρεββάτι. 
  • Αλλά, την βάζουμε σε μέρος περίοπτο, για να φωτίζει γύρω της. 
  • Και όλα όσα κάποτε θα συμβούν, οπωσδήποτε, θα γίνουν ολοφάνερα στον κόσμο. 
  • Τίποτε από αυτά που έγιναν δεν έμεινε κρυφό. 
  • Και τίποτε από όσα έγιναν μυστικά, δεν έμεινε απόκρυφο για πάντα.
  • Αυτά να τα ξέρετε.
 Και μετά το φτάσιμον στην Ιθάκη που έκανε, τελευταίως, ο πρωθυπουργός μας,  αναλογίζομαι όλα τούτα, και τα βρίσκω περισσότερο επίκαιρα, παρά ποτέ.

Και βρίσκω αιτία του κακού που μας μαστίζει, όλες αυτές τις πολιτικές παραπλανήσεις, τα ψέμματα, και τις υποκρισίες, και τις περιαυτολογίες και τις απειλές και τις διχαστικές προκλήσεις, και τις ρεβανσιστικές εξαγγελίες. Κι ακόμη, τις συνεχιζόμενες γλοιώδεις, τις ανεδαφικές, πολιτικές υποσχέσεις και παραπλανήσεις, και τις επαπειλούμενες σκευωρίες για την διαιώνηση της αναποτελεσμαστικής, κοσμικής και πρόσκαιρης,  εξουσίας πάνω στους ανθρώπους. Σε ανθρώπους κακοποιημένους από το ψέμμα και την πολιτική υποκρισία.

Πόση δυστυχία προκαλεί και συσσωρεύει η επιδίωξη των ανθρώπων για προβολή, επικράτηση και εξουσία, για αντιπαλότητα, διχασμό, εκμετάλλευση ή/και εξολόθρευση των άλλων!

Σημείωση (1): Ετούτο το σημείωμα είναι αφιερωμένο σε δυο αγαθές κι αξιαγάπητες ψυχούλες, που, ετούτη τη μέρα, φύγανε από τον κόσμο μας για τις ουράνιες μονές, κι αφήσανε πίσω τους αγαπημένους, που δεν λησμονούν αυτή την απώλεια από την ζωή τους, και φίλους που δεν ξεχνούνε το πέρασμα και το παράδειγμά τους.

Σημείωση (2): Εδώ παρατίθενται τα Αναγνώσματα της ημέρας:

Επιστολή Παύλου Β΄προς  Κορινθίους, κεφ. ιβ´ εδ. 10 - 19

 10 διὸ εὐδοκῶ ἐν ἀσθενείαις, ἐν ὕβρεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν διωγμοῖς, ἐν στενοχωρίαις, ὑπὲρ Χριστοῦ· ὅταν γὰρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι. 11 Γέγονα ἄφρων καυχώμενος! ὑμεῖς με ἠναγκάσατε. ἐγὼ γὰρ ὤφειλον ὑφ’ ὑμῶν συνίστασθαι· οὐδὲν γὰρ ὑστέρησα τῶν ὑπερλίαν ἀποστόλων, εἰ καὶ οὐδέν εἰμι. 12 τὰ μὲν σημεῖα τοῦ ἀποστόλου κατειργάσθην ἐν ὑμῖν ἐν πάσῃ ὑπομονῇ, ἐν σημείοις καὶ τέρασι καὶ δυνάμεσι. 13 Τί γάρ ἐστιν ὃ ἡττήθητε ὑπὲρ τὰς λοιπὰς ἐκκλησίας, εἰ μὴ ὅτι αὐτὸς ἐγὼ οὐ κατενάρκησα ὑμῶν; χαρίσασθέ μοι τὴν ἀδικίαν ταύτην. 14 Ἰδοὺ τρίτον ἑτοίμως ἔχω ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, καὶ οὐ καταναρκήσω ὑμῶν· οὐ γὰρ ζητῶ τὰ ὑμῶν, ἀλλὰ ὑμᾶς. οὐ γὰρ ὀφείλει τὰ τέκνα τοῖς γονεῦσι θησαυρίζειν, ἀλλ’ οἱ γονεῖς τοῖς τέκνοις. 15 ἐγὼ δὲ ἥδιστα δαπανήσω καὶ ἐκδαπανηθήσομαι ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν, εἰ καὶ περισσοτέρως ὑμᾶς ἀγαπῶν ἧττον ἀγαπῶμαι. 16 ἔστω δέ, ἐγὼ οὐ κατεβάρησα ὑμᾶς, ἀλλ’ ὑπάρχων πανοῦργος δόλῳ ὑμᾶς ἔλαβον. 17 μή τινα ὧν ἀπέσταλκα πρὸς ὑμᾶς, δι’ αὐτοῦ ἐπλεονέκτησα ὑμᾶς; 18 παρεκάλεσα Τίτον καὶ συναπέστειλα τὸν ἀδελφόν· μήτι ἐπλεονέκτησεν ὑμᾶς Τίτος; οὐ τῷ αὐτῷ πνεύματι περιεπατήσαμεν; οὐ τοῖς αὐτοῖς ἴχνεσι; 19 Πάλιν δοκεῖτε ὅτι ὑμῖν ἀπολογούμεθα; κατενώπιον τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ λαλοῦμεν· τὰ δὲ πάντα, ἀγαπητοί, ὑπὲρ τῆς ὑμῶν οἰκοδομῆς. 

Κατά Μάρκον κεφ. δ´, εδ. 10 - 23

10 ῞Οτε δὲ ἐγένετο κατὰ μόνας, ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν. 11 καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται, 12 ἵνα βλέποντες βλέπωσι καὶ μὴ ἴδωσι, καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι καὶ μὴ συνιῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς τὰ ἁμαρτήματα. 13 καὶ λέγει αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην, καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε; 14 ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει. 15 οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδὸν ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, εὐθὺς ἔρχεται ὁ σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν. 16 καὶ οὗτοι ὁμοίως εἰσὶν οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἳ ὅταν ἀκούσωσι τὸν λόγον, εὐθὺς μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν, 17 καὶ οὐκ ἔχουσι ρίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν· εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον, εὐθὺς σκανδαλίζονται. 18 καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, οἱ τὸν λόγον ἀκούοντες, 19 καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. 20 καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν ἐν τριάκοντα καὶ ἐν ἑξήκοντα καὶ ἐν ἑκατόν. 21 Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· μήτι ἔρχεται ὁ λύχνος ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν ἐπιτεθῇ; 22 οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ, οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον ἀλλ᾿ ἵνα ἔλθῃ εἰς φανερόν. 23 εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.