Συνέντευξη, με πάντα επίκαιρο προβληματισμό, στον Μάνο Τσιλιμίδη, προ δεκαετίας, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=ZNjBTm40ypY
Ακούστε το, οπωσδήποτε. Ο Χαριτόπουλος διδάσκει πολλών ετών "πανεπιστημιακά μαθήματα", και αγωγή του ανθρώπου και του πολίτη, Διδάσκει λογοτεχνία, ήθος, ύφος, ανθρωπιά, επιβίωση. Διαπαιδαγώγηση και πολιτισμό.
Πάει καιρός πολύς που οι λαοί "καταστάθηκαν" σε νομικούς οργανισμούς. Από τότε δηλαδή που ίδρυσαν αυτό που σήμερα λέμε "Κράτος".
Κάθε κράτος διέπεται από δικούς του νομικούς Κανόνες οργάνωσης, με πρόβλεψη για την ταυτότητά του, για τα όργανά του, για το σύνολο των ανθρώπων προς τους οποίους απευθύνεται και χάριν και υπέρ των οποίων ασκεί την εξουσία του, και για τον καθορισμό της επικράτειάς του. Δηλαδή του γεωγραφικού χώρου εντός του οποίου - και για λογαριασμό του οποίου - ασκεί τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ως μέλος της διεθνούς κοινότητας και ως η δύναμη που θα ορίζει τα εντός της επικράτειάς του ζητήματα και τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους και προς το ίδιο το κράτος.
Απαραίτητο στοιχείο σε ένα κράτος είναι, όπως ανωτέρω σημειώσαμε, ασφαλώς, και οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρεται, προστατεύει, και υπερασπίζεται.
Το σύνολο των ανθρώπων αυτών, αποτελεί τον λαό του οικείου κράτους, και μάλιστα, στο σύνολο αυτό, περιλαμβάνονται οι άνθρωποι από το ιστορικό βάθος του χρόνου έως το ατελεύτητο μέλλον, και όλοι μαζί αποτελούν το έθνος. Μιλάμε δηλαδή για ανθρώπους που συνδέονται με ένα ιδιαίτερο τρόπο, σε όλο το ιστορικό τους -ως ομάδας- διάβα, και που μπορεί κατά κατά καιρούς κάπως να μεταλλάσσεται, αλλά δεν διαλύεται η ομάδα ανθρώπων ως φορέας του κοινού ιδιαίτερου τρόπου. Και πάντως, αυτός ο ιδιαίτερος τρόπος, ασφαλώς, διαφέρει από έθνος σε έθνος.
Σήμερα, υπάρχουν νομικές δομές-θεσμοί που διέπουν τις σχέσεις των κρατών μεταξύ τους (διεθνές δίκαιο), όπως ακριβώς υπάρχουν και οι θεσμοί που ρυθμίζουν τα εσωτερικά ζητήματα των κρατών.
Το Σύνταγμα, συνιστά τον Καταστατικό Χάρτη κάθε Χώρας, και σε αυτό περιέχονται Κανόνες αυξημένης τυπικής ισχύος, που ορίζουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής εξουσίας, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας. Κανόνες για τους σκοπούς που επιδιώκει κάθε κράτος, και για τις υποχρεώσεις του κράτους έναντι των πολιτών. Κατευθυντήριοι κανόνες για τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους και των σχέσεών τους με το κράτος.
Η νόμιμη εξουσία έθεσε τους κανόνες, γιατί αυτήν εμπιστεύτηκαν οι λαοί για να προβεί στις επί μέρους νομικές ρυθμίσεις. Αλλά μια εξουσία ποτέ δεν δίδεται εν λευκώ. Υπάρχει υπό την αίρεση της αφαίρεσής της από τον ίδιο τον λαό που την έδωσε. Και ο λαός μπορεί να την αφαιρέσει όταν κρίνει πως είναι αναγκαίο! Όταν κρίνει πως πια, η άσκηση της εξουσίας δεν γίνεται κατά τον συμπεφωνημένο τρόπο, ή ότι έχει παρεκκλίνει από τις αναληφθείσες πολιτικές δεσμεύσεις, ή όταν ασκείται δεσποτικά και αυταρχικά, ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο συντρέχει ανά περίπτωση.
Οι πολιτικοί στις μέρες μας, φαίνεται να θεωρούν πως χρίστηκαν εκλεκτοί κι αναντικατάστατοι, με μονιμότητα και με την δυνατότητα, προκλητικά, ακόμη και να μας αγνοούν!
Πολιτευτές, αναποτελεσματικά και ιδιοτελώς επί μακρόν πολιτευόμενοι, έγιναν γνωστοί και καθεστωτικοί σε μια δημοκρατική χώρα που έχει ήδη επιλέξει να καταργήσει θρόνους και μοναρχικά οφφίτσια!
Αυτοί, και μόνον αυτοί μπορούν εν τοις πράγμασιν να καταλύουν το κράτος με τις ιδιοτελείς και τις φωτογραφικές μεθοδεύσεις, την κατάχρηση εξουσίας, την υπέρβαση των ορίων της εξουσίας τους, την περιφρόνηση των ορίων του νόμου, την περιφρόνηση των σκοπών του κράτους, την περιφρόνηση των πολιτών, και πάνω από όλα με την δικαστική τους ατιμωρησία και ασυλία για τα ατοπήματά τους, τα αδικήματά τους, τις παραβάσεις και τις ρητορικές τους, με τις οποίες παραπλανούν τον λαό και τον αποπροσανατολίζουν.
Παρ' όλα αυτά ειπώθηκε πως οι έντονες διαμαρτυρίες των πολιτών συνιστούν κατάλυση του κράτους!
Αλήθεια το σκεφτήκαμε όλοι μας, πολιτικοί και πολίτες,
Αν δεν είναι γνωστό, πρέπει να σημειώσουμε ότι το Σύνταγμά μας, προβλέπει
Η κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων αφορά τα καθέκαστον πρόσωπα και η άσκησή τους εναπόκειται στα ίδια τα πρόσωπα.
Η κατοχύρωση όμως των κοινωνικών δικαιωμάτων, αφορά την υποχρέωση της Πολιτείας να εξασφαλίζει την εκπλήρωση των δικαιωμάτων αυτών και την δυνατότητα ικανοποίησης για κάθε πολίτη.
Η συνταγματική θέσπιση της υποχρέωσης και η εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής, εκ μέρους της Πολιτείας, αποτελούν την βάση για την δημιουργία και την ισχύ της αρχής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς την Πολιτεία.
Δεσμεύσεις της Πολιτείας μη εκπληρούμενες προς όφελος των πολιτών, διαταράσσουν και -αναλόγως της έκτασης της πολιτειακής ασυνέπειας- αίρουν την αρχή της εμπιστοσύνης των πολιτών, και έτσι, επέρχεται έως και απόλυτη δυσαρμονία στις σχέσεις Κράτους-πολιτών.
Η διαμαρτυρία των πολιτών (για την ασυνέπεια του κράτους απέναντί τους) δεν συνιστά κατάλυση του κράτους, αλλά νόμιμο δικαίωμα αντίστασης στην κρατική ασυνέπεια και διεκδίκηση εκπλήρωσης των δεσμεύσεων της Πολιτείας.
Και δεν θα μπορούσε η διαμαρτυρία των πολιτών να συνιστά κατάλυση του κράτους, διότι οι πολίτες δεν είναι επιφορτισμένοι με την οργάνωση του κράτους και την εκπλήρωση των σκοπών του, αλλά για το έργο αυτό επιφορτισμένη είναι η εκάστοτε αναδεδειγμένη μέσω εκλογών Κυβέρνηση ζητώντας από τα αρμόδια όργανα του Κράτους την συνδρομή τους, όταν χρειάζεται.
Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση θα πρέπει να ασκεί τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητές της, με Συνταγματικό και δημοκρατικό τρόπο, και στο πλαίσιο της εντολής που λαβαίνει από τους εκλογείς.
Πάντως, οι πολίτες διαθέτουν πέραν της διαμαρτυρίας, και το δικαίωμα της αντίστασης -ως ύστατη εκδήλωση- για την προστασία του υπέρτατου πολιτικού αγαθού, που είναι η τήρηση του Συντάγματος και η προστασία του Πολιτεύματος.
Η εκάστοτε Κυβέρνηση, λοιπόν, όταν κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων και των εξουσιών της αποκλίνει από τις προβλέψεις και τους περιορισμούς του Συντάγματος, ή όταν δεν εκπληρώνει τους Συνταγματικώς καθοριζόμενους σκοπούς του Κράτους, και ιδίως όταν ανέχεται την προσβολή και την καταπάτηση του Εθνικού και του δημοσίου συμφέροντος, άνευ ετέρου, αυτή η ίδια καταλύει το Σύνταγμα και το Κράτος.
Αλλά, συμβαίνει, και η κατάλυση του Κράτους να γίνεται κραυγαλέως και απαραδέκτως ανεκτή συχνά, και ιδιαιτερα όταν ανενόχλητα αποσκοπείται από ομάδες δικαιωματιστών, ή άλλες, με πολιτικά τάχα, κριτήρια, οργανωμένες ή μη, που επιδιώκουν ανεπαίσθητα, ή με την βία, την αδιαφορία, ή την μεθοδευμένη διείσδυση σε κρατικές δομές, να διασπάσουν τον κοινωνικό ιστό, να αλλάξουν τα κοινωνικά προτάγματα, ή/και να επιφέρουν σύγχυση και ανωμαλία στην κανονική ζωή και στην κανονική λειτουργία του Κράτους, αλλά και των οργάνων του, για ίδιον όφελος!
Ανοιχτό παραμένει το ερώτημα, πώς θα χαρακτηρίζαμε το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα στην πατρίδα μας πολιτικά κόμματα που χρημάτισαν στο παρελθόν και εξακολουθούν και στο παρόν να είναι εξουσία και διαχειριστές του τόπου, που είναι κακοί οφειλέτες, υψηλών, χρονιζόντων και ανεξόφλητων δανείων, ενώ από εμάς τους πολίτες ζητείται η έγκαιρη τακτοποίηση των πάσης φύσεως οφειλών μας, αλλιώς μας επιφυλάσσεται σοβαρό και δραματικό τίμημα; Αυτοί δεν έχουν καταλύσει τους σκοπούς του Κράτους και την συνταγματική νομιμότητα;
ΣΥΝΤΟΜΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
Κυριακή Βαΐων βράδυ
Που είναι οι καρποί μας.
«Και εξηράνθη παραχρήμα η συκή» (Ματθ. 21,19)
ΑΠΟΨΕ, αγαπητοί μου, είναι ή αρχή της αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Αρχίζουν υπέροχες ακολουθίες, οι πιο κατανυκτικές του έτους. Πρέπει κανείς να ‘νε από πέτρα, για να μην αισθάνεται αυτά πού ψάλλει ή Εκκλησία. Δεν θα ερμηνεύσω κάποιο από τα τροπάρια. Θα πω λίγα λόγια πάνω στο ευαγγέλιο, στην αρχή του ευαγγελίου, πού διηγείται ένα περίεργο θαύμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. είναι το θαύμα της ξηρανθείσης συκής. Υπό ποίας συνθήκας έγινε το θαύμα αυτό;
Ό Χριστός μας, όπως ακούσαμε το πρωί, ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα. Κι ό λαός, πού είχε μάθει ότι ανάστησε το Λάζαρο, τον υποδέχθηκε με πρωτοφανείς εκδηλώσεις• έστρωναν τα ρούχα τους, έκοβαν κλαδιά και τα έσειαν, και τα παιδιά φώναζαν «Ωσαννά, ευλογημένος ό ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου…» (Ίωάν. 12,13). Μεγάλη τιμή και δόξα.
Το βράδυ όμως ό Χριστός δεν κοιμήθηκε στα Ιεροσόλυμα. Γιατί; Διότι μέσα στην πόλη υπήρχαν γραμματείς και φαρισαίοι, πού ζητούσαν ευκαιρία να τον εξοντώσουν. Μα ή ώρα του Χριστού δεν είχε έρθει ακόμα. Για αυτό, μόλις βασίλεψε ό ήλιος, πήρε τους μαθητές του και βγήκε έξω από την πόλη. Πήγε στη Βηθανία, κ’ εκεί πέρασε τη νύχτα. Την άλλη μέρα, μόλις βγήκε ό ήλιος, ξεκίνησε με τους μαθητάς του πάλι για τα Ιεροσόλυμα. Στο δρόμο πείνασε και πάνω στη δημοσία οδό είδε μια συκιά (οι συκιές ευδοκιμούν στην Παλαιστίνη, και τα σύκα εκεί βγαίνουν πολύ πρώιμα). Πλησίασε και άπλωσε τα άχραντα του χέρια στα κλαδιά, για να βρει σύκο να φάει. Δέ’ βρήκε ούτε ένα. Και τότε, λέει το ευαγγέλιο, είπε στη συκιά• «Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα», ποτέ σου πια να μην καρπίσεις. Και —ω του θαύματος— αμέσως τα πράσινα φύλλα κιτρίνισαν, τα κλαδιά και ό κορμός στέγνωσαν, ως και ή ρίζα νεκρώθηκε• «Εξηράνθη παραχρήμα ή συκή» (Ματθ. 21,19-20).
Διαβάζοντας αυτά μερικοί σκανδαλίζονται. Μα τι κακό έκανε το δέντρο, λένε, και ξέσπασε πάνω του ή οργή του Χριστού; Τι έχουμε ν’ απαντήσουμε σ’ αυτούς, πού παίρνουν κόσκινο και κοσκινίζουν τη ζωή του Χριστού για να βρουν κάποιο ψεγάδι να τον κατηγορήσουν;
Ό Χριστός δεν ήταν μόνο άνθρωπος, ήταν και Θεός. Ως Θεός είναι Θεός δικαιοσύνης, «ήγάπησε δικαιοσύνην» (βλ. Ψαλμ. 44,Ι Έβρ. 1,9). Όλα όσα κάνουν οι άνθρωποι εδώ στη γη, τα βλέπει, τα γνωρίζει λεπτομερώς• και τιμωρεί μεν το κακό, αμείβει δε το αγαθό. «Εστί δίκης οφθαλμός, ός τα πάνθ’ ορά». Άλλα ό Χριστός, όταν ήρθε εδώ στη γη, δεν παρουσιάστηκε ως Θεός δικαιοσύνης, «Θεός εκδικήσεων» (Ψαλμ. 93,1), όπως στην Παλαιά Διαθήκη, πού εκεί κάθε αμαρτία ετιμωρείτο αμέσως και κεραυνοβόλως. Απόδειξης• όταν ό Χριστός θέλησε να πάει σε μια πόλη και οι κάτοικοι της δεν τον δέχτηκαν να κήρυξη, δύο μαθηταί του οργίστηκαν και είπαν —Κύριε, θέλεις να πούμε να πέση αστροπελέκι να τους κάψει; Και ό Χριστός απήντησε• —«Ουκ οίδατε ποίου πνεύματος έστε υμείς…», δέ’ γνωρίζετε με ποιο πνεύμα ήρθα στον κόσμο• δεν ήρθα να καταστρέψω τον κόσμο, αλλά να τον σώσω (Λουκ, 9,55-56). Δόξα τη μακροθυμία του Κυρίου! Και όταν σταυρώθηκε, μπορούσε άπ’ το σταυρό να κουνήσει μόνο το δαχτυλάκι του και να γίνη ή γη κάρβουνο. Δεν το έκανε διότι ήρθε, για να σώσει τον κόσμο.
Άλλ’ ενώ στην επίγεια ζωή του ό Χριστός ήταν όλο αγάπη και έλεος, εν τούτοις δεν έπαυσε να είναι και Θεός δίκαιος. Και έχουμε δύο περιστατικά πού το αποδεικνύουν. Το ένα είναι όταν πήγε στη χώρα των Γαδαρηνών. Οι Γαδαρηνοί, φιλάργυροι και πλεονέκτες, έτρεφαν χοίρους παρά την απαγόρευση του Μωσαϊκού νόμου• και ό Χριστός επέτρεψε στα δαιμόνια να μπουν στους χοίρους, και το κοπάδι τους πνίγηκε στη λίμνη. Έτσι ό Χριστός και έδειξε ποιος είναι, και τιμώρησε τη φιλαργυρία και πλεονεξία τους.
Το άλλο περιστατικό είναι το σημερινό, ή ξηρανθείσα συκή. Γιατί εξήρανε ό Χριστός τη συκιά; Ό άνθρωπος μοιάζει με δέντρο, ζωντανό δέντρο. Όπως το δέντρο έχει ρίζες, ρουφάει νερό και φτιάχνει καρπούς, έτσι κι ό άνθρωπος έχει ρίζες – και αλίμονο αν οί ρίζες κοπούν. Οί ρίζες του ανθρώπου δεν είναι στη γη• είναι στον ουρανό, από κει αντλεί χυμούς. Για αυτό ένας νεώτερος φιλόσοφος είπε, ότι ό άνθρωπος είναι κυρίως μεταφυσικό όν. Απόδειξης, ότι και ό πιο υλιστής κάποτε σκέπτεται• —Όταν πεθάνω Τι θα γίνω; πού θα πάω;… Και όπως το δέντρο κάνει καρπούς, έτσι και ό άνθρωπος έχει χρέος να φέρει καρπούς, καρπούς «του Πνεύματος», δηλαδή αρετές. Ποιες αρετές; Ανοίξτε την προς Γαλατάς επιστολή (κεφ. 5, στίχ. 22), να δείτε εκεί εννέα καρπούς• πρώτος ή αγάπη, και ακολουθούν χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστης, πραότης, εγκράτεια. Αυτά καλείται να καλλιεργήσει ό Χριστιανός, έχων ρίζα άθάνατον τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Ή συκιά πού εξήρανε ό Χριστός είναι σύμβολο του ανθρώπου πού δεν κάνει καρπούς του Πνεύματος. Κι όπως εκείνη ξεράθηκε, έτσι κι αυτός θα τιμωρηθεί
Άλλα ή συκιά είναι ακόμα σύμβολο και ενός ολοκλήρου λαού, του Ιουδαϊκού λαού. Τι ήτο ό Ιουδαϊκός λαός; Ένα δέντρο, πού ό Θεός το φύτευσε σε μια γη «ρέουσα μέλι και γάλα» (Εξ. 3,8,17 κ.ά.), το πότισε και το λίπανε. Του έστειλε πολλές και μεγάλες ευεργεσίες, μεγάλους άνδρες, και έπρεπε το δέντρο αυτό να παραγάγει γλυκείς καρπούς. Αντί όμως αυτών το Ιουδαϊκό έθνος παρουσίασε αγκάθια και τριβόλια’ κι αντί να σκορπάει την αγαθοσύνη, διέπραξε μέσα στα Ιεροσόλυμα το μεγαλύτερο έγκλημα των αιώνων, σταύρωσε το Θεάνθρωπο τη Μεγάλη Παρασκευή. Έκτοτε κάποια κατάρα κυνηγάει τους Ισραηλίτες. Τιμωρεί ό Θεός. Δεν πέρασαν σαράντα χρόνια από τη μέρα πού είπε ό Χριστός την παραβολή της ξηρανθείσης συκής, και τα Ιεροσόλυμα πολιορκήθηκαν στενά από τις ρωμαϊκές λεγεώνες του Τίτου.Οι Ρωμαίοι μπήκαν στην πόλη, κατέστρεψαν το ναό του Σολομώντος και το πραιτόριο του Πιλάτου, έκαψαν τα ανάκτορα του Άννα και Καϊάφα, έπιασαν πλήθος αιχμαλώτους και τους πουλούσαν στα σκλαβοπάζαρα. «Τριάντα φλωριά πώλησαν οι Εβραίοι τον Χριστόν μας, τριάντα εις το φλωρί πώλησε ό Χριστός μας χίλιες χιλιάδες Εβραίους», λέει ό άγιος Κοσμάς ό Αιτωλός (σ. 197). Πουλούσαν γυναίκες και παιδιά στην αγορά αντί ενός δηναρίου, παρακαλώ, μια δραχμή. Οι δε άντρες σταυρώθηκαν. Τόσο πολλοί ήταν οι σταυροί, λέει ή ιστορία, ώστε δεν υπήρχε πλέον ξύλο στο δάσος για να σταυρώσουν άλλους. Έτσι το «Μηκέτι εκ σου καρπός γένοιτο εις τον αιώνα» πραγματοποιήθηκε. Συμβολικώς ενήργησε ό Χριστός -αντί να χτυπήσει άνθρωπο, χτύπησε ένα δέντρο άψυχο, για να μας δώσει το δίδαγμα.
Αδελφοί μου, τελείωσα. Θα ήθελα απόψε πού θα πάτε στα σπίτια σας, μπροστά στην εικόνα του Νυμφίου, να θέσετε ένα ερώτημα στον εαυτό σας• Εγώ, ό καθένας από μας, Τι είμαι; Είμαι δέντρο καρποφόρο; έχω να παρουσιάσω καλά έργα;… Και μπορούμε να παρουσιάσουμε καλά έργα, μάλιστα τις άγιες αυτές ήμερες πού πρέπει να θυμηθούμε φτωχούς και αρρώστους. Εξέτασε Τι είσαι, συκιά με σύκα, ή σαν αυτή πού καταράστηκε ό Χριστός;
Ας εξετάσουμε τον εαυτό μας και ως έθνος. Τι καρπούς έχει ή Ελλάς; Κάποτε είχε εκλεκτούς καρπούς. Τώρα βγάζει αγκάθια και τριβόλια, απίστους και άθεους και βλάσφημους, και υπάρχει φόβος τιμωρίας. Θα πεινάσουμε, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι και το νερό νεράκι. Είμεθα όλοι δέντρα άκαρπα, άντρες, γυναίκες, παιδιά, ιερωμένοι, αρχιερείς, άρχοντες, μικροί και μεγάλοι. Θα εορτάσουμε το Πάσχα στην εκκλησία, άλλ’ όταν βγούμε έξω είμεθα ειδωλολάτρες και αντίχριστοι, και θ’ ακουστή ή φωνή – τίνος; Όχι του αμαρτωλού επισκόπου Αυγουστίνου, άλλα ή φωνή Ιωάννου του Βαπτιστού, πού λέει• «Ποιήσατε καρπούς άξιους της μετανοίας…Πάν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Λουκ. 3,8-9) δέντρο πού δεν κάνει καρπό, είναι για τσεκούρι και φωτιά.
Ας παρακαλέσουμε όλοι, να δώσει ό Θεός δια των πρεσβειών της ύπεραγίας Θεοτόκου να γίνουμε δέντρα καρποφόρα, προς δόξα του αγίου του ονόματος• αμήν.
Κάθε μέρα αναδύονται νέες ιδέες με πολιτική χροιά. Οι πολιτικοί της γηραιάς ηπείρου δεν στερούνται φαντασίας και τόλμης. Αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους μετερχόμενοι διάφορα μέσα και πρωτότυπες, αλλά και τόσο προφανώς εξειδικευμένες μεθόδους, προκειμένου να τους εξαφανίσουν! Τους σφυροκοπούν, όχι μόνο για την πρόληψη του κακού (για να μην τον έχουν μπροστά τους και να τους ελέγχει), αλλά και κατασταλτικά, αφού εκλεγεί!
Οι πολιτικοί που δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, δηλ. αυτοί που είναι αναποτελεσματικοί, και για τον λόγον αυτόν φοβούνται την νέα επομένη ημέρα των εκλογών, φροντίζουν να εξαφανίσουν από τον εκλογικό χάρτη κάθε αντίπαλο που θα μπορούσε να τους θέσει εκποδών ή να θέσει σε κίνδυνο την μονοκρατορία τους!
Οι σωτήρες μας σκεφτήκανε -για το καλό μας!- να καταστήσουν την ηλεκτρική ενέργεια χρηματιστηριακό αγαθό, κι εμείς αγοράζουμε χρυσάφι, λές και είμαστε εφοπλιστές!
Όπως είχανε σκεφτεί - για το καλό μας, πάλι- να μας εμβολιάσουν όλους με το ζόρι, με φάρμακα πειραματικά και ανεξερεύνητα στο βαθμό που θα ώφειλαν, για τα οποία εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι ήταν βλαπτικά, κι είπανε τόσα ψέμματα, που θα έπρεπε να ντρέπονται!
Τώρα σκέφτονται να περιορίσουν την χρήση του διαδικτύου για τους ανήλικους, ενώ αστυνομεύουν και την ελευθερία της έκφρασης των ενηλίκων!
Ενοχλεί φαίνεται η ελεύθερη έκφραση και θα αντιμετωπιστεί κι αυτή ριζικά! Μάλλον, θα παραμείνει μια απλή και ανέκφραστη επιθυμία και ένα απατηλό όνειρο. Κι έτσι δεν θα ακούγονται διαμαρτυρίες, αιτήματα και ενστάσεις κατά της πολιτικής που εφαρμόζεται.
Όταν κάποιος άνθρωπος εμφανώς ψεύδεται και εκφράζεται με άσχημο τρόπο, αυτό γίνεται είτε γιατί δεν έμαθε γράμματα (και για αυτό φταίει το σχολείο που του παρείχε η Πολιτεία), είτε επειδή δεν καλλιεργήθηκε ως άνθρωπος και ως πολίτης. Και για αυτό φταίνε, αφ' ενός η διαπαιδαγώγηση από το σπίτι του και αφ' ετέρου το παράδειγμα που προσφέρει η Πολιτεία με τον βίο και την πολιτεία των αρχόντων της.
Δηλαδή,
τότε δεν παρέχεται καλό παράδειγμα και πρότυπο για τους πολίτες
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μας άφησαν πολλές υποθήκες, αλλά εμείς σήμερα κωφεύουμε, γιατί έχουμε καταργήσει την παράδοση και την ιστορία μας. Παρακαταθήκη σημαντική απετέλεσε το "άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήσει", καθώς και το "αρχή άνδρα δείκνυσι" και το Ευαγγελικό "Εί τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος" το οποίο εμπεριέχει την σημασία και το περιεχόμενο των έργων του εκλεγμένου αντιπροσώπου μας, και το οποίο απέχει πολύ από αυτό που συμβαίνει στην πράξη! Ο εκλεγμένος από εμάς, αντιπρόσωπός μας, θεωρεί ότι από την στιγμή που τον εκλέξαμε, δεν μας χρειάζεται πια, και ότι μπορεί πλέον να μας περιφρονεί, να μας περιγελά, να μας τιμωρεί, να μας απειλεί, να μας εκβιάζει, να επιδεικνύεται, να μας επιβάλλεται, να παρανομεί, να ψεύδεται, και τόσα άλλα που τα βλέπουμε μπροστά μας κάθε μέρα!
Αλλά, όταν είναι να ξαναγίνουν εκλογές, θα ξαναμοιράσουν καθρεφτάκια και χάντρες και θα θυμηθούν να μας ξαναπροστατεύσουν από την ενδεχόμενη εξαπάτησή μας, την οποία θα αποπειραθούν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι!
Η εξαπάτηση των εκλογέων, τους απασχολεί μόνο όταν κινδυνεύει η άποψη και η καρέκλα τους. Και, πάντως, όχι όταν την μετέρχονται οι ίδιοι.
Οι γειτονιές έχουν αλλάξει!
Παλαιότερα χαιρετούσαμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο, και λέγαμε τα νέα μας με εγκαρδιότητα και χαμόγελα. Άλλοτε με στενοχώρια. Σήμερα σε χαιρετάνε στο δρόμο άγνωστοι άνθρωποι, που σου παρουσιάζονται ως γνωστοί! Και αυτό το κάνουν ιδιοτελώς!
Βλέπετε, το ψέμμα, είναι πια τόσο διάχυτο γύρω μας, που το συνηθίσαμε και το θεωρούμε δεδομένο, προφανές και ακίνδυνο!
Σήμερα, εντυπωσιάστηκα από την εγκαρδιότητά μιας νεαρής γυναίκας, που ήταν με τον συνοδό της μέσα σε ένα σταματημένο αυτοκίνητο, και κορνάρησαν για να με χαιρετήσουν, αμέσως μόλις ξεπρόβαλα από την γωνία του δρόμου. Η κυρία, απευθύνθηκε σε μένα προσωπικά, και μου συστήθηκε ως η κυρία Ε. από το κομμωτήριο! Προς στιγμήν σάστισα. Όχι γιατί μου ήταν παντελώς άγνωστη, αλλά γιατί από την φύση μου έχω το προνόμιο να μην χρειάζομαι κομμωτήριο, παρά μόνο μερικές φορές το χρόνο, και μόνο για να περιορίσω την κόμη μου. Επί πλέον, η κυρία που με φροντίζει δεν έχει βοηθό!
Αυτή όμως, επέμενε πως ήταν γνωστή μου, πως με γνώριζε καλά, και γι' αυτό μου συστήθηκε συγκεκριμένα! Έτεινε το χέρι της για χειραψία σαν να μου ζητούσε να της δώσω και το δικό μου. Της έδωσα το χέρι μου, από ευγένεια, επεξεργαζόμενη παράλληα, με τη σκέψη μου, την φυσιογνωμία της και καθώς τα χέρια μας είχαν μπλεχτεί στη χειραψία, η κυρία ψηλάφησε τον καρπό του χεριού μου!
Ταράχτηκα, τραβήχτηκα προς τα πίσω, γιατί αμέσως κατάλαβα πως η κυρία δε με γνωρίζει καθόλου, κι ότι απλώς ήθελε να διαπιστώσει αν στον καρπό μου φορούσα κάποιο κόσμημα, κάποιο τιμαλφές!
Τραβήχτηκα και της είπα, "τώρα είμαι βεβαία πως δεν σας γνωρίζω"!
Ο οδηγός γκάζωσε απότομα, κι έφυγαν αστραπιαία!
Καινούργιος τρόπος για να σε κλέβουν με "αγάπη και προσήνεια"! Τέλειοι για καριέρα σύγχρονου παλαιο-πολιτικού!
Διηγήθηκα την περιπέτεια μου σε φίλους της γειτονιάς, και έκπληκτοι μου επιβεβαίωσαν ότι πάρα πολλά κρούσματα τις τελευταίες μέρες έχουν σημειωθεί στην γειτονιά μας.
Τα ήθη έχουν αλλάξει σημαντικά!
Η κλοπή, με βία ή χωρίς βία, έχει γίνει πια της μόδας! Δεν υπάρχει ενδοιασμός για να σου αρπάξουν ό,τι μπορούν!
Αυτά τα φαινόμενα πολλαπλασιάζονται, και κινδυνεύουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αντισταθούν, ή δεν μπορούν να αντιληφθούν αμέσως την παγίδα, λόγω ηλικίας ή λόγω σωματικής αδυναμίας.
Δεν είναι μόνο πως κινδυνεύεις από ανθρώπους που εύκολα μπορούν να σε εκμεταλλευτούν, είναι πως οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι πια, λίγοι!
Το φαινόμενο με κάνει να σκέφτομαι πως είναι σημάδια της εποχής, δηλαδή σημάδια της παρακμής που διέπει κάθε όψη του βίου μας.
Όταν ο γείτονας σου είναι κάθε μέρα κι ένας νέος άγνωστος,
Όταν οι τιμές ληστρικά ανεβαίνουν κάθε μέρα στα αγαθά πρώτης ανάγκης,
Όταν κάποιος σε χαιρετά με ιδιοτελή οικειότητα,
Όταν ο πολιτικός υπόσχεται ψευδώς ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα προκειμένου να υφαρπάσει την ψήφο σου,
Όταν ο καταχραστής της εξουσίας θεσπίζεται να παραμένει ακαταδίωκτος και ατιμώρητος,
Όταν οι πολιτικοί αντίπαλοι εξοντώνονται από το σύστημα προκειμένου να μην ακουστούν,
Όταν τα αποδεικτικά στοιχεία του εγκλήματος αποκρύπτονται,
Όταν οι δικαστικές διαδικασίες καταστρατηγούνται,
Όταν οι ένοχοι απαλλάσσονται γιατί βρίσκεται ο τρόπος να διαφύγουν την τιμωρία,
Όταν τα κόμματα χρωστούν ένα δισεκατομμύριο ευρώ για να λειτουργούν οι μηχανισμοί τους και να συντηρούν τα προνόμια των μελών τους
Όταν πολιτικοί μαθουσάλες μονοπωλούν αναποτελεσματικά, αδιέξοδα και θλιβερά την πολιτική ζωή της χώρας, παραμερίζοντας κάθε νέα φωνή και όραμα,
Τότε
Ο άμοιρος πολίτης μετέρχεται αξιοκατάκριτα και αξιόποινα με μέσα για να ποριστεί το πενιχρό όφελος που του είναι απαραίτητο! (παλιά λέγανε "γίναμε ψεύτες και κλέφτες για τον επιούσιο").
Ο ανήθικος πολίτης δεν έχει ενδοιασμούς για τις μεθόδους που θα εφαρμόσει προκειμένου να βλάψει τον συνάνθρωπό του. Ο ένας βλέπει τον άλλο ως εχθρό και νοσφιστή των πόρων του! (σήμερα συμβαίνει οι άνθρωποι να γίνονται ψεύτες και κλέφτες όχι για τον επιούσιο μόνο, αλλά -μιμούμενοι την επικρατούσα πολιτική συμπεριφορά και ατμόσφαιρα- και για τον παραπανίσιο!).
Ο απαίδευτος πολίτης αδυνατεί να διακρίνει ανάμεσα σ’ αυτό που θέλει, και σε εκείνο που δεν επιτρέπεται να πράξει σε βάρος των άλλων.
Ο εγκληματίας πολίτης, αδιαφορεί για την βλάβη των άλλων, κι έχει και τα μέσα να βλάπτει τους άλλους, χωρίς κανένα τίμημα για την παραβατικότητα και την αντικοινωνικότητά του!
Και η Πολιτεία,
Η οποία είναι -από το Σύνταγμά μας- υποχρεωμένη να μας παρέχει μια ζωή σε ασφάλεια και δικαιοσύνη, αδιαφορεί για την αταξία που υπάρχει στα σπλάχνα της κοινωνίας, και
ακυβέρνητη ουσιαστικά, συντηρεί και τρέφει το σύστημα που την κρατάει όρθια.
Δεν χρειαζόμαστε μια τέτοια πολιτεία!
Χρειαζόμαστε μια Πολιτεία που θα
δίνει τον τόνο για το πνεύμα που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις των
πολιτών μεταξύ τους, και τις σχέσεις τις δικές της προς τους πολίτες της.
Η παιδεία καθεύδει και η Πολιτεία ονειροβατεί.
Το Σύνταγμα ορίζει (στο άρθρο 16) ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να διδάσκει τους πολίτες της να γίνουν σωστοί Πολίτες και Έλληνες! Δεν είναι υποχρέωση της Πολιτείας να δίνει πτυχία, είναι υποχρέωσή της να παράγει τις μελλοντικές γενιές Πολιτών, και να υποστηρίζει την ζωή τους (των πολιτών) και την Πατρίδα, σε πνεύμα ελευθερίας ισότητας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.
Το είδατε να συμβαίνει;
Αποτύχαμε φίλοι!
Συνιστούν, αλήθεια, τα δικαιώματα των πολιτών τους πιο ισχυρούς λόγους που μπορούμε να αντιτάξουμε σε κάθε καταπίεση;
Στους καιρούς που ζούμε, ασφαλώς όχι! Και τούτο, διότι οι σύγχρονες εξουσίες έχουν αλλάξει τους όρους του παιχνδιού που μέχρι τώρα γνωρίζαμε. Τώρα, αόρατες δυνάμεις αποφασίζζουν για το πως θα σκεφτόμαστε, για το τί θα προτιμούμε, για το πώς θα ζούμε και ως προς το τί θα μας αρέσει!
Στους "καιρούς covid" το ενδεχόμενο νόσησης ανεμβολίαστου είναι κοινωνικά επίμεμπτο, ενώ η νόσηση εμβολιασμένου είναι ανύπαρκτο γεγονός, επειδή η αλήθεια αποκρύπτεται. Κάποτε, κάποιοι αγωνίζονταν για το δικαίωμα στην ευθανασία, τώρα, παραγνωρίστηκε το δικαίωμά μας ακόμη και το να ζήσουμε, έστω και ως ασθενείς...
Στους καιρούς μας,
φαίνετααι, πως η μόνη ελευθερία που διαθέτουμε ως πολίτες, είναι η
ελευθερία επιλογής του φύλου μας, αν αποφασίσουμε να το αλλάξουμε.
Η
άποψη της πλειοψηφίας των πολιτών δεν αποτελεί πια την ουσία της
Δημοκρατίας. Συχνά, ακούμε από "προοδευτικούς" κύκλους για την τυραννία της πλειοψηφίας,
απέναντι στην οποία οι μειοψηφίες, αγωνίζονται και σιγά σιγά οι κύκλοι
αυτοί εξασφαλίζουν προνόμια, με μια ερμηνευτική που διαστέλλει την
έννοια της δημοκρατίας, έτσι ώστε όλες οι μειοψηφικές θέσεις/εκφράσεις
να έχουν την ίδια πολιτική βαρύτητα, και καμμιά φορά να υπερισχύουν των
πλειοψηφικών γνωμών.
Αυτό ασφαλώς, σημαίνει ότι το κίνημα των δικαιωματιστών, εκτιμά ως τυραννική την κοινή λογική και την κοινή συνισταμένη που χαρακτηρίζει την κοινωνία και παρεμβαίνει για να αλλάξει την προοπτική της κοινωνίας. Ίσως, απλώς και για να προκαλέσει σύγχυση, ώστε να βρεί κατάλληλο έδαφος για την πραγματοποίηση άλλων απώτερων σκοπών του.
Το αξιοπερίεργο δεν είναι αυτό. Ο καθένας φροντίζει για τα αιτήματά του. Το αξιοπερίεργο είναι που οι κυβερνήσεις υιοθετούν αυτήν την ατζέντα, ασχέτως του πολιτικού προσήμου τους. Και βλέπουμε διαφορετικής ιδεολογίας πολιτικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς να φέρονται με τον ίδιο τρόπο και να διαπράττουν έναντι της κοινωνίας και της χώρας τα ίδια ατοπήματα.
Κι ενώ όλοι οι υποψήφιοι κομματικοί και πολιτικοί σχηματισμοί, όταν επίκεινται εκλογές, μας υπόσχονται ότι θα μας παράσχουν την μέγιστη προστασία των δικαιωμάτων μας, αμέσως μόλις αναλάβουν την εξουσία, αρχίζουν μια ρητορική περί του αντιθέτου, με διάφορες προφάσεις.
Έχουμε ακούσει πως τα δικαιώματα δεν εξαντλούνται σε εφήμερες νομικές κατασκευές, αλλά ότι είναι φορείς καθολικών ηθικών και πολιτικών αξιώσεων. Και μάλιστα, πως είναι σημεία του σύγχρονου ανθρωπισμού που δεν καθορίζουν απλώς τον νομικό μας πολιτισμό, αλλά και τον ίδιο τον τρόπο της ζωής μας! Τόσο θαυμαστά πράγματα. Κι όμως, όλα αυτά εξαερώθηκαν, από μια κακή επιδημία, και καταργήθηκε βάναυσα, αυταρχικά , καταναγκαστικά, ποινικά και τυραννικά, η ζωή μας ολόκληρη, και μάλιστα με μετάθεση των ευθυνών για αυτό, στους ... επαΐοντες της ιατρικής!
Από ό,τι, όμως, πράγματι, προκύπτει, η εξουσία θαρρεί πως τα δικαιώματα των πολιτών είναι σκέτες νομικές κατασκευές, που χορηγούνται έναντι (πολιτικής) αντιπαροχής, και ότι όλα αυτά αίρονται, αναστέλλονται ή καταργούνται και ποινικοποιούνται, όταν η εξουσία αποφασίσει, πως ανάμεσα στα μέσα που διαθέτει για να ελέγχει, είναι και η αντίστοιχη διαταγή.
Νομικός πολιτισμός δεν είναι να καταργείς μια αξία που διέπει την κοινωνική ζωή, γιατί το νόημα της ζωής δεν σαρκώνεται σε συνθήκες αποκλεισμού και εγκλεισμού, απαγόρευσης και ποινής, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτό γίνεται ο κανόνας της καθημερινής ζωής.
Τα ανθρώπινα
δικαιώματα, είναι σύμφυτα με τον άνθρωπο, και παύουν μόνο μαζί του.
Όπου η ελευθερία καταδιώκεται, εκεί εξοστρακίζονται οι σοφοί,
αλυσοδένεται η τέχνη και η κοινωνία η πολύμορφη και αεικίνητη πριν,
καθίσταται βιαίως αγέλη ομοιομόρφων όντων, είπε ο Αλέξανδρος Σβώλος,
ένας σοφός συνταγματολόγος και αληθινός Δάσκαλος.Το βλέπουμε σήμερα,
ολοφάνερα πια, μπροστά μας.
Θα μου πείτε, πως το υψηλό ιδανικό των δικαιωμάτων δύσκολα εκπληρώνεται! και θα σας απαντήσω, πως αυτό αποτελεί μια ολοκληρωτική και υποβολιμαία τάση της εξουσίας, με σκοπό να μας προσγειώνει κάθε φορά στην σχεδιαζόμενη πολιτική πραγματικότητα, που βαθμιαίως θα καταργεί την ουσία της ζωής και της ελευθερίας μας!
Λαϊκιστική στρέβλωση της δημοκρατίας
συντρέχει όταν η εξουσία χωρίς να εκφράζει την λαϊκή βούληση, χορηγεί
στον κάθε πολίτη το δικαίωμα να θεωρείται αυτός υπεράνω όλων των άλλων,
όπως η αναγνώριση αλλοπρόσαλλων μεμονωμένων και ατομικών συνθηκών,
ιδιοτροπιών και προνομίων και αναγωγή τους σε καταδυναστευτικά κοινωνικά
προτάγματα με ειδική προστασία.
Ειπώθηκε μάλιστα, πως τα δικαιώματά μας, στην εξαιρετική συνθήκη της πανδημίας, τελούν σε καθεστώς διακινδύνευσης και χάνουν την αυταξία τους!
Αν είναι μόνο για την εξαιρετική συνθήκη της... "πανδημίας", δεν πειράζει! θα πεί ένας καλοπροαίρετος. Αλλά, μην ξεχνάμε, στα ζητηματα αρχών και αξιών δεν κάνουμε εκπτώσεις!
Το ότι η προτεραιότητα στην προστασία της υγείας και της ζωής μας είναι μια αυτονόητη, νομικά και ηθικά, επιλογή, συνιστά μια έωλη άποψη. Και τούτο, διότι η υπακοή στον νόμο δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρεωτική και καταναγκαστή, και ουδείς επιτρέπεται ατιμωρητί να παραβιάζει τους νόμους της πολιτείας.
Αντίθετα, οι συμπεριφορές του ανθρώπου που έχουν ηθικό χαρακτήρα αποτελούν εσωτερικό/ προσωπικό και πνευματικό κανόνα, που υπαγορεύει κάθε φορά την συγκεκριμένη επιλογή του προσώπου. Και είναι καλώς γνωστό, και γενικά αποδεκτό, πως δεν έχουμε όλοι οι άνθρωποι την ίδια ηθική συγκρότηση.
Όμως,
η αναγωγή μιας ηθικής υποχρέωσης σε κανόνα δικαίου, εκφεύγει των
αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας και κάθε κυβέρνησης, γιατί δεν
συνιστά αντικείμενο ρυθμιζόμενο από τον νόμο ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου, παρά μόνο η εξωτερική του συμπεριφορά.
Ο υποβολιμαίος στον λαό εκφοβισμός, και η εμβολή του σε πανικό και αδυναμία δράσης είναι ανήθικη, πολύ περισσότερο αν είναι γνωστό ότι είναι ψευδής ο λόγος του οποίου γίνεται επίκληση από την εξουσία.
Εξάλλου, στο "Ελευθερία ή
Θάνατος" των Ελλήνων και των Κυπρίων ομοφύλων μας, ποτέ δεν ετέθη θέμα
υγείας, ως επιλογή ανάμεσα στο να ζήσουμε σε καθεστώς υποταγής και
υποδούλωσης ή στο να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για την Ελευθερία.
Όπως φαίνεται, από τούτον τον τόπο, τείνει να μεταναστεύσει η λογική, η συνέπεια, η επίγνωση.
Αλλά πώς να τα κρατήσουμε όλα αυτά, όταν έχουμε τόσους επιβεβλημένους, προσκεκλημένους και καλοδεχούμενους "επισκέπτες" αλλοτρίων ηθών και κοινωνικών προταγμάτων; Αυτοί, και οι νέες αντιλήψεις, τείνουν να καταστούν οι νέοι οικοδεσπότες της πατρίδας μας!
Εμείς πλέον, ουκ έχομεν ώδε την μένουσαν πόλιν...
Ο λόγος του Αποστόλου των Εθνών, του Αποστόλου που δεν υπήρξε μαθητής του Χριστού, αλλά επελέγη -για την δύναμη της φωνής του, την ικανότητα και το πάθος του για ό,τι πίστευε- για να γίνει ο Απόστολος του Χριστού προς όλα τα Έθνη, είναι συγκλονιστικός. Όλα όσα γράφει και κηρύττει ο Παύλος, ο πρώην διώκτης του Χριστού, διακρίνονται από την βαθειά πίστη του, την βαθύτατη κατανόηση και αποδοχή της θείας διδασκαλίας και την συνέπεια των λόγων του προς τα έργα του.
Ένα από τα επτά Αποστολικά Αναγνώσματα της Ιεράς Ακολουθίας του Ευχελαίου, είναι και το παρακάτω απόσπασμα (από την Α´ επιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους (ιβ´ 27 - ιγ´ 13):
Από το κεφ. 12.27(Αδελφοί,) ῾Υμεῖς (δέ) ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. 12.28 καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, ἔπειτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήμψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. 12.29 μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις; 12.30 μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσιν; μὴ πάντες διερμηνεύουσιν; 12.31 ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ μείζονα. Καὶ ἔτι καθ᾽ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι.
Κεφάλαιο 13.1 ᾽Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. 13.2 καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, κἂν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι. 13.3 κἂν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. 13.4 ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται ἡ ἀγάπη, οὐ ζηλοῖ, οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, 13.5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, 13.6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· 13.7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 13.8 ῾Η ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. 13.9 ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· 13.10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. 13.11 ὅτε ἤμην νήπιος, ἐλάλουν ὡς νήπιος, ἐφρόνουν ὡς νήπιος, ἐλογιζόμην ὡς νήπιος· ὅτε γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 13.12 βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾽ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. 13.13 νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.
Απόδοση:
Αδελφοί, σεις οι χριστιανοί είστε σώμα Χριστού και μέλη ενός
ευρύτερου συνόλου. Και άλλους μεν όρισε ο Θεός στην εκκλησία του
πρώτα Αποστόλους, μετά προφήτες, τρίτον διδασκάλους. Σε κάποιους έδωσε την δύναμη να κάνουν θαύματα, σε άλλους έδωσε το χάρισμα της ίασης, σε
άλλον την διακονία των πασχόντων, σε άλλους να διοικούν την εκκλησία και σε άλλους χαρίσματα, διαφόρων γλωσσών.
Μήπως είναι όλοι απόστολοι; μήπως είναι όλοι οι προφήτες; μήπως είναι όλοι οι διδάσκαλοι; μήπως έχουν όλοι θαυματουργικές δυνάμεις; μήπως όλοι έχουν χαρίσματα θεραπείας ασθενειών ή μήπως όλοι μιλούν γλώσσες; μήπως όλοι έχουν το χάρισμα να αντιλαμβάνονται και να ερμηνεύουν τις ξένες γλώσσες;
(Ο Χριστός παραγγέλλει) να επιθυμείτε με ζήλο και να προσπαθείτε να αποκτήσετε τα ακόμη καλύτερα χαρίσματα, και υπόσχεται να σας δείξει τον μόνο και εξαίρετο δρόμο, που είναι η αγάπη!
Αδελφοί, αν μπορώ να καταλαβαίνω και να μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη στην καρδιά μου, είμαι σαν το μέταλλο που ηχεί στο κτύπο, ή σαν το κύμβαλο που αλαλάζει χωρίς να αναδίδει μελωδία, κι αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και να γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση που μπορεί να χωρέσει στο ανθρώπινο μυαλό, αλλά ακόμη και αν έχω βαθιά πίστη ώστε με τη δύναμη της να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε! Κι αν πουλήσω τα υπάρχοντα μου για να θρέψω φτωχούς, κι αν μαρτυρήσω για την πίστη μου, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελούμαι!
Η αγάπη έχει μεγαλοψυχία, ανεκτικότητα, είναι ευεργετική και ωφελεί τον πλησίον! Η αγάπη δεν ζηλεύει και δεν φθονεί, δεν έχει αλαζονεία και αυθάδεια, δεν υπερηφανεύεται και δεν ξιπάζεται, δεν κάνει απρέπειες, δεν ζητεί εγωιστικώς να υπηρετούν τα συμφέροντα της. Δεν θυμώνει κατά των άλλων, δεν βάζει με το νου της το κακό απέναντι στους άλλους, και δεν θέλει να θυμάται το κακό που της έχει κάνει ο άλλος, δεν χαίρεται σαν βλέπει το άδικο, αλλά χαίρεται όταν βλέπει να επικρατεί η αλήθεια.
Η αγάπη σκεπάζει και δικαιολογεί όλα τα παραπτώματα του πλησίον γιατί δεν θέλει τον ευτελισμό του, πιστεύει και δέχεται με εμπιστοσύνη και ελπίζει για το καλό! Δείχνει πάντα υπομονή στον πλησίον
Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει σταθερή και αιώνια, ακόμη και όταν το χάρισμα της προφητείας καταργηθεί και όταν όλα τα χαρίσματα πάψουν, ακόμη κι όταν η γνώση καταργηθεί.
Στις μέρες μας, τον κόσμο μερικώς και ατελώς τον γνωρίζουμε, και μερικώς τον προλέγομε Έχουμε πολύ πτωχή και περιορισμένη γνώση, αλλά όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και λάβουμε την τέλεια γνώση τότε το επιμέρους θα καταργηθεί.
Στον καιρό της άγνοιας (όταν ήμουν νήπιο) είχα φρονήματα και σκέψεις νηπίου και σαν νήπιο συλλογιζόμουν και έκρινα. Σαν γνώρισα όμως τον Κύριο, φωτίστηκα και δεν σκέφτομαι πια ως νήπιο.
Στην παρούσα ζωή βλέπουμε σαν μέσα σε μεταλλικό καθρέφτη, θαμπά και ακαθόριστα πολλά πράγματα, προβλήματα και απορίες, όταν όμως έλθει το πλήρωμα του χρόνου, θα δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο φανερά και κάθαρά. Τώρα γνωρίζω μέρος της αλήθειας τότε όμως θα αποκτήσω επίγνωση και θα λάβω καθαρή και τέλεια γνώση.
Στην παρούσα ζωή μένει λοιπόν, η πίστης, η ελπίς και η αγάπη, τα τρία αυτά! Και μεγαλύτερη ανάμεσα τους είναι η αγάπη!
***********************
Σημείωση: Για την απόδοση συμβουλεύτηκα την Ερμηνεία του Π. Τρεμπέλα
Σημείωση 2: εδώ μπορείτε να ακούσετε τον Υπέροχο Ύμνο της Αγάπης καθώς τον ψάλλει ο αείμνηστος Πρωτοψάλτης, Μανώλης Χατζημάρκος.
Στα χρόνια μας, ξεκινήσαμε να αισθανόμαστε πότε από την σωστή πότε από την λάθος πλευρά της Ιστορίας. Φτάσαμε στο "Τέλος της Ιστορίας" χωρίς να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά που ζήσαμε, που μάθαμε πως βιώθηκαν πριν από μας και πριν από τους πρίν από εμάς, αλλάζουν! Δεν τελειώνουν, αλλά αλλάζουν, άρδην!
Η γνωριμία αυτή, είναι πολύ σημαντική και τα σκαριά της στήνονται στην πρώτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου, μέσα στο σπίτι του, από τους γονείς. Χρειάζεται, οι γονείς, να έχουν για κινητήριο σύστημα ένα σύστημα αρχών και αξιών, έναν κώδικα που να αποτελεί την αφετηρία της αυτογνωσίας και της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου.
Συνηθίσαμε, κάποιοι από εμάς τους παλιούς, να θεωρούμε εαυτούς, τέκνα του Θεού και με την Ορθόδοξη πίστη μας, χρησιμοποιήσαμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, ως σύστημα Κανόνων και αξιών και πορευόμαστε με αυτό, άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο καλά. Άλλος, πολύ κακά. Κάποιος ενσυνείδητα, άλλος ασυνείδητα. Κάποιος επιπόλαια, άλλος αδιαφορα. Αλλά γνωρίζει, μέσες άκρες, τον Κώδικα αξιών.
Στις μέρες μας, στρατευμένοι και αμειβόμενοι opinion makers διατυμπανίζουν καινούργιους κώδικες, αντιφατικούς και αλληλοαναιρούμενους, και πιέζουν για να εξομοιωθούμε όλοι μας προς τον νέο άνθρωπο που αναγγέλλουν με τα αφηγήματά τους. Αφηγήματα, που υπόσχονται ξεγνοιασιά, ανεμελιά, ελευθερία(!), ζωή χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς συναίσθημα, χωρίς μνήμη, χωρίς προοπτική. Και μάλιστα, μας ωθούν με την απειλή της απόρριψης, της γελοιοποίησής μας, της ποινικής μας αντιμετώπισης, του αποκλεισμού μας και πολλών ακόμη ευρηματικών μέσων, προκειμένου να καταπεισθούμε και να ασπασθούμε την άποψή τους.
Οι "εξελικτικοί", ισχυρίζονται ότι η πίστη των Χριστιανών είναι αναχρονιστική και δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα άνθρωπος που δεν πιστεύει στην εξέλιξη των ειδών. Κι ακόμη, αναρωτιούνται σοβαρά, αν η πίστη από μόνη της, μπορεί να αποτελεί "πολιτική πλατφόρμα".
Έξω από την συλλογιστική τους αφήνουν, ασφαλώς, την ελευθερία του προσώπου να πιστεύει σε ό,τιδήποτε θεωρεί (το ίδιο το πρόσωπο) σωστό, χωρίς να επιτρέπεται ο καταναγκασμός του σε τούτη ή την άλλη πίστη.
Οι "εξελικτικοί" θεωρούν πως είναι οι σωστοί, κι όχι πως έχουν απλώς επιλέξει αυτήν την πίστη, αντί για μια άλλη.
Οι "δογματικοί", από την άλλη πλευρά δέχονται ολόψυχα πως είναι πλάσματα του Θεού της αγάπης, κι ως τέτοια, με όλες τους τις ατέλειες και τις αχρειότητες, την ημιμάθεια και την ακηδία, ελπίζουν να αξιωθούν την αιώνια ζωή, και πως δεν θα τελειώσουν με την αποσύνθεση, όπως τα σκουπίδια και τα ψοφίμια.
Οι "εξελικτικοί" νοιάζονται πολύ και απορούν για τις απόψεις των δογματικών, και στην προσπάθειά τους να εκμαιεύσουν λογικά αδιέξοδα και κενά στην επιχειρηματολογία των "δογματικών", τους περιγελούν και τους ειρωνεύονται για να αποδείξουν την δική τους ανωτερότητα και ευφυία!
Οι άλλοι πάλι, οι "δογματικοί", δεν νοιάζονται για τις απόψεις των εξελικτικών, νοιάζονται μόνο για τί πράγμα πονάει η καρδιά του ανθρώπου, και για τον λόγο που θα διαλέξουν αυτό ή εκείνο για την ζωή τους, αρκεί αυτό να τους επιτρέπει να νοιώθουν καλά με την συνείδησή τους και να διατηρούν την ιδιότητα του τέκνου του Θεού. Αν και συχνά συμβαίνει, να είναι κι αυτοί χαμένοι μέσα στον κόσμο, πατώντας πότε στη βάρκα της εξέλιξης, και πότε στη βάρκα της μόδας, μόνο και μόνο επειδή δεν καίει θαλερά μέσα τους η σπίθα της αγάπης του Θεού.
Οι "δογματικοί" δεν νοιάζονται αν κάποιοι προτιμούν να αποτελούν εξέλιξη ή κατάληξη ενός σκώληκα, μιας αμοιβάδας ή ενός πιθήκου.
Έτσι κι αλλιώς, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι η Δημιουργία είναι σκέτη φαντασία και κάτι τι το ανέφικτο, αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την θεωρία της εξέλιξης! Η εξέλιξη των ειδών, είναι μια φανταστική θεωρία, που δεν την είδε χεροπιαστά ποτέ κανείς, απλώς την υποθέτουμε στους λογισμούς και στους υπολογισμούς μας. Την Δαρβινική θεωρία πολλοί την προτιμούν, αλλά υπάρχουν και πολλοί που την απορρίπτουν. Υπάρχει όμως, κι ο κόσμος που την αποδέχεται απέξω του, για να μην είναι ντεμοντέ, αλλά την απορρίπτει μέσα του.
Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυό θεωρητικές κατευθύνσεις, είναι πως η θεωρία των δογματικών μπορεί να είναι και βιωματική, και συνεπώς, κάποιος την υποστηρίζει και την ομολογεί γιατί εγνώρισε προσωπικά την αγάπη του Θεού. Του Θεού, που είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή! Ενώ η εξελικτική θεωρία, είναι μια θεωρία πολέμου επιβίωσης επί πτωμάτων, άνευ ελέους, ανειρήνευτη και ατέρμων!
Σημείωση: Αφορμή για το άρθρο αυτό, μου έδωσε η πρόσφατη συνέντευξη του κ. Νατσιού, στον κ. Μαγκηριάδη, την κ. Μπόλα και τον κ. Γιαννακίδη, στην ΕΡΤNEWS
