Μια γυναίκα σαν την Μόνικα Μπελούτσι κι "ένας κανονικός άντρας"...

 

Διαβάζω εδώ,  πως η Μόνικα Μπελούτσι λέει "Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια,  που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα...".

Και τούτο με κάνει να σκέφτομαι πως το "γιατί", που η σταρ βάζει στο τέλος του συλλογισμού της, είναι έωλο, και -με τα λεγόμενά της- προβληματίζομαι για μερικά πράγματα. Προβληματίζομαι, κατ' αρχήν,

• για 'κείνες τις εργαζόμενες γυναίκες που δεν έχουν παιδιά. Αυτές, δηλαδή, δεν χρειάζονται κάποιον, "που να βγάζει τα σκουπίδια έξω, να πληρώνει τους λογαριασμούς και να αναλαμβάνει όλη την καθημερινότητα του σπιτιού;". 
• Ή, για την περίπτωση συμβίωσης ομόφυλων.  Αυτοί δεν αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με την καθημερινότητα και την κανονικότητά της; Δεν θέλουν κάποιον γι΄αυτές τις δουλειές; Και πώς άραγε θα αποφασίσουν ποιός θα είναι αυτός που θα κάνει τις συγκεκριμένες αγγαρείες;
• Ή αν  η μοναχική -ενδεχομένως και με παιδιά- διαβίωση, δεν έχει φορτία καθημερινότητας, που να ανατεθούν σε καποιον;
• κλπ, κλπ....

Ετούτη η τοποθέτηση της σταρ, ασφαλώς δεν έχει γενική εφαρμογή, στη ζωή. Είναι μια προσωποποιημένη πρακτική και τακτική, πέρα από αρχές και αξίες. Είναι θέμα γούστου. Άλλο, που διαβάζοντας ετούτη την μεγαλόστομη και πλανερή κουβέντα, μπορεί πολλές νεαρές να θελήσουν να θεωρούνται Μόνικες, και να μην καταδέχονται να βρέξουν τα χέρια τους για τα πιάτα που οι ίδιες τρώνε, ή να δουλέψουν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους!

Μπορεί η καθεμιά να θέλει ένα υποζύγιο, για να του φορτώσει τις αγγαρείες της καθημερινότητας, αλλά σε μια συμβίωση, που επιθυμούμε να είναι και σχέση προσώπων, οφείλουμε (να έχουμε το φιλότιμο) να μπαίνουμε και στην θέση του άλλου, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τί του ζητάμε. Αυτό λέγεται, κατανόηση, αλληλεγγύη, σεβασμός, ακεραιότητα, και, ασφαλώς, δείχνει ικανότητα για συναισθηματική αντίληψη και επικοινωνία, καθώς και ικανότητα για την δημιουργία και την διατήρηση μιας προσωπικής σχέσης, με προοπτικές. Εκτός, αν δεν ζητάμε μια σχέση προσώπων, μα κάτι άλλο...

Η προσωπική σχέση δεν είναι "ανεπίστροφος δανεισμός", αλλά είναι "ισολογισμός", που εδράζεται στον σεβασμό και την ακεραιότητα κάθε προσώπου μέσα σε αυτήν, και το οποίο κινείται από αγάπη.

Ανεπίστροφη δωρεάν δόσις (και προσφορά) μπορεί να είναι η εκζήτηση της τελείωσης της ψυχής του ανθρώπου. Αυτή μάλιστα, είναι μια προσφορά, έσωθεν κινούμενη (και προς τα άνω κατευθυνόμενη) άσχετη από άλλα επίγεια πρόσωπα. Είναι εκούσια και δεν είναι εξαναγκασμένη. Θα μπορούσε μάλιστα να είναι απο κοινού επιλεγείσα στάση και πορεία των ενδιαφερομένων, που βλέπουν την κοινή τους ζωή ως κοινή πορεία στην ψυχική τους τελείωση και την προσωπική τους ολοκλήρωση.

Ασφαλώς, δεν επιθυμούμε να αισθανόμαστε δυσφορία και στενοχωρία, κάθε φορά που πρόκειται να επιστρέψουμε στο σπίτι, επειδή γνωρίζουμε τί θα συναντήσουμε εκεί. Επειδή, δηλαδή, γνωρίζουμε πως εκεί θα συναντήσουμε τον "προϊστάμενο", που μας περιμένει για να διεκπεραιώσουμε όσα εκείνος θεωρεί ακατάλληλα γι' αυτόν ή τα βαριέται, άσχετα από το (όμορφο, τρυφερό ή βάναυσο και υποτιμητικό για το  πρόσωπό μας) περιτύλιγμα με το οποίο εκφράζει τις εντολές του, ή τις ελεγκτικές, κτητικές ή απαιτητικές του διαθέσεις.

Η ανεύρεση ενός "αληθινού άντρα", όπως τον εννοεί (στο συγκεκριμένο άρθρο) η κ. Μόνικα Μπελούτσι, μπορεί να είναι λαχείο, για κάποιαν που θέλει έναν ικανώτατον υπηρέτη, αλλά δεν μπορεί να είναι "το τυχερό λαχείο", για μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, και σκέφτεται τον άνθρωπο  ελεύθερο και υπεύθυνο. Σε μια σχέση ο ένας σύντροφος δεν είναι μάνατζερ με υφιστάμενο τον άλλο.

Στο πρόσωπο ενός πραγματικά αληθινού άντρα, μια  γυναίκα, που είναι ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος, αναζητεί έναν -επίσης- ελεύθερο και υπεύθυνο σύντροφο ζωής, ονείρων και από κοινού πορείας προς το μέλλον. Το μέλλον που είναι άγνωστο για όλους, και δεν έχει μόνο  ομορφιά, λεφτά, καλή δουλειά, υγεία και νεότητα (πρώϊμη, ή όψιμη). Έχει κι αρρώστειες, έχει και εργασιακές απολύσεις, και οικονομικές κρίσεις, και επιχειρηματικές αποτυχίες, φτώχεια, ακόμη και αναπηρίες. Ψυχικές και σωματικές. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε τις ηθικές αναπηρίες...

Ένας ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος αναζητεί εναν σύντροφο που θα μοιράζεται μαζί του-ασυνέριστα και φιλότιμα-  ακόμη και την πληκτική καθημερινότητα, για να μπορούν -πάντα- μαζί, να γεύονται και τις απροσδόκητες ομορφιές της. Αυτές, που υπάρχουν στα μικρά και ασήμαντα, της πρόθυμης αλληλοβοήθειας, και της ακούραστης προσφοράς, που τις κρατάνε επτασφράγιστο μυστικό και δεν θα τις βρεις, αν δεν είσαι εκεί που η καθημερινότητα πλανεύει και πλανιέται, για να τις δείς. [Γιατί θα είσαι αυτάρεσκα ξαπλωμένος, μέσα στα κουτάκια της βολής και της ξεγνοιασιάς που έφτιαξες με το μυαλό σου, μόνο για τον εαυτό σου. Αυτο-ικανοποιημένος από την εξουσία, την διπλωματία και τα θέλγητρά σου, εκμεταλλευόμενος την καλωσύνη, και την ανυπόκριτη, φιλότιμη και αδιάλειπτη προσφορά και την αγάπη του άλλου.]

Ας προσέχουμε λοιπόν, γιατί όλες οι ανθρώπινες εξουσίες έχουνε κάποτε τέλος. Κι όλες οι αθέμιτες "διπλωματίες", αποτυγχάνουν όταν συναντήσουν την αντίδραση του συντρόφου μας -όταν αυτή γίνεται με αγάπη- για την ολοκλήρωση και την διόρθωση εγωϊστικών και πλανερών πρακτικών μας.  Όσο για τα θέλγητρα, αυτά, έχουνε σύντομη ημερομηνία λήξεως. Μόνο η αληθινή αγάπη βρίσκει τρόπους, ακόμη και εκεί που φαίνεται πως δεν υπάρχουν, για να προσφέρει, να ανακουφίσει, να αναπαύσει και να γιατρέψει, [κι όχι για να επωφεληθεί προσωπικά και ιδιοτελέστατα]. Ακόμη και να σε προσκαλέσει "στον ίσιο δρόμο", της ειλικρίνειας και της ευθύτητας. Χωρίς την αγάπη, η φυγοπονία και ο εγωϊσμός μας, αρκούν από μόνα τους, για να υπαγορεύσουν χειραγώγηση και εκμετάλλευση του άλλου. Αξίζει όμως να βρισκόμαστε σε μια σχέση, κενή από αισθήματα, μόνο και μόνο για ανέσεις και ευκολίες;

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν για  έναν σύντροφο, που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, μόνο και μόνο "γιατί είμαστε γυναίκες και μητέρες". Αυτός δεν θα είναι ένας κανονικός σύντροφος. Θα είναι ένα προσωρινό θύμα, και δεν διαγράφονται προοπτικές παραμονής του για πολύ, σε τούτη την άχαρη και διεκπεραιωτική θέση.

Σε μια αληθινή σχέση, πάντα δίδεται, στον καθένα, η ευκαιρία να δει τις αστοχίες και τα λάθη του και να τα διορθώσει, και δεν πρέπει να αποφεύγει τον καλοπροαίρετο διάλογο και την απολογία, ακόμη και προς τον εαυτό του. Χωρίς εγωϊσμούς. Δεν μπορούμε να μένουμε σε στάσεις και πρακτικές που τηρούσαμε σαν ζούσαμε μόνο με τον εαυτό μας, χωρίς δεσμούς, σχέσεις και οικογένεια. 

Ένας αληθινός σύντροφος μπορεί να είναι πολύ περισσότερα, από ένα αφεντικό που απλώς διαμορφώνει την καθημερινότητα του υπηρέτη του. Αλλιώς, αυτό, θα είναι κάτι πολύ λίγο, για μια ολόκληρη ζωή...

Αυτός που θα βγάζει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώνει τους λογαριασμούς και που θα έχει αναλάβει όλη την καθημερινότητα,  είναι ένα θύμα, που αργά ή γρήγορα θα κοιτάξει στα μάτια τον φυγόπονο θύτη του, και θα του ειπεί, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο: αρκετά!

«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

«Ψάχνω για έναν κανονικό άντρα. Αυτόν που θα βγάλει έξω τα σκουπίδια, που θα πληρώσει τους λογαριασμούς και θα αναλάβει όλη την καθημερινότητα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πάνω από όλα είμαι μια γυναίκα και μια μητέρα. Πηγή: Protagon.gr

Μια αλλιώτικη "μέρα της γυναίκας"

 

Ανήκει στον καιρό μας το αίτημα για άλλη μια ελευθερία! Η ελευθερία της γυναίκας! Από τα δεσμά των άλλων. Του πατέρα αφέντη, του αδελφού δυνάστη, του συζύγου κυριάρχου! Λες και η γυναίκα δεν είναι άνθρωπος, δεν είναι όν με ψυχή και αυθυπόστατη ύπαρξη! Λες κι η γυναίκα δεν έχει ανάγκη να απελευθερωθεί από τον ίδιο τον εαυτό της. Τον μεγαλύστερο δυνάστη και δεσμοφύλακά της.

[Ποιός θα ζητήσει άραγε την απελευθέρωση της γυναίκας (όπως και των ανδρών) από τα δεσμά του ναρκισσισμού, του ατομισμού και του εγωϊσμού της;]

Οι διαφωτιστές δεν μιλήσανε για την ελευθερία της γυναίκας. Μιλήσανε για την ελευθερία των δουλοπαροίκων από την φεουδαρχία και από τις τάξεις της οικονομικής ολιγαρχίας, που -σε πολύ στενό κύκλο- μοιράζονταν τον πλούτο και το προϊόν του ανθρώπινου μόχθου.

Ούτε  οι κομμουνιστές μιλήσανε για ελευθερία της γυναίκας, αλλά για την επικράτηση του προλεταριάτου πάνω στις άλλες κοινωνικές τάξεις. Ακόμη κι η γυναίκα του προλετάριου ήτανε μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, κι ας ψελλίζανε ελευθερίες και τέτοια.

Και στην (πολύ ανεπτυγμένη) αρχαία ελληνική σκέψη και τις πολιτείες, δεν μιλούσανε για τις γυναίκες, (εξόν από την Σπάρτη) παρά μονάχα για τις "εξέχουσες", με τα πολλά χαρίσματα θηλυκότητας και πνεύματος. Το ίδιο βλέπουμε να συνεχίζεται και μετά.

Όχι πως δεν ξεχώρισαν και κάποιες μεγάλες γυναικείες μορφές στην ανθρώπινη ιστορία, που ανδραγάθησαν όπως και οι άνδρες! Ίσα-ίσα, γι' αυτό, μάλλον, πιστεύεται πως κι οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν εξίσου καλά!

Όμως, μονάχα ο Χριστός, είχε πεί "ουκ ένι άρσεν ή θήλυ". Μονάχα ο Χριστός είχε πεί ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι το ίδιο, "άνθρωποι κι οι δυο". Χωρίς να ξεχωρίσει  τους ανθρώπους από το γένος τους, ή από την φυλή τους. Παρά μονάχα στην προδιάθεσή τους να επιλέγουν το αγαθό.

Οι άνθρωποι έχουν όλοι τα ίδια "δικαιώματα", αλλά, όπως η ζωή και η φύση,  δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες και δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο περιβάλλον, ούτε έχουν όλοι την ίδια γενιά για προγόνους και οικογένεια. Είναι ξέχωροι κατά τα -πάσης φύσεως- χαρίσματα, τις δωρεές και τις πνευματικές τους αναζητήσεις. Γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τον ίδιο ψυχικό πλούτο, ή ψυχική πτωχεία. Τίποτε δεν είναι ίδιο "από μέσα".

Το παράπονο που έχουν πολλοί γύρω μας, για να είναι οι γυναίκες όλου του πλανήτη, ίσες και όμοιες με τις γυναίκες του δυτικού πολιτισμού, είναι παράτολμο, είναι ψευδεπίγραφο και αλυσιτελές. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι φυτικές ή ζωϊκές καλλιέργειες, όπου μέσα σε κάποια  χρόνια μπορείς να κάνεις τις διασταυρώσεις ειδών και τις απαλοιφές χαρακτηριστικών που θαρρείς (κατάλληλες ή ακατάλληλες για τί ακριβώς;), για να αποκτήσεις την συγκεκριμένη ράτσα, με τις συγκεκριμένες αποδόσεις κι επιδόσεις που προσδοκάς.

Αυτό το παράπονο, που συχνά γίνεται σκοπός ζωής και "πρότζεκτ καλωσύνης", χρηματοδοτούμενο μάλιστα, συχνά κάνει μεγαλύτερη ζημιά, από όση -μερική και αποσπασματική- ωφέλεια, κι αν τελικά επιφέρει. Γιατί επιφέρει βίαιη μετάλλαξη των κοινωνιών, υπαγορεύοντας -και συχνά  μάλιστα επιβάλλοντας- πιθηκίζουσα μίμηση αλλοτρίων τρόπων και προτύπων, που δεν έχουν τον γενεσιουργό τους λόγο στην κοινωνία εντός της οποίας μεταφέρονται οι τρόποι αυτοί. Αυτό, βεβαίως δεν εμποδίζει την αγορά, εμποδίζει όμως την ανάπτυξη της ίδιας της κοινωνίας και την συνειδητή (από αυτήν) αναζήτηση του επόμενου βήματος του δικού της πολιτισμού.

Η ψυχική και πνευματική εξέλιξη του προσώπου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εκείνο που θέλει το ίδιο το πρόσωπο, και από τον κόπο που καταβάλλει προς αυτήν την κατεύθυνση. Εξαρτάται ακόμη, σε μεγάλο βαθμό, κι  από το επίπεδο της εξουσίας που κυβερνάει τις τύχες του συγκεκριμένου μικρο-κόσμου, αλλά και από το πολιτισμικό και  κοινωνικό πρόταγμα εντός του οποίου υποστασιοποιείται η ζωή των ανθρώπων σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο.

Η μέρα της γυναίκας, λοιπόν,

• δεν είναι μια μέρα στο ημερολόγιο,
•  αλλά μια μέρα στην ζωή της κάθε γυναίκας,  κάθε ανθρώπου. 
• Είναι η μέρα εκείνη, που ο άνθρωπος κατάλαβε και συνειδητοποίησε, 
• πως για να γίνει καλύτερος άνθρωπος, πρέπει να πάρει στα χέρια του την ευθύνη
• και να αγωνιστεί ενάντια σε ό,τι τον αποτρέπει από τον σκοπό αυτόν, 
• να προσπαθήσει να υπερβεί τις εσωτερικές του αντιστάσεις και αντιφάσεις
• και να υπερβεί τα προσκόμματα και τα εμπόδια που μπαίνουνε από τρίτους μπροστά του. 

Κι αυτό θα το μάθει με καλλιέργεια ψυχής και πνεύματος, με γνώση, με παράδοση, με ιστορία. Θα το μάθει μέσα σε σχολεία ανοιχτά, κι όχι σε σχολεία υπό κατάληψη για πολιτικούς λόγους. Θα το μάθει μέσα στους κόλπους μιας οικογένειας με εφόδια ψυχικά και πνευματικά, που θα τον στηρίξει στην προπάθεια να γίνει καλύτερος άνθρωπος και να μορφωθεί. Θα το μάθει μέσα από την ανιδιοτελή αγάπη εκείνων που χρεώθηκαν την μέριμνα για το πρόσωπό του και την πραγμάτωσαν μέχρι τέλους. Δεν θα το μάθει σχεδόν ποτέ, χωρίς αγάπη, και χωρίς να διδαχθεί αρχές και αξίες στην ζωή του.

Η επιζητούμενη -για την γυναίκα- ισότητα, η ελευθερία,  η ποσόστωση των φύλων στην στελέχωση των υπηρεσιών, και τόσα άλλα"δικαιώματα" δεν μπορούν ουσιαστικά να "απονεμηθούν". Γιατί αν δεν υπάρχει εκείνος ο άνθρωπος που θα σαρκώσει  την ελευθερία, την ικανότητα, την γνώση, δεν υπάρχει πραγματικός αποδέκτης που να γίνει ο φορέας αυτής της ουσίας. Και γιατί  η απονομή των ευκαιριών είναι δωρεά, και δεν είναι προσωπική κατάκτηση.

Για τον σεβασμό στην γυναίκα, θα άξιζε να εκπαιδευθούν οι άνδρες. [Ακριβώς, όπως. για τον σεβασμό των ανδρών, πρέπει να εκπαιδευτούν οι γυναίκες]. Για την ικάνωση των γυναικών απαιτούνται σχολεία, που θα την εισαγάγουν στον στίβο της πνευματικής της άθλησης και θα εμπνεύσουν στην γυναίκα το ήθος του αυτοσεβασμού της και αυτοπροστασίας της προσωπικότητάς της, μέσα από τις ικανότητες και τις αξίες, τις αρχές της και την πίστη της σε μια προσωπική και επαγγελματική συνειδητή και αληθινή διαδρομή. Γιατί μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι μια "μπάρμπι", δεν μπορεί να είναι μια σεξουαλική πρόκληση και υπονούμενο στον χώρο της εργασίας της. Είναι πρωτίστως ένας εργαζόμενος άνθρωπος που πρέπει η δουλειά του να έχει αποτέλεσμα.

Ας γιορτάσουμε λοιπόν, την ημέρα της γυναίκας που συνειδητοποίησε πως είναι ο σημαντικότερος κι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για τον καινούργιο κόσμο.  Mαζί με τον άνδρα. Γιατί μόνο μαζί του, η γυναίκα θα γίνει μητέρα, θα κρατήσει στους κόλπους της και (θα θηλάσει)  πάνω στην καρδιά της, τον νέο άνθρωπο. Και μαζί θα του διδάξουν την αγάπη χωρίς όρους. Την αγάπη για τον άλλο, τον κόπο χάριν του άλλου, την προσφορά χωρίς την αναμονή της ανταπόδοσης. Γιατί μόνο η μητέρα μπορεί να αγαπά έτσι, και γιατί μόνο η γυναίκα μπορεί να γίνει μητέρα.

Όλα τα άλλα, τα μπορούν όλοι, αν θέλουν.

Ώριμοι, ελεύθεροι, ικανοί και υπεύθυνοι άνθρωποι είναι το ζητούμενο, ώστε αυτοί να μπορούν να βοηθήσουν τους πάσχοντες, τους αδύναμους κι ενδεείς, που είναι σίγουρο, πως σε κάθε κοινωνία υπάρχουν, και δεν μπορεί να εγκαταλειφθούν στην τύχη τους.


Ασφαλώς, δεν είναι η μητρότητα το υπέρτατο ή το μόνο έργο, κι ο μόνος σκοπός ζωής, της γυναίκας. Είναι όμως η γυναίκα, θέσει, λόγω φύλου, το πλέον προσφερόμενο πρόσωπο, για την παροχή παραδειγματικής συμπεριφοράς, στην επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος, σε κάθε έργο με το οποίο  θα καταπιαστεί στην ζωή της.

Κι είναι εξαιρετική συγκυρία όταν άνδρες και γυναίκες, αδιαφιλονίκητα,  ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φέρουν σε πέρας μαζί τα πιο δύσκολα και τα πιο σπουδαία πράγματα, έτσι ώστε να ωφελούνται όλοι όσοι είναι κοντά τους, όσοι είναι υπό την ευθύνη, την αρμοδιότητα και την εξουσία τους.

Εννοείται πως η ημέρα της γυναίκας θα ήταν χωρίς νόημα, χωρίς τον άνδρα, το παιδί, την οικογένεια, χωρίς τον άνθρωπο, δηλαδή στην πληρότητα και την ολοκλήρωή του!

Σημείωση: Το μόνο λυπηρό σε τούτη την μοντέρνα επανάσταση για την ημέρα της γυναίκας, είναι πως αφού γίνεται κάθε τόσο μεγάλη φασαρία για το τίποτα, σιγά-σιγά θα ανακαλύψουν  και τον τρόπο, το επιχείρημα δηλαδή, ώστε  -εκτός από τις φυσικές γυναικείες υπάρξεις- να τιμώνται στην ημέρα αυτή και οι έχοντες  "νομική  ταυτότητα γυναίκας"! Ξέρετε, αυτή που πας και δηλώνεις, ότι από σήμερα και μετά θα είσαι γυναίκα, σου σφραγίζουν την αίτηση-δήλωση, κι είσαι πια γυναίκα! με τα μουστάκια σου, και όλα τα υπόλοιπα που δεν έχει μια γυναίκα...

Και... μια που όλοι διψάνε για τιμές και θέλουνε να τιμηθούνε, θα την απολαμβάνουν αυτήν την εξαιρετική τιμή, μόνο και μόνο επειδή έφτασε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, όπως εδώ  η 8η Μαρτίου!