Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2022

Η ενσυναίσθηση απέναντι στην επόμενη γενιά και η πρόσφορος αιτία (causa adaequata)

 Κυβερνητικοί κύκλοι απεφάνθησαν ότι όλοι όσοι αρνούνται να εμβολιαστούν δείχνουν παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης απέναντι στην επόμενη γενιά.

Μια τέτοια δήλωση, με την οποία αξιολογείται/χαρακτηρίζεται/κατηγοριοποιείται ενιαίως, απόλυτα και συλλογικά μεγάλο πλήθος ανθρώπων, έχει μηδενική πιθανότητα να είναι αληθής. 

Θα μου πείτε, τί θα γινόταν αν σε αυτή την  δήλωση προέβαινε αθρόα η Κυβέρνηση. Ή αθρόοι οι εμβολιασμένοι. Ή αθρόα η συνέλευση των big pharma. 

Θα απαντούσα, πως η κυβέρνηση έχει συμφέρον να προωθεί την πολιτική της, αλλά ο χαρακτηρισμός θα εξακολουθούσε να έχει μηδενική πιθανότητα να είναι αληθής. H προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής, χάριν της οποίας οι πολιτικοί μας προβαίνουν σε τέτοιες δηλώσεις, δεν συνιστά πρόσφορη αιτία για να είναι αληθής ο χαρακτηρισμός ως εγκληματικά αναίσθητων των μη εμβολιαζομένων πολιτών (είτε επειδή αυτοί φοβούνται ή επειδή βαρέθηκαν να ακολουθούν μια πολιτική ως μια θεραπεία).

Ο ταυτόσημος χαρακτηρισμός και εκ μέρους των εμβολιασμένων συμπολιτών μας, ενδεχομένως να έχει ως λογική υπόθεση πως αυτοί θέλουν να βρούν μιμητές στην δική τους στάση, πράγμα φυσικό, γιατί συχνά, ό,τι κάνει ο καθένας που το θεωρεί έξυπνο, λογικό, ωραίο, και in, επιθυμεί μετά από αυτόν να το αντιγράφουν και άλλοι.

Στην περίπτωση μάλιστα, που μπορεί να σκέφτονται πως εξαπατήθηκαν, δεν θέλουν να το παραδεχτούν. Ενδέχεται δε, κάποιος, να επιθυμεί να τον ακολουθήσουν κι άλλοι, για να μην αισθάνεται μόνος στην προσπάθεια ή για να μην νοιώθει πως μόνο αυτός εξαπατήθηκε.

 Όσο για τις big pharma, αυτές, είναι φυσικό να επιθυμούν την δημιουργία μιας κοινωνικής πεποίθησης για ανάγκη εμβολιασμού, ώστε να παράγουν και να προωθούν κάποια ακόμη προϊόντα τους και να αποκομίζουν κέρδη εις το διηνεκές. Φυσικό είναι, επίσης, ως επιχειρήσεις να αναζητούν μια διαδικασία που θα αυξάνει διαρκώς τα κέρδη τους και να πωλούν διαρκώς κάθε προϊόν τους, ακόμη και όταν αυτά δεν είναι απολύτως εγγυημένα και ασφαλή. Τα οποία προφανώς, επιθυμούν να  (και -έχω την βεβαιότητα ότι θα τα) πωλήσουν, ακόμη και αν είναι παντελώς άχρηστα για τον σκοπό για τον οποίο παρήχθησαν. Καμμία επιχείρηση δεν πετάει τα προϊόντα της.

Εξάλλου, είναι νομοθετημένο, οι big pharma, αλλά και οι συστήνοντες γιατροί, πολιτικοί κλπ. να μην ευθύνονται για καμμιά αστοχία των εμβολίων σε ανθρώπινες ζωές, κλπ!

Ας μην ξεχνάμε μάλιστα πως οι πρόσφυγες/μετανάστες κλπ. δεν εμβολιάζονται, ακριβώς για αυτόν τον λόγο! Ότι, δηλαδή δεν έχει θεσπιστεί (είναι άλλως τε και πολιτικά περίπλοκο) το ακαταδίωκτο των big pharma για αυτούς τους πληθυσμούς!

Τελικά, τί συνιστά έλλειψη ενσυναίσθησης προς την επόμενη γενιά; μήπως η πολιτική διαφωνία; 

 Μπορεί άραγε απόλυτη γενίκευση μιας θεραπείας, να αποτελεί και την ιατρικά εφαρμοστέα θεραπευτική μέθοδο για όλον τον πληθυσμό, και μάλιστα αυτό να γίνεται με άμεσα και πιεστικά εκτελεστές κυβερνητικές εξαγγελίες, με την διαβεβαίωση ότι μόνο έτσι θα ξαναπάρουμε την ζωή μας πίσω, μόνο έτσι θα νικήσουμε την πανδημία, κλπ, κλπ;  

Μπορεί να προφητευτεί η κατανίκηση μιας πανδημίας; 

Μπορεί μια ιατρική οδηγία να συνιστά κυβερνητική πολιτική;

Πώς είναι δυνατόν η μη συμμόρφωση και η μη υποταγή σε κυβερνητικά επιβαλλόμενες θεραπείες και φαρμακοληψίες κλπ. με τις οποίες διαφωνούμε σε προσωπικό επίπεδο, να συνιστά έλλειψη ενσυναίσθησης των διαφωνούντων προς την επόμενη γενιά;

Μήπως, η διαφωνία με αυτήν την κυβερνητική  πολιτική είναι δυνατόν να στοιχειοθετεί ηθική αδιαφορία και έλλειψη ενσυναίσθησης προς την επόμενη γενιά; 

Και τί θα μπορούσε να ενδιαφέρει/να ωφελήσει ή να θίξει την επόμενη γενεά,  η προσωπική μας επιλογή γα τις θεραπείες και τα φάρμακα που θα λάβουμε προκειμένου να φροντίσουμε την υγεία μας; 

Αληθινά, πιστεύω, πως την επόμενη γενεά την ενδιαφέρει το ο,τιδήποτε έχει να κάνει με τα προβλήματα που θα βρεί και θα είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει εκείνη. 

Και πρέπει, κάθε γενεά να την ενδιαφέρουν, τουλάχιστον, αυτά που έχει και εκείνα που θα πρέπει η ίδια να παραδώσει στους επομένους. Δηλαδή, να έχει (ή να φροντίσει να έχει, ώστε) να παραδώσει στους επομένους της 

  • μια χώρα ασφαλή, 
  • μια χώρα με πλούτο και πόρους, 
  • μια χώρα χωρίς χρέη, 
  • μια χώρα με υποδομές υγείας, 
  • και υποδομές μετακινήσεων σε όλα τα σημεία της Επικράτειας, 
  • μια χώρα με υποδομές παραγωγής ενέργειας, 
  • μια χώρα με θεσμούς δημοκρατικούς, 
  • μια χώρα που να παρέχει παιδεία και να αποπνέει ήθος, 
  • μια χώρα εξοπλισμένη ενάντια στους εξωτερικούς εχθρούς, 
  • μια χώρα χωρίς εσωτερικούς πολιτικούς και ηθικούς εχθρούς, 
  • μια χώρα νοικοκυρεμένη.

Πάντως, η δική μας γενεά είναι αναρμόδια να θέσει ζητήματα ευπρέπειας και ενσυναίθησης απέναντι στην επόμενη. Γιατί την γενεά αυτήν, τα παιδιά μας, την χρεώσαμε, την εκποιήσαμε, την υποθηκεύσαμε, την ξεγυμνώσαμε από το αρχαίο και το χριστιανικό της κάλλος και της στερήσαμε την πατρίδα και την τιμή. Της στερήσαμε την προοπτική.

Δυστυχώς, καταφέραμε να είμαστε (και να ζούμε σε) μια χώρα, όπου, ενώ οι πολίτες δυστυχούν, οι πολιτικοί πλουτίζουν και επί πλέον μέμφονται τους δυστυχείς πολίτες, για έλλειψη ενσυναίσθησης προς την επόμενη γενιά! Μας μέμφονται αυτοί που πλουτίζουν, αυτοί που χρωστούν και δεν αποδίδουν εκατομμύρια κομματικών δανείων και φέρονται ως Αύγουστοι, που δεν τους πιάνουν ούτε και οι υγειονομικοί αφορισμοί που εξαγγέλλουν για τους "υπηκόους"!!!

Αιδώς Αργείοι!

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2022

Η Υγεία, η Ζωή, η Προσωπικότητα και το υποχρεωτικό εμβόλιο

 Το Σύνταγμα μας στο άρθρο 2 (1) προστατεύει  τον άνθρωπο ως αξία. Προστατεύει, δηλαδή, την αυτοδύναμη και αυθύπαρκτη προσωπικότητα του ατόμου. Τον άνθρωπο, ως πρόσωπο. Την αξία του προσώπου όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως κοσμοθεωριών, πεποιθήσεων πολιτικών και θρησκευτικών, φύλου, καταγωγής και οποιουδήποτε άλλου ειδικού γνωρίσματος αυτών.

Το άρθρο αυτό, λόγω της σπουδαιότητάς του, ετέθη, οργανικά, αμέσως μετά το άρθρο 1 (2), που προστατεύει την μορφή του Πολιτεύματος της χώρας μας. Και μάλιστα ετέθη πριν από το κεφάλαιο περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (άρθρα 4 έως 25).

Από το γεγονός αυτό, συνάγεται ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου τίθεται, στο αξιακό μας δικαιϊκό σύστημα, σχεδόν στον ίδιο βαθμό σπουδαιότητας με εκείνη που έχει η Μορφή του Πολιτεύματος, όπως αυτό ορίζεται με τον υπέρτατο νόμο, δηλαδή το Σύνταγμα (στο άρθρο 1). 

[Η Μορφή του Πολιτεύματός μας,  ως γνωστόν, προέκυψε από το δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός αποφάνθηκε ότι στο εξής δεν επιθυμεί να έχει ως ανώτατο άρχοντά του έναν κληρονομικό βασιλιά, άλλα έναν (έστω και έμμεσα) εκλεγόμενο Έλληνα πολίτη]. 

Η κατάταξη της προστασίας της προσωπικότητας, στο άρθρο 2 του Συντάγματος του 1975, που έγινε αμέσως μετά την εξάλειψη της χουντικής διακυβέρνησης, οφείλεται στο γεγονός πως στην νέα πολιτική περίοδο της Χώρας, σύσσωμος ο λαός επιθυμούσε την ολοσχερή αποφυγή παρόμοιων συμπεριφορών και πολιτικών, όπως αυτές που η χουντική διακυβέρνηση της Χώρας, είχε μετέλθει: την καταρράκωση  της προσωπικότητας των πολιτών που αντιδρούσαν στον αυταρχισμό της! Κι είναι γνωστό σε όλους μας, πως, προκειμένου να επιτευχθεί η κάμψη του φρονήματοςτων πολιτών, η στρατιωτική κυβέρνηση  ασκούσε σε βάρος τους,  διωγμούς, εξορίες,  λογοκρισία αλλά και βασανιστήρια. Και κάτι τέτοιο, ο λαός, δια των αντιπροσώπων του, αποφάσισε πως δεν θέλει να το ξανα-υποστεί!

Δηλαδή, συνεπής η ελληνική κοινωνία προς την αντίσταση σε κάθε καταπίεση και εξανδραποδισμό, ανήγαγε την προσωπικότητα του πολίτη σε υπέρτατο έννομο αγαθό, υπεράνω όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την κατέστησε απαραβίαστη και απρόσβλητη από οποιονδήποτε, ακόμη και από την ίδια την Πολιτεία. 

Στο Σύνταγμά μας, για την ισχυρά αυτή προστασία, γίνεται επανειλημμένως επίκληση του όρου "αξιοπρεπής", "αξιοπρέπεια", κλπ.(4), πράγμα που υποδηλώνει την εντονώτατη και ενδιάθετη τάση του Έλληνα πολίτη για ελευθερία και αυτοδιάθεση, αλλά και το πανεθνικό αίτημα συμμετοχής και απόλαυσης αυτής της ελευθερίας, ακόμη και με την πρόνοια της πολιτείας για όσους δεν έχουν όλες τις φυσικές ή πνευματικές δυνάμεις για αυτόνομη συμμετοχή.

Τα προσφάτως κυβερνητικά τεκταινόμενα [με την υποχρεωτική μέχρις εξουδενώσεως επιβολή ενός αναποτελεσματικού εμβολίου] προσβάλλουν, παραβιάζουν και αναιρούν την συνταγματική προστασία της προσωπικότητας, που αφειδώς και απλόχερα χορηγήθηκε σε όλους τους πολίτες  με την περιφανή διακήρυξη αποτινάγματος του ζυγού του ελέγχου και της αυθαιρεσίας, που γίνεται με το άρθρο 2 του Συντάγματος.

Οι σχετικές κυβερνητικές πιέσεις και επιταγές προς τους πολίτες, θίγουν καίρια κάθε πολίτη  που προστατεύεται από τις διατάξεις του άρθρου αυτού (2 του Συντάγματος), δηλαδή την προσωπικότητα καθενός πολίτη χωριστά, και, τελικά, όλων μας. 

Συγκεκριμένα, η ενσκήψασα πανδημία έφερε τα πάνω κάτω στην ζωή μας. Στην πολιτική ζωή, την οικονομική ζωή, την προσωπική ζωή, όλων μας. Και συνολικά της πατρίδας μας, αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας, στάθηκαν έωλες, ως προπετείς, ανεδαφικές, επιπόλαιες, διχαστικές και μεροληπτικές. 

  • Προπετείς γιατί εξέφραζαν μια αλαζονική βεβαιότητα αντιμετώπισης  (θα αντιμετωπίσουμε, θα απαλλαγούμε, θα κερδίσουμε την ελευθερία μας, θα εξαλειφθεί κλπ) για κάτι που ήταν άγνωστο, ακόμη και στους ειδικούς της ιατρικής και της φαρμακευτικής. Πέραν, δε τούτου, υποχρέωσαν τον πληθυσμό να υπακούσει άκων-εκών στις αποφάσεις αυτές, ακόμη και αφού διαπίστωναν ότι δεν υφίσταται πρόοδος και απεμπλοκή! Κι εξακολουθούν να πειραματίζονται!  Όχι πλέον με την απεμπλοκή από την ασθένεια, αλλά με την ολοκληρωτική συμμόρφωση και υποταγή όλου του λαού, αυξάνοντας την μία μετά την άλλη τις απαιτούμενες δόσεις του αναποτελεσματικού στην αντιμετώπιση της πανδημίας εμβολιασμού.
  • Ανεδαφικές γιατί με τους εγκλεισμούς καταργήσαμε την ζωή για... να την διασώσουμε! 
  • Επιπόλαιες γιατί ήταν αποφάσεις κατά το δοκούν, που εκδίδονταν μάλλον για να εκφράσουν πυγμή, παρά για να επιφέρουν αποτέλεσμα.  
  • Διχαστικές, γιατί χώρισαν τον κόσμο σε τάγματα υποτακτικών και τάγματα ανυπότακτων. Και βάφτισαν τους μεν λογικούς και μορφωμένους, συνεργάσιμους και ώριμους, τους δε μη συμμορφούμενους αναντιρρήτως, τους βάφτισαν ψεκασμένους, ανόητους, αμόρφωτους, φτωχούς, κλπ.σε μια στρατευμένη καμπάνια πολιτείας, τηλεόρασης, δημοσιογραφίσκων από καθέδρας, και λαλίστατων από τηλεοράσεως γιατρών, μαινομένων απάντων και υβριζόντων με μίσος και απέχθεια, και με φανερή την διάθεση  να εξαφανίσουν τα τάγματα των "ανυπότακτων ηλιθίων"!
  • Μεροληπτικές, επειδή η ίδια η εξουσία, οι άνθρωποι που εξέδιδαν, υπέγραφαν, και έλεγχαν τις διαταγές συμμόρφωσης σε αυτήν την πολιτική, δεν τηρούσαν τους επιβαλλόμενους όρους. Με συνέπεια να μην εμπνέουν, αλλά να αίρουν την όποια εμπιστοσύνη χρειαζόταν να έχει ο κόσμος για να συμμορφωθεί.

Οι σχετικές κυβερνητικές γενικές ρυθμίσις πιέσεις και οι επιταγές προς τους πολίτες, θίγουν εξίσου και το άρθρο 20 του Συντάγματος (3), για την δικαστική προστασία των συμφερόντων και των  νομίμων αξιώσεων των πολιτών. Και τούτο συμβαίνει εξαιτίας  της ρύθμισης που καθιέρωσε η Πολιτεία για το αδίωκτο των φαρμακευτικών εταιριών και των ειδικών της Υγείας που παρασκευάζουν και συνιστούν, αντιστοίχως, αδόκιμα, ανεπαρκή και αναποτελεσματικά θεραπευτικά μέσα, ενίοτε δε και επικίνδυνα. Χωρίς να το λέει η κυβέρνηση, κατήργησε στην πράξη και την διάταξη του άρθρου 914 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με την οποία "ο ζημιώσας άλλον παρανόμως και υπαιτίως υποχρεούται σε αποζημίωση".

Η προστασία της ζωής από μια πανδημία, είναι υποχρέωση της πολιτείας, υπό άλλη έποψη, κι όχι υπό αυτήν που προσπαθούν να μας πείσουν. Για την προστασία της ζωής , η πολιτεία, με τον ποινικό της νόμο, στρέφεται προς δίωξη και τιμωρία όσων αφαιρούν την ζωή άλλων, με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε λόγο.

Η προστασία της υγείας είναι κοινωνικό δικαίωμα των πολιτών που προβλέπεται στο κεφάλαιο περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άρθρο 22 του Συντάγματος (5), το οποίο ορίζει τα σχετικά με την εργασία και την κοινωνική ασφάλιση. [Ως γνωστόν, κοινωνικό δικαίωμα είναι η κάθε προσφερομένη στον πολίτη εκπληρωμένη υποχρέωση της Πολιτείας. Και στην περίπτωσή μας, η Πολιτεία δεν έχει αναπτύξει τις κατάλληλες δομές και παροχές υγείας, που να μπορούν να προσφύγουν και να χρησιμοποιήσουν οι πολίτες, όταν έχουν ανάγκη υπηρεσιών υγείας. Δηλαδή, περίθαλψης και αποτροπής ασθενειών].

Σημειωθήτω, ακόμη, ότι, σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ.  5 του Συντάγματος (6), η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να εξασφαλίζει την άσκηση των δικαιωμάτων των πολιτών "εν ελευθερία και δικαιοσύνη".

Ύστερα από όλα αυτά, είναι προφανές, ότι, η άσκηση δικαιωμάτων, και δη των δικαιωμάτων κάθε προσώπου που (μαζί με το Πολίτευμα εντός του οποίου αυτό διαβιοί και πραγματώνει τις ιδέες, τις αξίες και τα ιδανικά του) αποτελεί την υπέρτατη αξία της κοινωνίας μας, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός προσώπου αυτεξούσιου, που γνωρίζει και επιθυμεί να ασκήσει και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Και τέτοιο άτομο δεν είναι ο υποδουλωμένος και υποταγμένος [και ακριβώς γι' αυτό, αισθανόμενος ως αναξιοπρεπής] άνθρωπος, ούτε ο εκβιαζόμενος, υβριζόμενος. γελοιοπούμενος, προπηλακιζόμενος (ηθικά και οικονομικά) και απειλούμενος (στην αξιοπρέπεια και την επιβίωσή του) και μάλιστα από την ίδια την πολιτεία άνθρωπος.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι πως η ίδια η Πολιτεία, καθιστά τον πολίτη αναξιοπρεπή, εκβιάζοντας και απειλώντας τον, αναιρώντας αυθαιρέτως και παρανόμως την εμπιστοσύνη του πολίτη προς την ίδια ως Θεσμό, και αθετώντας θεμελιώδεις και αποκλειστικά δικές της υποχρεώσεις! Με τον τρόπο αυτόν, ασφαλώς,  ωθεί τον πολίτη σε απείθεια, και έλλειψη σεβασμού προς έωλους θεσμούς. 

Περαιτέρω, η συγκεκριμένη αυταρχική επιβολή της κυβερνητικής πολιτικής (όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, και που αποτελεί στην ουσία εισβολή κυβερνητικών επιλογών στην ατομική σφαίρα και την αυτοδιάθεση των πολιτών), έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του προσώπου, και οδηγεί 

  • αφ'ενός στην στέρηση της ελευθερίας του πολίτη να εκφράζει τους στοχασμούς και τους προβληματισμούς του, να επιλέγει ελευθέρως και μεριμνών αυτοπροσώπως για την καλύτερη λύση που προσιδιάζει στα προσωπικά του θέματα υγείας και στην προληπτική υγιεινή, [με αυτογνωσία για την ιδιοπροσωπία και την ιδιοσύστασή του, τις ευαισθησίες και τους ενδοιασμούς του] και 
  • αφ' ετέρου, στην στέρηση του δικαιώματός του να καταφύγει στην Δικαιοσύνη, αφού δεν επιτρέπεται η αναζήτηση ευθυνών σε περίπτωση βλάβης του  από την πολιτικά συστηνόμενη προληπτική αντιμετώπιση ενδεχόμενου κινδύνου υγείας του από την λήψη ακατάλληλων σκευασμάτων (λόγω του θεσπισθέντος αδιώκτου των εταιριών και των ειδικών της υγείας).
  • Με επιστέγασμα να μην εξασφαλίζονται οι όροι της ελευθερίας και της δικαιοσύνης στην άσκηση των δικαιωμάτων του πολίτη.

Όλο αυτό οδηγεί, τελικά, στην  κατάρρευση της αρχής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς την Πολιτεία. Και το χειρότερο, δεν είναι που ο πολίτης δεν εμπιστεύεται την ασυνέπεια, είναι που η Πολιτεία μας πιέζει να υπακούμε στην  αυθαιρεσία της, την αντιφατικότητα και την αμετροέπειά της.

Πέραν των ανωτέρω, ας σημειωθεί, ότι, δεν συνιστά αντικείμενο κυβερνητικής πολιτικής, η επιλογή μιας γενικής και καθολικώς ισχύουσας θεραπευτικής μεθόδου και ταυτόσημων για όλους τους πολίτες ιατρικών προληπτικών διαδικασιών, όχι μόνο γιατί δεν προσιδιάζουν τα ίδια πράγματα στην ασθένεια και στην ιδιοσυγκρασία για κάθε πολίτη, αλλά γιατί η κυβέρνηση της χώρας έχει πολιτικής φύσεως αντικείμενο, κι όχι ιατρικής.

Η υγεία, όπως και η καταγιγνωσκομένη ποινή είναι προσωποπαγής, και αμφότερες οι διαδικασίες καθάρσεως υπηρετούνται από αρμόδιους φορείς, με την σύμπραξη και την παρουσία του προσώπου.

Τουναντίον, κυβερνητική πολιτική,  σύμφωνα με το άρθρο 82 του Συντάγματος  (7) συνιστά η ευνομία, η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική ευημερία, κι ανάμεσα σε αυτά είναι η ανάπτυξη δομών υγείας σε όλα τα επίπεδα, παιδείας, ασφάλειας εσωτερικής και εξωτερικής, χρηστή διοίκηση, μετρημένη οικονομική διαχείριση,  μέριμνα για την επιστροφή των κομματικών δανείων (για τα οποία όμως η κυβέρνηση σιωπά χωρίς καμμία ενοχή, προκειμένου να απολησμονηθούν), κλπ. κλπ..

Και οι προβληματισμοί, δεν σταματούν εδώ.....

 ********************************************************************

 Υπόμνημα: To Σύνταγμά μας, στο Πρώτο Μέρος, (Τμήμα Α)  κατοχυρώνει,  με το άρθρο 1, την Μορφή του Πολιτεύματος και  με το άρθρο 2,   την προστασία της αξίας του ανθρώπου. Το Δεύτερο Μέρος (άρθρα 4 έως 25) ασχολείται με την αναγνώριση, τον ορισμό και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ειδικώτερα:

(1) Άρθρο 1 1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

 (2) Άρθρο 2. 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.(...)

(3) Άρθρο 20. 1. Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει. 2. Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.

 (4) Άρθρο 21 1. Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους. Το Κράτος μεριμνά για τη διασφάλιση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης όλων των πολιτών μέσω ενός συστήματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, όπως νόμος ορίζει. 2. (...). 6. Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.

(5). Άρθρο 22. 1. H εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου ....

(6). Άρθρο 25. 1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. 2. H αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη. 3. H καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται. 4. Το Κράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης. 

 (7). Άρθρο 82. 1. Η Κυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει την γενική πολιτική της χώρας, σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και των νόμων. 2. ...

 


Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022

Ένα παραμύθι για τα διακυβεύματα της κάθε εποχής στο διάβα του χρόνου

Στην πορεία του ανθρώπου από τα πολύ πρώϊμα χρόνια της εμφάνισής του ίσαμε σήμερα, δεν ήτανε ίδια πάντοτε τα διακυβεύματα. Ξεκινήσαμε από τον αγώνα της επιβίωσης έναντι των άγριων ζώων  και έναντι των καιρικών συνθηκών. Φυσικές καταστάσεις θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω.

Ακολούθησε ο αγώνας επικράτησης στην ομάδα και ο καταμερισμός των έργων εντός αυτής, και μιλάμε ακόμη για επιβίωση.

Στη συνέχεια, και σε μεγάλη χρονική απόσταση ασφαλώς, ακολουθεί η καλλιέργεια της γής και η εξημέρωση κάποιων ζώων. Κι αυτό σηματοδοτεί πλέον την διαβίωση των πρώτων κοινωνιών.

Οι δεξιότητες, η ευρηματικότητα του καλλιεργητή και η απόδοση των καρπών, αυτά είναι που δίνουν  τα εύσημα. Η σοδειά, είναι η πραγματικότητα που ανταμείβει τους κόπους, την εξυπνάδα, την επιμέλεια, την πρόνοια. Αυτό θα λέγαμε πως σημαίνει την βελτίωση της διαβίωσης των πρώτων κοινωνιών.

Η ζωή αποκαλύπτει τους κανόνες της, καθώς οι άνθρωποι κρατάνε το σφυγμό της φύσης, και σέβονται τους ρυθμούς της, τις ιδιότητες, τις δυνάμεις και τις πηγές της! Εδώ μπαίνει στην ζωή του ανθρώπου η σκέψη, η παρατήρηση της φύσης και η χρήση των δυνατοτήτων και των  ευκαιριών που αυτή παρέχει.

Στην ιστορική του πορεία ο άνθρωπος έμαθε να τιμά τους προγόνους του και "την πατρίδα του", τον τόπο δηλαδή όπου  κατ' αρχήν είδε, έπαθε, κέρδισε, έμαθε.

Τίποτε δεν του δόθηκε, εξόν από τις αισθήσεις και τον νού. Αυτά σταθήκανε τα πιο χρήσιμα και κρίσιμα εργαλεία για την επιβίωση και την πρόοδο των πρώτων ανθρώπων. 

Και δεν υπήρχε κανείς ("φορέας" ή "οργανισμός") για να απευθυνθεί, ώστε να απαιτήσει και να λάβει εκείνο που ήθελε, ο άνθρωπος της πολύ παλαιάς εποχής. 

Και καθώς  προχωράει ο αγώνας επικράτησης, η ζωή, άλλους τους έκανε βασιλιάδες, άλλους τους έκανε μάγους, άλλους τους έκανε θεούς, κι άλλους τους άφησε να ασχολούνται με ερωτήματα και απορίες για τον φυσικό κόσμο γύρω τους και με σκέψεις για τις σχέσεις των ανθρώπων, τα αισθήματα, τα διλήμματα κάθε ψυχής, και με οράματα για το αύριο.

Κι ενόσω οι τελευταίοι με τούτα καταγίνουνταν, άλλοι φάνηκαν στο προσκήνιο της ιστορίας  με ολοφάνερη την πρόθεση να βγούν για να γνωρίσουν τον κόσμο, κι άλλοι για να επιβληθούν ως άρχοντες σε όλο τον κόσμο. 

Μέσα σε αυτούς τους πολέμους, τις σφαγές, τις λεηλασίες, την αυθαιρεσία, τις αρπαγές και τον σφετερισμό γαιών, πλούτου και εξουσίας, ήρθε στον κόσμο ο Χριστός και μας έδωσε, με το αίμα του, μια διδασκαλία για να ζούμε με μέτρο και σεβασμό αναμετάξυ μας. Στην αρχή, τον αρνηθήκαμε όλοι, τον περιγελάσαμε, τον βασανίσαμε, τον σταυρώσαμε, γιατί δεν πιστέψαμε πως αυτός είναι Θεός, που δεν τον πιάνει θάνατος. Πως θα αναστηθεί και θα μας χαρίσει τον παράδεισο της αγάπης Του. Πως θα μας χαρίσει την δική Του ειρήνη στις καρδιές μας. Την ειρήνη, που δεν είναι σαν αυτή των ανθρώπων. 

Όσοι δέχονταν την διδασκαλία Του Χριστού, διώχτηκαν, βασανίστηκαν, έγιναν μάρτυρες της πίστεως τους, και τέλος μια πολιτεία, η Βυζαντινή, που μεγαλούργησε ασπαζόμενη την ελεύθερη επιλογή της πίστης των ανθρώπων της, και υιοθέτησε την διδασκαλία του Χριστού ως κώδικα ζωής στην κοινωνία που διαφέντευε.

Η διδασκαλία του Χριστού, που γαληνεύσει κάθε ψυχή, κι αναπαύει κοπιώντες και πεφορτισμένους, έγινε πια κοινός κι αυτονόητα αποδεκτός νόμος, και πολλοί λαοί αποφασίσανε πως θα ήτανε τιμή τους να συγκαταλέγονται ανάμεσα σε εκείνους που δέχονται την διδασκαλία του Χριστού. 

Αλλά δεν σταθήκανε όλοι τόσο "καθαροί τη καρδία"! Μόνο εκείνοι που δέχονται το Μυστήριο κι έχοντας για κανόνα ζωής την διδασκαλία του Χριστού, δεν νοιάζονται για να αποδείξουν, να κατανοήσουν λογικά, να διαφημίσουν, να προσελκύσουν με τα λόγια και να πείσουν άλλους για την διδασκαλία αυτήν.

Άλλοι, ωστόσο, χρησιμοποιούν την διδασκαλία του Χριστού, όπως οι φαρισαίοι, για να δικαιολογήσουν αυτά που κάνουν. Για να πλανέψουν, για να επωφληθούν, για να αναδειχθούν ή για να επιβληθούν. Όμως όλα τούτα είναι έξω από το πνεύμα της διδασκαλίας του Χριστού. 

Έτσι, η διδασκαλία του Χριστού χρησιμοποιήθηκε υστερόβουλα, πολιτικά και οικονομικά. Και δεν μιλάμε πια για πολιτείες χριστιανικές. Αν και, πριν αποκαλυφθεί ολοκληρωτικά ο μη χριστιανικός επί της ουσίας χαρακτήρας αυτών των πολιτειών, οι ίδιες ισχυρίζονταν πως ήσαν χριστιανικές. 

Μα τα χρόνια περάσαν, και οι εξουσίες που υποβλέπουν η μια την άλλη, κι ο υλιστικός κόσμος θέλει να είναι πάντοτε με το μέρος της εξουσίας, κάνανε πέρα την χριστιανοσύνη, αφήσανε απέξω την υψίστη εντολή της αγάπης, κι αφού της κλέψανε την αλληλεγγύη, την αδελφοσύνη των λαών, την ισότητα των ανθρώπων, και άλλα παρόμοια, τα ενέδυσαν όλα αυτά με τον μανδύα του δικαιώματος και παίρνοντας οι ίδιες οι εξουσίες την θέση του Θεού είπανε στους λαούς (τάχα από αγάπη), σας χαρίζουμε δικαιώματα: την αλληλεγγύη, την αδελφοσύνη των λαών, την ισότητα των ανθρώπων, κ.τ.τ.

Τί ψέμμα! Η αγάπη τους είναι ανώδυνα λόγια της στιγμής, που τα ξεχνούν κι αυτοί σε λίγο. Μα, αγάπη χωρίς έργο είναι κενή!

  • Η αλληλεγγύη που μας δείχνουν, πρέπει να ξεπληρώνεται εντόκως!
  • Η αδελφοσύνη των λαών, είναι αέρας, αφού ο ένας λαός εκμεταλλεύεται και καταληστεύει, πολεμά και κατακτά τον άλλον, με πρωτοβουλία της ηγεσίας του και πολλών συνασπισμένων κρατικών συμφερόντων
  • Η ισότητα των ανθρώπων, είναι μια κενολογία. Ενώπιον τίνος είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι; Μα, μόνον ενώπιον του Θεού! Διότι οι άνθρωποι, μέσα στις κοινωνίες τους είναι άνισοι, αφού έχουν διαφορετικές καταβολές, διαφορετικές παραστάσεις, διάφορους προγόνους, άνισα μέσα και διαφορετικές  ψυχικές και πνευματικές ιδιότητες και άρα συνιστούν διαφορετικές προσωπικότητες!

Αλήθεια, ποιός μπορεί να χαρίσει κάτι που δεν έχει; κάτι που δεν έχει δημιουργήσει/αποκτήσει/παράξει/ ο ίδιος; 

Άρα, η ...χορήγηση δικαιωμάτων είναι μια φενάκη!

Η αναγνώριση δικαιωμάτων επίσης. Διότι το δικαίωμα δεν έχει αξία και δεν έχει σημασία αν υπάρχει ή όχι, αν δεν ασκηθεί, ή αν δεν πρόκειται να ασκηθεί, ή αν δεν είναι δυνατόν να ασκηθεί..

Τα δικαιώματα που επινοούν και μας χαρίζουν οι εξουσίες είναι απλώς επιχειρήματα για να αντλούν αυτές την μαρτυρία περί του ευ πολιτεύεσθαι, και τίποτε άλλο.

Η Πολιτεία μας, δεν είναι μια πολιτεία που σέβεται την ελευθερία του πολίτη, και τον κάθε πολίτη ως μια προσωπικότητα, σαν που από τον πολίτη αντλεί και η ίδια η Πολιτεία το κύρος και την αξιοπρέπειά της. 

Η Πολιτεία μας, έχει περί πολλού μόνο την ελευθερία του άρχοντα! Και υποτιμά σε τέτοιο βαθμό τον πολίτη, που τον εργαλειοποιεί για τους σκοπούς και τις επιδιώξεις της. Τον περιφρονεί επιδεικτικά, και ψεύδεται ενώπιόν του ασύστολα και απροκάλυπτα. Αγνοεί την κυβερνητική πράξη και ασκεί την κυβερνητική εξουσία καταναγκασμού σε ψυχική ασέλγεια και οικονομική εξουδένωση. Ονειρεύεται διεθνή οφίτσια και κακοποιεί τον λαό. Εκλιπαρεί για έξωθεν επαίνους και αδιαφορεί για τους ένδοθεν ολολυγμούς. 

Συμπερασματικά, λοιπόν, στην παρούσα φάση :

  • Το διακύβευμα της κοινωνίας, είναι, ξανά, η επιβίωση! και
  • Το διακύβευμα της πολιτείας  είναι ποιός θα κρατά τα ηνία της εξουσίας χωρίς να δίνει λογαριασμό. 
  • Το διακύβευμα των πολιτικών είναι ποιός θα είναι ο κάτοχος των κομματικών μηχανισμών..., ενώ
  • Το διακύβευμα της ιστορίας είναι αν θα υπάρχουμε ή θα εξαφανιστούμε ως λαός και γένος, ως χώρα και πολιτισμός....

Το διακύβευμα του καθενός μας προσωπικά, ας το ορίσει ο καθένας ξεχωριστά. Κι αν συναντηθούμε στο "εμείς" που 

  • πιστεύουμε στην αξία του ανθρώπου, 
  • του προσώπου, 
  • του συν-Έλληνα, 
  • της γής και των πατέρων μας,
  • της πίστης και της ελευθερίας μας, 
  • μαζί με όλους τους ανθρώπους και όλους τους λαούς
  • που αγαπάνε τις πατρίδες και τους προγόνους τους, 
  • την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή τους, 

μπορεί και να ξαναπερπατήσουμε στην ιστορία...

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

Παντογνώστες και πάνσοφοι

Η κυβερνητική δράση και ζωή στις μέρες μας καθορίζεται από τις εντολές των ειδικών. 
 
Έχουν έτσι εξελιχθεί τα πράγματα, που -θαρρείς-  δεν γίνεται παρά να υπακούμε σε ειδικούς. Η κυβέρνηση περιορίζει την ελευθερία των πολιτών και απεκδύεται την ευθύνη της απέναντι στην κοινωνία με την  προκάλυψη των ειδικών.

Παλαιότερα, καταφεύγαμε στους ειδικούς για κάθε δυσλειτουργία: στην υγεία μας, στα ηλεκτρικά μας, στις μηχανές μας, στην... ψυχή μας, στα ρούχα μας, στην μόρφωσή μας. Τώρα πάνε αυτά! Τέτοια ζητήματα δεν υπάρχουν πια, γιατί μας έβαλαν το φόβο για το θάνατο και για την ανά πάσα στιγμή ενδεχόμενη συντόμευση της ζωής μας από τον κορωνο-ϊό! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μας υπαγορεύουν και ενοχές για κάθε θάνατο που επέρχεται, και μας χωρίζουν σε αμνούς και ερίφια, ανάλογα με την  αποδοχή ή όχι των πολιτικών διαταγών σε θέματα υγείας!
 
Τώρα δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε εμείς στους ειδικούς! Έχουν αυτοί κυριαρχήσει στην ζωή μας, σε τέτοιο βαθμό που είναι σαν να έχουν προσληφθεί από την ίδια την κυβέρνηση για να την αναπληρώνει στο έργο της! Και μάλιστα επιστρατεύονται κι όλα τα δυναμικά μέσα που η Πολιτεία διαθέτει: τον νόμο δηλαδή, τις "δυνάμεις ενημέρωσης"  και τις δυνάμεις του καταναγκασμού.

Συνήθως, οι κήρυκες αυτής της πολιτικής (δημοσιογράφοι, πολιτικοί, τεχνοκράτες, αριστεροί, κεντρώοι, χαλαροί δεξιοί, ακραιφνείς δεξιοί, υπερδεξιοί, υπέρ-αριστεροί, χαλαροί πιστοί, ερασιτέχνες πιστοί, περαστικοί πιστοί) δεν καταφεύγουν σε καμμία απολύτως αρμοδία και κατάλληλη πηγή για την ενημέρωσή τους, πριν να χωρίσουν τους πολίτες σε κατηγορίες.
 
Όλοι αυτοί, πριν να  αποφανθούν αρνητικά και προσβλητικά, σε ό,τι έχει να κάνει με οποιαδήποτε αντίρρηση και επιφύλαξη στις προσταγές των ειδικών και ειδικά σε ό,τι αφορά τους Έλληνες πιστούς, δεν έχουν κάνει ούτε τον υποτυπώδη έλεγχο της λογικής συνέπειας των λεγομένων τους.

Οι αντιρρήσεις και οι επιφυλάξεις σημαντικής μερίδας των πολιτών αντιμετωπίζονται από την πολιτεία -αλλά και εκ μέρους των στρατευμένων ειδικών και των δυνάμεων διάδοσης της πολιτικής-συλλήβδην, ως απορριπτέες συνωμοσιολογίες και στιγματίζονται ως ανάξιες λόγου και λογικής, απόψεις ψεκασμένων (sic).
 
Λοιδορούμε μέρος της κοινωνίας για την επιφυλακτική στάση του και-κυριολεκτικά- τους παροπλίζουμε τους πολίτες αυτούς κοινωνικά, ηθικά και πνευματικά, τους απειλούμε και τους παραλύουμε οικονομικά, τάχα για την προστασία της ζωής τους, και ισχυριζόμαστε ότι τους προστατεύουμε (ενδεχομένως!) ως προς την ζωή τους, αλλά τους αφαιρούμε το νόημά της!

Γνωρίζω καλώς, πως υπάρχουν άνθρωποι που θαυμάζουν πολύ την πολιτεία των πιστών,  και την ακτινοβολία της χαράς και της ευφροσύνης που οι πιστοί εκπέμπουν ως πρόσωπα στη ζωή τους και στους γύρω τους, πράγματα από οποία μάλιστα συχνότατα και αυτοί οι ίδιοι οι θαυμαστές επωφελούνται, αλλά παρ' όλα αυτά παραμένει ακατάγνωστο σ' αυτούς το πώς είναι δυνατόν οι πιστοί να χαίρονται και να αγαλλιούν με κάθε Χριστόβρυτο και Χαριτόβρυτο μήνυμα.

 Ίσως, αυτοί οι αμφισβητίες και εξαπορούντες, φοβούνται, μη και περιπέσουν σε καμμιά "ανορθολογική κατάσταση", όπου χωρίς να κατανοούν τα πάντα με σαφήνεια και χωρίς να ενεργούν με χειρουργική ακρίβεια,  να παραδεχτούν απλά, πως συμβααίνει κάτι που οι ίδιοι δεν "καταλαβαίνουν". Γιατί, αυτοί, νομίζουν πως όλα τα καταλαβαίνουν.΄Ετσι, μονάχα, μπορώ να αποδώσω την δυσπιστία, την αμφιβολία και την άρνησή τους. 

Εμείς, πάντως, που αγαπούμε να ζούμε εν Κυρίω, και να πραγματώνουμε (όπως ο καθένας θέλει και μπορεί) την διδασκαλία του στην ζωή μας, παρόλη την στασιμότητα που μπορεί να έχουμε στην ψυχική και την περί τα πνευματικά  πρόοδό μας, ή την  υστέρηση σε αυτά, εξαιτίας των παθών και της ακηδίας μας, που κάθε τόσο μας πισωγυρίζουν- ή ακόμη κι εξαιτίας της διάσπασής μας από τις βιοτικές ανάγκες-, δεν φοβόμαστε αυτήν την πίστη. Θεωρούμε σημαντικό πράγμα στην ζωή μας το Μυστήριο. Κι όχι απλά το ανεξήγητο.

Και τούτο, γιατί δεχόμαστε πως «η θεία χάρις, η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» θα παραστέκει την καθαρά μας καρδία, και θα συμπαρίσταται στον αγώνα μας. . .

Αντί λοιπόν, να μας απαγορεύουν και να μας κατηγορούν, που θέλουμε να συμμετέχουμε την Μεγάλη Παρασκευή στο ξόδι του Χριστού και μετά στην Ανάστασή του, στην Θεία Γέννηση, τα Άγια Θεοφάνεια,  και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ας μας επιτρέψουν, να λάβωμε την θεραπεία που προσήκει ημίν, όπως πάντοτε γίνεται: Αρμοδίως! Όπως ακριβώς, δηλ. οι γιατροί συστήνουν εξατομικευμένη θεραπεία για κάθε ασθενή,  και οι παιδαγωγοί συστήνουν ειδικό παιδαγωγό,  και μάλιστα συστήνεται μια παιδαγωγική που να υπηρετεί τις ανάγκες, αλλά να υπολογίζει και τις ικανότητες του εκπαιδευομένου.

Ούτε που νοιώσαμε συλλογικά την Ανάσταση του Χριστού, κρυφά τιμήσαμε την Κοίμηση της Θεοτόκου, τον Τίμιο Σταυρό, την Θεία Γέννηση.
 
 Όλα τούτα τα μηνύματα έρχονταν κάθε φορά κρυφά στον καθένα μας! Ακόμη και το (χρονικά εκβιασμένο και καταπιεσμένο) Αναστάσιμο μήνυμα, στην πράξη καταδιώχτηκε, σαν που οι πολλοί φοβήθηκαν πως "οι ατίθασοι φανατικοί και θρησκόληπτοι οπαδοί αυτού "του πλάνου", θα γεμίσουν το κόσμο λοιμό, μια που δεν κρατιούνται αναμετάξυ τους, ασπαζόμενοι αλλήλους, και περιπτυσσόμενοι, αγαπώμενοι, κοινωνούντες σώματος και αίματος Χριστού και συγχωρούντες πάντας τη Αναστάσει!

Και προκαταβολικά ορίστηκε, να μας χωρίσουν, να μας αποτρέψουν από την συνεύρεση, στην γέμουσα τράπεζα του Κυρίου. Να καταργήσουν μια συμμετοχή, που νοηματοδοτεί την ζωή ολόκληρη ενός Πιστού, και δίνει πνοή σε κάθε δύσκολη προσπάθειά του, σε κάθε του βήμα, σε όλο του τον βίο.

Ενήργησαν ως παιδιά. Παίζοντας με την λογική και την επιστημονική μεθοδολογία σαν μ' ενα παιχνίδι, χωρίς να λογαριάζουν πως κάθε τέτοια απόφαση θα ώφειλε να στηριχθεί σε στοιχεία, σε δεδομένα από πηγές, κι  όχι σε δεδομένα υποθετικά ή σε δεδομένα που συνιστούν πολιτικό πρόγραμμα, σε δεδομένα απέχοντα όχι μόνο του ορθού λόγου αλλά και  παραβλέποντα τον Μυστικό χαρακτήρα του ζητήματος, και συνεπώς, όλως εσφαλμένως.
 
Περιμένουμε τώρα τις όρντινες για τα Άγια Θεοφάνεια.