Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Ο μεγάλος περίπατος της Αθήνας, ο ανυποψίαστος δήμαρχος και ο Γ. Σεφέρης

Image result for εικόνες ο μεγάλος περίπατος της αθήνας

Γράφει ο Γ. Σεφέρης:

Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά
που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,
μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και πού
            τις προσκυνούμε.
Ήχος στεκάμενος κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας
ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.
Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτί-
        σουμε
τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.
Κι οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα
γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;
Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν
οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια
την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε
βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα
σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν.

Δεν γνωρίζω αν ο δήμαρχός μας έχει διαβάσει τούτο το ποίημα.

Δεν γνωρίζω αν έχει διαπιστώσει κι αυτός, πως πράγματι, ο τόπος μας είναι κλειστός! όλο βουνά, που έχουν για σκεπή τους τον χαμηλό ουρανό, μέρα και νύχτα, μια που ανέκαθεν οι νοικοκυραίοι κυβερνήτες μας, δε σώσανε να φτιάξουν ένα εθνικό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας. Δεν φρόντισαν να μην μπαζωθούνε τα ποτάμια, κλείσανε και τα πηγάδια, κι αφήκαν μοναχά κάποιες σκόρπιες κι άδειες στέρνες.

Σ' ετούτες τις άδειες στέρνες, τρέχουμε προσκυνητές, για ν' αφουγκραστούμε μυστικά τον κόρφο τους. Ν' ακούσουμε τον κούφιο -πια- ήχο τους, ίδιον και έρημον, όπως η μοναξιά και  το παρόν μας. Ίδιος με την απελπισμένη αγάπη για την πατρίδα μας και τι φτενές εθνικές προοπτικές μας.

Παράξενο, ίσως, να στέκεται, που σ' ετούτο τον τόπο υπήρξανε κάποτε άνθρωποι  που τόλεγε η καρδιά τους και χτίσανε τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.

Σε ανεξήγητα αινίγματα της ψυχής μας αναδύονται οι γάμοι μας, η διάθεση για λουλουδένια στεφάνια καθώς τα χέρια μας πλέκονται σ' αγκάλιασμα αγάπης και δημιουργίας. Πού βρήκαμε την δύναμη και γεννηθήκαν τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας, είναι πια ζωσμένος με τα απολειφάδια των προσπαθειών μας, "σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν, σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν". Τα παιδιά μας φευγάτα, κι οι άρχοντές μας;  Στον κόσμο τους!

Και σήμερα,  ο τόπος μας είναι κλειστός. Γιατί τα μάτια μας είναι κλειστά. Η φαντασία στερεμένη και τα όνειρά μας είναι πια μονάχα στιγμιαίες επιθυμίες.

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Γιατί τον κλείνουν ζεύγη από μαύρες συμπληγάδες. Η διχόνοια και η αλαζονεία. Η κενοδοξία και ο αυταρχισμός. Η δοκησισοφία των αρχόντων μας (μαζί και η ματαιοδοξία τους)  και η ανευθυνότητα των πολιτών (μαζί με την- κάποτε εκούσια- παραπλάνησή τους από την δημαγωγία των εκάστοτε επίδοξων αρχόντων), κλπ. κλπ....

Στον μεγάλο περίπατο, δήμαρχέ μου, δεν μπορώ να φανταστώ ποδηλάτες  τον Αύγουστο  ή τον Μάϊο στην Αθήνα. Θα μπορούσα όμως να φανταστώ
  • πεζοδρόμια σε κατάσταση τέτοια, που να υποδηλώνει σεβασμό στο πρόσωπο του δημότη ως πολίτη του κόσμου (κι όχι ως μια αντανάκλαση του είδους της δοσοληψίας που οι άρχοντες έχουν μαζί του).
  • και μια καμπάνια για τους ζωόφιλους, προκειμένου να τους πείσει πως όταν αφήνουν τις κοπριές κλπ. των κατοικιδίων τους  στην πόρτα του διπλανού τους σπιτιού, αυτό, εκτός που  είναι μια πράξη με προσωπικές ευθύνες και συνέπειες (ποινικές και αστικές, συνταγματικά κατοχυρωμένες...). 
    • είναι κυρίως μια πράξη ηθικού αμοραλισμού και ψυχικής ανισορροπίας, χωρίς ειδικό πολιτικό πρόσημο, γιατί στην περίπτωση αυτή, όλα τα πολιτικά πρόσημα είναι ισοδύναμα....

Αλλά, δήμαρχέ μου, σε καταλαβαίνω, μια ζωή -από τα γενοφάσκια σου- στο τιμόνι της εξουσίας, δεν ξέρεις πώς είναι να περπατάς στο δρόμο και να πατάς σε θραύσματα φρεατίων, θραύσματα πλακών του πεζοδρομίου, ξερο-χορταριασμένα και κοπρισμένα δέντρα και βρωμιές στο πεζοδρόμιο που μένουνε -με την "αδιάλλειπτη κι ασύγγνωστη αδιαφορία" του δημοτικού άρχοντα - για μέρες και βδομάδες στο ίδιο σημείο. Δεν ξέρεις πώς είναι να περπατάς και να κρέμεται βράχος πάνω από το κεφάλι σου, παρατημένος για μήνες να αιωρείται επικίνδυνα!

Και, πίστεψέ με,  δεν μπορεί -παρά, υποκριτικά μόνο- να χαραχτεί ένας μεγάλος περίπατος της Αθήνας, όταν στις γειτονιές, εκεί που δεν περπατά η χάρη σου, το περπάτημα θα εξακολουθήσει να είναι μια ακούσια,  μαρτυρική και αηδιαστική έξοδος από το σπίτι [για λόγους αδήριτης ανάγκης], εξαιτίας της ολοκληρωτικής τους εγκατάλειψης.

Ο πολιτισμός, βλέπεις δήμαρχέ μου,  δεν μπορεί να "υπάρχει" μόνο σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα της πόλης! Καμμιάς πόλης.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι έκθεση ιδεών, ούτε σαλόνι επιδείξεως. Είναι τρόπος ζωής! Κι εμείς εδώ, έχουμε καταντήσει την χώρα μας, τόπο όπου μόνο απομιμήσεις αλλοδαπών συρμών συμβαίνουν, αφού μεταφέρουμε εδώ τις ξένες ιδέες, χωρίς καμμιά προσαρμογή και χωρίς καμμιά γονιμοποίησή τους κατά το ύφος, το ήθος και τις ανάγκες του τόπου μας.

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020

Στρατή Μυριβήλη: Η Ηλιογέννητη


 


ΓΙΑ την ομορφιά και την παιδαγωγική του ευστοχία, μεταφέρω εδώ, για τους φίλους της Φιλαρέτης, τούτο το διήγημα:

"Μέσα στην καυτερήν ηλιοκαταιγίδα που έδερνε το χωράφι στο καταμεσήμερο, έπεσε – ολότελα φυσιολογικά, – μι’ αχυρουλή φρέσκη καβαλίνα. Είτανε τέλεια στη φόρμα της, ολόξανθη, σαν ένας βώλος χρυσάφι, και κάπως ρωμαντικιά, σαν πούναι λίγο πολύ όλες οι ξανθιές αναιμικές ντεμουαζέλες του καλού κόσμου. Κοίταξε ένα γύρο το χωράφι, που θροούσε ευχαριστημένο κάτω απ’ τη φλογερή πύρα, καμάρωσε και τη χρυσαφάδα τη δικιά της, και γοητεμένη αφαιρέθηκε να κοιτάει τον καταρράχτη του φωτός, που χυνότανε απ’ τη κορυφή τουρανού.
― Πού βρέθηκα εδώ;… πώς βρέθηκα εδώ; Αναρωτιότανε κάπως χαζά, και συλλογιότανε μεγαλόφωνα, σα δραματική ηρωίδα του παλιού καλού θεάτρου.
Ένας μπόμπιρας, που βούιζε πάνωθέ της, την άκουσε και της απάντησε με πολύ σοβαρό ύφος αξιωματικής κριτικής:
― Μα δεν το ξέρετε; Πέσατε από ψηλά. Πέσατε εκ των άνω!
Κι αυτή τόδεσε σε καλό πανί, κατακαμάρωσε, κι ένιωθε την κατάξανθη αριστοκρατική καρδούλα της νανεγαλλιάζει από την ευτυχία της αξίας της.
― Είμαι το λοιπόν, Ηλιογέννητη… είμαι ένας βώλος χρυσάφι, ατόφιο χρυσάφι, που έσταξε από το μεγάλο άστρο. Τι χάρη που την έχουμε, λέω ωστόσο, εμείς τα ευγενή μέταλλα…
Μια παρέα κοντόφαρδες ντομάτες, που ωρίμαζαν ήσυχα λίγο παρέκει, καταπίνοντας ήλιο και μεταβάλλοντας τον σε μπελτέ, άκουσαν την ανακραβγή της Ηλιογέννητης που έτρεμε από συγκίνηση και περηφάνεια, και τις έπιασε ένα τέτοιο τρανταχτό γέλιο, που τα πληθωρικά τους μάγουλα, τα χωριάτικα, τσίτωσαν να σκάσουν.
Είπαν μ’ ένα στόμα.
― Σιγά τον πολυέλαιο!
Η Ηλιογέννητη τις έρριξε μια ματιά λοξή, γεμάτη ευγενική συγκατάβαση και ψιθύρισε.
― Έχουνε δίκιο να γελάνε έτσι πρόστυχα οι φτωχές. Αυτές είχανε την κακοτυχιά νάναι από γεννήσο τους χυδαία υποκείμενα. Δεν είναι βολετό να μ’ αισθανθούν και να με νιώσουν. Είναι άλλο πράμα να πέσει κανένας απ’ τον ουρανό, εκ των άνω. Νάναι μια χοντρή στάλα ολόχρυση απ’ τη μαλαματένια καρδιά του Ήλιου, που έλυωσε ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι…
Και μονομιάς ξεχείλισε η ξανθιά καρδούλα της από ασυγκράτητη ευγνωμοσύνη προς τον ένδοξο γονιό της, κι ένιωσε ένα κύμα δακρυσμένου αλτρουισμού και συμπόνιας να την πλημμυράει για όλα τα φτωχά και ταπεινά πράματα του κόσμου. Είταν ένα αληθινό φιλανθρωπικό ταλέντο, που μπορούσε να σίγουρα να κάνει πολύ καλό σε τούτο τον ντουνιά για νανακουφίσει τη δυστυχία των παρακατιανών. Και ποιος ξαίρει πόσο συγκινητικά θα τέλειωνε τούτη η ιστορία, α δε λάχαινε κείνη την ώρα ίσα-ίσα, να περνάνε δίπλα της δυο μαύροι βρωμοκάνθαροι.
Είταν ακάθαρτοι και χοντροί μέσα στα ράσα τους τα λασπωμένα, σαν αγιορίτες καλογέροι, και κάνανε μεγάλες χαρές μόλις μυριστήκανε το κελεπούρι. Την πασπάτεψαν από δω, την πασπάτεψαν από κεί με τα βρώμικα ποδάρια τους και σαν τήνε βρήκαν αρκετά στρογγυλή και καλοφορμαρισμένη, ακούμπησαν τα μπροστινά τους χάμου, και βάλθηκαν σπρώχνοντας με τα πίσω πόδια τους, α και α, να την κυλάνε προς τη φωλιά τους, με πολύ κουράγιο.
Η καβαλίνα αχνίζοντας από ιερήν οργή, φώναξε:
― Καλέ, πού με κυλάτε έτσι δα, βρωμοζωύφια; Εμένα, ένα κομμάτι καθαρό χρυσάφι; Πρώτη φορά θα σας έτυχε να βρεθήτε μπροστά σ’ ένα «ψήγμα» ατόφιο μάλαμα!
Οι βρωμοκάνθαροι σταμάτησαν ιδρωμένοι και κοίταξαν κοροϊδευτικά το «ψήγμα». Ύστερα της είπανε μένα στόμα:
― Εμείς βρωμοζωύφια; Πόσο μας αδικείς, κυρά μου! Εμείς; Μα δε μας γνώρισες, το λοιπόν πως είμαστε τραπεζίτες που καταλάβαμε την αξία σου και σε πάμε ίσια στο θησαυροφυλάκιο της Εθνικής; Ορίστε. Κοίτα και τις ρεντικόττες μας!
Και με μιαν αποτυχημένη ρεβεράντσα, της γύρισαν πάλε τις ράχες, φτύσανε μια στις φούχτες τους, και όλο καρδιά ξαναμπήχτηκαν στη δουλειά τους τραγουδώντας παράφωνα το «βαρκάρη του Βόλγα»".


ΠΗΓΗ


Πέμπτη, 30 Απριλίου 2020

Το τέλος των ιδεολογιών και των δογμάτων. Ώρα ν' αρχίσουν τα Μυστήρια!






Εισηγήσεις και κόντρα εισηγήσεις των ειδικών και των ...ανειδίκευτων για την λύση του κορονο-ιικού προβλήματος, το οποίο έχει γεννήσει τόσα  και τόσα προβλήματα, όπως αυτά αναλύονται 
στο άρθρο του Κ. Παπαχρήστου που δημοσιεύεται εδώ.

Εμείς, ωστόσο, ας ξεκινήσουμε από τα αγνωστικιστικά: 
  • Και ποιός μας είπε πως το πρόβλημα θα λυθεί
  • Ποιός μπορεί να μας διαβεβαιώσει για το αν το πρόβλημα έχει βατή λύση
  • Γνωρίζουμε, ποιός θα δώσει την τελική απάντηση; 
Κι ας αναφερθούμε, στην  δική μας την ευθύνη, ως πολιτών, 
  • να εκτιμούμε τις συνθήκες, 
  • να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση των κοινωνικών προταγμάτων
  • να ελέγχουμε τα χρησιμοποιούμενα από την εξουσία μέσα και επιχειρήματα (πολιτικά και ηθικά), 
  • και να σταθμίζουμε, ότι ο [ ειδικός επιστήμων, ή ο πολιτικά υπεύθυνος Πρωθυπουργός] διαβεβαιών ημάς, απολύτως, ενδέχεται να διαψευσθεί από τα πράγματα, γιατί, τότε, θα πρέπει
  • να λάβουμε θέση και στάση, 
  • κι όχι απλά, να δεχόμαστε παθητικά τις σκοπίμως (ή όχι)  εσκοτισμένες κενολόγες αοριστολογίες και  τις δημαγωγικές ανακολουθίες μέτρων, λογικής και αποτελεσματικότητας.

Ερωτάται, είναι λογικό για την κρίση μας ως των πολιτών,   
  • να αρκεσθούμε στις διαβεβαιώσεις των οικείων και των συνεργατών (των ειδικών και των πολιτικών), πως -αυτοί που μας ομιλούν, μας "κατευθύνουν" και μας διαβεβαιώνουν- είναι καλοί άνθρωποι, λογικοί και συνεπείς ιδεολόγοι του καθήκοντος; 
  • ή θα ακούσουμε την λογική μας και θα εκτιμήσουμε τα (μη συμφωνούνται πλήρως περί του λεγομένου) αδιάσειστα υπάρχοντα στοιχεία;....
Ασφαλώς, ως πολίτες, δεν είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε τις εισηγήσεις από επιδημιολογική άποψη, καθώς -οι περισσότεροι από μας, δεν διαθέτουμε την απαραίτητη εξειδίκευση.

Θα μπορούσαμε, όμως, να σχολιάσουμε τις άλλες όψεις του πράγματος (ηθικές,ιδεολογικές και πολιτικές) που αναπότρεπτα θα έχει η τυχόν υιοθέτηση  από την πολιτεία κάποιων από τις  εισηγήσεις των ειδικών, γιατί αυτή η υιοθέτηση συνιστά πολιτική πράξη.

Ειδικότερα: 
Το μέτρο του εγκλεισμού των ηλικιωμένων [για την προστασία τους, ασφαλώς, δηλ. για το κακό τους(!)] δεν μπορεί να αποφέρει τα προσδοκώμενα υγειονομικά κέρδη, γιατί οι έγκλειστοι ηλικιωμένοι θα χρειάζονται εξ-υπηρετικό προσωπικό, τόσο για τις άμεσες προσωπικές τους ανάγκες σίτισης και καθαριότητας, όσο και για τις ευρύτερες ανθρώπινες ανάγκες τους για κοινωνική επαφή, προσφορά και φροντίδα, συναισθηματική επαφή κλπ. γιατί ο αποκλεισμός τους θα τους δημιουργήσει άλλα νοσήματα, ίσως και χειρότερα: ψυχικά και πνευματικά.

Επίσης, το μέτρο αυτό απαιτεί μια υπολογίσιμη δαπάνη, που αυτή την στιγμή η πατρίδα μας δεν μπορεί να πραγματοποιήσει, για τον καθένα συνταξιούχο και ηλικιωμένο. 

Ο χωρισμός δε των ηλικιωμένων από τις οικογένειές τους ως μέτρο προστασίας, συνιστά μια αυθαίρετη επιβολή ποινής χωρίς έγκλημα, και καταδίκης των ηλικιωμένων σε αθέλητη μοναξιά. Και μάλιστα, αθέλητη, όχι μόνο από τους  ίδιους αλλά και από τα παιδιά και από τα εγγόνια τους.

Αν το μέτρο αυτό ήθελε ληφθεί για την προστασία της κοινωνίας, αλοίμονο στην κοινωνία που θάβει τα πηγάδια της για να μην τυχόν μολυνθεί το νερό. Η κοινωνία δεν κινδυνεύει από τους γονιούς και από τους παππούδες της, αυτοί μόνο διδάσκουν με το παράδειγμά τους. Και διδάσκουν την αποφυγή ή την μίμησή του.

Αν ήθελε ληφθεί για τον περιορισμό και την εξουδετέρωση των ηλικιωμένων, να το συζητήσουμε, αν είναι στα προτάγματα της ελληνικής κοινωνίας να εξαφανίσει τους "γέροντές της", μια και καλή.

Ασφαλώς τα μέτρα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων λαμβάνονται για να εφαρμοσθούν και προς τούτο η πολιτεία συγκεντρώνει τις δυνάμεις καταναγκασμού των πολιτών σε συμμόρφωση

Αλλά!
 ... είναι ένα πράγμα η κυκλοφορία, και άλλο πράγμα η σκέψη, η διάθεση, η ματιά, η πίστη, η προσευχή, η Θεία Λατρεία. Η πολιτεία δεν μπορεί να μας απαγορεύσει την προσευχή και την σάρκωση της πίστεώς μας, την έκφραση της κοινής μας προσευχής και της συμμετοχής μας στην Θεία Ευχαριστία, ούτε να μας επιβάλει τον τρόπο! Η Εκκλησία μας θα βρεί τον πρόσφορο και αβλαβή για τους πάντες, τρόπο.

Οι παπάδες μας δεν είναι τόσο οι αντιπρόσωποι του Θεού στη γή, αλλά είναι, κυρίως, οι εκπροσωποί μας ενώπιον του Θεού. Δεν ομιλούν αυτοί για εμάς, ομιλούμε εμείς δι' αυτών.

Διαβάζουμε στις προσευχές και στους ύμνους πως η Σοφία του Θεού αναδεικνύει πόσο ασήμαντη είναι η θεωρουμένη πανσοφία του λογικού ανθρώπου. Κι αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα του ευτελισμού των λογικών ανθρώπινων επιχειρημάτων, η μάσκα "της σωτηρίας μας". Αυτή η μάσκα που τώρα όλος ο κόσμος παρακινείται και διατάσσεται να την φορά, σχεδόν αδιαλείπτως, από τον πανικό της μολύνσεως με κορονο-ιό.

Όλος ο κόσμος που λοιδόρησε όσους από πίστη κρύβουν το πρόσωπό τους με το ειδικό ένδυμα, αυτοαναίρεσε όλα του τα επιχειρήματα, και τώρα τους μιμείται, πανικόβλητος, για να σωθεί!  Ξέχασε και την ελευθερία του, και την ανεξαρτησία του από θρησκευτικές πίστεις, και κατέληξε τόσο θρησκευόμενος την αποφυγή των λοιμώξεων, ώστε έγινε φανατικός της επιδημιολογίας.  Δεν πλησιάζει, πιά, εύκολα τους άλλους, για να μην μολυνθεί! Τί ειρωνεία, ο άνθρωπος του σήμερα, που κατηγόρησε όλους τους άλλους για ό,τι δεν έκαναν όπως αυτός, τώρα, συμπεριφέρεται ο ίδιος, με τον τρόπο που πρίν κατηγορούσε! Μωραίνει Κύριος, ον βούλεται απωλέσαι!

Ό,τι και να σκεφτούν -συνεδριάζοντες οχυρωμένοι κι απομονωμένοι μέσα στους φυλασσόμενους πύργους τους- οι ελεγκτές του κόσμου, πάντα θα υπάρχει κάτι που τους διαφεύγει. 

Kαι τούτο, γιατί η σκέψη δεν φυλακίζεται σε μια θέση, ώστε να την συλλάβεις και να την εξουδετερώσεις. Ούτε η πίστη. Ούτε η προσευχή. Ούτε η ελευθερία. Δεν ελέγχεται η τέχνη, η ποίηση, η φαντασία, οι μνήμες και τα όνειρα των ανθρώπων. Ούτε το πώς φανερώνεται η οικονομία του Θεού, στον κόσμο.

Ο επιλεκτικός (ηλικιακός) περιορισμός στην ζωή, δεν μπορεί να είναι ένα νομοθετικό μέτρο. Μπορεί να είναι μια προστατευτική παραίνεση. 

Η τήρηση των μέτρων είναι υποχρέωση της Πολιτείας, και η τήρηση των παραινέσεων αποτελεί την εικόνα  του αψευδούς παραδείγματος των αρχόντων. 
Ή μήπως το παράδειγμα του άρχοντος δεν είναι πειστικό;

Σε τί θα διέφερε η Πολιτεία μας, από τους κόκκινους και τους μαύρους ολοκληρωτισμούς, αν ήθελε και να ελέγχει -κατά περίπτωση- την συμμόρφωση των ηλικιωμένων προς τα νέα μέτρα του επιλεκτικού περιορισμού; 

Και μέχρι ποίου σημείου θα απαγορευόταν δια νόμου η επαφή των ηλικιωμένων με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, εντός της ίδιας της οικίας τους; ΄Η μήπως θα τους συγκεντρώσουμε υποχρεωτικά σε οίκους ευγηρίας; Ο! Tempora, O! mores!

Στο ερώτημα "αν  νομιμοποιείται το κράτος να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου παρά τη θέληση του τελευταίου, προκειμένου να αποτρέψει την βλάβη σε άλλα άτομα, κι αν νομιμοποιείται το κράτος, να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου για το ‘δικό του καλό’ ; (σωματικό ή ηθικό)", θα μπορούσαμε να αποφανθούμε πως ναί! Και τούτο, γιατί ο καθένας μας περιλαμβάνεται στον κύκλο των "άλλων ατόμων"  όταν κάθε φορά ένας οποιοσδήποτε τρίτος προκαλεί τις βλάβες αυτές.

Αλλά, το μέτρο αυτό πρέπει να έχει γενικότητα και καθολικότητα και όχι τον ορίζοντα της ηλικίας. Για παράδειγμα, ο ορίζοντας της ηλικίας ή της υγείας (σωματικής ή/και ψυχικής) είναι δυνατόν να είναι δικαιολογημένος, μόνο όταν αποτελεί προϋπόθεση ευθύνης, κι όχι όταν αποτελεί κώλυμα ζωής.

Είναι έωλη η  άποψη που εκφράζει ότι "ο περιορισμός νομιμοποιείται/επιβάλλεται, για τον λόγο ότι η κοινωνία είναι αυτή που θα κληθεί να προσφέρει ένα δίχτυ ασφαλείας (=να πληρώσει,δηλ. να διατεθούν μέσα προς προστασία-θεραπεία κλπ), στην περίπτωση που  τα μέλη της κοινωνίας υποστούν τις συνέπειες λανθασμένων επιλογών,  δεδομένου ότι  δεν μπορεί να τα εγκαταλείψει στις συνέπειες των καταστροφικών επιλογών τους".

Είναι έωλη η παραπάνω άποψη, για τον μόνο λόγο ότι εξαιτίας του νομοθετικά θεσπισμένου ανευθύνου και αδιώκτου των πολιτικών "δίχτυ προστασίας των πολιτών ποτέ δεν παρεσχέθη,  και μάλιστα όχι μόνο από πρόθεση της εκάστοτε ασκουμένης πολιτικής εξουσίας, αλλά και  σε αντίθεση προς την πολλάκις εκπεφρασμένη επιθυμία του ελληνικού λαού, σε όλο το εύρος του εκλογικού σώματος! 

Εξηγούμαι: η πρεμούρα της πολιτείας, για την προστασία μας φαίνεται πως είναι εντελώς περιστασιακή και εικονική. Διότι, η Πολιτεία,  μας αφήνει εντελώς και συστηματικά, έκθετους, ανυπεράσπιστους και πολλαπλώς εγκαταλελειμμένους,  στο έλεος των καιρών και των τοκογλύφων, κάθε φορά που οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν απέναντί μας ανευθύνως, ανελέγκτως, και ατιμωρητί τις ερασιτεχνικές, ιδιοτελείς και κοντόφθαλμες, κομματικές και ιδεοληπτικές πολιτικές τους, υπακούοντας μόνο στα κελεύσματα των σειρήνων του πολιτικού συρμού του κόσμου και των πολιτικών συνδαιτυμόνων τους.

Η πολιτική φαίνεται πως δεν έχει ιδεολογία, αλλ' ότι αντιθέτως, η ιδεολογία στην πολιτική αποτελεί ένα (παροδικό) επιχείρημα που χρησιμοποιείται μέχρι την απόκτηση της εξουσίας. Η τελευταία, δεν ορρωδεί προ ουδεμιάς αντιστάσεως οιασδήποτε προβαλλομένης αρχής ή κώδικος αξιών. Όλα αυτά, η εξουσία -για λόγους αυτοσυντήρησης-τα προσπερνά αδιάφορα, και δεν φείδεται μέσων και επιχειρημάτων, ασχέτως "ιδεολογικής" προελεύσεως αυτών. 

Το προβαλλόμενο, ως ένσταση προς την εξουσία, (η οποία δείχνει να επιθυμεί λήψη μέτρων και περιορισμών σε βάρος των... "ηλικιωμένων" 65άρηδων), ότι "η δύση της ζωής είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και κάθε σύστημα εξουσίας, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού, που οφείλει να την αντιμετωπίζει με σεβασμό και ευαισθησία", αποτελεί πράγματι μια σημαντική αντίρρηση, αλλά η ανάγκη για την προβολή της και μόνο, υποδηλώνει ότι δεν απευθύνεται σε φορείς αρχών και αξιών, και σε ώτα ακουόντων. Διότι, άλλως, θα είχε ήδη συνεκτιμηθεί χωρίς άλλη, (επιγενόμενη ή προγενόμενη) όχληση.

Η εξουσία, μπορεί πράγματι, να φυλακίσει και να ελέγξει διανοητικά εξουδενωμένους και ηθικά νεκρούς. Μπορεί να εξαγοράσει την σιωπή και την άκριτη συμμόρφωση των ηλιθίων, των οπαδών της, των προδοτών και των ανδραπόδων. Το ζητούμενο, όμως, είναι η εξουσία να έχει επιχειρήματα που πείθουν όχι που εξαναγκάζουν τους πολίτες.

Αλλά δεν μπορεί να φανταστεί πόσο αξιολύπητος είναι ο πανικός της προσχηματικής αερολογίας.

Ειδικοί στην διακυβέρνηση, κι ανειδίκευτοι στην ζωή


Athens, Στο Σύνταγμα, Ελλάδα 


Διαβάζοντας stovima.gr ένα ενδιαφέρον άρθρο, κι έχοντας κατά νού μια αποστροφή(*) του Τσέχωφ, στο διήγημά του "Ο φοιτητής", (που έχει δημοσιευθεί παλαιότερα κι εδώ) ο προβληματισμός του αρθρογράφου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη.

Στην ουσία, το θέμα μας δεν είναι αν οι προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε
είναι σοβαρές, απαράδεκτες, ανατρεπτικές, αδιέξοδες, αντικοινωνικές, επαχθείς για την οικονομία μας και για τις κοινωνικές ή οποιεσδήποτε άλλες σχέσεις, αλλά το πώς θα τις αντιμετωπίσουμε!

Εξ άλλου, από την τηρούμενη πρακτική (κυβερνητικές οδηγίες και περιορισμός των μετακινήσεων των πολιτών) προκύπτει πως είναι ανάγκη ο καθένας μας ατομικά αλλά όλοι μαζί ως σύνολο, να έχουμε μια (δυναμική εσωτερική/πνευματική κατάρτιση για την) συμπεριφορά προς όλους τους άλλους, τον σεβασμό στην προσωπική ελευθερία όλων (ημών και των άλλων), και την ευθύνη όλων μας έναντι αλλήλων.

Όλα αυτά, ασφαλώς, προϋποθέτουν ότι το προωθούμενο (πολιτικά και οικονομικά) κοινωνικό πρόταγμα αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας κι όχι μονάχα τα μέλη διαφόρων ομάδων και ολιγομελών ή ετερογενών συλλογικών οντοτήτων.

Χρειαζόμαστε εκπαίδευση και κατάρτιση σε ένα σύστημα αξιών διαρκούς χαρακτήρα και σε ένα μοντέλο ατομικών επιδιώξεων, με αξιολόγηση. Δηλαδή με όρια και επιτίμια -που θα ισχύουν έναντι πάντων-για την εκάστοτε αθέτηση ή την παραβίασή τους.

Χρειαζόμαστε δηλαδή -να ξαναθυμηθούμε- ένα νοηματοδοτημένο μοντέλο ζωής! Ένα μοντέλο, που το γνωρίζαμε, αλλά -προσφάτως- το προσπεράσαμε και το αφήσαμε αχρησιμοποίητο, για λόγους προσωρινής και δανεικής ευμάρειας. 

Πρέπει, οπωσδήποτε, να έχουμε  ένα μοντέλο αντιμετώπισης των προκλήσεων που κάθε φορά μπορεί να απαντώνται στην ζωή. Την ατομική και την συλλογική. Την προσωπική και την εθνική.  Και τούτο, γιατί
  • δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αν και είμαστε όλοι στον ίδιο τόπο
  • και κανείς δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει όλες τις προκλήσεις
  • ούτε αφορά όλους τους ανθρώπους το σύνολο των προκλήσεων
  • ούτε θα αντιμετωπιστούν όλες ανεξαιρέτως οι προκλήσεις
  • ούτε θα αντισταθούν/δράσουν όλοι οι άνθρωποι
  • αφού δεν θέλουν όλοι το ίδιο
  • ενώ υπάρχουν και ανάμεσά μας αυτοί που θέτουν ή δημιουργούν τις προκλήσεις
  • αλλά κι αυτοί που τις αντιμετωπίζουν προσωπικά
  • κι εκείνοι που επιδιώκουν την συλλογική τους αντιμετώπιση

Εννοείται πως ο νοηματοδοτημένος τρόπος ζωής δεν είναι στάσιμος, ούτε περιορισμένος. Η Επιστήμη έχει τεράστιο ρόλο στην συμβολή, στην βελτίωση, την διασάφηση, την επιβεβαίωση ή και την μεταβολή σημείων του ακόμη.

Ο νοηματοδοτημένος τρόπος ζωής, δεν είναι αποκομμένος από την ιστορία, δηλαδή από τα μαθήματα (διδάγματα) που άφησαν με τα έργα και  τις συμπεριφορές τους (πράξεις και παραλείψεις) τα υποκείμενα της Ιστορίας.

Αν η ανθρωπότητα μπορεί να καυχάται για τον πολιτισμό της, δεν μπορεί παρά να καυχάται για έργα αγαθά. Ή μήπως όχι;

Μήπως, στις μέρες μας πρέπει να ορίσουμε πάλι από την αρχή, το περιεχόμενο στοιχειωδών για τον πολιτισμό μας εννοιών, όπως: το αγαθό, ο σεβασμός, η αλήθεια, η υγεία, η ηθική, το έθνος, η ευθύνη, η  αλληλεγγύη, και γενικά οι προτεραιότητές μας;

Με άλλα λόγια, είναι επιτακτική ανάγκη να περιφρουρήσουμε την τήρηση και να προστατέψουμε την ουσία της παιδείας των Ελληνοπαίδων, όπως αυτή χαράσσεται, ορίζεται και απαιτείται με την διάταξη  του άρθρου 16 του Συντάγματός μας, γιατί μας προσφέρει ένα αξιόπιστο μοντέλο. Πρέπει να ξανασυλλαβίσουμε τα αυτονόητα: Το άρθρο 16 του Συντάγματος της Ελλάδος, ορίζει (παρ.2) πως "Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες", κι αυτό καμμιά πολιτική δεν μπορεί να το αλλάξει.

Και τούτο, γιατί πάντα στην ζωή θα μας εμφανίζονται προκλήσεις, κι εμείς πάντα θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι, αρματωμένοι, με χαρακτήρα και γνώση, για να τις αναγνωρίσουμε, για να εντοπίσουμε την καταλληλότητα των μέσων και των διαδικασιών που θα απαιτηθούν ή θα χρειαστούν για να αντιμετωπίσουμε, ανθρωπίνως, αυτές τις προκλήσεις και κάθε άλλη δοκιμασία για την ηθική, την εθνική και την προσωπική επιβίωσή μας. Αυτό μας διδάσκει τόσο  η εθνική μας ιστορία, όσο και η πίστη μας.

Η αληθινή, και σωστή παιδεία, όπως αυτή περιγράφεται στο Σύνταγμα, κατατείνει στην ηθική, γνωστική και πολιτική αρματωσιά μας. Ο εγκλεισμός, η καταπίεση, ο κυβερνητικός δεσποτισμός επί της ζωής και της ψυχής μας, η εξουδένωσή μας εν ολίγοις,  δεν είναι ένα τέτοιο μέσο, και μας προκαλεί μάλλον συγχυση και μας ωθεί στην -ενδιάθετη, άλλωστε- τάση άρνησης προς συμμόρφωση.

Σημείωση:
"...Καὶ τώρα, ζαρώνοντας ἀπὸ τὸ κρύο, ὁ φοιτητὴς σκεφτόταν ὅτι ὁ ἴδιος ἀέρας φύσαγε καὶ ἐπὶ Ρούρικ, καὶ ἐπὶ Ἰβὰν τοῦ Τρομεροῦ, καὶ ἐπὶ Πέτρου, καὶ ὅτι ὑπῆρχε καὶ τότε ἡ ἴδια φοβερὴ φτώχεια, ἡ πείνα, οἱ ἴδιες τρύπιες ἀχυροσκεπές, ἡ ἀμάθεια, ὁ καημός, ἡ ἴδια ἐρημιὰ γύρω, τὸ σκοτάδι, τὸ αἴσθημα πιέσεως – ὅλη αὐτὴ ἡ φρίκη ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι πάντοτε· καὶ ἂν περάσουν ἀκόμη χίλια χρόνια, ἡ ζωὴ δὲν θὰ εἶναι καλύτερη..."


Τετάρτη, 29 Απριλίου 2020

Homo Deus: Η σύγχρονη αθλιότητα

epidimia-bergamo 
Η διακήρυξη πως εμείς όλοι μαζί θα νικήσουμε (τον κορονο-ιό, την ύφεση, την οικονομική κρίση, κλπ) με την αποφασιστικότητα και με τις ικανότητές μας, είναι δογματική και, θαρρώ, επικίνδυνη. Έωλη, ανεδαφική και αυθαίρετη.

Είναι σαν να πιστεύουμε πως μπορούμε, εμείς, να καταστήσουμε την τάξη του κόσμου. Να φτιάξουμε τον κόσμο. Να τον αλλάξουμε προς την κατεύθυνση του δικού μας  "θέλω" και του δικού μας "Πιστεύω".


Ίσως, όσα συμβαίνουν, σ' όλον τον κόσμο, ετούτη την ώρα, να δείχνουν πως "ώρα ημάς εξ ύπνου εγερθήναι".

Είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, δεν θα πρέπει να είναι πολύ σίγουρος ότι όλα αυτά τα σχέδια θα τα πραγματοποιήσει. Και τούτο, γιατί δεν ορίζει αυτός το μέλλον του κόσμου όλου, ούτε όλες τις συγκυρίες που απαιτούνται για να πετύχει το σχέδιό του. Ας μην ορθώνουμε "γκρεμούς υπερηφάνειας" και αλαζονείας, που λέει κι ένας Γέροντας. Δεν είμαστε Θεοί.


Είναι αλήθεια, πως οι αρχές του τόπου μας, προέβησαν στην λήψη πολλών μέτρων, για την αντιμετώπιση του κορονο-ιού, και μέχρι τώρα τα πράγματα είναι υπό έλεγχο.

Ελληνίδα Ιατρός (από την Αμερική), ανάμεσα σε άλλα, συνέστησε υπακοή στα μέτρα, υπομονή στην δοκιμασία κι αισιοδοξία για το αύριο. Οι συστάσεις της δεν είναι ξένες προς την ουσία "του τρόπου μας", του Ελληνικού τρόπου αντιμετώπισης των αντιξοοτήτων της ζωής.

Από την τηλεόραση, σε άπειρες εκπομπές,  δημοσιογράφοι καλούν ιατρούς, που αναλύουν και ενημερώνουν για τους κινδύνους από τον ιό-εισβολέα. Τελούμε υπό την "δικτατορία" των ειδικών της ιατρικής, κι αυτό μας απαλλάσσει προς στιγμήν,  από την ευθύνη και την υποχρέωση πολιτικής διακυβέρνησης. (Η πολιτική έχει μεταβληθεί σε στοργικό πατερούλη, που θα αποζημιώσει όλους για το κακό που πάθανε(!), [εκτός από εκείνους που αποτελούν μικρό εκλογικό ακροατήριο, χωρίς κομματική εκπροσώπηση].


Ως πολίτες αυτού του τόπου, σαφώς θα πρέπει να υπακούσουμε στις αρχές. Ασφαλώς και πρέπει να έχουμε υπομονή στις δυσκολίες που συναντάμε, και πολύ περισσότερο στις ατυχίες μας. Όσο για την αισιοδοξία, αυτή κι αν είναι απαραίτητη!

Ως άνθρωποι πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι και νάχουμε θετικό προσανατολισμό για να μπορούμε να σκεφτούμε και να δράσουμε θετικά.

Κι ως Χριστιανοί (που θέλουμε να είμαστε), με Πίστη στον Χριστό, κι εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του, αφημένοι στα χέρια Του, ας δεχόμαστε το θέλημά Του. Ήρεμα, με σύνεση. Γιατί Αυτός είναι ο Θεός.

Η Πίστη μας, δεν αποκλείει την σκέψη μας. Κι ας λένε οι απέξω (από την πίστη), το αντίθετο...


Αλλά, εδώ μας κάλεσαν να  συμμορφωθούμε προς την άποψη (δόγμα)  πως μόνο αν υπακούσουμε στα μέτρα, τα οποία πιθανολογούνται ως σωστά, τότε θα κατανικήσουμε τον ιό, θα σωθούμε και θα ... αποφύγουμε τον κίνδυνο!.

Φοβάμαι ότι αν όλο αυτό  δεν καταρρεύσει θεαματικά,  η εξουσία θα έχει θεαματικά παγιώσει  την πρακτική να μετέρχεται  την καταστολή αδιαπραγμάτευτων όψεων της ύπαρξής μας  με  αδιαπραγμάτευτους και αναντίρρητους τρόπους  κατά την δράση της!

Κι εδώ γεννάται το ερώτημα: πώς θα πρέπει να εκλάβουμε την πρόσκληση της συμμετοχής μας και να υπακούσουμε σε όλες αυτές τις διαταγές περί συνέχισης του "προστατευτικού εγκλεισμού" μας και αποφυγής των κοινωνικών μας συναντήσεων και συναθροίσεων, αλλά και γενικότερα της συνολικής  οικονομικής δραστηριότητας;

Αλήθεια, πιστεύει η εξουσία του τόπου, ότι με αυτην την πολιτική, μας χαρίζει έναν ρόλο, που μπορούμε να τον υποδυθούμε και να έχουμε το δικό μας μερίδιο συμβολής, στην επιτυχία του εγχειρήματος υπερνίκησης της επιδημίας;  


Αν πράγματι το πιστεύει, θα έπρεπε να μας καλέσει να συμβάλουμε με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας μας. Η εξουδετέρωσή μας δεν είναι ο μόνος τρόπος για να συμμετέχουμε  στην καταπολέμηση του ιού.

Πάντως, ας μην  διαφεύγει από τα μυαλά της εξουσίας, πως από την στιγμή που περιβλήθηκε τον μανδύα της αυθεντίας, επανειλημμένως υπέπεσε στο ολίσθημα της αλαζονείας και της αυτοαναιρούμενης ενημέρωσης, λόγω κενολόγου βερμπαλισμού, διανθισμένου  συχνά  με ηττοπαθείς αντεθνικές ιδέες (μπόλιασμα της ελληνικής κοινωνίας με ξένο αίμα) και αντιχριστιανικές κορώνες (να μην ηχούν ούτε οι καμπάνες)!

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020

Η προστασία της υγείας των ευπαθών ομάδων είναι η μια μόνο όψη του προβλήματος

αθηνα 

Ο  έλεγχος, δια του εγκλεισμού και της  απομόνωσης, είναι η άλλη.
Η ανθρώπινη ζωή ορίζεται μεν από την Ελληνική έννομη τάξη ως σημαντικό αγαθό, αλλά  προστατεύεται από διατάξεις Ποινικού χαρακτήρα. [Σημάδι πως στις μέρες μας οι Πολιτείες δεν επιτρέπουν την αφαίρεση ζωής].

Στη διάταξη του άρθρου 2.παρ.1 του Συντάγματος, ορίζεται ότι "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας(*) του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας". Κι εννοεί προφανώς, κάθε ανθρώπου. Όχι μόνο του πλουσίου, του ωραίου, του μορφωμένου, του ανωτάτης τάξως, του πολιτικού, κλπ. Αλλά, όλων των πολιτών.

Αυτό σημαίνει ότι ως συνταγματική προτεραιότητα της Ελληνικής Πολιτείας, τάσσεται όχι (μόνο και) ειδικά η ανθρώπινη ζωή, αλλά κυρίως η ανθρώπινη υπόσταση. Είναι γεγονός πως η φυσική μας υπόσταση είναι πεπερασμένη στον χρόνο, και ως τέτοια, αναπότρεπτα, θα επέλθει το τέλος της.

Ως ανθρώπινη υπόσταση, σηματοδοτείται η αξία και η ποιότητα της ζωής του ανθρώπου ως φυσικού και πνευματικού οργανισμού. Κι αυτή είναι απεριόριστη από τον χρόνο. Γι΄αυτό προστατεύουμε (και ποινικά)  ακόμη και την μνήμη τεθνεώτων.

Από την Γραμματική Ερμηνεία της συνταγματικής διάταξης προκύπτει ότι  ως "ανθρώπινη υπόσταση" σημαίνεται κάτι πέραν της "ανθρώπινης ζωής". Ο Καταστατικός Χάρτης ορίζει ως προτεραιότητα της Πολιτείας την προστασία του τρόπου ζωής μας με αξία, προοπτική, ελευθερία, δημιουργικότητα, και υποστήριξή μας όταν συντρέχουν οικονομικά μαζί με προσωπικής κινητικότητας προβλήματα. Δηλαδή, ορίζεται ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να μην μας εγκαταλείπει, να μην μας επιβάλει, ούτε να μας ωθεί  σε συνθήκες εγκαταβιώσεως εν αθλιότητι! Γι' αυτό και ομιλούμε για "προστασία ευπαθών ομάδων", για "βοήθεια των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, στο σπίτι", για οικονομική στήριξη αυτών, κλπ.


Το κακό είναι πως η Πολιτεία μας -στον καιρό του κορονο-ιού-, αντί να φροντίζει (όπως υποχρεούται, κατά τα ανωτέρω) για την πνευματική και ψυχική μας υγεία, επιτρέποντας  ωρισμένες εκδηλώσεις, ακόμη και μετά πλείστης προσοχής, μεριμνά για το αντίθετο!
  • Ενημερώνεται  πάραυτα, από "ευγενώς" προσφερόμενες καταδόσεις, 
  • και προστρέχει άμεσα για να συλάβει κάθε αποπειρώμενον που αυτενεργεί για νά ΄βρει την ψυχική του υγεία και θεραπεία στις εκκλησιές την Μεγαλο-βδομάδα, 
  • χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα ως  φανατικό και αξιοτιμώρητο παραβάτη, 
  • ενώ η ίδια φροντίζει μετ' επιτάσεως για την ψυχική υγεία και για τα τσίσα των σκύλων μας!

Αυτήν την μεγάλη ελευθερία,  που παρέχει η κυβέρνηση στο σκυλάκι μας να βγαίνει έξω κάθε που  θέλει πιπί του, είναι ευκαιρία [και για όσους δεν έχουνε σκυλάκι, να βγούν έστω και με δανεικό]  που δεν την χάνουμε με τίποτα!

Κι όσοι από τους άλλους, που δεν έχουμε σκύλο, όταν -ως ευπαθείς- βγαίνουμε για λίγο, υποχρεωτικά, για να μην πεθάνουμε εν ακινησία, έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε την αψευδή πορεία των προπορευθέντων τετραπόδων: Μπροστά στις περισσότερες κλειστές πόρτες και τα (ακόμη και ανοιχτά) παράθυρα επί του πεζοδρομίου,  κάποια τετράποδα, δεσποζόμενα ή αδέσποτα -ποιός ξέρει-  έχουν εκτονώσει εκεί, τις φυσικές τους ανάγκες. Είναι κι αυτό μια ελευθερία! Δεν νομίζετε;

Απαγορεύουν παράνομα την είσοδο για τα κατοικίδια στο αρχαίο ...Αλλά, η πολιτεία μας, στις τηλεοπτικές καμπάνιες της για την σημασία της ευγνωμοσύνης μας προς τους εργαζόμενους για την υγεία όλων μας, δεν έχει συμπεριλάβει ανάμεσά τους και τους ατυχείς εργαζόμενους στην καθαριότητα  των πεζοδρομίων μας. Αυτοί,  περισυλλέγουν κάθε φορά και τα περιττώματα των τετραπόδων, τα οποία -τετράποδα- περιφέρουν οι ευαίσθητοι ζωόφιλοι συμπολίτες μας, και συχνά μας λένε ότι τα ζώα τους είναι καθαρώτερα από όσους ενοχλούνται από την ρύπανση (των ζώων) τους.

Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα προσφέρουν, πράγματι, τεράστιας σημασίας έργο στην υγεία όλων μας, και, κακώς, η Πολιτεία, τους αγνοεί ως προς την σημασία του έργου τους.[ Ίσως η εξουσία έχει πολύ υψηλό θρόνο για να μπορεί να βλέπει τί γίνεται στα πόδια της].

Εισηγούμαι, λοιπόν, η Πολιτεία μας, να επισημάνει στις διάφορες καμπάνιες της, σε όλους τους πολίτες που αδιαφορούν για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από την διατήρηση κατοικιδίου, ότι με την αδιαφορία τους στην περισυλλογή των περιττωμάτων του κατοικιδίου τους, προσβάλλουν απροκλήτως,  αναιτίως και ανεπίτρεπτα όσους συνανθρώπους μας κοπιάζουν για την καθαριότητα της πόλης μας.

Και μάλιστα τους προσβάλλουν βαθειά, σε βαθμό που η συμπεριφορά αυτή να συνιστά αστικά και ποινικά κολάσιμη προσβολή και περιφρόνηση της προσωπικότητας των εργαζομένων στην καθαριότητα, εφόσον δεν υπολογίζεται και δεν γίνεται σεβαστή η ανθρώπινη αξία των εργαζομένων αυτών. Και τούτο, γιατι αναμφίβολα συνιστά εκ προθέσεως προσβολή της προσωπικότητας κάποιου, να τον υποχρεώνεις να περιμαζέψει περιττώματα, που οφείλεις να περιμαζέψεις ο ίδιος.


Σημειώσεις:
(*) Όταν μιλάμε για προστασία της ανθρώπινης ζωής, εννοούμε την προστασία αυτής από ενέργειες ή παραλείψεις τρίτων. Π.χ. δεν επιτρέπεται η επιβολή εγκλεισμού, βιαιοτήτων, προσβολή, κακοποίηση, πρόκληση κλπ. ακόμη και από την Πολιτεία, ιδιαίτερα, μάλιστα, σε τούτον τον τόπο, που συστάθηκε ως κράτος με το πρόταγμα "Ελευθερία ή Θάνατος".

Όλα τα μέτρα σε βάρος της ελευθερίας του ανθρώπου, τα οποία επηρεάζουν την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής,  πρέπει να διέπονται από την αρχή της αναλογικότητας, με δεδομένη την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 εδ. γ του Συντάγματος, κατά την οποία: "Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας". Και θαρρώ πως τα μέτρα που έχουν ληφθεί, είναι αναντίστοιχα προς την παρεχόμενη προστασία ή τον ενδεχόμενο εκ της επιδημίας κίνδυνο!

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2020

Αθλιότητες στην Αθήνα



Αγαπητέ Κυριάκο,

Με συγχωρείς για την οικειότητα, αλλά, νομίζω πως παραγνωριστήκαμε....

Δεν λέω, τα πάς καλά γενικώς, και κυρίως σε εκείνο που κατάφερες να αποπνέει το κράτος στις μέρες σου: Εμπιστοσύνη. Αλλά...!

Αλλά βρε παιδί μου, ας σταθμίσουμε τα πράγματα λίγο καλύτερα. Δεν είσαι πρωθυπουργός στην Γερμανία, στην Σουηδία, ή όπου αλλού! Είσαι στην Ελλάδα και κυβερνάς την Ελλάδα. Κυβερνάς έναν λαό με τα χαρακτηριστικά που έχει ο Ελληνικός λαός. Αν σου διαφεύγουν, να σου πώ μερικά. Νομίζω, πως χρειάζεται...

Αν υπάρχει λόγος να τιμωρηθούν κάποιοι που ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΡΜΟΔΙΩΣ μπουκάρουν στο υπουργείο άμυνας (και σε όποιο άλλο υπουργείο), για να απειλήσουν τους αρμοδίους σε συμμόρφωση προς τις πολιτικές ιδεοληψίες τους, αυτό δεν σημαίνει ότι ότι με τον ίδιο τρόπο πρέπει να δείτε και τον παπά που δίνει -στην Εκκλησιά- την Θεία Κοινωνία, σε έναν πιστό που το ζήτησε. Γιατί ο παπάς είναι ο μόνος αρμόδιος για να την δώσει, κι η Εκκλησιά είναι ο τόπος όπου η Θεία Κοινωνία παρέχεται, όπως και το κρεββάτι του πόνου. [Εξάλλου, το περιστατικό δεν έχει έκταση και ένταση, δεδομενου ότι και το πλήρωμα της Εκκλησίας,  στο σύνολό του, στέκεται αρωγός στο έργο της Πολιτείας. Ας μην παραβλέψουμε το γεγονός πως κανείς δεν είναι εγκληματίας, μόνο και μόνο επειδή κάποιος τον καταγγέλλει.]

 Καμμιά Πολιτεία, και κυρίως η δική μας, δεν έχει κανέναν λόγο επί του θέματος, και μάλιστα με την συμφωνία πολλών συνταγματολόγων σ' αυτό, αλλά και των επικαλουμένων τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η θεσπισμένη απαγόρευση, είναι λίαν επαχθής, ψυχικά και ηθικά, αλλά, φαντάζομαι, παραχωρείται άνωθεν σε όλους μας η ευκαιρία να "καθαρίσωμε" το εντός μας. 
  • Στους αμελείς χριστιανούς για να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της ακηδίας και να αλλάξουμε τις καθημερινές μας συνήθειες  νωθρότητας και αναβολής.
  • Και σ' εσάς, τους ανθρώπους της εξουσίας, παραχωρείται η "ευκαιρία" ώστε, πέρα από τα μέτρα για την πανδημία, να κάνετε κι όλα εκείνα τα καλά που έχετε εξαγγείλει ως πρόγραμμα για την διακυβέρνηση της χώρας, αποφεύγοντας μάλιστα τους πειρασμούς της κατάχρησης εξουσίας ή  καταδολίευσης της συναίνεσης του λαού.

Γνωρίζουμε, βέβαια, πως η άσκηση εξουσίας, παρέχει την απαρέγκλιτη ευκαιρία για να δείξει ο άρχων το αληθινό του πρόσωπο και το αληθινό του πρόγραμμα.

Αυτό το είδαμε και με τον πρώην πρωθυπουργό μετά τις εξαγγελίες του στην Θεσσαλονίκη. Που ήρθε, τελικά, όχι για να φτιάξει τα πράγματα, όπως μας έλεγε, αλλά για να συνάψει την "συνθήκη των Πρεσπών", παραχωρώντας -ανεκχώρητα- εθνικά, όσια και ιερά!

Από σας, κ. Πρωθυπουργέ, αναμένουμε να φτιάξετε τα πράγματα και να αναδείξετε τα θετικά στοιχεία του ζωντανού Έλληνα. Κι ελπίζουμε πως δεν θα είστε εκείνος που θα πλήξει την ταυτότητα του Έλληνα. 

Σ' ετούτη τη χώρα το πιο κακό πράγμα είναι οι εφιάλτες της, και οι αθλιότητές τους.

Εκείνοι που φωτογραφίζουν -από τα μπαλκόνια τους- τον παπά, να δίνει την Θεία Κοινωνία στην πόρτα της Εκκλησιάς, και αυτό το καταγγέλλουν ως μια επαίσχυντη παρανομία, χρειάζονται  τον οίκτο μας. Και την έμπρακτη απάντηση, του Έλληνα  Πρωθυπουργού.


Η απάντηση της πολιτείας,  δεν είναι αρμοδιότητα του κ. Τσιόδρα. Εκφεύγει δε, εντελώς, της αρμοδιότητας του κ. Χαρδαλιά, γιατί αυτός εφαρμόζει την πολιτική σας, ενώ εσείς, κ. Πρωθυπουργέ, την χαράσσετε.


Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Η ελευθερία του προσώπου στις μέρες του κορονο-ιού

 
Οι ελευθερίες, που χορηγούνται, είναι προφανές, ότι αυτονοήτως μπορεί και να καταργούνται!

Όμως, εμείς εδώ, θεωρούμε πως η ελευθερία του προσώπου, είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή του, και δεν προϋποθέτει κάποιον δωρητή, ώστε ο ελεύθερος άνθρωπος να είναι, απλώς, δωρεοδόχος ενός προνομίου. Δεχόμαστε δηλαδή,
  • πως κάθε  ανθρώπινη ύπαρξη, χαρακτηρίζεται από ελευθερία έναντι όλων των άλλων, όπως λέει και το Ευαγγέλιο και το ορίζει η πίστη μας. 
  • Και πως η ελευθερία αυτή, επειδή είναι ταυτόχρονα και ο τρόπος ύπαρξης του υποκειμένου, είναι αναφαίρετη, γιατί κανείς άλλος άνθρωπος δεν είναι ο χορηγός της.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι τα παραπάνω δεν ισχύουν με τον ίδιο τρόπο, από πάντα και παντού! Mετά την απαλλαγή του από την απόλυτη εξουσία του φεουδάρχη, o δυτικός τρόπος βιοτής, διαμορφώνεται πλέον από τον "νόμο". Ο άνθρωπος σκέφτεται, δρά και δημιουργεί μόνο εντός των αυστηρών ορίων του νόμου. Κατά πώς ορίζει ο νόμος, δηλαδή η εξουσία.  Και ο δυτικός άνθρωπος δεν (μπορεί να αντιληφθεί τί σημαίνει ότι) θα κάνει το ο,τιδήποτε, αν αυτό δεν προβλέπεται από τον νόμο.

Είναι γεγονός πως η Ελληνική Γραμματεία έχει διαδοθεί εκτενώς ανά την οικουμένη, και τα πανανθρώπινα ζητήματα που έχει θέσει [μαζί με τις αθάνατες ηθικές αρχές που έχουν εξαγγελθεί μέσα από αυτήν, πολύ πριν από την Καινή Διαθήκη],  ενθουσίασαν πολλούς από εκείνους που τα μελέτησαν. Αμφίβολο όμως παραμένει το αν όλοι αυτοί κατόρθωσαν να συλλάβουν και να βιώσουν το πώς, το νόημα όλων αυτών, σαρκώνεται σε κάθε όψη του βίου, δημοσίου και ιδιωτικού, ατομικού και συλλογικού.

Αυτή είναι και η βάση της δυσαρμονίας μας με τον κόσμο της "Ευρώπης"!

Ζώντας σήμερα μαζί με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς υπό ένα κοινό πλαίσιο (την Ε.Ε.) αρχών και σκοπών,  δεν υπάρχει περίπτωση να συναντηθούμε πνευματικά και ουσιαστικά αν δεν ξεκαθαρίσουμε τις διαφορές μας, και, κυρίως, το γεγονός ότι, τα διαφορετικά ιστορικά κοινωνικά και οικονομικά, πνευματικά και ηθικά κοσμοσυστήματα που βιώσαμε (και εξακολουθούμε να βιώνουμε) ως λαοί, αλλά και οι επιδράσεις που μας ασκήθηκαν ή ασκήσαμε, είναι οι παράγοντες που χαρακτηρίζουν την εθνική μας ιδιοσυγκρασία.

Για να το πούμε αλλιώς: Εδώ, σ' εμάς, Ελευθερία είναι η έκφραση της ηθικής διάστασης του προσώπου, γιατί εδώ εδράζεται η επιλογή του πράττειν καλώς ή κακώς. Ενώ, εκεί (στον δυτικό τρόπο αντίληψης) η ελευθερία είναι το (χορηγηθέν) δικαίωμα του ατόμου να πράττει ή να μην πράττει. [Το καλώς ή κακώς, το ορίζει ο νόμος! Έτσι, καλώς ο Χίτλερ καταλήστεψε την Ελλάδα όταν το χρειάστηκε για τις δουλειές του, και κακώς ζητάνε οι  Έλληνες πίσω τα κλεμμένα.κλπ. ]

Αυτή, δηλ., είναι η διαφορά μας:
  • Αυτοί θεωρούν πως υπάρχουν (και γι' αυτό τις παραχωρούν) πολλές, πάρα πολλές και ποικίλες ελευθερίες [για να διαλέγουμε (κινητό, φουστάνι, εστιατόριο, τουριστικό ταξίδι, κάρτα, δάνειο διακοπών κλπ)],
  • ενώ εμείς (που δεν χρηματίσαμε πνευματικοί δουλοπάροικοι, αλλά παραμείναμε πνευματικά περίεργοι, παίδες, παίζοντες, πεσσεύοντες...) θεωρούμε πως η Ελευθερία μας, ως ελευθερία της αυτεξουσίας βουλήσεώς μας,  είναι σύμφυτη με την ύπαρξή μας, και πως σκοντάφτει μονάχα στο κακό μας το κεφάλι!.
Τα επιχειρήματα της εξουσίας (παγκόσμιας ή τοπικής, δεν έχει σημασία σε πρώτη φάση),  συνοψίζονται στα εξής:
  • Η εξουσία θεωρεί πως έχει την ευχέρεια να καταργεί ακόμη και τις χαρακτηρισμένες ως "θεμελιώδεις ελευθερίες" που η ίδια η εξουσία χορήγησε,
  • θεωρεί ακόμη, πως η αλλαγή στόχου (δηλ. του πολιτικού προτάγματος της εξουσίας)  πρέπει  να επιφέρει αυτομάτως και αλλαγή του κοινωνικού προτάγματος,
  • Η εξουσία θεωρεί πως μπορεί να χρησιμοποιεί κάθε μέσο για την επίτευξη της πολιτικής της, δηλαδή και να προβαίνει σε ενοχοποίηση κάθε άρνησης σε συμμόρφωση,
  • ακόμη δε και σε ποινικοποίηση της αντίδρασης προς συμμόρφωση
Τα δικά μας επιχειρήματα είναι ότι:
  • ο επιλεγείς ως νοηματοδοτημένος  τρόπος ζωής μας, αυτοβούλως επελέγη ως τέτοιος, και συνεπώς, δεν υφίσταται τρόπος αυτό να αλλάξει, παρά μόνον αυτοβούλως και πάλιν
  • Η ελευθερία της κυκλοφορίας, δεν είναι ουσιώδης ως ελευθερία του προσώπου, παρά μόνο ως απαγόρευση να μεταβαίνει και να ευρίσκεται σε τόπο και χρόνο για να τελεί καθήκοντα και εκδηλώσεις υπέρτερες του ατόμου και του παρόντος χρόνου,
  • Ο αυτοβούλως επιλεγείς ως νοηματοδοτημένος  τρόπος ζωής μας δεν (μπορεί -γιατί δεν επιτρέπουμε εμείς- να) εξαρτάται από τις προτεραιότητες της εξουσίας και των πραιτωριανών της
  • Ο τρόπος της δικής μας ζωής δεν οδηγεί σε απώλεια του νοήματος της ζωής των άλλων, για προσωπική μας ωφέλεια, και απαιτούμε αυτό να το σεβαστούν κι εκείνοι που επιθυμούν να διαστρέψουν το νόημα της δικής μας ζωής για να πετύχουν τα σχέδιά τους.
  • Η υπακοή στο νόμο έχει ως όριο την νομιμότητα του νόμου. Αν ο νόμος της καταστολής είναι θεμιτός, είναι εξίσου θεμιτή και η άρνηση της προσωπικής ημών καταστολής (εξουδετέρωσης)  για την χρήση μας -ως καταστελλομένων- από άλλους. (Επί την ευκαιρία, μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, για να κριθεί η νομιμότητά της τελεί υπό την αίρεση πως, μόλις περάσει ο λόγος του επείγοντος, εξαιτίας του οποίου θεσπίστηκε, θα κυρωθεί από την Βουλή κατά την δέουσα νομική διαδικασία και περιβληθεί το κύρος και την δύναμη νόμου). Αν όμως δεν επικυρωθεί;
  • Η  ευθύνη της ανθρώπινης συμβολής δια της συμμετοχής σε μια προσπάθεια, δεν καταλαμβάνει και την ευθύνη για την πραγματοποίηση του σκοπουμένου αποτελέσματος, επειδή αυτό ανάγεται σε κοινωνικό ντετερμινισμό. Πράγμα ανεδαφικό, ως ανέφικτο.
  • Αντιτιθέμεθα στην  τιμωρία της ελευθερίας της βουλήσεως, επειδή η τιμωρία αυτή είναι το έσχατο μέσο για την καταστολή της κοινωνίας, την λοβοτομή των ανθισταμένων και των εχόντων αντιρρήσεις για την επιβολή τυραννίας. Η τιμωρία της ελευθερίας της βουλήσεως ισοδυναμεί με αφαίρεση του νοήματος της ζωής και συνεπώς εξομοιούται με αφαίρεση της πνευματικής ζωής του προσώπου-ανθρώπου.
  • Το επιχείρημα για να συστρατευθούμε ελευθέρως και αναντιρρήτως ως πολίτες, σε στόχους και οράματα της εξουσίας, ευσταθεί και παρακινεί τους πολίτες σε γενική αποδοχή, όταν όλα αυτά αποτελούν απώτερα ζητούμενα, τα οποία υπερβαίνουν πάντα άνθρωπο και αφορούν πάντας τους ανθρώπους στην χώρα μας.
Με την επίθεση του κορονο-ιού, ζούμε πράγματι ενδιαφέρουσες καταστάσεις ως προσωπικά και συλλογικά αδιέξοδα.

Επί πλέον, αναδύονται ενδιαφέροντες προβληματισμοί, προς αναζήτηση των κινούντων αιτίων και των προθέσεων της εξουσίας, αλλά και τον εντοπισμό των νέων προταγμάτων. Κι από ότι φαίνεται το πλέον επιτακτικό πρόταγμα της εξουσίας, (η οποία μεθοδεύει και την περιαγωγή του σε κοινωνική αναγκαιότητα) είναι 
  • το κλείσιμο των Εκκλησιών,
  •  η μη συμμετοχή των πιστών στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, 
  • κι ασφαλώς ούτε λόγος για συμμετοχή τους στην Ανάσταση!

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του κορονο-ιού!



Πέμπτη, 9 Απριλίου 2020

Το στοίχημα του Homo Deus...


Κορονοϊός: Πιθανή θεραπεία από πλάσμα αίματος με αντισώματα ερευνά συμμαχία επιστημονικών ομάδων 

Στον ιστότοπο: https://www.worldometers.info/gr/ διαβάζει κανείς  συγκεντρωμένα, ανά πάσα στιγμή,  όλα τα μεγέθη που αφορούν την ζωή όλων μας, πάνω στη γή: τρόφιμα, ενέργεια, ασθένειες, οικονομικά, και τόσα άλλα.

Εδώ ανιχνεύσαμε τις εφετινές (=από την αρχή του έτους και μέχρι σήμερα) κάθε είδους ανθρώπινες απώλειες:

        82.220     Θάνατοι από κορονο-ιό
   2.215.117    Θάνατοι από καρκίνο
   1.348.295    Θάνατοι από το κάπνισμα
      674.573    Θάνατοι πό το αλκοόλ
      289.224    Αυτοκτονίες
      364.082    θύματα τροχαίων ατυχημάτων
 11.464.498    Εκτρώσεις
      453.402   Θάνατοι από τον ιό ΗΙV/AIDS (ενώ αντιστοίχως εφέτος
                                                                         προσβλήθηκαν 41.697.007 άνθρωποι)     

Και είδαμε πως ο παγκόσμιος αριθμός των κρουσμάτων από κορονο-ιό είναι 1.434.426 και των θανάτων από αυτόν είναι  82.220.

Στην χώρα μας τα κρούσματα που έχουν διαγνωσθεί είναι 1832 και οι θάνατοι 81.

Αφήνουμε απ' έξω τους θανάτους από εγκληματικές ενέργειες όπως οι επιθέσεις για ληστεία, και η κακοποίηση ηλικιωμένων, κυρίως, μέχρι θανάτου .


Αφήνουμε απ' έξω και τους θανάτους από τρομοκρατικές ενέργειες. Τόσο τις παράνομες, που όλοι τις αποδοκιμάζουμε, όσο και τις ...νόμιμες!. Γιατί, μη μου πείτε, πως δεν είναι τρομοκρατία και η εισβολή μιας (ισχυρής) χώρας/ομάδας σε μια άλλη χώρα, και η επιβολή στην τελευταία, μιας πολιτικής ή μιας πρακτικής που δεν ανήκει στο κοινωνικό της πρόταγμα!

Ας σκεφτούμε πόσοι και πόσοι άνθρωποι στις μέρες μας -εξαιτίας πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και σκοπιμοτήτων- χάσανε το βιός τους, την ζωή τους, τον τρόπο τους, τον τόπο τους και βρεθήκανε άκοντες σε άλλα μέρη, σε διαφορετικές καταστάσεις, τραυματισμένοι, ακρωτηριασμένοι, μόνοι, πένητες, απορφανισμένοι, άστεγοι, άνεργοι, με κατεστραμμένες τις υποδομές  εργασίας και επιβίωσης, ατομικής και οικογενειακής, στην χώρα τους. Πόσοι φύγανε από τις πατρίδες τους, και περιφέρονται ζητώντας μια καλύτερη ζωή, και πόσοι, χρησιμοποιούν αυτούς τους ανθρώπους ως όπλο για τα πολιτικά και τα οικονομικά τους σχέδια.

Ας αναλογιστούμε και πόσοι λαοί και χώρες (ανάμεσά τους κι εμείς!)  παλεύουν για τον τόπο, τον τρόπο τους, τις δυνάμεις και την ελευθερία τους, εξαιτίας εισβολών και προσβολών που μεθοδεύουν τρίτοι χρησιμοποιώντας την δυστυχία κάποιων-που οι ίδιοι ή άλλοι προκάλεσαν- ως πρόσχημα για την επίτευξη ιδιοτελών πολιτικο-κομματικών και -κακώς νοουμένων ως εθνικών- οικονομικών στόχων.

Κι αφού οι πρόθυμοι και οι αφανείς συνεργάτες αφήσανε ώστε οι πόλεμοι (και οι αντεγκλήσεις) των ισχυρών, των αλαζόνων και των πλεονεκτών  να δημιουργήσουν τέτοιες συνέπειες, οι -πολιτισμένες στα λόγια- πολιτείες μας, εμπνευσμένες από τον διαφωτισμό, ζητάνε βοήθεια και διακηρύσσουν πως απαιτείται προστασία κλπ, των γυμνών και των κυνηγημένων. Πρώτα δημιουργούνε για τους δυστυχείς τις συνθήκες της ανάγκης και μετά, τάχα, θέλουν να τους .... προστατεύσουν!


Είναι τόσο παράξενο που αφήσαμε έτσι απότομα σήμερα την ενασχόληση με όλα τα παραπάνω προβλήματα  κι εστιαζόμαστε τόσο πολύ -και μάλιστα πήραμε τόσο ζεστά την υπόθεση- να κατανικήσουμε τον κορονο-ιό, ώστε φτάσαμε να να παραιτηθούμε από την ελευθερία μας και από τις ανάγκες της ψυχής μας!

Η ζημιά που ο ιός έχει κάνει παγκοσμίως, δεν είναι τόσο ο μεγάλος αριθμός των θανάτων, όσο το γεγονός πως επιτέθηκε ένας δυναμικός εχθρός κατά τρόπο ακατανόητο και ανεξέλεγκτο, πράγμα που θίγει το γόητρο του κυβερνώντος Homo Deus! Γι' αυτό ο Homo Deus θέλει να νικήσει. Γιατί δεν μπορεί -σαν θεός, που νομίζει πως είναι- να δεχθεί ότι θα νικηθεί! Δεν το χωράει το μυαλό του! Θέλει όλα να τα ελέγχει, και τα καλά, και το κακό!

Δυστυχώς, ο Homo Deus δεν γνωρίζει, πως μπορεί ενδεχομένως  να ελέγχει τα καλά που θέλει ο ίδιος να πράξει, αλλά δεν έχει εξασφαλισμένη ούτε την έκβαση του εγχειρήματός του, κατά τον τρόπο που ο ίδιος επιδιώκει.

 Όσο για το κακό, ο Homo Deus δεν γνωρίζει, πως εκείνος που ακούραστα κι ακατάπαυστα το επιδιώκει, έχει τόσους πολλούς τρόπους για να το πραγματώσει, που αυτός (ο Homo Deus), είναι, μπροστά του, ένα διδασκόμενο νήπιο.

Εκτός από τα παραπάνω, υπάρχουν κι αυτοί που λένε πως ο κορονο-ιός, δεν ήταν και τόσο ακατανόητος ούτε τόσο ανεξέλεγκτος. Και μάλιστα ισχυρίζονται, πως κάτι τέτοια συμβάντα αποτελούν μια χαρά εργαλείο, για (να βοηθήσει)  τις δυνάμεις της εξουσίας, στο να χειραγωγήσουν την κοινωνία, προς την επιθυμητή -πολιτικά και οικονομικά κατεύθυνση- χωρίς αντιστάσεις.

Δεν είναι αμελητέο, να σκεφτούμε πως υπάρχει  και σχετική πρωτοπόρα σκέψη, κάτι δηλαδή σαν "προφητική βιβλιογραφία" που τέτοια "συμβάντα" (μια ...τυχαία πανδημία) τα συστήνει θερμώς, ως αφετηρία για την εκτέλεση των υψηλών σχεδίων της νέας τάξης. Και κατά την άποψη αυτή, τέτοια περιστατικά, είναι απλώς μια πρόβα, για κάθε επόμενο από τα μεγαλεπήβολα ολιγαρχικά πλάνα που σχεδιάζουν οι "Δεξαμενές Σκέψης"  για την συγκεντρωτική διακυβέρνηση του κόσμου. Για μάς, χωρίς εμάς!


Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

Άγνωστες επιδημικές ιστορίες:

Επίκαιρα ζητήματα: Αντιγράφω από εδώ ότι η επιδημία χολέρας που αποδεκάτισε τον Πειραιά το 1854 μεταφέρθηκε από Γάλλους στρατιώτες.Μεταφέρθηκε από το εκστρατευτικό σώμα Γάλλων, που κατέφρασε ως στρατός κατοχής

Ο Πειραιάς το 1854 έμελλε να πληρώσει ακριβά την απόπειρα των εθνικών διεκδικήσεων, καθώς η κατοχή που του επιβλήθηκε από τους Αγγλο-γάλλους, δεν επέφερε μόνο την ταπείνωση, αλλά και την απαίσια χολέρα που αποδεκάτισε την πόλη σχεδόν ολοκληρωτικά!

Το μίασμα αποβιβάσθηκε στην πόλη μεταφερόμενο από τον γαλλικό στρατό της Κριμαίας που είχε καταφθάσει στον Πειραιά μέσω οπλιταγωγών πλοίων ως στρατός Κατοχής. Ο Όθωνας γράφει στο ημερολόγιό του: «η χολέρα μάστιζε τον γαλλικό στρατό εν Πειραιεί και οι αρχηγοί των είχον την ανοησίαν να το κρύπτουν επιμελώς σκάπτοντες δια νυκτός μέγαν λάκκον, όπου ερρίπτοντο οι νεκροί αφανώς».

 
Γάλλοι στον Πειραιά 1854

Τα πρώτα χολερικά συμπτώματα φάνηκαν στον Πειραιά στις 25 Ιουνίου 1854. Αμέσως σχηματίσθηκε ένα ιατροσυνέδριο με σκοπό την λήψη μέτρων, που εξέδωσε παραγγέλματα προς τις εφημερίδες. Όμως ουδείς τα έλαβε υπόψη καθώς τα κρούσματα ήταν περιορισμένα εντός του Γαλλικού αρχικά και αργότερα του Αγγλικού Νοσοκομείου που ομοίως είχε δημιουργηθεί. Μόνο όταν η επιδημία είχε εξαπλωθεί σε όλη την πόλη διατάχθηκε ο αποκλεισμός του Πειραιά, με σχηματισμό στρατιωτικής ζώνης. Αντί αυτό όμως να ευχαριστήσει τους κατοίκους της Αθήνας, απεναντίας τους δυσαρέστησε τόσο που οι εφημερίδες γεμάτες από παράπονα διαμαρτύρονται για παρεμπόδιση συγκοινωνίας!

«Πέρα βρέχει!» έλεγαν οι Αθηναίοι αμέριμνοι μη γνωρίζοντας το μέγεθος του κινδύνου. Δυστυχώς γι΄ αυτούς η βροχή ήταν κοντά.
 

Όλα τα ιατρικά συνέδρια που λάμβαναν χώρα για την αντιμετώπιση της χολέρας, δεν είχαν πλήρη αντίληψη της σοβαρότητας της κατάστασης όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. 

Τα μέτρα αποκλεισμού έμειναν στα χαρτιά 

Ο κόσμος τότε δεν είχε ακριβή γνώση της φρικτής χολέρας, ακόμα και η ονομασία της ήταν για πολλούς μπερδεμένη! Άλλοι την έλεγαν χολέρα, χόλερα, χολόρροια και χολεριά! Άλλοι την αποκαλούσαν «ξένη», καθώς την είχαν φέρει τα γαλλικά στρατεύματα. Ο αποκλεισμός του Πειραιά δεν τηρήθηκε καθόλου! Την απαγόρευση δεν την κρατούσαν ούτε τα στρατεύματα κατοχής.
Ο Μπάμπης Άννινος καταγράφει με τον δικό του τρόπο την χολέρα του 1854, προσθέτοντας κι αυτός την μαρτυρία του δίπλα σε αυτήν του Εμμανουήλ Λυκούδη και αυτή του Δραγούμη. Η αξία όμως της συγκεκριμένης μαρτυρίας είναι μεγάλη, καθώς καταγράφει τα περιστατικά με ημερομηνίες, δίνοντας μορφή ημερολογίου.

Άγγλος Αξιωματικός μπήκε σε εμπορικό κατάστημα στον Πειραιά να αγοράσει φανέλες. Ο έμπορος δεν είχε και γι’ αυτό ζητούσε να μεταβεί στην Αθήνα για να φέρει τις φανέλες που του ζητούσαν! Ο Άγγλος που λίγο πριν ήταν ο πελάτης, αποδείχθηκε ότι ήταν ο αρμόδιος για την χορήγηση των αδειών εξόδου! Έτσι συγκατατέθηκε προθύμως να παραβιάσει το υγειονομικό μέτρο του αποκλεισμού για χάρη των φανελών!

Άναβαν φωτιές τον Αύγουστο για να περιορίσουν την επιδημία!​

Ως απολυμαντικό μέσο θεωρούσαν τότε τις φωτιές που άναβαν μέρα νύχτα στους δρόμους για τον καθαρισμό της ατμόσφαιρας. Τον Αύγουστο η χολέρα εξαπλώνεται και οι μολυσμένοι πεθαίνουν μέσα σε λίγες ώρες. Οι κάτοικοι του Πειραιά μεταναστεύουν σωρηδόν σε Αίγινα, Ύδρα, Σύρο. Στην έρημη πόλη μόνο 60 οικογένειες μένουν!

Η επιδημία είναι πλέον φονικό όπλο. Από τους 20 μολυσμένους οι 18 πεθαίνουν. Στα τέλη του Αυγούστου οι θάνατοι αραιώνουν, καθώς δεν υπάρχουν κάτοικοι στον Πειραιά για να πεθάνουν. Η πόλη είναι έρημη!

Ως απολυμαντικό μέσο θεωρούσαν τότε τις φωτιές που άναβαν μέρα – νύχτα στους δρόμους για τον καθαρισμό της ατμόσφαιρας 

Περιοχή «Το Μνήμα του Γάλλου» 

Ο θάνατος δεν εξαιρεί βεβαίως τον στρατό Κατοχής και κυρίως τους Γάλλους. Οι απώλειές τους υπολογίζονται σε 800 στρατιώτες, καθώς τόσοι κατέφθασαν αργότερα από τη Γαλλία για να αντικαταστήσουν τους πεθαμένους της χολέρας. Οι Γάλλοι νεκροί θάβονταν στο Φάληρο, σε νεκροταφείο που ορίσθηκε αργότερα για τον σκοπό αυτό λίγο πιο μακριά από τον λοφίσκο που -όπως ανέφερε και ο Όθωνας- είχαν ανοίξει αρχικώς κρυφά τον τεράστιο λάκκο για να θάβουν τους πρώτους νεκρούς, πιστεύοντας κι αυτοί από άγνοια πως ένας μόνο λάκκος θα ήταν αρκετός! (Σχετικός ο νόμος του 1858 «Περί παραχωρήσεως εκτάσεως τινος γης εν Πειραιεί εις τας Κυβερνήσεις Αγγλίας και Γαλλίας»)

«H χολέρα μάστιζε τον γαλλικό στρατό εν Πειραιεί και οι αρχηγοί των είχον την ανοησίαν να το κρύπτουν επιμελώς σκάπτοντες δια νυκτός μέγαν λάκκον, όπου ερρίπτοντο οι νεκροί αφανώς» (Βασ. Όθωνας – Περιοχή «Το Μνήμα του Γάλλου») 

Η Πειραιώτες αναζητούν καταφύγιο στην Αίγινα 

Η χολέρα μεταφέρθηκε από τους φυγάδες Πειραιώτες και στα νησιά όπου κατέφυγαν. Στη Σύρο η χολέρα σκότωσε 300! Βεβαίως η Ερμούπολη αριθμούσε τότε 25.000 άτομα πληθυσμό. Όμως, επειδή φοβήθηκαν την περίπτωση του Πειραιά, το νησί εγκαταλείφθηκε από τους μισούς του κατοίκους. Που μπορούσε όμως κάποιος να καταφύγει φεύγοντας από τον Πειραιά για να σωθεί; Στην Αίγινα οι κάτοικοι λιθοβολούσαν τους φυγάδες. Δύο χιλιάδες Πειραιώτες έμεναν στις εξοχές της Αίγινας, καθώς δεν μπορούσαν να πλησιάσουν την πόλη.

Η συρροή ήταν τέτοια που ακόμα και οι χειρότεροι στάβλοι νοικιάζονταν αντί αδράς αμοιβής. Φυγάδες από την Σύρο μετέδωσαν το μίασμα στην Μύκονο! Μέσα σε λίγες μόλις ώρες, είχαν πεθάνει κι εκεί 29 άτομα!


Η χολέρα φτάνει στην Αθήνα «κρυμμένη» στα ρούχα ενός νεκρού από τη Σύρο 

Μέσα σε αυτό το κακό η Αθήνα είχε μείνει σχεδόν αλώβητος. Το μίασμα είχε φθάσει μόνο μέχρι την περιφέρειά της. Η πόλη φαίνεται ότι είχε σωθεί. Στον Πειραιά περί τα τέλη του Σεπτεμβρίου του 1855 δεν είχαν σημειωθεί άλλοι θάνατοι. Η Χολέρα φαίνεται ότι είχε σταματήσει. Τα μέτρα παραμελούνται, η ζώνη ατονεί.

Οι κάτοικοι επιστρέφουν να συνεχίζουν την ζωή τους. Ασχολούνται πιο πολύ με τη φωτιά που αποτέφρωσε το Βασιλικό Τυπογραφείο παρά με την χολέρα!
Λέγεται ότι τότε, καταφθάνει από την Σύρο ένα κιβώτιο που περιέχει ρούχα ατόμου που πέθανε στο νησί από τη χολέρα. Τα ρούχα παραλαμβάνονται από την οικογένεια του νεκρού που διαμένει στην Αθήνα.

Η οικογένεια τα παραδίδει με τη σειρά της προς καθαρισμό σε μια πλύστρα η οποία τα καθαρίζει μαζί με την βοήθεια μιας άλλης. Οι δύο αυτές γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα, μιας χολέρας που μπαίνει στην Αθήνα να κατασπαράξει ότι δεν έκανε πρώτα!

Η χολέρα επιστρέφει πιο ορμητική! Μεταξύ των κρουσμάτων αυτή τη φορά συγκαταλέγεται και η αδελφή του Ιλάρχου Αγγελόπουλου γνωστός στους ιστορικούς του Πειραιά από τις περίφημες περιγραφές της πόλης.

Απερίγραπτος ο νέος τρόμος. Γενική φυγή πληθυσμού σε Αθήνα και Πειραιά! 

Η Αστυνομία μέσα σε τρεις ημέρες εκδίδει 12.000 διαβατήρια! Τα σπίτια εγκαταλείπονται με ανοιχτές τις πόρτες. Περιουσίες κατακλέβονται, ενώ όλοι τρέχουν στον δρόμο έντρομοι.
Οι αμαξηλάτες βρίσκουν την ευκαιρία για πλουτισμό. Το δρομολόγιο Πειραιά – Αθήνα που κόστιζε 5 δραχμές, έφτασε τις 300! Οι Αθηναίοι κατασκήνωναν στον ελαιώνα που χώριζε τις δύο πόλεις!

Η χολέρα χτυπά Μαρούσι και Κηφισιά 

Φήμες διαδίδονται για διάφορες πόλεις της Ελλάδας επίτηδες, ώστε οι χολεριασμένοι φυγάδες να μην καταφεύγουν σ΄ αυτές! Σε «καθαρά» μέρη συγκροτούνται από ένοπλους πολίτες αποσπάσματα που πυροβολούν τους φυγάδες να μην πλησιάσουν. Ακόμα και οι γιατροί αρνούνταν πλέον να εξετάσουν χολεριασμένους.

Έλεγαν στους συγγενείς που πήγαιναν να τους ειδοποιήσουν: «Τρίψτε τον κι έφθασα». Εννοείται πως ο ασθενής πέθαινε κατά τη διάρκεια των εντριβών προτού να φανεί ο γιατρός.
Όλες οι εκδόσεις των εφημερίδων σταμάτησαν. Αλλά και τους υγιείς φυγάδες δεν τους περιμένει καλύτερη τύχη. Λίγο έξω από την πόλη παραμονεύουν ληστρικές συμμορίες που ξέρουν πως οι κάτοικοι φεύγουν κουβαλώντας πολύτιμα αντικείμενα. Αφού τους ληστεύουν στη συνέχεια τους φονεύουν.


Η χολέρα δεν εξαιρεί τους τρανούς και τους σπουδαίους. Τότε είναι που πεθαίνει και ο δάσκαλος του Γένους Γεννάδιος, ο ήρωας της Φιλικής Εταιρείας Αναγνωστόπουλος, ο πρώην βουλευτής Σκύρου Αντωνιάδης! Όταν φυσά νοτιάς η χολέρα οργιάζει.

«Τρέμετε πάντες! ο νότος φυσά το κακό πλησιάζει»

Οι ιερείς διενεργούν λιτανείες στους δρόμους, οι υπάλληλοι δεν πηγαίνουν στις εργασίες τους, τα πάντα σταματούν. Αυτή την φορά οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα θύματα των Αθηνών είναι περισσότερα από τον Πειραιά. Άπειρος κόσμος συρρέει τώρα στον Πειραιά. Διατίθενται πολεμικά ατμόπλοια για να μεταφέρουν οικογένειες αλλού. Το ίδιο κάνει κι ο γαλλικός στρατός κατοχής.
Φεύγει από τον Πειραιά και πηγαίνει στις Κουκουβάουνες.
Οι Πειραιώτες αρχικά νομίζουν πως οι Γάλλοι κάτι ξέρουν που καταφεύγουν εκεί και τους ακολουθούν.
Μετά όταν όμως βλέπουν ότι και εκεί η χολέρα μαστίζει λένε αναμεταξύ τους «Σιγά μην πάω στις Κουκουβάουνες», έκφραση που διατηρήθηκε μέχρι σήμερα!

Οι απαγορεύσεις και η εκμετάλλευση 

Η Αστυνομία σε όσους έχουν μείνει εντός πόλης, κάνει ανακοινώσεις δια τυμπανοκρουσίας. Όλες απαγορευτικές. Απαγορεύεται οι πολίτες να περπατούν στους δρόμους, απαγορεύεται τα καταστήματα να μένουν ανοικτά, ενώ τα οινοπωλεία θα κλείνουν στις επτά το απόγευμα. Αυτό δημιουργεί κι άλλο πανικό, καθώς κάποιοι πιστεύουν πως η χολέρα μεταδόθηκε από το κρασί!
Τα μέτρα αυτά οδηγούν εκτός άλλου και τον λαό στην πείνα! Ο πλουτισμός από μαυραγορίτες κυριαρχεί!
Το σύνθημα που κυριαρχεί από στόμα σε στόμα είναι «Σωζέτω έκαστος εαυτόν»!

Οι πυραμίδες με τους ζωντανούς-νεκρούς

Στις 14 Νοεμβρίου η επιδημία φθάνει στο ανώτατο σημείο της. Μετά αρχίζει η βαθμιαία ύφεση. Στο μεταξύ ουδείς μπορούσε με βεβαιότητα να απαριθμήσει τους νεκρούς, σε Αθήνα και Πειραιά, καθώς σπανίως γίνονταν κηδεία μεμονωμένη. Επρόκειτο για ομαδικές κηδείες σε λάκκους που μετά καλύπτονταν από ασβέστη. Αλλού οι πεθαμένοι στοιβάζονταν σε πυραμίδες 100 και 150 ατόμων, με πολλούς εξ αυτών να είναι ακόμα ζωντανοί.

– «Και επειδή έπασχον από σπασμούς ολόκληρος η αποτρόπαιος εκείνη πυραμίδα, κλονίζονταν από το τίναγμα και το θέαμα σου πάγωνε το αίμα» γράφει ο Μπ. Άννινος. Κάποιοι Γάλλοι νοσοκόμοι που έμειναν στις θέσεις τους δέχονται δώρο από την ελληνική κυβέρνηση μετά τη λήξη της επιδημίας, ένα χρυσό ρολόι!

Η 21η Νοεμβρίου 1855 θεωρείται ως η ημερομηνία που η χολέρα αρχίζει να λαμβάνει τέλος. Οι φυγάδες επανέρχονται σταδιακά και ενθουσιασμένοι από τον σωσμό τους το ρίχνουν στην μέθη. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1855 ανακοινώνεται ο τελευταίος θάνατος από χολέρα. Οι ιστορίες από την εποχή εκείνη αμέτρητες, θα μπορούσαν να καταγραφούν σε τόμους ολόκληρους. Οικογένειες ολόκληρες χάθηκαν και τα κλειδιά των έρημων πια σπιτιών τους παραδίδονταν στην Αστυνομία. Ενώ άνθρωποι που έτυχε να βρίσκονται μεθυσμένοι στον δρόμο, θάφτηκαν ζωντανοί, καθώς τους εξέλαβαν ως χολεριασμένους.

Και καθώς οι μεθυσμένοι σκεπασμένοι σε πρόχειρο λάκκο σηκώνονται κάποια στιγμή, ο κόσμος νομίζει πως οι χολεριασμένοι δεν πεθαίνουν, αλλά βρυκολακιάζουν. Ηρωική μορφή η Μαρία Υψηλάντου το γένος Μουρούζη που μένει στην Αθήνα και ουδέποτε φεύγει για να φροντίσει 300 ορφανά συστήνοντας πρόχειρο ορφανοτροφείο που αργότερα η θα τεθεί υπό την προστασία της Βασίλισσας Αμαλίας και θα γίνει γνωστό ως Αμαλίειον Ορφανοτροφείο.

[https://www.alfavita.gr/epistimi/267947_agnosti-istoria-i-epidimia-holeras-poy-apodekatise-ton-peiraia-1854-metaferthike]

Μηχανή του Χρόνου 

Σταθμοί στην πορεία μας μέσα στην Μεγάλη Σαρακοστή

Αντιγράφω καθ' ολοκληρίαν από εδώ, όλα τα επικαιρότατα παρακάτω, έτσι, μια και κλείσαμε τις Εκκλησιές, τουλάχιστον, να μην χάσουμε την συνέχεια των σταθμών της Μεγάλης Σαρακοστής:

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (της Ορθοδοξίας)

Η πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής λέγεται και Κυριακή της Ορθοδοξίας, επειδή αυτή την ημέρα εορτάζουμε την αναστύλωση των Αγίων Εικόνων και το θρίαμβο της ορθοδόξου πίστεως μας κατά της αιρέσεως των εικονομάχων, αυτών δηλ. που δεν δέχονταν να τιμούν τις άγιες εικόνες και ονόμαζαν την τιμή αυτή ειδωλολατρία.Περισσότερα από 100 χρόνια κράτησε η διαμάχη αυτή, που σταμάτησε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα και ο γιος της Μιχαήλ, αναστηλώνοντας τις εικόνες εντός των Ναών.
Την ανάμνηση αυτής της αναστυλώσεως, με λιτανείες των εικόνων, εορτάζουμε την ήμερα αυτή, διότι εμείς οι Ορθόδοξοι τιμούμε και δοξάζουμε τους Αγίους, τους Αγγέλους και περισσότερο πάντων την Παναγία μας, αλλά μόνο στον Τριαδικό Θεό προσφέρουμε λατρεία: Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.Άλλο λατρεία και άλλο τιμή και σεβασμός, ο οποίος δεν απευθύνεται στην εικόνα, αλλά «διαβαίνει επί το πρωτότυπον», δηλ. στο πρόσωπο που εικονίζεται.
Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Την ημέρα αύτη εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσ/νίκης, ο οποίος υπήρξε κορυφαίος διδάσκαλος των Ορθόδοξων δογμάτων, ακαταγώνιστος πολέμιος των κακοδοξιών και κήρυκας της θείας Χάριτος. Η χάρη του Θεού, σαν ενέργεια προς σωτηρία του ανθρώπου, είναι άκτιστη. Την άκτιστη Χάρη μπορούμε μόνο να την αισθανόμαστε και να την ζούμε, όπως περίπου μπορούμε να αισθανόμαστε και να ζούμε την παρουσία ενός αγίου Γέροντος. Η Χάρη του Θεού προσεγγίζει τον άνθρωπο με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, αλλά ζητεί και ανταπόκριση τότε καθίσταται ενεργός και καρποφορεί...
Από μικρός ο άγιος Γρηγόριος ανατράφηκε στα ανάκτορα της Κων/πόλεως, μορφώθηκε αναλόγως και στη συνέχεια ασκήτευσε στο Άγιο Όρος. Παρευρέθηκε στις Συνόδους που έγιναν στην Κων/πολη το 1341 κατά του Βαρλαάμ και το 1347 κατά του ομόφρονος του Βαρλαάμ, Ακίνδυνου. Στις Συνόδους αυτές αγωνίσθηκε γενναιότατα υπέρ της Ορθοδοξίας. Το 1346 έγινε Αρχιεπίσκοπος Θεσ/νίκης για 13 χρόνια, και σε ηλικία 63 ετών το 1359 κοιμήθηκε, αφού έγραψε πάρα πολλά συγγράμματα. Το ιερό του λείψανο σώζεται στον ομώνυμο μητροπολιτικό Ναό Θεσ/νίκης. Τον προβάλλει λοιπόν η Εκκλησία κατά τη δεύτερη αυτή Κυριακή, ως συνέχεια και επέκταση της προηγούμενης, σαν ένα είδος δεύτερης «Κυριακής της Ορθοδοξίας», διότι η νίκη του θείου Γρηγορίου κατά των αιρετικών δοξασιών των δυτικών, θεωρήθηκε ως νίκη ανάλογη με τη νίκη κατά των εικονομάχων.
 
Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (της Σταυροπροσκυνήσεως)

Την Κυριακή αυτή που βρίσκεται στο μέσο της Σαρακοστής, η Εκκλησία μας προβάλλει την προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Επειδή η σωματική αδυναμία από τον αγώνα της νηστείας μας περικυκλώνει και η δυσκολία αυξάνει, η Αγία Εκκλησία μας προβάλλει σήμερα στο μέσο του δρόμου της νηστείας σαν βοήθεια μας τον Πανάγιο Σταυρό, τη χαρά του κόσμου, των πιστών τη δύναμη, των αμαρτωλών την ελπίδα.Προσκυνώντας λοιπόν τον Τίμιο Σταυρό λαμβάνουμε χάρη και δύναμη για να συνεχίσουμε και τελειώσουμε τον αγώνα της νηστείας ψάλλοντας: «Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν».
Όποιος δεν αισθάνεται και δεν ζητά αυτή τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού, γίνεται δυστυχώς θύμα των «επιτηδείων». Αντιθέτως, οποίος την αισθάνεται, φέρει τον Τίμιο Σταυρό στο στήθος του, κάνει σωστά το σταυρό του, και δεν πέφτει στον πειρασμό να καταφύγει στα μέντιουμ, στους μάγους, ή σ' οποίον επαγγέλλεται «σωτηρία και λύτρωση» με τρόπο διάφορο από αυτόν που υποδεικνύει ο Χριστός και η Εκκλησία Του.
Στον καθορισμό της εορτής πιθανόν να συνετέλεσε και η κατά την 6η Μαρτίου σημειούμενη στα Μηναία ανάμνηση της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού. Σημειώνεται ότι κατά το τυπικό του Αγίου Σάββα, προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού γίνεται όχι μόνο την Κυριακή, αλλά και τη Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή της εβδομάδας πού ακολουθεί.

Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Σήμερα εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Ιωάννου, συγγραφέα του βιβλίου της «Κλίμακος», που υπήρξε κήρυκας της μετανοίας και της νηστείας. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη γύρω στο 523 και από μικρός άρχισε τους ασκητικούς αγώνες. Έγινε Ηγούμενος της Ι. Μονής του Σινά και συνέγραψε έργο με τριάκοντα λόγους, των οποίων ο καθένας αναφέρεται σε μία αρετή, από τις ευκολότερες προς τις δυσκολότερες, αναβιβάζοντας τον άνθρωπο με σκαλοπάτια πνευματικά σε ουράνιο ύψος. Γι' αυτό το λόγο και το σύγγραμμα ονομάστηκε «Κλίμαξ των αρετών». Εκοιμήθη το 603.
Η μνήμη του εορτάζεται κανονικά την 30η Μαρτίου, αλλά επαναλαμβάνεται η εορτή σήμερα (Δ΄ Κυριακή των νηστειών), διότι η Εκκλησία μ' αυτό τον τρόπο μας προβάλλει προς μίμηση ένα άνθρωπο σαν και εμάς, που με την άσκηση έφθασε σε εκατονταπλασίονα καρποφορία και αγιότητα.
Κυρίως όμως προβάλλεται ο Άγιος Ιωάννης διότι μετά τις τρεις βασικές Κυριακές της Μεγ. Τεσσαρακοστής, οι όποιες μας δίδουν τα συγκεκριμένα δογματικά στοιχεία της πίστεως, με τα οποία εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις ορθής λατρείας του Θεού και μετά την ενίσχυση που δεχόμαστε από την παρουσία του Τιμίου Σταυρού, την τέταρτη αυτή Κυριακή παρουσιάζεται η άλλη πλευρά του θέματος, δηλ. η μεθοδολογική ενημέρωση με το βιβλίο της «Κλίμακος» και η θεολογική κατοχύρωση της εσωτερικής αναγεννήσεως, που επιτυγχάνεται με την ασκητική και κατανυκτική ζωή του πιστού, που περιγράφεται στο βιβλίο αυτό του Αγίου Ιωάννου. Γι' αυτό διαβάζεται στις Μονές την περίοδο αυτή η «Κλίμακα».
Από αύριο Δευτέρα αρχίζει η πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών, η οποία αποτελεί το λειτουργικό αποκορύφωμα της Τεσσαρακοστής. Δηλαδή αυτή η εβδομάδα βαστάζει το βάρος του τέλους, διότι ακολουθεί η Μεγ. Εβδομάδα με τις πυκνές, πρωί - βράδυ και μακρές Ακολουθίες της.
Με «διάκριση» δηλ. οι Άγιοι Πατέρες πρόσθεσαν σ' αυτή την εβδομάδα δύο νέες ακολουθίες: την Πέμπτη το Μέγα Κανόνα και το Σάββατο τον Ακάθιστο Ύμνο, ώστε στο μεσοδιάστημα της έκτης εβδομάδας να υπάρξει μια σχετική μικρή λειτουργική ανάπαυλα και ανάπαυση των πιστών, για να εισέλθουν «ξεκούραστοι» στη Μεγ. Εβδομάδα.
 
Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Την Κυριακή αυτή τιμάται η Οσία Μαρία η Αιγύπτια, που παρ' ότι εορτάζεται την 1η Απριλίου, προβάλλεται σήμερα προς διέγερση των ράθυμων και αμαρτωλών σε μετάνοια. Από 12 χρονών η Μαρία άρχισε να ζει άσωτα. Όταν στα 29 της χρόνια πήγε στους Αγίους Τόπους για προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού, δεν κατάφερε να εισέλθει στο Ναό, όπως όλοι οι άλλοι, επειδή αισθανόταν μία αόρατη δύναμη να την εμποδίζει. Τότε συναισθάνθηκε την αμαρτωλότητά της και υποσχέθηκε ν' αλλάξει ζωή. Έτσι, με τη βοήθεια της Παναγίας, προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό και ανεχώρησε για την έρημο, πέραν του Ιορδάνου, όπου έζησε άλλα 47 (!) χρόνια. Τα πρώτα 17 με πολλούς πειρασμούς και δυσκολίες, ενώ τα λοιπά 30 σαν επίγειος άγγελος! Από τα λίγα που μάθαμε από τον Άγιο Ζωσιμά που την ανακάλυψε το 46ο έτος διαμονής της στην έρημο και την επόμενη χρονιά την κοινώνησε, γνωρίζουμε ότι σ' όλα αυτά τα χρόνια δε συνάντησε άνθρωπο και ζούσε με τα θηρία. Αν και αγράμματη τελείως, γνώριζε απ' έξω την Αγία Γραφή, ικανώθηκε να γράφει, να περπατά επάνω στα ύδατα, να μετακινείται αστραπιαία σαν πνεύμα και προικίσθηκε με το διορατικό χάρισμα. Ένα χρόνο μετά τη Θ. Μετάληψη της, ο Άγιος Ζωσιμάς την βρήκε πλησίον της σπηλιάς της νεκρή και δίπλα της γραμμένα: «Αββά Ζωσιμά, θάψον ώδε το σώμα της αθλίας Μαρίας. Απέθανον την αυτήν ημέραν, καθ' ην εκοινώνησα των Άχραντων Μυστηρίων. Εύχου υπέρ εμού».  Η Οσία Μαρία, μαζί με την Οσία Πελαγία, τον Όσιο Μωϋσή τον Αιθίοπα, τον Ιερό Αυγουστίνο και άλλους, είναι ζωντανά παραδείγματα της δυνάμεως της μετανοίας. Ας μην απελπιζόμαστε λοιπόν. Μπορούμε να γίνουμε, με τη δύναμη της χάρης του Θεού κατάλευκοι ως Άγγελοι, αρκεί να μετανοήσουμε, όπως η Όσία Μαρία.


Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

Μένουμε σπίτι!


Image result for εικόνες μένουμε σπίτι 

Ετούτο το μαντάτο ήχησε στ' αυτιά μας σαν απειλή! Να μείνουμε στο σπίτι; Και πώς θα το καταφέρουμε;

Πώς θα γίνει να μείνουμε μέσα, άπρακτοι, φυλακισμένοι, αποκομμένοι, έγκλειστοι κι αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο, ολοσχερώς αδρανοποιημένοι και αφοπλισμένοι από όλη εκείνη την παντοδυναμία που μας δίνει η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας να βγούμε, να καταναλώσουμε, να φύγουμε, να ξοδέψουμε, να συναντήσουμε κάποιους, να πιούμε καφέ στην πλατεία, να περπατήσουμε στο πάρκο, ή στην πόλη, σε αρχαιολογικούς χώρους, σε μουσεία;

Πώς θα γίνει να μείνουμε μέσα,  μόνοι με τον εαυτό μας; Κι αν αρχίσει να μας ελέγχει, για τις αλόγιστες επιλογές μας, για τις αντιφάσεις μας, για τις εκκρεμότητές μας (πρακτικές και ηθικές) που διαρκώς αναβάλλουμε την τακτοποίησή τους;

Κι αν αυτός ο εαυτός μας, αρχίσει να μας καταπονεί για τούτο και για κείνο που αυτός μεν διακαώς επιθυμεί, εμείς όμως, αδιάστικτα του απαγορεύουμε να πράξει, να δεχθεί ή να απέχει, τότε, πώς θα τον πείσουμε να συναινέσει και να συμπλεύσουμε ειρηνικά;

Κι αν, αυτός, ο κακός ο εαυτός μας,  αφηνιάσει λόγω  της αδυναμίας φυγής ή λόγω έλλειψης ...αντιπάλου, όπως συμβαίνει στις κακές μας στιγμές, πώς θα τον εξημερώσουμε; πώς θα τον ηρεμήσουμε; πώς θα τον θεραπεύσουμε;

Η ελευθερία του αγορεύειν, η προσφορά τόσων ευκαιριών δια-σκέδασης για να αποφύγουμε την συνομιλία με τον εαυτό μας, κι όλα τα άλλα δικαιώματά μας, όλα αυτά ήταν τόσο απλόχερα διαθέσιμα, τόσο ανεμπόδιστα, τόσο προφανή, ώστε δεν το πήραμε είδηση πως αυτό κάπου και με κάποιον τρόπο θα τέλειωνε. Τώρα, χρειαζόμαστε λιγάκι αυτοσυγκέντρωση, ενδοσκόπηση, αναλογισμό επί των πεπραγμένων και επί των πρακτέων. Και επί των πραχθησομένων...

Η ανάγκη να φυλαχτούμε και να προστατέψουμε, μας επιβάλλει τώρα να μείνουμε -εκόντες, άκοντες- μέσα, να μείνουμε μόνοι, στο σπίτι. Η Πολιτεία μας αναγκάζει. Κι εμείς πρέπει να ανταποκριθούμε.

Ετούτες τις μέρες λοιπόν, άκουσα πολλές ωραίες προτάσεις, που θα μπορούσαν να σταθούν γιατρικό στην απομόνωση και στην μοναξιά μας.  Μία από αυτές, που με ενθουσίασε πολύ, είναι εκείνη από την kathimerini.gr  (H «Κ» προτείνει: Δωρεάν βιβλία στην εποχή του κορωνοϊού). Μια άλλη, είναι εκείνη από τον τηλεοπτικό σταθμό ACTION24, για ένα ενδιαφέρον site όπου μπορούμε να παρακολουθούμε ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές ταινίες. Μια τρίτη ("ανορθόδοξη", αλήθεια, για τους καιρούς μας), πρόταση, στάθηκε εκείνη του π. Νίκωνος, για την πάλη με τους λογισμούς μας.

Και τί δεν μας λέει ετούτος ο παππούλης. Όμως αυτός, μιλάει από μέσα! Δεν είναι νιοφερμένος σ' ετούτο το άθλημα. Μιλάει για τις σκέψεις μας και για την σκέψη μας. Τις σκέψεις τις δικές μας και τις σκέψεις τις υποβολιμαίες. Τις σκέψεις τις αβίαστα αγαθές και τις σκέψεις τις φαινομενικά αγαθές. Τις σκέψεις τις επίμονες, τις ενοχλητικές, τις φορτικές, τις απόλυτες. Πώς θα ξεχωρίσουμε εμείς, ποιές από τις σκέψεις αυτές είναι καλές και ποιές είναι κακές; Είναι μεγάλη αρετή, είναι χάρισμα, η ικανότητα να το διακρίνει κανείς αυτό, λέει ο π. Νίκων, που μιλάει ως ένας που γνωρίζει πολύ καλά αυτό το μέτωπο των διαπραγματεύσεων και διερευνήσεων!


Ετούτη η πάλη, απαιτείται για να καθαρίσουμε το εντός μας. Το μέσα του ποτηριού, κι όχι απλώς το φαίνεσθαι (για να μην είμαστε ως τάφοι-απέξω αστραφτερά μάρμαρα και από μέσα... κόκκαλα κι αράχνες!).

Δεν αρκούν, στην περίστασή μας, οι "λίγες ημέρες μέσα" για να πάνε όλα καλά, ως προς το ζήτημα του κορωνο-ιού. Απαιτείται σταθερή αφοσίωση και επιμονή έως ότου να πάνε όλα καλά. Να προσέχουμε, να επαγρυπνούμε για να διορθώνουμε κάθε παρέκβαση από την ζητούμενη πορεία. Να είμαστε συγκεντρωμένοι στην προσπάθεια. Σώματι και πνεύματι.

Δεν το πήραμε είδηση πως βαδίζαμε σ΄ένα μονοπάτι που οδηγούσε σε πλήρη πνευματικό διασκορπισμό, και πως από τούτον τον διασκορπισμό, θα πρέπει επί τέλους να απαλλαγούμε. Καλή η δια-σκέδαση, καλή η ανά-παυση, καλή η ξε-κούραση, αλλά καλύτερο πάντων το λυτρωτικό αποτέλεσμα.

Η πολλή γνώση, η πολλή αυτοπεποίθηση, η ειδωλοποίηση της γνώσης και των ικανοτήτων μας, η θεοποίηση των εξουσιών μας και της (πολιτικής ή/και οικονομικής μας) ισχύος, είναι εύκολο να μας μετατρέψουν σε υπερήφανους και  ματαιόδοξους, δηλαδή σε ανόητους και αυτοκαταστροφικούς.

Ο πλούτος των γνώσεών μας και το εύρος των προσλαμβανουσών παραστάσεών μας δεν οδηγεί αυτονοήτως και σε πνευματική μας συγκρότηση. Με τις πολλές μας γνώσεις και τον κοσμοπολιτισμό μας μπορούμε να τοποθετούμεθα σε κάθε θέμα. Και η κάθε τοποθέτησή μας να μπορεί να είναι ηθικά, λογικά, και ουσιαστικά, αντίθετη από μια προηγούμενη απάντησή μας. Γιατί η πολυ-γνωσία, δεν είναι αναγκαίως και ορθο-γνωσία, ούτε συνηγορεί αποκλειστικά στην ηθική και πνευματική συγκρότηση του φορέα της.

Η γνώση που αποκτούμε μέσα από τα βιβλία και τις άλλες εμπειρίες μας, είναι όπως η επίδραση των τροφών στον οργανισμό μας: Οι καλές τροφές μας ωφελούν και μας αναπτύσσουν, ενώ οι κακές τροφές, μας βλάπτουν και μπορεί ακόμη και να μας σκοτώσουν! Η έλλειψη καλών τροφών μπορεί να μας προκαλέσει ασθένεια και θάνατο, τό ίδιο όπως και η αφθονία κακών τροφών και ουσιών.

Έτσι και οι πολλές γνώσεις:  Μπορεί να μας δίνουν επιχειρήματα για (να πολεμήσουμε ή να υπερασπίσουμε) το κάθε τί, αλλά δεν μας δίνουν από μόνες τους εκείνα τα επιχειρήματα, τα αξιώματα, τους ορισμούς, τους κανόνες και τις αξίες που εμείς θα χρησιμοποιούμε για να ορίσουμε την ύπαρξή μας, το δρόμο που θα ακολουθήσουμε στην ζωή μας, τα ναι και τα όχι που θα ορθώσουμε στις προκλήσεις που θα συναντήσουμε. Είναι η δική μας επιλογή  που θα τα ορίσουν όλα αυτά, σταθμίζοντας όλα όσα μελετήσαμε, βιώσαμε, κρίναμε, σταθμίσαμε, και, τελικά, αποφασίσαμε.

Είναι δική μας η επιλογή, όχι μόνο να αποκλείσουμε όσα απορρίπτουμε, αλλά και το να μην αποκλείσουμε τίποτε από όλα αυτά! Είναι  προφανές, ότι, παρασυρόμενοι ένθεν κακείθεν, θα προχωρούμε πνευματικώς, ηθικώς και λογικώς ανερμάτιστοι. Αυτό, θα μπορούσαμε να το αποκαλούμε ελευθερία της βουλήσεώς μας; Οποία πλάνη!

Ετούτες τις μέρες του εγκλεισμού μας, που συμπίπτουν και με την Μεγάλη Σαρακοστή, θα μπορούσαμε -τουλάχιστον συμβολικά- να μετα-νοήσουμε. Δηλαδή, να μετα-στραφούμε πνευματικά. Να αλλάξουμε δηλαδή, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα.
  • Και να δεχτούμε, πως δεν είμαστε μόνο εμείς που βλέπουμε κι έχουμε άποψη για τα πράγματα. Τα βλέπουν κι άλλοι. Τα βλέπουν κι εκείνοι που εμείς νομίζουμε πως δεν βλέπουν. 
  • Να δεχτούμε πως δεν είμαστε μόνο εμείς που πρέπει να ορίζουμε τα πράγματα, αλλά πως υπάρχουν και οι άλλοι, και πως όλοι μαζί θα πρέπει να ζήσουμε μαζί, ενώνοντας τις δυνάμεις και τις προσπάθειές μας. 
  • Να δεχτούμε πως δεν είχαμε από πάντα δίκαιο. Και πως το απόλυτο δίκαιο δεν το ξέρει κανείς μας, μια κι ο καθένας μας ανήκει σε μια τουλάχιστον διαφωνούσα πλευρά. 
  • Να δεχτούμε πως αυτό που ζητάμε εμείς για τον εαυτό μας, μάλλον το ζητάει κι ο εκάστοτε διαφωνών μαζί μου για τον εαυτό του, και ότι, συνεπώς, θα πρέπει να του το αναγνωρίσω, ώστε να μπορούμε να επικοινωνούμε.

 Τελικά, έχουμε πολλή δουλειά, τώρα, που μένουμε σπίτι, δουλειά που έχει καθυστερήσει πάρα πολύ για να γίνει. Κι αυτής της δουλειάς τα αποτελέσματα φαίνεται πως μας λείπουν, όπως τα σπασμένα τζάμια στα παράθυρα ενός σπιτιού. Όπως τα σπασμένα κεραμίδια στην στέγη. Και, φαίνεται πως, η πλήξη στα χρόνια του εγκλεισμού, είναι αχρείαστη πολυτέλεια. Μια πολυτέλια για τεμπέληδες, για εγωϊστές, για αντικοινωνικούς, για αλαζόνες. Μοναξιά δεν έχει όποιος νοιάζεται κι όποιος φροντίζει για τους άλλους, από όποια θέση!.

Θέλει πειθαρχία για να υλοποιηθεί κάθε μεγάλο πλάνο, θέλει αγάπη ανάμεσα σε όλους όσοι εργάζονται για το πλάνο αυτό, θέλει την πίστη μας και την ικανότητά μας να δεχόμαστε τις ωραίες στιγμές και τους ωραίους ανθρώπους που μας χαρίζονται στην πορεία. Μακάρι να γίνουμε -προσωπικά ο καθένας μας- συντελεστής, ενός μεγάλου επιτυχούς πλάνου!