Το τέλος των ιδεολογιών και των δογμάτων. Ώρα ν' αρχίσουν τα Μυστήρια!

Εισηγήσεις και κόντρα εισηγήσεις των ειδικών και των ...ανειδίκευτων για την λύση του κορονο-ιικού προβλήματος, το οποίο έχει γεννήσει τόσα  και τόσα προβλήματα, όπως αυτά αναλύονται 
στο άρθρο του Κ. Παπαχρήστου που δημοσιεύεται εδώ.

Εμείς, ωστόσο, ας ξεκινήσουμε από τα αγνωστικιστικά: 

• Και ποιός μας είπε πως το πρόβλημα θα λυθεί; 
• Ποιός μπορεί να μας διαβεβαιώσει για το αν το πρόβλημα έχει βατή λύση; 
• Γνωρίζουμε, ποιός θα δώσει την τελική απάντηση; 

Κι ας αναφερθούμε, στην  δική μας την ευθύνη, ως πολιτών, 

• να εκτιμούμε τις συνθήκες, 
• να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση των κοινωνικών προταγμάτων
• να ελέγχουμε τα χρησιμοποιούμενα από την εξουσία μέσα και επιχειρήματα (πολιτικά και ηθικά), 
• και να σταθμίζουμε, ότι ο [ ειδικός επιστήμων, ή ο πολιτικά υπεύθυνος Πρωθυπουργός] διαβεβαιών ημάς, απολύτως, ενδέχεται να διαψευσθεί από τα πράγματα, γιατί, τότε, θα πρέπει
• να λάβουμε θέση και στάση, 
• κι όχι απλά, να δεχόμαστε παθητικά τις σκοπίμως (ή όχι)  εσκοτισμένες κενολόγες αοριστολογίες και  τις δημαγωγικές ανακολουθίες μέτρων, λογικής και αποτελεσματικότητας.

Ερωτάται, είναι λογικό για την κρίση μας ως των πολιτών,   

• να αρκεσθούμε στις διαβεβαιώσεις των οικείων και των συνεργατών (των ειδικών και των πολιτικών), πως -αυτοί που μας ομιλούν, μας "κατευθύνουν" και μας διαβεβαιώνουν- είναι καλοί άνθρωποι, λογικοί και συνεπείς ιδεολόγοι του καθήκοντος; 
• ή θα ακούσουμε την λογική μας και θα εκτιμήσουμε τα (μη συμφωνούνται πλήρως περί του λεγομένου) αδιάσειστα υπάρχοντα στοιχεία;....

Ασφαλώς, ως πολίτες, δεν είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε τις εισηγήσεις από επιδημιολογική άποψη, καθώς -οι περισσότεροι από μας, δεν διαθέτουμε την απαραίτητη εξειδίκευση.

Θα μπορούσαμε, όμως, να σχολιάσουμε τις άλλες όψεις του πράγματος (ηθικές,ιδεολογικές και πολιτικές) που αναπότρεπτα θα έχει η τυχόν υιοθέτηση  από την πολιτεία κάποιων από τις  εισηγήσεις των ειδικών, γιατί αυτή η υιοθέτηση συνιστά πολιτική πράξη.

Ειδικότερα: 

Το μέτρο του εγκλεισμού των ηλικιωμένων [για την προστασία τους, ασφαλώς, δηλ. για το κακό τους(!)] δεν μπορεί να αποφέρει τα προσδοκώμενα υγειονομικά κέρδη, γιατί οι έγκλειστοι ηλικιωμένοι θα χρειάζονται εξ-υπηρετικό προσωπικό, τόσο για τις άμεσες προσωπικές τους ανάγκες σίτισης και καθαριότητας, όσο και για τις ευρύτερες ανθρώπινες ανάγκες τους για κοινωνική επαφή, προσφορά και φροντίδα, συναισθηματική επαφή κλπ. γιατί ο αποκλεισμός τους θα τους δημιουργήσει άλλα νοσήματα, ίσως και χειρότερα: ψυχικά και πνευματικά.

Επίσης, το μέτρο αυτό απαιτεί μια υπολογίσιμη δαπάνη, που αυτή την στιγμή η πατρίδα μας δεν μπορεί να πραγματοποιήσει, για τον καθένα συνταξιούχο και ηλικιωμένο. 

Ο χωρισμός δε των ηλικιωμένων από τις οικογένειές τους ως μέτρο προστασίας, συνιστά μια αυθαίρετη επιβολή ποινής χωρίς έγκλημα, και καταδίκης των ηλικιωμένων σε αθέλητη μοναξιά. Και μάλιστα, αθέλητη, όχι μόνο από τους  ίδιους αλλά και από τα παιδιά και από τα εγγόνια τους.

Αν το μέτρο αυτό ήθελε ληφθεί για την προστασία της κοινωνίας, αλοίμονο στην κοινωνία που θάβει τα πηγάδια της για να μην τυχόν μολυνθεί το νερό. Η κοινωνία δεν κινδυνεύει από τους γονιούς και από τους παππούδες της, αυτοί μόνο διδάσκουν με το παράδειγμά τους. Και διδάσκουν την αποφυγή ή την μίμησή του.

Αν ήθελε ληφθεί για τον περιορισμό και την εξουδετέρωση των ηλικιωμένων, να το συζητήσουμε, αν είναι στα προτάγματα της ελληνικής κοινωνίας να εξαφανίσει τους "γέροντές της", μια και καλή.

Ασφαλώς τα μέτρα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων λαμβάνονται για να εφαρμοσθούν και προς τούτο η πολιτεία συγκεντρώνει τις δυνάμεις καταναγκασμού των πολιτών σε συμμόρφωση. 

Αλλά!
 ... είναι ένα πράγμα η κυκλοφορία, και άλλο πράγμα η σκέψη, η διάθεση, η ματιά, η πίστη, η προσευχή, η Θεία Λατρεία. Η πολιτεία δεν μπορεί να μας απαγορεύσει την προσευχή και την σάρκωση της πίστεώς μας, την έκφραση της κοινής μας προσευχής και της συμμετοχής μας στην Θεία Ευχαριστία, ούτε να μας επιβάλει τον τρόπο! Η Εκκλησία μας θα βρεί τον πρόσφορο και αβλαβή για τους πάντες, τρόπο.

Οι παπάδες μας δεν είναι τόσο οι αντιπρόσωποι του Θεού στη γή, αλλά είναι, κυρίως, οι εκπροσωποί μας ενώπιον του Θεού. Δεν ομιλούν αυτοί για εμάς, ομιλούμε εμείς δι' αυτών.

Διαβάζουμε στις προσευχές και στους ύμνους πως η Σοφία του Θεού αναδεικνύει πόσο ασήμαντη είναι η θεωρουμένη πανσοφία του λογικού ανθρώπου. Κι αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα του ευτελισμού των λογικών ανθρώπινων επιχειρημάτων, η μάσκα "της σωτηρίας μας". Αυτή η μάσκα που τώρα όλος ο κόσμος παρακινείται και διατάσσεται να την φορά, σχεδόν αδιαλείπτως, από τον πανικό της μολύνσεως με κορονο-ιό.

Όλος ο κόσμος που λοιδόρησε όσους από πίστη κρύβουν το πρόσωπό τους με το ειδικό ένδυμα, αυτοαναίρεσε όλα του τα επιχειρήματα, και τώρα τους μιμείται, πανικόβλητος, για να σωθεί!  Ξέχασε και την ελευθερία του, και την ανεξαρτησία του από θρησκευτικές πίστεις, και κατέληξε τόσο θρησκευόμενος την αποφυγή των λοιμώξεων, ώστε έγινε φανατικός της επιδημιολογίας.  Δεν πλησιάζει, πιά, εύκολα τους άλλους, για να μην μολυνθεί! Τί ειρωνεία, ο άνθρωπος του σήμερα, που κατηγόρησε όλους τους άλλους για ό,τι δεν έκαναν όπως αυτός, τώρα, συμπεριφέρεται ο ίδιος, με τον τρόπο που πρίν κατηγορούσε! Μωραίνει Κύριος, ον βούλεται απωλέσαι!

Ό,τι και να σκεφτούν -συνεδριάζοντες οχυρωμένοι κι απομονωμένοι μέσα στους φυλασσόμενους πύργους τους- οι ελεγκτές του κόσμου, πάντα θα υπάρχει κάτι που τους διαφεύγει. 

Kαι τούτο, γιατί η σκέψη δεν φυλακίζεται σε μια θέση, ώστε να την συλλάβεις και να την εξουδετερώσεις. Ούτε η πίστη. Ούτε η προσευχή. Ούτε η ελευθερία. Δεν ελέγχεται η τέχνη, η ποίηση, η φαντασία, οι μνήμες και τα όνειρα των ανθρώπων. Ούτε το πώς φανερώνεται η οικονομία του Θεού, στον κόσμο.

Ο επιλεκτικός (ηλικιακός) περιορισμός στην ζωή, δεν μπορεί να είναι ένα νομοθετικό μέτρο. Μπορεί να είναι μια προστατευτική παραίνεση. 

Η τήρηση των μέτρων είναι υποχρέωση της Πολιτείας, και η τήρηση των παραινέσεων αποτελεί την εικόνα  του αψευδούς παραδείγματος των αρχόντων. 

Ή μήπως το παράδειγμα του άρχοντος δεν είναι πειστικό;

Σε τί θα διέφερε η Πολιτεία μας, από τους κόκκινους και τους μαύρους ολοκληρωτισμούς, αν ήθελε και να ελέγχει -κατά περίπτωση- την συμμόρφωση των ηλικιωμένων προς τα νέα μέτρα του επιλεκτικού περιορισμού; 

Και μέχρι ποίου σημείου θα απαγορευόταν δια νόμου η επαφή των ηλικιωμένων με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, εντός της ίδιας της οικίας τους; ΄Η μήπως θα τους συγκεντρώσουμε υποχρεωτικά σε οίκους ευγηρίας; Ο! Tempora, O! mores!

Στο ερώτημα "αν  νομιμοποιείται το κράτος να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου παρά τη θέληση του τελευταίου, προκειμένου να αποτρέψει την βλάβη σε άλλα άτομα, κι αν νομιμοποιείται το κράτος, να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου για το ‘δικό του καλό’ ; (σωματικό ή ηθικό)", θα μπορούσαμε να αποφανθούμε πως ναί! Και τούτο, γιατί ο καθένας μας περιλαμβάνεται στον κύκλο των "άλλων ατόμων"  όταν κάθε φορά ένας οποιοσδήποτε τρίτος προκαλεί τις βλάβες αυτές.

Αλλά, το μέτρο αυτό πρέπει να έχει γενικότητα και καθολικότητα και όχι τον ορίζοντα της ηλικίας. Για παράδειγμα, ο ορίζοντας της ηλικίας ή της υγείας (σωματικής ή/και ψυχικής) είναι δυνατόν να είναι δικαιολογημένος, μόνο όταν αποτελεί προϋπόθεση ευθύνης, κι όχι όταν αποτελεί κώλυμα ζωής.

Είναι έωλη η  άποψη που εκφράζει ότι "ο περιορισμός νομιμοποιείται/επιβάλλεται, για τον λόγο ότι η κοινωνία είναι αυτή που θα κληθεί να προσφέρει ένα δίχτυ ασφαλείας (=να πληρώσει,δηλ. να διατεθούν μέσα προς προστασία-θεραπεία κλπ), στην περίπτωση που  τα μέλη της κοινωνίας υποστούν τις συνέπειες λανθασμένων επιλογών,  δεδομένου ότι  δεν μπορεί να τα εγκαταλείψει στις συνέπειες των καταστροφικών επιλογών τους".

Είναι έωλη η παραπάνω άποψη, για τον μόνο λόγο ότι εξαιτίας του νομοθετικά θεσπισμένου ανευθύνου και αδιώκτου των πολιτικών "δίχτυ προστασίας των πολιτών ποτέ δεν παρεσχέθη,  και μάλιστα όχι μόνο από πρόθεση της εκάστοτε ασκουμένης πολιτικής εξουσίας, αλλά και  σε αντίθεση προς την πολλάκις εκπεφρασμένη επιθυμία του ελληνικού λαού, σε όλο το εύρος του εκλογικού σώματος! 

Εξηγούμαι: η πρεμούρα της πολιτείας, για την προστασία μας φαίνεται πως είναι εντελώς περιστασιακή και εικονική. Διότι, η Πολιτεία,  μας αφήνει εντελώς και συστηματικά, έκθετους, ανυπεράσπιστους και πολλαπλώς εγκαταλελειμμένους,  στο έλεος των καιρών και των τοκογλύφων, κάθε φορά που οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν απέναντί μας ανευθύνως, ανελέγκτως, και ατιμωρητί τις ερασιτεχνικές, ιδιοτελείς και κοντόφθαλμες, κομματικές και ιδεοληπτικές πολιτικές τους, υπακούοντας μόνο στα κελεύσματα των σειρήνων του πολιτικού συρμού του κόσμου και των πολιτικών συνδαιτυμόνων τους.

Η πολιτική φαίνεται πως δεν έχει ιδεολογία, αλλ' ότι αντιθέτως, η ιδεολογία στην πολιτική αποτελεί ένα (παροδικό) επιχείρημα που χρησιμοποιείται μέχρι την απόκτηση της εξουσίας. Η τελευταία, δεν ορρωδεί προ ουδεμιάς αντιστάσεως οιασδήποτε προβαλλομένης αρχής ή κώδικος αξιών. Όλα αυτά, η εξουσία -για λόγους αυτοσυντήρησης-τα προσπερνά αδιάφορα, και δεν φείδεται μέσων και επιχειρημάτων, ασχέτως "ιδεολογικής" προελεύσεως αυτών. 

Το προβαλλόμενο, ως ένσταση προς την εξουσία, (η οποία δείχνει να επιθυμεί λήψη μέτρων και περιορισμών σε βάρος των... "ηλικιωμένων" 65άρηδων), ότι "η δύση της ζωής είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και κάθε σύστημα εξουσίας, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού, που οφείλει να την αντιμετωπίζει με σεβασμό και ευαισθησία", αποτελεί πράγματι μια σημαντική αντίρρηση, αλλά η ανάγκη για την προβολή της και μόνο, υποδηλώνει ότι δεν απευθύνεται σε φορείς αρχών και αξιών, και σε ώτα ακουόντων. Διότι, άλλως, θα είχε ήδη συνεκτιμηθεί χωρίς άλλη, (επιγενόμενη ή προγενόμενη) όχληση.

Η εξουσία, μπορεί πράγματι, να φυλακίσει και να ελέγξει διανοητικά εξουδενωμένους και ηθικά νεκρούς. Μπορεί να εξαγοράσει την σιωπή και την άκριτη συμμόρφωση των ηλιθίων, των οπαδών της, των προδοτών και των ανδραπόδων. Το ζητούμενο, όμως, είναι η εξουσία να έχει επιχειρήματα που πείθουν όχι που εξαναγκάζουν τους πολίτες.

Αλλά δεν μπορεί να φανταστεί πόσο αξιολύπητος είναι ο πανικός της προσχηματικής αερολογίας.

Η συζήτηση του Γαβρόγλου με την κοινωνία και το πρωϊνό ξύπνημα

 

Ετούτοι εδώ βαλθήκανε να μας κάνουνε να παραλογισθούμε!

Μετά την συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία δεσμευθήκαμε και παραχωρήσαμε εθνική ταυτότητα και γλώσσα στους σλάβους Σκοπιανούς γείτονές μας, που πολιτικά τους βαφτίσαμε μακεδόνες (ενώ η επιστήμη δεν έχει πειστεί, και σθεναρά εξακολουθεί να ανθίσταται!), και άλλα παρόμοια εθνοσωτήρια [για την χώρα αυτή]...

Μετά τον αποκλεισμό -με σιδηρά κιγκλιδώματα- της διαμαρτυρίας των πολιτών, για τις πολιτικές εθνικού και ηθικού εξανδραποδισμού του λαού, στον βωμό μιας πολιτικής φιλοδοξίας που εγγίζει τα όρια της αρχομανίας, και στον βωμό του εμφυλιοπολεμικού ρεβανσισμού, η μεθόδευση του εθνικού διχασμού και του αφελληνισμού, του πνευματικού και διανοητικού συσκοτισμού με πολιτική λοβοτομή του λαού, καλά κρατεί, και πραγματοποιείται με τον πλανερό καθησυχασμό της κοινωνίας, την ύπνωση, την νάρκωση του λαού και... "Κουβέντα να γίνεται"! λέει ο Γαβρόγλου. (3)

Κατά τον ίδιο «οι μεγάλοι καβγάδες σε ένα σπίτι γίνονται για τρία θέματα: άφησε το κινητό σου και πιάσε βιβλία, κοιμήσου νωρίς και ξύπνα-ξύπνα».

«Με το Γυμνάσιο και το Λύκειο δεν υπάρχει πρόβλημα, για το θέμα του Δημοτικού θα το μελετήσουμε. Προφανώς οι εργαζόμενοι θα μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους νωρίτερα» δήλωσε ο υπουργός Παιδείας σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.

Εξηγώντας γιατί έκανε την εξαγγελία την Τρίτη, ημέρα έναρξης του φετινού σχολικού έτους, ο κ. Γαβρόγλου είπε ότι «με ενδιαφέρει να γίνεται συζητήση με την κοινωνία. Λες κάποιες σκέψεις και ξεκινάμε».


Ας το πάρουμε από την αρχή: Η σημειολογία του πράγματος είναι φανερή: 

Στο χωριό που ο Τσίπρας υπέγραψε τη συμφωνία, στο ίδιο χωριό ("Ψαράδες") στις Πρέσπες, στις 26 Μαρτίου του 1949, ο Νίκος Ζαχαριάδης, μέσα στην εκκλησία του χωριού διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «μακεδονικού» λαού.

[Στην εκκλησία του χωριού στις 25 και 26 Μαρτίου του 1949 συνήλθε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), που ήταν διάδοχος του ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων και στο οποίο απήθυνε λόγο ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης.

Για το συνέδριο το ΝΟΦ είχε βγάλει ανακοίνωση όπου ανέφερε: «Το δεύτερο συνέδριο του ΝΟΦ θα είναι συνέδριο διακήρυξης των νέων προγραμματικών αρχών του ΝΟΦ. Αρχών που είναι ο προαιώνιος πόθος του λαού μας. Θα διακηρύξει την ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος μέσα στη λαϊκοδημοκρατική ομοσπονδία των βαλκανικών λαών, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του».

Στο τέλος, το συνέδριο διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του «μακεδονικού» λαού]. (1) και (2)

Από την υπογραφή της συμφωνίας αυτής, είχε ασφαλώς προηγηθεί η κ. Ρεπούση που αντί να μιλάει με επιστημονικά δεδομένα για τα εθνικά και Ιστορικά θέματα, μιλούσε με βάση τις πολιτικές της εκζητήσεις και τα φιλοσοφικά εργαλεία (νεωτερικότητα της Ιστορίας) επίτευξής τους. Αυτή μας είπε για κάποια πράγματα "κουβέντα να μην γινεται..." και θα ξεχαστούν!

Κι από κοντά ο κ. Φίλης με τις επιλεκτικές και αντεθνικές του αμνησίες για την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, γιατί η διεθνιστική του φιλοσοφία απαιτεί να μην κρατάμε ... κακία, σε όσους μας σφάζουν (μήπως γιατί το κάνουν προκειμένου να μας μεταδώσουν ιδέες, καλύτερες από τις δικές μας;). Αυτούς, μάλιστα, στο μέλλον να τους λογαριάζουμε για φίλους μας, με τους οποίους τίποτε δεν μας χωρίζει!

Η χειραγώγηση στην πνευματική αδράνεια

Έτσι και τώρα, ο κ. Γαβρόγλου ανακάλυψε πως οι αιτίες του καθημερινού καυγά στο σπίτι είναι το κινητό των παιδιών, ο ύπνος ενωρίς το βράδυ και το πρωϊνό ξύπνημα για το σχολείο!

Και το θέμα του σχολείου στις 9 το πρωί, ισχυρίζεται πως το εμπνεύστηκε, έτσι, ώστε ... "κουβέντα να γίνεται"!

Όχι, κ. Γαβρόγλου, δεν το επινοήσατε για να γίνεται κουβέντα. Γατί μια τέτοια κουβέντα (για το μαθητικό ραχάτι), είναι εξ ορισμού άχρηστη. Σκοπεύσατε κατευθείαν στην σωματική και πνευματική ραστώνη(*), στην οποία εθίστηκε ο δημαγωγικά χειραγωγούμενος και θωπευόμενος λαός, που ξεγελιέται με επιδόματα προνοίας, αφού κι αυτά είναι αντίστοιχα με την αμοιβή για το μεροκάματο. Με τις πίτες και τα γεμιστά. Συνηθίζετε να εκμαυλίζετε τον κόσμο σε μια εξάρτηση από το κόμμα σας για ένα μισθό προνοίας. Σε ένα σοβιετικό μισθό. Κατηχήσατε τους εργαζόμενους να είναι απέναντι στον ληστή -τον καπισταλιστή- αυτόν που θα μπορούσε να δώσει πολλές θέσεις εργασίας, και τους ωθείτε με τα πολιτικά σας προτάγματα να είναι ανεύθυνοι για το αποτέλεσμα της εργασίας τους, αλλά να θέλουν αμοιβές που ταιριάζουν και θα οφείλονταν σε αληθινούς δημιουργούς. Και το κάνατε αυτό, χωρίς να προσπαθήσετε να τους εξασφαλίσετε μια θέση αξιοπρέπειας, στην δημιουργία και στην ευθύνη. Και επί πλέον, το κάνετε ανέξοδα αφού προσδένετε τους εργαζόμενους στο άρμα του κομματικού κράτους, με ηγετικές θέσεις κατ' ανάθεσιν, ως εάν τα παιδάρια με τα οποία στελεχώνετε το κράτος και την πολιτική εξουσία στις μέρες σας, είχανε ποτέ την διαθεση ή έβαλαν τον χρόνο  για να μάθουν, να αποκτήσουν εμπειρία, να παράξουν έργο ώστε να μπορούν να δώσουν τα διαπιστευτήρια των ικανοτήτων τους και των γνώσεών τους στην Ελληνική κοινωνία...

Εσείς, που θα ανεβάζατε τον μισθό στα 751 ευρώ, εξαγοράζετε έναντι πινακίου φακής αυτούς που φροντίσατε να καταστήσετε ανέστιους, λοβοτομημένους πτυχιούχους και οπορτουνιστές του "δεν πληρώνω". Και το χειρότερο: χρησιμοποιήσατε την σπουδάζουσα νεολαία ως κομματικό σας στρατό, χρησιμοποιώντας το πανεπιστημιακό άσυλο ως ορμητήριο και άντρο των κομματικο-πολιτικών σας τακτικών.

Οι κουβέντες, μας έχουνε πια τελειώσει. Όσες μας είπατε ήτανε όλες ψέμματα. Κι όσα ελπίσαμε δεν ήρθαν. Είναι προφανές το γιατί. Γιατί ούτε κι εσείς τα πιστεύατε. Ούτε τα επιδιώξατε. Ήταν μονάχα λόγια δημαγωγίας και χειραγώγησης.

Κι εκείνο που κρατάμε καθαρό στο μυαλό μας, είναι "πως δεν θα λοξοδρομήσετε σπιθαμή από το Σύνταγμα των Κορυσχάδων", που ειπώθηκε σε ανύποπτο χρόνο.

Όχι κ. Γαβρόγλου, οι καυγάδες στα σπίτια μας δεν είναι για το κινητό των παιδιών, ούτε για τον ύπνο τους ενωρίς το βράδυ, ούτε το ξύπνημά τους το πρωί, για το σχολείο.

• Γιατί δεν μπορούμε πια να έχουμε όλοι κινητά, και δεν αξίζει πια ούτε και να διαβάζονται τα σχολικά βιβλία που δίνετε στα παιδιά μας. Αυτοί που θα βγούνε με την εγκύκλια μόρφωση που τους δίνετε στα σχολεία, δεν θα είναι ούτε Έλληνες, ούτε πολίτες, ούτε άνθρωποι. Θα είναι κάτι από το πουθενά, που θα μιλάνε στο περίπου και δεν θα πηγαίνουν, παρά μονάχα έξω από τα γραφεία της δικής σας πρόνοιας, για το συσσίτιο, ή για την κατ' ανάθεση θέση τους.. 
• Ούτε μπορούμε να κοιμόμαστε ενωρίς, γιατί οι έγνοιες της σιτιστικής επιβίωσης και του πανεθνικού μας εξανδραποδισμού στους αιώνες, δεν μας αφήνουν μυαλό για άλλο θέμα. 
• Εκείνο το ξύπνα-ξύπνα, είναι τόσο προκλητικό! Δεν ξυπνάμε, κ. Γαβρόγλου, γιατί θαρρούμε πως ζούμε έναν εφιάλτη, και χαιρόμαστε να είναι όνειρο. Γιατί, αν -αλοίμονο- ξυπνήσουμε και τον βρούμε ζωντανό και παρόντα αυτόν τον εφιάλτη, ένας Θεός ξέρει πόση οργή θα ξυπνήσει, και τί κακό θα γίνει, με τούτα τα κόλπα της αριστερής δημοκρατίας και της αριστερής ισότητας. Μιας Δημοκρατίας που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ σε καμμιά αριστερή πολιτεία στον κόσμο, για όσο χρόνο και αν αυτή κράτησε, και μιας αριστερής ισότητας που δεν αφορούσε ποτέ τις ευκαιρίες των ανθρώπων, παρά μόνο την πολιτική και οικονομική καταπίεση και στέρησή τους. Της αριστερής Δημοκρατίας μιας πολιτικής μειοψηφίας και της αριστερής ισότητας των πολιτών προς τους πάσης φύσεως εισβολείς, ενδεείς ή εποίκους.

Μα θα μου πείτε, εμείς δεν είμαστε αριστερή δημοκρατία, ακριβώς! Έχουμε και μαϊντανό δεξιάς! Πόσο αξιολύπητη έχουμε καταντήσει την πολιτεία μας. Μια πολιτεία που δεν γνωρίζει η δεξιά της τί ποιεί η αριστερά της, η οποία -πολιτική ηγεσία της αριστεράς- μόνο ένα πράγμα γνωρίζει πολύ καλά: πώς να φτιασιδώσει -με το κατάλληλο περιτύλιγμα- το φαρμάκι που θα μας ποτίσει, για να επιτύχει την εξαφάνισή μας.

Μια μικρή μονάχα σκέψη, δείχνει πως η πολιτική δημαγωγία, μας χειραγωγεί κι εξουδετερώνει τις αντιδράσεις και αντιρρήσεις μας. Μας εκμαυλίζει με υποσχέσεις για ανεύθυνο και για ελάφρυνση υποχρεώσεων. Προβαίνει σε χαριστικές παροχές, για τις οποίες όλοι θα έπρεπε να αισθανόμαστε προσβεβλημένοι: ως ηλίθιοι, ευήθεις και ανίκανοι. Μας διευκολύνει με εκπτώσεις στις απαιτήσεις από τον εαυτό μας (λίγα μαθήματα, άπειρα χρόνια φοίτησης, 100δόσεις κλπ). Με αναβολές των υποχρεώσεων για το μέλλον. Με απονομές ψιχίων, έναντι τιμαλφών (προνοιακά επιδόματα). Με τέτοιους τρόπους, η πολιτική εξαπατά, και πετυχαίνει την διαιώνισή της στην εξουσία. Και μια ανάλγητη, ανήθικη πολιτική, πετυχαίνει εκείνα που θέλει,  αποκρύπτοντας επιτηδείως εκείνα που "πιστεύει" και επιδιώκει.

Κι όταν κάποιοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, οι αφοσιωμένοι σπεύδουν -με όλα τα γνωστά μέσα (γελοιοποίηση, ενοχοποίηση, αδιαφορία, αφαίρεση νοήματος από τις λέξεις, αλλαγή νοήματος των εννοιών), να τον κάνουν να σωπάσει, να μπερδευτεί το κοινωνικό σύνολο, να μπερδευτούμε όλοι. Έτσι δεν μας πρόκυψε η νομική ταυτότητα φύλου;(4) Έτσι δεν μας πρόκυψε και η "γέννηση" του ελληνικού έθνους το 1821;(5) Έτσι δεν μας πρόκυψε το "δεν πληρώνω";(6)

Η λογική κατοικεί μακριά μας!

Τελικά ο Θιβετιανός Βουδισμός, τα λέει καλύτερα από τον Τσίπρα, κι από τον Γαβρόγλου. Γιατί, αυτά που λέει, είναι τετράγωνα. Έχουνε λογική, συνέπεια, ευθύνη, ευαισθησία, και... Όρια! Ο Δαλάι Λάμα, μιλώντας σε ένα συνέδριο που οργανώθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας, στην πόλη, η οποία φιλοξενεί μια σημαντική κοινότητα μεταναστών, υπογράμμισε ταυτόχρονα ότι η Ευρώπη είναι ηθικά υπεύθυνη σε ό,τι αφορά την παροχή βοήθειας «σε έναν πρόσφυγα η ζωή του οποίου απειλείται πραγματικά», κι ακόμη πως «Η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους...».

«Δεχτείτε τους, βοηθήστε τους, εκπαιδεύστε τους... Αλλά στο τέλος, θα πρέπει να αναπτύξουν τη δική τους χώρα»... «Πιστεύω ότι η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους», συνέχισε ο 83χρονος Δαλάι Λάμα, εκτιμώντας ότι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να δώσουν στους πρόσφυγες να καταλάβουν ότι τελικά θα πρέπει να ασχοληθούν με το μέλλον της δικής τους χώρας και να βοηθήσουν στην ανάπτυξή της. (7)

Δείτε 
1. http://www.eglimatikotita.gr/2018/06/1949.html
2. http://www.capital.gr/me-apopsi/3274361/to-epos-tou-1940-o-nikos-zaxariadis-kai-to-makedoniko 
3. https://www.protothema.gr/politics/article/820335/gavroglou-tha-meletisoume-proto-koudouni-stis-9-kai-sto-dimotiko/
4. Νομική ταυτότητα θα πεί καθορισμός των πραγμάτων με βάση την δήλωση του προσώπου, η οποία μπορεί να είναι και αντίθετη στην ουσία των πραγμάτων (δηλ. άσχετη με το κατά φύσιν φύλο του προσώπου που προβαίνει σε αυτή την δήλωση), και η  οποία (δήλωση)  αποκτά κύρος και ισχύ επειδή έτσι ορίζει ο νόμος, πράγμα που -στα νομικά- λέγεται ορισμός, ρύθμιση των πραγμάτων,  κατά πλάσμα δικαίου.
5. Αναφέρομαι στην γνωστή σειρά περί δημιουργίας του ελληνικού έθνους με την επανάσταση του 1821, Αναδύεται το ερώτημα: αν το έθνος μας γεννήθηκε το 1821, ποιοί ήταν αυτοί που επαναστάτησαν; μέχρι τότε τί πίστευαν οι επαναστάτες πως εκφράζουν, την μόδα της εποχής; με τέτοια αυτοαναιρετικά τερτίπια, προσπαθούν να περνάει ο καιρός και "κουβέντα να γίνεται" για να καταφέρουν εκείνο που θέλουν. Αν σκεφτούμε, κι αν προβληματιστούμε σοβαρά, νομίζω πως έχουμε αρκετά δεδομένα για να απαντήσουμε στο ερώτημα τούτο.
6. Το "δεν πληρώνω" ήτανε μόνο ένα δημαγωγικό κι εκμαυλιστικό (για τους ιδεολόγους του δεν πληρώνω) προεκλογικό σύνθημα, γιατί, μετεκλογικά, ατόνησε και αναιρέθηκε. Απλώς, μερικοί που χρησιμοποιήθηκαν ως αγωνιστές του "δεν πληρώνω" ταλαιπωρήθηκαν και είχαν δικαστικές περιπέτειες, που τις πληρώσανε από την τσέπη τους.
7. https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/146502/h-eyropi-anikei-stoys-eyropaioys-to-minyma-toy-dalai-lama-apo-ti-soyidia

Το πανεπιστημιακό άσυλο και ο αγρός του κεραμέως

 

Διαβάζω (εδώ), την απάντηση του Υπουργού Παιδείας, σε επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτίνας της Νέας Δημοκρατίας, Νίκης Κεραμέως, με θέμα: «Ανεξέλεγκτη η βία και η ανομία στα τριτοβάθμια ιδρύματα».

Κι ούτε λίγο ούτε πολύ, ο υπουργός μας, της λέει, και σε όλους μας το λέει (αφού όλα αυτά είναι γραμμένα στα πρακτικά της Βουλής), πως δεν ξέρει τί της γίνεται! Αναρωτιέται, μάλιστα, πού τα είδε όλα αυτά! Και γιατί κατηγορεί για αδράνεια την κυβέρνηση, η οποία -ειδικώς αυτή η κυβέρνηση- έλυσε όλα τα σχετικά προβλήματα, εκτός από το ζήτημα ασύλου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου πράγματι υπάρχουν προβλήματα, αλλά, ... όλα τα άλλα; Σας παρακαλώ, λέει ο υπουργός, "μην αδικείτε τον εαυτό σας λέγοντας τέτοια πράγματα...". 

Σταχυολογώ μερικά από τα λεγόμενα (και μερικά από τα εκ των λεγομένων συναγόμενα) του υπουργού:

• -Τι να κάνουμε; Να βάλουμε αστυνόμους να παρακολουθούν τα μαθήματα με το μάτι τους γυρισμένο στο Αμφιθέατρο μήπως και κουνηθεί κανένας; Λοιπόν δεν είναι στη δική μας λογική αυτό. (Εμείς δεν βάζουμε την αστυνομία, βάζουμε το κόμμα...)
• -Να ξεκαθαρίσουμε το εξής: για πρώτη φορά, η δική μας Κυβέρνηση αναγνωρίζει το πρόβλημα κι έχει συστήσει μια τόσο σημαντική ομάδα εργασίας....(έτσι δεν κάναμε και με τα μνημόνια; όταν αναγνωρίσαμε την αναγκαιότητα βάλαμε και το δικό μας! έτσι θα κανουμε και με το άσυλο, τώρα θα το μελετήσουμε...)
• -... είναι ένα σύνθετο θέμα. Δεν θέλετε να αναγνωρίσετε τη συνθετότητα του προβλήματος. Αυτό σας μπλοκάρει. Νομίζετε ότι η κοινωνία είναι κάτι μαύρο - άσπρο. Δεν είναι λοιπόν μαύρο - άσπρο. (Όχι, η κοινωνία δεν είναι άσπρο-μαύρο, θέλουμε να την κάνουμε σύριζα...)
• - Η αντιμετώπιση δεν είναι η αστυνομοκρατία των πανεπιστημίων αλλά η κατανόηση του χαρακτήρα των προβλημάτων, γιατί δεν είναι ένα το είδος της παραβατικότητας, και με βάση αυτό να δούμε τι μέτρα μπορούν να ληφθούν ώστε μακροπρόθεσμα να εξασφαλιστεί η έλλειψη αυτής της παραβατικότητας... (άσε να το κατανοήσουμε ως κυβέρνηση πρώτα, και μετά θα βρούμε τον τρόπο να μην υπάρχει καμμιά παραβατικότητα που δεν την ελέγχουμε...)
• -Δεν είπα ότι δεν υφίσταται βία και ανομία. Εγώ διάβασα τον τίτλο σας στον οποίο λέτε «Ανεξέλεγκτη η βία και η ανομία στα Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης». Ανεξέλεγκτη η βία και η ανομία; Πραγματικά; Το πιστεύετε; (η βία η δική μας, δεν είναι ανεξέλεγτη, είναι κομματική, είναι εντεταλμένη, πώς το λένε; γιατί δεν το καταλαβαίνετε;)
• -Λέτε να μπαίνει αυτεπάγγελτα η αστυνομία. Σωστά; Μπορείτε να μου πείτε ποιος θα λαμβάνει την απόφαση ότι μια πράξη είναι αυτεπάγγελτη και θα παρεμβαίνει; Ποιος; Ο πρύτανης θα τους φωνάζει; Κάποιος τυχαίος πολίτης που θα περνάει από κει; Κάποιος φοιτητής; Ή κάποιος αστυνόμος κοιτάζοντας μέσα από τα κάγκελα θα λέει: «α, κάτι γίνεται και αυτό είναι αυτεπάγγελτο;». Σε ένα κράτος δικαίου δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Πάρτε το είδηση! (Το θέμα είναι ποιός θα διατάζει! Και τώρα, καπετάνιοι είμαστε εμείς! εμείς λοιπόν, θα διατάζουμε, ό,τι θέλουμε!).

Και τί άλλο δεν είπε ο υπουργός μας!

Εξήρε μάλιστα το έργο του (μέλους της επιτροπής μελέτης επί του θέματος του πανεπιστημιακού ασύλου) κ. Παρασκευόπουλου, που ήταν και "λαμπρός υπουργός δικαιοσσύνης". Αυτός θα λύσει (θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε) και το θέμα για το άσυλο.[Μιλάμε γι αυτόν, που απελευθέρωσε με τους νόμους του, τους κακοποιούς, γιατί το αριστερό κράτος δικαίου συγχωρεί τους εγκληματίες οι οποίοι στρέφονται κατά του αστικού κράτους και των καπιταλιστών με προσωπικές επιθέσεις, δολοφονίες, καταλήψεις, βιαιοπραγίες, καταστροφές κλπ. ]

Από την σκοπιά μου, λόγω αντικειμένου και ειδικού ενδιαφέροντος για το θέμα του ασύλου(*), γνωρίζω -από τα θεσπισμένα και από την λογική του πράγματος- πως όταν το πανεπιστημιακό άσυλο, χρησιμοποιείται για λόγους άλλους και ξένους προς εκείνους που προκάλεσαν -εξαιτίας των περιορισμών που είχαν επιβληθεί την εποχή της χούντας- την θέσπισή του (χάριν της ελευθερίας της διδασκαλίας, της επιστημονικής έρευνας, αλλά και της διακίνησης ιδεών), τότε ξεφεύγει από την αποστολή και τον σκοπό του, και κανένα κράτος δικαίου του πολιτισμένου κόσμου δεν θα επέτρεπε τέτοια κατάχρηση και εκτροπή.

Βέβαια, υπάρχουν και τα κράτη του ολοκληρωτικού κόσμου, που χρησιμοποιούν όλες τις κρατικές δομές, με τους μηχανισμούς και τους οργανισμούς τους, κι ανάμεσα σ' αυτές και τα Πανεπιστήμια, για να πετυχαίνουν τα κομματικά τους οράματα και τους πολιτικούς τους στόχους.

Η ενδόμυχη πρόθεση του Υπουργού, αποσαφηνίστηκε πλήρως μετά το "φτάσιμον στην Ιθάκη". Είναι, φαίνεται, οι νέοι καπετάνιοι, που πήραν την εξουσία τώρα πια, και οι οποίοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ "τί σημαίνει να μην έχεις την εξουσία στα χέρια σου". Είναι, θαρρούν, οι νέοι εφ' όρου ζωής τους γενικοί γραμματείς της πολιτείας μας, όπως κάποτε παλαιότερα οι γγ του κκσε, στη σοβιετία. Παρόλο που το είδος αυτό της πολιτικής μαράζωσε, δεν έδωσε κοινωνικούς καρπούς, και φυλλορρόησε άδοξα, ετούτοι εδώ βαλθήκανε να αναστήσουνε τον κούφιο λόγο και το κούφιο όραμα, απλά και μόνο για να ορίζουν.

Ύστερα από όλα αυτά, θαρρώ πως ένα άσυλο -σκέτο- θα το χρειάζονται πάντοτε, όσοι εξαπατούν και όσοι καταχρώνται. Κι ας γίνονται, περιστασιακά, ακόμη και άρχοντες, οι ίδιοι. Γιατί ο νόμος είναι για όλους. Κι άμα "είναι δίκαιο", μπορεί "να γίνει και πράξη" σε καιρούς που δεν συμφέρουν κάποιον, σε ατομικό επίπεδο....

Και είναι δεδομένο, ο υπουργός το παραδέχεται,  ότι στα πανεπιστήμια υπάρχει βία και ανομία, αλλά ισχυρίζεται πως δεν είναι γενικώς "ανεξέλεγκτη", παρά μονάχα σε ένα Πανεπιστήμιο! (Κι η Πολιτεία τί κάνει;).

Αλλά δεν υπάρχει μόνο βία και ανομία στα πανεπιστήμια,

• υπάρχει και η αναξιοπιστία των πολιτικών προγραμμάτων της κυβέρνησης που δεν τηρήθηκαν 
• υπάρχει και η δημαγωγική εξαπάτηση της κοινωνίας
• υπάρχει και η προκλητικότητα στην δικαιολόγηση των αδικαιολογήτων
• υπάρχει και η ένσταση του ακαταλογίστου (είναι τόσο νέος ο πρωθυπουργός μας...)
• υπάρχει και η κατευθυνόμενη συστράτευση του Τύπου
• υπάρχει η μεθόδευση της πολιτικής και κοινωνικής διαίρεσης των ελλήνων
• και τόσες άλλες μορφές βίας (οικονομικής, ψυχολογικής) για την επίτευξη του εξανδραποδισμού των ελλήνων, και για την καταστροφή κάθε δημιουργικής και μη κομματικής δύναμης στην χώρα.

Διαβάζω στο κατά Ματθαίον κεφ. 27, εδ. 3-10: "3 Τότε ιδών Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν ότι κατεκρίθη, μεταμεληθείς απέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια τοις αρχιερεύσι και τοις πρεσβυτέροις 4 λέγων· ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον. οι δε είπον· τι προς ημάς; συ όψει. 5 και ρίψας τα αργύρια εν τω ναώ ανεχώρησε, και απελθών απήγξατο. 6 οι δε αρχιερείς λαβόντες τα αργύρια είπον· ουκ έξεστι βαλείν αυτά εις τον κορβανάν, επεί τιμή αίματός εστι. 7 συμβούλιον δε λαβόντες ηγόρασαν εξ αυτών τον αγρόν του κεραμέως εις ταφήν τοις ξένοις· 8 διο εκλήθη ο αγρός εκείνος αγρός αίματος έως της σήμερον.

Καταλήγω, πως αφού πληρώνουμε τόσα και τόσα για να αποκαθιστούμε κάθε τόσο τις ζημίες στα ΑΕΙ, που προκαλούνται από τις βίαιες και άνομες συμπεριφορές των ξεθαρρεμένων και αείποτε ατιμώρητων φοιτητών, έχουμε ήδη τους αγρούς του αίματος, όπου συχνάζουν και δρούν οι αποξενωμένοι από κάθε εκπαιδευτική, παιδευτική και γνωστική λειτουργία και διαδικασία. Αγορασμένους, μάλιστα, με τα χρήματα της προδοσίας των πιο σημαντικών κοινωνικών προταγμάτων. Όπως είναι η Παιδεία, η ασφάλεια, η Δικαιοσύνη, η ευνομία, η λογοδοσία των πολιτικών προς τον λαό, κλπ.

Αυτούς τους αγρούς αίματος αποκαλούνε "πανεπιστημιακό άσυλο" οι αρχιερείς της φαρισαϊκής υποκρισίας.


(*) Σημείωση: Κάποτε είχα επιδιώξει να κάνω διδακτορικό, στο θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά συνάντησα ακαδημαϊκό "τοίχο", με το αιτιολογικό πως "δεν υπάρχει γνωστή βιβλιογραφία"!

Αποπαίδευσης των Ελληνοπαίδων συνέχεια: Η κατάργηση κάθε σχολικής αξιολόγησης

Διαβάζω πως σύμφωνα με δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ», "ο σχεδιασμός του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στον περιορισμό της βαθμολογικής πίεσης στο γυμνάσιο αλλά και στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.

Ηδη από φέτος εφαρμόζεται πιλοτικό πρόγραμμα περιγραφικής αξιολόγησης σε 81 νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια, παράλληλα όμως με τη βαθμολογία των μαθητών στα γυμνάσια (0-20). Στόχος στο άμεσο μέλλον οι βαθμοί να καταργηθούν τελείως. Σήμερα, οι μαθητές μπαίνουν σταδιακά στη λογική των αριθμών από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, με τους πρώτους βαθμούς 10, 9, 8 και 7. Για να φτάσουν στο γυμνάσιο στην αριθμητική κλίμακα με άριστα το 20.

Διαβάζω ακόμη, πως

• "Οι αλλαγές που σχεδιάζονται στον χώρο των αναλυτικών προγραμμάτων του γυμνασίου μεταβάλλουν όλη την εικόνα αξιολόγησης των μαθητών όπως την ξέραμε, ενώ ήδη εφαρμόζεται και η βαθμολογία των μαθητών ανά τετράμηνο και όχι ανά τρίμηνο όπως στο παρελθόν"  και πως
• "Για το λύκειο και την περίφημη αναμόρφωση της Β' και της Γ' τάξης του (η Α' θα είναι πιο πολύ μια τάξη συνδεδεμένη με το γυμνάσιο), οι αλλαγές θα είναι επίσης μεγάλες καθώς τα μαθήματα, όπως είναι γνωστό, θα γίνουν 3ωρα και 4ωρα μέσα στην ημέρα,..."

Όλα τούτα ηχούν στ' αυτιά μου ως μια απόπειρα εγκαθίδρυσης στην εκπαίδευση της ήσσονος προσπάθειας και της ξεγνοιασιάς. Κανείς δεν θα τολμά πια να αξιολογήσει τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παρά μονάχα με μισόλογα θα περιγράφει τους κακούς, τους καλούς και τους καλύτερους μαθητές, μέχρι που όλο αυτό να εγκαθιδρύσει την ισότητα στην αδιαφορία, την ολιγωρία και, τελικώς, στην αμάθεια  και στην ανικανότητα. Όσο πιο αραιές και σπάνιες οι αξιολογήσεις τόσο πιο ξέγνοιαστα τα παιδιά. Κι όσο πιο ξέγνοιαστα κι ανίδεα τα παιδιά από τις διαδικασίες μάθησης και χρήσης της γνώσης, τόσο πιο πολύ θα ρέπουν προς την άρνηση και την νεανική αυθαιρεσία. Οι νέοι μας, θα γίνουν εξαιρετικά ικανοί μονάχα για καταλήψεις προς ικανοποίηση των απαιτήσεων που θα εξασφαλίζουν άνεση, ανέλεγκτο των παρορμήσεων και χάρες. Χάρες και εκπτώσεις στις υποχρεώσεις, χάρες και προνόμια στους παραβάτες, χάρες και οφίτσια στους κομματικούς φίλους. 

Έτσι, όλοι πια οι νέοι μαθητές θα βγαίνουν από το σχολείο, χωρίς να έχουν μαθητεύσει στην προσπάθεια για γνώση, στην απόκτηση της γνώσης και  γνωστικών δεξιοτήτων, γιατί δεν πρόκειται να κριθεί η προσπάθειά τους. Θα παίρνουν απολυτήριο από τα "δεσμά του σχολείου!". Κι ύστερα,  ασυνήθιστοι στην προσπάθεια, θα αποπειρώνται επί ματαίω, αν θέλουν να μάθουν κάτι, έτσι, για να ασκήσουν ένα επάγγελμα. Μα πώς να μάθουν, όταν δεν έχουν εξασκηθεί και δεν έχουν αξιολογηθεί οι προσπάθειές τους στα πρώϊμα μαθητικά χρόνια;

Αυτή η μεταρρύθμιση, είναι μια χρήσιμη πολιτική τακτική για την επόμενη φάση! Αυτά τα παιδιά, σαν θα μπούν στο πανεπιστήμιο, είναι, έτοιμοι πια, στρατιώτες κατά της μάθησης! Και τότε, ζήτω οι καταλήψεις για λόγους αντίδρασης κι αντίστασης κατά του κατεστημένου! Όποιος θέλει να αντιταχτεί στην εξουσία θα οργανώνει εύκολα παιδικές και νεανικές αντιδράσεις για ψύλλου πήδημα. Εξάλλου, ο χαβαλές ήτανε πάντα ανάμεσα σ' εκείνα τα είδη που χρησιμοποιούν για διασκέδαση οι αμέριμνοι νέοι.

Άσε που το επόμενο βήμα είναι η θέσπιση πτυχίου για όσους το επιθυμούν! Και μάλιστα χωρίς παρακολούθηση και χωρίς (προαπαιτούμενα και λοιπές αηδίες) μαθήματα, και κυρίως χωρίς εξετάσεις. Αυτοί που θα βγούν έτσι από τα πανεπιστήμια, θα είναι και οι πιο κατάλληλοι κομματικοί στρατιώτες. Θα είναι ένας ανεγκέφαλος κομματικός στρατός. Εκμαυλισμένοι από το πελατειακό σύστημα, θα γίνουν οι αποδέκτες της άκοπης και δωρεάν απόκτησης προσόντων. Γνωρίζουμε πρωθυπουργικούς ομοτράπεζους σιτιζόμενους στο πρυτανείο.

Όλα αυτά τα σχέδια για εξαφάνιση τάχα της "βαθμολογικής πίεσης των μαθητών", όπως λέμε "δώσε στο παιδί ό,τι θέλει για να μην σε ενοχλεί", έτσι λέμε σήμερα "πάρε από το παιδί την δυνατότητα να αναπτύξει τα ταλέντα του, τις ικανότητές του και να αποκτήσει καινούργιες, και μετά θα το κάνεις ό,τι θέλεις!"

Οι παλαιότεροι μας έλεγαν "όποιος μ' αγαπά με κάνει κλαίω, κι όποιος δεν μ' αγαπά με κάνει και γελάω", εννοώντας πως ο παιδαγωγός μας, δεν αμελεί να μας βάζει μπροστά στα διλήμματα, τις υποχρεώσεις, τα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και τις ευθύνες μας. Ενώ οι εχθροί μας, διασκεδάζοντάς μας, θέλουν να μας αποκοιμίσουν για να χάσουμε τις ευκαιρίες της ζωής μας ή για να μας εκμεταλλευτούν όταν οι ιδιοτελείς επιδιώξεις τους το απαιτούν.

Ας μην αμελήσουμε να μιλήσουμε για τους γονείς που δεν έχουν το "προνόμιο" ή την δυνατότητα να ασχοληθούν με την καλλιέργεια και την μόρφωση των παιδιών τους. Αυτοί πια, δεν έχουνε καμμιά ελπίδα να γίνει κάτι για τα παιδιά τους. Κι έτσι, η αριστερή μας κοινωνία και πολιτεία, που εγκαθιδρύει την ολιγωρία ή την αδιαφορία των υπευθύνων για την προστασία των αδυνάτων,  θα γίνει χειρότερη από την παλαιότερη κοινωνία και πολιτεία μας, που θαρρούσε πως πρέπει να μεριμνά για τα παιδιά της.

Δυστυχώς, ο εχθρός δεν κοιμάται ποτέ. Το λέει η Εκκλησία μας, το έλεγε και ο Λένιν. Εμείς σήμερα, δεν είμαστε μέσα στην Εκκλησία, και  δεν διαβάσαμε ούτε και τον Λένιν, για να διδαχθούμε από τις υπερβολές, τα λάθη και την Ιστορία. Από παντού χάνουμε. Ας είναι καλά οι φιλόσοφοι υπουργοί της αποπαίδευσης των Ελλήνων!

Βιβλιοδρόμιο: Κώστας Αξελός, Η μοίρα της Ελλάδας

 

Για τούτο το σημείωμα πιο ταιριαστός τίτλος θα ήταν "πώς οι αγώνες για την αλλαγή του κόσμου καταλήγουνε με την αλλαγή των επαναστατών".

Πολλοί εγκατεστημένοι στην αλλοδαπή Έλληνες, συχνά συνεισφέρουν με τη σκέψη και τις ιδέες τους στον παγκόσμιο προβληματισμό για το μέλλον. Ανάμεσά τους και ο Κώστας Αξελός, με εκτενέστατο έργο. Δεν θα μιλήσω για το συνολικό του έργο. Άλλοι είναι αρμοδιότεροι.

Αλλά θα μιλήσω για την "Μοίρα της Ελλάδας", ένα κείμενό του, που πρωτοδημοσιεύτηκε με τίτλο "Ο εμφύλιος πόλεμος της Ελλάδας" στο τ. 23 (1978) του περιοδικού Εποπτεία, και το οποίο αποτελεί μια αυτοτελή έκδοση του 2010, από τον εκδοτικό οίκο Νεφέλη, με τον επίμαχο τίτλο.

Ετούτο το κείμενο μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση όταν το πρωτοδιάβασα, στα 25 μου, και είχα εσωτερικεύσει όλες τις ενοχές και τα συμπλέγματα που καταμαρτυρεί στη σύγχρονη Ελλάδα,  ο μεγάλος φιλόσοφος. Είχα αισθανθεί πολύ μικρή και ταπεινή ως Ελληνίδα, πολίτης μιας μικρής κι ανυπόληπτης -για την μικρότητά της- σύγχρονης χώρας, μπροστά στην αρχαία εκδοχή των ανθρώπων της, παρά τις βαθύτατες ρίζες της, τόσο στο χρόνο, όσο και στον πολιτισμό. Εκείνο στο οποίο δινόταν βαρύτητα, ήταν η ασημαντότητα του παρόντος της χώρας και των ανθρώπων της, και τα επιτακτικά ερωτήματα προσαρμογής της στην σύγχρονη πραγματικότητα. Ερωτήματα, που συνιστούσαν, στην ουσία, μομφές οπισθοδρόμησης και εκτίμηση πως δεν υπάρχει δυνατότητα, τρόπος, βούληση, όραμα ή ικανότητα των ελλήνων της Ελλάδας, για πρόοδο.

Πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν, να αρθρωθεί σχετική συζήτηση, ή ακόμη κι αμφισβήτηση, πάνω στις θέσεις μιας αυθεντίας, [ενός Έλληνα που έζησε στο Παρίσι, εργάσθηκε εκεί, κι έβλεπε την Ελλάδα ως ένας "εξόριστος αριστερός"]; Οι θέσεις ήταν θέσφατα, και οι εκτιμήσεις του, μομφές. Κι εμείς, θα έπρεπε να τις δεχόμαστε ηττοπαθώς και αδιαμαρτύρητα.

Για κάθε Έλληνα, η εξορία από την πατρίδα του, είναι μεγάλος πόνος. Η φυγή, όμως, μπορεί να είναι μια εξόρμηση στην ζωή, ή μια ηθελημένη περιπέτεια, κι αυτό δεν έχει να κάνει με την σχέση προς την πατρίδα, αλλά, κυρίως, με την εσωτερική κλίση, [αλλά και κλήση] ή παρόρμησή του.

Ο Αξελός, έφυγε πριν να τελειώσει η αριστερή επανάσταση στην οποία συμμετείχε από το ξεκίνημά της. Κι εκεί που πήγε, ξεκίνησε μια καινούργια ζωή, με μελέτη και σκέψη. Όχι πια αγωνιζόμενος ενάντια σε ανθρώπους για να τους αλλάξει το μοντέλο ζωής που θα διάγουν, αλλά σκεφτόμενος για τον κόσμο στο σύνολό του, και για τον τρόπο που οι άνθρωποι καταλαβαίνουν, αλλάζουν, κλπ.


40 χρόνια μετά, το ίδιο κείμενο, το βλέπω πολύ διαφορετικά. Ξαναδιαβάζοντάς το στην έκδοση του 2010, ξενίζομαι που επαναλαμβάνεται η ίδια οπτική, ελαφρώς προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της νεωτερικότητας, ενώ τόσα πολλά έχουν συμβεί σε όλον τον κόσμο.

Διαβάζω (εδώ) πως ο Αξελός ήταν ανάμεσα σ' εκείνους που- με γαλλική υποτροφία-  φύγανε με το "Ματαρόα" για τον ελεύθερο κόσμο, στα χρόνια του ελληνικού αλληλοσπαραγμού.  (...) το Κ.Κ.Ε. τον είχε διαγράψει από τις τάξεις του, αναζήτησε αμέσως επαφή με το P.C.F. (το γαλλικό Κ.Κ.), αλλά σύντομα εγκατέλειψε τις κομμουνιστικές ιδέες. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη όπου υποστήριξε τις δύο διδακτορικές του διατριβές («Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής» και «Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία» (...), δίδαξε στη Σορβόννη και εργάστηκε ως ερευνητής στο C.N.R.S. (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας). Υπήρξε συνεργάτης και αργότερα διευθυντής σύνταξης της επιθεώρησης Arguments [Επιχειρήματα] (1956-62). (...) Συνδέθηκε στενά με διανοούμενους μεγάλης εμβέλειας όπως ο Martin Heidegger, ο Jacques Lacan, ο André Breton, και ο Georges Bataille, συγκρούστηκε βίαια με τον Jean-Paul Sartre, τον οποίο κατηγόρησε για έλλειψη πρωτότυπης σκέψης, αλλά παρέμεινε αχώριστος με τους άλλους δύο μεγάλους εμιγκρέ Έλληνες φιλοσόφους: τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κώστα Παπαϊωάννου. (...) είχε μεταβολίσει όλη την πολιτική του στράτευση από την περίοδο της Ελλάδας στη θεωρία και πώς την κοινώνησε μέσα από την αγαπημένη του επιθεώρηση Arguments. Επιδιώκοντας να βρει έναν χώρο avant-garde έκφρασης για ανθρώπους της Αριστεράς που, όπως ο ίδιος, είχαν αφήσει πίσω τους την κομματική ορθοδοξία του Κομμουνιστικού Κόμματος, αναζητώντας ένα εναλλακτικό είδος μεταμαρξισμού, τήρησε ίσες αποστάσεις από τα γραφειοκρατικά καθεστώτα του σοβιετικού μπλοκ και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, πράγμα που τάραξε τα νερά της εποχής. Θα αναφερόταν στα χρόνια που θήτευσε στην επιθεώρηση ως χρόνια «ελεύθερης στράτευσης με μπόλικη απόλαυση».

Εκείνο που μ' έκανε, σήμερα, να σταθώ στην "Μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας", είναι ετούτη η τελευταία φράση: χρόνια «ελεύθερης στράτευσης με μπόλικη απόλαυση».

Γιατί, σε μια στιγμή, μου φάνηκε πως έβλεπα την ιστορία (κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά, πολιτικά), να ξετυλίγεται μπροστά μου και να ξαναβλέπω το παρελθόν να προβάλλεται στο παρόν. Να βλέπω, πώς μια ιδεολογία, μπορεί να χρησιμοποιείται για να "κάνουν παιχνίδι" τα παιδιά. Να χρησιμοποιούνται τα παιδιά. Η συγκεκριμένη  συνέντευξη του Κ. Αξελού, όπου παρατίθεται η νεανική του πολιτική δράση, δεν το διαψεύδει.

Έτσι και σήμερα: επαναστατούν τα παιδιά, φράσσουν τους δρόμους, καταστρέφουνε περιουσίες, συντάσσονται με την εξουσία που τα εκπροσωπεί, κι η εξουσία τα χρησιμοποιεί ως εμπροσθοφυλακή για να προωθεί τα όνειρά της. Όνειρα καλοκαιρινής νύχτας, ασυννέφιαστα, χαρούμενα, πλανερά, ανεδαφικά. Γιατί ο ουρανός της ζωής δεν είναι πάντα αστροστόλιστος. Δεν είναι πάντα λαμπερός και καθαρός. Κάποτε είναι σκοτεινός, άδηλος, γκρίζος και βροντερός. Αστράφτει απειλές  κι ανοίγει βάραθρα καταστροφών. Πλημμυρίζει και πνίγει την πλάση, ξεπλένει κρίματα, αίματα.

Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας καθορίστηκε, εν τη γενέσει της ελληνικής επανάστασης, από εκείνους που ανέλαβαν την καθοδήγηση της όψιμης συνείδησής της. Δηλαδή, από εκείνους  που επιτηδείως και συγκεκριμένα επεδίωξαν το επιτευκτέο αποτέλεσμα, και βρήκανε τους κατάλληλους εγχώριους πρόθυμους συνεργούς. Γιατί όλοι αυτοί που συμφωνήσανε για την δημιουργία του ελλαδικού κρατιδίου,  θέλανε μια αρχαιολατρική Ελλάδα, προκειμένου να αποσυνδεθεί από τη χιλιόχρονη πορεία του ο κόσμος,  που αδιαλείπτως στοίχειωνε τούτα τα χώματα. Μια Ελλάδα μικρή, ασήμαντη, αδύναμος κρίκος, δορυφόρος συμ-παίκτης σε ένα παίγνιο συμφερόντων, αλληλοεξυπηρετήσεων και αλληλεξαρτήσεων

Όμως, ο κόσμος αυτός, ο Ελληνικός, αλλιώς "περπατούσε" την ιστορία του. Άλλαζε προτεραιότητες, μορφές ζωής, επιλογές, προσανατολισμό. Ζούσε. Δημιουργούσε. Κάτω από κάθε απειλή των επίδοξων κατακτητών και των κατεστημένων κυρίαρχων. Και κρατούσε χαρακτήρες, πυρήνες, γλώσσα, μεράκι, φιλότιμο, πίστη στα πατρώα. Η πρόοδός του δεν σταμάτησε ποτέ. Η σκέψη, η δημιουργία, η προσφορά, η θυσία στάθηκε αειθαλής πηγή ζωής.

Ο Ελληνισμός (κι ο κάθε πολιτισμός)  δεν θα ζήσει

• από εκείνους που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. 
• Ούτε από εκείνους που λυπούνται για τα λάθη του ελληνισμού γράφοντας για την ιστορία του και για το μέλλον του που μοιάζει αδιέξοδο.

Γιατί οι πρώτοι νοιάζονται για τον εαυτό τους, ενώ οι δεύτεροι υπάρχουν απλώς μιλώντας για τον ελληνισμό.

Η Ελλάδα κι ο ελληνισμός θα ζουν όσο υπάρχουν εκείνοι που κρατάνε το πανί κόντρα στον άνεμο της αποσύνθεσης, εκείνοι που αμύνονται στον εκμαυλισμό, που ελίσσονται ανάμεσα στις παγίδες και υπερπηδούν τα εμπόδια που στήνουν οι ατομικές μικρότητες. Γιατί οι μικρότητες σκοτώνουν τον άνθρωπο και κάθε προοπτική ανάπτυξης και εξέλιξης.

 Έλληνας δεν σημαίνει πολίτης μιας συγκεκριμένης χώρας του κόσμου. Για τον Έλληνα, ένα είναι το όραμα για την ζωή και την αξία του ανθρώπου, και μάλιστα κοινό για όλους τους ανθρώπους της οικουμένης: Ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη.

Αλλά, αυτό είναι μι' αντίληψη κυρίως ελληνική, κι όχι μια αντίληψη που την ασπάζονται οι πολίτες των υπόλοιπων χωρών του κόσμου.

Εχθροί της Δημοκρατίας

 

Η αγωγή εναντίον πολιτικού αρχηγού που ζημίωσε τους πολίτες με τις προεκλογικές του εξαγγελίες, θα μπορούσε, ανάλογα με την θεμελίωσή της, να αποτυπώνει μια ρεαλιστική αξίωση.

Αλλά το πολιτικό σύστημα έχει φροντίσει έτσι, ώστε μια τέτοια αξίωση να μην είναι δυνατόν να φθάσει μέχρι την δικαστική της εξέταση, προφυλάσσοντας τους πολιτικούς που εξαπατούν και ζημιώνουν συστηματικά τον λαό, όχι μόνο να παραμένουν στο δικαστικό απυρόβλητο, αλλά και να αποφεύγουν κάθε καταλογισμό της ευθύνης. Βαφτίσανε μάλιστα την εκ προθέσεως υφαρπαγή της ψήφου μας ως πολιτική τους ευθύνη, και θεωρούν την τελευταία, αρκετή ως τίμημα, και ασφαλώς προθύμως την αναλαμβάνουν (όταν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς), σαν τύχει να χάσουν τις εκλογές, χωρίς όμως να χάνουν και την συνεταιριστική τους ιδιότητα στην νομή της πολιτικής εξουσίας! Κι έτσι, το πολιτικό προσωπικό της χώρας, διαρκώς αλληλοϋποστηριζόμενο, αζημίως εναλλάσσεται στην εξουσία!

Όχι. Δεν ανήκει στον πολίτη στέφανος ηλιθιότητας. Γιατί η πολιτεία αποτελεί την διαχρονική εικόνα των αρχόντων της.

Ανήκει στο πολιτικό προσωπικό της χώρας ο διαχρονικός στέφανος της εμμονικής νομής και κάρπωσης της εξουσίας, κατά τρόπο ιδιοτελή και αναποτελεσματικό, και μάλιστα από κάθε κόμμα -ή συσχετισμό πολιτικών κομμάτων- που ανέλαβε νομίμως, εκουσίως ή δολίως την εξουσία με σαγηνευτικές υποσχέσεις.

Ειπώθηκε (*) πως «Η εκχώρηση της ατομικής ευθύνης στο πλαίσιο της δημοκρατικής διαδικασίας είναι αντίθετη προς την ουσία της δημοκρατίας. Καλώς ή κακώς, η δημοκρατία προϋποθέτει ευθύνη και από τις δύο πλευρές: και του εκλεγόμενου και του ψηφοφόρου. Ενέχει, επίσης, το στοιχείο της διακινδύνευσης, που ο ψηφοφόρος μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνον με την ατομική κρίση και γνώση, όχι παραχωρώντας την σε όποιον άμυαλο ή απατεώνα προσφέρεται να αναλάβει το βάρος».

Η συγκεκριμένη κριτική αφήνει

• απέξω την ευθύνη του πολιτικού που ψεύδεται εκ προθέσεως με στόχο την εξουσία, 
• και μεταφέρει όλη την ευθύνη στον τυχαίο ψηφοφόρο.

Θα συμφωνήσω πως είναι απαράδεκτο να αποποιούμεθα τις ευθύνες μας. Αλλά ενίσταμαι όταν οι πολίτες καλούνται να αναλαμβάνουν και τις ευθύνες για τις πράξεις των πολιτικών.

Στα καθήκοντα, τα δικαιώματα και τα έργα του πολίτη είναι να εργάζεται (εν ισότητι, ελευθερία και δικαιοσύνη με ασφάλεια δικαίου και σε κράτος δικαίου που προστατεύει την προσωπική ελευθερία του πολίτη, την ιδιοκτησία του και το δικαίωμά του στην μόρφωση κλπ, όπως διακηρύσσει και το Σύνταγμά μας) να δημιουργεί και να σκέφτεται, και να συμμετέχει κατά τις δυνάμεις του στα βάρη της πολιτείας. Και -σε κάθε περίπτωση- να προστατεύεται δικαστικά η άσκηση των δικαιωμάτων του και η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Ανάμεσα στα καθήκοντα και τα έργα του πολιτικού, ως μέλους της εκτελεστικής ή/και της Νομοθετικής λειτουργίας της πολιτείας μας, είναι και η προστασία των πολιτών σε όλα τα ανωτέρω, η πρόβλεψη και η θέσπιση των αναγκαίων μέτρων (νομοθεσία) για την ανάπτυξη και την προστασία των πολιτών και της χώρας από κάθε κίνδυνο και ανάγκη.

Το χειρότερο είναι που η εξουσία, σε διεθνές πια επίπεδο, για να αποφύγει κάθε έλεγχο και κάθε ευθύνη για τα έργα και τις ημέρες της, επινόησε την ίδρυση φορέων (Αρχές) που αποφαίνονται με το κύρος Θεού, εκδίδοντας πράξεις και λαβαίνοντας μέτρα που δεν υπόκεινται σε δικαστικό, κοινωνικό ή άλλο νομικό έλεγχο, και ανέθεσε σε φορείς (ΜΚΟ), που χρηματοδοτούνται και από εθνικούς πόρους, να αναλαμβάνουν και να διεκπεραιώνουν έργα, που άλλοτε γίνονταν από κρατικούς ή διεθνείς φορείς.

Είναι ασφαλώς εξαιρετικά σημαντικό να διαχωρίζονται οι ευθύνες, και ο καθένας να αναλαμβάνει τις δικές του και να υφίσταται την πληρωμή του τιμήματος επί των ευθυνών που του αναλογούν. Είναι όμως μονομερές να εισάγεται το πνεύμα της αποκλειστικής ευθύνης του πολίτη, και δή του μέσου πολίτη, μαζί με το ρίσκο του καθώς δίνει την ψήφο του σ' έναν ψεύτη πολιτικό. Γιατί τον ψεύτη τον μαθαίνεις από τα έργα του, δηλαδή εκ των υστέρων! 'Η μήπως θα εισηγηθούμε να αφαιρεθεί το δικαίωμα της ψήφου από τον μέσο πολίτη; Ή από τον υστερόβουλο πολίτη, που ψηφίζει για το συμφέρον του; Ή μήπως θα εισηγηθούμε να ψηφίζουν μόνο οι κάτοχοι πανεπιστημιακού διπλώματος με βαθμό «λίαν καλώς»;

Ειπώθηκε (*) ακόμη πως «ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας (...) είναι η βλακεία. Και η βλακεία αντιμετωπίζεται μόνο μακροπρόθεσμα και μέσω της παιδείας».

Για την εν κοινωνία βλακεία, τα έχει ειπεί πολύ καλά ο Ε. Λεμπέσης, στο έργο του ( με τίτλο «Η επαναστατική Μάζα και Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω», 9η έκδοση, έκδοση των Φίλων, το 2005). Δυστυχώς, η βλακεία δεν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Δημοκρατίας μας (και της Δημοκρατίας όλου του κόσμου). Το αντίθετο μάλιστα. Η Δημοκρατία, από ανθρωπιά, μπορεί και να φροντίζει τους «βλάκες».

Τον στέφανο του εχθρού της δημοκρατίας κατέχουν ισότιμα η ιδιοτέλεια, η δολιότητα και η υστεροβουλία των εξουσιομανών και των δορυφόρων τους. Αυτοί σέρνουν στον όλεθρο κάθε ελπίδα βελτίωσης των πραγμάτων, παρασέρνοντας σε τούτον τον χορό και τους αντιστοίχου ήθους πολίτες.

(*) Καθημερινή

Σημείωση: Για την  Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω, βλ. εδώ: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/evangelos_lempesis_idiots.htm

Φωταδιστές, υβριστές, γελοιολόγοι και η ελευθερία του στοχασμού τους

 

Εδώ και μερικές δεκαετίες, την εποχή που οι σπουδές και οι φιλοσοφικές και λοιπές πολιτικές και κοινωνικές αναζητήσεις μου, απαιτούσαν να ασχοληθώ επισταμένως κι επιμόνως με την κατανόηση της σχετικής πραγματικότητας, αποφάσισα κι εγώ, όπως κι οι περισσοτεροι νεολαίοι της εποχής μου, να εντρυφήσω και στα άδυτα της σοφίας του διαφωτισμού για να «μορφωθώ».

Πάρα πολλές εκδόσεις της εποχής προσφέρονταν για τούτο το σημαντικό έργο. Στους κύκλους μου, ήταν απαραίτητο να έχεις διαβάσει καμπόσα μαρξιστικά και κυρίως να έχεις αποκηρύξει τις ντόπιες παραδόσεις, την πίστη την χριστιανική και προ πάντων να είχες αναζητήσεις ακόμη και στις Ινδίες και σ'άλλες ανατολικές δοξασίες και φιλοσοφίες για να είσαι -τότε- αυτό που λέμε -σήμερα- «trendy».

Εκείνη την εποχή, που «την ψυχήν μου εζητούσε απ' εμού», η μόδα του διαφωτισμού και του υλισμού, περιπλανήθηκα σε πολλούς τόμους υλιστικής φιλοσοφίας και πολιτικού πραγματισμού, αλλά πουθενά δεν αναπαύτηκα, κι ήμουν αδύναμη να ξεφύγω από αυτήν την μόδα. Στα χρόνια αυτά, ένιωσα πολλές στιγμές, να μηρυκάζω ανόητα και αυτοαντιφατικά πράγματα. Όλα αυτά, τα υλιστικά κυρίως πράγματα, από μόνα τους, κάνανε έναν ιστορικό κύκλο (70 περίπου ετών συνολικά) και καταρρεύσανε ολοκληρωτικά και  ξαφνικά το 1989. Εγώ είχα ήδη αποσυρθεί μία δεαετία νωρίτερα, αηδιασμένη, από την εμμονή στο ανόητο και τον φανατισμό στο πολιτικό-οικονομικό ψέμμα.

Από κείνη την -πρώϊμη μεταπολιτευτική- εποχή, διατηρώ ακόμη -ανάμεσα σε πολλά- κι ένα «διαφωτιστικό» βιβλίο (δηλαδή ένα σύγγραμμα της εποχής του διαφωτισμού). Επιγράφεται «Βολταίρου Φιλοσοφικά Δοκίμια». Τότε το θεώρησα σημαντικό όπλο για να κορϊδεύω κι εγώ τους «καθυστερημένους και τους συντηρητικούς».  Σήμερα, το βρίσκω τόσο αφελές και κακογραμμένο, με τόσες συρραφές ετεροκλήτων αποσπασμάτων, ίσα-ίσα για να γελοιοποιηθούν οι εμπνευστές αυτών, που δεν καταδέχομαι πια να το διαβάζω και να το υπολογίζω. Σε τούτο το συμπέρασμα δεν θα είχα οδηγηθεί, αν δεν το ξαναδιάβαζα αργότερα, χωρίς παρωπίδες, χωρίς να κινούμαι σε κατευθυνόμενη τροχιά, όντας πια απαλλαγμένη από την μόδα και τον κάθε είδους πολιτικό ή άλλο συρμό.

Ο λόγος που γράφω ετούτο το σημείωμα είναι γιατί τόσες δεκαετίες μεταπολίτευσης, τόσες δεκαετίες ελευθερίας του λόγου και του στοχασμού, παρατηρώ πως εδώ, στην πατρίδα μας, διαπιστώνεις στον πολιτικό τύπο-με ελάχιστες εξαιρέσεις-  ότι ακμάζει η ελευθερία του λόγου και παρακμάζει ο στοχασμός. Διαγκωνίζονται οι εκμαυλιστικές απόψεις, τα κόλπα και οι επινοήσεις, προκειμένου να υφαρπαγούν  ψηφοφόροι από τον ένα πολιτικό σχηματισμό στον άλλο, ώστε να αλλάξουν οι πολιτικές ισορροπίες.

Καμμία πολιτική πρόταση δεν είναι καθαρή και με αξιώσεις να παραμείνει. Οι περισσότερες, απλά και μόνο εξαντλούνται στην αγωνιώδη προσπάθεια να εξασφαλίσουν την επικράτηση. Και καμμία πολιτική πρόταση που έλαβε την εξουσία, δεν έχει καταφέρει να λύσει το βασικό πρόβλημα που ταλανίζει την χώρα. Βλέπετε, το πρόβλημα της χώρας είναι κυρίως ηθικό και πνευματικό, κι όχι κάτι άλλο. Το οικονομικά λύνονται κάπως, τα πρακτικά λύνονται κάπως, επίσης. Τα ηθικά όμως προβήματα, δεν λύνονται κάπως. Ή λύνονται, ή δεν λύνονται!

Και δεν λύνονται τα ηθικά και τα πνευματικά προβλήματα εδώ, στην πατρίδα μας, γιατί έχει συμβεί κι έχουμε χωριστεί σε διαφωνούνται και αλληλο-υποβλεπόμενα βιλαέτια. Το σημαντικότερο βιλαέτι, που έχει πάντα το πάνω χέρι στα πολιτικά, εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, είναι οι υβριστές! Εκείνοι που ασεβούν πάνω σε κάθε ιερό των υπολοίπων, που αδιαφορούν για όσα -ως λαό- μας έχουν οδηγήσει μέχρι εδώ στο πέρασμα του χρόνου, και που εύκολα θα τα διαπιστώσουμε  αν αναλύσουμε ιστορικά τις διαδοχικές μεταβάσεις μας από το ένα στάδιο στο άλλο. Αυτοί καταργούν και απορρίπτουν αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία και  τοποθετούν αυθαιρέτως νέες, άλλες, ιδίας αυτών εμπνεύσεως, αφετηρίες και τέρματα στην εξέλιξη και την ιστορική διαδρομή του λαού μας.

Εκτός από το βιλαέτι των υβριστών, ολέθριο ρόλο διαδραματίζει το βιλαέτι των εκβιαστών, που προβάλλουν ως μόνη σωτήρια τη δική τους πρόταση, και χαρακτηρίζουν όλες τις άλλες επικίνδυνες και ανόητες.

Οι ασταθείς και παραπαίοντες, οι «πότε από εδώ, και πότε από εκεί», έχουνε το δικό τους βιλαέτι. Είναι εκείνοι που καμμιά πολιτική πρόταση δεν υπερασπίστηκαν με ζέση και πίστη, γιατί ιδιοτελώς πολιτεύονται, και γιατί απλώς προσπαθούν να εξασφαλίσουν το πολιτικό τους μέλλον. Το παράξενο είναι που αυτοί εξακολουθούν να επιπλέουν πολιτικά! Είναι οι πολιτικοί που περάσανε από τόσα πολλά πολιτικά κόμματα, που δεν ξέρεις πια τί -από όλα αυτά που σου λένε- να πιστέψεις.

Κορυφαίο και αθλιώτερο είναι το βιλαέτι των γελοιοποιητών. Αυτοί, μη έχοντες να εισφέρουν πρόταση για κανένα από τα προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία, συνωστίζονται στην πλατεία που συχνάζει ο όχλος, για να περιγελάσουν τον όποιον -με αληθινή πίστη εντός του- είναι αφοσιωμένος σε κάτι και το υπηρετεί με προσωπικό αγώνα και με κόπο, ακόμη και χωρίς να απολαμβάνει τίποτε από το καλό αποτέλεσμα των κόπων του. Δεν επαινείται η ανιδιοτέλεια, λοιδορείται η αφοσίωση και η φιλοπονία. Δεν εξυμνείται η αποτελεσματικότητα αλλά οικτίρεται ο αφοσιωμένος. Αυτή η γελοιοποίηση εξικνείται και σε θέματα πέραν των ανθρωπίνων ιδιοτήτων και ανησυχιών. Οι γελοιοποιητές δεν διστάζουν ούτε μπροστά στην θρησκευτική πίστη κάποιου, ούτε μπροστά στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας.

Διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο την απορία κάποιου, που αναρωτιέται «πώς ένας μοναχός με... βιωματικές αναφορές για τη σχέση του με το θείο.... αναδεικνύεται σε εμβληματική μορφή». Ετούτο το ερώτημα, μοιάζει αφελές. Ασφαλώς, προέρχεται από έναν γελοιοποιητή.

Αν ο κάθε γελοιοποιητής μπορούσε να μην νομίζει πως είναι ο μόνος που σκέφτεται, πως είναι ο μόνος πνευματικός άνθρωπος κι έχει άποψη, θα είχε τον απαιτούμενο σεβασμό στην πίστη των άλλων, και θα μπορούσε να την εξετάζει και να την κρίνει, χωρίς να την ασπάζεται. Αλλά, μη έχοντας ο ίδιος κάτι εξίσου ιερό και πολύτιμο να διαφυλάξει  ή αδυνατώντας να αντιληφθεί την καθαρότητα της καρδίας του γέροντα, λοιδορεί και εμμανικά προσπαθεί να αποδομήσει κάτι που δεν γνωρίζει τί ακριβώς είναι. Σκέτη μένει πια, ολοφάνερη, η καταστροφική του μανία. Για να είναι trendy, μια άλλη μέρα αυτός ο ίδιος, παπαγαλίζοντας,  μπορεί να ειπεί «είμαι κι εγώ charlie hebdo», τρέχοντας πίσω από μια ξένη ουρά, χωρίς βάθος στο είναι του.

Αν, ωστόσο, ο κάθε γελοιοποιητής νομίζει πως η δράση του είναι καταλυτική, κι ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, ας επιχειρήσει να χλευάσει και να αποδομήσει την πίστη ενός ισλαμιστή, και πιθανότατα θα λάβει από αυτόν τον ισλαμιστή, την απάντηση που αντιστοιχεί στις χλευαστικές του απόψεις. Απάντηση που μας είναι τόσο τρομακτικά γνωστή στους καιρούς μας.

Σημείωση: Ασφαλώς, κανένας γελοιοποιητής δεν μπορεί να γνωρίζει την  ταπεινότητα, την πνευματική αγνότητα, και την καθαρότητα της καρδίας, όπως αυτή αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη: 

• (στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 5, εδ. 8) «μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».
• (στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 11, εδ. 29) «καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ», 
• (στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 18, εδ. 1-5): «1 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ λέγοντες· τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; 2 καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν·3 ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. 4 ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.5 καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται·...». κ.α.
  

Μια ηττημένη και εξουσιάζουσα αριστερά

Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο, προσυπογράφω γραμμή-γραμμή, τις εκτιμήσεις του αρθρογράφου (εκτός από μία μικρή φρασούλα)!

Εύγε σύντροφε!
(Στη δημοσίευση του protagon εικονίζονται) Aνυποψίαστοι απόφοιτοι αμερικανικού πανεπιστημίου που αγνοούν τις προθέσεις και τις απόψεις του Θανάση Καρτερού

Διαβάζοντας το «Σας γαμώ το Χάρβαρντ» σκέφτομαι ότι στην κλίμακα των αξιών της εκφυλισμένης Αριστεράς, η δύναμη της γνώσης, το πτυχίο, οι καλές σπουδές παρομοιάζονται με απειλή βιασμού της

Θανάσης Σκόκος 2 Ιουλιου 2016, 18:57

«Σας γαμώ το Χάρβαρντ» είναι ο τίτλος άρθρου του Θανάση Καρτερού στην Αυγή. Υποτίθεται ότι το έγραψε για να κατακεραυνώσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ για την άρνησή της να συμφωνήσει στο δικαίωμα ψήφου στους δεκαεφτάρηδες. Καμία σχέση.

Άλλωστε, το μοναδικό επιχείρημα που εμμέσως χρησιμοποιεί γι’ αυτό είναι παιδαριώδες. «Γιατί να αποκλείονται ως ανώριμοι να συμμετέχουν στη διαδικασία που εν πάση περιπτώσει κρίνει σε ένα βαθμό το μέλλον τους;» Το ίδιο «επιχείρημα» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για τους δεκαεξάρηδες, τους δεκαπεντάρηδες και τους όποιους …άρηδες;

Όποιος έχει το κουράγιο και την ψυχραιμία να διαβάσει αυτό το γραφτό εύκολα θα διαπιστώσει ότι ο πόνος του δεν είναι ο εκλογικός νόμος. Οι δεκαεφτάρηδες μπορεί να μην ψηφίζουν ΝΔ, αλλά σίγουρα δεν ψηφίζουν και τον ξεβρακωμένο ΣΥΡΙΖΑ. Το ομολογεί και ο ίδιος ο αρθρογράφος.

Κάτω από τον κουτσαβακισμό του άρθρου κρύβεται ο εκδικητικός κυνισμός της ηττημένης Αριστεράς που εξαπάτησε και τα δίνει όλα, για να απολαύσει αγκαλιά με τον Καμένο τη γλύκα της εξουσίας. Της Αριστεράς που αποτελειώνει μια ολόκληρη χώρα και κυρίως τις μάνες, τους πατεράδες, τις γιαγιάδες και τους παππούδες των «νεαρών λύκων της Γκράβας, της Καισαριανής και της Τούμπας».

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ζούσα μια Αριστερά στην εξουσία χωρίς αρχές, ιδανικά, αξιοπρέπεια και ηθικούς φραγμούς

Εντυπωσιάζει το κόμπλεξ και η απέχθεια του αρθρογράφου στα «καλά σχολεία». Περίεργο, διότι αυτά προτιμούν και οι περισσότεροι σύντροφοί του για τα βλαστάρια τους. Στην κλίμακα των αξιών της εκφυλισμένης Αριστεράς, η δύναμη της γνώσης, το πτυχίο, οι καλές σπουδές παρομοιάζονται με απειλή βιασμού της. «Κάλιο να κυβερνούν αμόρφωτοι κουραδόμαγκες, παρά μορφωμένοι φλώροι». Αυτή είναι η μεγάλη ιδέα και ο ταξικός διαχωρισμός του άρθρου.

Εζησα την εφηβεία μου στου Ψυρρή. Εκεί, τη δεκαετία του ’60, η αλητεία ήταν σκληρή. Απόστρατοι της «λεγεώνας των ξένων», φυγόστρατοι, κλέφτες , χασικλήδες, μαστροποί, μαχαιροβγάλτες, μπούκηδες. Ποτέ δεν προσπάθησαν να μας προσηλυτίσουν, να μας βάλουν στα κόλπα τους, να εξιδανικεύσουν τον κόσμο τους. Το αντίθετο. Πολλοί από αυτούς μας έριχναν μια σφαλιάρα, όταν μπλεκόμασταν καμιά φορά από περιέργεια στα πόδια τους και μας έδιναν τη συμβουλή-απειλή. «Μη σε ξαναδώ εδώ! Κοίτα το σκολειό σου και μακρυά από δω!».

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ζούσα μια Αριστερά στην εξουσία χωρίς αρχές, ιδανικά, αξιοπρέπεια και ηθικούς φραγμούς. Πείτε μου σας παρακαλώ, τι πρόβλημα θα είχε ένας χρυσαυγίτης να προσυπογράψει αυτό το γραφτό; Πιθανόν να αφαιρούσε τα «γαμώ», αλλά πέραν αυτού, τίποτε άλλο.

Οπως πολύ εύστοχα έγραψε και η καθηγήτρια ΒΚ στο FB, αυτό το σημείωμα αξίζει να διαδοθεί. Να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες, κυρίως αυτοί που πίστεψαν και ψήφισαν. Αυτοί που βλέπουν τα παιδιά τους να μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό, αυτούς που πασχίζουν να τα σπουδάσουν με θυσίες, τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους επιστήμονες.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτό το άρθρο δεν εκφράζει πολλά μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα όμως εκφράζει ένα σημαντικό μέρος του σκληρού πυρήνα του. Δεν εκφράζουν μια άλλη αντίληψη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό θα ήταν θεμιτό. Δεν πρόκειται για πολιτική. Πρόκειται για ένστικτα, για φθόνο στην προσπάθεια του ανθρώπου για πρόοδο.

Σημείωση: Αυτά  έγραψε ο Θανάσης Σκόκος στο protagon.gr και άλλα σχετικά έγραψα εγώ στο  logiosermis.net, συγκλίνοτας επί της ουσίας, αν και από διαφορετική σκοπιά μιλώντας.

Ψήφος στα 17! Μια ανεγκέφαλη ιδέα

Στα 17 τους οι έλληνες εκλογείς θα αναδεικνύουν κάτι σαν «μαθητικά συμβούλια» για την διακυβέρνηση της χώρας!

Αυτό θα πεί (αριστερή) φαντασία στην εξουσία!

Αυτό θα πεί πρωτοπορεία στις μεταρρυθμίσεις και οπισθοπορεία στη λογική και στον ρεαλισμό!

Ψήφο στα 17! Κι όσο πιο άπειρος κι ανώριμος ο πολίτης, τόσο πιο ευμετάβολος, τόσο πιο χειραγωγήσιμος, τόσο πιο ευάλωτος στον εκμαυλισμό.

Προφανώς και αυτονοήτως, στα 17 θα κατέβει και η δικαιοπρακτική ικανότητα των Ελλήνων πολιτών, γιατί αλλιώς η ψήφος των 17άρηδων θα είναι άκυρη!

Για να είμαστε μέσα στο κλίμα της φαντασίας και της πρωτοπορειακής μεταρρύθμισης, η αδικοπρακτική ικανότητα των ελλήνων, ο καταλογισμός ευθύνης και η απόδοση κάθε ευθύνης τους, ματαιώνεται οριστικά. Πού να τα βάζεις με τον κόσμο, και να εχεις πολιτικό κόστος... Δεν γίνεται να τους καταστήσεις υπεύθυνους για εγκλήματα... Η τιμωρία είναι μια αστική εξουσία που βλάπτει την επαναστατικότητα των νέων...

Κάτω οι ευθύνες, πάνω οι ελευθερίες και οι εξουσίες!

Μπράβο, πρωθυπουργέ μου, έτσι σε θέλουμε όλοι!

Η επόμενη μεταρρύθμιση, ας είναι η πτώση του ορίου ηλικίας για την εκλογιμότητα των πολιτών. Ας μην περιμένουνε τα παιδιά μέχρι τα 25, ας εκλέγονται από τα 17 τους και για βουλευτές.Θα έχετε αθρόα προσέλευση... επίδοξων βουλευτών, κι άμα προκόψουμε ποτέ, με τα παιδάρια στην εξουσία, βλέπουμε!