Μέσα στην κρίση της εποχής

 

Διαβάζω εδώ πως "οι Έλληνες περνούν καλά... Πόσο γελοίο ακούγεται... Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν
είναι γεμάτη μια καφετέρια. (...) Όχι δεν περνάμε καλά(...)."

Και σκέφτομαι:

Οι Έλληνες δεν περνούν καλά, γιατί κάποιοι -ιδιοτελώς και αυθαίρετα- τους καταργήσανε εκείνο που αυτοί οι ίδιοι, αρχικά, τους είχανε κάνει να πιστέψουνε πως ήτανε το πραγματικό τους αύριο.

Οι Έλληνες δεν περνούν καλά γιατί δεν έχουνε λεφτά να ξοδέψουν, και δεν έχουνε πια προοπτική να ξανακερδίσουν αυτά που βγάλανε, συμμετέχοντας στις κούρσες για την κατάκτηση της εφήμερης, άν-αρχης και αν-άξιας ευμάρειας.

Οι Έλληνες δεν περνούν καλά τώρα που χάσανε την πίστη στον εαυτό τους, στην παράδοση και την ιστορία τους.

Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν περνούν καλά γιατί θέλανε να γίνουν κάτι άλλο από εκείνο που ήτανε, και στη διαδικασία αυτή πουλήσανε αντί πινακίου φακής τα πρωτοτόκια που είχανε στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν περνούν καλά γιατί ονειρεύονται τη Δύση στην ανατολή της, κι όχι τη θέση τους στην παντοτινή ανατολή του ανθρώπου.

Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν περνούν καλά γιατί τα απόκτησαν όλα και τα χάσανε όλα στο τραπέζι της παγκόσμιας τσόχας.

Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν περνούν καλά γιατί τους μάθανε πως η ζωή ήταν ταξίδι αναψυχής, ενώ γι' αυτούς ήταν ιστορημένο πως η ζωή ήταν χρέος και προσφορά, ήταν αγώνας και αγάπη, αλληλεγγύη και συμ-πάθεια με τον πάσχοντα. Κι αυτοί μπερδευτήκανε σαν βρεθήκαν μαζί με τους παγκόσμιους παίκτες μέσα στα κρουαζερόπλοια των συνεδριακών παιγνίων, και στα κοσμικά και πολιτικά δείπνα για την επικράτηση των συμφερόντων.

Άκατάλληλοι για τις επιχειρήσεις του ψεύδους και της συνωμοσίας, της εξόντωσης των αντιπάλων, της εσκεμμένης και εκ προθέσεως εξαθλίωσης των λαών και της λαφυραγωγίας των ψυχών, αλλά σμιλεμένοι στην συμπαράσταση και την επιείκεια, την συγγνώμη και την παρηγορία των πονεμένων, βρεθήκανε μυρμήγκια-θύματα στην πάλη των συμφερόντων των ελεφάντων.

Βρεθήκανε με ηγέτες-στρατευμένα (μήπως και αργυρώνητα, ποιός ξέρει;) πιόνια, σε παιγνίδια που τους ήθελαν δημίους, υπηρέτες, κρετίνους, μαυραγορίτες χωρίς κέρδος, ουραγούς όχι μόνο της ζωής, αλλά και της δημιουργίας και της πίστης.

Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν περνούν καλά, γιατί βρίσκονται σε κρίση ταυτότητας, σε κρίση νοήματος της ζωής, σε κρίση συνειδήσεως, κενοί, μόνοι, προδομένοι, με διαψευσμένες ελπίδες, σε έναν κόσμο που προοιωνίζεται μονάχα κατακλυσμιαίες κατολισθήσεις, για όλο το πολιτικό περιβάλλον, τα δόγματα και τα οράματά του.

Οι Έλληνες πάντα τους ήταν ολίγοι, πάντα τους πάλευαν με τέρατα και με θεριά: της πλεονεξίας των γειτόνων, του φθόνου των πλουσίων, της ζηλοφθονίας των πνευματικών και καλλιτεχνικών αντιγραφέων και των κλεπτών. Γεμάτα είναι τα κελλάρια αυτών των δολιοφθορέων από τα δημιουργήματα της ελληνικής γής και των τέκνων της. Πάντοτε γεμίζανε, όσες φορές κι αν αδειάσαν. Το ίδιο γίνεται και τώρα.

Οι Έλληνες πάντα ήμασταν ολίγοι, πάντα παλεύαμε με τέρατα και με θεριά, και τα χειρότερα απ' όλα, ήταν οι εκάστοτε Εφιάλτες μας.

Συχνά, ζητιάνοι του πνεύματος και της σοφίας μας, φέρναμε το πνεύμα μας πίσω, σαν ξένο εφεύρημα, διατεθειμένοι να μιμηθούμε την απομίμηση και την αντιγραφή, που ωστόσο είχε παραποιήσει την αρχική ουσία. Την ουσία που το είχε γεννήσει.

Κι ύστερα, παραλυμένοι από την ασωτία, και μεθυσμένοι από τον κοσμοπολιτισμό που γνωρίσαμε κοντά στους λαφυραγωγούς και κάπηλους των ερειπίων μας, ξεπουλήσαμε τον οικουμενισμό της αγάπης, της δημιουργίας, της καθολικότητας των αξιών και των αρχών, της πανανθρώπινης αγωνίας για την μεγαλειώδη αθανασία των έργων του ανθρώπου, και συμμετείχαμε στην βδελυρή, την ποταπή, την ιδιοτελή και επίμεπτη αθανασία του πλούτου και της εξουσίας των ολίγων.

Όσοι δύστυχοι συνέβαλαν σε τούτα τα εγκλήματα, ίσως το κάνανε πιστεύοντας πως θά 'τανε μέσα στους τυχερούς, τους εξουσιαστές και τους πλουσίους. Μα το κάνανε χωρίς να γνωρίζουν πως η εξουσία και το χρήμα δεν έχουν συνεταίρους, ούτε φίλους. Έχουν μονάχα υπηρέτες, και δούλους. Αυτοί, σαν τελειώσουν την δουλειά που τους ανατέθηκε, δεν χρειάζεται να υπάρχουν γιατί είναι μονάχα η απόδειξη των τελεσθέντων εγκλημάτων, και καλό είναι να αφανίζονται, μαζί με όσους εξακολουθούν να αντιστέκονται.

Εμείς θα αφήσουμε να μας αφανίσουν; Θα τους αφήσουμε "να ξεμπερδέψουνε με το παλιό", και να αφανίσουν τις ρίζες, την ιστορία και την παράδοσή μας; Θα τους αφήσουμε να αφανίσουν το νόημα της ζωής μας; Γιατί;

Σημείωση: Το κείμενο αυτό γράφτηκε για χάρη του Βασίλη Κ. που ξαφνικά κι απροειδοποίητα έχασε την πολύ καλή δουλειά του, κι είναι πατέρας δυο παιδιών. Γράφτηκε, για να μη χάνει την χαρά του και την πίστη του στη ζωή και στον εαυτό του. Δεν είναι μόνος του, είμαστε πολλοί εκείνοι που κάθε μέρα κινδυνεύουμε και κ'αθε μέρα χάνουμε κι από κάτι, γι' αυτό ας είμαστε τουλάχιστον όλοι μαζί! Δείτε εδώ https://www.youtube.com/watch?v=r6pcdO7EbnA μια τοινία που χαρίζει μια αληθινή προοπτική, μια και παραπέμπει στα χαρακτηριστικά υψηλού πολιτισμού με κέντρο τον άνθρωπο, όχι ως αντικείμενο αλλά ως υποκείμενο.

Ακρότητες...ή Αμεριμνησίες είναι οι κοσμοπλημμύρες και οι εθνικισμοί;

 

Σχετικά με τις ανησυχίες που διατυπώνονται εδώ και με τους φόβους, για τους κινδύνους που διατρέχουμε από την κατάσταση γύρω μας, από την επιθετικότητα που εκδηλώνεται και  η οποία αποδίδεται και σε θρησκευτικά αίτια. Συμφωνώ, πως διάχυτη είναι και η εγκληματικότητα, από αγνώστους -ενδεείς και πρόσφυγες ή εισβολείς- που μας περιβάλλουν και μας προκαλούν. Και ναί, υπάρχει φόβος, ομολογημένος και ανομολόγητος, φόβος και κίνδυνος. Πολλοί το εκφράζουν, το γράφουν.

Και το γράφουν γιατί εκτός από την ανάγκη βοήθειας σε ακατασχέτως προσερχόμενα πλήθη, δηλ.σε ανθρώπους ταλαιπωρημένους, φυγάδες και πρόσφυγες, αλλά και κακόβουλους ή εντεταλμένους εισβολείς ακούγεται να εκτοξεύονται και απειλές, απαιτήσεις κι εκβιασμοί, εκτός από τις de facto υφιστάμενες πιέσεις. Το γράφουν, γιατί μαθαίνουν από τον εγχώριο και τον διεθνή τύπο, πως γίνονται ανυπαιτίως δολιοφθορές, φονικά, καταστροφές, εμπρησμοί, βομβαρδισμοί.
Τί θα μπορούσαμε άραγε να κάνουμε για ν' αντιμετωπίσουμε όλα τούτα τα δεινά και λίαν πιθανά ενδεχόμενα, να τα δούμε μπροστά στην πόρτα μας;

Θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τη δυνατότητα να μετεξελιχθεί σε κοινωνική και πολιτική απειλή αυτή η ακραία [πρακτική ή ιδεολογία ή φιλοσοφία ή πολιτική ή] ιδεολογία;

Για ν' απαντηθεί ένα τέτοιο ερώτημα θα έπρεπε να γνωρίζουμε ποιοί είναι, αλήθεια, οι φορείς αυτής της ακραίας ιδεολογίας ή πίστης, ποιός είναι ο φόβος ο δικός μας, ποιά είναι η δική μας θέση στα διατυπούμενα από τους απειλούντες κι εκβιάζοντες, τί θέλουμε και τί επιδιώκουμε εμείς και τί εκείνοι.

Αν οι φορείς αυτής της ιδεολογίας είναι οι ισλαμιστές, ή οι υπερ-συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις που εμφανίζονται στις διάφορες χώρες και στην Ελλάδα, αυτό μένει να το διερευνήσουμε και να πράξουμε αναλόγως. Οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες θα πρέπει να απαντήσουν και προς τις δυο πλευρές, και πρός εκείνη της ακραίας ιδεολογίας και προς εκείνη της επιθετικής θρησκευτικής πίστης. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;

Όταν κάποιος σε απειλεί, (όπως κάνουν οι ισλαμιστές) διερευνάς την ουσία της απειλής και τη δυνατότητα πραγματοποίησής της. Διερευνάς, επίσης, και την περίπτωση να αποδεχθείς την πραγματοποίση της απειλής, σταθμίζοντας τις απώλειες που θα επέλθουν.

Όταν όμως νοιώθεις πως κινδυνεύεις από κάποιον δίπλα σου, που είναι γνωστός σου, και θέλει να διατηρήσει τους χαρακτήρες που στο διάβα του χρόνου, η ζωή και η ιστορία προσέδωσαν στη ζωή και τον κόσμο του, καταγράφοντας και τον αντίστοιχο πολιτισμό, αυτός δεν ανήκει στην ακραία ιδεολογία, ακόμη κι αν είναι παρορμητικός, ακαλλιέργητος, αψύς και οργισμένος. Και δεν θα μπορούσε -ακρίτως και εξ αντανακλάσεως- να εξομοιωθεί προς παρωχημένα εγκληματικά παραδείγματα και μάλιστα αλλοτρίου ήθους και πολιτισμικού υποβάθρου, αν δεν καταγράφεται στα ίδια εγκληματικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά και τις ίδιες εγκληματικές πολιτισμικές επιδιώξεις.

Ευρισκόμενοι στο αδιέξοδο αυτό, νομίζω πως η απάντηση στις ανωτέρω προκλήσεις, δεν εναπόκειται σ' εκείνους που τις κινούν, αλλά σ' εμάς! Εμείς διαλέγουμε, εμείς αποφασίζουμε και προστατεύουμε. Αυτοί μας είπαν τί θέλουν: Οι πρώτοι, την υποταγή και την εξουδετέρωσή μας. Οι άλλοι, την ιστορία και τον πολιτισμό τους/μας. Την ελευθερία τους/μας και την ζωή τους/μας, στον τόπο τους/μας.

Εμείς λοιπόν, με ποιόν θέλουμε να είμαστε, τί θέλουμε να κάνουμε; και σε ποιόν δεν θα επιτρέψουμε να μας απειλεί; Αν δεν έχουμε ήδη απαντήσει, έχουμε αργήσει πολύ.

Αν ανατρέξουμε στα έργα και τις επιλογές μας, θα διαπιστώσουμε ότι όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουμε διαλέξει, έχει διακηρύξει και έχουμε συστήσει μια "ενωμένη Ευρώπη", και έχουμε δεχτεί την
παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή έχουμε περίπου- δεχτεί να είναι ενωμένος ο κόσμος. Πλάνο, προβαλλόμενο και μεθοδευόμενο για πολύ καιρό, προς την πραγματοποίηση του οποίου εργάζονται πολλοί θεσμοί στην ενωμένη μας Ευρώπη. Είναι προφανές ότι το πλάνο αυτό είναι μάλλον οικονομικό, γιατί δεν θα μπορούσε να είναι εφικτή, πραγματική, νοητή ή ρεαλιστική η πολιτική ενοποίηση όλου του κόσμου. Κυρίως λόγω των νοηματοδοτικών πολιτιστικών διαφορών των επί μέρους λαών του.

Μετά από μεγάλους και ολέθριους πολέμους, η διεθνής κοινότητα συγκρότησε όργανα για να διευθετούν τις διαφορές μεταξύ των λαών. Τη διευθέτηση αυτή την αποδέχτηκαν όλοι σχεδόν οι λαοί και καθώρισαν ένα πλαίσιο -κατώφλι (μίνιμουμ) των ορίων, που δεν επιτρέται αυτά τα όρια να παραβιάζονται όταν υπάρχουν αντεγκλήσεις. Το κατώφλι αυτό το ονόμασαν "Ανθρώπινα Δικαιώματα". Τα δικαιώματα αυτά είναι κατοχυρωμένα για τους πολίτες όλων των χωρών και η δέσμευση αφορά όλες τις κυβερνήσεις.

Η διαφορά έγκειται στο ότι τα πράγματα δεν έχουν την ίδια σημασία για όλους! Είναι θέμα πολιτισμικού υποβάθρου και κοινωνικού προτάγματος. Είναι και θέμα ελικρίνειας επί των προθέσεων!

Για παράδειγμα, όταν εμείς λέγαμε ενωμένη Ευρώπη, εννοούσαμε ενωμένοι στά ειρηνικά έργα, αλληλοσυμπληρούμενοι, αλληλοβοηθούμενοι, με σεβασμό στην εθνική εκάστου ιδιαιτερότητα, κλπ.

Ενώ, από τα τεκταινόμενα στην παρούσα φάση της ενωμενης Ευρώπης, αποκαλύπτεται, ότι όταν οι φίλοι και εταίροι μας λένε "ενωμένη Ευρώπη", εννοούν ότι δεν θα υπάρχουν εθνικοί περιορισμοί κι εμπόδια, κι ότι επομένως αυτοί θα μπορούν ν΄αρπάζουν από μας ό,τι θέλουν, θα μας πιέζουν τεχνηέντως για να περιαχθούμε σε ανάγκη, και μετά θα συνασπίζονται οι εκάστοτε πλεονεκτούντες, και θα έχουν τον απαιτούμενο μηχανισμό πίεσης για να λυγίσουν τους εύπιστους κι ανύποπτους (δάνεια, θρησκευτικές ταυτότητες, παιδεία, μειονότητες, επιχειρήσεις, πόροι, κλπ) συν-εταίρους.

Όταν εμείς λέμε ενωμένη Ευρώπη δεν εννοούμε παγκοσμιοποίηση στην ηγεσία και σκλαβοποίηση στην κοινωνία. Αυτοί το εννοούν.

Ας μη μας διαγεύγει ότι το ευρωπαϊκό πρόταγμα (της ανεπτυγμενης κοινωνίας) είναι οικονομικό. Οικονομική Παγκοσμιοποίηση, που θα επιτευχθεί μέσα από την πολιτική ανδραποδοποίησης των ανθισταμένων. Εξ' άλλου το χρήμα δεν έχει πατρίδα, ούτε συγγένειες, ούτε ενδιαφέρεται για την ιστορία, και το μέλλον. Έχει μόνο παρόν και εξουσία.

Εμείς λέμε ανθρώπινα δικαιώματα κι εννούμε προστασία και συνδρομή των ενδεών, κι αυτοί εννοούν ομάδες πίεσης για τον αποσυντονισμό της κοινωνιας, προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους οικονομικής επικράτησής τους.

Κάθε τόσο -και συχνά εν τη ρύμη του λόγου τους- πολλοί, αναίτια κι απρόκλητα, στρέφονται κατά της θρησκευτικότητας των χριστιανών, τους οποίους εξυβρίζουν, λοιδορούν, γελοιοποιούν, προσβάλλουν και υποτιμούν. Και το κάνουν σαν για να φανούν μοντέρνοι και "πολύ μπροστά". Ασφαλώς, όλοι αυτοί πρέπει να γνωρίζουν ότι εξέρχονται από το πλαίσιο του πολιτισμού που ισχυρίζονται ότι  υπηρετούν ή ότι σ' αυτόν ανήκουν. Αναιρώντας τον ευρωπαϊκό πολιτισμό "τους",  στρέφονται κατά του κηρύγματος της ανιδιοτελούς Χριστιανικής αγάπης και της καλωσύνης και δημιουργούν διάφορες επί τούτου ΜΗΚΥΟ, που τις πληρώνει αδρά ο κάθε λαός. Ανάμεσα στις δράσεις τους συγκαταριθμούνται και δράσεις κατά της διατήρησης της εθνικής ταυτότητας των λαών. Μιλάμε γι'αυτές τις οργανώσεις που αποσκοπούν με νομιμο-φανή τρόπο να βάλουν πόδι στην κοινωνική λειτουργία και να αλλάξουν - προς όφελος του πολιτικο/οικονομικού εντολέα τους- την άσκηση της εξουσίας, σε όποιες κοινωνίες αυτές εμπλέκονται (Ρωσία, Ουκρανία, μειονότητες, γκεϊ, οικολόγοι κλπ).

Πρόκειται για μια πρακτική, όπου ορισμένοι επιδιώκουν να δημιουργούν "ανοικτές κοινωνίες" δηλαδή, ανεκτικές, ανοχύρωτες, και ακατάρτιστες περί τα ίδια συμφέροντα, την ιστορία, τον πολιτισμό και την προοπτική, ώστε να μην επικρατούν στις κοινωνίες αυτές συνεκτικοί ιστορικοί δεσμοί και ισχυρή-ζωντανή εθνική ταυτότητα, και ακώλυτα να λειτουργεί εκεί η αγορά. Ακόμη και συνειδήσεων. Σε βαθμό που να αλλοτριώνει τον άνθρωπο και να απαλλοτριώνει την κοινωνία. Για να καταλήξουμε σε μια οικονομική παντοκρατορία και σκλαβοποίηση του πανανθρώπινου δυναμικού, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελευθερία, χωρίς διανόηση, χωρίς ποίηση, χωρίς τέχνη, χωρίς ηθική, χωρίς αρετή.

Παράλληλα, οι επιδιώκοντες τη δημιουργία ανοικτών κοινωνιών, κρατούν τη δική τους κοινωνία αρκετά συνεκτική, έως μυστική και απροσπέλαστη. Παράδειγμα αποτελεί μια συντηρητική ισλαμική κοινωνία, που δεν επιτρέπει την αποσκίρτηση από αυτήν, όπως και οι δικλείδες ασφαλείας και μυστικότητας στις συνεδριάσεις λεσχών όπως η Bildeberg,  και άλλες, ακόμη και κρατικές οντότητες.

Η διαφορά έγκειται στο ότι αυτές οι μυστικές λέσχες και κοινωνίες μπορούν να εισχωρούν στις δικές μας (τις ανοικτές) κοινωνίες, ενώ οι δικές μας κοινωνίες δεν έχουν καμμιά πρόσβαση σ' αυτές!

Κι εμείς, οι ανοικτές κοινωνίες, που σεβόμαστε τα δικαιώματα του άλλου και την προσωπικότητα του ανθρώπου, αντί να επιδιώξουμε να μας σεβαστούν κι αυτοί, ονειρευτήκαμε, από ανοησία, ότι πρέπει κι ότι θα μπορούσαμε να τους "μεταδώσουμε" τον πολιτισμό μας! Είναι ανοησία αυτή η ιδέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του δυτικού πολιτισμού, που κάποιοι τα προωθούν και σε ισλαμικές χώρες, γιατί έτσι βάζουν φωτιά στα θεμέλια των κοινωνιών αυτών! Κι αυτό συνιστά ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά τους. Άλλο πράγμα να λές τί θέλεις εσύ στην κοινωνια που ζεις, (τη δική σου, γιατί ξέρεις ποιός είσαι και ποιοί σε περιβάλλουν), και άλλο πράγμα να πάς και να θέλεις να ορίσεις εσύ την κοινωνία ενός άλλου κόσμου, που ο ίδιος μόνο ξέρει (ή θα ανακαλύψει) ποιός είναι και τί θέλει!

Το αντίθετο, είναι σαν να θέλεις να καταργήσεις το αυτεξούσιο και την αυτοδιαθεσή του. Σαν να θέλεις να τον υποτιμήσεις και να τον εξουσιάσεις.

Θα το κάνει κι εκείνος με τη σειρά του εναντίον σου, και με τα μέσα που διαθέτει, χρησιμοποιώντας τη δύναμη τη δική του, αλλά και κάθε δύναμη που μπορεί να συντύχει. Και ήδη το κάνει!

Ας "σκεφτούμε" όλες οι κοινωνίες, μέσω των ηγετών μας, πως οι επιθυμίες και οι στόχοι μας μπορεί να μην είναι όλοι επιτεύξιμοι. Δεν μπορεί να παίρνουμε από τους άλλους εκείνο που θέλουμε! Δεν είναι ανεκτό ηθικά, να συνασπίζονται κάποιες  ηγεσίες για τον εξανδραποδισμό ολοκλήρων λαών. Δεν είναι αντάξιό της, να επιτρέπει η διανόηση της εποχής μας, την υποδούλωση των λαών στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και τη μετατροπή των ανθρώπων, σε πιόνια των οικονομικών παντοκρατόρων, και να εγκαταλείπει σε πνευματικό λήθαργο ολόκληρη την κοινωνία.

Ο δρόμος του χρήματος έχει μόνο λεωφόρους για κείνον που έχει το όχημα και χαράδρες για κείνον που περπατάει. Αλλά ο κόσμος ανήκει σε όλους. Κι όλοι πρέπει να διαβούμε τους δρόμους του πνεύματος, ο καθένας με τις δυνάμεις του, λαβαίνοντας υπ΄όψιν και όλους τους άλλους.

Εκείνος που θα ορίσει ποιός θα διαβεί τους πνευματικούς δρόμους και σε ποιόν θα απαγορευτεί η πνευματική διάβαση, μόλις έχασε τον κόσμο! Γιατί κατέστη παράφρων!

Το ερώτημα αναδύεται ξανά και ξανά: Θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τη δυνατότητα να μετεξελιχθεί σε κοινωνική και πολιτική απειλή αυτή η ακραία [πρακτική ή ιδεολογία ή φιλοσοφία ή πολιτική ή] ιδεολογία;

Η διαπαδαγώγηση θα μας σώσει. Ας μην ξεχνάμε τις δυσκολίες. Γιατί, σήμερα  η "διαπαιδαγώγηση" των πολιτών και των μαθητών γίνεται με τηλεόραση και Τύπο,ως όργανα προπαγάνδας  και πολιτικούς εκβιασμούς προς υποταγή των κοινωνιών από τα οικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα.

Αν εξακολουθήσουμε να στρεφόμαστε εναντίον μελών της κοινωνίας μας που θέλουν να διατηρήσουν την εθνική και πολιτισμική μας ταυτότητα, είτε κάνοντας μέτωπο εναντίον τους, είτε εξουδετερώνοντάς τους με τους πρόσφορους πλέον τρόπους που γνωρίζει ο κόσμος καλά, είτε αποκλείοντας τη συμμετοχή τους στην (πολιτική κυρίως) ζωή της χώρας, ας σκεφτούμε τί σημαίνει αυτό και που θα οδηγηθούμε, ποιός θα ωφεληθεί, ποιός θα κινδυνέψει και ποιος θα τραυματιστεί! Ποιόν συμφέρει όλο αυτό το παιχνίδι αποκλεισμού τους;

Στη διαπαιδαγώγηση δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η δημιουργικότητα δεν πρέπει να εμποδίζεται, ότι η έμπνευση δεν πρέπει να φιμώνεται και ότι το ταλέντο δεν πρέπει να το σκοτώνουμε. Την νεότητα δεν πρέπει να τη στρατεύουμε στους κοντόφθαλμους ή μεγαλόπνοους δικούς μας στόχους, αλλά να τη διαπαιδαγωγούμε στην ευθυκρισία, την εντιμότητα και την φιλοπονία και να τη βηθάμε να βαλει δικούς της στόχους και να τους επιτυγχάνει.

Γιατί ο άνθρωπος που παιδεύεται σωστά δεν θα μείνει ζώο. Κι αν κάνει λάθος ο ένας, οι πολλοί θα τον διορθώσουν. Ο οργισμένος για τον αποκλεισμό του και τις σκόπιμες συμπαιγνίες σε βάρος του, είναι δικαίως οργισμένος, ακόμη κι αν έχει κάνει λάθος στις θέσεις του. Γιατί άλλο η συμπαιγνία, κι άλλο η συνεργασία και η συναπόφαση, ακόμη κι αν απορριφθεί η πρότασή του.

Ενότητα, ομόνοια και αφοσίωση προς όφελος του λαού, χωρίς διακρίσεις...

Σημείωση: Στο παρόν σημείωμα αποτυπώνονται κάποιοι προβληματισμοί μου,   πάνω στο άρθρο  του Κ. Παπαχρήστου, που δημοσιεύθηκε εδώ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=762548

Οι μεγάλες θεωρίες για το μίσος και η χρήση τους (ΙV)

 

Τελειώνοντας...

Προκειμένου να δοθεί μια απάντηση σε τούτον τον τυφώνα που περιδίνησε τη σκέψη μας, χρειάζεται ένα υπόμνημα για τους αόρατους στόχους των ανθρώπων του μίσους, που διαρκώς βάλλουν εναντίον των ορατών στοχευμάτων τους! Χρειάζεται, επί τέλους να εστιάσουμε ενάντια στην εντεινόμενη πολτοποίηση της σκέψης μας. Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, και να απαντήσουμε στο σαφές ερώτημα:

Τί είναι αλήθεια εκείνο που μισεί ο Έλληνας; Ποιά είναι η σχέση μίσους και ισχύος, μίσους και εξουσίας; Τί σημασία έχει να σε «μισούν» οι ισχυροί και έχοντες την εξουσία, και τί σημασία έχει ο αδύναμος, μονήρης και ενδεής αντιρρησίας; Ποιός είναι, τελικά,  ο «ιδεολόγος της αγάπης» που αντιμάχεται το «μίσος μας»;

Δεν νοείται να μισεί ο Έλληνας μια κοινωνία όπου όλοι οι πολίτες έχουν ασφάλεια, περίθαλψη, σχολείο, δουλειά, ελευθερία, και προοπτικές. Δεν νοείται να μισεί ο Έλληνας να έχει πολιτικούς που να μην ψεύδονται. Πολιτικούς που υπερασπίζονται την Ελλάδα και την ανάπτυξή της. Βεβαίως θα θέλει να έχει λόγο! Αλλά, ξέρει να δέχεται τον ικανό, που δυστυχώς, πολλές φορές, ιστορικά, υπήρξε απλώς ένας καιροσκόπος ψεύτης, ιδιοτελής
και πλάνος!

Ο Έλληνας, θέλει να έχει άποψη για τη ζωή του, σήμερα και αύριο, κι αυτό δεν είναι μίσος, είναι αγάπη στην ελευθερία του και στον αυτοπροσδιορισμό του, παγιωμένη χιλιάδες χρόνια τώρα σε τούτον τον κόσμο. 

[Συνεπώς, αυτό που του έμεινε, του «μισερού Έλληνα», είναι να στήνει το αυτί του και ν' αφουγκράζεται και να ελέγχει -δις και τρις- τον πολιτικό που ευαγγελίζεται την διάφανη και συμφιλιωμένη κοινωνία, και τους σαλπιγκτές του αγώνα του. Να ελέγχει το πώς και το γιατί. Γιατί το κήρυγμα για τη διάφανη κοινωνία, που κάποτε είχε πιστέψει, πνίγηκε στα ανεξιχνίαστα-και με νόμο- πολιτικά σκάνδαλα, κι η συμφιλιωμένη από τον πόλεμο κοινωνία, έγινε κοινωνία με «μισερούς έλληνες», που βαφτίστηκαν έτσι επειδή δεν λένε ναί σε κάθε αλλοτρίωση του λαού, εκμαυλισμό σε παράδοση και εξάχνωση της εθνικής υπόστασης. Που έγινε κοινωνία με μισερούς έλληνες γιατί αντιτάσσονται σε όσους υποσκάπτουν την ανόρθωση του εθνικού αναστήματος και της εθνικής μας ανεξαρτησίας.]

Γιατί, δεν νοείται, επίσης, να υπάρχει πολιτικός, που να θέλει να θεωρείται Έλληνας, και -ταυτόχρονα-να θέλει την παράδοση της Χώρας σε αλλοεθνή συσσωματώματα, σε αλλοεθνή συμφέροντα, και τους Ελληνες πενόμενους, αβάσταχτα φορολογούμενους, αναγκεμένους στο έπακρο, γερόντους εγκαταλελειμμένους και αδύναμους, χωρίς φάρμακα, χωρίς παρηγορία, άτεκνους για οικονομικούς λόγους και θλιμμένους για την έλλειψη -και της ελάχιστης ακόμη- προοπτικής.

Πώς νοείται να μην υπάρχει στα πολιτικά μας προγράμματα η παραμικρή σκέψη για αναγέννηση της παραγωγής και των δημιουργικών τεχνών, «βαναύσων» και Καλών, προς όφελος του λαού και της Χώρας;

Είναι γνωστό πια, και είναι γεγονός. Οι περικοπές οδήγησαν ακόμη και σε κλείσιμο της «βαρειάς μας βιομηχανίας»! [Μουσείο Μπενάκη (οδός Πειραιώς) κλειστόν Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, «λόγω περικοπών». Μουσείο Μπενάκη (οδός Κουμπάρη) κλειστόν Δευτέρα και Τρίτη, «λόγω περικοπών». Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, κλειστόν Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη «λόγω περικοπών». (Υπάρχουν κι άλλα μουσεία κλειστά τη μισή εβδομάδα; Μη ρωτάμε μετά σαν τον ανίκανο και ανήξερο τσοπάνη «τί έχουνε τα έρημα (τα πρόβατα) και ψοφούνε;» Η απάντηση για τον τσοπάνη είναι μιά: «(ψοφούνε, γιατί) Μέρα τα μπάζει, μέρα τα βγάζει!» Ο καλός τσοπάνης ξέρει, πως τα ζωντανά, αξημέρωτα χρειάζεται να βγούνε για βοσκή, και με το γέρμα του ήλιου να γυρίσουν στο μαντρί. Γιατί αλλιώς δεν θά 'χουν ούτε ανάπτυξη, ούτε αναπαραγωγή. (Έτσι και τα μουσεία. Αφού, όσο να ανοίξουν- κλείνουνε, δεν υπάρχει χρόνος για ν' αποδώσουν!] Κι έτσι ρημάζουν όλα, ρημάζει κι η προοπτική εσόδων, ρημάζει κι η φήμη των αρχαιοτήτων μας!)

Ρημάξαν κι οι ψυχές μας με την απληστία του επιούσιου και του διορισμού στην προσδοκία της ανώδυνης (χωρίς κόπο) αμοιβής. Διορισμένοι, είτε στην ευρώπη, είτε στο δντ, είτε στο κανάλι της προπαγάνδας, είτε κομματάρχες, είτε γραμματείς, είτε «φαρισαίοι του ορθού λόγου και της μοναδικής αξιόλογης αλήθειας» που πάσχουν -από το βήμα κάποιου καναλιού ο καθένας τους- για να καταπείσουν τους αφελείς και να κάμψουν τις αντιστάσεις και τις όποιες αντιρρήσεις συνειδήσεώς μας...

Αλλά, είναι πια προφανές, ότι με τέτοιες απόψεις και προπαγάνδες, όπως του αρθρογράφου και άλλες παρόμοιες ανεπέρειστες και έωλες, έχετε καταφέρει, οι δημοσιογράφοι και οι λοιποί της «ενημέρωσης», να φτιάξετε μια κοινωνία όπου έλληνες προπαγανδίζουν ότι οι ελληνες είμαστε κομπλεξικοί επειδή προβληματιζόμαστε με την μπαγκλαντοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, και την εισδοχή στις εξουσιαστικές,ρυθμιστικές και πολιτικές δομές της Χώρας ατόμων χωρίς κανένα απολύτως δεσμό με την Χώρα μας, την ιστορία και την προοπτική μας. Ότι είμαστε σαχλοί που δεν συμφωνούμε στην ευρωπαἰκή κοροϊδία. Ότι είμαστε συνωμοσιολόγοι επειδή δεν βλέπουμε με καλό μάτι τις αναδιατυπούμενες «εγγυήσεις» και τις εικονικές διαβεβαιώσεις της ευρώπης. Επειδή η -εντόκως δοθείσα- αλληλεγγύη των ευρωπαίων εταίρων μας, δεν θα ξεχρεωθεί ούτε από τα δισέγγονά μας! Ή επειδή -η ηθελημένα και παρ' αυτών μεθοδευόμενη καθυστέρηση για κάποια συμφωνία- θεωρούμε ότι γίνεται για να γίνει τελικά η συμφωνία όπως τη θέλουν αυτοί, οι «θεσμοί». Και για να γίνει με όποια κυβέρνηση θέλουν αυτοί, αφού de facto εκδιώξουν την κυβέρνηση που ανέδειξε ο Ελληνικός λαός.

To Συμπέρασμά μου

Τα ερωτήματα που μου γέννησε τούτο το άρθρο, μου τα απάντησε όλα, ευσύνοπτα, ένα άλλο άρθρο, εδώ. Τούτο το τελευταίο -με θέμα του «Όταν η Τέχνη εκφράζει την πραγματικότητα»- μου αποκάλυψε πως όταν  σκεφτόμαστε δημιουργικά και κριτικά, τότε δεν θα καταπίνουμε αμάσητες όλες τις προπαγανδιστικές φλούδες περί της φιλοσοφικής μας κενότητας και περί της ψυχικής μας ανωμαλίας. Φλούδες που τις πετάνε μπροστά μας οι-ελεύθεροι ή μισθωμένοι- μπανανοπωλητές συμφερόντων εξαγοράς, υποταγής, υποδούλωσης, υπομείωσης, προσβολής και χειραγώγησής μας.

[Σε κάθε περίπτωση, για την γνώση, πάντα υπάρχει ένας δρόμος. Εάν δεν σε βοηθήσει το Σχολείο για να την αποκτήσεις, θα σε βοηθήσει το «πεζοδρόμιο», δηλ. η τριβή με τη ζωή. (Προσπάθειες, αποτυχίες, επιτυχίες, πείσμα, εμπειρία, οργάνωση, πειθαρχία, στόχοι). Πολλοί άνθρωποι, επιχειρηματίες, επαγγελματίες, επαναστάτες, πολεμιστές, ευεργέτες, δάσκαλοι, κλπ. έλαβαν με άριστα το πτυχίο του πεζοδρομίου και -είναι ιστορικό δεδομένο ότι- ωφέλησαν πολλαπλώς την πατρίδα μας.]

Τελικά, ο Κ. Καστοριάδης, όσο και να ζητούσε την αυτογνωσία και την εσωτερική ανασκόπηση, ανάλυση και αναδίφηση, μέσα από την ικανότητά μας να αυτοελεγχόμεθα, και -όσο και -να μας ενθάρρυνε στην κάθαρση της σκέψης και της πνευματικής μας δράσης από τα ζιζάνια της βλακείας, του εγωϊσμού και της άκριτης αυτοδικαίωσης, αποκλείεται να ήθελε να μας υπαγορεύσει ότι οι έλληνες είμαστε ο πιο άθλιος και μικρόνους λαός του κόσμου, πρωτίστως γιατί θα είχε διαπράξει το ατόπημα αυτό, ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του.

Και δεν πιστεύω πως του έλειπε η αυτοεκτίμηση.

Διδάσκαλοι, όλων των βαθμίδων: Μην περιμένετε μονάχα τη Θεία επέμβαση. Ο Θεός, πάντα την κάνει την δουλειά του. Δικαιώστε κι εσείς το ρόλο και την αποστολή σας, με το έργο και με το λόγο σας!

Σε αντίθεση προς τον αρθρογράφο του μίσους, θα έλεγα, μακάρι η νίκη σε τούτον τον πόλεμο της φθοράς, της εξαγοράς, του εξανδραποδισμού και της γενοκτονίας, να κερδηθεί από 'κείνους που «μισήσαν» τους πολέμους και τις διαιρέσεις, τις υποχωρήσεις και τους ενδοτισμούς στους ληστρικούς εκβιασμούς.

Γιατί, ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου, να συμβεί το απροσδόκητο: η ελπίδα του αυτοσεβασμού, της ανθρωπιάς και της εντιμότητας να εγκαθιδρύσει, στις σχέσεις των λαών του κόσμου, την αγάπη και την ενότητα, διαψεύδοντας τις θεωρίες του μίσους.

Έχουμε, βέβαια, πολύ δρόμο ως εκεί.

Οι μεγάλες θεωρίες για το μίσος και η χρήση τους (ΙΙΙ)

 

Συνεχίζοντας...

Ζήτημα πέμπτο

Στη συνέχεια, ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι μόνιμος αντιπερισπασμός ασκείται από τους ανθρώπους του μίσους σε οποιονδήποτε εποικοδομητικό σχεδιασμό εξέλιξης των κοινωνιών. Με τη ρήση του αυτή, ο αρθρογράφος, προφανώς, εξειδικεύει -για τις ανάγκες του σκοπού του- τη μεθοδολογία της δολιότητας και της πλεονεξίας.

Η τοποθέτηση αυτή δεν είναι αναντίρρητη: Ο μόνιμος αντιπερισπασμός που ασκείται από τους ανθρώπους του μίσους, δεν αφορά τον εποικοδομητικό σχεδιασμό της εξέλιξης των κοινωνιών.  (Οποία ύβρις! Ονειρεύονται ως υπεράνθρωποι ή ως Θεοί ότι δημιουργούν κάθε ώρα τις δομές του κόσμου! Προφανώς, ο αρθρογράφος, γράφων ανθρωπίνως,  εννοεί κοινωνικές αλλαγές σε διαδικασίες και πρακτικές, θεραπείες, κατασκευές κλπ. σχετικά. Γιατί το άλλο, το ζήτημα «του σχεδιασμού της εξέλιξης των κοινωνιών», εμπεριέχει υπεράνθρωπες ιδιότητες, ικανότητες και εξουσίες, όχι αδύνατο να συντρέξουν, αλλά συνιστά «ύβριν» να θεωρούνται  αυτονοήτως ως δημιουργικά αγαθές και δεδομένες). Ο μόνιμος αντιπερισπασμός του αρθρογράφου μας, λοιπόν, αφορά πράγματι, την επιδίωξη της ολοκλήρωσης των σχεδίων που έχουν οι ίδιοι, οι -μισεροί- άνθρωποι της απληστίας. Οι άνθρωποι που μισούν την κατάπαυση της πλεονεξίας και της αρπαγής των αγαθών που ανήκουν σε άλλους, γιατί η αρπαγή από απληστία, είναι γι' αυτούς τρόπος και στόχος ύπαρξης και ζωής. Αυτωνών τα σχέδια, δεν ήσαν ποτέ η εξέλιξη των κοινωνιών. Αυτό το δείχνει και η ιστορία και η οικονομία, και η πολιτική. Ο μόνιμος αντιπερισπασμός που αυτοί κάνουν, είναι η διαίρεση των κοινωνιών, ο διχασμός των λαών, η συχνή διαφοροποίηση των ζητουμένων, ή η υποβάθμιση του ενός έναντι του άλλου,
και η επικράτηση του ενός έναντι του άλλου. Δεν είναι ποτέ η ένωση, η σύμπραξη, η άμβλυσνη των διαφορών. Είναι η σύμπραξη κάποιων επί σκοπώ επικράτησης αυτών των ίδιων, ή της δολιοφθοράς άλλων.

Ζήτημα έκτο

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο «Και το κομμάτι της καταστροφικότητας που απομένει, φυλάσσεται σε μια δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε «πόλεμο» μόλις απειληθεί η παγιωμένη αντίληψη «περί δικαίου» της καθαγιασμένης ιδεολογίας που επικρατεί....».

Τί ασυνεπής, και μη σύμφωνη με τη ζώσα πραγματικότητα δήλωση! Είναι άραγε αλήθεια ότι συντελείται καταστροφή όταν απειληθεί η παγιωμένη αντίληψη της καθαγιασμένης ιδεολογίας περί δικαίου; Είναι αλήθεια ότι η καταστροφικότητα φυλάσσεται σε δεξαμενή έτοιμη να εκραγεί;

Πόσο προπετής, κατασταλτική, ψευδής ως συντρέχουσα συνθήκη, όλη αυτή η τοποθέτηση! Δεν είναι ήδη ολόκληρη η ελληνική κοινωνία και χώρα πλήρως αποσυντονισμένη, ηθικά, υλικά, οικονομικά, πνευματικά, πολιτικά και οργανωτικά; Δεν κρέμεται από τα εκβιαστικά χείλη των δανειστών της, που κρατούν τιμωρητικά τη δαμόκλειο σπάθη ενός νέου μνημονίου αντί της πλήρους κατανόησης ότι οικονομική ενοποίηση σημαίνει οτι ο κάθε λαός θα συμμετέχει στην ενωνμένη Ευρώπη με ό,τι ευδοκιμεί στην ιδιοσυγκρασία, τον τόπο, την παράδοση, τον εθνικό χαρακτήρα και το πανανθρώπινο πρόταγμά του;

Είναι δυνατόν οι Έλληνες να γίνουν Γερμανοί; Οι Γάλλοι να γίνουν Εγγλέζοι; Οι Ολλανδοί να γίνουν Ισπανοί, κι οι Ιταλοί να γίνουν Λουξεμβούργιοι;

Είναι δυνατόν εμείς να ξεριζώνουμε τις ελιές μας, να πετάμε τα ροδάκινά μας, να μην προστατεύουμε τα προϊόντα μας, να αποκηρύσσουμε τους φίλους μας και να αγκαλιάζουμε αυτούς που μας εχθρεύονται και μας υποβλέπουν;

Είναι δυνατόν να απεμπολούμε τον τόπο μας, την ιστορία και τις παραδόσεις μας, για να μην προσβάλλονται όσοι μας κλέβουν και μας εξαπατούν, μας ληστεύουν, μας σκοτώνουν, γκρεμίζουν τα κτίρια και βομβαρδίζουν τις υποδομές μας, για ένα καπρίτσιο τους, και από εκδίκηση; Και, ύστερα από όλα αυτά, είναι δυνατόν να δίνουμε τη συναίνεσή μας σε κάθε πολιτικό και οικονομικό, ηθικό και εθνικό βιασμό μας;

Τελικά, πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί μια λύση, μια απάντηση, σε τούτη την τρικυμία εν κρανίω!

Οι μεγάλες θεωρίες για το μίσος και η χρήση τους (ΙΙ)

 

Συνεχίζοντας ...

Ζήτημα δεύτερο

Η επόμενη σκέψη του αρθρογράφου είναι μια «βαθειά» διαπίστωση: «Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο».

Συχνά ακούμε μεγαλόστομες κουβέντες με περιεχόμενο που «μπορεί να εννοηθεί», μόνο από αυτούς που χειροκροτούν τους ομιλητές. Οι υπόλοιποι ή είναι βλάκες, ή δεν αξίζει να καταλαβαίνουν τέτοιας μεγάααλης σημασίας κουβέντες, (αφού αξία έχει μόνο το χειροκρότημά τους, κι αυτό το αρνούνται!).

[Ο Μιχάλης, ο φροντιστής, εξηγώντας μας κάποτε τα δύσκολα, μας έλεγε: Όταν βλέπετε «βαθυστόχαστες εκφράσεις που είναι αδύνατο να προσδιορίσετε το περιεχόμενό τους», μην αισθάνεστε βλάκες. Ούτε οι συγγραφείς των φράσεων αυτών μπορούν. Καλή του ώρα, του Μιχάλη. Το δόγμα του αυτό δεν μου έτυχε να διαψευσθεί. Μου έτυχε όμως να ακούσω τον συγγραφέα, να λέει, πως επρόκειτο για μια ατυχή ή υπερβολική φράση...]

Η διατύπωση για την «οντολογική διὰρθρωση του ανθρώπου (...») είναι μια τέτοια περίπτωση. Θα εννοούσα πως «ο ποιητής θέλει να ειπεί» για τον τρόπο που άνθρωπος σκέφτεται, ζεί και -γενικώς - δρά και αντιδρά, και για «την εκ των πραγμάτων ανὰγκη του ανθρώπου να ζήσει μαζί με -πολλούς και πολύ διαφορετικούς – άλλους. Θα εννοούσα επίσης, ότι η ανάγκη  αυτή γεννά καμμιά φορά (ή και πλειστάκις) τον «εξαναγκασμό» του (ανθρώπου) από τις κοινωνικές και πολιτικές δομές (Πολιτεία, δια του νόμου, ή από τον κοινωνικό περίγυρο μέσω μιας άτυπης πίεσης) να συμμορφώνεται. Να το δέχεται δηλαδή. Ή μήπως εννοεί κάτι άλλο ο ποιητής;

Και εκείνο το «εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση» τί άραγε υποδηλώνει; ποιός εξαναγκάζει την κοινωνική οργάνωση; Ή τί υποδηλώνει εκείνο το «εξαναγκασμούς σε κάθε πολιτικό πλάνο»; Ποιός «εξαναγκάζει» το πολιτικό πλάνο; και πώς νοείται ότι εξαναγκάζεται ένα πολιτικό πλάνο;

Ζήτημα τρίτο

Η αμέσως επόμενη σκέψη του, με τρομάζει: Λέει ο αρθρογράφος, επικαλούμενος τα γραπτά του Καστοριάδη: ότι ο άνθρωπος που μισεί «καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μια «διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση συμφιλίωση».

Πρώτα-πρώτα ο αρθρογράφος μας, ο ίδιος, όρισε κατ' αρχήν κάποιον που μισεί και στη συνέχεια όρισε ότι αυτός ο μισερός άνθρωπος μισεί ανθρώπους, διαφορετικούς από αυτόν, και ότι με τον τρόπο αυτόν, στέκεται εμπόδιο σε μια κοινωνία που από μόνη της θέλει να είναι καθαρή και συμφιλιωμένη. Μάλιστα.

Καμμιά φορά ο προβληματισμός, μπορεί να ξεδιαλύνει το πνευματικό σκότος και να δώσει λύσεις σε αδιέξοδα.

Όμως η εκ προθέσεως συσκότιση των σαφών και διάφανων απαντήσεων σε σκοπίμως αδιέξοδα και σε σκοτεινά ερωτήματα, δεν γίνεται για να δοθούν λύσεις και να αρθούν αδιέξοδα.

Η καθοδήγηση της σκέψης του κοινού, συνήθως, συμβαίνει για να προκαταλαμβάνονται αντιδράσεις και αντιστάσεις και για να κατευθύνονται στην παραγωγή συγκεκριμένου αποτελέσματος οι θετικές προσπάθειες και ενέργειες. Αυτός είναι -ανάμεσα σε άλλα- και ο σκοπός της πολιτικής, οικονομικής, επιχειρηματικής κλπ. προπαγάνδας και της διαφήμισης. (Όλα, όταν δεν είναι εμπόριο, είναι πολιτική. Ή μήπως όλα είναι απλώς εμπόριο, οικονομία ή/και εξουσία;)

Είναι φενάκη, το διακύβευμα της διαφανούς και συμφιλιωμένης κοινωνίας που δήθεν κινδυνεύει από τον «μισερό» άνθρωπο, που αρνείται το αλλότριο προς αυτόν!

Γιατί στη σαθρή αυτή «φιλοσοφική» και μεγαλορρήμονα τοποθέτηση λανθάνει εντελώς η απάντηση στο ερώτημα: «Ποιός έχει -κατ' αρχήν- την ιδέα να είναι η κοινωνία διαφανής και ποιός έχει την ιδέα να είναι συμφιλιωμένη»! Δηλαδή υπό ποίου να δι-οράται το πνεύμα της κοινωνίας, να εμπνέεται η κοινωνία και τί να κυριαρχεί ως προς τις κατευθύνσεις των αναζητήσεών της, και ως προς τί -τίνα σκοπόν και τέλος- να ομονοεί η κοινωνία!

Η κοινωνία προφανώς δεν μπορεί να είναι «διαφανής» ως προς τα ζητούμενα, γιατί οιάνθρωποι είναι διαφορετικοί κι έχουν διαφορετικούς στόχους, τρόπους κλπ. Συμφιλιωμένη μπορεί να είναι η κοινωνία όταν είναι ομοιογενής πολιτιστικά (παράδοση, ιστορία, νόημα της ζωής, θρησκευτική πίστη ή έλλειψη θρ. πίστης). Και δεν αφήνω  εκτός υπολογισμού, τον οικονομικό παράγοντα.

Ζήτημα τέταρτο

Το υψηλότερο δίδαγμα που κατακτήθηκε ποτέ, από τους ακολούθους του πνεύματος μεγάλων ανδρών, κατατίθεται σήμερα, για την αναμόρφωση της ανθρωπότητας. Και είναι τούτο: Ότι «η πλήρης Δημοκρατία και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια».

Αλλά, δεν μας είπε ο αρθρογράφος μας, σε ποιόν κόσμο συμβαίνουν όλα αυτά! Το ερώτημα μου δημιουργήθηκε, λογικά και φυσικά, γιατί έτυχε να έχω υπ' όψιν μου τόπους και συστήματα, όπου οι κατάρες αυτές, είναι εξόριστες!

Είναι γεγονός, ότι εκεί όπου ο καθένας επιζητεί να καταδολιεύσει τον άλλο τόπο, άνθρωπο ή σύστημα κλπ., προκειμένου να τον εξαναγκάσει σε υποταγή και σε συμμόρφωση στα δικά του κελεύσματα και συμφέροντα, ή έχει αναλάβει να αποδιοργανωσει τον άλλο, όχι μόνο η Δημοκρατία και η αποδοχή, αλλά ούτε η επιβίωση του άλλου είναι ανεκτή.

Ετούτο δεν συμβαίνει στα διάφορα μέρη, στους τόπους, απλώς, του κόσμου. Γιατί δεν κάνουν οι τόποι τα έργα, αλλά οι άνθρωποι.

Ετούτο συμβαίνει όταν οι άνθρωποι έχουνε «χαλασμένα μυαλά». Κι αντί για δημιουργία, σύμπραξη, συμφωνία, παραγωγή, ωφέλεια, βοήθεια, ειρήνη, και «θεραπεία της ανάγκης» του ανθρώπου, κυριαρχεί στη σκέψη τους η απόκτηση αγαθών και δυνάμεων σε βάρος των άλλων και μάλιστα σε βάρος των νομίμων κυρίων και κατόχων αυτών των αγαθών. Μυαλά γεμάτα μισαλλοδοξία, αρπακτικότητα, πλεονεξία, απληστία, αρχομανία, αλαζονεία, σκότος και αδικία, που εποφθαλμιούν ό,τι ανήκει στους άλλους. Και σαν να μη φτάνουν οι δικές τους δυνάμεις και ικανότητες, εξαγοράζουν τίποτε χαμένες ψυχές, μισθώνουν αδρά όχι μονάχα εφιάλτες, αλλά, επιστρατεύουν, ακόμα κι ανθρώπους με λόγο στον κόσμο, που δεν θα το φανταζόταν κανείς ότι μπορεί να κάνουν τέτοιο υπόγειο, απάνθρωπο, και επίορκο στην ανθρωπιά «τους» έργο. Λές πως, κι αν αποκτήσουν άπειρα αγαθά και δυνάμεις, αυτό, από μόνο του, θα καταστήσει τους άρπαγες του κόσμου αθάνατους και άτρωτους!

Από το λίγο που -περιστασιακά- έζησα στην Ελβετία, παρέα στο γιό μου, μάταια προσπάθησα να μάθω για τους κυβερνήτες του τόπου. Όλα δούλευαν σε κείνη τη χώρα. Και η Δημοκρατία, και η αποδοχή. Και οι ισολογισμοί και οι απολογισμοί. Δεν ήταν στο προσκήνιο άνθρωποι βεντέτες, να φιγουράρουν ολημερίς στα κανάλια, γελαστοί και καλοντυμένοι, γελαστοί ακόμη και στις κηδείες (εδώ ευδοκιμούν τέτοια φρούτα!) ούτε πολιτικόν άνδρα με μεταμφιεσμένο ΙΧ για να γλυτώνει φόρους, και τελικά ξενιτεμένο για να μη δικαστεί! (αλήθεια τί έγινε μ' αυτόν;) Ούτε τους παίζανε θωπευτικά χαστουκάκια οι πολιτικοί άλλων χωρών κατά τη συνεργασία τους. Δεν είδα να προβάλλονται και να ξαναπροβάλλονται τα πρόσωπά τους, επίμονα. Τα πρόσωπά τους δεν είχανε σημασία. Σημασία είχε το κυβερμητικό και κοινωφελές έργο τους. Και τέτοιο υπήρχε και ήταν ζωντανό, παντού. Στο δρόμο, στη συγκοινωνία, στο πάρκο, στο σουπερ μάρκετ, στα απορρίμματα, στη θέρμανση, στη βελτίωση των δρόμων. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια. Στα μουσεία. Καθημερινά, παντού.

Εξ άλλου, ούτε η πίστη μου, με δίδαξε να μην αγαπώ τους ανθρώπους. Ούτε με δίδαξε να θέλω το δικό τους, για δικό μου. Με δίδαξε να θέλω το καλό τους, αν έχουν πρόβλημα, και να βοηθώ, όσο καλύτερα δύναμαι. Με ιλαρότητα. Η αλληλεγγύη μου δεν είναι επαχθές δάνειο, ούτε επιζητεί την ταπείνωση του άλλου. Η αλληλεγγύη «μου» είναι αποτέλεσμα της ευγνωμοσύνης μου «που μπορώ» να μοιράζομαι και να απαλύνω τον πόνο και τη στενότητα του άλλου. Χωρίς να προσμένω την ανταπόδοση ή να απαιτώ την υποδούλωση του αποδέκτη της ελευθεριότητας της καρδιάς μου.

Μίσος για το ξένο και το άγνωστο δεν είδα να νιώθουν τόσα και τόσα αγαπημένα πρόσωπα γύρω μου. Πρόσωπα, που ασχολήθηκαν με άγνωστα επιστημονικά αντικείμενα. Με ξένα, εκ πρώτης όψεως εχθρικά, σαν που ήταν κλεισμένα μυστήρια. Κι όμως, με πίστη στη δύναμη της σκέψης, επιμονή, αγάπη για την απάντηση, και αφοσίωση για τη σημασία της προσπάθειας, έδωσαν πολύτιμο χρόνο από τη ζωή τους, κι από τη δική μου, και πήραν μόνο μια πνευματική ικανοποίηση και μια ηθική επιβράβευση. Κι από κάποιους άλλους, που έβλεπαν τα πράγματα με ποσοτικά και οικονομικά κριτήρια («τοις μετρητοίς εδώ και τώρα»), εισέπραξαν ακόμη και ειρωνεία. Κι όμως, έχουν την ευχαρίστηση της απάντησης, της λύσης, που με χαρά τη μοιράστηκαν και με πολλούς άλλους.

Ξένο, άγνωστο κι εχθρικό είναι και το πρόβλημα υγείας. Όμως με πόση αγωνία οι άνθρωποι ενσκήπτουν στο πρόβλημα, για την αντιμετώπισή του! Επιστρατεύονται δυνάμεις επιστημονικές, εμπειρία και γνώση, δυνάμεις οικονομικές, ψυχολογικές, φιλικές. Η οικογένεια. Η επιστήμη. (Υπάρχουν συχνά κι «οι λύκοι», που χαίρονται στην αναμπουμπούλα. Αλλά γι' αυτούς ο κόσμος λέει, πως πέσαν σαν τα κοράκια, για να επωφεληθούν από τη συμφορά του άλλου...).
Κι ακόμη δεν τελειώσαμε... 

Οι μεγάλες θεωρίες για το μίσος και η χρήση τους (Ι)

 
Εδώ υπάρχουν σοβαρά, ίσως κι επικίνδυνα, πράγματα. Ένας μεγαλόσχημος προβληματισμός, περί το μίσος, ως μύδρος εξαπολύεται επί των κεφαλών ημών, των αδαών και αφελών! Γράφει ο δημοσιογράφος:«Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στις «Ρίζες του μίσους» παρατηρεί ότι υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλον και το μίσος για τον εαυτό μας. Αλλά και τα δύο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μια «διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση συμφιλίωση. Λέει όμως και κάτι άλλο: Ότι η πλήρης Δημοκρατία και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια.

Προσωπικά, δύο πράγματα έχω κρατήσει από τον Κορνήλιο γενικώς. Το ένα είναι αυτή η σπάνια πολιτική, πολιτισμική και ψαχαναλυτική αποκάλυψη για το μίσος και το δεύτερο ο μόνιμος αντιπερισπασμός που ασκείται από τους ανθρώπους του μίσους σε οποιονδήποτε εποικοδομητικό σχεδιασμό εξέλιξης των κοινωνιών. Και το κομμάτι της καταστροφικότητας που απομένει, φυλάσσεται σε μια δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε «πόλεμο» μόλις απειληθεί η παγιωμένη αντίληψη «περί δικαίου» της καθαγιασμένης ιδεολογίας που επικρατεί....».

Αν και ο καιρός των «εξετάσεων» παρήλθε, πριν «να βγούν τα αποτελέσματα για τούτο το μάθημα», δηλαδή χωρίς ν' αφήσουμε να περάσει απαρατήρητη ή αναντίρρητη η σχετική παράδοση, ας σταθούμε να αναλύσουμε ένα-ένα τα ζητήματα και τις αντιρρήσεις, επιφυλάξεις, ή αμφισβητήσεις, που αυτό το άρθρο προκάλεσε.

Ζήτημα πρώτο

Υπάρχουν άραγε δυο -μοναχα δυο- ψυχικές εκφράσεις του μίσους; Και δεν υπάρχει μίσος για καταστάσεις; για φαινόμενα; για αντικείμενα; για στάσεις ζωής; για συμπαιγνίες και μεθοδεύσεις; για συνωμοσίες και εγκληματικές συνεργασίες;

Ετούτη η (σταχυολογημένη από τον αρθρογράφο) σοφία, μ`έχει βάλει σε πολλή σκέψη. Για φαντάσου! Μίσος και μισώ! Μίσος και μισός! Όπου υπάρχει μίσος υπάρχει απώθηση και διαίρεση, υπάρχει εχθρότητα και απέχθεια. Αντιπαράθεση και συμπλοκή. Για ποιόν άλλο λόγο; Μα για να επιβληθεί ... η ενότητα! δηλαδή... ενότητα, μέσω της υποταγής!

Ο επιθυμών μια τέτοια «ενότητα» εξ άλλου, δεν δύνανται να εννοήσει την αντίσταση (τον λόγο και την επιμονή) κάποιου ο οποίος επιθυμεί να διατηρεί τα χαρακτηριστικά που τον προσδιορίζουν ως τέτοιο που θέλει να θεωρείται και να είναι.
Ο επιθυμών μια τέτοια «ενότητα» δεν ενδιαφέρεται ούτε για το τί αισθάνεται αυτός, ο κάποιος άλλος που αντιστέκεται. Ενδιαφέρεται απλώς για την πρόοδο των πλάνων και των επιχειρήσεών του, οικονομικών, γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών κλπ. και θα κάνει τα πάντα για αυτό. Άσχετα από τις βλάβες, ακόμη και τις καταστροφές, που θα προκαλέσει στους άλλους.

Έχει σημασία αν μισούν ή όχι όσοι έχουν ως (ατομικά ή συλλογικά) πλάνα εργασίας να ιδιοποιηθούν τους πόρους, τους τόπους και τις δυνατότητες ζωής που δημιούργησαν ή έλαβαν ή κληρονόμησαν προσωπικά ή ιστορικά κάποιοι άλλοι, πρόσωπα ή λαοί;

Αυτόματα λοιπόν, γεννάται κι ένα άλλο ερώτημα: Πώς θα χαρακτήριζε ο δημοσιογράφος μας την ενσυνείδητη και υποκριτική προσέγγιση κάποιου σε κάτι το μισερό γι' αυτόν, μόνο και μόνο προκειμένου να προσεταιριστεί τις ιδιότητες, τις ωφέλειες, τις ευκαιρίες και τα προνόμια που αυτό γεννάει και αποφέρει;

Και γιατί θα χαρακτηριστεί έμπλεως μίσους και αποτρόπαιος, ο αρνητής μισερού πράγματος, τρόπου, μέσου, σκοπού κλπ., γιατί να δέχεται αρνητικά και αποδοκιμαστικά σχόλια, μόνο και μόνο επειδή αρνείται, αντιμάχεται και δεν υποτάσσεται σ' αυτό (το μισερό το κάτι) που τον ακυρώνει και τον ματαιώνει;

Πόσο τυφλός μπορεί να είναι κανείς για να λέει το άσπρο μαύρο και να προσάπτει μομφές στο θύμα που προσπαθεί να διαφυλάξει και να διασώσει αξιοπρέπεια, ταυτότητα, πνευματική ελευθερία και ηθική ακεραιότητα. Και πόσο τυφλός μπορεί να είναι όταν όλα αυτά τα κάνει εξαγιάζοντας και δοξάζοντας τα έργα των σφαγέων, των εμπόρων της ελευθερίας, των αρπάγων του πλούτου, των πλαστογράφων της ιστορίας και μεσαζόντων του ολέθρου; Γιατί φτιασιδώνει την καταπίεση και τη σφαγή, την κατρακύλα στον αφανισμό, και την εξώνηση των παραγόντων διαμόρφωσης συναινετικού κοινωνικού κλίματος από τέτοια αρπακτικά συμφέροντα;

Και δεν τελειώσαμε...

Ο Ελληνικός τρόπος και η Δύση: Γιατί μας μισούν οι δυτικοί;

 

Δεν υπάρχει απλώς μίσος εναντίον μας, θα έλεγα ότι υπάρχει στρατηγικό σχέδιο εξαφάνισης του Ελληνικού τροπου ζωής, και του ο,τιδήποτε τον επιβάλλει, τον θυμίζει και τον συντηρεί!

Γιατί ο Ελληνικός τρόπος -παρά τα αρνητικά του- έχει και πολλά θετικά: έχει σεβασμό, ευθύνη, νέμεση και αναγνώριση της ύβρης, που όταν διαπράττεται είναι αναγκαία η τιμωρία, για να επέλθει κάθαρση.

Σε τούτο συναντήθηκε ο Ελληνικός τρόπος και με τη διδασκαλία του Χριστού. Συγγνώμη, μετάνοια, αγάπη.

Ενώ ο δυτικός κόσμος, ο κόσμος των αγορών διαπνέεται από απληστία, πλεονεξία, αυθαιρεσία, εκμετάλλευση. Δεσποτισμό, εγκληματικότητα. Συνωμοσία, κλοπή, δολοφονία του αντιπάλου, υφαρπαγή δυνατοτήτων, ευκαιριών και πόρων των λαών.

Τα θετικά της Δύσης είναι λόγια, διακηρύξεις, δικαιώματα, εικονικές δίκες και πραγματικοί βομβαρδισμοί. Βερμπαλιστική αλληλεγγύη και βιτρίνα του κλεμμένου πλούτου των λαών, περιφρονώντας την πηγή του αγαθού που απολαμβάνουν.

Και κυρίως, έχει ατιμωρησία, ακόμη και του εγκληματία σε βάρος της ανθρωπότητας!

Οι βασικές μας πολιτιστικές σταθερές είναι αντίθετες στις δικές τους!
Συνεπώς, όσοι από εμάς τις ασπάστηκαν (τις δικές τους αξίες), δεν μπορεί πια ν' ανήκουν στο ίδιο μ' εμάς κοινωνικό σώμα!

Ας αντισταθούμε στην «παγκοσμιοποίηση» της ιστορίας

 

2η συνέχεια από το προηγούμενο.  Αναγκαστικά.

(Είχαμε ξεκινήσει να λέμε για την τελευταία μόδα, στις απόψεις για το τί είναι και πού βρίσκεται το έθνος).

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η θεωρία αυτή μας λέει ότι το κράτος είναι και το έθνος. Είναι δηλαδή το ίδιο πράγμα. Αυτό σημαίνει ότι ένα πολιτικό σύστημα οργάνωσε τους ανθρώπους του, πήρε δηλ. το ίδιο (το πολιτικό σύστημα) πρωτοβουλίες, για να οργανώσει την κοινωνία με συγκεκριμένο τρόπο. Σαν να λέμε έγινε πρόσωπο, με προσωπικές ανάγκες και συνήθειες, και σαν ένας άνθρωπος διάλεξε ετούτο κι εκείνο, κι έγινε ο φυσικός επιλογέας όλων αυτών που είπαμε αμέσως παραπάνω. Αυτό ασφαλώς, λογικά, δεν μπορεί να γίνει, γιατί έτσι φαίνεται πως κάνει πράγματα που δεν μπορεί να κάνει, αφού δεν είναι άνθρωπος το πολιτικό σύστημα. Πώς αλλιώς; Μπορεί το κράτος να διαλέξει σε τί θεό θέλουμε εμείς (εγώ, οι φίλοι και οι συγγενείς μου, οι γείτονές μου, οι χωριανοί μου) να πιστεύουμε; Μπορεί να διαλέξει πώς θέλουμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας; Πώς θα κηδεύουμε τους νεκρούς μας; Να αποφασίσει ότι θέλουμε την ελευθέρωσή μας από τους ξένους, που θέλουν να μας σκλαβώσουν γιατί τους αρέσει ο τόπος μας;

Μπορεί ασφαλώς να διεκπεραιώνει αυτά που αποφασίζουμε όλοι μαζί, αλλά δεν μπορεί να μας επιβάλει πώς θέλουμε να ζήσουμε. Δεν μπορεί να καταργήσει αυτό που (έχει ορίσει για τον εαυτό του να) κάνει για όλους εμάς: να μας αντιπροσωπεύει.

Αν μπορούσε, τότε, θα γινόταν και το άλλο: αν συμβεί και λείψει το κράτος μας, θα μπορούσε να λείψουμε κι εμείς, με τα μυαλά και τις συνήθειες, τις αγάπες και τις προτιμήσεις μας. Γίνεται; δεν γίνεται! Γιατί ακόμα κι άμα λείψει το κράτος μας (ίσως γιατί μπήκε πάλι η γερμανία και τά 'κανε όλα στάχτη, όπως τότες που πολεμήσανε οι μπαμπάδες μας και οι παππούδες μας ενάντια στο φασιμό της απληστίας και της αυθαιρεσίας τους), εμείς πάλι θα πολεμήσουμε, και θά 'ναι μεγάλος ο αγώνας. Και θα κρατήσει όσο να ξαναλευτερωθούμε.

Από την άλλη μεριά, αυτή η «έξυπνη ιδέα», πως τάχα το κράτος είναι και το έθνος, μας λέει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Είναι, λέει, τα κράτη (δηλ. έχουνε κόσμο) ομοιογενή. Πως τάχα στους έλληνες δεν ξεχωρίζουν οι πελοπονήσιοι, από τους στερεοελλαδίτες, τους μακεδόνες τους κρητικούς, τους κεφαλονίτες από τους άλλους επτανήσιους, από τους κυκλαδίτες και τους μυτιληνιούς, τους χιώτες, τους θρακιώτες, τους ηπειρώτες, τους λαρισινούς, τους τρικκαίους, τους βολιώτες, τους καρδιτισιώτες, τους σαμίους, τους δωδεκανήσιους. Με λίγα λόγια, η δοξασία αυτή, μας λέει πως δεν υπάρχουμε!

Οι δικοί μας όμως -σοβαροί και καλοί γνώστες των πραγμάτων- επιστήμονες, το βρίσκουνε όλο τούτο, σαν  ιστορικό φτιασίδι των καιρών, που εξυπηρετεί διάφορες σκοπιμότητες. Είναι σαν να πούμε, κάτι σαν τη δουλειά του δικηγόρου, που -για να αθωώσει τον πελάτη του- πρέπει να βρεί επιχειρήματα και να υποστηρίξει μιαν ανομία, σαν καλή και θεοσεβή πράξη, που έγινε «χωρίς κακό σκοπό και χωρίς κακή πρόθεση». Κάτι σαν τη μπόμπα στη Χιροσίμα. Δε φταίει η επιστήμη, η κακή χρήση της μονάχα, θα πούνε μερικοί.

Από τη δική μας σκοπιά, αφού πρέπει να ξανασκεφτούμε τούτα που ακούμε, καταλήγουμε ότι όλα τούτα, που είναι αντίθετα στα πράγματι συμβαίνοντα, οφείλονται στο ότι η καινούργια επιστήμη έχει «γνωσιολογικό έλλειμμα», κι επειδή δεν γνωρίζει τα πράγματα σφαιρικά και δεν έχει μια μέθοδο με καθολική ισχύ, περιβάλλει την φρέσκια άποψη με το κύρος μιας, ας πούμε επιστημονικής υπόδειξης για να σκεφτόμαστε τα πράγματα, ενιαία. Για να το πούμε απλά, μας προτείνει κάτι σαν λυσάρι για το λύκειο.

Αυτά βέβαια δεν ισχύουν. Εκείνο που σήμερα ισχύει, λένε  οι διαβασμένοι  δικοί μας επιστήμονες (κι όχι οι «πληρωμένοι» συγγραφείς), είναι ότι σήμερα -κι όχι από πάντα- είναι συνηθέστατο κάθε κράτος να έχει για το έθνος του και μια επικράτεια (δηλαδή ένα τόπο). Κι ότι το φαινόμενο να σαρκώνεται το έθνος στο κράτος, δεν είναι ούτε παλιό, ούτε δεδομένο, ούτε στατικό. Γιατί ο κόσμος έχει τη δικιά του δυναμική. Αυτό συμβαίνει σήμερα, στην πρωτο-ανθρωποκεντρική φάση, δηλαδή τώρα που- για πρώτη φορά -συνειδητοποιεί τον εαυτό του ο κόσμος των «μοντέρνων καιρών και των  ανομολόγητων επιδιώξεων».

Και η άποψη αυτή δεν είναι επινόημα. Είναι απλή ανάγνωση της πραγματικότητας της ιστορίας.

Και μελετώντας την ιστορία, παρατηρούμε ότι  σήμερα, στο μοντέλο του κόσμου που σαρκωνόταν από το ελληνικό κοσμοσύστημα, αντιτάσσεται ο νεώτερος τρόπος οργάνωσης των κοινωνιών.

Αυτός ο -νεώτερος- τρόπος οργάνωσης, αποτελεί στην ουσία του, προέκταση του ελληνικού κοσμοσυστήματος, αλλά σε μια απείρως μεγαλύτερη κλίμακα. Σαν να λέμε, σε έκταση που καταλαμβάνει (πιάνει) όλον τον κόσμο, ενώ που το ελληνικό μοντέλο αφορούσε μονάχα τον όπου γης ελληνισμό και την (όπου είχε) επικράτειά του.

Σημ. 1: Θα τα ξαναπούμε, για το θέμα τούτο. Γιατί είναι μεγάλο και σπουδαίο. Δεν γίνεται αλλιώς. 

Σημ. 2:  Η αφήγησή μας, βασίζεται σε μια πολύ σημαντική μελέτη, του Καθηγητή Γ. Κοντογιώργη, που παρουσιάστηκε στα πλαίσια ενός συνεδρίου νεο-ελληνικών σπουδών βλ. τη μελέτη αυτή εδώ.