Οι δημοσιογράφοι, οι πλανόδιοι πολιτευτές και οι ... ψεκασμένοι πολίτες!

"Το κόμμα Καρυστιανού απευθύνεται σε ψεκ!"

Ειπώθηκε από χείλη δημοσιογράφου επί το εργον, αλλά και από πολιτευτή με διακριτικά στο πέτο από διάφορα πολιτικά κόμματα, το ένα μάλιστα αποτυχημένο δικό του! Πολιτευτής υψηλού επιπέδου, αφού τυγχάνει και πανεπιστημιακός!

Θα έλεγε κάποιος, ότι η μόρφωση του δημοσιογράφου δεν επαρκεί για να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να υβρίζει το κοινό που τον παρακολουθεί (συστηματικά ή από τύχη). 

Αλλά, ας υποθέσουμε ότι αντικείμενο της εργασίας του είναι να υβρίζει μέρος  των ακροατών. Ανεξάρτητα από το αν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος αδυνατεί να αντιληφθεί ότι υπηρετεί επ' αμοιβή μια αποστολή προσβολής της προσωπικότητας συμπολιτών του,  μπορούμε κι εμείς να σκεφτούμε γι' αυτόν αντιστοίχως προσβλητικά.

Αν αυτός, ως πολίτης, δεν γνωρίζει ότι δεν επιτρέπεται να εξυβρίζει τους συμπολίτες του, διαπράττει ποινικά αξιόποινη πράξη, εν όψει και της νομοθεσίας περί της ρητορικής μίσους. Και η άγνοια νόμου δεν συγχωρείται! Ίσως όμως να φέρεται έτσι, επειδή αδυνατεί να επιστρατεύσει λογικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την άποψή του. Ίσως! 

Αναρωτιέμαι, αν μπορεί ένας πολιτευτής, δηλαδή κάποιος που επιζητεί την ψήφο του λαού για να αναδειχθεί ως βουλευτής, να αποκαλεί τους εκλογείς, ή κάποιους εκλογείς, ψεκασμένους, ή με όποιον άλλον προσβλητικό χαρακτηρισμό θεωρεί ικανοποιητικόν για το σκοπό του!

Αλλά η μόρφωση του κ. Καθηγητού, αναμφισβήτητα, τον καθιστά ικανό να γνωρίζει τον τρόπο που πρέπει να απευθύνεται στους συνανθρώπους του, τους συμμπολίτες του, τους εκλογείς, τον λαό! Γιατί ως συνταγματολόγος, θα γνωρίζει πως το Σύνταγμά μας, προστατεύει όλους τους πολίτες ως αυτόνομες και σεβαστές προσωπικότητες και προσδίδει αξεχώριστα στον καθέναν μας υπέρτατη αξία, ως πρόσωπα διακριτά. Σε μένα όπως και σ΄αυτόν.

Μήπως ο κ. Καθηγητής, ο πρώην υπουργός, υπέπεσε και σε ολίσθημα ρητορικής μίσους; Γιατί, είναι γνωστό πως όταν εξυβρίζεις, προκαλείς αντιδράσεις, εξάπτεις πάθη, προκαλείς τον προσβαλλόμενο έως και στην ιδέα της ανταπόδοσης! Σαν να λέμε, τουλάχιστον σε αυτοδικία! 

Μήπως οι εθνοπατέρες μας (ενεργοί και επίδοξοι) νομίζουν πως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πολλά και διάφορα παίγνια γίνονται πίσω από την πλάτη των εκλογέων; Παίγνια, αναρίθμητα, πολύμορφα, και μάλιστα, με καταστροφικές και αναπότρεπτες συνέπειες σε βάρος του λαού, της Χώρας και του έθνους! "Ντροπή!" είπε ένας υπουργός, "να αμφισβητείτε την ασφάλεια των συγκοινωνιών!" Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι... οι συγκοινωνίες απεδείχθησαν όχι μόνο επικίνδυνες και ανασφαλείς, αλλά οδυνηρά προβληματικές! Ανθρωποκτόνες!

Αν δεν γίνονταν πολιτικά και πολιτευτικά παίγνια θα ήμασταν μια ευνομούμενη πολιτεία με ευτυχείς πολίτες και κρατικές δομές σε πλήρη λειτουργία! Και δεν θα χρωστούσανε (παρά την κρατική  χρηματοδότησή τους) οι διαχειριστές του δημοσίου βίου ένα δισεκατομμύριο -και μάλιστα χωρίς να κινδυνεύουνε με τον Τειρεσία- ενώ εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε το μήνα με τις πενιχρές αμοιβές μας!

Και δεν θα ήμασταν καταχρεωμένοι και υποθηκευμένοι για 100 χρόνια, θα είχαμε τραίνα, σχολεία, ασφάλεια, σύνορα φυλασσόμενα,  θα είχαμε Υπηρεσίες δημόσιας υγείας, δεν θα είχαμε άπειρες ανεξάρτητες αρχές για να τους φορτώνουμε την ευθύνη των πολιτικών, δεν θα είχαμε ασυλία και ατιμωρησία των εκλεκτών και των προνομιούχων, δεν θα είχαμε πόλεμο με τη Ρωσία, δεν θα είχαμε περιφρόνηση από την Αμερική, δεν θα είχαμε γίνει εμπορικός διάδρομος, θα είχαμε διεκδικήσει την απελευθέρωση της μαρτυρικής Κύπρου από την Τουρκική κατοχή, θα είχαμε προβάλει σε κάθε ευκαιρία την παράνομη παραμονή των Τούρκων στην Κύπρο μισό αιώνα τώρα, δεν θα γιορτάζαμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας με το αμέσως προηγούμενο δεδομένο, δεν θα είχαμε ανυπόληπτους εκπροσωπούντες τους κρατικούς φορείς, δεν θα είχαμε χαλκέντερους πολιτικούς από τζάκι που τα ξέρουν όλα, πολιτευόμενους μάλιστα αναποτελεσματικά για τον λαό επί δεκαετίες, και αποτελεσματικά μόνο για τον εαυτό τους! 

Και τον Καποδίστρια που τον είπανε τύραννο, τον σκοτώσανε "ηρωϊκά" τα μίσθαρνα όργανα της ξενοκρατίας. Πολιτικοί φυλακίσανε και τον Κολοκοτρώνη.

Οι πολιτικοί που ήρθανε για να αλλάξουν τον κόσμο μας δεν είχαν αλλάξει τον κακό εαυτό τους. Οι αγωνιστές, οι πολεμιστές, οι οραματιστές σταυρώθηκαν, φυλακίστηκαν, εξοντώθηκαν. 

Κι όποιος σηκώνει κεφάλι στην ασυδοσία του ψεύδους, της υποκρισίας, της ιδιοτέλειας, του καθεστωτισμού, του νεπωτισμού, της ατιμωρησίας, δεν είναι ψεκασμένος, ούτε ηλίθιος. 

Είναι ενας άνθρωπος που πονάει για την κατάντια μας, που πονάει για το ανεμπόδιστο κακό που γίνεται κάθε μέρα, είναι ένας άνθρωπος που η πολιτεία μας του τα έχει πάρει όλα, και θέλει να δώσει την ψυχή του λύτρον ελευθερίας από τη σήψη, από την αδιαφορία, από την ιδιοτέλεια, από το ψεύδος, κι από την αναίδεια της απόλαυσης στην πλάτη των υπολοίπων. 

"Κάθε παραβίαση της νομιμότητας θα μας βρεί απέναντι"

Στη Στήλη "Θέση", της εφημερίδας ΛΟΓΟΣ της 6ης Σεπτεμβρίου 2023, φέρεται να είπε ο υπουργός κ. Χατζηδάκης, πως  "Κάθε παραβίαση της νομιμότητας θα μας βρεί απέναντι".

Ηχεί περίεργα να διακηρύσσεται ως αγωνιστικό πεδίο της κυβέρνησης "το κυνήγι" για την παραβίαση της νομιμότητας. Αυτό δε, δεν αναφέρεται ούτε στις συνταγματικές διατάξεις περί των αρμοδιοτήτων της (κάθε) Κυβέρνησης. (βλ. κατωτέρω).

Δεδομένης μάλιστα της Διακρίσεως των εξουσιών, που καθιερώνεται ρητώς από το Σύνταγμά μας, η κυβέρνηση το μόνο που μπορεί να κάνει είναι νομοθετική ρύθμιση με τέλειους νόμους *(νόμους που προβλέπουν κυρώσεις για την παραβίασή τους) και οργάνωση των υπηρεσιών του κράτους τέτοια, ώστε να μην είναι επιτρεπτή η παρανομία. 

Η κυβέρνησή μας, αλλά και όσες ακόμη προηγήθηκαν, όσο μπορώ να γνωρίζω από τη μακρά πλέον ζωή μου, έχουν φροντίσει ώστε οι νομοθετικές τους ρυθμίσεις να αφήνουν παράθυρα και ευχέρειες προσοδοφόρων νομιμοφανών ενεργειών για τους ενδιαφερόμενους και παροικούντες την Ιερουσαλήμ της εξουσίας, για τους νέπωτες των αρχόντων, ακόμη και για τους αντιπάλους της εξουσίας,  προς εξαγοράν της σιωπής ή της ανοχής αυτών.

Η κυβέρνηση δια των οργάνων της δεν μπορεί να καταδιώκει την παραβίαση του νόμου, μπορεί μόνο να προνοεί για την επιτυχή τήρησή του!

Θα μου πείτε, ότι αυτά είναι θεωρητικολογίες, και θα συμφωνήσω μαζί σας. Θα αντιτείνω όμως, ότι το ισχύον σήμερα, δηλ. τo να καταδιώκει η κυβέρνηση ό,τι αντιτίθεται στις επιδιώξεις της, είναι καταληκτικά η παρακμή της Δημοκρατίας. 

Διότι, παρακμή της Δημοκρατίας συντρέχει όταν, αντί η Πολιτεία  να ασκεί την ανατεθειμένη από τον λαό εξουσία, ασκείται η "πολιτική" της προκριθείσης στις εκλογές κομματικής ομάδας. Για να μην πούμε ότι υλοποιείται το όνειρο του κάθε ευρισκόμενου στην κεφαλή του προκριθέντος κόμματος, όποιο κι αν είναι αυτό το όνειρο! Είτε πρόκειται για την εξουσία καθεαυτήν και την διαρκή προβολή, είτε για την εξουσία του διατάσσειν, την εξουσία της διαχείρισης των χρημάτων και των τυχών του κόσμου, ή την εξουσία της υποταγής των αντιρρησιών, είτε για την συγκέντρωση της λατρείας στο πρόσωπό του κλπ.

Τα προκύπτοντα ερωτήματα είναι: 1) Πώς προκύπτει το κοινωνικό πρόταγμα (η θέληση του λαού), πώς διατυπώνεται και πώς προβάλλεται;  Και 2) Πώς συμβαίνει η επικράτηση μιας κομματικής ομάδας έναντι όλων των άλλων; 

Το κοινωνικό πρόταγμα προκύπτει από τις κομματικές υποψηφιότητες που υποβάλλονται, προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές, επειδή, ως είναι αυτονόητο,  τα πολιτικά κόμματα πρέπει να κομίζουν πολιτική πρόταση.

Για τον λόγο αυτό, στις εκλογές συμμετέχει πλειάδα πολιτικών κομμάτων. Είναι γεγονός, πως ο λαός, ως  συνισταμένη  προσωπικοτήτων, δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιείται σε μια πολιτική πρόταση. Για τον λόγο αυτόν οι πολιτικές προτάσεις εκτείνονται σε ευρύτατο φάσμα πολιτικών, ιστορικών, εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών, οικονομικών, φιλοσοφικών, κλπ. χαρακτηριστικών, καθρεφτίζοντας όλες τις αντιθέσεις, τις ροπές και τις τάσεις που υπάρχουν και στην κοινωνία. Οι προτάσεις των κομμάτων τίθενται στην κρίση του λαού και ο λαός αναδεικνύει την δύναμη των κομμάτων, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του. Αυτή είναι η ομαλή εξέλιξη.

Είναι γεγονός, πως ανάμεσά μας μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που συστήνουν κόμματα επειδή θέλουν την ολοκληρωτική εξαφάνιση κάποιων από τους υπόλοιπους, ή την ολοκληρωτική φτωχοποίηση ή εξαθλίωση κάποιων επαγγελματικών και κοινωνικών τάξεων για δικούς τους εγγύς ή απώτερους σκοπούς, ή να θεωρούν ότι είμαστε πολλοί κι είναι καιρός να λιγοστέψουμε (πράγμα που τώρα τελευταία πολυακούγεται και συχνά ανενδοιάστως κηρύσσεται με βαθυστόχαστα συγγράμματα εμπευστών και θεωρητικών της άνευ όρων παγκοσμιοποίησης). 

Σήμερα λοιπόν, υπάρχουν πολιτικά κόμματα, με "τεχνικούς συμβούλους" και opinion makers, με χρήμα και αμφιβόλου νομιμότητας και ήθους διαδικασίες, με ημεδαπούς και διεθνείς μη πολιτικούς εταίρους προσωπικών και οικονομικών συμφερόντων, τα οποία καταρτίζουν μια εκμαυλιστική πολιτική πρόταση, η οποία παραπλανεί αφελείς εκλογείς. Έτσι, μια κατάπτυστη πολιτική πρόταση, μπορεί να χαρίσει μια περιφανή εκλογική νίκη, στο κόμμα με την πιο ελεινή πολιτική πρόταση και τα πιο ανομολόγητα συμφέροντα σε βάρος του λαού και της χώρας.  Επίσης, σήμερα, που η πολιτική έχει εξελιχθεί σε επάγγελμα, αλλά και κληρονομικό βιλαέτι, υπάρχουν πολιτικοί με μακρά οικογενειακή θητεία στους θώκους της εξουσίας, χωρίς όμως την αντιστοίχως μακρά και σωρευτική ωφέλεια των Ελλήνων, από το πέρασμα όλων αυτών στη διαχείριση των Ελληνικών υποθέσεων.

Φαίνεται λοιπόν, πως -για διάφορους λόγους- δεν είναι τελικά πολύ δύσκολο πράγμα η περιφανής κομματική επικράτηση! Αρκεί ένα ελαστικό σύστημα αξιών, ελαστική συνείδηση και ελαστική αυτοκριτική. Ασθενής μνήμη και ολίγον από ... έλλειψη αυτοεκτίμησης.  Αυτό ισχύει τόσο για τους εντεταλμένους ψηφοφόρους (οπαδούς), όσο και για τους εκλεγόμενους. Αρκεί να έχεις τα μέσα και τους κατάλληλους "συνδέσμους".

Εμείς όμως, (πολλοί από εμάς) ως Έλληνες πολίτες,  επιθυμούμε να έχουν τα πολιτικά μας κόμματα αληθώς πολιτικές προτάσεις. Κι όχι οικονομικά προγράμματα τακτοποίησης αναξιοπαθούντων και ανεπάγγελτων κληρονόμων. Κι αν για κάποιο λόγο αποφασίσαμε να καταργήσουμε τους Βασιλείς, από άρχοντες της Ελλάδας, για ποιόν λόγο άραγε, κρατάμε και τρέφουμε στο εθνικό μας πρυτανείο αναποτελεσματικούς κι ανίκανους διαχειριστές της καθημερινότητας  και της προοπτικής μας; 

Μήπως είμαστε συνεταίροι, κουμπάροι και συμπέθεροι;

******************************   

Α. Ατελείς είναι οι νόμοι που δεν προβλέπουν κυρώσεις για την παραβίασή τους.

Β. Στο 'Αρθρο 82: (Κυβέρνηση, Πρωθυπουργός, Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής), ορίζεται ότι:

1. H Kυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει τη γενική πολιτική της Xώρας, σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και των νόμων.
2. O Πρωθυπουργός εξασφαλίζει την ενότητα της Kυβέρνησης και κατευθύνει τις ενέργειές της, καθώς και των δημόσιων γενικά υπηρεσιών για την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στο πλαίσιο των νόμων.
**3. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες της Oικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, αποστολή της οποίας είναι η διεξαγωγή του κοινωνικού διαλόγου για τη γενική πολιτική της Χώρας και ιδίως για τις κατευθύνσεις της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, καθώς και η διατύπωση γνώμης επί των νομοσχεδίων και προτάσεων νόμων που παραπέμπονται σε αυτήν.
**4. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής με τη συμμετοχή εκπροσώπων των κομμάτων της Βουλής και προσώπων με ειδικές γνώσεις ή εμπειρία.

Η Υγεία, η Ζωή, η Προσωπικότητα και το υποχρεωτικό εμβόλιο

 Το Σύνταγμα μας στο άρθρο 2 (1) προστατεύει  τον άνθρωπο ως αξία. Προστατεύει, δηλαδή, την αυτοδύναμη και αυθύπαρκτη προσωπικότητα του ατόμου. Τον άνθρωπο, ως πρόσωπο. Την αξία του προσώπου όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως κοσμοθεωριών, πεποιθήσεων πολιτικών και θρησκευτικών, φύλου, καταγωγής και οποιουδήποτε άλλου ειδικού γνωρίσματος αυτών.

Το άρθρο αυτό, λόγω της σπουδαιότητάς του, ετέθη, οργανικά, αμέσως μετά το άρθρο 1 (2), που προστατεύει την μορφή του Πολιτεύματος της χώρας μας. Και μάλιστα ετέθη πριν από το κεφάλαιο περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (άρθρα 4 έως 25).

Από το γεγονός αυτό, συνάγεται ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου τίθεται, στο αξιακό μας δικαιϊκό σύστημα, σχεδόν στον ίδιο βαθμό σπουδαιότητας με εκείνη που έχει η Μορφή του Πολιτεύματος, όπως αυτό ορίζεται με τον υπέρτατο νόμο, δηλαδή το Σύνταγμα (στο άρθρο 1). 

[Η Μορφή του Πολιτεύματός μας,  ως γνωστόν, προέκυψε από το δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός αποφάνθηκε ότι στο εξής δεν επιθυμεί να έχει ως ανώτατο άρχοντά του έναν κληρονομικό βασιλιά, άλλα έναν (έστω και έμμεσα) εκλεγόμενο Έλληνα πολίτη]. 

Η κατάταξη της προστασίας της προσωπικότητας, στο άρθρο 2 του Συντάγματος του 1975, που έγινε αμέσως μετά την εξάλειψη της χουντικής διακυβέρνησης, οφείλεται στο γεγονός πως στην νέα πολιτική περίοδο της Χώρας, σύσσωμος ο λαός επιθυμούσε την ολοσχερή αποφυγή παρόμοιων συμπεριφορών και πολιτικών, όπως αυτές που η χουντική διακυβέρνηση της Χώρας, είχε μετέλθει: την καταρράκωση  της προσωπικότητας των πολιτών που αντιδρούσαν στον αυταρχισμό της! Κι είναι γνωστό σε όλους μας, πως, προκειμένου να επιτευχθεί η κάμψη του φρονήματοςτων πολιτών, η στρατιωτική κυβέρνηση  ασκούσε σε βάρος τους,  διωγμούς, εξορίες,  λογοκρισία αλλά και βασανιστήρια. Και κάτι τέτοιο, ο λαός, δια των αντιπροσώπων του, αποφάσισε πως δεν θέλει να το ξανα-υποστεί!

Δηλαδή, συνεπής η ελληνική κοινωνία προς την αντίσταση σε κάθε καταπίεση και εξανδραποδισμό, ανήγαγε την προσωπικότητα του πολίτη σε υπέρτατο έννομο αγαθό, υπεράνω όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την κατέστησε απαραβίαστη και απρόσβλητη από οποιονδήποτε, ακόμη και από την ίδια την Πολιτεία. 

Στο Σύνταγμά μας, για την ισχυρά αυτή προστασία, γίνεται επανειλημμένως επίκληση του όρου "αξιοπρεπής", "αξιοπρέπεια", κλπ.(4), πράγμα που υποδηλώνει την εντονώτατη και ενδιάθετη τάση του Έλληνα πολίτη για ελευθερία και αυτοδιάθεση, αλλά και το πανεθνικό αίτημα συμμετοχής και απόλαυσης αυτής της ελευθερίας, ακόμη και με την πρόνοια της πολιτείας για όσους δεν έχουν όλες τις φυσικές ή πνευματικές δυνάμεις για αυτόνομη συμμετοχή.

Τα προσφάτως κυβερνητικά τεκταινόμενα [με την υποχρεωτική μέχρις εξουδενώσεως επιβολή ενός αναποτελεσματικού εμβολίου] προσβάλλουν, παραβιάζουν και αναιρούν την συνταγματική προστασία της προσωπικότητας, που αφειδώς και απλόχερα χορηγήθηκε σε όλους τους πολίτες  με την περιφανή διακήρυξη αποτινάγματος του ζυγού του ελέγχου και της αυθαιρεσίας, που γίνεται με το άρθρο 2 του Συντάγματος.

Οι σχετικές κυβερνητικές πιέσεις και επιταγές προς τους πολίτες, θίγουν καίρια κάθε πολίτη  που προστατεύεται από τις διατάξεις του άρθρου αυτού (2 του Συντάγματος), δηλαδή την προσωπικότητα καθενός πολίτη χωριστά, και, τελικά, όλων μας. 

Συγκεκριμένα, η ενσκήψασα πανδημία έφερε τα πάνω κάτω στην ζωή μας. Στην πολιτική ζωή, την οικονομική ζωή, την προσωπική ζωή, όλων μας. Και συνολικά της πατρίδας μας, αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας, στάθηκαν έωλες, ως προπετείς, ανεδαφικές, επιπόλαιες, διχαστικές και μεροληπτικές. 

• Προπετείς γιατί εξέφραζαν μια αλαζονική βεβαιότητα αντιμετώπισης  (θα αντιμετωπίσουμε, θα απαλλαγούμε, θα κερδίσουμε την ελευθερία μας, θα εξαλειφθεί κλπ) για κάτι που ήταν άγνωστο, ακόμη και στους ειδικούς της ιατρικής και της φαρμακευτικής. Πέραν, δε τούτου, υποχρέωσαν τον πληθυσμό να υπακούσει άκων-εκών στις αποφάσεις αυτές, ακόμη και αφού διαπίστωναν ότι δεν υφίσταται πρόοδος και απεμπλοκή! Κι εξακολουθούν να πειραματίζονται!  Όχι πλέον με την απεμπλοκή από την ασθένεια, αλλά με την ολοκληρωτική συμμόρφωση και υποταγή όλου του λαού, αυξάνοντας την μία μετά την άλλη τις απαιτούμενες δόσεις του αναποτελεσματικού στην αντιμετώπιση της πανδημίας εμβολιασμού.
  
• Ανεδαφικές γιατί με τους εγκλεισμούς καταργήσαμε την ζωή για... να την διασώσουμε! 
• Επιπόλαιες γιατί ήταν αποφάσεις κατά το δοκούν, που εκδίδονταν μάλλον για να εκφράσουν πυγμή, παρά για να επιφέρουν αποτέλεσμα.  
• Διχαστικές, γιατί χώρισαν τον κόσμο σε τάγματα υποτακτικών και τάγματα ανυπότακτων. Και βάφτισαν τους μεν λογικούς και μορφωμένους, συνεργάσιμους και ώριμους, τους δε μη συμμορφούμενους αναντιρρήτως, τους βάφτισαν ψεκασμένους, ανόητους, αμόρφωτους, φτωχούς, κλπ.σε μια στρατευμένη καμπάνια πολιτείας, τηλεόρασης, δημοσιογραφίσκων από καθέδρας, και λαλίστατων από τηλεοράσεως γιατρών, μαινομένων απάντων και υβριζόντων με μίσος και απέχθεια, και με φανερή την διάθεση  να εξαφανίσουν τα τάγματα των "ανυπότακτων ηλιθίων"!
  
• Μεροληπτικές, επειδή η ίδια η εξουσία, οι άνθρωποι που εξέδιδαν, υπέγραφαν, και έλεγχαν τις διαταγές συμμόρφωσης σε αυτήν την πολιτική, δεν τηρούσαν τους επιβαλλόμενους όρους. Με συνέπεια να μην εμπνέουν, αλλά να αίρουν την όποια εμπιστοσύνη χρειαζόταν να έχει ο κόσμος για να συμμορφωθεί.
  

Οι σχετικές κυβερνητικές γενικές ρυθμίσις πιέσεις και οι επιταγές προς τους πολίτες, θίγουν εξίσου και το άρθρο 20 του Συντάγματος (3), για την δικαστική προστασία των συμφερόντων και των  νομίμων αξιώσεων των πολιτών. Και τούτο συμβαίνει εξαιτίας  της ρύθμισης που καθιέρωσε η Πολιτεία για το αδίωκτο των φαρμακευτικών εταιριών και των ειδικών της Υγείας που παρασκευάζουν και συνιστούν, αντιστοίχως, αδόκιμα, ανεπαρκή και αναποτελεσματικά θεραπευτικά μέσα, ενίοτε δε και επικίνδυνα. Χωρίς να το λέει η κυβέρνηση, κατήργησε στην πράξη και την διάταξη του άρθρου 914 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με την οποία "ο ζημιώσας άλλον παρανόμως και υπαιτίως υποχρεούται σε αποζημίωση".

Η προστασία της ζωής από μια πανδημία, είναι υποχρέωση της πολιτείας, υπό άλλη έποψη, κι όχι υπό αυτήν που προσπαθούν να μας πείσουν. Για την προστασία της ζωής , η πολιτεία, με τον ποινικό της νόμο, στρέφεται προς δίωξη και τιμωρία όσων αφαιρούν την ζωή άλλων, με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε λόγο.

Η προστασία της υγείας είναι κοινωνικό δικαίωμα των πολιτών που προβλέπεται στο κεφάλαιο περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άρθρο 22 του Συντάγματος (5), το οποίο ορίζει τα σχετικά με την εργασία και την κοινωνική ασφάλιση. [Ως γνωστόν, κοινωνικό δικαίωμα είναι η κάθε προσφερομένη στον πολίτη εκπληρωμένη υποχρέωση της Πολιτείας. Και στην περίπτωσή μας, η Πολιτεία δεν έχει αναπτύξει τις κατάλληλες δομές και παροχές υγείας, που να μπορούν να προσφύγουν και να χρησιμοποιήσουν οι πολίτες, όταν έχουν ανάγκη υπηρεσιών υγείας. Δηλαδή, περίθαλψης και αποτροπής ασθενειών].

Σημειωθήτω, ακόμη, ότι, σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ.  5 του Συντάγματος (6), η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να εξασφαλίζει την άσκηση των δικαιωμάτων των πολιτών "εν ελευθερία και δικαιοσύνη".

Ύστερα από όλα αυτά, είναι προφανές, ότι, η άσκηση δικαιωμάτων, και δη των δικαιωμάτων κάθε προσώπου που (μαζί με το Πολίτευμα εντός του οποίου αυτό διαβιοί και πραγματώνει τις ιδέες, τις αξίες και τα ιδανικά του) αποτελεί την υπέρτατη αξία της κοινωνίας μας, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός προσώπου αυτεξούσιου, που γνωρίζει και επιθυμεί να ασκήσει και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Και τέτοιο άτομο δεν είναι ο υποδουλωμένος και υποταγμένος [και ακριβώς γι' αυτό, αισθανόμενος ως αναξιοπρεπής] άνθρωπος, ούτε ο εκβιαζόμενος, υβριζόμενος. γελοιοπούμενος, προπηλακιζόμενος (ηθικά και οικονομικά) και απειλούμενος (στην αξιοπρέπεια και την επιβίωσή του) και μάλιστα από την ίδια την πολιτεία άνθρωπος.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι πως η ίδια η Πολιτεία, καθιστά τον πολίτη αναξιοπρεπή, εκβιάζοντας και απειλώντας τον, αναιρώντας αυθαιρέτως και παρανόμως την εμπιστοσύνη του πολίτη προς την ίδια ως Θεσμό, και αθετώντας θεμελιώδεις και αποκλειστικά δικές της υποχρεώσεις! Με τον τρόπο αυτόν, ασφαλώς,  ωθεί τον πολίτη σε απείθεια, και έλλειψη σεβασμού προς έωλους θεσμούς. 

Περαιτέρω, η συγκεκριμένη αυταρχική επιβολή της κυβερνητικής πολιτικής (όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, και που αποτελεί στην ουσία εισβολή κυβερνητικών επιλογών στην ατομική σφαίρα και την αυτοδιάθεση των πολιτών), έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του προσώπου, και οδηγεί 

• αφ'ενός στην στέρηση της ελευθερίας του πολίτη να εκφράζει τους στοχασμούς και τους προβληματισμούς του, να επιλέγει ελευθέρως και μεριμνών αυτοπροσώπως για την καλύτερη λύση που προσιδιάζει στα προσωπικά του θέματα υγείας και στην προληπτική υγιεινή, [με αυτογνωσία για την ιδιοπροσωπία και την ιδιοσύστασή του, τις ευαισθησίες και τους ενδοιασμούς του] και 
• αφ' ετέρου, στην στέρηση του δικαιώματός του να καταφύγει στην Δικαιοσύνη, αφού δεν επιτρέπεται η αναζήτηση ευθυνών σε περίπτωση βλάβης του  από την πολιτικά συστηνόμενη προληπτική αντιμετώπιση ενδεχόμενου κινδύνου υγείας του από την λήψη ακατάλληλων σκευασμάτων (λόγω του θεσπισθέντος αδιώκτου των εταιριών και των ειδικών της υγείας).
• Με επιστέγασμα να μην εξασφαλίζονται οι όροι της ελευθερίας και της δικαιοσύνης στην άσκηση των δικαιωμάτων του πολίτη.
  

Όλο αυτό οδηγεί, τελικά, στην  κατάρρευση της αρχής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς την Πολιτεία. Και το χειρότερο, δεν είναι που ο πολίτης δεν εμπιστεύεται την ασυνέπεια, είναι που η Πολιτεία μας πιέζει να υπακούμε στην  αυθαιρεσία της, την αντιφατικότητα και την αμετροέπειά της.

Πέραν των ανωτέρω, ας σημειωθεί, ότι, δεν συνιστά αντικείμενο κυβερνητικής πολιτικής, η επιλογή μιας γενικής και καθολικώς ισχύουσας θεραπευτικής μεθόδου και ταυτόσημων για όλους τους πολίτες ιατρικών προληπτικών διαδικασιών, όχι μόνο γιατί δεν προσιδιάζουν τα ίδια πράγματα στην ασθένεια και στην ιδιοσυγκρασία για κάθε πολίτη, αλλά γιατί η κυβέρνηση της χώρας έχει πολιτικής φύσεως αντικείμενο, κι όχι ιατρικής.

Η υγεία, όπως και η καταγιγνωσκομένη ποινή είναι προσωποπαγής, και αμφότερες οι διαδικασίες καθάρσεως υπηρετούνται από αρμόδιους φορείς, με την σύμπραξη και την παρουσία του προσώπου.

Τουναντίον, κυβερνητική πολιτική,  σύμφωνα με το άρθρο 82 του Συντάγματος  (7) συνιστά η ευνομία, η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική ευημερία, κι ανάμεσα σε αυτά είναι η ανάπτυξη δομών υγείας σε όλα τα επίπεδα, παιδείας, ασφάλειας εσωτερικής και εξωτερικής, χρηστή διοίκηση, μετρημένη οικονομική διαχείριση,  μέριμνα για την επιστροφή των κομματικών δανείων (για τα οποία όμως η κυβέρνηση σιωπά χωρίς καμμία ενοχή, προκειμένου να απολησμονηθούν), κλπ. κλπ..

Και οι προβληματισμοί, δεν σταματούν εδώ.....

 ********************************************************************

 Υπόμνημα: To Σύνταγμά μας, στο Πρώτο Μέρος, (Τμήμα Α)  κατοχυρώνει,  με το άρθρο 1, την Μορφή του Πολιτεύματος και  με το άρθρο 2,   την προστασία της αξίας του ανθρώπου. Το Δεύτερο Μέρος (άρθρα 4 έως 25) ασχολείται με την αναγνώριση, τον ορισμό και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ειδικώτερα:

(1) Άρθρο 1 1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

 (2) Άρθρο 2. 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.(...)

(3) Άρθρο 20. 1. Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει. 2. Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.

 (4) Άρθρο 21 1. Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους. Το Κράτος μεριμνά για τη διασφάλιση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης όλων των πολιτών μέσω ενός συστήματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, όπως νόμος ορίζει. 2. (...). 6. Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.

(5). Άρθρο 22. 1. H εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου ....

(6). Άρθρο 25. 1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. 2. H αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη. 3. H καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται. 4. Το Κράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης. 

 (7). Άρθρο 82. 1. Η Κυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει την γενική πολιτική της χώρας, σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και των νόμων. 2. ...

 

Η προστασία της υγείας των ευπαθών ομάδων είναι η μια μόνο όψη του προβλήματος

 

Ο  έλεγχος, δια του εγκλεισμού και της  απομόνωσης, είναι η άλλη.

Η ανθρώπινη ζωή ορίζεται μεν από την Ελληνική έννομη τάξη ως σημαντικό αγαθό, αλλά  προστατεύεται από διατάξεις Ποινικού χαρακτήρα. [Σημάδι πως στις μέρες μας οι Πολιτείες δεν επιτρέπουν την αφαίρεση ζωής].

Στη διάταξη του άρθρου 2.παρ.1 του Συντάγματος, ορίζεται ότι "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας(*) του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας". Κι εννοεί προφανώς, κάθε ανθρώπου. Όχι μόνο του πλουσίου, του ωραίου, του μορφωμένου, του ανωτάτης τάξως, του πολιτικού, κλπ. Αλλά, όλων των πολιτών.

Αυτό σημαίνει ότι ως συνταγματική προτεραιότητα της Ελληνικής Πολιτείας, τάσσεται όχι (μόνο και) ειδικά η ανθρώπινη ζωή, αλλά κυρίως η ανθρώπινη υπόσταση. Είναι γεγονός πως η φυσική μας υπόσταση είναι πεπερασμένη στον χρόνο, και ως τέτοια, αναπότρεπτα, θα επέλθει το τέλος της.

Ως ανθρώπινη υπόσταση, σηματοδοτείται η αξία και η ποιότητα της ζωής του ανθρώπου ως φυσικού και πνευματικού οργανισμού. Κι αυτή είναι απεριόριστη από τον χρόνο. Γι΄αυτό προστατεύουμε (και ποινικά)  ακόμη και την μνήμη τεθνεώτων.

Από την Γραμματική Ερμηνεία της συνταγματικής διάταξης προκύπτει ότι  ως "ανθρώπινη υπόσταση" σημαίνεται κάτι πέραν της "ανθρώπινης ζωής". Ο Καταστατικός Χάρτης ορίζει ως προτεραιότητα της Πολιτείας την προστασία του τρόπου ζωής μας με αξία, προοπτική, ελευθερία, δημιουργικότητα, και υποστήριξή μας όταν συντρέχουν οικονομικά μαζί με προσωπικής κινητικότητας προβλήματα. Δηλαδή, ορίζεται ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να μην μας εγκαταλείπει, να μην μας επιβάλει, ούτε να μας ωθεί  σε συνθήκες εγκαταβιώσεως εν αθλιότητι! Γι' αυτό και ομιλούμε για "προστασία ευπαθών ομάδων", για "βοήθεια των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, στο σπίτι", για οικονομική στήριξη αυτών, κλπ.


Το κακό είναι πως η Πολιτεία μας -στον καιρό του κορονο-ιού-, αντί να φροντίζει (όπως υποχρεούται, κατά τα ανωτέρω) για την πνευματική και ψυχική μας υγεία, επιτρέποντας  ωρισμένες εκδηλώσεις, ακόμη και μετά πλείστης προσοχής, μεριμνά για το αντίθετο!

• Ενημερώνεται  πάραυτα, από "ευγενώς" προσφερόμενες καταδόσεις, 
• και προστρέχει άμεσα για να συλάβει κάθε αποπειρώμενον που αυτενεργεί για νά ΄βρει την ψυχική του υγεία και θεραπεία στις εκκλησιές την Μεγαλο-βδομάδα, 
• χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα ως  φανατικό και αξιοτιμώρητο παραβάτη, 
• ενώ η ίδια φροντίζει μετ' επιτάσεως για την ψυχική υγεία και για τα τσίσα των σκύλων μας!

Αυτήν την μεγάλη ελευθερία,  που παρέχει η κυβέρνηση στο σκυλάκι μας να βγαίνει έξω κάθε που  θέλει πιπί του, είναι ευκαιρία [και για όσους δεν έχουνε σκυλάκι, να βγούν έστω και με δανεικό]  που δεν την χάνουμε με τίποτα!

Κι όσοι από τους άλλους, που δεν έχουμε σκύλο, όταν -ως ευπαθείς- βγαίνουμε για λίγο, υποχρεωτικά, για να μην πεθάνουμε εν ακινησία, έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε την αψευδή πορεία των προπορευθέντων τετραπόδων: Μπροστά στις περισσότερες κλειστές πόρτες και τα (ακόμη και ανοιχτά) παράθυρα επί του πεζοδρομίου,  κάποια τετράποδα, δεσποζόμενα ή αδέσποτα -ποιός ξέρει-  έχουν εκτονώσει εκεί, τις φυσικές τους ανάγκες. Είναι κι αυτό μια ελευθερία! Δεν νομίζετε;

Αλλά, η πολιτεία μας, στις τηλεοπτικές καμπάνιες της για την σημασία της ευγνωμοσύνης μας προς τους εργαζόμενους για την υγεία όλων μας, δεν έχει συμπεριλάβει ανάμεσά τους και τους ατυχείς εργαζόμενους στην καθαριότητα  των πεζοδρομίων μας. Αυτοί,  περισυλλέγουν κάθε φορά και τα περιττώματα των τετραπόδων, τα οποία -τετράποδα- περιφέρουν οι ευαίσθητοι ζωόφιλοι συμπολίτες μας, και συχνά μας λένε ότι τα ζώα τους είναι καθαρώτερα από όσους ενοχλούνται από την ρύπανση (των ζώων) τους.

Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα προσφέρουν, πράγματι, τεράστιας σημασίας έργο στην υγεία όλων μας, και, κακώς, η Πολιτεία, τους αγνοεί ως προς την σημασία του έργου τους.[ Ίσως η εξουσία έχει πολύ υψηλό θρόνο για να μπορεί να βλέπει τί γίνεται στα πόδια της].

Εισηγούμαι, λοιπόν, η Πολιτεία μας, να επισημάνει στις διάφορες καμπάνιες της, σε όλους τους πολίτες που αδιαφορούν για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από την διατήρηση κατοικιδίου, ότι με την αδιαφορία τους στην περισυλλογή των περιττωμάτων του κατοικιδίου τους, προσβάλλουν απροκλήτως,  αναιτίως και ανεπίτρεπτα όσους συνανθρώπους μας κοπιάζουν για την καθαριότητα της πόλης μας.

Και μάλιστα τους προσβάλλουν βαθειά, σε βαθμό που η συμπεριφορά αυτή να συνιστά αστικά και ποινικά κολάσιμη προσβολή και περιφρόνηση της προσωπικότητας των εργαζομένων στην καθαριότητα, εφόσον δεν υπολογίζεται και δεν γίνεται σεβαστή η ανθρώπινη αξία των εργαζομένων αυτών. Και τούτο, γιατι αναμφίβολα συνιστά εκ προθέσεως προσβολή της προσωπικότητας κάποιου, να τον υποχρεώνεις να περιμαζέψει περιττώματα, που οφείλεις να περιμαζέψεις ο ίδιος.


Σημειώσεις:
(*) Όταν μιλάμε για προστασία της ανθρώπινης ζωής, εννοούμε την προστασία αυτής από ενέργειες ή παραλείψεις τρίτων. Π.χ. δεν επιτρέπεται η επιβολή εγκλεισμού, βιαιοτήτων, προσβολή, κακοποίηση, πρόκληση κλπ. ακόμη και από την Πολιτεία, ιδιαίτερα, μάλιστα, σε τούτον τον τόπο, που συστάθηκε ως κράτος με το πρόταγμα "Ελευθερία ή Θάνατος".

Όλα τα μέτρα σε βάρος της ελευθερίας του ανθρώπου, τα οποία επηρεάζουν την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής,  πρέπει να διέπονται από την αρχή της αναλογικότητας, με δεδομένη την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 εδ. γ του Συντάγματος, κατά την οποία: "Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας". Και θαρρώ πως τα μέτρα που έχουν ληφθεί, είναι αναντίστοιχα προς την παρεχόμενη προστασία ή τον ενδεχόμενο εκ της επιδημίας κίνδυνο!

Νομιμότητα είναι το κάτω όριο της αποδεκτής ανηθικότητας.

 

Διαβάζω για Το νόμιμο και το ηθικό μιας αφίσας, που πρόσφατα κατέβηκε από τους χώρους του μετρό, λόγω του σάλου που προκλήθηκε από την αντίδραση πολιτών και φορέων που είναι πολύ ευαίσθητοι με τις "κατακτήσεις" δικαιωμάτων που θεσπίστηκαν με νόμο.

Της αφίσας που καλούσε σε ενημέρωση και εγρήγορση, αλλά κατέβηκε, γρήγορα-γρήγορα, με πολιτική απόφαση. Της αφίσας, που απλώς, πληροφορεί για τα στάδια ανάπτυξης του εμβρύου, και προσφέρει τούτη την πληροφορία χύμα και  κατακλυσμιαία, στον καθένα, όπως ακριβώς και κάθε πακέτο των τσιγάρων που εικονίζει την κατάντια στην οποία μπορεί να φτάσει κάθε καπνιστής!

Και τί δεν ειπώθηκε! Πως προσβάλλονται στην ηθική τους οι άνθρωποι, πως πολεμείται ο νόμος που εξασφάλισε αυτοδιάθεση στο σώμα της γυναίκας, πως γυρίζουμε πίσω σε αιώνες σκότους.

Και μ' ετούτο τον πολεμικό σάλο, παρά τις ταπεινές αντιδράσεις που ακούστηκαν [ακόμη και για την λογοκριτική αντίδραση των εναντιουμένων στην αφίσα], τελικά, οι δυνάμεις του λογοκριτικού φωτός, αποφασίσανε 

• πως πρέπει να φιμωθούνε όσοι πιστεύουν πως η άμβλωση είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να την θεωρούμε απλώς ένα αδιακρίτως εξασφαλισμένο δικαίωμα, 
• και πως δεν θα πρέπει να το διπλοσκεφτόμαστε όταν τείνουμε να πάρουμε αυτήν την απόφαση, γιατί ...είμαστε σύγχρονοι άνθρωποι,
• κι επί πλέον, είμαστε και νομοθετικά εξασφαλισμένοι!

 Σε κάθε διαφήμιση, αφίσα ή αναγγελία υπάρχει ένα μήνυμα που απευθύνεται στον κόσμο για να το ακολουθήσει. Να το υιοθετήσει και να συμπράξει. Τις περισσότερες φορές είναι εμπορικό, άλλες ιατρικό, άλλες ενημερωτικό για καλλιτεχνικά, εκπαιδευτικά, επαγγελματικά, κλπ θέματα. Άλλοτε είναι επαναστατικό και ρηξικέλευθο, και μας καλεί να κάψουμε μια συνοικία για να διατηρήσουμε τις καταλήψεις μας σ' αυτήν, να παρελάσουμε ως γκει για να δείξουμε την σεξουαλική μας απελευθέρωση, ή να μπούμε με το έτσι θέλω σε μια πρεσβεία/σε μια τράπεζα/σε μια εφημερίδα κλπ και να τα κάνουμε γυαλιά καρφιά. Θαρρώ πως η κοινωνία μας όλα τούτα τα στηρίζει και τα δέχεται. Το μόνο που θορυβεί την κοινωνία μας είναι αν γνωρίζει, ή αν τυχόν μπορεί εύκολα να πληροφορηθεί, επακριβώς, τα στάδια της ανάπτυξης ενός εμβρύου στην κοιλιά της μάνας του. Δεν θέλει να γνωρίζει. Την ενοχλεί να γνωρίζει. Γι' αυτό, πολύ άκομψα, είπε: Σκάστε λοιπόν, εσείς που μιλάτε μέσα από την αφίσα! Δεν θέλω να γνωρίζω, κι είναι δικαίωμά μου!

Η πνευματική ωριμότητα επιβάλλει να ερχόμαστε τουλάχιστον στην θέση του αποδέκτη των απόψεών μας:

• Για να δούμε πόσο εύκολο είναι να πειστεί κάποιος που έχει ισχυρή άποψη για ένα θέμα. 
• Για να δούμε πώς εκλαμβάνεται η τραχεία αποστροφή, απόρριψη και προσβολή του συνομιλητή μας
• η χωρίς επιχειρήματα εμμονή στις ίδιες θέσεις
• η άρνηση των γεγονότων
• η ανταπόδοση των ίσων 
• κλπ

Είναι προφανές πως στην παρούσα συγκυρία, έχουμε έλλειμμα πνευματικής ωριμότητας. Οι καταγγελτικοί και προσχηματικοί ισχυρισμοί είναι έωλοι, τυχαίοι, χωρίς συνοχή, αντιφατικοί, ψευδείς, και αναπόδεικτοι. Το κατέβασμα της αφίσας προηγήθηκε από την κριτική εξέταση των ενστάσεων.

Για το νόμιμο και το ηθικό τα έχει έχει αναλύσει όλα, παλαιός πολιτικός που αποσύρθηκε από την πολιτική. Δεν υφίσταται θέμα. Νομιμότητα είναι το κάτω όριο της αποδεκτής ανηθικότητας.

Κι όταν ο νόμος ορίζει και επιβάλλει την προστασία ενός αγαθού, εννοεί ότι η προστασία είναι το διαρκές ζητούμενο, κι όχι πως είναι το ήδη επιτευχθέν αποτέλεσμα

Οι αλλαγές των νόμων και των προταγμάτων,  που παρατηρούνται μετά την επίτευξη διαφορετικών πολιτικών συσχετισμών (επικρατούν άλλα κόμματα, με άλλα προγράμματα) σηματοδοτούν τις κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες και την αντίστοιχη κινητικότητα. Οι νόμοι δεν λύνουν πάντα όλα τα προβλήματα, δηλαδή δεν είναι πάντα οι απόλυτοι και τέλειοι ρυθμιστές. Δίνουν μια κατεύθυνση, αλλά αν αυτή θα τηρηθεί, αυτό θα προκύψει από εξωνομικούς παράγοντες. Η ζωή υπερβαίνει κάθε νόμον. Γι' αυτό και αλλάζουν τους νόμους οι ίδιοι ή οι επόμενοι νομοθέτες.  Συνεπώς, αν ένας νόμος αλλάξει, αυτό έχει προκύψει από τις κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες και την αντίστοιχη κινητικότητα. Κάποτε, ελπίζουμε, πως θα ρυθμιστούν ορθολογικά και περιπτώσεις όπως του πανεπιστημιακού ασύλου, της ευθύνης των υπουργών, ο πραγματικός βαθμός της εγκληματικής πράξης (πλημμέλημα, κακούργημα)  για κατοχή και χρήση μολότωφ κλπ).

Η επίμαχη αφίσα πάντως δεν καταγγέλλει ανηθικότητα. Εκθέτει ιατρικά δεδομένα. Το "αφήστε με να ζήσω", είναι αντίστοιχο με μια κλήση αιμοδοσίας, ή δωρεάς οργάνων.

Με την αφίσα αυτή, δεν υφίσταται παραίνεση προς ελεύθερους ανθρώπους.  Παραίνεση προς βιαστικούς, πανικόβλητους, έκπληκτους, ή αποφασισμένους αρνητικά ανθρώπους ναί.

Παραίνεση να συγκρατηθούν, να επανεξετάσουν, να σταθμίσουν. Είναι βέβαια στην μόδα να μην λέμε όχι. Αλλά ενεργούμε αντιφατικά! π.χ.,  ενώ είμαστε εναντίον του καπνίσματος, [που το απαγορεύουμε επειδή μας  ενοχλεί ως τρίτους], μαχόμεθα υπέρ της διακοπής της εγκυμοσύνης ως δικαίωμα αυτοδιαχείρισης του γυναικείου σώματος, ίσως, επειδή ο ... καταστελλόμενος δεν μιλάει ακόμη -για να διαμαρτυρηθεί προσωπικά-, και δεν ψηφίζει.

Ποιός μπορεί να θίγεται από την αφίσα αυτή;

• Εκείνος που δεν θέλει να ακούει "όχι".
• Εκείνος που δεν θέλει να μαθαίνει.
• Εκείνος που δεν θέλει να ελέγχεται από κανέναν, ούτε από τον εαυτό του.
• Εκείνος που δεν θέλει την οικογένεια
• Εκείνος που θέλει να νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο για  όλα όσα τον αφορούν
• Εκείνοι που ισχυρίζονται πως η άμβλωση είναι δικαίωμα διαχείρισης του σώματος
• Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι δεν υφίσταται άνθρωπος κατά την κύηση
• Εκείνοι που αποφασίζουν την διακοπή της κύησης κι αισθάνονται πως χαρακτηρίζονται από τους άλλους ως δολοφόνοι, ενώ κατά την γνώμη τους δεν είναι!

Σε μια επί μέρους εξέταση των παραπάνω ζητημάτων  θα λέγαμε, εν τάχει, πως αδιάφορα θα σταθεί κάτω από την αφίσα και δεν θα ακούσει τίποτε:

• αυτός που δεν ακούει όχι στις επιθυμίες του,
• όπως κι αυτός που δεν θέλει να μαθαίνει
• κι εκείνος που είναι ανυπόταχτος στην εξουσία των υποχρεώσεων
• Το ίδιο κι εκείνος που δεν θέλει την οικογένεια και τις σκοτούρες της
• καθώς κι εκείνος που θεωρεί πως είναι παντοκράτορας, και  δεν ιδρώνει το αυτί του
• Εκείνοι που μπερδεύουν την ανάγκη και  τον κίνδυνο με την ευχέρεια και την άνεση
• εκείνοι που εθελοτυφλούν για να είναι άνετοι με τα μέσα τους

Το πρόβλημα, λοιπόν, υπάρχει με όσους δεν θέλουν να έχουν οι άλλοι κακή γνώμη γι' αυτούς! Μα αυτό εξαρταται μόνο από αυτούς τους ίδιους και από τα έργα τους! Κι επειδή τα έργα τους θα είναι αυτά ακριβώς που οι ίδιοι θέλουν, εκείνο που -κατά την άποψή τους- πρέπει να αλλάξει είναι η άποψη των τρίτων! Κι αφού οι τρίτοι δεν αλλάζουν άποψη, τότε, ας σιωπήσουν!

Ας μη γελιόμαστε, η αφίσα δεν ενοχλεί την αυτοδιαχείριση, που είναι απολύτως δεδομένη και ακώλυτη. Άλλο πράγμα που η συζήτηση για τα όρια[ που έχει το "μου αξίζει", το "έτσι μας αρέσει" κλπ ] περνιέται τάχα για αμφισβήτηση στο δικαίωμα,

Ας σημειωθεί, πως αυτοί που αρνούνται την συζήτηση -κάθε συζήτηση-είναι οι φασίστες, οι ολοκληρωτικοί κλπ. Όλοι οι άλλοι μιλάμε για όλα, κι εκατό φορές ακόμη για τα ίδια, και για τα δεδομένα και για τα απαγορευτικά, αλλά δεν θεωρούμε τα ανήθικα ηθικά, ούτε τα ανιστόρητα  ιστορία, ούτε την συκοφαντία φιλοφρόνηση, ούτε την άρνηση της αλήθειας και των γεγονότων ως απλή αθώα αντίθετη άποψη.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, είναι η τήρηση της πολιτικής ορθότητας! 'Οταν αυτή δεν είναι εκατέρωθεν αμοιβαία, τότε αποτελεί απλώς όχημα απαγόρευσης των αντιθέσεων και των αντιρρήσεων προς τα βολικά θέσφατα που επινοούμε ή μεθοδεύουμε! Γιατί συμβαίνει συχνά, κάτω από την απαίτηση για προστασία των προβαλλόμενων δικαιωμάτων, να επιζητείται η κατάργηση δικαιωμάτων των άλλων [όπως εδώ με την αφίσα όπου εκφράστηκε η  απαίτηση για κατάργηση του δικαιώματος του άλλου να εκφράζεται, επειδή μου "κακοφαίνεται" -ή θαρρώ πως δεν με κολακεύει - η άποψή του!]

Καλά τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, αλλά προέχει η "κατά κεφαλήν πνευματική καλλιέργεια" και η εν επιγνώσει επίκληση των ατομικών δικαιωμάτων. Γιατί ο εν κοινωνία άνθρωπος, δεν είναι άτομο. Είναι δυνάμει πρόσωπο.

Σκύλοι και γάτες υπάρχουν παντού!

Εκλογές: Μια προσπάθεια για να ξέρουμε τί λέμε, με τα παιδιά των 17 ετών

 

Φτάσανε πια οι πολυπόθητες εκλογές και όλοι οι πολίτες θα τρέξουμε να ψηφίσουμε τους αντιπροσώπους μας. Θα τρέξουμε, όμως; ή θα αδρανήσουμε και πάλι, παραβιάζοντας έτσι μια καθολική υποχρέωση, που είναι ταυτόχρονα και ευθύνη μας;

Ως πολίτες, θα πρέπει να γνωρίζουμε ή να μπορούμε να απαντήσουμε σε μερικά πολύ απλά ερωτήματα, που προϋποθέτουν την γνώση της σχετικής ορολογίας και πως αντιλαμβανόμαστε το περιεχόμενό της:

• Ποιός ψηφίζει, ποιός είναι ο φορέας του δικαιώματος του εκλέγειν;   Ψηφίζει το Εκλογικό Σώμα.  Δηλαδή οι πολίτες, το σύνολο των ενεργών πολιτών.
•  Η φράση "Εκλογικό Σώμα" αποτελεί σχήμα λόγου (κατά το νοούμενον). Και σημαίνει, οι πολίτες (όπως λέμε "ο κόσμος", κι εννοούμε όλοι οι άνθρωποι, ή όπως λέμε "ο άνθρωπος", κι εννοούμε και τους άνδρες και τις γυναίκες).
•  Ενεργοί πολίτες είναι όσοι έχουν συμπληρώσει ορισμένη ηλικία, ώστε οι πράξεις τους να παράγουν έννομες συνέπειες. (Σήμερα ως ηλικία για την άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν, έχει θεσπιστεί με νόμο το 17ο έτος της ηλικίας*).
• Τί συνιστά η παροχή ψήφου: Η παροχή της ψήφου των ενεργών πολιτών, συνιστά άσκηση του πολιτικού τους δικαιώματος "του εκλέγειν". Εκφράζει δηλαδή την πρόθεση του πολίτη να συμμετέχει στα κοινά και να συναποφασίζει για τον τρόπο της διακυβέρνησης της χώρας.
•  Έννομες συνέπειες, είναι τα αποτελέσματα που περιγράφονται από τον νόμο, ως  απόρροια ενεργειών που προηγήθηκαν. Θετικές και αρνητικές. Και μάλιστα ενεργειών που προβλέπονται από τον νόμο, ως επιτρεπτές (όπως η συμμετοχή στην ψηφοφορία) ή ως απαγορευμένες (όπως η παράβαση του ερυθρού σηματοδότη, η κλοπή, η ανθρωποκτονία, κλπ).
•  Κάποιοι πολίτες κωλύονται να ασκήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα, επειδή τα έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση, [με την οποία καταδικάστηκαν για ποινικό αδίκημα που έχουν διαπράξει, και για το οποίο η προβλεπόμενη και επιβληθείσα ποινή προβλέπει την στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων, για ορισμένο χρονκό διάστημα. Αν στο διάστημα αυτό πρόκειται να διεξαχθούν εκλογές, αυτοί δεν θα ασκήσουν το δικαίωμά τους αυτό. Στην πράξη, το δικαίωμά τους τελεί σε αναστολή].
•  Οι πολίτες που ζούν στο εξωτερικό, είναι ενεργοί πολίτες, αλλά, στην πράξη, στην χώρα μας, δεν ασκούν το δικαίωμά τους, λόγω αποστάσεως  αφ' ενός, και, αφ' ετέρου, λόγω της παραλείψεως της Πολιτείας να θεσπίσει την σχετική διαδικασία (δηλ. να εκδώσει τον σχετικό νόμο) για την άσκηση του δικαιώματος αυτού του τμήματος του Λαού. Οι λόγοι είναι πολιτικοί και η ανάλυσή τους, εκφεύγει του παρόντος σημειώματος.
• Οι πολίτες με προβλήματα πνευματικής και σωματικής υγείας είναι ενεργοί πολίτες, με πολιτικά δικαιώματα, παρ' όλο που εγείρονται ενστάσεις για την πολιτική κρίση των πνευματικώς υστερούντων.
•  Η ψήφος μας είναι προσωπική, και πρέπει να είναι ελεύθερη και ανόθευτη ως εκδήλωση και έκφραση της θέλησης για λαϊκή κυριαρχία, και τελεί υπό την εγγύηση και την προστασία όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να την διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. 
• Η άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν είναι καθολική και αφορά όλους τους ενεργούς πολίτες, αδιακρίτως, υπό τους όρους του νόμου (ηλικία, μη καταδίκη κλπ). 
•  Η ψήφος μας είναι μυστική και πρέπει να είναι ανεπηρέαστη, από τρίτους, που ενδεχομένως θα θελήσουν να μας υπαγορεύσουν ή να μας πιέσουν για να τοποθετηθούμε σε συγκεκριμένη επιλογή. [Αυτό σημαίνει και το παραβάν, μέσα στο οποίο αποσυρόμαστε για να επιλέξουμε και η -εν συνεχεία- σφράγιση του φακέλου, μέσα στον οποίο τοποθετούμε το ψηφοδέλτιο με την σημείωση της επιλογής μας.]
•  Η ψήφος των πολιτών διέπεται από την αρχή της ισότητας και δεν είναι σπουδαιότερη η ψήφος κάποιας κατηγορίας πολιτών έναντι της ψήφου οιασδήποτε άλλης κατηγορίας.
•  Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, δεν είναι ατομικό δικαίωμα, αλλά υποχρέωση του πολίτη, γι' αυτό ο Καταστατικός Χάρτης της Χώρας (το Σύνταγμα)  ορίζει (στο άρθρο 51 παρ. 5) πως είναι υποχρεωτική. Είναι δηλαδή κοινωνικό λειτούργημα, γιατί η δημοκρατικότητα της κοινωνίας στηρίζεται στην συμμετοχή όλων. 
•   Όμως, η υποχρεωτικότητα της άσκησης του εκλογικού μας δικαιώματος, δεν εξικνείται μέχρι του σημείου να δώσουμε συγκεκριμένο περιεχόμενο στην επιλογή δια της ψήφου μας. Αρκεί η έκφραση της πολιτικής μας θελήσεως. 
• Σήμερα, που είναι ο καιρός της (κακώς εννοουμένης) απόλυτης ελευθερίας στην έκφραση, είναι ανάγκη να τεθεί το ερώτημα: Συνιστά πραγματικά, άσκηση του εκλογικού μας δικαιώματος η -εν γνώσει μας- παροχή άκυρης ψήφου, ή η αποχή από την άσκηση του εκλογικού μας δικαιώματος; Μια αναιτιολόγητη απάντηση -θετική ή αρνητική- ενέχει τον κίνδυνο της παραπλάνησης. 
• Εξηγούμαι: α) Κατ' αρχήν, η εκδοχή ότι  η άκυρη ψήφος και η αποχή αποτελούν γνήσια έκφραση της πολιτικής βουλήσεως (του κόσμου που είναι αηδιασμένος από την πολιτική), στηρίζεται, μάλλον, στην μοιρολατρική (ή την ιδιοτελή) άποψη πως ο κάθε πολίτης δεν έχει την δύναμη να προσφέρει στην Δημοκρατία της κοινωνίας και της πολιτείας μας, ή πως, ενδεχομένως, αρκεί για την Δημοκρατία η πολιτική βούληση ορισμένων που έχουν την δύναμη ή την φιλοδοξία. Ο υποστηρικτής της άποψης αυτής, θα μπορούσε, είτε να εποφθαλμιά την άνοδο του πολιτικού του αντιπάλου στην εκτίμηση των πολιτών, και να επιθυμεί την πολιτική του βλάβη, είτε να είναι απελπισμένος για την δική του πολιτική τύχη, και να αδιαφορεί για όλα τα υπόλοιπα. β) Η εκδοχή ότι η άκυρη ψήφος και η αποχή δεν αποτελούν γνήσια έκφραση της εκλογικού δικαιώματος, φαίνεται να υπερτερεί, κατά το ότι σε καμμία άλλη στιγμή της ζωής μας (ασθένεια, κίνδυνος, αποτυχία, απώλεια, φωτιά, πνιγμός) δεν θα επιλέγαμε την αδιαφορία ή την αποχή, ούτε θα επιλέγαμε  να προσπαθήσουμε χλιαρά, δηλ. χωρίς πίστη για την επίτευξη ενός θετικού αποτελέσματος. Ο υποστηρικτής της άποψης αυτής, έχει υπέρ αυτού το επιχείρημα της δράσης και της συμμετοχής του κοινωνικού συνόλου σε μια υπόθεση που αφορά όλη την κοινωνία και την δημοκρατικότητα της Πολιτείας μας.
•  Τίθεται θέμα αν το λευκό ψηφοδέλτιο αποτελεί πράξη πολιτικής επιλογής και παροχής ψήφου. Η εκδοχή του λευκού ψηφοδελτίου,  στηρίζεται στην άποψη ότι η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία και η παροχή ψήφου είναι ένα ατομικό δικαίωμα και όχι λειτούργημα του πολίτη (σύμφωνα με την διάταξη 51 παρ. 5 του Συντάγματος). Η άποψη αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση προς την ρητή διάταξη του Καταστατικού Χάρτη της Χώρας. Συνεπώς, δεν αποτελεί παροχή ψήφου. 
•  Η επιλογή της μη επιλογής,  είναι μια ψευδεπίγραφη ελευθερία, αφού (η μη επιλογή μας) δεν θα μας απαλλάξει από κάποιους, αλλά θα μας υποχρεώσει να δεχθούμε την επιλογή των άλλων! Εξάλλου, δεν εκλέγονται ως αντιπρόσωποί μας οι ανύπαρκτοι, αλλά οι συγκεκριμένοι, που επελέγησαν. Και σε τούτο, δεν έχουν καμμιά συμβολή όσοι δηλώνουν πως δεν θέλουν κανέναν. Όσο κι εκείνοι που δηλώνουν πως τα θέλουν όλα, ή πως θέλουν σήμερα αυτό, κι αύριο εκείνο.
•  Το λευκό ψηφοδέλτιο, είναι μια λευκή επιταγή, χωρίς εκδότη και χωρίς αποδέκτη. Δεν είναι καν έγγραφο(*). Για "αξιόγραφο", ούτε λόγος!  Είναι απλώς, το "αναξιόγραφο της ελευθερίας μας" να αδιαφορούμε!.

Εδώ παρατίθενται οι οικείες διατάξεις του Συντάγματός μας:

TMHMA Γ΄

Βουλή

ΚΕΦΑΛAIO ΠΡΩTO

Ανάδειξη και συγκρότηση της Βουλής

Άρθρο 51

1. Ο αριθμός των βουλευτών ορίζεται με νόμο, δεν μπορεί όμως να είναι μικρότερος από διακόσιους ούτε μεγαλύτερος από τριακόσιους.
2. Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος.
3. Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες που έχουν εκλογικό δικαίωμα, όπως νόμος ορίζει. Ο νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα παρά μόνο αν δεν έχει συμπληρωθεί κατώτατο όριο ηλικίας ή για ανικανότητα δικαιοπραξίας ή ως συνέπεια αμετάκλητης ποινικής καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα.
**4. Οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται ταυτόχρονα σε ολόκληρη την Επικράτεια. Νόμος που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια. Ως προς τους εκλογείς αυτούς η αρχή της ταυτόχρονης διενέργειας των εκλογών δεν κωλύει την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος με επιστολική ψήφο ή άλλο πρόσφορο μέσο, εφόσον η καταμέτρηση και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων διενεργείται όποτε αυτό γίνεται και σε ολόκληρη την Επικράτεια.
**5. Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική.

Άρθρο 52

H ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Νόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής.

Άρθρο 53

1. Οι βουλευτές εκλέγονται για τέσσερα συνεχή έτη που αρχίζουν από την ημέρα των γενικών εκλογών. Μόλις λήξει η βουλευτική περίοδος, με προεδρικό διάταγμα, που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, διατάσσεται η διενέργεια γενικών βουλευτικών εκλογών μέσα σε τριάντα ημέρες και η σύγκληση της νέας Βουλής σε τακτική σύνοδο μέσα σε άλλες τριάντα ημέρες από αυτές.
2. Βουλευτική έδρα που κενώθηκε μέσα στο τελευταίο έτος της περιόδου δεν συμπληρώνεται με αναπληρωματική εκλογή, όταν απαιτείται κατά το νόμο, εφόσον οι κενές έδρες δεν είναι περισσότερες από το ένα πέμπτο του όλου αριθμού των βουλευτών.
3. Σε περίπτωση πολέμου η βουλευτική περίοδος παρατείνεται σε όλη τη διάρκειά του. Αν η Βουλή έχει διαλυθεί, η διενέργεια των εκλογών αναστέλλεται εωσότου τελειώσει ο πόλεμος, ανακαλείται δε αυτοδικαίως η Βουλή που έχει διαλυθεί έως το τέλος του.

Άρθρο 54

**1. Το εκλογικό σύστημα και οι εκλογικές περιφέρειες ορίζονται με νόμο που ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός και αν προβλέπεται η ισχύς του άμεσα από τις επόμενες εκλογές με ρητή διάταξη που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
**2. Ο αριθμός των βουλευτών κάθε εκλογικής περιφέρειας ορίζεται με προεδρικό διάταγμα, με βάση το νόμιμο πληθυσμό της περιφέρειας που προκύπτει, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, από τους εγγεγραμμένους στα οικεία δημοτολόγια, όπως νόμος ορίζει. Τα αποτελέσματα της απογραφής θεωρείται ότι έχουν δημοσιευθεί με βάση τα στοιχεία της αρμόδιας υπηρεσίας μετά την πάροδο ενός έτους από την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
3. Μέρος της Βουλής, όχι μεγαλύτερο από το ένα εικοστό του όλου αριθμού των βουλευτών, μπορεί να εκλέγεται ενιαίως σε ολόκληρη την Επικράτεια, σε συνάρτηση με τη συνολική εκλογική δύναμη του κάθε κόμματος στην Επικράτεια, όπως νόμος ορίζει.
(....)

[ * Με έναν αστερίσκο δηλώνονται τα σημεία της Αναθεώρησης που αναγράφονται στο Α΄ Ψήφισμα της 6ης Μαρτίου 1986 της ΣΤ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων.
** Με δύο αστερίσκους δηλώνονται τα σημεία της Αναθεώρησης που αναγράφονται στο Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων.] [πηγή για το κείμενο του Συντάγματος και την σημείωση για τους αστερίσκους]


(*): Το έγγραφο δεν είναι ένα λευκό χαρτί. Το έγγραφο φέρει ορισμένα στοιχεία: ημερο/χρονολογία, θέμα, υπογραφή του εκδότη του κλπ.. Το προσωπικό σημείωμα δεν είναι έγγραφο, είναι "γραπτό". Το αξιόγραφο (επιταγή, συναλλαγματική, γραμμάτιο, μετοχή, χρηματόγραφο=χαρτονόμισμα) είναι ένα έγγραφο που ενσωματώνει μια κατονομαζόμενη οικονομική αξία.