Οι παρούσες και οι απούσες από την "γιορτή του έρωτα της ισότητας, της αγάπης και της ελευθερίας"..

 

Και τί δεν είδαμε σε τούτη την γιορτή.
Κυβερνητικοί την ονομάσανε  "γιορτή που καταφάσκει την ισότητα την ελευθερία, 
την αγάπη, τον έρωτα".

Κοιτάζοντας τα "πρόσωπα", των προσελθόντων (ανθρώπων, εννοώ, και δεν εννοώ ανδρών), διαπιστώνω ότι παρούσα ήταν η έλλειψη θηλυκότητας, η υπερθηλυκότητα, η ξετσίπωτη θηλυκότητα, η χυδαία θηλυκότητα, η επιθετική θηλυκότητα, η απεχθής θηλυκότητα, η αρενικοθήλυκη θηλυκότητα, η ψηφοθηρική (καιροσκοπική) θηλυκότητα, η ατυχής μίμηση της θηλυκότητας, και η θηλυκή σηματοδότηση της ασέβειας  και της αγένειας, η απωθητική δηλαδή θηλυκότητα.

Καμμιά εικόνα, από όσες είδα, δεν με έκανε να χαρώ ένα τουλάχιστον πρόσωπο. Να θαυμάσω ομορφιά, και χάρη, ή ο,τιδήποτε άλλο που θα σε καλούσε να ερωτευτείς.


Απούσα από αυτήν την "γιορτή" ήταν η χάρη, το κάλλος, η αρμονία, η προοπτική, η οικουμενικότητα της πρότασης, του τρόπου, καθώς και ο αλληλοσεβασμός και η έξαψη που θα σε καλούσε να ερωτευτείς.

Το παρόν έδιναν η πρόσκληση σε αποδοχή,  παραδοχή και αποδοχή της λαγνείας, η ερωτομανία, ίσως και η σεξομανία, η κακογουστιά, η αναίδεια, η περιφρόνηση και η προσβολή του άλλου, η επιθετικότητα, αλλά και ο χλευασμός των εκτός γιορτής. Καταφανέστατη και κρατούσα η νοοτροπία όχλου, καθώς το άτομο ισχυροποιείται και ηρωοποιείται μέσα στην προστασία του -περιβάλλοντος αυτό- πλήθους των προσώπων. Και έλειπε, απουσίαζε, δεν διαφαινόταν πουθενά η συμφωνία, η συναίνεση και η σύμπνευση σε κάτι που να υπερβαίνει το ιδιοτελές και αυτολατρευτικό ατομικό "θέλω".

Δεν ξέρω γιατί το είπανε όλο αυτό γιορτή.
Δεν ξέρω τί ακριβώς γιορτάστηκε εκεί.

Είναι φυσικό ένας άνθρωπος να θέλει να βρεί το ταίρι του, σε όλα όσα θέλει να κάνει στη ζωή του. Να μοιραστεί την χαρά, τα όνειρα, τον έρωτα, τους φόβους και τις φοβίες του, τις απόπειρες για κάτι το διαφορετικό, την πνευματική και ψυχική του ανάπτυξη κι ανάταση. Είναι φυσικό να θέλει να δημιουργήσει την εστία του, και να θέλει μέσα σε αυτήν, να είναι "ο βασιλιάς", και να ορίζει την ζωή του, όπως ακριβώς την θέλει.

Αλλά δεν μπορεί, κανείς δεν μπορεί, να υποχρεώσει τους άλλους να κάνουν το ίδιο μ' αυτόν. Η στάση και η κρίση του καθενός μας είναι προσωπικές και αν δεν στηρίζονται -τουλάχιστον- σε αρχές και αξίες, θα πρέπει να στηρίζονται σε ένα σύστημα λογικής και μέτρου. Γιατί, αυτό που ενδιαφέρει, είναι ο ενήλικος άνθρωπος. Που δημιουργεί προσδιορίζει και βρίσκει την ερωτική του ζωή και τοποθετείται μ' αυτήν μπροστά σε όλον τον κόσμο. 

Δεν ενδιαφέρει ο εκ πεποιθήσεως ασύδοτος ή ο εξ ιδεολογίας ανήθικος άνθρωπος. Η ερωτική ζωή του ανθρώπου, δεν είναι κατακριτέα. Ασφαλώς, όμως,  είναι υπό κρίσιν, παρά του εκάστοτε αρμοδίου (κατ' αρχήν του ιδίου του προσώπου, του ιατρού του, του ερωτικού του συντρόφου κλπ). Είναι αυτονόητο, πως δεν  μπορεί να γίνει αποδεκτή η επιβολή συγκεκριμένης άποψης στην κοινωνία περί της ερωτικής ζωής γενικά, και με συγκεκριμένο προσανατολισμό, και μάλιστα κόντρα στη φύση.

Η πρόσφατη επινόηση της δημιουργίας νομικής ταυτότητας του φύλου του προσώπου, άσχετης ή σε αντίθεση με την φυσική ταυτότητα του φύλου του προσώπου, είναι μάλλον θέμα ψυχολογίας και ψυχιατρικής.  Μόδας ή  οικονομικών, πολιτικών ή ιατρικών και φαρμακευτικών συμφερόντων. Δολίως αποκρυπτομένων.

Φαίνεται, πως στην εποχή μας οι άνθρωποι εθίζονται να διαδίδουν και να πιστεύουν πως δεν θέλουν απλώς να βρούνε το ετερόφυλο ταίρι τους για νa χαίρονται την δημιουργία και την ζωή. Οι άνθρωποι σήμερα θέλουν απλώς να χαίρονται. Να απολαμβάνουν. Και μάλιστα, θέλουν να απολαμβάνουν  αγαθά, στην δημιουργία των οποίων δεν θέλουν να συμβάλουν. 

Σήμερα, είναι του συρμού, να θέλουμε να βρούμε κάποιον που να ικανοποιεί τις επιθυμίες μας, τα γούστα, τις μικρότητες ή να κολακεύει τα συμπλέγματά μας. 

Η εποχή της αφθονίας και της διαθεσιμότητας όλων των αγαθών, μας φέρνει από την μια σχέση στην άλλη, αν δεν μας προσφερθεί αυτό που θέλουμε. Είναι όμως αυτό που θέλουμε κάτι που παρέχεται; Αυτό, θαρρώ, πως λίγοι το εξετάζουν. Λίγοι παλεύουν για μια σχέση, για την "κοινωνία" μέσα στη σχέση. Όλοι θέλουμε την σχέση "καφενείο", όπου τα πάντα σερβίρονται. Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Κι αυτό συμβαίνει, γιατί οι σχέσεις είναι από την φύση τους δύσκολες. 

Όταν δεν έχουμε εκπαιδευθεί να δουλεύουμε για τις σχέσεις μας, την κοινωνία και την επικοινωνία μας εντός αυτών, τότε είναι που αρχίζουμε να φεύγουμε από τις σχέσεις , και νομίζουμε πως φταίνε οι άλλοι για τις δυσαρμονίες, τις διασπάσεις, την μοναξιά μας και την ερημία μας. Τότε είναι που αντί να μοιραζόμαστε τα ερωτήματα και τα όνειρά μας, μοιραζόμαστε μόνο τα πάθη μας και τις επιθυμίες μας.

Αλλά, αν ο διάλογος με τα πάθη μας δεν γίνει ποτέ, θα μας γίνει συνήθεια ο μονόλογος του κατηγορητηρίου εναντίον των άλλων, και της αθωώσεως του εαυτού μας. Διότι ο εμπαθής άνθρωπος, σπανίως κατηγορεί τον εαυτό του για τα ολισθήματα, τα παθήματα και τα λάθη του. Πάντα υπάρχει γι' αυτόν, κάποιος άλλος που είναι ο υπεύθυνος. Κι αυτόν κατηγορεί και μέμφεται.

Κι αυτό γίνεται, μέχρι που να βρούμε κάποιον, που γνωρίζει τί πρέπει να δίνει για να είναι αρεστός. 

Κάποιον που δεν έχει τίποτε, γιατί τα έχει χάσει όλα, ή γιατί φοβήθηκε να αγωνιστεί για τα σπουδαία και υψηλά. Για την ελευθερία ως δημιουργική του έκφραση. Κάποιος που δεν έλαβε την σημασία και την αξία που θα έπρεπε να έχει για τους παιδαγωγούς και τους γονείς του. Αυτός προσπαθεί σε κάθε ευκαιρία να εξυπηρετεί, να κολακεύει να υποτάσσεται και να εξαρτάται από έναν αφέντη για να είναι αρεστός, κι ευχάριστος. Μεγάλος είναι ο ρόλος της γλοιώδους ευγένειας και της εκδούλευσης, που σκλαβώνει τον διψασμένο για κολακεία. Αυτά λέει -με κάπιο τρόπο- η ψυχολογία και η κοινή λογική.

Η μεγαλειότης μας ο εαυτός μα,ς θαρρούμε πως είναι ο μόνος άξιος να απολαμβάνει, και ο μόνος άξιος να κατηγορεί τους άλλους!

Από "την γιορτή του έρωτα, της ισότητας, της αγάπης και της ελευθερίας", απουσίαζε κάθε ερωτική διάθεση. Αυτή η διάθεση, που δονεί τα σωθικά σου και σε καλεί να ενωθείς αξεδιάλυτα μέχρι να αυντρίψεις ή να συντριβείς σε τούτη την ένωση, εδώ και τώρα, και για πάντα, έξω από το χρόνο και για όλο το χρόνο στο άπειρο, με το πρόσωπο που σαρκώνει την πηγή των αισθημάτων σου. Παρούσα ήτανε σε τούτη τη "γιορτή" μόνο μια φρενίτιδα εναντίον των εικονικών και ανεπίγνωστων άλλων, των βαφτισμένων "εχθρών  του έρωτα', που κάποιοι μιλάνε για τις απόψεις αυτών των άλλων, χωρίς να ξέρουνε το υπόβαθρο της φιλοσοφίας και του νοήματος που αυτοί οι άλλοι βρίσκουν και δίνουν στη ζωή. Την δική τους την ζωή, κι όχι την ζωή των άλλων.


Από αυτήν την γιορτή του έρωτα, της ισότητας, της αγάπης και της ελευθερίας", απουσίαζε κάθε έννοια και συναίσθηση ισότητας. Όσοι δεν διατράνωσαν με εμφατικό τρόπο την παρουσία τους εκεί, ήταν οι "ανάξιοι να νοιώσουν τις υψηλές αξίες που διεκδικούνταν". Ή ήταν περιφρονητέοι που απείχαν, Περιφρονητέα κι η πίστη τους, και τα θρησκευτικά τους σύμβολα, τα εθνικά τους σύμβολα και οι ιδέες τους. Περιφρονητέες κι οι σχέσεις αυτών, των καλούμενων ανέραστων, που δεν συντρέχουν και δεν χειροκροτούν τους πανηγυριστές!  Προφανώς οι πανηγυριστές, είχαν τους άλλους για κατώτερους. Την ισότητα την θέλανε για πάρτη τους,  όχι για να την νοιώσουνε οι ίδιοι προς τους άλλους. [Πως είχανε, βρε αδερφέ, κι αυτοί οι άλλοι, δικαίωμα, να έχουν άποψη και αισθητική διαφορετική από την πανηγυριώτικη!]

Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη. Η αγάπη δεν βρέθηκε πουθενά, ούτε στην καρδιά, ούτε στην ματιά των πανηγυριστών. Δεν φλόγισε στόματα και μυαλά. Αλλοπαρμένοι, αλλόκοτοι, αισθητικώς απαράδεκτοι πανηγυριστές, κακέκτυπα διονύσου και μαινάδων, παρήλασαν μαζί με καιροσκόπους φηψοσυλλέκτες και  ανιδεολόγητους κομματολόγους.

Τελικά ήτανε μια γιορτή της ανισότητας, του εγωϊσμού, της ρητορικής μίσους και της ανελευθερίας του προσώπου, καθώς αυτό επιμένει να διάγει δέσμιο των παθών και των προκαταλήψεών του. Δέσμιο μιας "επαναστατικής αδυναμίας" να εστιάζεται στην -και να μετέρχεται διαρκώς την- ύβρη.

Η Βουλή μας φωταγωγήθηκε καταλλήλως, για να συνταχθεί με τούτη την γιορτή, μια που δεν ξέρει να κάνει και τίποτε άλλο, παρά να είναι παρούσα σε κάθε παρακμιακή πρωτοπορεία.

Αυτό δεν είναι η φαντασία στην εξουσία. Είναι ένας κακόγουστος, ανεπίγνωστος και αμετροεπής εφιάλτης, που δεν είναι όνειρο, αλλά πραγματικότητα.

Με τιμή, ή Με εκτίμηση...;

 

Στις συναλλαγές μας καθημερινά, καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να ζητάμε διάφορα πράγματα από τις υπηρεσίες, αλλά και από τους γύρω μας, καταλήγουμε, σ' εκείνο το αξιοθρήνητο, γραπτό "Με εκτίμηση", ή το προφορικό "σας εκτιμώ πολύ..."!

Με ξενίζει λιγάκι το "με εκτίμηση", γιατί μου ακούγεται σαν ... ζύγι! Σαν σκεπτικισμός και αξιολόγηση ευκαιριών.  Κάτι σαν αναζήτηση της "τιμής ευκαιρίας".  Της (χαμένης) τιμής του προσώπου και της αξίας του οφέλους που ταυτοχρόνως, και εξαιτίας αυτής, αποκομίζεται.  Γιατί η εκ-τίμηση, συνεπάγεται εξαγωγή , κι όχι απόδοση, τιμής! [Έθος γαρ τοις κλέπτουσιν, ρίπτειν τα τίμια...].

[Κάτι σαν την "παιδεία" και την "εκ-παίδευση". Που το ένα (η παιδεία) προοιωνίζεται πνευματική και ψυχική καλλιέργεια του ανθρώπου, και το άλλο (εκπαίδευση) σηματοδοτεί εξειδίκευση, κατάρτιση και "καταλληλοποίηση εργαλείου". Για ίδια ή αλλότρια χρησιμοποίηση. Πάντα όμως για τον πορισμό μετρήσιμου και υλικού οφέλους ή προσόδου].

Έτσι μοιάζει η εκ-τίμηση. Κάτι σαν επιχειρηματική επιδίωξη μεγίστου οφέλους! Όπως π.χ. πάμε σε μια δημοπρασία, ή σε ένα παζάρι. Σε μια διαπραγμάτευση που θα προσπαθήσουμε να "ρίξουμε" ή να κάμψουμε τις αντιστάσεις του άλλου. Να επωφεληθούμε από την κουφότητα, την απειρία ή την "ανάγκη" κάποιου.

Και καλά, να επωφεληθείς από την κουφότητα  κάποιου. Αυτό, βέβαια, δεν μοιάζει  και με ικανότητα διαπραγμάτευσης! Όταν συναλλάσσεσαι με ηλιθίους είναι προφανές ότι θα καταφέρεις να συμφωνήσουν σε ό,τι θέλεις. Ας πάρουμε την πολιτική διαπραγμάτευση της χώρας με τους δανειστές. Οι πολιτικοί μας μύωπες, διαρκώς πιέζονται από τους εταίρους(!) και δανειστές μας στην εφαρμογή εφ' ημών, μέτρων και πολιτικών επιλογών που ευνοούν τους δικούς τους απώτερους σκοπούς, που είναι όχι μόνο ουσιαστικά άγνωστοι, αλλά, κυρίως, καταστροφικοί για όλους εμάς! Και οι δικοί μας, από μια καρεκλοκενταυρική μανία, αναιρούν τις πολιτικές  που είχανε διακηρύξει προεκλογικά προς το Ελληνικό εκλογικό σώμα και υπό τις οποίες εξελέγησαν. Και πράττουν ακριβώς τα αντίθετα προς όσα είχανε διακηρύξει, απλώς και μόνο για να διατηρήσουν την έξωθεν απογυμνωμένη, κολοβωμένη και αχυροποιημένη εξουσία τους. Με αποτέλεσμα,  να καταλήγουν στην απόλυτη αυτο-γελοιοποίησή τους!

Όταν διαπραγματεύεσαι με έναν άπειρο, είναι το ίδιο προφανές, ότι θα εκτοπίσεις κάθε του αντίσταση και θα τον σύρεις εκόντα-άκοντα στην υποταγή! Και πάλι δεν είναι επιτυχία διαπραγμάτευσης. Εδώ πρόκειται για αισχροκέρδεια και εκμετάλλευση. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μέθοδο εξαπάτησης! Είναι το σύνδρομο του πολιτισμού της ζούγκλας, όπως και αν θέλουμε να το ονομάσουμε. Είναι η -επ' ωφελεία του ισχυρού- εξουσίαση του ανίσχυρου.

Η τραγικότερη όλων περίπτωση, είναι εκείνη της εκμετάλλευσης της ανάγκης του άλλου! Γιατί η ανάγκη αυτή έχει διάφορες όψεις. Και καλά αν πρόκειται για περιστασιακή ανάγκη, οικονομικής διευκόλυνσης επί ενδείας ή αδυναμίας. Το χειρότερο είναι όταν πρόκειται για ψυχολογική ανάγκη. Γιατί η ανάγκη αυτή, πάθος και μαρτύριο που κυβερνά την ζωή του ανθρώπου,  ωθεί τον άνθρωπο να γίνεται ... απάνθρωπος! Έτσι, αν κάποιος επιδιώκει την ικανοποίηση του αιτήματός του που σκοντάφτει στην "ανάγκη" του άλλου, τότε φροντίζει  να  γνωρίζει καλά την ανάγκη αυτήν, για να την εξουδετερώσει!

Αν η "ανάγκη" είναι οικονομικός πλουτισμός,  εξαγοράζεται, με ένα "δώρο" ή με αντίστοιχη διευκόλυνση...! Αν η "ανάγκη" του άλλου είναι μια θεσούλα εργασίας, "τακτοποιείται". Ακόμη και ως θέση κατασκόπευσης, προς εξυπηρέτηση συμφερόντων! κλπ., κλπ. Ακόμη κι εξουσία μπορεί κάποιος να καταλάβει με αυτόν τον τρόπο. Δοτή κι αναιρετέα, ανά πάσα στιγμή, ασφαλώς....


Όταν συναλλασσόμαστε λοιπόν, και καταλήγουμε "με εκτίμηση", θαρρώ πως είναι σαν ειδοποιούμε πως είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα για την ικανοποίηση του αιτήματός μας! Κι αυτό μ' εξοργίζει, γιατί φαίνεται πως όλοι μας συναινούμε στην εξαγορά ή την δωροδοκία, κι επικροτούμε -έστω και με αυτόν τον λανθάνοντα τρόπο- την διαφθορά, χωρίς -ασφαλώς!- να το λέμε ευθέως, αλλά, προφανώς, το εννούμε απολύτως!

Ενώ, αν καταλήγαμε να υποβάλλουμε αρμοδίως το αίτημά μας "με τιμή", αυτό έχει την έννοια ότι  θεωρούμε πως ο παραλήπτης του αιτήματός μας, και αρμόδιος για την εξέτασή του,  έχει την εντιμότητα, την γνώση και την αρμοδιότητα να εξετάσει το αίτημά μας και να το δεχθεί ή να το απορρίψει εν όψει των κοινωνικώς συμπεφωνημένων (νομικής ρύθμισης, πολιτικής, διοικητικής πρακτικής, προνοιακής πολιτικής κλπ). Θεωρούμε δηλαδή πως ο παραλήπτης του αιτήματός μας έχει μια ηθική υπόσταση, για την οποία είναι αξιότιμος. Έτσι ακριβώς, όπως πρέπει να είναι και ο αιτών, που δεν μπορεί να (θεωρείται επιτρεπτό να) ζητά ανεπίτρεπτα πράγματα (άδεια ταξιτζή ενώ είναι τυφλός), υπονοώντας ότι θα εξουδετερώσει ή θα εξαγοράσει κάθε τι που τάσσεται ως εμπόδιο  στις επιδιώξεις του.

Στον αντίποδα, το "με εκτίμηση", σημαίνει  πως [αμφισβητώ την υπόληψή σου, αλλά ας πούμε -για τα λιγότερα- πως] σε λογαριάζω με το μέρος μου....

Αξιοπερίεργο  -στον ίδιο βαθμό- μου φαίνεται όταν κάποιος, κοινωνικά, εργασιακά, κλπ. υφιστάμενος (όπως ο μαθητής, ο εργάτης, ο πολίτης προς τον υπουργό, ή ο κατηγορούμενος προς τον γνωστό του δικαστή) λέει προς τον ανώτερό του "σας εκτιμώ πολύ κ. τάδε μου"(!)

Δηλαδή μπορεί ένας υφιστάμενος να εκτιμήσει "ποιά ηθική προσωπικότητα" είναι ο προϊστάμενός του ή ο κριτής του; Κι αν μπορεί, ή αν θέλει, αυτό δεν είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης που αφορά το αίτημα, αλλά υπονοούμενο για την έκβασή του! Τί στοιχεία μπορεί να έχει ένας εργασιακά/εκπαιδευτικά/ιεραρχικά άγνωστος ή νέος υφιστάμενος για να εκτιμήσει τον προϊστάμενο ή τον κριτή του, που να μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την επιτυχή έκβαση του αιτήματός του, αν δεν πρόκειται για λανθάνοντα εκβιασμό περί εντιμότητος;

Αν λοιπόν κάποιος "με εκτιμά", ως αξιόλογο άνθρωπο, και γι' αυτό με σέβεται, τί θα συμβεί αν ο ίδιος άνθρωπος θεωρούσε πως είμαι ανάξια σεβασμού κατά την γνώμη του; Θα μπορούσε ο  ίδιος αυτός να ασεβεί απέναντί μου αν είχα την ιδιότητα του  προϊσταμένου, του γονέα, του δασκάλου ή του κριτή του; Θα μπορούσε να ασεβεί και προς τον θεσμό της δικαιοσύνης;  [Ερώτημα, την φύση του οποίου πραγματεύεται ο Πλάτων, στον διάλογό του "Ευθύφρων". Κατά τον Σωκράτη, στον εν λόγω διάλογο, αυτό θα ήταν μια κραυγαλέως αντικοινωνική και ανακόλουθη συμπεριφορά!] 

Ενώ αν απευθύνεται και υποβάλλει το αίτημά του "με τιμή", είναι προφανές, πως είναι και δική του η τιμή, γιατί ξέρει να σέβεται [τους μεγαλύτερους/τους θεσμούς/τους δασκάλους του, κλπ].

Πιστεύω λοιπόν, πως αν απευθυνόμαστε "με τιμή", αυτό θα ειπεί πως έχουμε κώδικα αξιών, και μάλιστα χωρίς να στερούμαστε του δικαιώματός μας να κρίνουμε και να έχουμε άποψη ακόμη και για την ηθική υπόσταση κάποιου. Δεν είμαστε όμως υποχρεωμένοι να δηλώσουμε κάτι για την υπόληψη του άλλου. Αυτήν, ο ίδιος πρέπει να την περιφρουρεί και να την στηρίζει, με τις πράξεις του και με τα έργα του. Είμαστε ελεύθεροι στην κρίση μας, αλλά αυτό δεν μας υποχρεώνει να είμαστε αντικοινωνικοί στην συμπεριφορά μας.

Τί θα συμβεί όταν συναλλάσσεσαι με κάποιον που σε εκτιμά, επειδή "του προσφέρεις εκδουλεύσεις", και την άλλη μέρα δεν σε εκτιμά, γιατί αρνείσαι κάτι τέτοιο; Κι όμως θα έπρεπε πάντα να σε τιμά/να τον τιμάς γιατί αυτό είναι ο ελεύθερος, έντιμος και υπεύθυνος άνθρωπος. Αυτός έχει και τηρεί κώδικα αρχών και αξιών, και δεν αρκείται στην επίκληση εικονικών αρχών και αξιών, απλώς και μόνο προκειμένου να τελεσθεί η δολερή, υπόγεια και αντικοινωνική αλληλοεξυπηρέτηση.

Αυτοί που μας "εξυπηρετούν" στις υποθέσεις μας,  είναι υπάλληλοι, εργαζόμενοι. Επαγγελματίες δηλαδή, που λειτουργούν εντός πλαισίου εκ των προτέρων γνωστών διαδικασιών και προϋποθέσεων. Ή, η εξουσία, που πρέπει να είναι συνεπής προς τις αυτο-δεσμεύσεις της.

Εκείνοι που μας βοηθούν στις ανάγκες μας, τις προσωπικές, είναι οι συνάνθρωποί μας. Είναι το πνεύμα της συνεργασίας και της φιλαλληλίας μεταξύ μας. Είναι ο Κύριός μας και όλοι οι αδελφοί εν Χριστώ. Δηλαδή όλοι αυτοί που συμφωνούμε πως ο άνθρωπος δεν ζει  μόνο για τον εαυτό του, αλλά ζεί μαζί με άλλους ανθρώπους, και γι' αυτό πρέπει να τους λογαριάζει, να τους τιμά και να τους σέβεται, προσωπικά και εμπράκτως.

Γιατί το ίδιο περιμένουμε όλοι από τους άλλους. Κι έχουμε όλοι την ίδια ανάγκη από όλους τους άλλους. Οι συνάνθρωποί μας κι εμείς, είμαστε όλοι στο ίδιο έργο συγγραφείς, θεατές και ηθοποιοί. Στο έργο της ζωής και της συνύπαρξης εν ελευθερία και αλληλοαποδοχή.

Δεν αξιολογούμε θετικά τους άλλους από μόνο το γεγονός πως συμβαίνει να  συμφωνούν προς το κακκώς εννοούμενο, ατομικό και ιδιοτελές συμφέρον μας. Δεν τους εκ-τιμούμε, δηλαδή. Τους τιμούμε ως ανθρώπινες αδελφές υποστάσεις.

Για πρώτη μου φορά, μικρό παιδάκι ακόμα, για το θέμα τούτο άκουσα από τον ολιγογράμματο στοχαστή πατέρα μου. Κι αργότερα, διπλωματούχος πανεπιστημίου, από τον επίσης ολιγογράμματο μελετητή και στοχαστή πεθερό μου...

Σήμερα, από τους πολυγραμματιζούμενους -και σε μεγάλη πνευματική και ηθική σύγχυση περί το αυτονόητο- πολιτικούς και "στοχαστές", ακούω "με εκτίμηση" για δωροδοκίες,  με  ευκαιρία τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας, και άλλα συναφή τραγικά και παρόμοια.

Ας μας φυλάει ο Θεός από σχέσεις εξάρτησης από/ και εργασίας με / τέτοιους...

Όλα τούτα είναι, βέβαια, δικές μου προσεγγίσεις, όχι αυστηρώς νομικές αλλά κοινωνικής και ίσως ψυχολογικής φύσεως που γεννούν και κάποια δυστοκία στην επικοινωνία, αλλά και  που τις μοιράζομαι μαζί σας, γιατί σαν ιδιόρρυθμη που είμαι,  αν δεν έχω καλή εικόνα για κάποιον (που την φτιάχνει ο ίδιος με τη βιοτή του, και συμβαίνει να την βλέπω κι εγώ), είμαι πολύ τυπική, και δεν θέλω δοσοληψίες μαζί του...

Όχι από μια απόλυτη δική μου ακεραιότητα, αλλά για παιδαγωγικούς λόγους, και για λόγους φιλαλληλίας. Από το φόβο της πρόκλησης μια ανεξέλεγκτης έκλυσης του μέσου κοινωνικού ήθους, που είναι επιτακτικά αναγκαίο να είναι υγιές για την κοινωνική μας συμβίωση.