ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΓΝΑΥΡΑΣ

Αντιγράφω καθ΄ολοκληρίαν τα κατωτέρω:

 

"Η λαμπρότερη, αλλά και η πιο συκοφαντημένη περίοδος της ιστορίας του ελληνισμού, είναι αυτή της αποκαλούμενης βυζαντινής αυτοκρατορίας, όπως την βάπτισαν κάποιοι δυτικοί συγγραφείς διαστρέφοντας το πραγματικό όνομα της μοναδικής αυτοκρατορίας στον κόσμο που έζησε πάνω από χίλια χρόνια, δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Την ίδια περίοδο που στην δυτική Ευρώπη [η οποία σήμερα προβάλεται σαν η πιο εξελιγμένη περιοχή της ανθρωπότητας], οι κάτοικοι ζούσαν κάτω από φρικτές συνθήκες σκοταδισμού και αγνοούσαν βασικά πολιτιστικά στοιχεία, στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία το πνευματικό επίπεδο είχε φτάσει σε ύψιστα επίπεδα. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είχε μετουσιωθεί με την χριστιανική διάσταση που είχε αποκτήσει, στο ελληνορθόδοξο χριστιανικό πρότυπο, το οποίο καθοδήγησε την αυτοκρατορία σε όλη την διάρκεια της ζωής της.

Ένας από του μεγαλύτερους πνευματικούς φάρους της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ουσιαστικά το πρώτο πανεπιστήμιο σε ολόκληρη την Ευρώπη, ήταν το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, της βασιλίδας των πόλεων, το γνωστό από την πρώτη του περίοδο σαν «Πανδιδακτήριο», το οποίο από τον ένατο αιώνα όταν μεταφέρθηκε στα ανάκτορα της Μαγναύρας έγινε πιο γνωστό σαν πανεπιστήμιο της Μαγναύρας.

Το Πανδιδακτήριο ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β”, το 425 και έκτοτε η λειτουργία του τελούσε υπό την αιγίδα των εκάστοτε αυτοκρατόρων.

Λειτούργησε σχεδόν αδιάλειπτα μέχρι το 1453 και ανέδειξε πολλούς πνευματικούς ανθρώπους στον χώρο των επιστημών αλλά και της θεολογίας.

 Ένας από τους ανθρώπους που συντέλεσε στην ίδρυση του ήταν η Πουλχερία, αδελφή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, μια ευσεβής και θεοσεβούμενη γυναίκα καθώς και η Ευδοκία, (Αθηναΐς), σύζυγος του αυτοκράτορα, μαζί με τον έπαρχο του Πραιτορίου, Κύρο Πανοπολίτη, γνωστό τότε Έλληνα ποιητή και φιλόσοφο.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 425, εκδόθηκε το πρώτο σχετικό διάταγμα από τον Θεοδόσιο το Β” που ρύθμιζε τις λεπτομέρειες λειτουργίας της Σχολής. Τα πρώτα μαθήματα που διδάσκονταν στο Πανδιδακτήριο, ήταν γραμματική, ρητορική, φιλοσοφία, διαλεκτική, δίκαιο, αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική.

Το Πανδιδακτήριο λειτουργούσε πλέον σαν ανεξάρτητο πνευματικό ίδρυμα την ίδια περίοδο που στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν υπήρχε ουσιαστικά καμία πνευματική αλλά και συγγραφική δραστηριότητα, ήταν δηλαδή η εποχή του σκότους του ευρωπαϊκού μεσαίωνα.

Στην εποχή του Ιουστινιανού αναβαθμίστηκε η Νομική Σχολή, η οποία απέκτησε πενταετή διάρκεια σπουδών και ανεξαρτητοποιήθηκε, ενώ την ίδια περίοδο στην Πατριαρχική Σχολή διδασκόταν η θεολογία.

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Φωκά, (602-610), το Πανδιδακτήριο διέκοψε τη λειτουργία του αλλά γρήγορα επαναλειτούργησε υπό τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, (610-641), ο οποίος μετά το 610 είχε καλέσει στην Κωνσταντινούπολη τον Στέφανο τον Αλεξανδρέα για να εποπτεύσει στην αναδιοργάνωση του πανεπιστημίου.

Το πανεπιστήμιο της Μαγναύρας βελτιώθηκε τον 10ο αιώνα με πρωτοβουλίες του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, ο οποίος ενίσχυσε ηθικά αλλά και υλικά τους διδάσκοντες και τους σπουδαστές. Αναφέρεται ότι την εποχή εκείνη δίδασκαν τριάντα καθηγητές, δεκαπέντε στην ελληνική γλώσσα, γραμματική και φιλολογία, ενώ άλλοι δεκαπέντε δίδασκαν στη λατινική γλώσσα, ρωμαϊκή φιλολογία, φιλοσοφία και νομικά.

Τον 11ο αιώνα ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Μονομάχος ενδιαφέρθηκε για την διεύρυνση των σπουδών στο πανεπιστήμιο της Μαγναύρας και ίδρυσε δυο σχολές, το «Διδασκαλείον των Νόμων» και το «Γυμνάσιον», (φιλοσοφική). Στο Γυμνάσιον διδάσκονταν όλες οι επιστήμες, εκτός από τα νομικά που σπούδαζαν οι μελλοντικοί νομικοί, δικαστές και υπάλληλοι στο «Διδασκαλείο των Νόμων». Στο Γυμνάσιο, δηλαδή στη φιλοσοφική σχολή, διευθυντής, («Ύπατος των Φιλοσόφων»), τοποθετήθηκε ο Μιχαήλ Ψελλός και μετέπειτα ο Ιωάννης ο Ιταλός. Στο Διδασκαλείο των Νόμων διευθυντής έγινε ο Ιωάννης Ξιφιλίνος, Νομοφύλαξ του κράτους.

Μετά την μαύρη περίοδο της φραγκοκρατίας και την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς, το 1261, ο Μιχαήλ Η” Παλαιολόγος, (1261-1282), ανέθεσε την διεύθυνση του πανεπιστημίου της Μαγναύρας στο Γεώργιο Ακροπολίτη, μεγάλο Λογοθέτη, ως καθηγητή της αριστοτελικής φιλοσοφίας και στον Γεώργιο Παχυμέρη, τη διδασκαλία της λεγόμενης «τετρακτύος», (δηλαδή αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική) στο αποκαλούμενο «Οικουμενικόν Διδασκαλείον».

Πολλά ήταν τα μεγάλα πνευματικά ονόματα που λάμπρυναν με την παρουσία τους το πανεπιστήμιο της Μαγναύρας. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε ότι κατά τον 9ο αιώνα πολλοί ιστορικοί συγκαταλέγουν και τον Θεσσαλονικέα ιεραπόστολο των Σλάβων, Κύριλλο- Κωνσταντίνο, (περίπου 827-869), καθώς και τον λόγιο, μετέπειτα μέγα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Φώτιο, (δύο πατριαρχίες: 858-867 και 877-886). Ειδικά για τον Κύριλλο έχουμε πληροφορίες ότι ανέλαβε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα την έδρα της φιλοσοφίας στην Μαγναύρα, ενώ ο Βρετανός ιστορικός D. Nicol, αναφέρει ότι «διαδέχθηκε τον φίλο του Φώτιο στην έδρα της φιλοσοφίας», στο ίδιο πανεπιστήμιο. Όσον αφορά τον Μέγα πατριάρχη Φώτιο, υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις για το αν πραγματικά δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Μαγναύρας.

Ο πνευματικός φάρος της Κωνσταντινούπολης, της βασιλίδας των πόλεων και η μέγιστη πνευματική κίνηση που είχε αναπτυχτεί με το πανεπιστήμιο της Μαγναύρας, έσβησαν οριστικά με την πτώση της Πόλης στον Μωάμεθ τον πορθητή.

Παρ όλα αυτά οι σπίθες δεν έπαψαν να σιγοκαίουν και κατά την περίοδο της δουλείας. Η εκκλησία και η ορθόδοξη πίστη, ήταν αυτές που διέσωσαν την ταυτότητα μας στους σκοτεινούς χρόνους της δουλείας, μακριά από τον «θανατηφόρο εναγκαλισμό» της παπικής εκκλησίας που προσπάθησε τα τελευταία χρόνια της ανατολικής αυτοκρατορίας να στραγγαλίσει οριστικά την ελληνική ορθοδοξία.

Δυστυχώς όμως ό,τι διασώθηκε τετρακόσια και πλέον χρόνια σκλαβιάς, κινδυνεύει σήμερα να χαθεί οριστικά από την νεοελληνική «εκσυγχρονιστική λαίλαπα». 

 

[ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-

Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr]"

ΠΗΓΗ

Ζητούνται δεξιότητες!

 

Διαβάζω στην kathimerini.gr ότι οι επιχειρήσεις που αναζητούν ικανά στελέχη για να αναπτυχθούν δυναμικά, συναντάνε αξεπέραστα προβλήματα. Σύμφωνα με τις επισημάνσεις του άρθρου, κρίνεται αναγκαίο, ο ιδανικός υποψήφιος να έχει ορισμένα χαρακτηριστικά, εξόχως χρήσιμα για την δουλειά που προώρισται να αναλάβει, όπως:

• εργασιακό ήθος,
• ικανότητα ομαδικής εργασίας,
• επικοινωνιακές ικανότητες
• ευελιξία και προσαρμοστικότητα
• ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών

Όμως, στους καιρούς μας, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν είναι δυνατόν να αποκτηθούν στην διάρκεια των σπουδών και της κατάρτισης των νέων. Και τούτο, γιατί τα σχολειά μας δεν εκπαιδεύουν τον άνθρωπο. Δεν τον εκπαιδεύουν γιατί η πολιτεία, δεν τους έχει αναθέσει τον ρόλο να ασχολούνται με την διαπαιδαγώγηση των νέων και την αξιολόγηση της προόδου τους σε ό,τι αυτοί καταπιάνονται. Δεν ασχολούνται, επίσης, ούτε με τα στοιχειώδη: την μάθηση και την δημιουργία, που αποτελούν το κατώφλι της πνευματικής ανάπτυξης και της ψυχολογικής ισορροπίας του ζωντανού ανθρώπου.

Η πολιτεία μας, για την στοιχειώδη εκπαίδευση, αρκείται στο να παρέχει χώρους προσωρινής στάθμευσης των παιδιών, και μάλιστα συλλήβδην.

• Η "προσωρινή στάθμευση" εξηγείται από το γεγονός ότι οι δάσκαλοι έχουν πολύ περιορισμένες εξουσίες, και η άσκηση των καθηκόντων τους είναι λίαν δυσχερής, αφού απευθύνονται σε ετερογενή ακροατήρια, με μεγάλες διαφορές αντιληπτικότητας, υποβάθρου, διαφορές επί των ζητουμένων από το σχολείο, και τις -συχνά χαώδεις- κοινωνικές διαφορές των οικογενειών των μικρών μαθητών.
• Συμβαίνει και όχι σπάνια,  οι γονείς που προσκομίζουν τα παιδιά τους στην προσωρινή στάθμευση, να έχουν απεριόριστες απαιτήσεις από τους δασκάλους και, ασφαλώς, ανύπαρκτες προσδοκίες, αφού το μόνο που ζητάνε -συνήθως- είναι να μην φορτώνονται τα παιδιά με εργασίες στο σπίτι. (Αυτά άκουγε και ο Γαβρόγλου, και τους είπε να αφήνουνε τις σχολικές τσάντες στο σχολείο, για να περνάνε ξέγνοιαστα Σαββατοκύριακα!).
• Πέρα από το ραχάτι του Σαββατοκύριακου, οι μικροί μαθητές, έχουν εφοδιασθεί από την πολιτεία μας, με ατελείωτες μαθησιακές απαλλαγές. Όταν δυσκολεύονται, μπορούν να επικαλούνται αυτήν την δυσκολία, και τότε σταματάει κάθε προσπάθεια του μαθητή για μελέτη, και κάθε απαίτηση του δασκάλου να εξετάσει τον μαθητή του. Οι προσδοκίες των γονέων πλέον, εξαντλούνται, στο ότι γίνεται σεβαστή η "δυσκολία" του παιδιού τους (!)

Στην επόμενη (την μέση) βαθμίδα της εκπαίδευσης, η πολιτεία μας, παρέχει στους μαθητές (με την συνεχή και αδιάλειπτη διαφώτισή τους από τους ακούραστους πολιτικούς καθηδηγητές) ατέρμονους κύκλους εκμάθησης των δικαιωμάτων και ελευθεριών του (ανεύθυνου) εφήβου, με την προοπτική να μην γίνει ποτέ, ο τελευταίος, ένας υπεύθυνος, ικανός για κάτι, φιλόπονος και αξιόλογος άνθρωπος. Είναι γνωστά τα θέματα που βάλαμε στα μυαλά των 15χρονων. Κρύψαμε από τα παιδιά, την αξία που έχει η αληθινή ελευθερία του προσώπου και τους δώσαμε το δικαίωμα στην απόλαυση. Τους αποκρύψαμε πως η ελευθερία είναι ευθύνη, και τους εκμαυλίσαμε με χαπάκια ανεύθυνης στιγμιαίας απόλαυσης (νομική ταυτότητα φύλου, πολυπολιτισμός, καταλήψεις πανεπιστημίων και άλλων δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, εμπρησμοί, κλοπές, ναρκωτικά, και άλλα παρόμοια, και κυρίως μερίδες ελευθερίας: σεξουαλική ελευθερία, ελευθερία λόγου (να πούνε τί, όταν τα έχουμε κάνει ανεγκέφαλα;) ελευθερία κυκλοφορίας, κλπ.). Αυτό το καταφέραμε, αφού πρώτα είχαμε  - από ιδιοτέλεια - στρεβλώσει την γλώσσα και τα νοήματά της, έτσι, ώστε να επιφέρουμε  την πλήρη σύγχυση στο κεφάλι τους, εξασφαλίζοντας την ολοσχερή απαιδευσία τως εφήβων. Και τούτο, γιατί το κομματολογείν, μόνο ανοήτους, απαιδεύτους και ευήθεις μπορεί να εξαπατά εις το διηνεκές.

Στην Ανώτατη βαθμίδα της εκπαίδευσης, η πολιτεία μας, παρέχει το άσυλο για την δημιουργία των κομματικών στρατών και των στρατηγείων προς εκκόλαψη των στελεχών των διαφόρων κομμάτων. Οι εγγεγραμμένοι στα πανεπιστήμια δεν έχουν από τον νόμο υποχρέωση φοίτησης (άρα τζάμπα ο τίτλος του φοιτητή!), ούτε υποχρέωση ολοκλήρωσης των σπουδών τους εντός ευλόγου χρόνου (αφού, σύμφωνα με τον νόμο, "αποφοιτούν" απλώς, όταν (! και εάν) λάβουν το πτυχίο τους, δυνάμενοι να φθάσουν σε βαθύ γήρας, και να διατηρούν την ιδιότητα του φοιτητή). Οι ... δυναμικοί και επαναστάτες φοιτητές μας, πολεμάνε την αξιολόγησή τους, πολεμάνε το πειθαρχικό για κείνον που έκανε πλαστογραφία πτυχίου, ή πλαστοπροσωπία στις εξετάσεις, δεν θέλουνε προαπαιτούμενα, πολλοί θέλουνε απλώς να περνάνε τα μαθήματα, χωρίς να τους ενδιαφέρει να μπούνε στο νόημα ....

Όταν, λοιπόν, οι βλαστοί μας, φτάσουνε να έχουν τελειώσει όλες αυτές τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ας μην αναρωτιόμαστε για τις δεξιότητές τους. Γι' αυτές θα έπρεπε να έχουμε φροντίσει ενωρίτερα. Γιατί η αγωγή των παιδιών, η ανατροφή και η διαπαιδαγώγησή τους, ήτανε, πάντα, θέμα οικογένειας. Το σχολείο απλώς την συμπλήρωνε, την εξειδίκευε και την κοινωνικοποιούσε. Ας σημειωθεί, πως το σωστό σχολείο θα μπορούσε ακόμη και να αναπληρώσει τον σχετικό ρόλο της (ελλείπουσας) οικογένειας.

Κι αν ο διπλωματούχος βλαστός μας, αρχίσει να ψάχνει για ελκυστικούς όρους εργασίας, ας μην παραλείψουμε να του πούμε (τουλάχιστον σε τούτη την φάση, αν δεν το κάναμε πρωτύτερα) ότι το ίδιο ακριβώς επιζητεί και ο κάθε εργοδότης: ελκυστικά εργασιακά προσόντα!

Ασφαλώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις από παιδί σε παιδί. Κι όσα παιδιά έχουνε την σπίθα εκείνη και τις οικογενειακές συνθήκες, που θα τα βοηθήσουν να προοδεύσουν, δεν υπάρχει ζήτημα. Το ζήτημα τίθεται όταν υπάρχει σ' ένα παιδί το πνευματικό χάρισμα, αλλά λείπουν εκείνες οι κοινωνικές συνθήκες και θεσμικές λειτουργίες, που θα του έδιναν την ευκαιρία να αναπτυχθεί και να προοδεύσει.

Φαίνεται πως η παιδεία, η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση έχουνε γίνει (ή έχουνε μείνει) ταξικές "κατακτήσεις" (αφού μόνο όσοι μπορούν -δηλ. έχουν την οικονομική δυνατότητα, γνωρίζουν και θέλουν- θα μεριμνήσουν για την σωστή εκπαίδευση των παιδιών τους), παρόλες τις σοσιαλ-μανίες της εποχής.

Στα χρόνια μας, αυτό που συμβαίνει, είναι πως, όταν έρθει η ώρα, απλώς, πετάμε τα παιδιά μας στον Καιάδα της εργασίας, βγάζοντάς τα από το λίκνο της οικογενειακής αδιαφορίας, της πολιτικής αναλγησίας και της ανεπάρκειας του αδιάφορου (περί την παιδεία) σχολείου.

Πανεπιστημιακά παρασκευάσματα

 

Ναρθηκολογία (*), ή, άλλως, "Παρασκευάσματα" της Επιτροπής, με σκοπό την  μετακυβερνητική κηδεμόνευση των πολιτικών αγώνων, και την προστατευμένη διεξαγωγή τους, μέσα από τα πανεπιστήμια!  Για την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών, ασφαλώς,  [επειδή "ο αγώνας δεν σταματάει ποτέ"!].

Μιλάμε για το πόρισμα της επιτροπής Παρασκευόπουλου, που λίαν προσφάτως παραδόθηκε στον υπουργό παιδείας, τον κ. Γαβρόγλου.

Ετούτο το πόρισμα (διαβάζοντάς το εδώ)  λέει, πως έρχεται -τάχα- για να λύσει χρονίζοντα προβλήματα στα πανεπιστήμια, αλλά, κάτι τέτοιο, πιστέψτε με, δεν προκύπτει.

[Μάλλον, η κυβέρνηση  οργανώνεται για την  ωραιοποίηση του μπάχαλου που θα προκαλεί ο μηχανισμός της μέσα στα πανεπιστήμια, προς επίτευξη των πολιτικών στόχων της μετακυβερνητικής της περιόδου, που φαίνεται πως θα ακολουθήσει...]

Εξουσίες, όρντινες, νόμοι, δίκαιο, λαός, σκοποί της πολιτείας, Ανατολή και Δύση, Σύγκλητος, Βουλή, επιτροπές, χτές και σήμερα. Όλα τούτα περνάνε από το μυαλό μου σαν σκηνές ταινίας, καθώς διαβάζω το άρθρο. Και συλλογίζομαι πως οι κάθε λογής  σύγχρονές μας εξουσίες που (προσωρινά) κυβερνούν κάθε χώρα, προβάλλουν ως στήριγμα των αυθαιρεσιών τους τον "νόμο" και όχι την κοινωνία! Και θαρρούν πως αφού καλουπώσουν σε συγκεκριμένο καλούπι τον κυβερνώμενο άνθρωπο, μετά, ανενόχλητες μπορούν να διεκπεραιώνουν την πολιτική τους, με σύμμαχο το συμμορφωμένο πια κοινό προς το οποίο απευθύνονται. Με τον τρόπο αυτόν,  απλώς προσποιούνται πως συμμαχούν μαζί του, αλλά στην πραγματικότητα,  ανενδοίαστα χρησιμοποιούν τον λαό, τον απλό και συμμορφωμένο άνθρωπο, για την υλοποίηση των πολιτικών τους σχεδίων και των οικονομικών, πολιτικών ή ιδεολογικών κλπ. προσοδοφόρων συναλλαγών τους.

Σ' ετούτον, όμως, τον τόπο, ιστορικά, προηγήθηκε η συναίνεση του προσώπου και η συμμετοχή του στα κοινά. Πριν από τον "νόμο" υπήρξαν τα πρόσωπα, οι άνθρωποι.

Διχασμένοι σήμερα, ανάμεσα στην Ιστορία και την παράδοσή μας, αδυνατούμε να δεχτούμε πως  μας αφορούν προσωπικά τα ακατανόητα και αδιέξοδα πολιτικά προτάγματα ορισμένων εκ των  [μεταλλαγμένων  δυτικο-φωταδιστών] αρχόντων μας. Μπερδευόμαστε από την τεχνητή σύγχυση, στην οποία μας υποβάλλουν αυτοί, παρουσιαζόμενοι αρχικά ως κήρυκες της δημοκρατίας, ενώ ασκούν, στην πράξη,  έργα αυτόκλητου κηδεμόνα της. Και μάλιστα, με άμεσο σκοπό να την χειραγωγήσουν και να την θέσουν υπό την εξουσία και την υπηρεσία τους. Σκοπός, επανειλημμένως και με ακρίβεια αποδεδειγμένος και επιβεβαιωμένος.

[Συχνάκις, δηλαδή, και χωρίς να περάσει πολύς καιρός από την ανάρρησή τους στην εξουσία, ανακαλύπτουμε το αδιέξοδο των εκζητήσεών τους και το κενό των υποσχέσεών τους. Διαπιστώνουμε, πως όλες οι πολιτικές διακηρύξεις τους για το καλό μας, την πρόοδο και την ευημερία μας, ήταν ψέμματα, γιατί δεν αφορούσαν τον λαό, αλλά την κομματική και πολιτική νομενκλατούρα. Και πως για τον λαό, υπήρχε μόνο πρόσκληση σε θυσίες. Φαίνεται, πως έτσι λέγεται σήμερα, "κολακευτικά", η συμμετοχή στα κοινά: Θυσίες. Το ξέρουν καλά, όσοι μας προσκαλούν σε θυσίες, γιατί όποιος αγαπά (την πατρίδα του) δεν θα διστάσει να υποστεί κόπους και θυσίες. Και γι' αυτό ακούμε κι επαίνους για τις θυσίες μας. Το κακό είναι πως αυτοί δεν φαίνεται να αγαπούν την πατρίδα τους, και μάλλον, γι' αυτό δεν βλέπουμε τις δικές τους θυσίες...]

Εμείς οι νομικοί, επιβεβαιώσαμε μέσα από τις σπουδές μας (=μαθαίναμε στο πανεπιστήμιο), αυτό που ανέκαθεν συνέβαινε στις  ελληνικές κοινωνίες: ότι, δηλαδή, εδώ, αναπτύχθηκε πρώτα η κοινωνική συναίνεση και συμφωνία και μετά ακολούθησε ο καθορισμός του πρακτέου. Αυτό έγινε με τις γνωστές μας, ιστορικά,  ελληνικές πόλεις-κράτη. Κάθε μια, είχε τον δικό της χαρακτήρα, και τα δικά της ζητούμενα, την διαδρομή στην ιστορία, την ακμή και την παρακμή της. Αλλά είχανε και πολλά σημαντικά κοινά πράγματα μεταξύ τους.

[Αργότερα, σαν είχανε γίνει (αυτές οι πόλεις -κράτη) θαυμαστές για τα επιτεύγματά τους ή αξιοθρήνητες για την παρακμή τους, άλλες, μη ελληνικές, πολιτείες, που ζηλέψανε τα επιτεύγματα αυτά, ή αφού είδανε την τραγική αποτυχία και παρακμή αυτών των πόλεων, χρησιμοποίησαν για την δική τους πρόοδο και την δημιουργία του δικού τους ονείρου, άλλα μέσα. Συγκεκριμένα, οι αμέσως επόμενοι στην περιοχή μας, που ήταν οι ρωμαίοι, χρησιμοποίησαν μετά την κατάκτηση λαών και εδαφών, την εξουθενωτική υποταγή των κατακτωμένων.]

Η συμβίωση των ελλήνων στις κοινωνίες τους προϋπέθετε πρόσωπα με ελευθερία και βούληση σύμπραξης σ' ένα σύστημα κοινώς εφαρμοζομένων αξιών. Γι' αυτό, σε όλο αυτόν τον χώρο των πόλεων-κρατών, ο σχετικός προβληματισμός (ελευθερία του προσώπου και βούληση σύμπραξης) απεικονίστηκε στην γραμματεία του.  Γνωστά είναι σήμερα τα παραγγέλματα της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, και τα επικαλείτται όλος ο πολιτισμένος κόσμος, ενώ οι πολιτικοί άρχοντές του τα χρησιμοποιούνε μόνο ως μαϊντανό για να πλανέψουν το προεκλογικό τους ακροατήριο..

[Στους ρωμαίους, παρατηρήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά πολύ διαφορετικό. Δηλαδή: Επειδή, η ακμάζουσα πολιτεία των ρωμαίων σχηματίστηκε από κατακτημένες περιοχές και από πολλούς και διαφορετικούς -υποταχθέντες- λαούς, το ζητούμενο εκεί, ήταν ο έλεγχος των περιοχών και των διαφορετικών λαών,  και η  διατήρηση της τάξεως μέσα στην επικράτεια. Για το σκοπό αυτόν δεν απαιτείτο καμμία ελευθερία του προσώπου και καμμία διάθεσή του προς σύμπραξη. Επί πλέον, εδώ δεν επρόκειτο για το καλό της κοινωνίας, αλλά για την εξυπηρέτηση (κατοχή και διατήρηση) της εξουσίας. Εδώ το πρόσφορο μέσο δεν θα μπορούσε να είναι ο κοινός (ανάμεσα στον λαό και την εξουσία) κώδικας αξιών, αλλά η δύναμη που έχει η εξουσία να επιβάλει την  θέλησή της.  Το edictum(**), η Lex(***) και τα σχετικά. Και με τα μέσα αυτά, ξεχώρισαν τους κατακτημένους στα διάφορα "πράγματα της πολιτείας τους". Πράγματα άψυχα και πράγματα έμψυχα. Πράγματα mobili (κινητά)  και πράγματα automobili (αυτοκινούμενα(!), όπως οι δούλοι και οι αιχμάλωτοι), κλπ.]

Δεν γνωρίζω τί θα είναι τελικά αυτό που η "περιώνυμος επιτροπή" θα κάνει για το πανεπιστημιακό άσυλο κλπ., αλλά, όπως φαίνεται, οι κομματικοί και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί κατεργάζονται διόδους ατιμώρητης αγωνιστικής διαφυγής, και ανέλεγκτης αγωνιστικής επίπλευσης.

Δεν αξίζει να ασχοληθούμε με την διαστροφή της λογικής αυτής της επιτροπής. Η οποία, λόγω και της πολιτικής συγκυρίας (κυβερνητική κατοχής της εξουσίας), διαβουλεύεται,  για την διευθέτηση των πραγμάτων έτσι ώστε να υπάρχει  διείσδυση στις δομές προς χρήση τους, εν καιρώ τω δέοντι, και έγκαιρη επιβολή δικονομικής δυσκαμψίας για την δίωξη των ενδοπανεπιστημιακώς μελλοντικά παρανομούντων.

Σημειώσεις:

(*) Νάρθηκας (ή κηδεμόνας) είναι ένας ορθοπεδικός μηχανισμός για την (ορθοπεδική) αποκατάσταση, προσαρμογή ή πρόληψη σκελετικών στρεβλώσεων και παθήσεων των αρθρώσεων. Καλούπι δηλαδή.

(**) Edictum θα πεί διάταγμα, δηλαδή ρήση της αυθεντίας [της εξουσίας], και σήμερα στα Ιταλικά dico  θα πεί λέγω.

(***) Lex θα πεί νόμος. Προφανώς, η λατινική λέξη παράγεται από το ελληνικό ρ. λέγω, κι έχει την έννοια του "λόγου της υπερτάτης αρχής", δηλ. της διαταγής της απόλυτης εξουσίας.Αντίθετα, στην ελληνική γλώσσα, η λέξη νόμος είναι παράγωγο του ρ. νέμω. Είναι προφανές, πως ο νόμος -για την ελληνική σκέψη- ήτανε θέμα στο οποίο συμμετείχαν όλοι: τόσο η αρχή (δηλ. η εντεταλμένη  εξουσία), όσο και ο λαός. Γιατί στις συναποφασιζόμενες ρυθμίσεις θα έπρεπε να δεσμεύονται όλοι. Ήτανε θέμα κοινότητας και συναπόφασης. Αυτή είναι και η διαφορά του ρωμαϊκού από τον ελληνικό πολιτισμό που δεν γεφυρώθηκε ποτέ, μέχρι σήμερα, κι αυτή είναι η αιτία που δεν μπορούμε να κατανοηθούμε. Εκεί ήτανε το imperium (η εξουσία) και τα προνόμιά του, εδώ ήτανε οι άνθρωποι,  η ζωή και οι σχέσεις τους. Εκείνοι ήθελαν να εγκαθιδρύσουν την εξουσία τους επί των κατακτημένων, και γι' αυτό επινόησαν τις απαρέγκλιτες διαταγές, τους ορισμούς και την υπεροχή του άρχοντα επί των αρχομένων. Εδώ είχαμε το ήθος και την φιλοσοφία, δηλ. την ισχύ της αρχής της επιείκειας, της ισότητας, της συναίνεσης.

Εκείνοι πάντα μιλάνε για τον νόμο/Lex, την όρντινα, που οι ίδιοι εθέσπισαν (κι όλοι οι άλλοι -κι εμείς μαζί-) οφείλουν να τηρούν, κι εμείς μιλάμε για συμφωνημένο και από κοινού αποδεκτόν κώδικα αξιών, που δεσμεύει άρχοντες και αρχόμενους. Πώς να συνεννοηθούμε λοιπόν;

Το πανεπιστημιακό άσυλο και ο αγρός του κεραμέως

 

Διαβάζω (εδώ), την απάντηση του Υπουργού Παιδείας, σε επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτίνας της Νέας Δημοκρατίας, Νίκης Κεραμέως, με θέμα: «Ανεξέλεγκτη η βία και η ανομία στα τριτοβάθμια ιδρύματα».

Κι ούτε λίγο ούτε πολύ, ο υπουργός μας, της λέει, και σε όλους μας το λέει (αφού όλα αυτά είναι γραμμένα στα πρακτικά της Βουλής), πως δεν ξέρει τί της γίνεται! Αναρωτιέται, μάλιστα, πού τα είδε όλα αυτά! Και γιατί κατηγορεί για αδράνεια την κυβέρνηση, η οποία -ειδικώς αυτή η κυβέρνηση- έλυσε όλα τα σχετικά προβλήματα, εκτός από το ζήτημα ασύλου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου πράγματι υπάρχουν προβλήματα, αλλά, ... όλα τα άλλα; Σας παρακαλώ, λέει ο υπουργός, "μην αδικείτε τον εαυτό σας λέγοντας τέτοια πράγματα...". 

Σταχυολογώ μερικά από τα λεγόμενα (και μερικά από τα εκ των λεγομένων συναγόμενα) του υπουργού:

• -Τι να κάνουμε; Να βάλουμε αστυνόμους να παρακολουθούν τα μαθήματα με το μάτι τους γυρισμένο στο Αμφιθέατρο μήπως και κουνηθεί κανένας; Λοιπόν δεν είναι στη δική μας λογική αυτό. (Εμείς δεν βάζουμε την αστυνομία, βάζουμε το κόμμα...)
• -Να ξεκαθαρίσουμε το εξής: για πρώτη φορά, η δική μας Κυβέρνηση αναγνωρίζει το πρόβλημα κι έχει συστήσει μια τόσο σημαντική ομάδα εργασίας....(έτσι δεν κάναμε και με τα μνημόνια; όταν αναγνωρίσαμε την αναγκαιότητα βάλαμε και το δικό μας! έτσι θα κανουμε και με το άσυλο, τώρα θα το μελετήσουμε...)
• -... είναι ένα σύνθετο θέμα. Δεν θέλετε να αναγνωρίσετε τη συνθετότητα του προβλήματος. Αυτό σας μπλοκάρει. Νομίζετε ότι η κοινωνία είναι κάτι μαύρο - άσπρο. Δεν είναι λοιπόν μαύρο - άσπρο. (Όχι, η κοινωνία δεν είναι άσπρο-μαύρο, θέλουμε να την κάνουμε σύριζα...)
• - Η αντιμετώπιση δεν είναι η αστυνομοκρατία των πανεπιστημίων αλλά η κατανόηση του χαρακτήρα των προβλημάτων, γιατί δεν είναι ένα το είδος της παραβατικότητας, και με βάση αυτό να δούμε τι μέτρα μπορούν να ληφθούν ώστε μακροπρόθεσμα να εξασφαλιστεί η έλλειψη αυτής της παραβατικότητας... (άσε να το κατανοήσουμε ως κυβέρνηση πρώτα, και μετά θα βρούμε τον τρόπο να μην υπάρχει καμμιά παραβατικότητα που δεν την ελέγχουμε...)
• -Δεν είπα ότι δεν υφίσταται βία και ανομία. Εγώ διάβασα τον τίτλο σας στον οποίο λέτε «Ανεξέλεγκτη η βία και η ανομία στα Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης». Ανεξέλεγκτη η βία και η ανομία; Πραγματικά; Το πιστεύετε; (η βία η δική μας, δεν είναι ανεξέλεγτη, είναι κομματική, είναι εντεταλμένη, πώς το λένε; γιατί δεν το καταλαβαίνετε;)
• -Λέτε να μπαίνει αυτεπάγγελτα η αστυνομία. Σωστά; Μπορείτε να μου πείτε ποιος θα λαμβάνει την απόφαση ότι μια πράξη είναι αυτεπάγγελτη και θα παρεμβαίνει; Ποιος; Ο πρύτανης θα τους φωνάζει; Κάποιος τυχαίος πολίτης που θα περνάει από κει; Κάποιος φοιτητής; Ή κάποιος αστυνόμος κοιτάζοντας μέσα από τα κάγκελα θα λέει: «α, κάτι γίνεται και αυτό είναι αυτεπάγγελτο;». Σε ένα κράτος δικαίου δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Πάρτε το είδηση! (Το θέμα είναι ποιός θα διατάζει! Και τώρα, καπετάνιοι είμαστε εμείς! εμείς λοιπόν, θα διατάζουμε, ό,τι θέλουμε!).

Και τί άλλο δεν είπε ο υπουργός μας!

Εξήρε μάλιστα το έργο του (μέλους της επιτροπής μελέτης επί του θέματος του πανεπιστημιακού ασύλου) κ. Παρασκευόπουλου, που ήταν και "λαμπρός υπουργός δικαιοσσύνης". Αυτός θα λύσει (θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε) και το θέμα για το άσυλο.[Μιλάμε γι αυτόν, που απελευθέρωσε με τους νόμους του, τους κακοποιούς, γιατί το αριστερό κράτος δικαίου συγχωρεί τους εγκληματίες οι οποίοι στρέφονται κατά του αστικού κράτους και των καπιταλιστών με προσωπικές επιθέσεις, δολοφονίες, καταλήψεις, βιαιοπραγίες, καταστροφές κλπ. ]

Από την σκοπιά μου, λόγω αντικειμένου και ειδικού ενδιαφέροντος για το θέμα του ασύλου(*), γνωρίζω -από τα θεσπισμένα και από την λογική του πράγματος- πως όταν το πανεπιστημιακό άσυλο, χρησιμοποιείται για λόγους άλλους και ξένους προς εκείνους που προκάλεσαν -εξαιτίας των περιορισμών που είχαν επιβληθεί την εποχή της χούντας- την θέσπισή του (χάριν της ελευθερίας της διδασκαλίας, της επιστημονικής έρευνας, αλλά και της διακίνησης ιδεών), τότε ξεφεύγει από την αποστολή και τον σκοπό του, και κανένα κράτος δικαίου του πολιτισμένου κόσμου δεν θα επέτρεπε τέτοια κατάχρηση και εκτροπή.

Βέβαια, υπάρχουν και τα κράτη του ολοκληρωτικού κόσμου, που χρησιμοποιούν όλες τις κρατικές δομές, με τους μηχανισμούς και τους οργανισμούς τους, κι ανάμεσα σ' αυτές και τα Πανεπιστήμια, για να πετυχαίνουν τα κομματικά τους οράματα και τους πολιτικούς τους στόχους.

Η ενδόμυχη πρόθεση του Υπουργού, αποσαφηνίστηκε πλήρως μετά το "φτάσιμον στην Ιθάκη". Είναι, φαίνεται, οι νέοι καπετάνιοι, που πήραν την εξουσία τώρα πια, και οι οποίοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ "τί σημαίνει να μην έχεις την εξουσία στα χέρια σου". Είναι, θαρρούν, οι νέοι εφ' όρου ζωής τους γενικοί γραμματείς της πολιτείας μας, όπως κάποτε παλαιότερα οι γγ του κκσε, στη σοβιετία. Παρόλο που το είδος αυτό της πολιτικής μαράζωσε, δεν έδωσε κοινωνικούς καρπούς, και φυλλορρόησε άδοξα, ετούτοι εδώ βαλθήκανε να αναστήσουνε τον κούφιο λόγο και το κούφιο όραμα, απλά και μόνο για να ορίζουν.

Ύστερα από όλα αυτά, θαρρώ πως ένα άσυλο -σκέτο- θα το χρειάζονται πάντοτε, όσοι εξαπατούν και όσοι καταχρώνται. Κι ας γίνονται, περιστασιακά, ακόμη και άρχοντες, οι ίδιοι. Γιατί ο νόμος είναι για όλους. Κι άμα "είναι δίκαιο", μπορεί "να γίνει και πράξη" σε καιρούς που δεν συμφέρουν κάποιον, σε ατομικό επίπεδο....

Και είναι δεδομένο, ο υπουργός το παραδέχεται,  ότι στα πανεπιστήμια υπάρχει βία και ανομία, αλλά ισχυρίζεται πως δεν είναι γενικώς "ανεξέλεγκτη", παρά μονάχα σε ένα Πανεπιστήμιο! (Κι η Πολιτεία τί κάνει;).

Αλλά δεν υπάρχει μόνο βία και ανομία στα πανεπιστήμια,

• υπάρχει και η αναξιοπιστία των πολιτικών προγραμμάτων της κυβέρνησης που δεν τηρήθηκαν 
• υπάρχει και η δημαγωγική εξαπάτηση της κοινωνίας
• υπάρχει και η προκλητικότητα στην δικαιολόγηση των αδικαιολογήτων
• υπάρχει και η ένσταση του ακαταλογίστου (είναι τόσο νέος ο πρωθυπουργός μας...)
• υπάρχει και η κατευθυνόμενη συστράτευση του Τύπου
• υπάρχει η μεθόδευση της πολιτικής και κοινωνικής διαίρεσης των ελλήνων
• και τόσες άλλες μορφές βίας (οικονομικής, ψυχολογικής) για την επίτευξη του εξανδραποδισμού των ελλήνων, και για την καταστροφή κάθε δημιουργικής και μη κομματικής δύναμης στην χώρα.

Διαβάζω στο κατά Ματθαίον κεφ. 27, εδ. 3-10: "3 Τότε ιδών Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν ότι κατεκρίθη, μεταμεληθείς απέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια τοις αρχιερεύσι και τοις πρεσβυτέροις 4 λέγων· ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον. οι δε είπον· τι προς ημάς; συ όψει. 5 και ρίψας τα αργύρια εν τω ναώ ανεχώρησε, και απελθών απήγξατο. 6 οι δε αρχιερείς λαβόντες τα αργύρια είπον· ουκ έξεστι βαλείν αυτά εις τον κορβανάν, επεί τιμή αίματός εστι. 7 συμβούλιον δε λαβόντες ηγόρασαν εξ αυτών τον αγρόν του κεραμέως εις ταφήν τοις ξένοις· 8 διο εκλήθη ο αγρός εκείνος αγρός αίματος έως της σήμερον.

Καταλήγω, πως αφού πληρώνουμε τόσα και τόσα για να αποκαθιστούμε κάθε τόσο τις ζημίες στα ΑΕΙ, που προκαλούνται από τις βίαιες και άνομες συμπεριφορές των ξεθαρρεμένων και αείποτε ατιμώρητων φοιτητών, έχουμε ήδη τους αγρούς του αίματος, όπου συχνάζουν και δρούν οι αποξενωμένοι από κάθε εκπαιδευτική, παιδευτική και γνωστική λειτουργία και διαδικασία. Αγορασμένους, μάλιστα, με τα χρήματα της προδοσίας των πιο σημαντικών κοινωνικών προταγμάτων. Όπως είναι η Παιδεία, η ασφάλεια, η Δικαιοσύνη, η ευνομία, η λογοδοσία των πολιτικών προς τον λαό, κλπ.

Αυτούς τους αγρούς αίματος αποκαλούνε "πανεπιστημιακό άσυλο" οι αρχιερείς της φαρισαϊκής υποκρισίας.


(*) Σημείωση: Κάποτε είχα επιδιώξει να κάνω διδακτορικό, στο θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά συνάντησα ακαδημαϊκό "τοίχο", με το αιτιολογικό πως "δεν υπάρχει γνωστή βιβλιογραφία"!

Η άγνωστη Επανάσταση του '21 στα σύγχρονα απειράριθμα ελληνικά πανεπιστήμια

Διαβάζω για "Τό προδομένο ‘21" και παραθέτω όλη την συλλογιστική του αρθρογράφου, αυτούσια, γιατί δεν γίνεται να της αφαιρέσεις ούτε λέξη. Είναι εξόχως σημαντική, γιατί είναι λίαν κατατοπιστική. Είναι καιρός, να μην καταπίνονται πια, αμάσητα, τόσα πολλά μαζεμένα, κουτόχορτα.

Και καλά κάνει ο αρθρογράφος που τα αποκαλύπτει, γιατί όλοι πρέπει να ξέρουμε τις μεθοδεύσεις και το ψέμμα που χρησιμοποιείται για το περιτύλιγμα, αφανών εισέτι όπλων, κομιζομένων ως δώρων. Το χτίσιμο της ανατρεπτικής ιστορικής φιλολογίας για την "ουσία της Επανάστασης του 21", μπορεί να εξυπηρετεί καριέρες ιστορικών σε διάφορα πανεπιστήμια και κέντρα λήψης πολιτικών αποφάσεων, αλλά οι αλήθειες των λαών και των ανθρώπων, βαίνουν πέρα από τις οργανωμένες προσπάθειες, πληρωμένων ατόμων που βρίσκονται στην υπηρεσία συνασπισμένων ομάδων και κέντρων εξουσίας. Κι ενώ οι άνθρωποι είναι εκείνοι που δημιουργούν τις κοινωνίες, οι εξουσίες είναι αυτές που τις εξουσιάζουν, τις διαφεντεύουν και τις κατευθύνουν ανάλογα με τους στόχους και τις επιθυμίες τους.

Όταν οι στόχοι των ανθρώπων και των εξουσιών συμπίπτουν, οι κοινωνίες ευημερούν, παρά τις δυσκολίες που μπορεί να απορρέουν από την ποικιλία των απόψεων και των εγγενών ατομικών διαφορών. Αλλά όταν οι στόχοι της κοινωνίας διαφέρουν από τους στόχους της εξουσίας, τότε οι κοινωνίες δεν ευημερούν, και οι εξουσίες δημαγωγούν για να κρατήσουν τις κοινωνίες υπό τον έλεγχο και την καθοδήγησή τους.

Ταπράγματα δεν θα αλλάξουν επειδή τα ονοματίσανε αλλιώς, εκείνοι που ήθελαν να τα αφανίσουν. Όσο τα ζούνε στην ψυχή τους οι άνθρωποι, τα πράγματα θα υπάρχουν. Σας "διαβάζω" λοιπόν, το άρθρο και συγχωρήσατέ μου τις παρεμβάσεις επί των παραγράφων (χάριν εμφατικής υποσημείωσης των σημαντικότατων ζητημάτων που θέτει ο αρθρογράφος):

Ἔφτασε πάλι ἡ ἐπέτειος τῆς ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας καί πᾶμε γιά μιάν ἀκόμη φορά νά τήν προσπεράσουμε χωρίς νά ἀποκτήσουμε τήν παραμικρή ἰδέα γιά τό νόημά της. Τίς σκέψεις αὐτές πυροδότησε ἡ παρουσία μας σέ διάλεξη γιά τήν Ἐπανάσταση ὅπου ἐγέρθησαν πάλι τά γνωστά ἀναπάντητα ἐρωτήματα, διατυπώθηκαν πάλι οἱ μετανεωτερικοί μῦθοι γιά τήν προέλευσή της ἀλλά καί βεβαιώθηκε πώς ἡ ἀρρώστεια τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους εἶναι πολύ βαθύτερη ἀπό τήν οἰκονομική δυσπραγία τῶν τελευταίων 7 χρόνων.

Δέν θά μείνω στά ἐπιμέρους ζητήματα πού ἀκούστηκαν, π.χ.

• τῆς γνωστῆς ἄμεσης (καί ἀνεδαφικῆς) σύνδεσης τοῦ ‘21 μέ τήν Γαλλική Ἐπανάσταση, 

• ἤ πώς τά φιλελεύθερα πολιτικά κείμενα τῶν ἐπαναστατῶν – σάν τῆς Ἐπιδαύρου – ἦταν μόνο γιά τά μάτια τῶν Εὐρωπαίων (τή στιγμή πού τά συνέτασσαν ἐπαναστάτες / καρμπονάροι καί στήν Εὐρώπη κυριαρχοῦσε ἡ ἀπολυταρχία καί ἡ Ἱερά Συμμαχία!), 
• ἤ πώς ἡ ἔμπνευση τοῦ ‘21 ἦταν ἡ ἀρχαιότητα κι ὄχι τό Βυζάντιο (ὅταν ὅλοι οἱ ἀγωνιστές ἀναφέρονται στήν Πόλη, στόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο κτλ). 

 Θά σημειώσω ὅμως τόν διάλογο πού ἀκολούθησε σχετικά μέ τήν μελέτη τῆς ἱστορίας τοῦ ‘21 στό ἑλληνικό Πανεπιστήμιο. Ρώτησα λοιπόν τήν καθηγήτρια ἄν θεωρεῖ πώς ἡ Ἐπανάσταση αὐτή, ἡ ληξιαρχική πράξη γέννησης τοῦ κράτους στό ὁποῖο ζοῦμε, ἔχει τή θέση πού τῆς ἀξίζει στά προγράμματα σπουδῶν τῶν ἱστορικῶν Τμημάτων τῆς χώρας. Γιατί μέ μιά ματιά σέ 4-5 ἐξ αὐτῶν διαπίστωσα πώς τά σχετικά μαθήματα εἶναι μία ἐλάχιστη μειοψηφία μέσα σέ ἑκατοντάδες ἄλλα ἀπίθανα, ὅσον δέ ἀφορᾶ τά διδακτορικά ἐκεῖνα βρίσκονται κοντά στό ἀπόλυτο μηδέν. Ἡ ἀπάντηση ἦταν κάτι περί συνολικῆς θεώρησης, περί διεπιστημονικῆς ματιᾶς κτλ. Ἐπέμεινα ρωτώντας συγκεκριμένα γιά τούς ἱστορικούς καί ἡ περίεργη ἀπόκριση ἦταν πώς “τήν μελετοῦν ἀλλά δέν γίνεται ΟΛΑ τά διδακτορικά νά ἀφοροῦν τήν Ἐπανάσταση” (τή στιγμή πού δέν ἀσχολεῖται ΚΑΝΕΝΑ). 

Κι ὅταν ἔφερα τό παράδειγμα τῶν ἀγγλικῶν δανείων πού ἀκόμα δέν ξέρουμε ἄν μᾶς κατέστρεψαν πυροδοτώντας τόν Ἐμφύλιο ἤ ἄν μᾶς ἔσωσαν δεσμεύοντας τήν Ἀγγλία στό πλευρό μας, “πληροφορήθηκα” πώς δέν ὑπάρχει κεντρική κατεύθυνση καί καθένας ἐπιλέγει νά ἀσχοληθεῖ μέ ὅ,τι θέλει. Στήν τελευταία παρατήρησή μου γιά τό περιρρέον πνευματικό κλῖμα πού ἐπιβάλλει τήν κατεύθυνση, ἡ ἀπάντηση ἦταν πώς μόνο “ἄλλα” καθεστῶτα ἦταν ἐκεῖνα πού ἐπέβαλαν μιά συγκεκριμένη κατεύθυνση!!! (δηλαδή;;;)
 
Ἔχουμε λοιπόν στό 

• Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο μόνο τήν κ. Μαρία Εὐθυμίου νά διδάσκει τήν ἐπαναστατική περίοδο τοῦ 1821, 
• ἐνῶ στό Ἰόνιο Πανεπιστήμιο μόνον ὁ κ. Διονύσιος Τζάκης.
•  Χειρότερα εἶναι τά πράγματα στό Τμῆμα Πολιτικῆς Ἐπιστήμης καί Ἱστορίας στό Πάντειο, ὅπου ἀνάμεσα στούς Ἀλ. Ἡρακλείδη, Δημ. Χριστόπουλο, Στ. Πεσμαζόγλου κτλ καί τά δεκάδες ἀπίθανα μαθήματα (ὅπως “Οἱ Κομματικές Οἰκογένειες στήν Εὐρώπη” ἤ “Ἀλβανική Ἱστορία καί Πολιτισμός”) ἡ Ἐπανάστασή μας ἔχει ἐξαφανιστεῖ, τό δέ μόνο μάθημα πού θά μποροῦσε νά σχετίζεται (“Ἱστορία ἑλληνικοῦ κράτους, 19ος-20ος αἰώνας”) τό διδάσκει ἡ …Χριστίνα Κουλούρη! 
• Ὁμοίως στό ἀκόμη πιό “ἐξωτικό” πρόγραμμα σπουδῶν τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Ἀνθρωπολογίας καί Ἱστορίας στό Πανεπιστήμιο Αἰγαίου, δέν ὑπάρχει οὔτε μία σχετική νύξη μεταξύ τῶν 70 συνολικά μαθημάτων! Γιά νά μήν μποῦμε στό ἀκόμη πιό σοβαρό θέμα τοῦ τί ἀκριβῶς (καί πῶς) διδάσκεται…

 Ἡ ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 λοιπόν δέν εἶναι μόνο πού ἀπέτυχε, ἀφήνοντας στούς ξένους νταβατζῆδες (μέχρι σήμερα!) τό κουμάντο τοῦ κράτους πού αὐτοί ἔστησαν, εἶναι καί πού δέν ἔχει ἀκόμη κατανοηθεῖ ἀπό τούς νεώτερους Ἕλληνες. 

Τά κυριότερα ἐρωτήματα πού σφράγισαν τόν Ἀγώνα παραμένουν ἀναπάντητα: 

• ἦταν ἐθνική ἤ χριστιανική ἡ ἐξέγερση; 
• ἡ Φιλική Ἑταιρεία πῶς ἐξαφανίστηκε;
• ὁ ἐμφύλιος ὀργανώθηκε ἔξωθεν ἤ ἁπλῶς προέκυψε ἔσωθεν;
• οἱ ἀγγλικές λίρες μᾶς ἔσωσαν ἤ μᾶς δίχασαν; 
• οἱ Μαυροκορδάτοι ἦταν ἤ ὄχι πράκτορες;
• τόν Καποδίστρια τόν φάγανε οἱ Μαυρομιχαλαῖοι ἤ ἦταν πίσω τους ἄλλοι; Κτλ, κτλ.

Μέ ὅλα αὐτά τά θέματα ἀνοιχτά καί ἀμφισβητούμενα, ὅταν γιά κάθε ἐνδιαφέρουσα καί σοβαρή ἀπάντηση προστρέχεις σέ συγγραφεῖς μή ἱστορικούς (παλιότερα Γ. Σκαρίμπας καί Κυρ. Σιμόπουλος, τώρα Γ. Καραμπελιάς), τό ἑλλαδικό Πανεπιστήμιο παραμένει στόν κόσμο του, τρέχοντας πίσω ἀπό κάθε δυτική μόδα καί ἀγνοώντας τήν ἀνάγκη αὐτοῦ τοῦ τόπου γιά αὐτογνωσία. Κι ἔχει συχνά καί τό θράσος νά περιφρονεῖ ὡς μή ἐπιστημονική τήν δουλειά ὅποιων τό ὑποκαθιστοῦν λόγῳ τῆς διαρκοῦς ἀπουσίας του! 

 Γιατί εἴπαμε ὅτι τούς πληρώνουμε οἱ Ἕλληνες φορολογούμενοι ὅλους αὐτούς;
antifonitis.gr

Σημείωση: Ετούτο το σημείωμα αναρτήθηκε, με αφορμή μια "διαφωνία" για τις ελευθερίες του ανθρώπου, και για το πού αυτές είναι γραμμένες. Οι ελευθερίες του ανθρώπου είναι γραμμένες στο DNA του, κι όχι στα κιτάπια του κοινοβουλίου. [Αυτή είναι η διαφορά μας με την Δύση και τον πολιτισμό "της".] Γιατί τα κιτάπια του όποιου κοινοβουλίου αλλάζουνε, και μπορεί να σβήσουνε τις "παραχωρημένες" ελευθερίες.  Αλλά ο άνθρωπος που ζει θα εξακολουθήσει να θέλει να κοινωνεί (κι όχι απλώς να επικοινωνεί),  να μιλάει, να δημιουργεί, κλπ. Δεν θα σταματήσει να θέλει την "κοινωνία" με τον διπλανό του, τον οικείο, τον όμοιό του. Θα θέλει να αντιστέκεται στον περιορισμό, στην λοβοτομή του ναζισμού, ή του όποιου άλλου -ισμού. Θα θέλει την ελεύθερη και συνειδητή σκέψη. Θα θέλει και θα πιστεύει πως δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Δεν θα πιστεύει πως του είναι απαγορευμένο να το θέλει. Σήμερα, θέλουν να θέλουμε να υποβληθούμε σε μνημόνιο και ότι δεν είναι επιτρεπτή καμμία σκέψη για άλλο τρόπο διαφυγής από την καταστροφή μας.