Συνέντευξη, με πάντα επίκαιρο προβληματισμό, στον Μάνο Τσιλιμίδη, προ δεκαετίας, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=ZNjBTm40ypY
Ακούστε το, οπωσδήποτε. Ο Χαριτόπουλος διδάσκει πολλών ετών "πανεπιστημιακά μαθήματα", και αγωγή του ανθρώπου και του πολίτη, Διδάσκει λογοτεχνία, ήθος, ύφος, ανθρωπιά, επιβίωση. Διαπαιδαγώγηση και πολιτισμό.
Κάθε μέρα αναδύονται νέες ιδέες με πολιτική χροιά. Οι πολιτικοί της γηραιάς ηπείρου δεν στερούνται φαντασίας και τόλμης. Αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους μετερχόμενοι διάφορα μέσα και πρωτότυπες, αλλά και τόσο προφανώς εξειδικευμένες μεθόδους, προκειμένου να τους εξαφανίσουν! Τους σφυροκοπούν, όχι μόνο για την πρόληψη του κακού (για να μην τον έχουν μπροστά τους και να τους ελέγχει), αλλά και κατασταλτικά, αφού εκλεγεί!
Οι πολιτικοί που δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, δηλ. αυτοί που είναι αναποτελεσματικοί, και για τον λόγον αυτόν φοβούνται την νέα επομένη ημέρα των εκλογών, φροντίζουν να εξαφανίσουν από τον εκλογικό χάρτη κάθε αντίπαλο που θα μπορούσε να τους θέσει εκποδών ή να θέσει σε κίνδυνο την μονοκρατορία τους!
Οι σωτήρες μας σκεφτήκανε -για το καλό μας!- να καταστήσουν την ηλεκτρική ενέργεια χρηματιστηριακό αγαθό, κι εμείς αγοράζουμε χρυσάφι, λές και είμαστε εφοπλιστές!
Όπως είχανε σκεφτεί - για το καλό μας, πάλι- να μας εμβολιάσουν όλους με το ζόρι, με φάρμακα πειραματικά και ανεξερεύνητα στο βαθμό που θα ώφειλαν, για τα οποία εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι ήταν βλαπτικά, κι είπανε τόσα ψέμματα, που θα έπρεπε να ντρέπονται!
Τώρα σκέφτονται να περιορίσουν την χρήση του διαδικτύου για τους ανήλικους, ενώ αστυνομεύουν και την ελευθερία της έκφρασης των ενηλίκων!
Ενοχλεί φαίνεται η ελεύθερη έκφραση και θα αντιμετωπιστεί κι αυτή ριζικά! Μάλλον, θα παραμείνει μια απλή και ανέκφραστη επιθυμία και ένα απατηλό όνειρο. Κι έτσι δεν θα ακούγονται διαμαρτυρίες, αιτήματα και ενστάσεις κατά της πολιτικής που εφαρμόζεται.
Όταν κάποιος άνθρωπος εμφανώς ψεύδεται και εκφράζεται με άσχημο τρόπο, αυτό γίνεται είτε γιατί δεν έμαθε γράμματα (και για αυτό φταίει το σχολείο που του παρείχε η Πολιτεία), είτε επειδή δεν καλλιεργήθηκε ως άνθρωπος και ως πολίτης. Και για αυτό φταίνε, αφ' ενός η διαπαιδαγώγηση από το σπίτι του και αφ' ετέρου το παράδειγμα που προσφέρει η Πολιτεία με τον βίο και την πολιτεία των αρχόντων της.
Δηλαδή,
τότε δεν παρέχεται καλό παράδειγμα και πρότυπο για τους πολίτες
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μας άφησαν πολλές υποθήκες, αλλά εμείς σήμερα κωφεύουμε, γιατί έχουμε καταργήσει την παράδοση και την ιστορία μας. Παρακαταθήκη σημαντική απετέλεσε το "άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήσει", καθώς και το "αρχή άνδρα δείκνυσι" και το Ευαγγελικό "Εί τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος" το οποίο εμπεριέχει την σημασία και το περιεχόμενο των έργων του εκλεγμένου αντιπροσώπου μας, και το οποίο απέχει πολύ από αυτό που συμβαίνει στην πράξη! Ο εκλεγμένος από εμάς, αντιπρόσωπός μας, θεωρεί ότι από την στιγμή που τον εκλέξαμε, δεν μας χρειάζεται πια, και ότι μπορεί πλέον να μας περιφρονεί, να μας περιγελά, να μας τιμωρεί, να μας απειλεί, να μας εκβιάζει, να επιδεικνύεται, να μας επιβάλλεται, να παρανομεί, να ψεύδεται, και τόσα άλλα που τα βλέπουμε μπροστά μας κάθε μέρα!
Αλλά, όταν είναι να ξαναγίνουν εκλογές, θα ξαναμοιράσουν καθρεφτάκια και χάντρες και θα θυμηθούν να μας ξαναπροστατεύσουν από την ενδεχόμενη εξαπάτησή μας, την οποία θα αποπειραθούν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι!
Η εξαπάτηση των εκλογέων, τους απασχολεί μόνο όταν κινδυνεύει η άποψη και η καρέκλα τους. Και, πάντως, όχι όταν την μετέρχονται οι ίδιοι.
Στα χρόνια μας, ξεκινήσαμε να αισθανόμαστε πότε από την σωστή πότε από την λάθος πλευρά της Ιστορίας. Φτάσαμε στο "Τέλος της Ιστορίας" χωρίς να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά που ζήσαμε, που μάθαμε πως βιώθηκαν πριν από μας και πριν από τους πρίν από εμάς, αλλάζουν! Δεν τελειώνουν, αλλά αλλάζουν, άρδην!
Η γνωριμία αυτή, είναι πολύ σημαντική και τα σκαριά της στήνονται στην πρώτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου, μέσα στο σπίτι του, από τους γονείς. Χρειάζεται, οι γονείς, να έχουν για κινητήριο σύστημα ένα σύστημα αρχών και αξιών, έναν κώδικα που να αποτελεί την αφετηρία της αυτογνωσίας και της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου.
Συνηθίσαμε, κάποιοι από εμάς τους παλιούς, να θεωρούμε εαυτούς, τέκνα του Θεού και με την Ορθόδοξη πίστη μας, χρησιμοποιήσαμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, ως σύστημα Κανόνων και αξιών και πορευόμαστε με αυτό, άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο καλά. Άλλος, πολύ κακά. Κάποιος ενσυνείδητα, άλλος ασυνείδητα. Κάποιος επιπόλαια, άλλος αδιαφορα. Αλλά γνωρίζει, μέσες άκρες, τον Κώδικα αξιών.
Στις μέρες μας, στρατευμένοι και αμειβόμενοι opinion makers διατυμπανίζουν καινούργιους κώδικες, αντιφατικούς και αλληλοαναιρούμενους, και πιέζουν για να εξομοιωθούμε όλοι μας προς τον νέο άνθρωπο που αναγγέλλουν με τα αφηγήματά τους. Αφηγήματα, που υπόσχονται ξεγνοιασιά, ανεμελιά, ελευθερία(!), ζωή χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς συναίσθημα, χωρίς μνήμη, χωρίς προοπτική. Και μάλιστα, μας ωθούν με την απειλή της απόρριψης, της γελοιοποίησής μας, της ποινικής μας αντιμετώπισης, του αποκλεισμού μας και πολλών ακόμη ευρηματικών μέσων, προκειμένου να καταπεισθούμε και να ασπασθούμε την άποψή τους.
Οι "εξελικτικοί", ισχυρίζονται ότι η πίστη των Χριστιανών είναι αναχρονιστική και δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα άνθρωπος που δεν πιστεύει στην εξέλιξη των ειδών. Κι ακόμη, αναρωτιούνται σοβαρά, αν η πίστη από μόνη της, μπορεί να αποτελεί "πολιτική πλατφόρμα".
Έξω από την συλλογιστική τους αφήνουν, ασφαλώς, την ελευθερία του προσώπου να πιστεύει σε ό,τιδήποτε θεωρεί (το ίδιο το πρόσωπο) σωστό, χωρίς να επιτρέπεται ο καταναγκασμός του σε τούτη ή την άλλη πίστη.
Οι "εξελικτικοί" θεωρούν πως είναι οι σωστοί, κι όχι πως έχουν απλώς επιλέξει αυτήν την πίστη, αντί για μια άλλη.
Οι "δογματικοί", από την άλλη πλευρά δέχονται ολόψυχα πως είναι πλάσματα του Θεού της αγάπης, κι ως τέτοια, με όλες τους τις ατέλειες και τις αχρειότητες, την ημιμάθεια και την ακηδία, ελπίζουν να αξιωθούν την αιώνια ζωή, και πως δεν θα τελειώσουν με την αποσύνθεση, όπως τα σκουπίδια και τα ψοφίμια.
Οι "εξελικτικοί" νοιάζονται πολύ και απορούν για τις απόψεις των δογματικών, και στην προσπάθειά τους να εκμαιεύσουν λογικά αδιέξοδα και κενά στην επιχειρηματολογία των "δογματικών", τους περιγελούν και τους ειρωνεύονται για να αποδείξουν την δική τους ανωτερότητα και ευφυία!
Οι άλλοι πάλι, οι "δογματικοί", δεν νοιάζονται για τις απόψεις των εξελικτικών, νοιάζονται μόνο για τί πράγμα πονάει η καρδιά του ανθρώπου, και για τον λόγο που θα διαλέξουν αυτό ή εκείνο για την ζωή τους, αρκεί αυτό να τους επιτρέπει να νοιώθουν καλά με την συνείδησή τους και να διατηρούν την ιδιότητα του τέκνου του Θεού. Αν και συχνά συμβαίνει, να είναι κι αυτοί χαμένοι μέσα στον κόσμο, πατώντας πότε στη βάρκα της εξέλιξης, και πότε στη βάρκα της μόδας, μόνο και μόνο επειδή δεν καίει θαλερά μέσα τους η σπίθα της αγάπης του Θεού.
Οι "δογματικοί" δεν νοιάζονται αν κάποιοι προτιμούν να αποτελούν εξέλιξη ή κατάληξη ενός σκώληκα, μιας αμοιβάδας ή ενός πιθήκου.
Έτσι κι αλλιώς, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι η Δημιουργία είναι σκέτη φαντασία και κάτι τι το ανέφικτο, αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την θεωρία της εξέλιξης! Η εξέλιξη των ειδών, είναι μια φανταστική θεωρία, που δεν την είδε χεροπιαστά ποτέ κανείς, απλώς την υποθέτουμε στους λογισμούς και στους υπολογισμούς μας. Την Δαρβινική θεωρία πολλοί την προτιμούν, αλλά υπάρχουν και πολλοί που την απορρίπτουν. Υπάρχει όμως, κι ο κόσμος που την αποδέχεται απέξω του, για να μην είναι ντεμοντέ, αλλά την απορρίπτει μέσα του.
Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυό θεωρητικές κατευθύνσεις, είναι πως η θεωρία των δογματικών μπορεί να είναι και βιωματική, και συνεπώς, κάποιος την υποστηρίζει και την ομολογεί γιατί εγνώρισε προσωπικά την αγάπη του Θεού. Του Θεού, που είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή! Ενώ η εξελικτική θεωρία, είναι μια θεωρία πολέμου επιβίωσης επί πτωμάτων, άνευ ελέους, ανειρήνευτη και ατέρμων!
Σημείωση: Αφορμή για το άρθρο αυτό, μου έδωσε η πρόσφατη συνέντευξη του κ. Νατσιού, στον κ. Μαγκηριάδη, την κ. Μπόλα και τον κ. Γιαννακίδη, στην ΕΡΤNEWS
Παρακολουθώ στα GREECE TALKS (εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=tipkHcEZ2jM) την συζήτηση που γίνεται για την Ελλάδα του σήμερα και του αύριο.
Τα θέματα πολύ ενδιαφέροντα και μας αφορούν όλους. Κυρίως μας αφορούν οι θέσεις των πολιτικών, γιατί αποτελούν συνάμα και την πολιτική τους, την οποία εύλογο είναι να θέλουν να εφαρμόσουν.
Παρακολουθώ την συζήτηση και θεωρώ εύλογες, λογικές, καμμιά φορά λίγο περίεργες, αλλά, πάντως, αποδεκτές και ενδιαφέρουσες τις θέσεις ενός συμπολίτη μας.
Με παραξενεύει λίγο η αυταρέσκεια και η αυτοπεποίθηση με την οποία εκφράζονται οι πολιτικοί για κάποια πράγματα κακά, αλλά και προφανή, ως εάν δεν συμβαίνουν επί της ηγεμονίας τους.
Εκείνο όμως που με παραξένεψε, με έκανε να νοιώσω ταραχή και ενόχληση ήταν οι δυο τοποθετήσεις του πολιτικού:
Οι απόψεις αυτές, δεν συνάντησαν καμμιά απορία, και δεν ζητήθηκε η διευκρίνισή τους. Όμως, οι απόψεις αυτές αποτελούν άτοπο και πρωθύστερο σχήμα λόγου, και γι' αυτό δεν εξηγείται το πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο!
Εάν η Ιστορία αποτελεί έναν εκδοτικό οίκο, ασφαλώς και μπορεί να βρεθεί ο συγγραφέας που θα επινοεί κάθε τόσο δελτία υποστατών ή/και ανυπόστατων πεπραγμένων για να τα δημοσιεύει, κι έτσι η "Ιστορία" (δηλαδή ο εκδοτικός οίκος) "να δημιουργεί δρώντες ανθρώπους/λαούς" κ.α. πλάσματα!
Η Ιστορία του κόσμου όμως, είναι μια επιστήμη που καταγράφει (διατηρεί τα ίχνη) τον άνθρωπο, τους ανθρώπους, τους λαούς και τις διαδρομές τους στο χρόνο. Συνεπώς, ο άνθρωπος/ οι λαοί δρούν και αυτό ακριβώς καταγράφει η Ιστορία . Η Ιστορία αποτυπώνει στο χρόνο τα ίχνη, τα αποτελέσματα, από τις δράσεις των ανθρώπων/λαών, αλλά δεν τις δημιουργεί. 'Αλλο είναι το ζήτημα του χρόνου μέχρις ότου η ιστορική καταγραφή (ή η κατανόησή της) της διαδρομής ενός ανθρώπου/λαού, φτάνει στους επόμενους και στους πολύ μεταγενέστερους μελετητές της ιστορίας.
Και πάντως, κανένα πολιτικό αφήγημα δεν μπορεί να αποτελεί την ιστορία ενός λαού, όσο κι αν το επιθυμούν οι κυβερνώντες πολιτικοί. Ασφαλώς, το πολιτικό τους αφήγημα (και τα ίχνη του) θα αποτελεί την πολιτική τους ιστορία και τις επιδράσεις τους στην κοινωνία, στον αντίστοιχο πολιτικό χρόνο. Θα αποτελεί, δηλαδή, μόνο την ιστορία της πολιτικής τους ηγεμονίας. Η αξιολόγησή τους όμως ως πολιτικών προκαθημένων θα γίνει από τη στιγμή της αποχώρησής τους και μετά.
Εξάλλου, ως προς το δεύτερο ζήτημα, η σύνδεση των ελλήνων με την ιστορία τους δεν έγινε εξαιτίας της επανάστασης, αλλά η επανάσταση έγινε εξαιτίας της ιστορικής συνείδησης των επαναστατών. Πώς θα μπορούσε, αλλωστε να επαναστάτησε κάποιος
Στην πολιτική μπορεί τα λόγια να χτίζουν δεσμούς και γέφυρες, αλλά στη συνείδηση των ανθρώπων οι δεσμοί και οι γέφυρες χτίζονται με τους πεθαμένους, και με τους αγέννητους. Και δεν γκρεμίζονται ούτε με της ζωής το γκρέμισμα.
Στην πολιτική μπορεί να λές τί θές, ποιός είσαι και τί θα κάνεις, μπορεί να συστρατεύεις- ακόμη και να εξαγοράζεις- με υποσχέσεις, φίλους και εχθρούς, αλλά, τελικά, η ιστορία θα αποτυπώσει αυτό που έκανες και θα κριθείς γι' αυτό που έκανες, κι όχι για εκείνο που έλεγες πως τάχα θέλεις και τάχα να κάνεις!
Όλοι οι Κεφαλλονίτες έχουνε μέσα τους έναν Οδυσσέα. Βασιλιάδες, πολεμιστές, χαμένοι ή αδικημένοι, κουρσάροι ή κουρσευόμενοι, θα βρούνε τον τρόπο.
Ένας μη Κεφαλλονίτης φίλος, είπε πως άλλαξε ο τρόπος της σκέψης του από τότε που εγκαταστάθηκε στην Κεφαλλονιά. Ένας άλλος που μίσεψε στην Κεφαλλονιά για τον έρωτά του, δηλώνει πως δεν αλλάζει την Κεφαλλονιά μ' άλλον τόπο.
Ένας άλλος, προσευχήθηκε να κάμει σεισμό για να τρομάξουν οι άσχετοι και να φύγουν από την Κεφαλλονιά, για να μείνουμε μόνοι μας, όσοι την αγαπάμε αληθινά.
Κι εγώ που -Σπαρτιάτισσα- ήρθα, είμαι πιο πολύ εδώ από ότι στην πατρίδα μου. Όχι πως τα χώματά μου δεν συγκλονίζουν τα σωθικά μου, αλλά εδώ έκαμα ρίζες και κλαδιά!
Εδώ συνάντησα κι έναν Κρούσο! Όχι ναυαγό, που αγωνίζεται για την επιβίωση, αλλά έναν καθημερινό άνθρωπο, διανοητή της ζωής και της πολιτικής αναζήτησης. Έναν άνθρωπο, που τον προβλημάτισε βαθιά η σύγχρονη πολιτική ζωή στον τόπο μας, η αποτυχία των κυβερνήσεων να δημιουργήσουν ευμάρεια και ευνομία για τους πολίτες και απέτυχαν να καταστήσουν αξιοσέβαστη την Χώρα μας στο διεθνές στερέωμα. Δεν κατάφεραν να την αφήσουν ούτε άξια κληρονόμο των προγόνων μας!
Μια ιστορία που μας άφησε κληρονομία την αγάπη για την τιμή (φιλότιμο), το καλό, την σοφία και την τέχνη, την ξεχάσαμε και διαλέγουμε συστηματικά να μας κυβερνούν ανιστόρητοι πλεονέκτες οφιτσίων, δεσποτικοί προς τον πολίτη. Αυτοί, είναι συχνά πρόθυμοι στην υποχώρηση, αρκεί να λάβουν την θωπεία του ισχυρού άρχοντα του κόσμου τούτου, που τους αναθέτει την ευθύνη για την διεκπεραίωση αξιολύπητου αντεθνικού καθήκοντος. Το τελευταίο, κανένας Έλληνας με ψυχή δεν θα συναινούσε να το εκτελέσει.
Ο Γιάννης Κρούσος, λοιπόν, που έζησε όλη την πολιτική ζύμωση της μεταπολίτευσης και είδε τα κατά καιρούς κομματικά προτάγματα και την παρόλα αυτά στείρα πορεία της κοινωνίας, σταμάτησε αναγκαστικά να πιστεύει όλο αυτό το πολιτικό αλισβερίσι. Αναγκαστικά, γιατί χτυπήθηκε από την οικονομική κρίση και η ανεργία (όπως ο ίδιος λέει) του επέτρεψε να βρεί τον μπούσουλα της εποχής. να βρεί προς τα πού παμε και γιατί! Κι άρχισε να σκέφτεται το τί και το γιατί, και πώς θα φύγουμε από αυτά τα αδιεξοδα προτάγματα, την πολιτική του χρήματος και το χρήμα της πολιτικής! Πώς θα βγούμε από το τέλμα της νεκρικής αναποτελεσματικότητας, της κομματοκρατίας, της πολιτικής θεσιθηρίας, της φοροκαταιγίδας, της πολιτικής αυθαιρεσίας και της δικαστικής αναποτελεσματικότητας.
Ο δρόμος του είναι μακρύς. Η αναζήτηση επίμονη. Ο στόχος του είναι ένας: κοινωνική δικαιοσύνη, ειρήνη, ευνομία και ομονοούσα κοινωνία. Ανθρωπιά, ήθος, κοινωνική ηθική, Κοινότητες των πολιτών, Εκκλησία του Δήμου, Εκκλησία του Χριστού, ο Χριστός στη ζωή μας και μια Εκκλησία μητέρα της Δημοκρατίας.
Βέβαια, την ευκαιρία για όλη αυτή την έρευνα και την αναζήτηση, είπαμε, του την έδωσε το προσωπικό του αδιέξοδο μετά την ολοκληρωτική επαγγελματική του κατάρρευση, όπως ο ίδιος δηλώνει στην αρχή (σελ. 21) του βιβλίου, και στη συνέχεια, έντιμα και νουνεχώς, μας συστήνεται (σελ. 27).
Διαβασμένος σχετικά, τεκμηριωμένα καταμαρτυρεί και αποστρέφεται, πρακτικές και πολιτικές και με τεκμηρίωση υποστηρίζει τις προτάσεις του. Για όλα αυτά, μας παραθέτει επεξηγήσεις αλλά και βιβλιογραφία, κλασική και διαδικτυακή.
Δεν ευαγγελίζεται πως ανακάλυψε την αλήθεια και την λύση στα προβλήματα της εποχής, όπως κάνει ο Homo Deus. [Ο τελευταίος, αποφασίζει να αλλάξει κατά πώς θέλει τη ζωή όλων των ανθρώπων του πλανήτη, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, και βρίσκει τον τρόπο για να το πραγματοποιήσει. Χρησιμοποιεί μάλιστα την τεχνολογία και την επιστήμη, τον Τύπο και την πολιτική, συνασπίζοντας το στρατευμένο αυτό προσωπικό μέ αδρές αμοιβές τέτοιες που οι κοινοί αστράτευτοι θνητοί δεν μπορούν ούτε στον ύπνο τους να δούν!]
Ο κ. Κρούσος, στην αναζήτησή του, ακουμπά στην πίστη, στην γλώσσα, στην ιστορία, στην Αποκάλυψη και τα Ευαγγέλια, σε όλη την Αγία Γραφή, στην πολιτική, στους πολιτικούς, στους οικονομολόγους, στους άρχοντες του κόσμου που φιλοδοξούν να εξουσιάζουν και να ορίζουν τον κόσμο, στους Τραπεζίτες, αλλά και στην Εκκλησία, ως διοικητική οργάνωση αφ' ενός, και ως καθίδρυμα του Χριστού αφ' ετέρου.
Επισημαίνει, πως η εξουσία, για τους σκοπούς της, υιοθέτησε τον Χριστιανισμό, αλλά ο Χριστός δεν υιοθέτησε καμμιά εξουσία.
Ο κ. Κρούσος, στην αναζήτησή του, ευαγγελίζεται πως αν η πολιτική δεν γίνεται με αφοσίωση κι από αγάπη για τον άνθρωπο, για τον πλησίον, αν δεν αποσκοπεί στην ωφέλεια της κοινωνίας, δεν είναι πολιτική. Είναι κι αυτή μια επαγγελματική σταδιοδρομία, ατομικώς προσοδοφόρα! Αλλά μια τέτοια δράση δεν αποφέρει κοινωνική ωφέλεια, αντιθέτως, απομυζά την κοινωνία προς ίδιον του δράστη όφελος.
Ο κ. Κρούσος, ισχυρίζεται πως δεν έγραψε ένα βιβλίο με λύσεις, αντίθετα λέει πως έγραψε μια σκέψη και πως θα μπορούσαν οι αναγνώστες να συνεχίσουν κι αυτοί να γράφουν και να σκέφτονται, όσο να βρεθεί μια πρόταση στην οποία να συμφωνήσουμε πολλοί, για το καλό όλων μας!
Δείτε το! Θα ενθουσιατείτε από την ευρηματικότητα του συγγραφέα, από τη ρεαλιστικότητα της κριτικής του, από την εφαρμοσιμότητα των προτάσεών του, από την απροκάλυπτη ωμότητα της εξουσίας και των ισχυρών και από την συνέπεια των επιχειρημάτων και των προτάσεων του Γιάννη Κρούσου.
Σας ευχαριστούμε κ. Κρούσο για τις ιδέες και τις προτάσεις σας, που είναι συνεπείς με την ιστορία μας και το ελληνικό έθος και το ήθος.
Εκδόσεις Οσελότος, Βατάτζη 55, 11473, Αθήνα, τηλ. 2106431108, πρώτη έκδοση Ιούλιος 2023
Στη Στήλη "Θέση", της εφημερίδας ΛΟΓΟΣ της 6ης Σεπτεμβρίου 2023, φέρεται να είπε ο υπουργός κ. Χατζηδάκης, πως "Κάθε παραβίαση της νομιμότητας θα μας βρεί απέναντι".
Ηχεί περίεργα να διακηρύσσεται ως αγωνιστικό πεδίο της κυβέρνησης "το κυνήγι" για την παραβίαση της νομιμότητας. Αυτό δε, δεν αναφέρεται ούτε στις συνταγματικές διατάξεις περί των αρμοδιοτήτων της (κάθε) Κυβέρνησης. (βλ. κατωτέρω).
Δεδομένης μάλιστα της Διακρίσεως των εξουσιών, που καθιερώνεται ρητώς από το Σύνταγμά μας, η κυβέρνηση το μόνο που μπορεί να κάνει είναι νομοθετική ρύθμιση με τέλειους νόμους *(νόμους που προβλέπουν κυρώσεις για την παραβίασή τους) και οργάνωση των υπηρεσιών του κράτους τέτοια, ώστε να μην είναι επιτρεπτή η παρανομία.
Η κυβέρνησή μας, αλλά και όσες ακόμη προηγήθηκαν, όσο μπορώ να γνωρίζω από τη μακρά πλέον ζωή μου, έχουν φροντίσει ώστε οι νομοθετικές τους ρυθμίσεις να αφήνουν παράθυρα και ευχέρειες προσοδοφόρων νομιμοφανών ενεργειών για τους ενδιαφερόμενους και παροικούντες την Ιερουσαλήμ της εξουσίας, για τους νέπωτες των αρχόντων, ακόμη και για τους αντιπάλους της εξουσίας, προς εξαγοράν της σιωπής ή της ανοχής αυτών.
Η κυβέρνηση δια των οργάνων της δεν μπορεί να καταδιώκει την παραβίαση του νόμου, μπορεί μόνο να προνοεί για την επιτυχή τήρησή του!
Θα μου πείτε, ότι αυτά είναι θεωρητικολογίες, και θα συμφωνήσω μαζί σας. Θα αντιτείνω όμως, ότι το ισχύον σήμερα, δηλ. τo να καταδιώκει η κυβέρνηση ό,τι αντιτίθεται στις επιδιώξεις της, είναι καταληκτικά η παρακμή της Δημοκρατίας.
Διότι, παρακμή της Δημοκρατίας συντρέχει όταν, αντί η Πολιτεία να ασκεί την ανατεθειμένη από τον λαό εξουσία, ασκείται η "πολιτική" της προκριθείσης στις εκλογές κομματικής ομάδας. Για να μην πούμε ότι υλοποιείται το όνειρο του κάθε ευρισκόμενου στην κεφαλή του προκριθέντος κόμματος, όποιο κι αν είναι αυτό το όνειρο! Είτε πρόκειται για την εξουσία καθεαυτήν και την διαρκή προβολή, είτε για την εξουσία του διατάσσειν, την εξουσία της διαχείρισης των χρημάτων και των τυχών του κόσμου, ή την εξουσία της υποταγής των αντιρρησιών, είτε για την συγκέντρωση της λατρείας στο πρόσωπό του κλπ.
Τα προκύπτοντα ερωτήματα είναι: 1) Πώς προκύπτει το κοινωνικό πρόταγμα (η θέληση του λαού), πώς διατυπώνεται και πώς προβάλλεται; Και 2) Πώς συμβαίνει η επικράτηση μιας κομματικής ομάδας έναντι όλων των άλλων;
Το κοινωνικό πρόταγμα προκύπτει από τις κομματικές υποψηφιότητες που υποβάλλονται, προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές, επειδή, ως είναι αυτονόητο, τα πολιτικά κόμματα πρέπει να κομίζουν πολιτική πρόταση.
Για τον λόγο αυτό, στις εκλογές συμμετέχει πλειάδα πολιτικών κομμάτων. Είναι γεγονός, πως ο λαός, ως συνισταμένη προσωπικοτήτων, δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιείται σε μια πολιτική πρόταση. Για τον λόγο αυτόν οι πολιτικές προτάσεις εκτείνονται σε ευρύτατο φάσμα πολιτικών, ιστορικών, εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών, οικονομικών, φιλοσοφικών, κλπ. χαρακτηριστικών, καθρεφτίζοντας όλες τις αντιθέσεις, τις ροπές και τις τάσεις που υπάρχουν και στην κοινωνία. Οι προτάσεις των κομμάτων τίθενται στην κρίση του λαού και ο λαός αναδεικνύει την δύναμη των κομμάτων, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του. Αυτή είναι η ομαλή εξέλιξη.
Είναι γεγονός, πως ανάμεσά μας μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που συστήνουν κόμματα επειδή θέλουν την ολοκληρωτική εξαφάνιση κάποιων από τους υπόλοιπους, ή την ολοκληρωτική φτωχοποίηση ή εξαθλίωση κάποιων επαγγελματικών και κοινωνικών τάξεων για δικούς τους εγγύς ή απώτερους σκοπούς, ή να θεωρούν ότι είμαστε πολλοί κι είναι καιρός να λιγοστέψουμε (πράγμα που τώρα τελευταία πολυακούγεται και συχνά ανενδοιάστως κηρύσσεται με βαθυστόχαστα συγγράμματα εμπευστών και θεωρητικών της άνευ όρων παγκοσμιοποίησης).
Σήμερα λοιπόν, υπάρχουν πολιτικά κόμματα, με "τεχνικούς συμβούλους" και opinion makers, με χρήμα και αμφιβόλου νομιμότητας και ήθους διαδικασίες, με ημεδαπούς και διεθνείς μη πολιτικούς εταίρους προσωπικών και οικονομικών συμφερόντων, τα οποία καταρτίζουν μια εκμαυλιστική πολιτική πρόταση, η οποία παραπλανεί αφελείς εκλογείς. Έτσι, μια κατάπτυστη πολιτική πρόταση, μπορεί να χαρίσει μια περιφανή εκλογική νίκη, στο κόμμα με την πιο ελεινή πολιτική πρόταση και τα πιο ανομολόγητα συμφέροντα σε βάρος του λαού και της χώρας. Επίσης, σήμερα, που η πολιτική έχει εξελιχθεί σε επάγγελμα, αλλά και κληρονομικό βιλαέτι, υπάρχουν πολιτικοί με μακρά οικογενειακή θητεία στους θώκους της εξουσίας, χωρίς όμως την αντιστοίχως μακρά και σωρευτική ωφέλεια των Ελλήνων, από το πέρασμα όλων αυτών στη διαχείριση των Ελληνικών υποθέσεων.
Φαίνεται λοιπόν, πως -για διάφορους λόγους- δεν είναι τελικά πολύ δύσκολο πράγμα η περιφανής κομματική επικράτηση! Αρκεί ένα ελαστικό σύστημα αξιών, ελαστική συνείδηση και ελαστική αυτοκριτική. Ασθενής μνήμη και ολίγον από ... έλλειψη αυτοεκτίμησης. Αυτό ισχύει τόσο για τους εντεταλμένους ψηφοφόρους (οπαδούς), όσο και για τους εκλεγόμενους. Αρκεί να έχεις τα μέσα και τους κατάλληλους "συνδέσμους".
Εμείς όμως, (πολλοί από εμάς) ως Έλληνες πολίτες, επιθυμούμε να έχουν τα πολιτικά μας κόμματα αληθώς πολιτικές προτάσεις. Κι όχι οικονομικά προγράμματα τακτοποίησης αναξιοπαθούντων και ανεπάγγελτων κληρονόμων. Κι αν για κάποιο λόγο αποφασίσαμε να καταργήσουμε τους Βασιλείς, από άρχοντες της Ελλάδας, για ποιόν λόγο άραγε, κρατάμε και τρέφουμε στο εθνικό μας πρυτανείο αναποτελεσματικούς κι ανίκανους διαχειριστές της καθημερινότητας και της προοπτικής μας;
Μήπως είμαστε συνεταίροι, κουμπάροι και συμπέθεροι;
******************************
Α. Ατελείς είναι οι νόμοι που δεν προβλέπουν κυρώσεις για την παραβίασή τους.
