Η πολιτική θεώρηση της "κοπάνας"

 

Όταν μας βολεύει, είναι αγώνας και κοινητοποίηση, κι όταν μας θίγει, είναι φασιστική χειραγώγηση!

Διαβάζω στους protagon.gr τις απόψεις του κ. Κώστα Γιαννακίδη (Ρόδα τσάντα και Μακεδονία) με αφορμή τις επίκαιρες διαδηλώσεις των μαθητών, και αναρωτιέμαι για το χρονικό σημείο που η "κοπάνα" από το σχολείο, έγινε νοοτροπία αιχμής.

Μπορεί, στους σύγχρονους τραγικούς καιρούς που ζούμε, να είναι καθημερινό ζητούμενο η μαθητική κοπάνα

• για όσους δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν την ζωή τους (και να βελτιωθούν ως άνθρωποι και ως κοινωνικά όντα), 
• ή για όσους διαπαιδαγωγούνται με άξονα την πρακτική αυτή, 
• ή με άξονα τα αποτελέσματα που οι παιδαγωγοί τους αποσκοπούν να επιφέρουν στην κοινωνία με αυτήν τους την πρακτική.

Αναρωτιέμαι (με απορία, είναι αλήθεια), πόσοι έχουν -εν γνώσει τους, και όχι κατά λάθος- το ψυχικό σθένος και το πνευματικό περιθώριο να μείνουν αναλφάβητοι. Αλλά δεν θυμήθηκα ποτέ τον εαυτό μου και πολλούς από τους ομηλίκους μου, στα χρόνια της εγκύκλιας παιδείας μας, να επιζητούμε την αμορφωσιά και την απαιδευσία μας. Οι καλοί και οι μέτριοι μαθητές της εποχής μου δεν ήταν ούτε "φυτά" κατά το κοινώς λεγόμενο, ούτε εραστές της κοπάνας. Παραδέχομαι πως ήτανε ευπρόσδεκτη μια εκδρομή στη φύση (και γύρω μας υπήρχε άφθονη φύση), ίσως γιατί θα αποτελούσε μια εύθυμη και χαλαρή συντροφιά στις ανάκατες παρέες, με ανέκδοτα, ιστοριούλες καθημερινότητας, πειράγματα, όνειρα, και παιχνίδι με  μπάλες και τόπια. Οι κακοί μαθητές, φαντάζομαι πως ανέκαθεν την επιζητούν, όπως το νερό ο διψασμένος! Προφανώς, για να αποφεύγουν την έκθεσή τους στην αδιέξοδη άγνοια και αμέλειά τους, και στην δημοσιοποίηση -μέσα από την αξιολόγηση- αυτής της άγνοιας και της υστέρησής τους.

Από τους συμμαθητές μου, όσους θυμάμαι (και θυμάμαι τους περισσότερους), κανείς δεν έμεινε στα αζήτητα της ζωής. Ούτε περιπλανήθηκαν σε πολιτικούς προθαλάμους ικετεύοντας για μια θεσούλα αργομισθίας. Κάποιος από αυτούς, που κάποτε προσκλήθηκε να υπηρετήσει ένα τέτοιο πόστο, και μάλιστα με την υπόσχεση διορισμού, απήντησε πως "προτιμάει να είναι αφεντικό στην πείνα του...".

Βλέπετε, δεν ήμασταν καλομαθημένοι, τακτοποιημένοι από γεννησιμιού μας, ή ανέμελοι ώστε ν είμαστε πρόσφοροι σε χειραγώγηση. Όταν η ζωή είναι σκληρή, και τα μέσα που διαθέτεις είναι περιορισμένα, αναγκάζεσαι να θέλεις να την αλλάξεις. Να την βελτιώσεις. Να της προσθέσεις αυτά που θα σε διαφοροποιήσουν από το στενόχωρο παρόν, κι από εκείνο το αύριο που προεικονίζει το αδιέξοδο σήμερα. Κοπάνες κάνανε πάντα οι τακτοποιημένοι, οι αδιάφοροι, οι εκ των προτέρων συγχωρημένοι δια πάν παράπτωμα, και οι λοιποί σε παρόμοιες θέσεις και συνθήκες. Αυτοί πάντα υπάρχουν.

Η δεκαετία του '70 είχε λοιπόν δουλειά, πολλή δουλειά (κατάρτιση, μελέτη, σπουδές) με συνέπεια, επιμονή και υπομονή. Η δεκαετία του '80 είχε (διαλαλούμενη την) πολιτική ελευθερία και την πνευματική περιπλάνηση, σε ερωτήματα που η ζωή επιτακτικά ζητούσε απαντήσεις, αφού σε λίγο όλα θα γίνονταν με προσωπική μας ευθύνη για την ζωή μας και την επιβίωσή μας. Πρώτο ζητούμενο η αποτελεσματικότητα. Η δεκαετία αυτή, άφησε πίσω της αρκετές εμπειρίες. Ήττες, άκαρπες προσπάθειες, επαγγελματική ανασφάλεια, δημιουργία οικογένειας, και ένα διαρκώς κλυδωνιζόμενο από την ροή των πραγμάτων ρυθμό ζωής. Περιθώριο διαφυγής και "κοπάνας" κανένα! Άφησε, κυρίως, γνώση, επίγνωση. Εμπειρία και συναίσθηση προσωπικής ευθύνης.

Το δίδαγμα που αποκόμισα από τις πιο δύσκολες δεκαετίες της ζωής μου, είναι πως όταν απουσιάζει η μέριμνα και η εργώδης προσπάθεια, θα απουσιάζει η εμπειρία, η γνώση και το αποτέλεσμα.

Η κοπάνα είναι μια ανεύθυνη διαφυγή. Μια ασύνειδη (και συνεπώς μια έλλειψη στην διαπαιδαγώγηση, που σε ωθεί σε) φυγή από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις. Αυτή η φυγή, σε προετοιμάζει για μια αναποτελεσματική κατάρτιση και επομενως για μια μειωμένη ικανότητα στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων που θα κληθείς στην ζωή σου να αναλάβεις.

Είναι λογικό η ανικανότητα (για την ανάληψη σημαντικών ευθυνών και υποχρεώσεων) να σε καθιστά (ανελεύθερο και) εξαρτημένο από κάποιον που θα σου χαρίζεται και θα σε θεωρεί κατώτερο των περιστάσεων, ενδεή, άξιον οίκτου, και ανάξιο για να σου εμπιστευτούν έργα δύσκολα, με απαιτήσεις και προοπτικές μέσα στο χρόνο και στην κοινωνία. Όσο και να διαλαλείς την ελευθεριότητα και την τόλμη σου (στην αποφυγή των σταδίων της ψυχικής και πνευματικής σου ωρίμασης), κανέναν δεν θα πείσεις για την καταλληλότητά σου, όσους κι αν ενδιαμέσως καταφέρεις να πλανέψεις.

Η τάση για κοπάνα από τα μαθήματα είναι μια παρέκκλιση πολυτελείας, όσο κι αν είναι μια εσωτερική ανάγκη για πρόσκαιρη διαφυγή και στιγμιαία ανάπαυλα από τις επιτακτικές υποχρεώσεις της στιγμής. Σε όλους μπορεί να συμβεί να χρειάζονται μια παύση, μια βραχύχρονη διακοπή στην ένταση των προσπαθειών. Αλλά, η διακοπή στην τήρηση των αρχών της διαπαιδαγώγησης, έχει ως αποτέλεσμα την αναίρεσή της. Είναι άλλο πράγμα η επιείκεια και η ελαστικότητα του παιδαγωγού, όπου κάτι τέτοιο απαιτείται.

Η παιδαγωγική αγυρτεία για διευκόλυνση, παθητικότητα και αδράνεια του μαθητή, ενσταλλάχθηκε βαθμιαίως με "εκπτώσεις" στην εκπαίδευση και στην διαπαιδαγώγηση, την ατιμωρησία της μαθητικής αμέλειας και παραβατικότητας και έλλειψη αξιολόγησης των μαθητών με το εύσχημο πρόσχημα "να μην δημιουργούνται στα παιδιά ψυχικά τραύματα" κατά την διόρθωση των λαθών τους (αυτή είναι η επίσημη αιτιολογία, που αναγράφεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου 1566 για την εκπαίδευση). Σαν να μην διορθώνει η ίδια η ζωή, από μόνη της, τα λάθη που κάνουμε. Σαν να μην έχουν συνέπειες τα λάθη μας.[Για παράδειγμα -γνώσης και εφαρμογής αυτής της γνώσης που αποκτήσαμε- αν εξετάσουμε την παραβίαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, θα δούμε ότι σημειώνει πολλές κόκκινες υπογραμμίσεις στην άσφαλτο, από τις παραβάσεις των βλαστών μας, που τους δίνουμε το αυτοκίνητο για να πάνε στα πάρτυ και να πιούνε, γιατί ..."παιδιά είναι! να μην βγούνε; πότε θα βγούνε; κλπ."]

Οι επαγγελματίες της κοπάνας από το σχολείο, δεν είναι μόνο κοπανατζήδες από την τάξη. Επειδή συνηθίζουν πια στην διαφυγή, είναι ευτύχημα αν τυχόν συμβεί να το διορθωσουν, πριν τους προλάβει το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς τους. Αν όχι, συνεχίζουν να είναι κοπανατζήδες, και από την κοινωνία (δεν πληρώνω) σε βάρος των άλλων, και από την οικογένειά τους, τους φίλους και τους δικούς τους ανθρώπους. Το κακό είναι πως ζητούνε επιείκεια, δικαιώματα έναντι των μη κοπανατζήδων και κοινωνικές απολαυές, ως εάν δεν ήσαν κοπανατζήδες!

Η κοπάνα για "υπέρτερους σκοπούς" έγινε τόσο πολύ της μόδας μετά την μεταπολίτευση, που κλείνουμε ασυστόλως τα σχολειά και τα πανεπιστήμια, τους δημόσιους δρόμους, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, καταστρέφουμε τις κρατικές υποδομές, και κατακαίμε τις ιδιωτικές περιουσίες με παράπλευρες απώλειες ακόμη και ανθρώπινες ζωές, γιατί οι υπέρτεροι αυτοί σκοποί (που συνήθως συνίστανται στο βραχυπρόθεσμο, ή το απώτερο συμφέρον κάποιου κόμματος) απαιτούν την σχετική ταραχή, ώστε να παρασχεθούν προσχηματικά επιχειρήματα για να περάσουν μια πολιτική αξίωση, ή να εμφυτεύσουν την κοινωνική ενοχή σε περίπτωση άρνησης και αντίστασης.

Κι αφού τα διδαχθήκαμε όλα αυτά (αναίτια και άσχετη κοπάνα και κατάληψη, δηλ. για ψύλλου πήδημα) με τα συχνά μαθήματα που μας έδωσε, από τα μαθητικά τα νειάτα του, ακόμη κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κι  αφού οι μαθητές σήμερα, απαντάνε στα κυβερνητικά προτάγματα, με κατάληψη σχολείων, διαδηλώσεις στις πόλεις και παρελάσεις, δηλαδή με μια σαφή και δυναμική αντίδραση, η ίδια αυτή η διδάξασα εξουσία, επειδή η συγκεκριμενη μεθοδολογία δεν την συμφέρει και δεν την βολεύει,  καθυβρίζει την αντίδραση των μαθητών! Δάσκαλε που δίδασκες...

Η ίδια αυτή, η διδάξασα εξουσία, συκοφαντεί, σήμερα, ως υποχείρια, τους μαθητές που αντιδρούν και ξεσηκώνονται ενάντια στην εφαρμοζόμενη άθλια εξωτερική (και όχι μόνο) πολιτική της. Μια πολιτική, που από διαμαρτυρία του πεζοδρομίου έγινε εξαναγκαστή ρύθμιση, και που στερεί από τους Έλληνες την ιστορία τους και ουσιώδη πολιτισμικά δεδομένα τους, χαρίζοντας ταυτότητα και γλώσσα στους γείτονες που θέλουν να βγούνε στο Αιγαίο, σε εφαρμογή παλαιότερης κοινής και συμφωνημένης επιδίωξης.

Όχι κύριοι. Η αντίσταση στον εξανδραποδισμό και η αντίδραση στον εθνικό ευτελισμό, δεν είναι κοπάνα από τα μαθήματα.

Κοπάνα από την ζωή είναι η μυωπική χειραγώγηση της νεολαίας για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη, και η εκμαυλιστική παραίνεσή της να αδιαφορεί για την παιδεία, την μόρφωση, την αρετή και την ηθική της ολοκλήρωση.

Ανεύθυνη κοπάνα των κομμάτων και των πολιτικών από την ιστορία είναι η άνευ ορίων παράδοσή τους στο κυνηγητό της εξουσίας, στην λήθη των λαθών τους, στην ήττα της ηθικής, στην αδράνεια, τον πολιτικό ωχαδερφισμό και την απεμπόληση των ιερών και τιμίων.

Η ιδιοτελής κοπάνα έγινε πια τρόπος και πολιτική έξις. Κοπάνα από την λογική, κοπάνα από την ηθική, κοπάνα από την εθνική ταυτότητα, κοπάνα και από την φύλαξη των Θερμοπυλών.

Ας μην μιλήσουμε τώρα για την κοπάνα από την αίσθηση περί την εφαρμογή του δικαίου (γιατί, γι' αυτό πρόκειται, όταν φυλακίζουνε για δέκα χρόνια, έναν ενδεή άνθρωπο, με σάρκα και οστά, που παραβατικά παρέστησε πως τέλειωσε την Στ δημοτικού, ίσα-ίσα για να δουλέψει στην καθαριότητα, λές κι οι αναλφάβητοι δεν ξέρουνε να καθαρίζουν...!)

Κοπάνα από την ντροπή, κοπάνα από την αλήθεια, κοπάνα από την πίστη, κοπάνα από την λογοδοσία και τον απολογισμό. Είμαστε πια, συνεπείς και παρόντες, μονάχα στα πάθη μας, πάθη κάθε λογής: Εξουσιολογνεία, αλαζονεία, υπερηφάνεια, ψευδολογία, δημαγωγία, απάτη, στρέβλωση των νοημάτων, κατάχρηση εξουσίας, και πάει λέγοντας, γιατί τα πάθη είναι αναρίθμητα.

Η κοπάνα κατέστη, στην εποχή μας, μια αξία περιωπής, γι' αυτό ορμούν όλοι να δείξουν, πως κι αυτοί εμφορούνται από το εν λόγω υψηλό -εντός της ηθικής τους αβύσσου- ιδεώδες. Μπράβο τους! Την κατακρίνυν, μόνο όταν δεν τους συμφέρει!

Αλλά, ας προσέξουμε κι εμείς, κι όσοι νουνεχείς, κι ας μην την "κοπανήσουμε" από την υποχρέωση να καταψηφίσουμε έωλους, ιδιοτελείς και κοπανατζήδες, για να μην καταστήσουμε κάποιον από αυτούς,  κυβερνήτη της ζωής και της προοπτικής μας, για μια ακόμη φορά.

Η ελευθερία του λόγου και η ρητορική του μίσους

 

Ο λόγος είναι το μέσον για την έκφραση όλων των ανησυχιών του ανθρώπου. Των ιδεών του, των αποριών του, των αναζητήσεων, των συναισθημάτων, των αναγκών, των ονείρων και των προβλημάτων του. Και των ατυχών ή επιτυχών προασπάθειών του στην διατύπωσή τους.

Έτσι, έχουμε προϊόντα του λόγου, που είναι πραγματικά καλλιτεχνικά ποιήματα. Ικανός αριθμός τέτοιων έργων,  έχουν γραφεί στην Ελληνική Γλώσσα, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Η πυκνότητα του λόγου και των εμπεριεχομένων σ'αυτά  νοημάτων και συλλήψεων, είναι καταλυτική και μνημειώδης και συχνά παρατηρείται πως οι εμπνευστές αυτών υπήρξαν οι γενάρχες της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας, της Ιστορίας και τόσων άλλων τομέων της ανθρώπινης πνευματικής παραγωγής.

Στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, έχουμε και προϊόντα λόγου που είναι πραγματικά απειλή για την νοημοσύνη του ανθρώπου, απειλή για την ζωή και την ελευθερία του, για την φύση ολόκληρη, και ενδεικτικό της φρενοβλάβειας αυτών που άρθρωσαν τέτοιο λόγο.  Έχουμε λόγο εμβληματικά ενδεικτικό φανατισμού ορισμένων, πνευματικού σκοταδισμού, ναζιστικής και  συμπλεγματικής νοοτροπίας, συμπλέγματος της προοδευτικότητας ή ανωτερότητας, ή  συμπλέγματος μονοπώλησης της δημοκρατικότητας.

Συχνά, στους καιρούς μας τους "διαφωτισμένους",

• τους καιρούς της ελεύθερης εξαγγελίας των επιθυμιών κι επιδιώξεων των συνασπισμένων ισχυρών, 
• και τους καιρούς της γελοιοποιούμενης (νοηματοδοτούσης την ζωή τους) πίστης των ανθρώπων,και
• της υποχρεωτικά προπηλακιζόμενης λογικής και κριτικής στάσης των πολιτών έναντι των αυθαιρεσιών και της απληστίας των ισχυρών, 
• τους καιρούς της στρατευμένα επιδιωκόμενης αποδόμησης κάθε εστίας και συνεκτικού των κοινωνιών λόγου, 

η ελευθερία της Έκφρασης και η ελευθερία της Τέχνης συμβαίνει να χρησιμοποιούνται και ως οχήματα για την προώθηση οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικών βλέψεων.

Και μάλιστα, ενώ διατυμπανίζεται ως κεκτημένη αυτή η ελευθερία, κατατρέχεται, διώκεται ή απειλείται και τείνει να καταργηθεί δια νόμου, η αντίρρηση. Ενώ, αντίθετα,  ακμάζει και ανθεί  η δημαγωγία.

Οι διώκτες της αντίρρησης ξεχνάνε πως και αυτή -η αντίρρηση- υπάγεται στην ίδια κατηγορία: Στην ελευθερία της έκφρασης, γιατί και η αντίρρηση αποτελεί μέσο έκφρασης του στοχασμού, όπως και η θέση.

Δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο να το σκεφτούν. Είναι απλό θέμα λογικής. Να, ο συλλογισμός:
Η έκφραση των στοχασμών είναι ελεύθερη
Η αντίρρηση είναι στοχασμός
Αρα
Η αντίρρηση είναι ελεύθερη.

Ας σημειωθεί πως η ελευθερία της έκφρασης (αντίρρησης σε μια θέση), λίαν προσφάτως,  υπέστη σημαντικό φραγμό, τάχα για να αποφευχθεί η κοινωνική αναταραχή από δυσμενείς και ρατσιστικές απόψεις και για να ελεγχθεί η "ρητορική μίσους".  [Και για να μην ξεχνιόμαστε, ρητορική μίσους έχει βαφτιστεί (από τους διεθνιστές της εξουσίας που δεν ξέρουν αν έχει σύνορα η θάλασσα, και δεν θεωρούν μεγάλη εθνική απώλεια αν χάσουμε 16 νησιά) η φιλοπατρία, η εθνική ταυτότητα, η αγάπη  στην ιστορία μας, στην γλώσσα μας, στις παραδόσεις μας, στην πίστη μας, στον πλούτο της πατρίδας μας, στην ελευθερία μας, ακόμη και το ήθος και το φρόνημά μας].

Και βέβαια, όταν όλοι αυτοί, οι ανθέλληνες και οι φίλοι τους, ασκούν εναντίον μας ρητορική αβυσσαλέου μίσους και απέχθειας, λοιδορίας και γελοιοποίησής μας,  οι ίδιοι δεν θεωρούν ότι μετέρχονται ρητορική μίσους, αλλά ότι απλώς ... χρησιμοποιούν την ελευθερία που έχουν για την έκφραση των στοχασμών τους! Μικρόνοια ή δολιότης;

Σημείωση: Αξιοσημείωτη και λίαν χρήσιμη θα είναι η προσφυγή στο άρθρο του καθηγητή κ. Κ. Μπέη, με τίτλο: " Πότε είναι θεμιτοί οι περιορισμοί στην έκφραση" εδώ.

Με πολύ σθένος: Πολιτική υπεραξία μέσα από την ελεημοσύνη!

      

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει την διανομή κοινωνικού μερίσματος, διαπίστωσα πως βρήκε την τέλεια ευκαιρία για την άντληση πολιτικής υπεραξίας, κατηγορώντας μάλιστα τους πολιτικούς του αντιπάλους για το ίδιο πράγμα. Οι πανηγυρισμοί για την ευεργεσία του απελπισμένου, ως πολιτική δράση, είναι από μόνη της, μια ευτελής κι ανάλγητη στάση, ψυχρά υπολογισμένη και πολιτικά προσοδοφόρα, για όποιον ασχημονεί κατα τον τρόπο αυτόν. Ιδιαίτερα μάλιστα, αν έχει προηγηθεί μια σκληρή και αντιλαϊκή πολιτική, που είχε ήδη οδηγήσει τον κόσμο στην απόλυτη ένδεια.

Ακούγοντας, λοιπόν, αυτές τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, προβληματίστηκα βαθύτατα και άρχισα να αναλύω τα λεγόμενα. Στην σκέψη μου αναδύθηκαν εύλογα διευκρινιστικά ερωτήματα και σαφείς αντίλογοι, που σημειώνονται -παρακάτω- με στοιχεία μικρότερα από τα στοιχεία των δηλώσεων του πρωθυπουργού:
(......) 

• Όμως και στο δημοσιονομικό σκέλος η απόδοση της οικονομίας έχει ξεπεράσει και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Έτσι ο προϋπολογισμός θα σημειώσει φέτος πρωτογενές πλεόνασμα που θα ξεπερνά κατά πολύ το στόχο του 1,75%. [Ουσιαστική απόδοση της οικονομίας, δυστυχώς, δεν συνιστά η είσπραξη φόρων (άμεσων και έμμεσων). Αυτό είναι ξεζούμισμα της κοινωνίας, δεν είναι παραγωγή πλούτου. Και το πλεόνασμα, δεν είναι περίσσευμα, είναι εξοικονόμηση από την μη καταβολή χρεών.]
• Και αυτό δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα σκληρής και εντατικής προσπάθειας. Εξορθολογισμού των δαπανών χωρίς περικοπές στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Αλλά και αποτέλεσμα του αποφασιστικού περιορισμού της διαφθοράς, της διασπάθισης δημόσιου χρήματος αλλά και της φοροδιαφυγής.  [Η αφαίμαξη των πολιτών  δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα ανάλγητης και αλυσιτελούς πολιτικής, που συνεχίζει τον φαύλο κύκλο. Απουσία κάθε εξορθολογισμού των δαπανών συνιστούν οι περικοπές στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Το κυνήγι της διαφθοράς δεν είναι πολιτική αν δεν περιλαμβάνει και τους πολιτικούς συμμάχους και τα τυχόν μέλη (ακόμη και) της κυβέρνησης. Η διαφθορά είναι μία, δεν έχει σημασία ποιός την μετέρχεται.]
  
• Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης που μέρα με τη μέρα αφήνουμε πίσω μας, ορισμένες κοινωνικές ομάδες σήκωσαν δυσανάλογα τα βάρη. Τόσο τα χαμηλά εισοδήματα, όσο όμως και η μεσαία τάξη, τα τελευταία επτά χρόνια έχουν υποστεί μεγάλη οικονομική πίεση. Και η πίεση ήταν μεγάλη, όχι μόνο εξαιτίας της χρεοκοπίας της χώρας που μας ανάγκασε σε μια δύσκολη δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι η ελίτ του τόπου φόρτωσε ξεδιάντροπα τα βάρη στους πολλούς, φοροδιαφεύγοντας και βγάζοντας το πλούτο της σε φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού. [Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης,  μέρα με τη μέρα δεν τ' αφήνουμε πίσω μας. Γιατί η αθλιότητα των οικονομικών των νοικοκυριών κάθε μέρα επιδεινώνεται και το φορολογικό καθεστώς δεν επιτρέπει την ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η εγχώρια ασυκτιά και αδυνατεί και η έξωθεν αποθαρρύνεται. Αφόρητη η οικονομική συμπίεση όχι μόνο εξαιτίας της χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι και η σημερινή αριστερή κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση, δεν πρότεινε και δεν πίεσε για τίποτε πιο δημιουργικό. Οι εξουσίες, είναι γνωστό πως  εξυπηρετούν τους φίλους τους. Σε τούτο δεν υστερεί ούτε και η παρούσα κυβέρνηση και δεν κατάφερε να αυξήσει τον πλούτο της χώρας, αλλά απεναντίας τον μείωσε με την 100ετή παραχώρησή του στους δανειστές.]
• Και σήμερα ορισμένοι από αυτούς που εξέθρεψαν, ανέχτηκαν ή και συμμετείχαν σε αυτό το έγκλημα εις βάρος της μεσαίας τάξης και των φτωχών στρωμάτων στο τόπο μας, έχουν και το θράσος να μας κατηγορούν για την υψηλή φορολογία.[Και σήμερα η κυβέρνηση διατηρεί την υψηλή φορολογία που έλεγε πως θα την περιορίσει.]
• Γιατί κάθε ευρώ από τα βάρη που συσσωρεύτηκαν στη μεσαία τάξη και στους αδύναμους, ισοδυναμεί με το κρυμμένο και αφορολόγητο πλούτο  που γέμιζε τους τραπεζικούς λογαριασμούς από τα μαύρα ταμεία της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.[Ο νεολογισμός: "το κρυμμένο και αφορολόγητο πλούτο", δεν σημαίνει τίποτε. Γιατί ο πλούτος (αρσενικό, τον πλούτο), πάντοτε είναι "κρυμμένος", μέχρι που να παραχθεί. Και η παραγωγή πλούτου είναι αυτή που δημιουργεί και τα κρατικά έσοδα (από την φορολογία της εργασίας που καταβάλλεται για την παραγωγή του, και από την φορολογία του πωλούμενου παραχθέντος αγαθού), του κύκλου εργασιών κλπ.]
• Offshore και μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό έκανε η καλομαθημένη πολιτική και επιχειρηματική ελίτ, που διαπλέκοταν για να εξασφαλίσει τη χλιδή της.[Offshore και μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό έκανε η καλομαθημένη πολιτική και επιχειρηματική ελίτ, που διαπλέκοταν για να εξασφαλίσει τη χλιδή της, όπως και οι πλούσιοι υπουργοί της κυβέρνησης που ξεχνάνε να δηλώσουνε τί λεφτά έχουνε.]
• Από την πρώτη στιγμή που λάβαμε την λαϊκή εντολή είχαμε συνείδηση αυτής της αδικίας. Ο κύριος, ο πρωταρχικός μας στόχος ήταν να βγάλουμε τη χώρα από τη κρίση, να σταματήσουμε τη καταστροφική πορεία των δημόσιων οικονομικών, προστατεύοντας ταυτόχρονα, πρωτίστως αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις: Τους αποκλεισμένους, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, τους νέους επιστήμονες και επαγγελματίες.[Και ταυτόχρονα και πρωτίστως, δεν γίνεται! είναι προφανές, όμως τί κάνετε. Ό,τι ήθελε γίνει, προκειμένου να είστε στην εξουσία. Γιατί δεν είναι το ίδιο όλοι αυτοί για τους οποίους λέτε ότι μεριμνάτε. Κοινωνικές δυνάμεις ή κοινωνικές ομάδες; Ως κοινωνικές δυνάμεις σηματοδοτείτε το πολιτικό σας ακροατήριο, ενώ οι κοινωνικές ομάδες που μαστίζονται από την οικονομική δυσπραγία/απραγία δεν αξίζουν την προσοχή της κυβέρνησης; Μιλάτε για: Τους αποκλεισμένους, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, τους νέους επιστήμονες και επαγγελματίες. Όλοι οι άλλοι είναι ευτυχείς και ανενδεείς;]
• Διαπραγματευτήκαμε σκληρά, ώστε το πρόγραμμα προσαρμογής να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αποσυμπιέσει τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Να δώσει ανάσα σε όσους υπέστησαν τα βαρύτερα πλήγματα κατά την διάρκεια της πρώτης πενταετίας των μνημονίων. Και αυτό που καταφέραμε δεν είναι μόνο τα υψηλά πλεονάσματα και η επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.[ Αλλά δεν το καταφέρατε, τουλάχιστον, ακόμη. Λέτε πως αυτό που καταφέρατε δεν είναι μόνο τα υψηλά πλεονάσματα αλλά και η επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτά είναι λόγια χωρίς περιεχόμενο, χωρίς οικονομικό και κοινωνικό αντίκρυσμα.]
• Αλλά είναι και σημαντικές νίκες,[αόρατες όμως και ανύπαρκτες] προς όφελος των πολλών:
• Προστατεύσαμε την λαϊκή κατοικία
• Θεσπίσαμε το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης προστατεύοντας ταυτόχρονα τα υπόλοιπα κοινωνικά επιδόματα
• Δημιουργήσαμε το θεσμό των σχολικών γευμάτων
• Εντάξαμε 2,5 εκατομμύρια ανασφάλιστους δωρεάν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας
• Δρομολογήσαμε την επαναφορά τη εργασιακής κανονικότητας, ενισχύοντας τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων και  καταπολεμώντας για πρώτη φορά με σοβαρές ποινές για τους παραβάτες, την αδήλωτη εργασία.
• Μειώσαμε τις ασφαλιστικές εισφορές για τη πλειοψηφία των εργαζομένων και ειδικότερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα

• Ενώ πέρσι περίπου τέτοια εποχή ανακοινώσαμε την απόδοση κοινωνικού μερίσματος ύψους 617 εκατομμυρίων ευρώ υπό την μορφή εφάπαξ δέκατης τρίτης σύνταξης σε 1,5 εκ. συνταξιούχους. [Σήμερα δίνετε λιγότερα (για να τσοντάρετε την φτωχή ΔΕΗ)  και επί πλέον σας χάλασε  τα σχέδια η καταστροφή από τις θεομηνίες. Ας αφήσουμε το γεγονός πως άνοιξαν και άλλα ζητήματα που ζητούν επιτακτικά λύση. Και καλά για την δέκατη τρίτη σύνταξη, που είχατε υποσχεθεί την αποκατάστασή της προεκλογικά. Καλύτερα ας μην μιλάμε για εφάπαξ ψίχουλα δωρεάν, τώρα που έχουν περικοπεί τόσα και τόσα από τις αποδοχές των πολιτών.]
• Και φέτος, είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, έχουμε την δυνατότητα να διανείμουμε κοινωνικό μέρισμα στους πολίτες που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Φέτος, καλύτερα προετοιμασμένοι και πιο αποτελεσματικοί, θα μπορέσουμε να διανείμουμε ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσό.[Λέτε να υπάρχει κανείς που δεν το έχει ανάγκη; .]
• ... η υπεραπόδοση της ελληνικής οικονομίας είναι τέτοια που εξέπληξε ακόμη και τους πιο αισιόδοξους. [για να μας λέτε αυτά τα πράγματα, έχετε πολύ σθένος κ. πρωθυπουργέ!]

Στον απόηχο του Δεκαπενταύγουστου

 

Ετούτη είναι μια ιστορία "πολιτική". Μια ιστορία πνευματικής και ψυχικής ισορροπίας. Για να προβληματιστούμε αν θα προσεταιριζόμαστε την Παναγία στις εκζητήσεις μας, σαν να να είναι δεδομένο ότι θα ικανοποιεί τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες μας, ή αν θα μάθουμε πως εμείς πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της ταπείνωσης και, κυρίως, της σωφροσύνης, που σάρκωσε η Παναγία. Αυτή που αξιώθηκε να λάβει μεγάλες και τέτοιες τιμές, που άλλος άνθρωπος ποτέ του δεν έλαβε, και παρόλα αυτά εξακολούθησε να είναι ταπεινή.
 
Διαβάζω πως ο υφυπουργός Εξωτερικών, από την Παναγία Σουμελά, όπου βρισκόταν, δήλωσε ότι "Η Παναγία ήταν πάντα σύμβολο και πηγή θάρρους σε όλους τους αγώνες μας" και "Εύχομαι να μας καθοδηγεί στην προσπάθειά μας για το πέρασμα από την κρίση στην αναγέννηση".

Είναι αλήθεια, ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ορθόδοξοι στην λογική τους. Μερικοί είναι διαμαρτυρόμενοι (στην λογική τους) και σου λένε το μαύρο άσπρο. Άλλοι είναι ακραίοι, και φτάνουν σε σημείο, η άκρα λογική τους να γίνεται άκρος παραλογισμός.

Πιστεύω πως δεν χρειάζεται να είναι κανείςς υπουργός εξωτερικών της χώρας για να δηλώνει πως "η Παναγία ήταν πάντα σύμβολο". Γιατί η Παναγία δεν ήταν ένα απλό σύμβολο για τους Έλληνες. Ήταν αυτή που σάρκωσε την ταπείνωση του ανθρώπου και την συναίσθηση της θνητότητάς του. Είναι και κάτι άλλο, πολύ περισσότερο, γι' αυτούς που την θεωρούν Θεομήτορα και Θεοτόκο και Παναγία Μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού.

Άψυχο σύμβολο μπορεί είναι γι' αυτούς που την αποστρέφονται. Γιατί συμβολίζει ό,τι αυτοί δεν θέλουν, αρνούνται ή δεν μπορούν να δεχθούν. Γι΄αυτούς, συμβολίζει, την ανοησία των θρησκευομένων, το κόκκινο πανί περί αγνότητος και αφοσιώσεως στον Θεό. Συμβολίζει το ακατανόητο της εκούσιας προσφοράς και υποταγής σε κάτι που υπερβαίνει τον άνθρωπο. Άλλοι βλέπουν στην Παναγία το μέσον με το οποίο εξαπατούνται οι αθώοι και οι εύπιστοι περί της ανθρωπίνης φύσεως του Χριστού κ.ο.κ.

Η Παναγία μπορεί να είναι η πνευματική μας αφετηρία και το "τέλος", πηγή ελπίδας και παρηγορίας για όσους δέχονται και πιστεύουν στην συμβολή της. Για όσους ελπίζουν, επαφίενται στην χάρη Της ή την επικαλούνται.

Αυτό όμως δεν συμβαίνει με τους πολιτικούς μας, γιατί δεν έχουν και πολλή εκτίμηση στο πρόσωπο της Παναγίας, στον ρόλο Της, και σε ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει, για τον χριστιανικό κόσμο και για την ορθόδοξη Πίστη. Άσχετα από τα επετειακά και γιορταστικά φληναφήματά τους.

Εξ άλλου, οι προερχόμενοι από την αριστερά κυβερνητικοί, γνωρίζουν πολύ καλά, ότι καμμία θρησκευτική πίστη δεν υπερασπίστηκαν στα χρόνια που πάλεψαν για την επικράτηση του κομμουνισμού. Κι οι νεώτεροι από αυτούς,

• δεν μιλάνε για Ελλάδα, με παράδοση και ιστορία, 
• αλλά μιλάνε για μια νέα Ευρώπη, χωρίς Ελλάδα (θέλουνε να είμαστε "μια Ευρώπη"), 
• χωρίς Ελληνική ιστορία (αφού, νεωτερίζοντας, σιγά-σιγά με τα συγγράμματα και τα νομοθετήματά τους την ευτελίζουν και την αλλοιώνουν), και 
• χωρίς εθνική παράδοση (αφού σταθερά επιμένουν στην απο-χριστιανοποίησή μας, και στον εκ βάθρων εθνομηδενιστικό εκμοντερνισμό μας).

Έχουνε βέβαια την μεγάλη δυσκολία πως δεν μπορούν να εξαφανίσουν τον ελληνικό πολιτισμό. Γι' αυτό, τον απαρνούνται! Τον εκχωρούν! Ή δείχνονται αταίριαστοι, συνήθως εχθρικοί, άσχετοι, αγνοούντες, ή διαπράττουν νοητικά ή μεθοδολογικά ατοπήματα. Παραλείπουν αφαιρούν, ξεχνούν, παραβλέπουν ή προσπερνούν.

Εκτός εάν βολεύει διαφορετικά. Εάν, δηλαδή, οι πολιτικές συγκυρίες επιβάλλουν να ειπωθούν τα αντίθετα! Οι διάφοροι κυβερνητικοί, ευκαιριακά επικαλούνται, την Παναγία και την χριστιανική πίστη, τις χριστιανικές γιορτές και τις λατρευτικές εκδηλώσεις, ως πολιτικά υπέρ αυτών επιχειρήματα, χωρίς καμμιά εσωτερική σύνδεση και σημασία γι' αυτούς τους ίδιους. Κι αυτό είναι που συμβαίνει συχνότατα από την μια στιγμή στην άλλη, από το ένα υπουργείο στο άλλο.

Οι πολιτικοί, κι όχι μόνο οι κυβερνητικοί, επιθυμούν να βρούν και να δείξουν κάποια κοινά σημεία με τους πολίτες, για να τους προσελκύσουν προς το μέρος τους και για να κερδίσουν την εύνοιά τους. Ακόμη και για να διασκεδάσουν την εδραιωμένη πεποίθηση του κόσμου πως "οι πολιτικοί δεν λειτουργούν με βάση ένα σύστημα αξιών και αρχών. Αλλά πως λειτουργούν με ένα σύστημα ατομικών τους επιδιώξεων. Και πως, για να εκπληρωθούν αυτές τους οι επιδιώξεις, θα κάνουνε ό,τι μπορούνε, ασχέτως λογικής, αλήθειας, ή συνέπειας". Άσχετα κι από το αν τα επιχειρήματά τους είναι ψεύτικα. Αν εμείς τα δεχτούμε, πολύ περισσότερο αν τα πιστέψουμε, τότε αυτοί θα έχουν επιτύχει ανενόχλητοι όσα επιδιώκουν για ίδιον, πολιτικό - και όχι μόνο πολιτικό- όφελος.

Έχουμε δει πολιτικούς να λοιδωρούν όσους Έλληνες έχουνε θρησκευτική πίστη. Και το χειρότερο: έχουμε δει πολιτικούς να εργάζονται αόκνως για την προστασία αλλοθρήσκων και ετεροδόξων στην χώρα, και να μαίνονται εναντίον των ορθοδόξων (σαν που είναι και οι περισσότεροι Έλληνες). Κι ακόμη, να εργάζονται εντατικά, μεθοδικά κι ακούραστα για την αποδόμηση της παιδαγωγικής διαδικασίας στο βαθμό που εμπεριέχει διδασκαλία για την πίστη μας και την θρησκευτική μας συνείδηση και να τάσσονται υπέρ της διδασκαλίας όλων των άλλων θρησκευμάτων, δοξασιών και δογμάτων. Δηλαδή, κάτι σαν (κυβερνητικός) ψυχικός και διανοητικός διχασμός. Λογική και μεθοδολογική φρεναπάτη των εκάστοτε κυβερνώντων που προβάλλουν την θρησκευτική ελευθερία κάποιων και καταδιώκουν την θρησκευτική ελευθερία των ορθοδόξων Ελλήνων. Σαν να μην φροντίζουν, να μην κυβερνούν την χώρα αυτή, αλλά μια άλλη.

Κύριε υφυπουργέ,

δεν ξέρω αν γνωρίζετε για κείνον τον ληστή που είδε τον μοναχό, μ' ένα μονάχα σταυροκόπημα, να "κοπάζει" το αφρισμένο ποτάμι και να το περνάει "αβρόχοις ποσίν". Σαν ο ληστής ένoιωσε εξαπορών που δεν του γινότανε τρόπος να περάσει κι αυτός μ' ένα σταυροκόπημα, έλαβε την απάντηση "πως ο γέροντας πέρασε μ' ένα σταυροκόπημα, γιατί και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του μέχρι τότε, προσευχότανε πολύ, κι έτσι έχει την ευλογία, την οικονομία και την χάρη που φάνηκε να έχει, καθώς διάβηκε το ποτάμι χωρίς δυσκολία".

Η Παναγία Μητέρα, που μας αγαπά όλους σαν παιδιά Της, θα μπορούσε να είναι πηγή ελπίδας και θάρρους για όλους μας, και να μας δώσει την δύναμη να πιστέψουμε κι εμείς, πως τα αδύνατα για τους ανθρώπους "δυνατά εστί παρά τώ Θεώ", αλλά εμείς είμαστε πολύ μακριά από αυτήν την αντίληψη. Είμαστε εκεί, όπου "ο άνθρωπος είναι δυνατός, κι όταν έχει δίκιο τα καταφέρνει", όπως επανειλημμένως έχει ειπεί κι ο πρωθυπουργός μας. "Είμαστε", λέει, "η ελπίδα του κόσμου και θα τα καταφέρουμε". Σαν να συμβαίνει πάντοτε αυτό. Σαν να μην έχουν υπάρξει οικτρές αποτυχίες, παρόλη την ανάγκη και την πίστη στην επιτυχία.

Είναι πια, "καιρός του ποιήσαι". Τελειώσαν τα ψέμματα. Πρέπει να αρχίσουμε να λέμε αλήθειες. Ο καθένας να λέει την δική του, κι η Παναγία θα πρεσβεύει για όλους (Πολλά γαρ ισχύει δέησις μητρός προς ευμένειαν δεσπότου, λέει η ιστορία και η υμνολογία).

Είναι επίσης καιρός, να μην φτύνουμε εκεί, από όπου τρώμε. Να μην είμαστε αγνώμονες, καιροσκόποι, σοφιστές, δημαγωγοί. Να μην είμαστε επιφανειακοί και προσχηματικοί στην πίστη και στην δράση μας. Να μιλάμε για κείνο που πιστεύουμε, ό,τι και νά ΄ναι αυτό, και να προσπαθούμε γι΄αυτό, με την μεθοδολογία που του αρμόζει, χωρίς να το ντύνουμε με παράταιρα ενδύματα και ψεύτικα στολίδια.

Γιατί το ψέμμα έχει κοντά ποδάρια και δεν πάει μακριά. Κι η δημιουργία δεν στηρίζεται στο ψέμμα και στην εξαπάτηση. Όλα τα έωλα καταπίπτουν κι αποδεικνύεται το πρόσκαιρο και ασταθές, το ατελέσφορο, το δημαγωγικό και το ευκαιριακό. Μ' όσα ψέμματα κι αν το ντύσουμε.

Εντροπία: δεν παρατηρείται μόνο στα "μηχανικά" συστήματα...

 

Θα τολμήσω να διατυπώσω κάτι που δεν ανάγεται στα γνωστικά αντικείμενα της αρμοδιότητάς μου. Γι΄αυτό συγχωρήσατέ μου την απλοϊκότητα του παραλληλισμού.

"Εντροπία" είναι  ο βαθμός αταξίας ενός συστήματος. Όσο μεγαλύτερη είναι η εντροπία  ενός συστήματος, τόσο μεγαλύτερη είναι και η αταξία στο εσωτερικό του! Ενώ,  όσο μικρότερος είναι ο βαθμός εντροπίας τόσο μεγαλύτερη τάξη επικρατεί στο εσωτερικό του!

Πράγμα που σημαίνει ότι η φθορά και η αποδιοργάνωση ενός συστήματος αυξάνει καθώς αυτό αφήνεται να λειτουργεί χωρίς επιμέλεια, φροντίδα και συντήρηση, χωρίς έλεγχο επαναφοράς. Και καλά, για τα άψυχα, τα μηχανικά συστήματα! Τελειώνει το λιπαντικό των μηχανών, η μπαταρία, το καύσιμο; Τις ξαναβάζουμε "μπροστά', με ανταλλακτικά, σώζουμε την κατάσταση. Τί γίνεται όμως με τις κοινωνίες; Εκεί, τί "τελειώνει"; Τί και πώς αλλάζει; Ποιός έχει την ευθύνη;

Σκέφτηκα, λοιπόν, πως μια κοινωνία, που η ιστορία της ανατρέχει σε μεγάλο βάθος χρόνου, σαν τη δική μας, είναι φυσικό να έχει περάσει από πολλά στάδια. Στάδια ακμής και παρακμής. Πράγμα που είναι φυσικό και ιστορικά αυταπόδεικτο, μια κι εδώ γεννηθήκανε πολλές μεγάλες ιδέες, που σταθήκανε πανανθρώπινοι προβληματισμοί κι επιτεύγματα. Λογικά ακόλουθο, συνεπώς, είναι να γεννηθήκανε και μεγάλα λάθη, ως τραγική κατάντια της ασυδοσίας, της αδιαφορίας ή της επιπολαιότητας των ανθρώπων!

Ανάμεσα στα επιτεύγματα αριθμούμε: Φιλοσοφία, Γραμματεία, Ποίηση, Πολιτική, κλπ. Που πολλοί τα μελετάνε και τα αγαπούν, εμπνέονται από αυτά και τα επικαλούνται στις καλύτερες στιγμές τους και τα προβάλλουν ανάμεσα στις καλύτερες προτάσεις τους για το μέλλον.

Κι ανάμεσα στις οικτρές κατάντιες, αριθμούμε την προδοσία, την δημαγωγία, την σοφιστεία, ακόμη και τον δικανικό λόγο που χρησιμοποιήθηκε για στρεψοδικίες. Που αδιάλλειπτα χρησιμοποιούνται προς ίδιον όφελος (επικράτηση) ή προς βλάβη των αντιπάλων (ως "όπλα") επιδιώκοντας παντί τρόπω την εξουδετέρωσή τους.

Όλα τούτα ο παλιός κόσμος τα δίδαξε σε όλον τον νεώτερο κόσμο, σαν που έτσι γίνεται από πάντα. Κι ο νεώτερος κόσμος, μέχρι σήμερα, ανελλιπώς τα εφαρμόζει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής.

Κι αν ο κόσμος αντί να προσλάβει σε μεγαλύτερο βαθμό, το καλύτερο, προσέλαβε μονάχα το αίσχιστο, δεν φταίει, ασφαλώς, μόνο εκείνος που κατάντησε να κάνει το αίσχιστο, αλλά, κυρίως, εκείνος, που εν συνειδήσει το διάλεξε. Φταίει που διάλεξε την παρακμή, αντί να διδαχθεί από την δημιουργία.

Γιατί το αίσχιστο είναι η παρακμή, κι η καλή ιδέα είναι η δημιουργική επιλογή του ανθρώπου. Μα ο καθένας διαλέγει αυτό που του ταιριάζει περισσότερο.

Σε μια διαλυτική ρητορική για την ελληνική κοινωνία, καταριθμούνται τα εθνικά μας ελαττώματα, ανάμεσα στα οποία και "το διχαστικό φρόνημα". Και τούτο με ταυτόχρονη επίκληση του Αριστοτέλη που λέει: "στασιαστικόν το μη ομόφυλον"... Για να ειπωθεί στην συνέχεια " Ποιοί έλληνες; οι Αθηναίοι, οι Θηβαίοι...", και προς επίρρωσιν της εθνικής διαφορετικότητας των Αθηναίων από τους Θηβαίους, κ.ο.κ., γίνεται επίκληση και του Ευριπίδη, που φέρεται να λέει πως ο Ορέστης του "νοιώθει την ψυχή του αποβαρβαρωμένη, μακριά από την Ελλάδα" [καθώς βρίσκεται στην Μακεδονία]. Γιατί όμως παραλείπεται η άλλη ιστορική φράση: "Έστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία";

Στην κουβέντα, επιδέξια, μπερδευτήκανε οι διαφορές, οι τοπικές φιλοδοξίες και τα προσωπικά αδιέξοδα, με τους εθνικούς χαρακτήρες. Κι επειδή ένα επιχείρημα χρειάζεται υποστηρικτές, επιστρατεύτηκε ακόμη κι ο ποιητής! Ο Ελύτης. Που είπε "Kι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο"». Πόσο "χρηστικά" τον είδαμε τον ποιητή!

Ο Ποιητής εμίλησε, μα δεν μας είπε ιστορία. Με το τάλαντό του, εμίλησε, καθώς είχε χρέος, κι είπε για 'κείνους που βλέπουνε την ασχημία και την καλύπτουνε. Για κείνους που βλέπουνε τον δούρειο ίππο και τον νομίζουνε για άλογο κούρσας, που θα τους δώσει κέρδη. Ο ποιητής μας είπε: "σε τούτους τους καιρούς, μη ζητάς στα προφανή την ψυχή της πατρίδας, αυτή 'ναι κρυμμένη, και θα τη βρεις κάτου απ' τις βεβηλώσεις των επίδοξων κηδεμόνων της, απολειφάδι από τις αρπαγές των κουρσάρων, κι όσων εκείνοι αφήκαν εδώ. Αυτοί θα σε αποτρέψουν να την ξανάβρεις. Θα σε απειλήσουν, θα σε φυλακίσουν".

Γιατί ο ποιητής, δεν ομιλεί, δεν παραθέτει. Σημαίνει. Κι εμείς αποκρυπτογραφούμε τα υψηλά νοήματα της Τέχνης, του μεγάλου Τεχνίτη των εικόνων, του λόγου, της σκέψης και των αισθημάτων. Ο ποιητής δεν είναι λογιστής και δικηγόρος μας. Ούτε ο συμβολαιογράφος των απόψεών μας. Έχει τις δικές του και τον τρόπο του.

Οι Έλληνες διαφώνησαν και εμφυλιοστασιάστηκαν, πολλάκις. Μα όχι για 'κείνα πού 'θελαν αυτοί. Γιατί αυτά τους ενώνουν. Αλλά για εκείνα, που -άλλοι- τους υποκίνησαν, τους δωροδόκησαν ή τους εξαγόρασαν. Κι εκείνο που είναι αίσχιστο, είναι οι πολιτικές που αποσκοπούν στην αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα (μονοτονικό, δηλαδή κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας και απλουστευτική γραφή, αλλοίωση και κατάργηση της διδαχής της ιστορίας, και ρατσιστική μομφή κατά της θρησκευτικής ελευθερίας του Έλληνα).

Αυτά συνέβησαν πλειστάκις: Πολιτικοί δεσμοί με ξένες χώρες, πολιτικά, οικονομικά και θρησκευτικά οράματα εισαγωγής κ.ο.κ. Και το κυριώτερο: νοηματοδότηση ζωής με προέλευση το άγνωστο!

Αλοίμονό μας, των συφοριασμένων! που θα έλεγε και ο Καβάφης.

Ειπώθηκε πως ο "αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, κυρίως, είναι ο αθηναϊκός, που κράτησε το πολύ έναν αιώνα, και η πόλη είχε γύρω στους 40.000 ανθρώπους" (!). Λες και ο πολιτισμός ζυγιάζεται με το μέγεθος του παραγωγού, κι όχι του έργου! Κι η διάδοση της γλώσσας μας, που έγινε φορέας του Ευαγγελίου, δεν είναι έργο πολιτισμού; Κι η χριστιανική πολιτεία του Βυζαντίου, που παρήγαγε σχολεία, φιλανθρωπία, πίστη, διπλωματία, αξιοσύνη ηγεμόνα ασχέτως εθνότητας, δεν "έγραψε" πολιτισμό;

Αλοίμονο, στην ανθρωπότητα, όταν οι υψηλότερες, από τις ιδέες που την στηρίζουν, "κρατήσανε μονάχα εκατό χρόνια"! Αλοίμονο στην ανθρωπότητα αν τα σπουδαιότερα επιτεύγματά της είναι χρηστικά εργαλεία, καθρεφτάκια ευρέως πωλούμενα, και δάνεια αφειδώς μοιραζόμενα, αλλά ληστρικώς αποδιδόμενα!

Αν οι σπουδαιότερες πνευματικές συλλήψεις του ανθρώπου, κρατήσανε τόσο λίγο, πόσο άραγε θα κρατήσουνε οι ατομικές διαθέσεις και οι φιλοδοξίες αυτών που θεωρούν την ατομική ύπαρξή τους σπουδαία, κατά τρόπο μοναδικό; Μήπως, ο άνθρωπος, έχει πια χάσει το μέτρο, και νομίζει πως έγινε Θεός;

Αν η δημαγωγία, έφερε τον πολιτισμό στην παρακμή, αυτό σημαίνει πως η δημαγωγία είναι κάτι άχρηστο για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Άχρηστο για την πρόοδο και τον πολιτισμό. Αν η αντίρρηση δεν αποτελεί λόγο επίτευξης του καλύτερου, αλλά του πλέον συμφέροντος, πρέπει να αναζητείται ο ιδιοτελής, ο μοναδικός ωφελούμενος.

Για τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, λένε οι Ιστορικοί, πως η μεγάλη του συνεισφορά ήταν στις ιδέες, στην νοηματοδότηση της ιδιωτικής και της πολιτικής ζωής. Στις πνευματικές συλλήψεις και τα κατορθώματα της σκέψης. Της γραφής και του λόγου, της γλυφίδος. Του ήθους. Στην σάρκωση όλων αυτών, τελικά, και, κυρίως, στην ασύλληπτη κι ασύγκριτη διατήρησή τους στο προσκήνιο του κόσμου, σε χρονική διάρκεια και σε γεωγραφική έκταση.

Η δημαγωγία είναι η υπέρβαση του μέτρου στον πολιτικό λόγο. Η σοφιστεία είναι η υπέρβαση του μέτρου στον φιλοσοφικό λόγο. Κι όταν η δημαγωγία συνεργάζεται με την σοφιστεία, είναι προφανές και εύλογο το σημερινό μας κατάντημα.

Ποτέ η δημαγωγία του πολιτικού λόγου δεν είχε τέλος, φραγμό ή έστω, όρια. Το μη διχαστικόν υπό την κυριαρχία ολοκληρωτικών καθεστώτων (σας υποχρεώνω να συμφωνείτε μαζί μου), ασφαλώς είναι αξιοκατάκριτο, ως επιβαλλόμενη πολιτική. Είναι όμως το ίδιο αξιοκατάκριτο και όταν προέρχεται ως παραίνεση από μια παιδεία χρηστή και ειρηνική (αγαπάτε αλλήλους); Η μήπως είναι αξιοκατάκριτο όταν μας εναντιώνεται και μη αξιοκατάκριτο όταν μας ευνοεί; (παλτωνικά ερωτήματα, θα μου πείτε!).

Όχι, δεν φταίει η δημαγωγία, που -ως μέρος του λόγου- είναι ένα "αφηρημένο" ουσιαστικό όνομα !

Φταίει η απληστία των ανθρώπων που θέλουν να προσεγγίσουν και να κρατάνε την -όποιας μορφής- εξουσία, και των ανθρώπων που θέλουν να γλείφουν τα πόδια αυτής της εξουσίας. Φταίει ο ευτελισμός των προσώπων, φταίει η απληστία των αρχόντων και η ματαιοδοξία των παρακοιμωμένων τους. Φταίνε όσοι σιωπούν, όσοι κοιμούνται πνευματικά, όσοι προσδοκούν οφέλη και ευκαιρίες, και όλοι ανεξαιρέτως οι αργυρώνητοι υπηρέτες της εξουσίας.

Αυτοί είναι που δεν αφήνουν τις κοινωνίες να ευτυχήσουν, να ομονοήσουν και να συνεργαστούν για το κοινό καλό και την κοινή πρόοδο. Αυτοί προκαλούν, ηθελημένα, την εντροπία στην κοινωνία, μαζί μ' εκείνους που δεν αντιστέκονται στα σχέδια που κυοφορούν οι ισοπεδωτές των εγκεφάλων και της ιδιοπροσωπίας των ανθρώπων και των λαών.

Ρατσιστικά προσχήματα, για αφελείς

 

Στιγματίζεται παράλογα κι ανελέητα ο ρατσισμός των Ελλήνων, σε κάθε υπαρκτή κι ανύπαρκτη ευκαιρία! Ειπώθηκε

• πως είμαστε πολύ ρατσιστές, επειδή, τάχα, εδώ (δεν συμβαίνει άραγε το ίδιο σ' άλλους τόπους;), κανένας μορφωμένος δεν συναναστρέφεται κάποιον αγράμματο ή ένας πολύ πλούσιος τον απένταρο!
• κι ότι ο πρώτος ρατσισμός, είναι οι συμπαγείς κοινωνικές ομάδες με τα σύνορά τους.
• Ρατσιστικό πρόσχημα προβάλλεται και με την θρησκευτική ετερότητα, κι ότι 
• Η γιγάντωση του ρατσισμού  επέρχεται με τη διαφορά της γλώσσας. 

Προτείνονται μάλιστα από κάποιους, χαλαροί κοινωνικοί δεσμοί, ώστε να ξεπεραστεί η συμπάγεια της ταυτότητας των γηγενών, προκειμένου να δεχτούν εύκολα την επιμιξία και να βρεθεί κοινό σημείο με τον πολιτισμό του άλλου, γιατί τάχα αυτό είναι το μόνο μοίρασμα που σε κάνει πλουσιότερο. Κάτι σαν παγκόσμιο αγαθό που το καταναλώνεις, χωρίς να το στερείς από κανέναν.

Μα όλα τούτα δεν είναι αναντίρρητα!

Ρατσισμός δεν είναι όταν κάνεις παρέα με τους ομοίους σου, αφού με αυτούς μπορείς καλύτερα, αμεσώτερα κι ευκολώτερα, να συνεργαστείς, να συμπράξεις, να συμβιώσεις, να συμφωνήσεις, να αλληλεπιδράσεις. Ρατσισμός είναι όταν θεωρείς τους άλλους κατώτερους, ή επιδεκτικούς σε εκμετάλλευση ή περιφρόνηση, ή άξιους να πάσχουν εφ' όρου ζωής αυτών και των επιγόνων τους. Κι αυτό υπάρχει παντού, σε κάθε εθνότητας κοινωνία, αλλά ιδιαίτερα στις κοινωνικές τάξεις με τα μεγάλα εισοδήματα, αλλά και στους αμαθείς. Στους συμφεροντολόγους και στους ακοινώνητους. Πάντα, ο ανελεύθερος άνθρωπος, ο δέσμιος συμφερόντων ή προκαταλήψεων, ο ανίκανος κι ο συμπλεγματικός θα αναζητούν κάποιον που να είναι κατώτερος από αυτούς κι αγόγγυστος υπηρέτης της πλεονεξίας, της αμάθειας, της ανικανότητας και των συμφερόντων τους.

Οι συμπαγείς κοινωνικές ομάδες! Αυτές  αποτελούν τους πυρήνες των επί μέρους κοινωνιών. Είναι άστοχο λοιπόν να ορίζουμε ως άνοιγμα στην ελευθερία, την έλλειψη αυτογνωσίας τους,  ή την εύκολη διαθεσιμότητα και την άλογη ευπιστία τους σε ό,τι καινοφανές εμφανίζεται, διαφημίζεται, λανσάρεται ή δολίως και μακροσκοπικά επιβάλλεται. Δείτε, για παράδειγμα,  τί γίνεται με τις "ανοικτές στον καθένα κοινωνίες", την ελεύθερη είσοδο της τρομοκρατίας σ' αυτές, τον κατακερματισμό της ελευθερίας των ανθρώπων σε μικρά-μικρά κι επί μέρους "δικαιώματα των ατόμων" ΄σαν να λέμε "έτσι μας αρέσει", "το αξίζω" κλπ.. Δείτε τί έγινε με την διαφήμιση για τα "διακοποδάνεια" και τα "εορτοδάνεια",  που για να μεγιστοποιηθούν τα έσοδα των τραπεζών σαγηνευτικά και δολίως καταχρεώθηκαν άνθρωποι και χάθηκαν περιουσίες!

Εκτός από τις παραπάνω "ευτελείς, ρατσιστικές και ηλίθιες"  συμπαγείς κοινωνικές ομάδες, συμπαγείς είναι και οι ομάδες των εφοπλιστών, των πολιτικών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών κλπ. Ασφαλώς η επίκριση δεν καταλάμβάνει τις ομάδες αυτές! Τις ομάδες αυτές, μάλλον  δεν τις αγγίζουν τα "εφήμερα και τα ανθρώπινα"!

Θα εξαιρέσουμε, επίσης,  την ομάδα των ακαδημαϊκών, γιατί αυτοί είναι συνήθως οι χρήσιμοι και ικανοί απολογητές των "μεγάλων επιδιώξεων"! [Θα την εξαιρέσουμε, γιατί η ομάδα των ακαδημαϊκών, δεν είναι και τόσο συμπαγής. Την ομάδα αυτή την διασπούν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα,  που -έναντι των παρεχομένων οφιτσίων (και συνηθέστατα παχυλής αμοιβής)- ικανοποιούν την τυχόν υπάρχουσα εξουσιαστική ματαιοδοξία των μελών της. Δείτε πόσοι ακαδημαϊκοί έχουνε πολιτικές θέσεις, που αντί να κοσμούνε την πολιτική και την εθνική μας ζωή, αποτελούν μονάχα την βαρυσήμαντη απάντηση για όλα τα δεινά μας! Γιατί αυτοί γνωρίζουν την αιτία, ή, τουλάχιστον, μπορούν πολύ εύκολα να την αντιληφθούν!]

Δεν θα πρέπει όμως να αδικήσουμε τις μεγάλες ηθικές προσωπικότητες, που η επιστημοσύνη τους δεν τους στέρησε το ήθος και την ευπρέπεια της Ελευθερίας. Όπου υπάρχουν.

Η στρατηγική της ρατσιστικής μομφής, δεν κηρύττει την Ελευθερία του προσώπου. Το ξεχνά ή το αποκρύπτει; Η στρατηγική αυτή καλεί τις κοινωνικές ομάδες στην ένταξή τους, σε κάποιο δικό της πρόταγμα, το οποίο εμφανίζεται ως η πανάκεια  των προβλημάτων. Δεν κηρύττει την Ελευθερία του προσώπου, γιατί γνωρίζει πως η παιδεία του προσώπου κάνει την ελευθερία να είναι προσωπική υπόθεση, είναι επιλογή και στάση του προσώπου. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι ασυμπλεγμάτιστος, ευθύς και ανοικτός! Ακούει. Δεν συντάσσεται με τον οποιονδήποτε, αλλά δεν απορρίπτει κανέναν άνθρωπο. Απορρίπτει θέσεις, πράξεις, προσανατολισμούς.

Η στρατηγική της ρατσιστικής μομφής εναντίον κάποιων, είναι προφανές πως στρέφεται εναντίον αυτών που κατηγορεί, και αποσκοπεί στην διασάλευση της κοινωνικής συνοχής. Και για τον λόγο αυτόν, με τους ταγούς της, δελεαστικά κηρύττει τις "ελευθερίες του ατόμου", που τάχα, κάποιος κακός τις επιβουλεύεται!  "Οι ελευθερίες", οι πολλές ελευθερίες και οι πολλές  ατομικές εκζητήσεις, έχουν το βεληνεκές του ατόμου, του ενός. Είναι "μερικές",  τμήμα ενός τεμαχισμένου "όλου", είναι όψεις αποσπασματικές, της Ελευθερίας του Προσώπου. Απλά, είναι σαν ο διεκδικητής αυτών των ελευθεριών να επιδιώκει την στιγμιαία ικανοποίηση των επιθυμιών του! Αδιαφορώντας για το νόημα της πλήρους, αδέσμευτης κι  ακώλυτης ελευθερίας για όλους! Ελευθερίας, όμως, κι όχι ασυδοσίας! Γιατί  Ελευθερία σημαίνει Ευθύνη!

Αν η θρησκευτική συνείδηση αποτελεί εμπόδιο στην επαφή με κάποιον που θέλει να σου την αλλοιώσει δια της βίας, νομίζω, πως αξιοκατάκριτος, δεν είναι ο ανθιστάμενος, αλλά ο βιαστής. Ή μήπως όχι; Τί θα απολογηθούμε στο ερώτημα για την ελευθερία του προσώπου να διαλέξει την πίστη του; ΄Η θα έχουμε διαφορετική άποψη, κατά περίπτωση και ανάλογα με τον βιαστή;

Η γλώσσα πουθενά στον ελεύθερο κόσμο δεν αποτέλεσε εμπόδιο συνεργασίας. Εμπόδιο υπήρξε μόνο όπου και όταν επεδιώκετο η υποταγή, δηλαδή, στις περιπτώσεις όπου η χρήση συγκεκριμένης γλώσσας εσήμαινε διατήρηση παράδοσης και ανυπακοή στην απαίτηση υποταγής.  Αλλά εδώ, μιλάμε και πάλι για ελευθερία. 'Η μήπως σήμερα οι αγώνες για την ελευθερία τείνουν να θεωρούνται μειονεξίες (προσωπικές ή εθνικές) και επαίσχυντες εκδηλώσεις;

Η φύση διακατέχεται από ετερότητα. Η ετερότητα προσδιορίζει τα είδη των γενών και την έκφραση των ατόμων. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μόνο ένα ζώο ή μόνο ένα φυτό, μια ανθρώπινη φυλή, ούτε ακόμη και μία χώρα. Δεν θα μπορούσε λοιπόν ο άνθρωπος να εκδηλώνεται και να εκφράζεται μονότροπα. Αυτό βολεύει/εξυπηρετεί μόνο την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου και της διακυβέρνησης. Δεν εξυπηρετεί τον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες, ούτε  το νόημα της ανθρώπινης ζωής.

Η άρνηση "της συμπαγούς ταυτότητας των γηγενών να δεχτούν εύκολα την επιμιξία και την συνάντηση σε κοινό σημείο με τον πολιτισμό του άλλου", δεν είναι τόσο ανόητη, ούτε τόσο επικριτέα, όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται ή διαφημίζεται! Ιστορικά οι κοινωνίες ήσαν επιφυλακτικές στους εισβολείς! Και οι εισβολείς δεν εφείδοντο αγριότητας και εγκληματικότητας προκειμένου να επιτύχουν την υποταγή και τον εξανδραποδισμό των ανθισταμένων. Είναι άλλο πράγμα, ασφαλώς, η προσφυγιά. Αλλά η προσφυγιά που δημιουργείται από μη ανθρώπινα έργα (θεομηνίες και φυσικές καταστροφές)  ενώνει τους ανθρώπους. Η προσφυγιά όμως που δημιουργείται από ανθρώπινα έργα (πολέμους, βομβαρδισμούς, εισβολή προς κατάκτηση εδαφών και φυσικών πόρων, χημικών πολέμων και μετάδοσης συναφών ασθενειών) είναι προφανές ότι αποτελεί έμμεσο τρόπο αποδιοργάνωσης των κοινωνιών. Μιας αποδιοργάνωσης από την οποία κάποια συμφέροντα ωφελούνται.

Όσο για το μοίρασμα του παγκόσμιου αγαθού χωρίς κόστος, δεν πιστεύω να μιλάμε για το πετρέλαιο (κλπ) που υπάρχει στο υπέδαφος της όποιας χώρας!

Παγκόσμιο αγαθό είναι η γνώση και η ελευθερία, ο αέρας που αναπνέουμε και το νερό που πέφτει στα κεφάλια μας, καθώς βρέχει. Δεν είναι ούτε η Ιστορία ενός λαού, ούτε το μέλλον του, ούτε η χώρα του, ούτε τα υλικά τεκμήρια του  πολιτισμού του, ούτε η πίστη του. Αυτά είναι έργα αναλωθέντος μόχθου, και σαρκωθείσης συγκεκριμένης ιστορικής βούλησης και προθέσεως.

Παγκόσμιο αγαθό δεν είναι η -εκούσια ή ακούσια- συμφωνία να είμαστε υποταγμένοι σε κάποιον, μόνο και μόνο επειδή αυτός έχει πολλούς μισθοφόρους για να μας πείσουν ή για να μας εξαναγκάσουν σ' αυτό!

Και βέβαια, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός  ημών, των Ελλήνων, είναι ρατσιστικό να απαιτείται υπό τον όρο της υποταγής και του εξανδραποδισμού μας.

O κόμπος της γραβάτας και η πολιτική

Μια καλοδεμένη γραβάτα σου δίνει στυλ. Κι εκείνος ο κόμπος, βρε παιδί μου, κάτι υποδηλώνει. Είναι σαν το «έρκος οδόντων»!
Το φράχτη, που εμποδίζει τις ανοησίες να ξεπορτίζουνε ανεξέλεγκτα. Παλιά ιστορία!

Σημειολογικά, να το πάρεις το πράγμα. Η καλοδεμένη γραβάτα υποδηλώνει ότι προηγήθηκε μια διαδικασία, μια φροντίδα, μια σκέψη. Δεν έγιναν όλα σε μια στιγμή, όπως-όπως, χωρίς καμμιά προηγούμενη σκέψη, γνώση, κρίση, απόφαση!

[Κατ' αρχήν, βεβαίως. Γιατί υπάρχει και το άλλο άκρο: Να κάθεσαι και να μελετάς πώς να δέσεις και ποιά γραβάτα να φορέσεις, ίσα-ίσα για να σε πάρουνε στα σοβαρά! Κανένα άκρο δεν είναι προτιμητέο. Η μέση, είναι πάντα η χρυσή οδός. Μεσότης ίσον αρετή].

Αυτό σημαίνει πως κι οι εκδηλώσεις, κι οι δηλώσεις μας, που αφορούν τον κόσμο και την κοινωνία, πρέπει να είναι ειδικά μελετημένες, να έχουμε πολύ καλή γνώση του αντικειμένου που πραγματευόμαστε και όλων των στοιχείων που το συνθέτουν.

Το χρέος μας αυτό, είναι τόσο πιο επιτακτικό, όσο η ευθύνη μας οφείλεται σε  εξουσία και εμπιστοσύνη που μας ανατέθηκε, και μάλιστα μετά από υποσχέσεις που εμείς δώσαμε. Αλλιώς, μιλάμε για καταδολίευση ψήφου, και για εξαπάτηση ψηφοφόρων. Θα μου πείτε, συνηθισμένο πράγμα στην Ελλάδα! Θα σας πώ, δεν είναι το ίδιο τούτη τη φορά, γιατί οι νέοι, υποσχέθηκαν πως δεν θα κάνουν εκείνα που έκαναν οι προηγούμενοι!

Υπάρχει ο τύπος των πραγμάτων. Που πρέπει να τηρείται για την τάξη των πραγμάτων. Για φαντάσου, να πάς στην αστυνομία, και να βρεις έναν ξεκούμπωτο και ξεστηθιασμένο «αξιωματικό υπηρεσίας», που σε υποδέχεται στην είσοδο, και σου μιλάει μασώντας την τσίχλα του (γιατί είναι και «αντισυμβατικός»), κι εσύ να μην καταλαβαίνεις λέξη απ' ότι σου λέει!

Ή το άλλο, να πας στο νοσοκομείο, και να βρεις να γίνεται η εξέταση και η παρακολούθηση των ασθενών, από άτομα χωρίς την περιβολή που σηματοδοτεί και την ιδιότητα εξετάζοντος ως μέλους του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Μπορεί, άραγε, ένας ανθρωπος με σφυρίχτρα στις κεντρικές αρτηρίες και διασταυρώσεις της πρωτεύουσας να κάνει τον τροχονόμο, αν δεν είναι; Μπορεί κάποιος να κάνει τον Δικαστή σε ένα πεζοδρόμιο (λόγω που είναι άνοιξη και προτιμάει τον ήλιο και τα λουλούδια ή γιατί δεν του αρέσει να κλείνεται μέσα), ή αν δεν ικανοποιεί τα ουσιαστικά εχέγγυα του δικαιοδοτείν;

Μπορεί ο πρόεδρος της δημοκρατίας να υποδέχεται με σαγιονάρες και σορτσάκι (λόγω καύσωνα!) τους ομολόγους του των άλλων χωρών;

Νομίζω πως παρατράβηξε η ελευθεριότητα στο ντύσιμο, κι έγινε πια φετίχ το χύμα. Η έλλειψη της γραβάτας, συνιστά -ολοφάνερα πια- έλλειψη συνεκτικής και δομημένης πρότασης, έλλειψη δέσμευσης, έλλειψη αποτελεσματικότητας, έλειψη πλάνου, μελέτης και προετοιμασίας, έλλειψη αξιών πολιτικής και διακυβέρνησης και έλλειψη στοιχειώδους ευσυνειδησίας και συνέπειας προς τα προεκλογικώς υπεσχημένα! Εξακολουθούμε να είμαστε επαναστάτες από κεκτημένη επαναστατική ταχύτητα.

Κι ο «γόρδιος κόμπος» της ανύπαρκτης γραβάτας, τώρα το ξέρουμε καλά, δεν συνιστά το απόλυτο δείγμα της ανυπόταχτης σκέψης και της δυναμικής δράσης, αλλά την πλήρη και αναπόδραστη απόδειξη ονειροφαντασιάς και ασυναρτησίας. Γιατί, πάντα κάτω από ένα -ακόμη και ενδυματολογικό- ύφος, λανθάνει ένα αντίστοιχο ήθος. Και, δυστυχώς, αυτό επαληθεύτηκε πλήρως.