Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Σαράντος Καργάκος: Ηχήστε οι σάλπιγγες!


Image result for σαράντος καργάκος εικόνες 

Ακούγοντας το νέο, πως ο Σαράντος Καργάκος, έφυγε από κοντά μας, βαθειά θλίψη με κατέλαβε για τούτη την απώλεια από την ζωή μας. Για τον άνθρωπο, που δεν έπαψε να χτυπάει το καμπανάκι, κάθε που έβλεπε ολιγωρία περί την πολιτική, την γλωσσική και την εθνική μας επαγρύπνηση. Για τον Δάσκαλο που αφιερώθηκε στην αταλάντευτη διατράνωση της ιστορικής μας αλήθειας, προς πάσα κατεύθυνση. Για το αλύγιστο ήθος του. Για την ακάματη αντίδρασή του στην πνευματική φθορά, την ηθική διαφθορά και την πνευματική αναλγησία.

Ιστορικά υπάρχει το προηγούμενο. Το κήρυξε ο Άγγελος Σικελιανός, όταν έφυγε ο τροβαδούρος του γένους, ο Κωστής Παλαμάς. Ηχήστε οι σάλπιγγες...

Σαράντος Καργάκος: Μια ακόμη εκκωφαντική απώλεια του Ελληνισμού. Σιγά-σιγά ορφανεύουμε από Δασκάλους, από Πατριώτες, από φωνές που λαλούνε μεστά. Και μας μένουνε μόνο, πολιτικοί οργανοπαίχτες, ενός χαβά, που δεν ο είναι δικός μας. Πολιτικοί διασκεδαστές, που ψελλίζουν ανόητα νοήματα στη γλώσσα, που ποτέ τους δεν μάθανε για δικιά τους.

Ετούτοι με άρρητα ρήματα θαρρούν μας πλανεύουνε, κι εμείς, όσοι μη μεταλλαγμένοι, με ρητά κι επιρρήματα τους κάνουμε πέρα.

Μα πώς να αρκέσει η δικιά μας κοινή λογική, μπροστά στο ποτάμι της πολιτικής ασυναρτησίας, των αυτοαναιρούμενων και διαρκώς επανακηρυσσόμενων -τάχα- αρχών, των κύκλων της επιπολαιότητας και του καπελώματος των κρατικών εξουσιών χάριν της κομματικής εξουσιο-κρατίας;

Σαράντος Καργάκος: Δάσκαλος, Ιστορικός, φιλόλογος, πολυγραφώτατος, ακούραστος, πολύπλευρος άνθρωπος, Έλληνας, ένας πραγματικά πνευματικός άνθρωπος.



Μαζί χάσαμε και τον πολύ σπουδαίο Ποιμένα, τον Παύλο, Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης.

Κύριε, μας έδωσες την σπίθα της καρδιάς, μη μας στερείς και το φως του πνεύματός μας. Θ' αποκάμουμε ορφανεμένοι.

Σημείωση: Εδώ, στις Αντιθέσεις ένα δείγμα του κατακλυσμιαίου  λόγου του Σαράντου Καργάκου, σε ανύποπτο χρόνο, και στα simeiakairwn ένα άρθρο αφιερωμένο στον εκλιπόντα.

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος [World War Z]


Image result for παγκόσμιος πόλεμος εικόνες 

Με αφορμή την ταινία World War Z, σκέφτομαι-όπως, άλλωστε, απερίφραστα διατυπώνεται εν τέλει- πως ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη εδώ.

Η ταινία, είναι στηριγμένη στο μυθιστόρημα του Μαξ Μπρουκς, όπου ένα υπάλληλος του ΟΗΕ ψάχνει σε ολόκληρο τον κόσμο -υψηλά ιστάμενους πολιτικούς και επιφανή ερευνητικά ιατρικά κέντρα- να βρει τα μέσα και τις κατάλληλες πληροφορίες για την καταστολή επιδημίας ζόμπι που καταστρέφει αδιακρίτως τον ανθρώπινο πληθυσμό.

Η τέχνη δεν είναι μια ουτοπική φαντασίωση. Είναι ο τρόπος που ο καλλιτέχνης -του λόγου, της εικόνας, της μουσικής, του χρωστήρα- χρησιμοποιώντας τα μέσα που διαθέτει, δίνει το στίγμα του σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Και η έκφραση του καλλιτέχνη μπορεί να δείχνει τον δρόμο και τον τρόπο της ζωής. Μπορεί να είναι πρόβλεψη, όραμα, επισήμανση, διάγνωση, κ.ο.κ..

Έτσι, αν όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, μπορεί να βλέπουμε μια αξιοκατάκριτη συνωμοσία εναντίον αθώων ή αδυνάμων, η τέχνη δεν φοβάται να δηλώσει πως υπάρχουν "τέρατα" που επιτίθενται στον υγιή άνθρωπο, και αφήνουν ανέπαφο, ανέγγιχτο, κι άβλαφτο τον κατεστραμμένο άνθρωπο, τον ασθενή, τον ακίνδυνο. Αυτόν, ούτε που τον βλέπουν!

Ο πόλεμος των τεράτων, είναι πράγματι ο τελευταίος [Ζ, όπως σηματοδοτεί και το τελευταίο γράμμα της αγγλικής αλφαβήτου] παγκόσμιος πόλεμος. Γιατί δεν εξαιρείται, από την επίθεση των τεράτων, κανένας υγιής άνθρωπος, σε καμμιά χώρα, και γιατί κανείς δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνος του, χωρίς την παγκόσμια συστράτευση δυνάμεων και μέσων.

Στην ταινία αυτή θα μπορούσαμε να δούμε το ευεργετικό νόημα της παγκοσμιοποίησης στην ένωση των δυνάμεων προς αντιμετώπιση του ολέθρου, και το αρνητικό νόημα της παγκοσμιοποίησης στην καθολική επίθεση των τεράτων ενάντια -κυρίως- σε όλα τα υγιή στοιχεία του κόσμου, αδιακρίτως χώρας, εθνότητας κλπ.

Ο συμβολισμός της ταινίας αυτής θα μπορούσε να καταλαμβάνει, ανάμεσα στα τέρατα, και όλους αυτούς που επιδιώκουν, μεθοδεύουν και επιβάλλουν:
  • την κατάργηση της λογικής, δηλ. τον παραλογισμό, 
  • το αναποδογύρισμα των εννοιών, 
  • την κατάργηση της ιστορίας, 
  • την κατάργηση των αξιών, 
  • την κατάργηση της αλήθειας (κι ας μην αναρωτηθούμε "ποιάς αλήθειας". Γιατί η αλήθεια είναι γεγονός, δεν είναι ερμηνεία του γεγονότος. Είναι φώς, δεν είναι συσκότιση. Είναι και προϊόν ενεργειών, και δεν υπάρχουν ενέργειες χωρίς συνέπειες, γιατί αν υπήρχαν, οι ενέργειες αυτές δεν θα λάβαιναν χώρα ποτέ).
  • την αντικειμενικοποίηση του υποκειμενισμού τους
Στην ταινία, τα τέρατα δεν προσδιορίζονται. Είναι πανταχού παρόντα κι ακαταπαύστως επιτιθέμενα. Γνωρίζουμε, άλλωστε, τις τερατώδεις πολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, και τα τερατώδη φτιασιδώματα που γίνονται στις αλλοπρόσαλλες και ποικίλες επιθέσεις εναντίον μας, προκειμένου αυτές να μην είναι αναγνωρίσιμες ως επιθέσεις. Επίσης, είναι προφανές, με πόση μανία, οι επιτιθέμενοι επιμένουν να ολοκληρώσουν τους στόχους τους, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις που προβάλλονται.

Είναι η εποχή της "δημοκρατικής" (με την συναίνεσή μας) κυριαρχίας των ισχυρών, πάνω στη ζωή και τα όνειρά μας. Μοναδικό τους όπλο η περιαγωγή ημών (των αντιπάλων τους) σε πλήρη αδυναμία λογικής και στρατηγικής σκέψης. Σε ενσταλλαγμένη αδυναμία κρίσης, και σε εμβόλιμο πανικό. Σε υποβολιμαία αδυναμία για δράση, από φόβο. Σε παράλυση της βούλησής μας για απόδραση, εξαιτίας της υποβολής μας σε πνευματική νωχέλεια και επιλεκτική εθελοτυφλία, που οφείλονται στο προσωρινό μας βόλεμα στην αθλιότητα και στην απαιδευσία.
 
Η λοβοτομή μας έχει σχεδιαστεί προ πολλού, κι έχει-επίσης- προ πολλού, τεθεί σε εφαρμογή. Κι όσοι ανήσυχοι το επισημαίναμε, λοιδορηθήκαμε, γιατί -τάχα- βλέπαμε γύρω μας ανύπαρκτες συνωμοσίες. Τώρα, έχουμε αρχίσει να βλέπουμε και τα αποτελέσματα. Κι αυτά, δεν προοιωνίζονται τίποτε το ελπιδοφόρο. Όμως, ιστορικά είναι γνωστό, πως δεν ευοδώνεται πάντα το σχέδιο των ιδιοτελών ολετήρων...

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Η νεωτερικότητα είναι ο πιο επαναστατικός τρόπος αυτο-εξουδετέρωσης

(Ξανα)διαβάζω στο vima.gr ένα άρθρο για την νεωτερικότητα. Την φιλοσοφική και ιστορική τάση και κοινωνική νοοτροπία, που κατόρθωσε να κυριαρχήσει στον εικοστό αιώνα, και που συμπυκνούμενη σε μια φράση, συνιστά την λατρεία του καινοφανούς και την αποφασιστική αποκοπή από τις ρίζες και από το παρελθόν.

Και θαρρώ πως αυτό (δηλ. η λατρεία του καινοφανούς και η αποφασιστική αποκοπή από τις ρίζες και το παρελθόν), μάλλον, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά, ο σκοπός που αυτή η τάση ξεκίνησε να διατυπώνεται, να επεκτείνεται και να επιβάλλεται. Αντ΄αυτού "προσφέρεται η ελευθερία"! Ελευθερία, από τί; όμως. Μάλλον εννοούν ελευθερία και μη δέσμευση, μη σχέση, μη ιστορία, μη όραμα, μη προοπτική του ανθρώπου ως προσώπου, ενταγμένου -μέχρι την στιγμή της "ελευθερίας του"- σε μια κοινωνία, και με συγκεκριμένη προέλευση, δεσμούς, σχέσεις...

Σήμερα πιά, το βλέπουμε ολοφάνερα. Οι νέες πολιτικές που εφαρμόζονται, σε τούτο ακριβώς κατατείνουν: Στην απελευθέρωση των κοινωνιών από την ιστορική τους διαδρομή και από την εξέλιξη των λαών σύμφωνα με τις δυνάμεις και τα οράματά τους. Κι όλο τούτο, χάριν ενός "σκοπού" που είναι κατ' αρχήν άγνωστος στους ενδιαφερόμενους, και μη διαχειρίσιμος από τους ίδιους.

Μέσα προφανή για τούτους τους στόχους αποτελούν
  • διάφοροι "εκσυγχρονισμοί" που επιβάλλονται έξωθεν, ακόμη και με δανεισμούς, 
  • η απεκβιομηχάνιση κάποιων χωρών, η οποία μάλιστα μεθοδεύεται χάριν της εντατικοποίησης της βιομηχανικής παραγωγής άλλων χωρών, 
  • η αποθάρρυνση τήρησης των εθνικών παραδόσεων, προς αλλαγή των βασικών χαρακτήρων των επί μέρους κοινωνιών, 
  • η αποεθνικοποίηση των κρατών, χάριν της ακώλυτης ομογενοποίησης των κοινωνιών, 
  • η κατάργηση του θρησκευτικού συναισθήματος και της ηθικής και θρησκευτικής παράδοσης, χάριν της απρόσκοπτης και ανεμπόδιστης ανάμιξης των ανθρώπων και των αναζητήσεών τους.
Αυτό που δεν μας λέει, όμως, ο νεωτερικός τρόπος ζωής, είναι τί είναι το καλύτερο-για ποιόν και γιατί είναι καλύτερο- για να το ζητάμε, και τί μπορεί να βρούμε στην πορεία των αναζητήσεών μας. Πού κατευθυνόμαστε, και αν είναι εφικτή η πραγματοποίηση του ονείρου, του καθενός μας.

Στην πολιτική, η τάση για νεωτερικότητα εμφανίζεται με την έλλειψη δέσμευσης των πολιτικών από τα λεγόμενά τους.

Οι πολιτικοί με ανεπτυγμένη την τάση τους για νεωτερικότητα, εμφανίζονται να μην έχουν συναίσθηση ούτε για ποιό πράγμα μιλάνε (το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, τα νησιά Μυτιλήνη και Λέσβος, οι συμπληγάδες που πέρασε ο Οδυσσέας).

Οι πολιτικοί με υπερ-ανεπτυγμένη την τάση για νεωτερικότητα, αναγγέλλουν πριν από τις εκλογές "εμείς δεν θα σας προδώσουμε ποτέ" και πριν αλέκτωρ φωνήσει τρις, αλλάζουνε πολιτικό στρατόπεδο και κάνουν αυτά τα οποία εκήρυττε ο πολιτικός τους αντίπαλος.

Το νεωτερικό υπουργείο της δημόσιας τάξης, μας συμβουλεύει να υποχωρούμε στους εγκληματίες που εισβάλλουν στις εστίες μας και να κάνουμε τους πεθαμένους για να μην τους προκαλούμε, να μας πεθάνουνε στ' αλήθεια.

Το υπουργείο της δικαιοσύνης νεωτερικά απελευθερώνει αυτούς που τιμωρήθηκαν δικαστικά για το έγκλημά τους, προκειμένου να μην καταπιέζονται, ως φυλακισμένοι.

Το υπουργείο παιδείας -τάχα- για να αποφύγει την καταπίεση της μελέτης, με το νεωτερικό του όραμα για την μόρφωση των νέων, όρισε οι μαθητές να αφήνουν την σάκκα τους στο σχολείο και να μην ανοίγουν βιβλίο το Σαββατο-Κύριακο, για να μην κουράζονται και για να παίζουν. Πιο πριν, είχε ορίσει εβδομάδα διαλέξεων για την αποδόμηση της έμφυλης ταυτότητας, ώσπου φτάσαμε να εμπεδώσουμε και να μπορούμε, όποτε θελουμε να γινόμαστε από άντρες γυναίκες, κι από γυναίκες άντρες, Με μια δήλωση. Στην ίδια (πολιτική) περίοδο, καλέσαμε ως διευθυντή του πιο πνευματικού μας θεσμού [του καλοκαιρινού μας καλλιτεχνικού (πια) Φεστιβάλ] έναν βέλγο, με όνομα στις παραστάσεις "παλλομένων φαλλών"!

Το υπουργείο των οικονομικών, μας φορολογεί που έχουμε, και μας φορολογεί περισσότερο που δεν έχουμε -νεωτερικό είναι αυτό-  γιατί χρειάζεται, οπωσδήποτε, έσοδα, προκειμένου να πληρώνει τους χιλιάδες κολλητούς μετακλητούς της εξουσίας και είναι αδύνατο να οικονομήσει, επειδή είναι πολλοί οι κολλητοί μετακλητοί.

Το υπουργείο των εξωτερικών αποφάσισε να λύσει ένα πρόβλημα της γείτονος χώρας, που την βασάνιζε 25 χρόνια τώρα, γιατί δεν μπορούσε να κάνει τίποτε με τα προβλήματα της δικής μας χώρας.

Το οικονομικό συνεργείο της εξουσίας, πήγε -προ καιρού- στους ... ευρωπαϊκούς θεσμούς, με πρόθεση να τους συμμορφώσει! Και για να τους δείξει τις νεωτερικές του απόψεις (περί συμμορφώσεως του αντιπάλου), κράτησε την χώρα στην κόψη του ξυραφιού για μήνες, με παιδιακίσιους λεονταρισμούς. Δεν γνώριζε το συνεργείο αυτό, πως δεν φτάνει να διακηρύσσεις κάτι, πρέπει να έχεις και την δύναμη να το πραγματοποιήσεις (δηλαδή, είτε να έχεις το σθένος για την θυσία, είτε την δύναμη και την εξουσία για την επιβολή).

Η νεωτερική άποψη για την γεωργία, σου απαγορεύει να έχεις κήπο, ώστε να είσαι αναγκασμένος να αγοράζεις από τον μανάβη, ο οποίος αυτός θα αγοράζει από τον παραγωγό, που και αυτός θα αγοράζει σπόρους από την εταιρία σπόρων, γιατί δεν μπορεί ο ίδιος να συλλέγει τους σπόρους από τους καρπούς που παράγει στα κτήματά του...

Η νεωτερική "επανάσταση" γίνεται πλέον ενάντια μιας κατάστασης ή ενός συστήματος και -οπωσδήποτε- υπέρ κάποιου (συνήθως αφανούς κατ' αρχήν) που αναζητεί πελάτες, οπαδούς, δυναμικό υποστήριξης.  Είναι κατά κανόνα ανεκτή και επί πλέον χρηματοδοτούμενη, από θεσμούς, κράτη, κόμματα, επιχειρήσεις και συμφέροντα ημεδαπά και αλλοδαπά εναντίον ομοεθνών συνήθως, που είναι αζήμιοι, αλλά έχουν πίστη, άποψη, ικανότητες και όραμα. 

Η νεωτερική "επανάσταση"  αγνοεί παντελώς  και δεν στρέφεται καθ' οιονδήποτε τρόπο- ενάντια σε παράσιτα, κύκλους της εξουσίας, και χρηματοδοτούμενους ημέτερους και πολιτικώς συνεργαζόμενους κομματικούς περιφερόμενους. Τουναντίον, συχνά παρίσταται ως προστάτης αδυνάμων και υπερασπιστής των "ελευθεριών" επίορκων και ασύδοτων.

Η νεωτερικότητα, ως τάση, απεχθάνεται την συνεκτικότητα και την συνεργασία, την σύμπραξη και την σύμπνοια των κοινωνικών στρωμάτων. Μόνο μια σύμπνοια γνωρίζει: εκείνη, του "διαίρει και βασίλευε". Γενικώς, ευνοεί τις διασπάσεις, τις συσπάσεις, τις διαστάσεις, τις αποσπάσεις... Κοινώς, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται... Η νεωτερικότητα σε θέλει πελάτη. Δεν ξέρεις εσύ, αλλά σίγουρα, αυτή, ξέρει τί θα σου πουλήσει...

Αν ένα τέτοιο σύστημα [ανθρώπινης και παράλληλα εθνικής και υπερεθνικής συμπεριφοράς] έχει ξανα-υπάρξει στην ανθρωπότητα, τόσο γενικευμένο, θαρρώ, πως -εξ όσων γνωρίζω- όχι, ποτέ! Μια φορά μόνο κάποιος θέλησε να επιβάλει τα ολοκληρωτικά του πιστεύω, και σε δέκα χρόνια κατέρρευσε το όνειρό του, με τεράστιες απώλειες για όλη την ανθρωπότητα. Οι άλλοι, που το προσπάθησαν ενωρίτερα, και μεθοδικώτερα, το όνειρό τους κράτησε 80 χρόνια. Λιγότερα, από μια ζωή. Παρά την ελπίδα που γεννήθηκε από τις αρχικές νεωτερικές διακηρύξεις (θα αλλάξει ο κόσμος, θα καθαρίσει το γερμανικό έθνος!), η "πραγματοποίηση του ονείρου" κατέληξε στο ζοφερό αδιέξοδο δυο καταστροφικών παγκοσμίων πολέμων, στα γκουλάγκ της σοβιετίας και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της γερμανίας.  Κι όλη αυτή η ευαγγελιζόμενη  απελευθέρωση, κατήντησε να είναι απλά η λογική του αυταρχισμού και της καταπίεσης.

Τί άραγε θα καταφέρει η νεωτερικότητα να φτιάξει χάριν του κόσμου; Δεν φαίνεται κάτι. Ή μάλλον φαίνεται. Πως δεν θα φτιάξει κάτι για τον άνθρωπο. Θα φτιάξει κάτι για τον απάνθρωπο.

Γιατί, τί άλλο είναι αυτός, που υποβάλλει στον κόσμο με τεχνάσματα και δημαγωγίες, 
  • την τάση και την ιδέα να ακολουθεί το ρεύμα, την μόδα, υποβαθμίζοντας ο,τιδήποτε άλλο,
  • να θέλει να γευτεί μονάχα το τώρα, 
  • πως δεν έχει καμμιά σημασία το πριν, 
  • πως είναι καλύτερο να ξεχνάς ποιός είσαι, 
  • να ξεχνάς τί ήθελες και τί θέλεις, 
  • πού πάς, για πού ξεκίνησες, 
  • τί μπορείς και τί δεν μπορείς. 
  • Πού θα βρείς γαλήνη, βοήθεια, ανάπαυση, λύτρωση...
Αν όλος ο αγώνας του ανθρώπου γίνεται για να χάσει την μνήμη και την αλληλεπίδραση των παλαιών με τις νέες γενεές, τότε σωστά κάνουν που μελετάνε τον υπερπληθυσμό της γής, και φροντίζουν να "καταναλώσουν" με διάφορους τρόπους, εκείνους που δεν τους είναι χρήσιμοι. Κι η νεωτερικότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος: Και τούτο, γιατί με τις μεθόδους της εξουδετέρωσε την κρίση και την λογική των ανθρωπων, έτσι που αυτοί γίναν άχρηστοι, και μπαίνουνε από μόνοι τους στο μίξερ που τους κάνει, όλους μαζί, μια άμορφη μάζα μοντέρνων, που κυνηγάνε όλοι μαζί το ίδιο ιδανικό, δηλ.να γίνουν όμοιοι με το πρότυπο που λανσάρει ο συρμός...

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Το ποιητικό αίτιο ως ... παράγων θερμοκρασίας!


Image result for εικόνες γραμματική και σύνταξη 

Αρχιμηνιά κι αρχι-χρονιά κι αρχή-καλός μας χρόνος.  Και έπεται ανοησίας η συνέχεια. Εγκαινιάσαμε ένα μετρό που δεν υπάρχει και, ανεπαισθήτως, είχαμε ήδη (από τον Αύγουστο!) βγεί από τα μνημόνια. Ανεπαισθήτως, γιατί κανείς δεν το αντιλήφθηκε, και πουθενά δεν σημειώθηκε η παραμικρή διαφοροποίηση. Εν τω μεταξύ δημιουργήσαμε στα γρήγορα μια Μακεδονία στα σλαβοχώρια, έτσι, απλώς, γιατί... "χρόνιζε, κι είχε καθυστερήσει πολύ" το θέμα!

Μιλάμε, για τα τρέχοντα,  με όρους που δεν βγάζουν νόημα σε καμμιά γλώσσα, ούτε και στη γλώσσα αυτού που ομιλεί και διατυπώνει τις σκέψεις του. Μήπως, χρησιμοποιούμε μια "νεωτερική γραμματική";

Διαβάζω στους protagon.gr/galleries πως" παρά το γεγονός πως η "θερμοκρασία ήταν 26 βαθμοί Κελσίου υπό του μηδενός", ρώσος κολυμβητής βούτηξε στα νερά του ποταμού Γενισέϊ του Κρασνογιάρσκ, επιβραβευόμνος από τον ρώσο Αγιο-Βασίλη, τον Παππού Χιονιά".

Δεν ήξερα πως οι ρώσοι έχουνε για Αγιο-Βασίλη τον Παππού Χιονιά. [Αλλά είναι κατανοητό, να έχουνε οι ρώσοι για παππού τον χιονιά, αφού το χιόνι είναι σχεδόν διαρκώς στην πατρίδα τους. Κατανοητό να τον πούνε και Άγιο Βασίλη. Συμβαίνει σε όλους τους τόπους, να χαρακτηρίζονται από τα πιο συνηθισμένα πράγματα, από τα οποία περιστοιχίζονται οι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή τους.

Αντίθετα από την Ρωσία, σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική, ο Άγιος Βασίλης, εμφανίζεται ως (ψευδο)διανομέας διακαώς επιθυμούμενων αγαθών (διαφημιστής), που μας γνωστοποιεί την κυκλοφορία τους μέχρι την πόρτα μας και που μας καλεί να τα απολαύσουμε, αλλά  και να τα χαρίσουμε στους φίλους μας! (Παλαιότερα (ο ψευδοδιανομέας-διαφημιστής) μας καλούσε να τα αποκτήσουμε και με τραπεζικά δάνεια, αν δεν μας αρκούσε ο υπάρχων προϋπολογισμός μας). Γιατί, αυτό ακριβώς ευδοκιμεί σε αυτούς τους τόπους, η (μιμητική/καταναλωτική) κυκλοφορία εμπορευματικών αγαθών, αδιαφόρως και ανεξαρτήτως κόστους, καιρού ή χρημάτων!]

Εκείνο όμως που ήξερα καλά, είναι πως ο Κέλσιος δεν ήταν αυτός που διαμόρφωσε αυτές καθεαυτές τις θερμοκρασίες. Απλώς τις μέτρησε. Ούτε η κλίμακα του Κελσίου ήταν αυτή που διαμόρφωσε τις θερμοκρασίες του περιβάλλοντος, Απλώς, ο Κέλσιος ενέταξε τις θερμοκρασίες στα σκαλοπάτια (στις βαθμίδες) της κλίμακάς του.

Τώρα, τί ακριβώς εννοεί ο δημοσιογράφος όταν ισχυρίζεται πως "η θερμοκρασία ήταν 26 βαθμοί Κελσίου υπό του μηδενός", μόνον αυτός γνωρίζει.

Φαίνεται πως την εποχή των καταλήψεων, πολλά μαθήματα χάθηκαν. Ανάμεσα σ' αυτά και το μάθημα της σημασίας των προθέσεων όταν αυτές συνδυάζονται με τις διάφορες πτώσεις των ονομάτων, τα οποία αυτές συνοδεύουν.

Τα μαθήματα, μπορεί να χάθηκαν όχι για λόγους κατάληψης ή αποχής, αλλά, επειδή, απλώς, δεν διδάχθηκαν! Έτσι, ας μην αδικήσουμε τους καταληψίες.

Αν αναζητήσουμε την αιτία στις οδηγίες της Πολιτείας περί την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας, μάλλον εκεί θα την βρούμε. Γιατί, η Ελληνική γλώσσα δεν διδάσκεται πια με σκοπό να γίνει κτήμα εσαεί των νέων, που θα την χρησιμοποιούν για να εκφράσουν με ακρίβεια αυτό που θέλουν, κι αυτό που εννοούν, που θα την διδάξουν κι αυτοί στα παιδιά τους μέσα από την σωστή χρήση της. Κάποιος υπουργός μάλιστα, είπε να ορίσουμε την αγγλική γλώσσα γι' αυτόν τον σκοπό. Κάποιος άλλος έκανε εκπτώσεις στις απαιτήσεις για την διδασκαλία της γλώσσας, και ο τελευταίος κάνει εκπτώσεις γενικά στην εκπαίδευση, αλλά κυρίως στην καλλιέργεια των μαθητών μέσα από το σχολείο.

Ας  δούμε αναλυτικότερα το σημερινό αξιοπερίεργο, για να μην αφήσουμε -κι εμείς- κενό, πάνω στο θέμα του σημερινού σημειώματος, και να θυμίσουμε ότι:
  • Η πρόθεση υπό, όταν ακολουθείται από γενική πτώση έχει την έννοια του "ποιητικού αιτίου". [Αν αυτό (το ποιητικό αίτιο), δεν είναι γνωστό ως ορολογία, διευκρινίζουμε ότι στην περίπτωση αυτή μιλάμε για το συντακτικό φαινόμενο όπου δηλούται  το πρόσωπο ή το πράγμα από το οποίο προέρχεται η ενέργεια που δέχεται/υφίσταται το υποκείμενο ενός παθητικού ρήματος (ή ισοδυνάμως αυτόν που προκαλεί κάτι σε κάποιον ή σε κάποιο πράγμα ) π.χ. ο Ισαάκ επρόκειτο να θυσιασθεί υπό του Αβραάμ (=ισοδυνάμως, στην καθομιλουμένη, λέμε " ο Ισαάκ επρόκειτο να θυσιασθεί από τον Αβραάμ")].
  • Η πρόθεση υπό (στην σύνθεση) με ονομαστική, όπως στην λέξη υποπρόξενος, σημαίνει τον ιεραρχικά κατώτερο.
  • Η πρόθεση υπό όταν συντάσσεται με αιτιατική πτώση, έχει την έννοια μιας κατάστασης "κάτω από" την εξουσία, τις εντολές, την κυριαρχία κλπ., π.χ. υπό (την) γερμανική κατοχή, υπό την επήρεια, υπό το μηδέν κλπ.
Έτσι, η φράση του δημοσιογράφου "θερμοκρασία 26 βαθμοί Κελσίου υπό του μηδενός", μας παρέχει μηδενική πληροφορία, γιατί αποτελεί λαθεμένη χρήση των όρων στην δομή της γλώσσας, αφού το μηδέν βαθμοί Κελσίου είναι κατάσταση/επίπεδο της θερμοκρασίας, και δεν μπορεί να παρίσταται ως ικανό (ως ποιητικό αίτιο) να δράσει/να ενεργήσει με λογική ή/και παράλογη κρίση, με αποφασιστικότητα και δυναμισμό, κάτι που θα έκανε ένα έμψυχο όν αφ' εαυτού...

Παρόμοια είναι και η περίπτωση του (...δημοσιογραφικής κυρίως, λεξιπλαστικής παρέμβασης), ανεξαρτήτου βάθους, ανεξαρτήτου καιρού, ανεξαρτήτου κόστους κλπ., αντί για το σωστό
  • ανεξαρτήτως βάθους, 
  • ανεξαρτήτως καιρού, 
  • ανεξαρτήτως κόστους.
Και τούτο, γιατί ούτε το βάθος, ούτε ο καιρός, ούτε και το κόστος (μπορούν να σκεφθούν, να αποφασίσουν και να ενεργήσουν έτσι, ώστε να) είναι ανεξάρτητα και ελεύθερα από εμάς, ή από οποιονδήποτε άλλον που τα καταπιέζει. Εμείς είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για κείνα που θέλουμε και δεν θα υποχωρήσουμε μπροστά στο βάθος, τον καιρό ή το κόστος που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε (για να ανασύρουμε το ναυάγιο, να πάμε εκδρομή ή να αγοράσουμε κάτι πολύ ακριβό, κλπ).

Θα ενεργήσουμε, δηλαδή,
ανεξαρτήτως βάθους/καιρού/κόστους
ή
ανεξάρτητα από το βάθος που θα πρέπει να φτάσουμε/ τις καιρικές συνθήκες που θα επικρατούν/το κόστος που θα πρέπει να καταβάλουμε...

Σημείωση: Όλες, ή τουλάχιστον πολλές από τις προθέσεις, συντάσσονται με περισσότερες από μια πτώσεις των ονομάτων τα οποία τις συνοδεύουν, με την -γνωστή μας- συνέπεια να αλλάζει και η σημασία τους.