Λαθροχειρίες εκ νέου! επ' αγαθώ: Διονύσης Χαριτόπουλος, για το ύφος, το ήθος, τους θεσμούς κλπ.

 Συνέντευξη, με πάντα επίκαιρο προβληματισμό, στον Μάνο Τσιλιμίδη, προ δεκαετίας, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=ZNjBTm40ypY  

Ακούστε το, οπωσδήποτε. Ο Χαριτόπουλος διδάσκει πολλών ετών "πανεπιστημιακά μαθήματα", και αγωγή του ανθρώπου και του πολίτη, Διδάσκει λογοτεχνία, ήθος, ύφος, ανθρωπιά, επιβίωση. Διαπαιδαγώγηση και πολιτισμό.

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας

 

Στα χρόνια μας, ξεκινήσαμε να αισθανόμαστε πότε από την σωστή πότε από την λάθος πλευρά της Ιστορίας. Φτάσαμε στο "Τέλος της Ιστορίας" χωρίς να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά που ζήσαμε, που μάθαμε πως βιώθηκαν πριν από μας και πριν από  τους πρίν από εμάς, αλλάζουν! Δεν τελειώνουν, αλλά αλλάζουν, άρδην!

Γνωρίσαμε, μέχρι τώρα τα αφηγήματα και τις θεωρίες για την ζωή και τον άνθρωπο, τις κοινωνίες των ανθρώπων και την οργάνωσή τους, πολιτικά και γεωπολιτικά.

 

Αλλά, όλα αυτά σήμερα αλλάζουν! 

Αλλάζει ο τρόπος που οργανώνεται η ισχύς! Σήμερα ισχυρός είναι αυτός που έχει την τόλμη και το θράσος να το διακηρύσσει ενώπιον φοβισμένων και άτολμων. Ενώπιον ανθρώπων που τρέμουν να χάσουν την βολή και την ησυχία τους. Κι έτσι νομιμοποιεί την εξουσία του, χωρίς να καταφεύγει σε στρατούς και σε όπλα.  

Τα χρηματιστηρία αξιών παράγουν τον πλούτο και τον διανέμουν μεταξύ των μελών τους, και ιδίως μεταξύ των "σημαντικών στελεχών". 

Και οι στρατευμένοι opinion makers πλάθουν το αφήγημα που θα καθησυχάσει τους ανήσυχους και θα γίνει αναντίρρητα αποδεκτό από τον πολύ κόσμο (great reset, woke agenda e.c.)

 Συμμαχίες συγκροτούνται με κριτήριο τα συμφέροντα και ισορροπία γεννάει ο τρόμος των αδύναμων και η απραξία άβουλων.

Κι εμείς, που βρεθήκαμε να κάνουμε πολιτική, να δημιουργούμε πολιτικά, να θέλουμε την πρόοδο μέσα από την πολιτική, επειδή νομίζαμε ότι η πολιτική είναι το όχημα της ζωής, της δημιουργίας, της προόδου, δεν είχαμε σκεφτεί, ότι πριν από τον πολίτη υπάρχει ο άνθρωπος!

 

Ο ένας, αυτός ο μικρός άνθρωπος, που πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον εαυτό του, να κατανοήσει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, να ανακαλύψει τον άλλο άνθρωπο απέναντί του, μαζί του και δίπλα του, και να ανακαλύψει την σχέση του με τον άλλο. 

Η γνωριμία αυτή, είναι πολύ σημαντική και τα σκαριά της στήνονται στην πρώτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου, μέσα στο σπίτι του, από τους γονείς. Χρειάζεται, οι γονείς, να έχουν για κινητήριο σύστημα ένα σύστημα αρχών και αξιών, έναν κώδικα που να αποτελεί την αφετηρία της αυτογνωσίας και της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου.

Συνηθίσαμε, κάποιοι από εμάς τους παλιούς, να θεωρούμε εαυτούς, τέκνα του Θεού και με την Ορθόδοξη πίστη μας, χρησιμοποιήσαμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, ως σύστημα Κανόνων και αξιών και πορευόμαστε με αυτό, άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο καλά. Άλλος, πολύ κακά. Κάποιος ενσυνείδητα, άλλος ασυνείδητα. Κάποιος επιπόλαια, άλλος αδιαφορα. Αλλά γνωρίζει, μέσες άκρες, τον Κώδικα αξιών.

Στις μέρες μας, στρατευμένοι και αμειβόμενοι opinion makers διατυμπανίζουν καινούργιους κώδικες, αντιφατικούς και αλληλοαναιρούμενους, και πιέζουν για να εξομοιωθούμε όλοι μας προς τον νέο άνθρωπο που αναγγέλλουν με τα αφηγήματά τους. Αφηγήματα, που υπόσχονται ξεγνοιασιά, ανεμελιά, ελευθερία(!), ζωή χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς συναίσθημα, χωρίς μνήμη, χωρίς προοπτική. Και μάλιστα, μας ωθούν με την απειλή της απόρριψης, της γελοιοποίησής μας, της ποινικής μας αντιμετώπισης, του αποκλεισμού μας και πολλών ακόμη ευρηματικών μέσων, προκειμένου να καταπεισθούμε και να ασπασθούμε την άποψή τους.

Οι "εξελικτικοί", ισχυρίζονται ότι η πίστη των Χριστιανών είναι αναχρονιστική και δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα άνθρωπος που δεν πιστεύει στην εξέλιξη των ειδών. Κι ακόμη, αναρωτιούνται σοβαρά, αν η πίστη από μόνη της,  μπορεί να αποτελεί "πολιτική πλατφόρμα".

Έξω από την συλλογιστική τους αφήνουν, ασφαλώς, την ελευθερία του προσώπου να πιστεύει σε ό,τιδήποτε θεωρεί (το ίδιο το πρόσωπο) σωστό, χωρίς να επιτρέπεται ο καταναγκασμός του σε τούτη ή την άλλη πίστη.  

Οι "εξελικτικοί" θεωρούν πως είναι οι σωστοί, κι όχι πως έχουν απλώς επιλέξει αυτήν την πίστη, αντί για μια άλλη.

Οι "δογματικοί", από την άλλη πλευρά δέχονται ολόψυχα πως είναι πλάσματα του Θεού της αγάπης, κι ως τέτοια, με όλες τους τις ατέλειες και τις αχρειότητες, την ημιμάθεια και την ακηδία, ελπίζουν να αξιωθούν την αιώνια ζωή, και πως δεν θα τελειώσουν με την αποσύνθεση, όπως τα σκουπίδια και τα ψοφίμια.

Οι "εξελικτικοί" νοιάζονται πολύ και απορούν για τις απόψεις των δογματικών, και στην προσπάθειά τους να εκμαιεύσουν λογικά αδιέξοδα και κενά στην επιχειρηματολογία των "δογματικών", τους περιγελούν και τους ειρωνεύονται για να αποδείξουν την δική τους ανωτερότητα και ευφυία!

Οι άλλοι πάλι, οι "δογματικοί",  δεν νοιάζονται για τις απόψεις των εξελικτικών, νοιάζονται μόνο για τί πράγμα πονάει η καρδιά του ανθρώπου, και για τον λόγο που θα διαλέξουν αυτό ή εκείνο για την ζωή τους, αρκεί αυτό να τους επιτρέπει να νοιώθουν καλά με την συνείδησή τους και να διατηρούν την ιδιότητα του τέκνου του Θεού. Αν και συχνά συμβαίνει, να είναι κι αυτοί χαμένοι μέσα στον κόσμο, πατώντας πότε στη βάρκα της εξέλιξης, και πότε στη βάρκα της μόδας, μόνο και μόνο επειδή δεν καίει θαλερά μέσα τους η σπίθα της αγάπης του Θεού.

Οι "δογματικοί" δεν νοιάζονται αν κάποιοι προτιμούν να αποτελούν εξέλιξη ή κατάληξη ενός σκώληκα, μιας αμοιβάδας ή ενός πιθήκου. 

Έτσι κι αλλιώς, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι η Δημιουργία είναι σκέτη φαντασία και κάτι τι το ανέφικτο, αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την θεωρία της εξέλιξης! Η εξέλιξη των ειδών, είναι μια φανταστική θεωρία, που δεν την είδε χεροπιαστά ποτέ κανείς, απλώς την υποθέτουμε στους λογισμούς και στους υπολογισμούς μας. Την Δαρβινική θεωρία πολλοί την προτιμούν, αλλά υπάρχουν και πολλοί που την  απορρίπτουν. Υπάρχει όμως, κι ο κόσμος που την αποδέχεται απέξω του, για να μην είναι ντεμοντέ, αλλά την απορρίπτει μέσα του.

Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυό θεωρητικές κατευθύνσεις, είναι πως η θεωρία των δογματικών μπορεί να είναι και βιωματική, και συνεπώς, κάποιος την υποστηρίζει και την ομολογεί γιατί εγνώρισε προσωπικά την αγάπη του Θεού. Του Θεού, που είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή! Ενώ η εξελικτική θεωρία, είναι μια θεωρία πολέμου επιβίωσης επί πτωμάτων, άνευ ελέους, ανειρήνευτη και ατέρμων!

Σημείωση: Αφορμή για το άρθρο αυτό, μου έδωσε η πρόσφατη συνέντευξη του κ. Νατσιού, στον κ. Μαγκηριάδη, την κ. Μπόλα και τον κ. Γιαννακίδη, στην ΕΡΤNEWS

Η διαχρονικότητα των ηθικών διλημμάτων

 Μεγάλη συζήτηση γίνεται για το θέμα που έθεσε η Μαρία Καρυστιανού περί της εκ νέου διαβούλευσης για την ηθική πλευρά του ζητήματος των αμβλώσεων.

Βλέπω πολλούς δημοσιογράφους και "αναλυτές", θορυβημένους και σε υπερένταση, να συζητούν σχετικά και να αποφαίνονται ότι αυτά τα θέματα είναι λυμένα εδώ και χρόνια και πως είναι παράξενο που τίθενται τώρα και πάλι, εξαρχής!

Μάλιστα, κάποιος είπε "Ντρρροπή!"  

Σαν να λέμε άπαξ και δόθηκε μια απάντηση σε ένα ηθικό δίλημμα, οικουμενικού μάλιστα χαρακτήρα, είναι μεγάάάλη ντροπή να το ξανασκεφτόμαστε! Και μάλιστα, εννοείται, ότι η όποια απάντηση θα ... παραμένει γενικώς ισχύουσα και απαράγραπτη! Δηλαδή, σαν η απάντηση αυτή να είναι τόσο ισχυρή, όσο ένας φυσικός νόμος!  [πώς, δηλαδή, λέμε ότι το νερό πάντα θα βράζει στος 100 βαθμούς, ή θα γίνεται πάγος στους μηδέν βαθμούς;] Κι όχι σαν ένας απλός ανθρώπινος νόμος, που πάντα αλλάζει (και συχνά μάλιστα, όταν δεν βολεύει τους περί το πραιτώριο και τους φίλους τους (!), σπάνια δε, επειδή είναι κακός κι αποδείχτηκε βλαπτικός κι ανώφελος για την κοινωνία και την προοπτική της!) 

Πρωτάκουστα πράγματα! Ελαφρότητα ή άγνοια; Πανικός στην ξεγνοιασιά μας ή ταραχή για την αφέλειά μας; 

Φαίνεται πως μας διαφεύγει ότι τα ηθικά διλήμματα, ανεξάρτητα από το εάν  κάποιος κάποτε έδωσε μια απάντηση, είναι διαρκή και αναπότρεπτα, απευθύνονται στον εσωτερικό και στον πνευματικό κόσμο κάθε ανθρώπου και δεν αφορούν μόνο την εξωτερική συμπεριφορά του προς τα άλλα μέλη της κοινωνίας. Αφορούν, κυρίως,  τα κίνητρα, τα όρια της συμπεριφοράς και τις επιλογές του ανθρώπου.

Η αφαίρεση του ηθικού χαρακτήρα από μια ανθρώπινη εκδήλωση/έκφραση, συνιστά περιορισμό ή ελαστικοποίηση των κινήτρων και των ορίων στην συμπεριφορά των ανθρώπων, και αποδέσμευσή τους, τουλάχιστον από τον προβληματισμό!

Και μια βαθμιαία υποβάθμιση των ηθικών στοιχείων από τον τρόπο σκέψης μας για την αντιμετώπιση των διλημμάτων που τίθενται ενώπιόν μας, επηρεάζει έως και απογυμνώνει  την συμπεριφορά μας από τα όρια και την δεοντολογία και ανενδοίαστα πράττουμε το εγκληματικό, ή αποτρόπαιο άλφα ή βήτα, χωρίς φραγμούς και δισταγμούς.

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας δείχνει το επίπεδο της πνευματικής  ανάπτυξης των κοινωνιών σε κάθε περίοδο της ιστορίας μας.

Παλαιότερα ήταν ελεύθερη και χάριν ψυχαγωγίας των αρχόντων και του λαού της Ρώμης η μονομαχία δούλων και σκλάβων στο Κολοσσαίο, σήμερα χαρακτηρίζεται αποτρόπαιη!

Παλαιότερα το δουλεμπόριο ήταν τρόπος οικονομικής ανάπτυξης.

Παλαιότερα η αποικιοκρατία και το απαρτχάιντ ήταν τρόπος οικονομικης ανάπτυξης και πολιτικής επέκτασης και επικράτησης.

Σήμερα ο περιορισμός της προσωπικότητας των πολιτών (βλ. υποχρεωτικά εμβόλια) συνιστά πολιτική που ολοκληρωτικά εξοστρακίζει την αυτοδιάθεση του σώματος, όχι μόνο της γυναίκας, αλλά απάντων, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών! Κι αυτό μέχρις ότου αλλάξει η πολιτική!

Σήμερα η απειλή της συμμόρφωσης των κρατών αποτελεί γεωστρατηγική επικράτησης και επέκτασης.

Σήμερα η πολιτική αποτελεί προνόμιο των ήδη πολιτικών και των εκ τζακιών γόνων,! Για τους άλλους, τους πληβείους, ανοικείως αφαλώς, χρησιμοποιείται η γελοιοποίηση η επιθετικότητα και η απειλή για την είσοδό τους στην πολιτική!

Σήμερα νάνοι της πολιτικής υποδύονται  ότι προστατεύουν τα εθνικά συμφέροντα και απειλούν τους πολίτες με το χάος στην εθνική ζωή, αν δεν είναι οι ίδιοι πάντα στο τιμόνι της εξουσίας!

Σήμερα τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων διαχειρίζονται άνθρωποι χωρίς πολιτική νομιμοποίηση. Χωρίς κανείς να τους έχει εκλέξει και χωρίς να προβλέπεται ότι αυτοί  θα είναι οι ηγέτες.

Σήμερα η αλληλεγγύη θεωρείται δανεική, και η οποιαδήποτε βοήθεια θα πρέπει να επιστραφεί ως εάν επρόκειτο για δάνειο. Το γνωρίζουμε γιατί το έχουμε υποστεί! Χρωστάμε,  οι Έλληνες, για 100 χρόνια,  ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε, για αυτήν την δανεική αλληλεγγύη που μας "έδειξαν" οι ευρωπαίοι φίλοι μας!

Σήμερα το 50% της Κύπρου είναι σε τουρκική κατοχή, και η Ευρώπη ασχολείται με την Ουκρανία!

Σήμερα η Ευρώπη χρησιμοποιεί ακριβά καύσιμα για την βιομηχανία της και τις ανάγκες της για να μην χρησιμοποιήσει το φθηνό αέριο της Ρωσίας!

Σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο συμμαχεί με την Ευρώπη, παρόλο που απεχθάνεται την ευρωπαΐκή ένωση από την οποία και αποχώρησε, και στρέφεται εναντίον των αμερικανών και των ρώσων.

Σήμερα δεν διδάσκεται πια η Αντιγόνη του Σοφοκλή, που πήρε θέση με τίμημα την ζωή της, στο ηθικό της δίλημμα να θάψει τον νεκρό αδερφό της ή να υπακούσει στον άρχοντα και να τον αφήσει άταφο!

Σήμερα μας λένε ότι δεν χρειάζεται να προβληματιζόμαστε ηθικά, για ζητήματα στα οποία δώσαμε ήδη απαντήσεις! Ναι, αλλά αυτό το δίλημμα τίθεται σε κάθε νέο άνθρωπο που δεν βίωσε τον προβληματισμό, και δεν γνωρίζει ούτε συμμετείχε στην σχετική διαβούλευση! Του απαγορεύουμε άραγε να προβληματιστεί σήμερα ο ίδιος προσωπικά, και να λάβει θέση στο δικό του ηθικό δίλημμα; Θα πρέπει να συνηθίσει στο γεγονός ότι το ηθικό δίλημμα παρακάμπτεται και εφαρμόζεται η γνωστή και προηγούμενη απόφαση που πήραν κάποιοι ερήμην του; Και η συνείδησή του; θα καταργηθεί από κάποιους άγνωστους;

Τα ηθικά διλήμματα δεν εξαφανίζονται από την αλλαγή των λέξεων που θα χρησιμοποιήσουμε (ακούστηκε κι αυτό, ότι είναι καλύτερα να λέμε άμβλωση κι όχι έκτρωση, γιατί ο τελευταίος όρος είναι βάρβαρος!), άλλά από τις ενέργειες μας.  

Δυστυχώς τα ηθικά διλήμματα αφορούν μόνο ηθικές προσωπικότητες. Είναι απαράγραπτα και συχνά είναι αναπάντητα, ακόμη και όταν οι προσωπικότητες αυτές επιλέγουν μια απάντηση.  

Οι όποιες "νομοθετικές" απαντήσεις, αφορούν αυτούς που τις έδωσαν, και όχι αυτούς που έχουν το δίλημμα! Δεν μπορούμε λοιπόν να απαγορεύσουμε τον προβληματισμό, ούτε και την εκ διαμέτρου αντίθετη από την "νομοθετημένη" απάντηση! Δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε την ύπαρξη ενός ηθικού διλήμματος, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι αποφάνθηκαν ότι "το θέμα είναι λυμένο"!

Η ανεκπαίδευτη κοινωνία ανεκπαίδευτα θα φρονεί και θα δρα.

Η παιδαγωγημένη, σώφρων και σκεπτόμενη κοινωνία θα φρονεί και θα δρα μετά λόγου γνώσεως, όχι απλά για το τώρα, αλλά για πάντα! 

Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά (2)

 

Στις μέρες μας η καθαριότητα είναι μια πολύ εύκολη υπόθεση, γιατί έχουμε στη διάθεσή μας ό,τι μας είναι παραίτητο για το έργο αυτό.

Η ατομική καθαριότητα και υγιεινή είναι ένα πράγμα. Αυτή, μαθαίνεις να σου αρέσει, από μικρό παιδί. Επιθυμείς να είσαι καθαρός, να είναι καθαρό το περιβάλλον που ζείς, και να μη βρωμίζεις τους χώρους και τα πράγματα τα δικά σου και των άλλων. Η ατομική μας καθαριότητα είναι υγεία, είναι ομορφιά, είναι αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμός και σεβασμός των γύρω μας. Είναι «τάξη» στα πράγματα.

Η ανάγκη για καθαριότητα και η μέριμνα για τη διατήρησή της είναι θέμα αγωγής και στάσης ζωής.

Η εμμονή με την καθαριότητα είναι «ψυχική νόσος», που καμμιά φορά δεν θεραπεύεται εύκολα. Ο άνθρωπος, στην περίπτωση αυτή, δεν αγωνίζεται -εν τοις πράγμασιν- για να ζεί και να έχει συνθήκες υγείας, ευπρέπειας και άνεσης, αλλά, με τον αλλοπρόσαλλο αυτόν τρόπο, προσπαθεί να ελέγξει πράγματα και καταστάσεις κακώς κείμενα στη σκέψη και τη ζωή του, ή να διευθετήσει τις αδιέξοδες σχέσεις του.

Από την άλλη πλευρά, η παντελής αδιαφορία για την καθαριότητα, είναι επίσης «ψυχική νόσος» που υποδηλώνει ανωριμότητα, και μια αγωνία ακ΄πμα και για να συγκεντρώσει ο ακάθαρτος το ενδιαφέρον των άλλων στο πρόσωπό του.

Πέρα από τα στενά όρια της ατομικής και προσωπικής καθαριότητας, η καθαριότητα του περιβάλλοντος ημάς χώρου, δηλαδή του δρόμου, της πόλης, του γειτονικού ακινήτου, της θάλασσας και των υδάτων, των δασών και των ορέων, των κάμπων και των κτιρίων που ζούμε ή εργαζόμαστε, είτε αυτά είναι δημόσια είτε είναι ιδιωτικά, είναι ευθύνη όλων μας. Επίσης, είναι ζήτημα παιδείας, αγωγής του πολίτη, πολιτείας και αρχόντων, εκπαίδευσης και εκπαιδευτικών. Είναι προφανές, πως σε τούτη τη χώρα υπάρχει τεράστιο έλλειμμα σχετικής προσοχής και πρόνοιας για την καθαριότητα. Και τούτο είναι δείγμα νοσηρότητας της κοινωνίας μας και της ηγεσίας μας. Απάσης της ηγεσίας. Πολιτικής και πνευματικής. Γιατί δεν νοείται να όζει μια ολόκληρη πόλη (και μάλιστα μια κρατική πρωτεύουσα) και οι αρχές της να μην το γνωρίζουν ή να μην το αντιμετωπίζουν. Αν δεν το γνωρίζουν είναι γιατί αδιαφορούν, κι αν δεν το αντιμετωπίζουν είναι γιατί τους ταιριάζει η βρωμιά και η δυσοσμία.

Κοιτάξτε, για παράδειγμα τους κάδους των απορριμμάτων: Όπου και να είναι τοποθετημένοι, βρωμοκοπούν και νιώθεις αηδία από τη δυσοσμία καθώς πλησιάζεις για να αποθέσεις τα απορρίμματα που κρατάς. Ο έλεγχος της καθαριότητας των κάδων είναι ασφαλώς ζήτημα που υπάγεται στην ευθύνη των ΟΤΑ, αλλά από την άλλη πλευρά, όλοι εμείς πρέπει να φροντίζουμε ώστε κατά την τοποθέτηση στους κάδους των διαφόρων απορριμμάτων μας, να μην ρυπαίνουμε το χώρο και τους κάδους και να μην αφήνουμε να σκορπίζονται αυτά που απορρίπτουμε. Οσμηρά ή όχι, είναι απορρίμματα.

Ένα άλλο τραγικό παράδειγμα, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της πατρίδας μας είναι η ρύπανση των πεζοδρομίων και των πάρκων από περιττώματα σκύλων. Πολλοί άνθρωποι που απολαμβάνουν τη συντροφιά των ζώων τους, θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να απολαμβάνουμε εμείς την κόπρο τους, και μάλιστα όχι μόνο έξω, στο δρόμο ή στο πάρκο, αλλά και μπροστά στην πόρτα μας, στο σκαλοπάτι μας! Έτσι, αυθαίρετα, αντικοινωνικά, ανεπίτρεπτα, προκλητικά, προσβλητικά και αναιδώς, καθώς βολτάρουν με το κατοικίδιό τους, στέκονται μπροστά στην πόρτα σου και σου αφήνουν ένα αχνιστό απόβλητο, οσμηρό, αηδιαστικό, ρυποφόρο και ρυπογόνο, που μπορεί να το κουβαλήσεις, ακόμη και μέσα στο σπίτι σου!

Έχει συμβεί να διαμαρτυρηθώ για την πρόκληση και την προσβολή να ρυπαίνουν το σκαλοπάτι μου, την είσοδο του σπιτιού μου ή το λιγοστό χώμα στο δεντράκι που είναι μπροστά στην πόρτα μου, και έλαβα την απάντηση πως «τα ζώα είναι καθαρώτερα από τους ανθρώπους!»

Άλλη φορά έλαβα την απάντηση πως θα έπρεπε να διαμαρτύρομαι «και για τους ρύπους των αδέσποτων», παρακινώντας με δηλαδή να ανοίξω διάλογο με τα ζώα αυτά (που όμως ποτέ δεν είδα να ρυπαίνουν μπροστά στην πόρτα μου), ενώ εκείνα που τα κρατά ο κύριός τους με το λουρί, στέκονται και κοπρίζουν αναίσχυντα και σκόπιμα το χώρο μου, με υπαιτιότητα του κυρίου του ζώου, αφού το χαριτωμένο πλάσμα που ζητά μια ματιά καλωσύνης κι αγάπης, ποτέ δεν θα ήθελε να με βλάψει, ή να με προσβάλει.

Βλέπετε, η αγάπη για προσβολή και για πρόκληση ψυχικών τραυμάτων, είναι ... ανθρώπινο χάρισμα!

Σε κάποιον που διάλεξε να αφήσει το ζωάκι του να ουρήσει στο σκαλοπάτι μου, προθυμοποιήθηκα να κάνω το ίδιο στο δικό του σκαλοπάτι, αλλά δεν το δέχθηκε και με κοίταξε επιθετικά και εξαπορημένος, σε βαθμό που μού 'δειξε πως με θεωρούσε ανισόρροπη! Τί εγωϊσμός! Δεν σκέφτηκε ότι αυτός ο ίδιος μόλις είχε βιαιοπραγήσει στην αξιοπρέπεια και την προσωπικότητά μου; Μου είχε φερθεί προσβλητικά και περιφρονητικά. Είχε ρυπάνει το χώρο μου! Ασφαλώς, αυτό είναι παράνομο, αλλά δεν έδειχνε ούτε να το υποψιάζεται.

Ας μην αφήσουμε απ' έξω από τούτη την πολεμική μας, εκείνους που πετάνε τις αθλιότητές τους (αποτσίγαρα, μυξομάντηλα, κλπ. απόβλητα) έξω από το αυτοκίνητό τους, καθώς κινούνται μέσα στην πόλη ή έξω από αυτήν, στην ύπαιθρο. Αυτοί μπορεί να γίνουν εμπρηστές από ηλιθιότητα ή από αδιαφορία. Και γίνονται ρυπαντές από πρόθεση, αδιαφορία και αναίδεια. Απολίτιστοι, εγωπαθείς, ατομιστές και αντικοινωνικοί. 

 

Ας μην αφήσουμε απέξω, ούτε τις κυρίες που αγαπάνε τα ζωάκια τους, στα οποία επιτρέπουν να χώνονται στο κρεβάτι τους, και μετά, τινάζουν το σεντόνι τους στην (από κάτω ευρισκόμενη) βεράντα σου. Τινάζουν μέσα στον καφέ σου, πάνω στα απλωμένα ρούχα του μωρού σου. Στα απλωμένα σου προσόψια και εσώρουχα. Κι είσαι κακός κι ακατανόητος, αν πεις πως στις πολυώροφες οικοδομές δεν μπορούμε να τινάζουμε τα απόβλητά μας στους αποκάτω, σαν να τους θεωρούμε άξιους  αποδέκτες των σκουπιδιών μας. Αυτό είναι πράξη άδικη, αστικά ανεπίτρεπτη γιατί συνιστά προσβολή της προσωπικότητας και του ρυπαινομένου χώρου του γείτονά μας. Είναι αξιόποινο, ανήθικο, αναξιοπρεπές, αυθαίρετο και επί πλέον δείγμα έλλειψης παιδείας, ενσυναίσθησης και αγωγής του πολίτη. 

Το θέμα της μη-καθαριότητας στην πόλη, όταν κάθε μέρα ζείς σε ένα βρώμικο περιβάλλον, το συνηθίζεις σιγά-σιγά, και η αρχική σου αντίδραση καταντά μια απελπισμένη αηδία. Παράλληλα, σου δημιουργεί την ψυχολογία του φτωχού και απολύτως ενδεούς, του κακομοίρη, του εγκαταλελειμένου. Γιατί δεν γίνεται νά 'σαι πλούσιος και νά 'σαι γεμάτος σκουπίδια και βρώμα! Θα βάλεις τους υπηρέτες σου να καθαρίσουν! Ούτε γίνεται να ζείς σε ένα χώρο, σπίτι ή πόλη που είναι σκουπιδότοπος! Εδώ, πρέπει κανείς να μην έχει το παραμικρό ενδιαφέρον!

Όμως σαν γυρίζεις από την εξοχή, όπου προς στιγμήν ανέπνευσες καθαρό αέρα κι έμεινες λιγάκι στη φύση, αυτή η κακοσμία, η βρωμερή σκόνη, τα σκουπίδια παντού, τα χιλιοβρωμισμένα πεζοδρόμια, σε ενοχλούν αφάνταστα, κι η ναρκωμένη και αδρανής πολιτεία, που εμφανίζεται στην τηλεόραση για μια ακόμη πολιτική φανφάρα και ανοησία, μοιάζει πτώμα που κουνήθηκε μέσα στο φέρετρό της.

Εξοργίστηκα, θυμήθηκα τραγούδια, ταινίες και λογοτεχνήματα να λένε για τις παλιές τις γειτονιές που λάμπανε από πάστρα, και που τα φτωχικά σπιτάκια παλάτια γινόντανε από τον ασβέστη και τα γεράνια στα παράθυρα. Κι έκανα μόνη μου, εκείνο που κάναν οι κυράδες, στα χρόνια της φτώχειας, της οικονομικής δυσπραγίας που φέραν οι πόλεμοι, τότε στα χρόνια της αγάπης για το καθαρό και τ' όμορφο, στα χρόνια της αξιοπρέπειας του φτωχού, στα χρόνια που η καθαριότητα ήταν μισή αρχοντιά. Και πήρα τη σκούπα μου, και βγήκα στο πεζοδρόμιο, να διώξω την πράσινη μύγα και την κόπρο του δεσποζόμενου σκύλου, που ο κύριός του αποφάσισε να βρωμίσει το σκαλοπάτι μου καθώς το φώτιζε ο πρωϊνός ήλιος.

Σε πείσμα των καιρών, και (χωρίς να «περιμένω την πρόσληψη δημοτικών υπαλλήλων για την καθαριότητα», -πάγια απάντηση των υπαλλήλων του δημοσίου για την έως απραξίας δυσκινησία των υπηρεσιών του-) έκανα από μόνη μου, το πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι μου -κι απ' τα διπλανά μου- ν' αστράψει από καθαριότητα. Κι αυτό δεν με προσέβαλε, ούτε με μείωσε. Μου έδωσε τη χαρά της δράσης και της απόλυτης αντίδρασης στην παγιωμένη σήψη, την αδιαφορία, τη φθορά, το θάνατο, τη μιζέρια και την διοικητική ανικανότητα.

Τί λέτε: Δεν δοκιμάζουμε όλοι μας να κρατάμε καθαρή, τουλάχιστον την είσοδο του σπιτιού μας, αποδιώχνοντας τη μιζέρια της εγκατάλειψης, της βρωμιάς και της αδιαφορίας; Μπορεί νά σκορπιστεί ο ζόφος της αθλιότητας και της δυσωδίας που φράζει την πνοή μας !

Μπορεί, τέλος, ν' αλλάξουμε ψυχολογία και να εγκατασταθεί στη σκέψη μας η φρεσκάδα και η ομορφιά.

Μπορεί ν' αρχίσουμε να αποκτάμε και μια διάθεση για δράση και δημιουργία, για όχι άλλη ανοχή στη στασιμότητα και την απραξία, και έτσι να πάρουμε στα χέρια μας την πολιτική πρόταση περί του πρακτέου. Πολύ εμείναμε μέσα στο αδιέξοδο, παρακολουθώντας άβουλοι κι άφωνοι θεατές, τους εναλλασσόμενους  πολιτικούς ρύπους να σκεπάζουν το χαμόγελο και να εξαφανίζουν την ελπίδα μας! 

 

Σημείωση 1: Για το θέμα αυτό είχα  γράψει και στο παρελθόν (http://www.filareti.gr/2015/08/blog-post_23.html), αλλά επανέρχομαι, με εμπλουτισμένο το αναδημοσιευόμενο σημείωμα, επειδή η εκούσια ρύπανση εκδηλώνεται με άπειρους τρόπους και την συναντάμε στην καθημερινότητά μας με τις πιο απίθανες μορφές!

 

Σημείωση2: Nομικό πλαίσιο

 

Η Αστυνομική Διάταξη υπ' αριθμ. 1023/2/37 - 1023/2/37 - κε/1996 (ΦΕΚ Β-1028/12-11-1996) απαγορεύει ρητά το τίναγμα ειδών ιματισμού, κλινοσκεπασμάτων και άλλων ειδών σε δημόσιους χώρους και από τις προεξοχές των κτιρίων, όπως τα μπαλκόνια.

Γιατί είναι απαγορευμένο 

Η πράξη αυτή μπορεί να δημιουργήσει ρύπανση και να προκαλέσει ενόχληση στους γείτονες και τους περαστικούς.

Εναλλακτικές λύσεις για την αποφυγή ζημιών και προσβολών υπάρχουν!

Για τον καθαρισμό χαλιών, προτείνεται η χρήση ηλεκτρικής σκούπας!  Τουλάχιστον! 
 

Βία ασύγγνωστη, βία συνειδητά και υποβολιμαίως μεθοδευόμενη

Στους καιρούς μας ακούμε συχνά για την αποκρουστική βία κατά των γυναικών και την αποκρουστική βία κατά των ζώων. Κι δεν είναι μόνο αυτές οι όψεις της βίας που μας κατακλύζει. Είναι και η -επιλεκτικά αποκρουστική- βία του πολέμου. Αλήθεια, ποιά βία είναι αποκρουστική; Εκείνη του αμυνομένου ή  εκείνη του επιτιθεμένου; Ασφαλώς, συνηθίζεται να την χαρακτηρίζουμε ανάλογα νε την πλευρά που υποστηρίζουμε. Ξεχνάμε πως η βία του πολέμου είναι ενιαία, και πως το σημαντικό είναι να αποφεύγεται ο πόλεμος κι όχι να επιβάλλεται ο εξαναγκασμός σε υποταγή προς αποφυγή της βίας και των συναφών επακόλουθων ενός πολέμου.

Αλλά, ας αναρωτηθούμε αρχικά: η βία κατά των γυναικών, δεν είναι βία προς το πρόσωπο του ανθρώπου; Η γυναίκα δεν είναι ανθρώπινο πρόσωπο; Ή  μήπως λανθάνει άλλος σκοπός κάτω από αυτό το εύφημο πρόσχημα; 

Μήπως η γυναίκα σήμερα δεν είναι εκείνη που έχει τις ίδιες δυνατότητες προσωπικής και επαγγελματικής ελευθερίας και προόδου όπως έχει και ο άνδρας; Γιατί αποσιωπούμε πως αναφερόμαστε στην βία κατά του αδυνάτου ή του ενδεούς προσώπου; 

Μήπως αναφερόμαστε στην γυναίκα, γενικώς, και αναμνηστικά, από τις εποχές που αυτή είχε υποδεέστερη θέση στην κοινωνική ιεραρχία, και επικαλούμεθα την βία κατά των γυναικών ως μέσον κοινωνικής αντεκδίκησης προς τον άνδρα που κάποτε απολάμβανε κοινωνικά προνόμια, και οικογενειακή πρωτοκαθεδρία; Μα τότε αμφισβητούμε την κοινωνική εξέλιξη, και μάλιστα όχι με επιχειρήματα, αλλά με ρητορική μίσους, σεξισμό, φασιστική μεθοδολογία και αυταρχική-ως αυθαίρετη- πρακτική! 

Ή μήπως επιδιώκουμε να  ιδρύσουμε βεντέτες και αντίποινα, συλλογικές ευθύνες και άλλα παρόμοια παρωχημένα μέσα και επιχειρήματα για τη χρήση και την άσκηση βίας, χωριζόμενοι έτσι σε αλληλοεχθρευόμενες φατρίες; Μήπως βλέπουμε μόνο τα δένδρα, εκεί που απλώνεται μπροστά μας δρυμός;

Ακούμε σήμερα, και για την βία ενάντια στα ζώα, και την καταδικάζουμε άπαντες απερίφραστα. Τα κατοικίδια ζώα, φίλοι και σύντροφοι του ανθρωπου,  καταντούν συχνά τύραννοι των άλλων, όταν ο ιδιοκτήτης του ζώου μεταφέρει τις φροντίδες του γι' αυτό σε άλλους, που δεν επέλεξαν την συντροφιά ενός ζώου, για τους δικούς τους λόγους. Έτσι πολλοί μη έχοντες κατοικίδιο "απολαμβάνουν" την κόπρο του κατοικιδίου μας στην πόρτα του σπιτιού τους, στο παρτέρι τους, στην βεράντα τους κλπ. Με συνέπεια, το ατυχές κατοικίδιο να φέρει ανυπαιτίως  το ίδιο, την απέχθεια των θιγομένων (από τις σωματικές του κατοικιδίου ανάγκες) προς το πρόσωπο του κυρίου του! 

Ασφαλώς, οι "κατοικιδιούχοι" όχι χωρίς να το θέλουν, επιλέγουν να αγνοούν την ενόχληση που προκαλούν στους άλλους, με την συμπεριφορά τους αυτή, και αδιαφορούν πλήρως! Αυτή είναι μια συμπεριφορά έμπλεως βίας κατά των συνανθρώπων μας, και μάλιστα όχι μόνο κατά εκείνου που διάλεξε να μην έχει κατοικίδιο και να μην παίρνει τον κόπο της επιμέλειάς του, αλλά και όλων εκείνων των φιλότιμων και συνειδητών πολιτών που μεριμνούν για την αποκατάσταση της τάξης των πραγμάτων και της υγιεινής, απορρυπαίνοντας τους ιδιωτικούς, τους δημόσιους και τους κοινόχρηστους χώρους, από την ρύπανση που προκάλεσαν τα κατοικίδιά τους.

Το μεγαλύτερο ατόπημα, σημειώνεται στους δρόμους, όπου το βάδισμα στα πεζοδρόμια είναι αδύνατο χωρίς ακροβατικά, και όπου το μάρμαρο πληρώνουν οι εργαζόμενοι στην αστική καθαριότητα. Το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στους συνανθρώπους μας αυτούς, τους οποίους μια τέτοια συμπεριφορά μας τους υποβιβάζει στην προσβλητική θέση του δούλου που αντιστοιχεί σε άλλες εποχές και σε άλλα εργασιακά καθεστώτα. Μετατρέπουμε τους συνανθρώπους μας αυτούς σε απρόσωπους και ανώνυμους υπηρέτες μας, που θα μαζέψουν την κόπρο που πετάμε εν γνώσει μας μπροστά στα μάτια τους, χωρίς ποτέ να έχουμε την ευκαιρία να τους ευχαριστήσουμε για την εξυπηρέτηση.

Η βία λοιπόν που εκδηλώνουμε κατά των άλλων, με οποιοδήποτε τρόπο και χωρίς καμμία σκέψη, είναι η έκφραση της ανάγκης μας για εξουσία, για έλεγχο των άλλων και για κυριαρχία επ΄αυτών! Μια τέτοια  ανάγκη μας, είναι αποτέλεσμα παντελούς έλλειψης ηθικής παιδείας, αλληλεγγύης, πειθαρχίας και σεβασμού των άλλων!

Ασήμαντα θέματα θα μου πείτε! Από τα ασήμαντα όμως φτάνουμε στα σημαντικά! Ο άνθρωπος που συνήθισε να επείγεται για εκείνο που θέλει και να μην επείγεται για εκείνο που πρέπει, ποτέ δεν θα βρεί τον καιρό να σαρκώσει το τελευταίο. Θα είναι πάντα του, βιαστικός (για το επόμενο θέλω του), κουρασμένος (από την εργώδη προσπάθεια να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες), φορτωμένος (με τα ατομικά του κοντόθωρα όνειρα), χρεωμένος (με τις ατομικές του επιλογές για θησαυρισμό και απόλαυση) και θα είναι πάντα μη διαθέσιμος ούτε και για τις -καλώς εννοούμενες- υποχρεώσεις του προς τους άλλους!

 Η άσκηση βίας, έχει να κάνει μόνο με την προσωπικότητα εκείνου που την ασκεί, και εκείνου που την διεγείρει. Διότι δεν έχει σημασία ποιός είναι ο αποδέκτης της βίαιης συμπεριφοράς. Και επειδή,  αποδέκτης είναι δυνάμει ο καθένας μας! 

Κι αν είμαστε απαίδευτοι, χωρίς ηθικό κώδικα συμπεριφοράς, χωρίς διαπαιδαγώγηση και χωρίς αναστολές των παθών που εγγενώς μας διακατέχουν, βιαστής είναι δυνάμει, επίσης, ο καθένας μας. 

Οι "τιμητές" του ήθους μπορεί συχνότερα να είναι οι ίδιοι οι βιαστές, που  καταδικάζουν τους άλλους, αλλά επιτρέπουν στους εαυτούς τους την άσκηση βίας. 

Δείτε τις καταδίκες της βίας που αρθρώνουν οι πολιτικοί, οι οποίοι είναι αυτοί που διαμορφώνουν την καθημερινή μας πραγματικότητα στην προσωπική, την εθνική, την επιχειρηματική και την πολιτική μας ζωή! Την ασφάλεια, την παιδεία και την υγεία μας!

Όταν η πολιτική ζωή  μαστίζεται από ασυνέπεια, αλυσιτελή μέτρα για τα προβλήματα και λυσιτελή μέτρα για την κοινωνική αποδιοργάνωση και την εθνική μας εξαφάνιση, όταν η εκπαίδευση μαστίζεται από κενότητα εθνικής, επιστημονικής, παιδαγωγικής και ηθικής διδαχής,  όταν η οικονομική μας ζωή δεν είναι δυνατόν να συγκροτηθει δημιουργικά και παραγωγικά τότε η βία στη ζωή μας είναι ολοφάνερα παρούσα!

Αλλά, εν τέλει δεν πρέπει να συγχέουμε την βία με την υποχρέωση που ο καθένας μας έχει για την άμυνα προκειμένου να προστατεύσει τα δικά του αγαθά και τα συμφέροντα, έναντι των επιβουλευομένων αυτά. Αλλιώς, κινδυνεύουμε να απαιτούμε την άνευ όρων υποχώρηση και υποταγή των άλλων στις επιθυμίες μας και τις αυταρχικές συμπεριφορές μας!

Δηλαδή, πρέπει να κατανοήσουμε, ότι δεν είναι πάντα οι άλλοι βίαιοι απέναντί μας, μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι βίαιοι προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις άνομες επιθυμίες, τις βλέψεις και τα  άνομα συμφέροντά μας!

 

 

Το "ήθος της Αριστεράς"

 

Διαβάζοντας εδώ ένα άρθρο με τίτλο "Ηθικά πλεονεκτήματα ή ηθικά μειονεκτήματα;", θαρρώ πως πρόκειται για μια εύστοχη και καίρια ματιά στην πολιτική μας τραγωδία.

Ναί μιλάμε για τραγωδία: δηλαδή πολιτική ανοησία, ευτελισμός, χρηματισμός, δημαγωγία, αναποτελεματικότητα, πολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα, αντιφατικότητα, αυτοκαταστοφικότητα, συκοφαντία, εχθρότητα, λαϊκισμός, απειθαρχία στην λογική, πολιτικός εγωκεντρισμός, πολιτική αυθαιρεσία, κατάχρηση εξουσίας, νεποτισμός, ιδιοτέλεια, πολιτικός ρατσισμός, και τόσα άλλα,

που κατά καιρούς μετέρχονται πολλοί πολιτικοί [για ίδιον -ασφαλώς- όφελος, αλλά και εν ταυτώ, δυστυχώς, διδάσκουν τους πολίτες να πράττουν για τους εαυτούς τους το ίδιο] ως μέσα προς κατάκτηση  της εξουσίας ή την διατήρησή της, σαν την κατέχουν.

Είναι πράγματι, τραγωδία, όταν 

• οι αριστεροί εκβιάζουν και απειλούν, αυθαιρετούν, δημαγωγούν και προκαλούν, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους την σοβιετοποίηση της Χώρας σήμερα, ή την σοβιετική της (κάποτε) δορυφοροποίηση, αλλά πάντα την κατάκτηση της εξουσίας, όπως συμβαίνει και σήμερα, με την ιδεοληπτική και αντισυνταγματική άσκηση της εξουσίας.
• και οι σύγχρονοι δεξιοί (και οι άλλοι), πλειοδοτούν στην ανοησία για να φανούν αρεστοί στους πολλούς, ή ανοήτως πολιτευόμενοι, υιοθετούν εκμαυλιστικά προτάγματα και ανέχονται την αταξία του μπάχαλου.

Ήρθε πια ο καιρός, ώστε η κοινωνία μας να  αναδείξει αξίες και στόχους κοινωνικής προόδου και ανάπτυξης, δηλαδή όχι μόνο "λεφτά και χρησιμότητα", αλλά Παιδεία [ώστε κάθε άνθρωπος να έχει και να μπορεί να αποκτήσει την δημιουργική ικανότητα, για να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής: φιλομάθεια, άσκηση, έκφραση, επιχειρείν, κλπ.] και εθνικό όραμα, αξιοπρέπεια, και ευθύνη.

Η πρόκληση είναι μπροστά μας. Και, πρόκληση στη ζωή μας, είναι ό,τι δεν μας αποκοιμίζει, ό,τι μας κινεί, ότι μας καίει, ότι ονειρευόμαστε. Γι' αυτό μας χρειάζεται Παιδεία, εθνικό όραμα, αξιοπρέπεια και ευθύνη: δηλ.ένα σύστημα αξιών και προσωπική καλλιέργεια για την νοηματοδότηση της ζωής μας, ένα στόχος που να ενώνει όλους τους Έλληνες, αξία στην προσωπικότητα και στην ανθρωπιά μας, και προσωπική μας συν-ευθύνη για όλα τούτα.

Ας μην ονειρευόμαστε μόνο τις παρελάσεις για τον σεξουαλικό μας προσανατολισμό. Είναι -τόσο στενά- προσωπικό πρόταγμα, κι είναι τόσοι οι προσανατολισμοί, όσοι και οι άνθρωποι! Ας μην ονειρευόμαστε μόνο τις διακοπές στα κόττερα των πλουσίων, ή την τηλεοπτική..."δύναμη της αγάπης"  με κύριο θέμα την εναλλαγή ερωτικών συντρόφων.

Το ζητούμενο είναι να έχουμε, να αποκτήσουμε δηλαδή, μια Πολιτεία, που θα ασχολείται

• και θα θεωρεί σπουδαίο πράγμα το να παρέχει ένα κοινωνικό όραμα, 
• τα μέσα 
• και τον τρόπο για πλήρη νοηματοδότηση του βίου των ανθρώπων 
• και να θεωρεί ως προτεραιότητά της αυτήν την νοηματοδότηση (=την ευτυχία των ανθρώπων), 
• κι όχι την -επί πληρωμή των δημοσίων λειτουργών- "ανοησιοδότηση" (ας μου επιτραπεί ο όρος)  του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου, όλων μας.

Το ήθος του αριστερού (εξουσιαστή ή αντιεξουσιαστή, και που πάντως-πολύ ενωρίς- μας τελείωσε) να δίδει (προς τους άλλους)  την εντολή  για να είναι αλληλέγγυοι προς τον ενδεή, δεν έχει μέσα του καμμία εσωτερική αγαπητική διάθεση. Το αντίθετο, μάλιστα! Είναι ένα "ήθος", που εμπεριέχει αυταρχισμό, εκδίκηση και επιβολή, και δεν πραγματώνει καμμιά προσφορά με προσωπικό κόστος. Και γιατί, όταν δίδεται, οποιαδήποτε, ακόμη και τέτοιας φύσης, εντολή ή  διαταγή της εξουσίας ή του άρχοντα (για αλληλεγγύη), αυτό έχει να κάνει με κάποιον βαθύτερο προσωπικό του (ψυχολογικής φύσης) λόγο, και μάλλον πρόκειται μόνο για ανθρωπαρέσκεια, δημαγωγία ή ένδειξη πυγμής του άρχοντα.

Ενώ, η έσωθεν κινούμενη αγαπητική διάθεση, προς τον άλλο άνθρωπο (που προέρχεται  από την υιοθέτηση της διδασκαλίας του Χριστού -τότε μιλάμε για Παιδεία εξ αποκαλύψεως) είναι αληθής και ουσιαστική, είναι αγνή και γίνεται σαρκώνοντας το ίδιον εκάστου ήθος, και την συμ-πάθεια του εκάστοτε δίδοντος. Η στάση αυτή, είναι συχνά μυστική, άγνωστη κι ανώνυμη, από σεμνότητα. Δεν είναι αμέτοχη σε τούτο και η θύραθεν -μέσα από την κλασική Παιδεία- γνώση, της διδασκαλίας για την ουσία της ζωής του ανθρώπου,  μέσα από τις πανανθρώπινες και αναλλοίωτες αξίες, που ο άνθρωπος στην ιστορική του πορεία μέσα στον κόσμο, έχει αναδείξει με τα έργα και τα γραπτά του.

Αντίθετα, όταν η εξουσία, επιβάλλει την πράξη "αγάπης" και αλληλεγγύης,  είναι προφανές ότι δεν αποσκοπεί στο να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να επιβάλλει τον πιο ωφέλιμο γι' αυτήν συσχετισμό δυνάμεων. Αποσκοπεί στο να θεωρηθεί αυτή η ίδια, ως ο φορέας ενός χρηστού ήθους, κι επομένως, αυτή η ίδια -ως ο εκφραστής αυτού του ήθους- να καρπωθεί την πολιτική ανταμοιβή για την αξία των πράξεων αγάπης και αλληλεγύης, που όρισε να γίνουν.

Το ήθος της αριστεράς [που, είναι διαφορετικό ακόμη και στην συλλογή των σκουπιδιών από το ήθος των άλλων, κατά πώς μας είπαν οι ίδιοι οι αριστεροί], φανερώθηκε απροκάλυπτα, όταν, όλους εμάς, μας θεώρησαν σκουπίδια, για την χωματερή, και όλους τους δικούς τους,  άξιους να χαρούν επί τέλους την νομή της εξουσίας, με τον ίδιο τρόπο μάλιστα, που αυτοί προηγουμένως κατήγγειλαν ως ανήθικο.

Ίσως δεν γνωρίζουν πως το ήθος δεν είναι αριστερό ή δεξιό.

Το ήθος είναι ανθρώπινο.

Η ιδεολογία, όμως, του δεξιού είναι άλλη από την ιδεολογία του αριστερού.

Ο δεξιός, κατά πώς δείχνει το όνομα (παραπέμπουμε στην "αρχή σοφίας, που είναι η "ονομάτων επίσκεψις") έχει να κάνει με το δέχομαι/επιδέχομαι/αποδέχομαι/καταδέχομαι/διαδέχομαι/ κλπ.

Αριστερός, έχει να κάνει με το  "είμαι" άριστος. Είμαι, δηλαδή,  ασύγκριτος, πέρα από κάθε κριτική, και συνεπώς, πέρα από κάθε περαιτέρω βελτίωση, αφού ήδη κατέκτησα τον υπέρτατο βαθμό τελειότητας! Οποία αλαζονεία και αυτο-θεοποίηση! Οποία Υβρις!

Ο Χριστός, που αποστρέφεται το κακό, το εξευμένισε στο λόγο του, αποκαλώντας την αριστερή πλευρά, "ευώνυμη" κι η συνείδηση του λαού, που, απεύχεται το κακό, ονόμασε την άγρια θάλασσα των Στενών: Εύξεινο (φιλόξενο) Πόντο, και το ξύδι, γλυκάδι..

Η ανάγκη, πλέον, για αυτογνωσία, μας οδηγεί στην συναίσθηση της προσωπικής μας ευθύνης για όλα τα παραπάνω, και δεν μας επιτρέπει, θαρρώ, να κλείνουμε τα μάτια σε αυτά που βλέπουμε-αλλά δεν πρέπει να γίνονται-, και σε αυτά που θα έπρεπε αλλά δεν έχουν γίνει ακόμη.

Εκείνα, που πρωτίστως, κι είναι αδήριτη ανάγκη,  άμεσα, να πραγματοποιηθούν, είναι

• Η δυνατότητα του λαού για αληθινή Παιδεία, ως εφόδιο για την ζωή  κάθε ανθρώπου και για τις σχέσεις του με όλους τους άλλους, κι όχι ως προσόν ανταγωνιστικής απασχολησιμότητας επί πενιχρά αμοιβή, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι βιομηχανικό εργαλείο, ούτε οικονομικό νούμερο, αλλά μια ψυχή πάλλουσα για δημιουργία, χαρά, ευτυχία και σχέση με τον άλλο άνθρωπο και τον κόσμο ολόκληρο.
• Η ασφάλεια των αδύναμων και των γερόντων (που η πολιτεία μας τους θεωρεί κοινωνικό βάρος, ή κομματική πελατεία, ανάλογα με την ανάγκη της στιγμής) από τους ανεξέλεγκτους εγκληματίες (στους οποίους και μόνο αναγνωρίζουμε πολλά αθρώπινα δικαιώματα και πολλές ελευθερίες...).
• Η ασφάλεια και η δημόσια χρήση των δημοσίων υποδομών, με απόλυτη ευθύνη της Πολιτείας α) στην προστασία της δημόσιας χρήσης,  β) στον καταλογισμό της ευθύνης εκείνων που τις καταστρέφουν γ) στην επιβολή τιμωρίας (και της δαπάνης αποκατάστασης) σε βάρος των καταστροφέων και δ) στην άμεση τεχνική αποκατάσταση βλαβών των δημοσίων και κοινόχρηστων υποδομών και των φθορών τους
• Η κοινή χρήση των κοινόχρηστων χώρων και τόπων, και η αποτροπή των ομάδων που προβαίνουν σε γκετοποίηση συνοικιών και δομών αναψυχής, παιδείας, κλπ.
• Η εξάλειψη του άσχετου νόμου περί της ρητορικής μίσους, που έχει γίνει εργαλείο φίμωσης, επεκτείνοντας την απαγόρευση και σε κάθε αντίρρηση προς τις ιδεοληψίες και τις μονομανίες της εξουσίας.
• Η θαρραλέα και οριστική κατάπαυση της ενοχοποίησης της αντίθετης πολιτικής άποψης και ο  στιγματισμός του πολιτικού bullying, που αχρηστεύει οποιονδήποτε πολιτισμένο πολιτικό διάλογο
• O επανακαθορισμός του περιεχομένου προφανών και στοιχειωδών εννοιών περί: πατρίδος, μητέρας, πατέρα, αληθούς, ψευδούς, ιδιοτέλειας, κατάχρησης, νομιμότητας, παρανομίας, κλπ.

Ο κοκός, ο βερύκοκος και η Ιθάκη

 

Ετούτες τις μέρες, όπου νά 'ναι βγαίνουμε από τα μνημόνια, κι αρχίζουμε να καλπάζουμε προς την "ανάπτυξη".

Έτσι, χτές βράδυ, στην βεράντα μου, απολαμβάνοντας την αυγουστιάτικη βραδιά, άκουσα τα νταούλια που αρχίσαν να βαράνε. Ήτανε το ελικόπτερο που έφερνε στην Ιθάκη, τον πρωθυπουργό μας και την συνοδεία του.

Η ευρηματικότητα της αριστεράς είναι ανεξάντλητη. Φτάσαμε επί τέλους στην "Ιθάκη". (Εννοείται αφού περάσαμε τις συμπληγάδες ...). "Η δικιά μας θητεία", θα μας πούνε, "ήτανε η επίτευξη του στόχου", γιατί ... "το φτάσιμον εκεί είναι ο προορισμός σου". Μήπως το φτάσιμον, ήτανε -απλώς- το φτάσιμον στην εξουσία; [Το λέει κι η ταμπέλα της εκδήλωσης, άλλωστε: το μέλλον στα δικά μας χέρια].

Αυτό νομίζει ο πρωθυπουργός μας; Το φτάσιμον; Και μετά; θα πούμε ζήσανε αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα; και τί ακριβώς άλλαξε στην ζωή μας;

Διότι,

• Αν ο πρωθυπουργός μας ήθελε να διατηρήσει στα 751 ευρώ τον μισθό, αυτό, δεν το κατάφερε, 
• Αν ήθελε να μην περάσει στα χέρια ξένων η ατομική μας ιδιοκτησία, ούτε αυτό το κατάφερε. 
• Αντιθέτως, υποθήκευσε και την δημόσια. 
• Αν ήθελε να καταργήσει με μια μονοκοντυλιά, τα μνημόνια, ούτε αυτό το κατάφερε. 
• Απεναντίας, μάλιστα, μας έφερε και τα δικά του. 

[Κι είπανε οι διεθνείς φίλοι και εταίροι μας (οι συνεργάτες του σε τούτον τον χαμό μας): αποστολή εξετελέσθη! Δηλαδή ποιά αποστολή; Μα, ο καθολικός έλεγχος της ύπαρξης, της αναπνοής και των ονείρων ενός ολόκληρου λαού].

Βέβαια, είναι μικρός, ο πρωθυπουργός μας, ακόμη! Γι' αυτό δεν ημπορεί τα μεγάλα έργα. Γι' αυτό δεν ημπορεί να σκεφτεί και τους άλλους.

• Κι αυτοί που καήκανε, φταίγανε, γιατί... είχανε φτιάξει αυθαίρετες κατοικίες. 
• Κι αυτοί που πνίγηκαν, φταίγανε γιατί είχανε μπαζώσει τα ρέματα. 
• Κι αυτοί που χάσανε τις δουλειές τους, φταίγανε γιατί πρωτύτερα ψηφίζανε τους κακούς. 
• Κι αυτοί που τον ψήφισαν φταίνε γιατί τον πιστέψανε και δεχτήκανε να κάνει το Οχι, Ναί!

Αλλάδεν έχουμε παράπονο! Ευχήθηκε και σ' εμάς, χρόνια πολλά, όπως και στους μουσουλάνους εποίκους της χώρας, με την ίδια θέρμη!  [Αυτό μπορούσε να το κάνει. Ήτανε στα μέτρα του. Εξ άλλου, είναι παντελώς ανέξοδο, και πιάνει και τόπο, σε όσους  θυμούνται μόνο μια φράση από μια ολόκληρη συζήτηση!]

Κι έφτασε ένας άνθρωπος με δημόσιο λόγο, ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος να μας ειρωνευθεί για την Παναγία και τις προσευχές μας.

• Αλοίμονο, αν ο επαγγελματίας δημοσιογράφος, καθίσταται απολογητής των πολιτικών ατοπημάτων! 
• Αλοίμονο, αν στρατεύεται στην υπηρεσία της πολιτικής προπαγάνδας και τον πνευματικό προσανατολισμό της κοινής γνώμης σε συγκεκριμένες κομματικές σκοπιμότητες. 
• Αλοίμονο, αν προσβάλλει τα ιερά και τα όσια μεγάλης μερίδας του λαού, της ιστορίας και του πολιτισμού του.. 
• Αλοίμονο, αν ο δημόσιος λόγος χρησιμοποιείται για την συλλογική εξύβριση των διαφωνούντων. 
• Αλοίμονο, αν η επαγγελματική αντιδεοντολογία επιδιώκει την επιβολή της ως κανόνα δημόσιας συμπεριφοράς. 

Γιατί, αν ένας δημοσιογράφος εξυβρίζει την πίστη των ανθρώπων (του κοινού που τον διαβάζει και -ακόμη χειρότερα- του κοινού που τον ακούει), αντί να εστιάζεται στα έργα της αρμοδιότητάς του, δηλαδή να παρουσιάζει μετά από ελεγχο ακριβείας τα γεγονότα και να τα αναλύει, αυτά και τις συνέπειές τους, ακόμη και να προσπαθεί να προβλέψει τις άδηλες (μη προφανείς, τις απώτερες) συνέπειές τους, τότε, αυτός παραβιάζει κατά τρόπο προφανή και αντιδεοντολογικό, τον επαγγελματικό του κώδικα, και προβαίνει σε κατάχρηση του επαγγελματικού του δικαιώματος/υποχρέωσης ενημέρωσης, για να μην πώ σε αδικοπραγία. [Για τις προσωπικές του απόψεις, θα μπορούσε να γράψει ένα βιβλίο! κι όχι να υβρίζει συλλογικά, πολίτες και πιστούς, επαγγελματίες και πολιτικούς αντιπάλους!]

Ας μην ξεχνούμε πως ο απροκλήτως εξυβρίζων (όπως εδώ που διεπράχθη παντελής απαξίωση και γελοιοποίηση της μορφής της Παναγίας και του Χριστού) προσβάλλει στην ουσία της ύπαρξής του τον κάθε πιστό και περιάγει αυτόν σε κατάσταση ψυχικού άλγους και οδύνης.

Ακόμη κι όταν -μετά από μια τέτοια (απαράδεκτη) συμπεριφορά- κάποιος, δηλώνει μετάνοια και ομολογία πίστεως, εμμένων  στο μένος και το μίσος του, και συνεχίζοντας την εξύβριση και την εκδικητικότητα προς τους προσβαλλόμενους, αποδεικνύει -ο ουτιδανός- πως η μικρότητά του δεν  αντιλαμβάνεται, ότι τηρεί την ίδια υβριστική και προσβλητική στάση. Δεν αντιλαμβάνεται πως η φίλαυτη επίκληση ομολογίας πίστεως, δεν είναι παρά η ποινική οπισθοχώρηση ενός δειλού,  κι όχι η ανάληψη της ευθύνης για την υπεύθυνη συμπεριφορά να επιλέγει ευθαρσώς την προκλητικότητα, την ρητορική μίσους, την αντικοινωνικότητα και την αυθαιρεσία.

Κι αυτός ζητούσε μια Ιθάκη: Να φτάσουνε στ' αυτιά μας οι θέσεις του και η άποψή του για όλους εμάς, που πανηγυρίσαμε την Χάρη Της. Να πιστέψουμε πως όλοι  εμείς είμαστε ποντικομούρηδες, μαϊμούδες και ασήμαντοι, μπροστά στην έμπνευση, το μεγαλείο και την δύναμη του πνεύματος και της πένας του, καθώς και των υπηρεσιών που παρέχει στα πολιτικά αφεντικά του.

Ας είναι.  "Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ!" Εμείς θαυμάζουμε τον άνθρωπο για τις ανθρώπινες ιδιότητές του: τις δυνάμεις που μπορεί να βρεί, το μέτρο που μπορεί να έχει, την δημιουργικότητα και την συναίσθησή του για τα όριά του.

Δεν θαυμάζουμε την ανθρώπινη ύπαρξη για τις αδυναμίες και τις μικρότητές της. Όχι, όταν αυτές οι αδυναμίες, τον κάνουν μικρόν, σαν ένα βερύκοκο, σαν ένα κόκκο άμμου.

Αλλά, τον θαυμάζουμε επειδή μπορεί να τις ξεπερνάει και να αναδύεται ένας νέος άνθρωπος με αρετές και έργο αγάπης.

Κι όσο για τις αληθινές αρετές και τις πίστεις μας, αυτές, θαρρώ δεν χρειάζεται να τις διαλαλούμε [κατά το  Κατά Ματθαίον κεφ. 6. εδ. 5-6:."5 Καὶ ὅταν προσεύχῃ, οὐκ ἔσῃ ὥσπερ οἱ ὑποκριταί, ὅτι φιλοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς γωνίαις τῶν πλατειῶν ἑστῶτες προσεύχεσθαι, ὅπως ἂν φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 6 σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸν ταμιεῖόν σου, καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ.]

Η Ιθάκη, όμως, δεν είναι το πρόσκαιρο και μεταβατικό "φτάσιμον". Είναι η κάθαρση της ψυχής. Γιατί η Πηνελόπη ήτανε μία, κι εμείς είμαστε πολλοί. Κι αν ο Οδυσσέας εξεπλήρωσε τον προορισμό του επιστρέφοντας στην Ιθάκη και την Πηνελόπη του, αυτό δεν σημαίνει πως κι εμείς θα εκπληρώσουμε κάποιον προορισμό, αν δεν επιστρέψουμε σε κάτι που να μας δένει με το ξεκίνημά μας και τον λόγο του ξεκινήματός μας.

Συνεπώς, "το φτάσιμον" δεν αφορά σε ένα σταθμό, ενός μακρού ταξιδίου. Αφορά σε ενα τρόπο πνευματικόν, που θα μας αποτρέψει από το  να βρεθούμε και πάλι, στα ίδια προβλήματα και στην ίδια ασύνετη κι αδιεξοδη θέση.

Και δεν φαίνεται να συμβαίνει από την πλευρά της κυβέρνησης, κατανόηση της ιστορίας ή συνείδηση της πορείας και του πολιτισμού μας, των αναγκών και των αδιεξόδων μας. Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει, είναι πως και μ' ετούτο το καλαπόδι της πολιτικής, ο βηματισμός μας πάσχει, από τους κάλους και τις σκληρύνσεις  που μας προκάλεσααν οι κυβερνητικές πρακτικές, πως δεν πάει μακριά, και πως γρήγορα θα ακρωτηριαστούμε αν δεν "προκάνουμε" να αλλάξουμε καλούπι.

Και κάθαρση ψυχής, δεν προκύπτει από τούτον εδώ τον λόγο! Το αντίθετο μάλιστα -πέρα από τα ψεύδη, και παρά τις λογοτεχνικές και μυθολογικές φιοριτούρες για παιδιά- προκύπτει αμετροέπεια, μνησικακία, εκδικητικότητα, κτητικότητα, φιλοπρωτεία, δημαγωγική προβολή κούφιων πολιτικών οραμάτων, και πολιτική αλαζονεία. Κρίμα!

Μνήμη "παράπλευρων απωλειών" ενός ακόμη πολιτικού αγώνα

Διαβάζω (εδώ), το πολύ σημαντικό άρθρο της Όλγας Στέφου, με τίτλο "Οκτώ χρόνια από την τραγωδία της Μarfin: Οι αδικαίωτοι νεκροί και οι ασύλληπτοι δολοφόνοι", και χάριν της μνήμης των αδικοχαμένων ανθρώπων, που δόθηκαν θυσία σε πολιτικούς βωμούς, σας το μεταφέρω αυτούσιο:

"Οκτώ χρόνια, οι νεκροί της οδού Σταδίου μένουν αδικαίωτοι, οι δολοφόνοι τους παραμένουν ασύλληπτοι, η έρευνα είναι στο σκοτάδι, όποια κυβέρνηση κι αν πέρασε από τότε, όποια δικαστική εξουσία κι αν ανέλαβε να εξιχνιάσει την υπόθεση.

Συμπληρώνονται σήμερα 8 χρόνια από την τραγωδία της Μarfin, από το μεσημέρι της 5η Μαϊου του 2010 που έχασαν την ζωή τους  η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών (έγκυος 4 μηνών), ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών.

Οκτώ χρόνια, οι νεκροί της οδού Σταδίου μένουν αδικαίωτοι, οι δολοφόνοι τους παραμένουν ασύλληπτοι, η έρευνα είναι στο σκοτάδι, όποια κυβέρνηση κι αν πέρασε από τότε, όποια δικαστική εξουσία κι αν ανέλαβε να εξιχνιάσει την υπόθεση.

Το χρονικό

Την 5η Μαϊου του 2010 γινόταν ένα ιδιαίτερα μαζικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στα οικονομικά μέτρα για την υπογραφή δανειακής σύμβασης, που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Είχε προκηρυχθεί γενική απεργία από την ΓΣΣΕ και ο όγκος της κύριας διαδήλωσης υπολογίστηκε στις περίπου 150.000 κόσμου.
Η ειρηνική διαδήλωση διακόπηκε από επεισόδια στο ύψος της Κλαυθμώνος. Άγνωστοι με κουκούλες, πλαγίως του όγκου της πορείας, έριξαν βόμβες μολότοφ στο βιβλιοπωλείο Ιανός και στο κατάστημα της τράπεζας Marfin, το οποίο ήταν κλειδωμένο με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι που βρίσκονταν μέσα να μην μπορούν να διαφύγουν, ούτε και να ανέβουν στην ταράτσα που ήταν επίσης κλειδωμένη. Η τράπεζα τυλίχτηκε στις φλόγες, ενώ από την άλλη πλευρά της Σταδίου οι δυνάμεις των ΜΑΤ έριχναν δακρυγόνα.
Οι αναθυμιάσεις ανάγκασαν τους εργαζόμενους της τράπεζας να βγουν στα μικρά μπαλκόνια, χωρίς όμως να μπορούν να διαφύγουν από το κλειδωμένο κτίριο. Όταν εμφανίστηκαν τα οχήματα της Πυροσβεστικής, ο κύριος όγκος της πορείας ανέβηκε στο αριστερό πεζοδρόμιο της Σταδίου για να διευκολύνει την διέλευση, ενώ φώναζε κατά των κουκουλοφόρων προσπαθώντας να τους εμποδίσει, πράγμα που κατέστη αδύνατο λόγω της αποπνικτικής ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε από τους καπνούς και τα δακρυγόνα.
Οι διαδηλωτές κατάφεραν να μετακινηθούν προς το Σύνταγμα. Με παρέμβαση της Πυροσβεστικής η φωτιά έσβησε, αλλά ήταν αργά για τους τρεις εργαζόμενους, που ανασύρθηκαν νεκροί από ασφυξία.

Οι επόμενες ημέρες

Η Σταδίου μύριζε καμένο για πολύ καιρό έπειτα. Στο σημείο τοποθετούσαν κάθε μέρα λουλούδια για τους νεκρούς εργαζόμενους, ενώ ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι ευθυνών που αφορούσε συλλήβδην τον κόσμο του αντιεξουσιαστικού χώρου και της Αριστεράς.
Αυτομάτως εντάθηκε η καταστολή στα Εξάρχεια, ενώ αυξήθηκαν οι προσαγωγές γενικών «υπόπτων», χωρίς στοιχεία, που έμοιαζαν με τις περιγραφές των μαρτύρων: Ήταν άντρες και… φορούσαν μαύρα ρούχα.
Ο αντιεξουσιαστικός χώρος διαχώρισε την θέση του τις αμέσως επόμενες ημέρες, δημοσιεύοντας μία προκήρυξη ενάντια στην «εξουσία της βίας» και καταδικάζοντας το τραγικό συμβάν.

Η δίκη και οι καταδίκες

Η δικαστική διαδικασία κινήθηκε δύο ημέρες πριν από την πρώτη επέτειο του εμπρησμού της Marfin, όταν έφτασε στα χέρια της αστυνομίας μία… ανώνυμη επιστολή που κατονόμαζε τρεις ανθρώπου για τα γεγονότα της Κερατέας (Κεραταέα, όπως είχε γραφτεί) και ανέφερε ότι είναι υπεύθυνοι για τον εμπρησμό της τράπεζας. Η ίδια επιστολή αναφέρει τα ονόματά τους, τα στοιχεία των ταυτοτήτων τους, τα κινητά τους τηλέφωνα και τους αριθμούς κυκλοφορίας των οχημάτων τους.

Η αστυνομική έρευνα έχει κενά, αφού δεν έγινε καμία διαδικασία ελέγχου της επιστολής αναζητώντας τον αποστολέα μέσω δαχτυλικών αποτυπωμάτων κλπ. Ωστόσο, οι έρευνες κινήθηκαν για τον εντοπισμό των φερόμενων ως δραστών.

Σε μία απόπειρα να υπάρξουν ένοχοι, οδηγήθηκαν σε δίκες δύο άντρες. Ο Θεόδωρος Σίψας, 34 ετών, κατηγορήθηκε για  «ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως τελεσθείσας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, κατά συναυτουργία και κατά συρροή τετελεσμένης και εν αποπείρα, της εκρήξεως εκ της οποίας επήλθε θάνατος και κίνδυνος για ανθρώπους και ξένα πράγματα, της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικής βόμβας και της απρόκλητης φθοράς ξένης περιουσίας διά εκρήξεως από πρόσωπο που είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του».

Στο δικαστήριο δήλωσε πως «πήγα να βοηθήσω και τώρα με κατηγορούν για ένα έγκλημα που δεν έχω κάνει και μάλιστα τόσο βαρύ».

Ο δεύτερος, ο Παύλος Αντρέεβ, δήλωσε στο δικαστήριο ότι εύχεται πραγματικά να βρεθούν οι ένοχοι για τον εμπρησμό.

Οι δύο κατηγορούμενοι αθωώθηκαν ομόφωνα από την έδρα στην δίκη που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2016.

Ωστόσο, καταδικαστικές αποφάσεις υπήρξαν και αφορούσαν  στον διευθύνοντα σύμβουλος της Marfin, τον υπεύθυνος ασφαλείας του κτιρίου και τη διευθύντρια του καταστήματος για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων και για παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού. Καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, οι δύο πρώτοι 22 ετών και η διευθύντρια του καταστήματος πέντε ετών και ενός μήνα.

Όπως έγινε εκ των υστέρων γνωστό, οι υπάλληλοι βρίσκονταν στο κτίριο την ημέρα της απεργίας υπό τον φόβο της απόλυσής τους.

Οι συγγενείς των θυμάτων κινήθηκαν νομικά κατά της τράπεζας και πέτυχαν αποζημιώσεις ύψους 1,1 εκατ. ευρώ στους συγγενείς του ενός θύματος και  και 720.000 ευρώ στους υπαλλήλους που εγκλωβίστηκαν στο κτίριο.

Το αφήγημα στον πολιτικό λόγο

Η Marfin δεν έπαψε ποτέ να χρησιμοποιείται ως αντεπιχείρημα στον δημόσιο λόγο. Ακολουθεί συνήθως καταγγελίες ενάντια στην αστυνομική βία ή, ακόμα, και την ίδια την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η οποία είχε χαρακτηριστεί από τον Αντώνη Σαμαρά ως «αντίστοιχη της Marfin».

Η ίδια η θεωρία της βίας που ξεκινάει από τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος χτίστηκε ακριβώς πάνω στην δολοφονική ενέργεια στην υπόθεση της Μarfin, με αποτέλεσμα στο έγκλημα να αποδοθούν έως και συλλογικές ευθύνες από μερίδα του πολιτικού κόσμου.

Η ουσία, όμως, είναι μία όποιοι κι αν είναι οι δολοφόνοι. Τρεις νέοι άνθρωποι σκοτώθηκαν στα γραφεία τους. Είτε επειδή η τράπεζα τους ανάγκασε να εργαστούν, είτε γιατί το ήθελαν. αυτό που έγινε και είναι απαράγραπτο, ήταν μια δολοφονική επίθεση από κουκουλοφόρους με μολότοφ «ειδικής κατασκευής».

Κι ότι αυτοί οι θρασύδειλοι δολοφόνοι κυκλοφορούν ανάμεσά τους."

Σημείωση: Η μνήμη των λαθών είναι αναγκαία, και η μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν άδικα, αποτελεί την απόδειξη των λαθών και των εγκλημάτων μας. Γιατί η κοινωνία, δηλαδή όλοι μαζί, και ο καθένας ξεχωριστά,  δεν πρέπει να ξεχνάει πως κάθε αναλγησία είναι και ένα έγκλημα, και πως κάθε ιδιοτέλεια δεν λογαριάζει την ζωή των άλλων.

 

Η κοινωνία μπροστά στα πολιτικά ιδεολογήματα εξουσίας

 

Καθώς διαβάζω το άρθρο  του Κ. Παπαχρήστου "Εξισωτισμός ή φιλελευθερισμός; Ένα όχι ρητορικό ερώτημα", προβληματίζομαι, κι αναρωτιέμαι: πώς θα μπορούσε μια τόσο ανάγλυφη ανάλυση να βοηθήσει στην κατανόηση αυτών που γίνονται γύρω μας; 

Είναι ανάγκη να προβληματιστούμε και να κατανοήσουμε τα πράγματα, επί της ουσίας, πέρα από τα προφανή, για να μην είμαστε απλοί θεατές των τεκταινομένων. Για να αποφύγουμε, άλλοι να ετοιμάζουν, ερήμην μας, την επόμενη κατρακύλα μας προς την κοινωνική ακινησία και απάθεια και προς την πνευματική μας αιχμαλωσία στον μηδενισμό και την στασιμότητα.

Δεν είναι που για πρώτη φορά οι άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί γίνονται όλα αυτά. Αυτό έχει ήδη μελετηθεί και είναι αντικείμενο ολόκληρης επιστήμης! Της πολιτικής επιστήμης. Έτσι συμβαίνει πάντα! Όταν κάτι που συμβαίνει, δημιουργεί πρόβλημα, κάποιοι μελετάνε κι αναζητούνε τις αιτίες, συχνά μάλιστα, βρίσκουνε τη λύση. Ή τουλάχιστον, μια λύση.

Ναί, πράγματι, υπάρχει αυτό το επιστημονικό αντικείμενο, που πραγματεύεται το γιατί ορισμένοι γίνονται κήρυκες μιας "πολιτικής" ιδεολογίας, τί υπολανθάνει σ' αυτήν τους την προαίρεση, με ποιά μέσα επιδιώκονται οι πολιτικοί τους στόχοι, πώς φτιασιδώνονται ή εξωραϊζονται οι στόχοι αυτοί, αν επιτυγχάνονται προς όφελος της κοινωνίας κλπ.

Είναι, άραγε, η τελική επιλογή θέμα συνειδητοποίησης της κοινωνίας;

Αυτό θα μπορούσε να ισχύει απολύτως, αν η κοινωνία δεν ήταν τόσο πολυποίκιλη και αστάθμητη.  Είναι, μάλλον, θέμα παιδείας και αξιακού συστήματος των πολιτικών "ιδεολόγων" και της δημαγωγικής τους  ικανότητας  να πλανεύουν το ακροατήριο με τις εξαγγελίες τους. Και κυρίως, να το κρατούν πλανεμένο.

Η τελική επιλογή, λοιπόν, δεν οφείλεται, κυρίως, στην κοινωνία, γιατί αυτή, δεν είναι στο σύνολό της, πεπαιδευμένη και συνειδητοποιημένη,  λόγω

• του πλήθους και 
• της ετερότητας των μελών της,  αλλά
•  και λόγω της διαφοράς στην παιδεία τους, εξαιτίας των ετερόκλητων συνθηκών της ζωής των  επί μέρους κοινωνικών ομάδων
• καθώς, κι επειδή η κοινωνία ελκύεται από το -φαινομενικά τουλάχιστον- φέρελπι μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης που με τις ομιλίες τους οι πολιτικοί "ιδεολόγοι" της παρουσιάζουν.

Όταν το προβαλλόμενο μοντέλο είναι έωλο, τότε, και η κοινωνία έωλα θα επιλέγει.

Ας μην μας διαφεύγει, πως, όσοι φτάνουν να γίνουν διαχειριστές της εξουσίας, φέρονται, σχεδόν πάντα, με τον ίδιο τρόπο, ασχέτως της ιδεολογίας τους:

• με τάσεις διαιώνισης των προνομίων τους, ακόμη και μετά την (ακούσια, ασφαλώς!) αποχώρησή τους από την εξουσία
• δεσποτικά, αλαζονικά, ανεξέλεγκτα, νεποτίζοντες και προστατεύοντες τους ημετέρους,
• καρπούμενοι και συχνά οικειοποιούμενοι (προοριζόμενους για την κοινωνία ολόκληρη) πόρους,
• αδιαφορούντες για εκείνους τους αντιπάλους τους από τους οποίους δεν κινδυνεύουν (αν είναι λίγοι),
• κι εξουδετερώνοντάς τους, αν έχουν ισχύ ή αν είναι πολλοί.

Όλα αυτά, είναι απλά, "μαθήματα" πολιτικής επιστήμης, όπως είναι σαρκωμένα στη ζωή μας, και που εύκολα ανιχνεύονται

• κατά την έρευνα της ιστορικής διαδρομής των πολιτικών συστημάτων και των πολιτικών ιδεολογημάτων,
• κατά την παρατήρηση της  σύγχρονης και ενεργής πραγματικότητας γύρω μας,
• και,  με μια απλή αναδρομή σε όσα συνέβησαν δίπλα μας και μπροστά μας (στα χρόνια μας)
• που άφησαν πίσω τους τα αδιάψευστα σημάδια της πραγματικότητας : κοινωνίες, που τελικά έχασαν τον προσανατολισμό τους ή δεν τον βρήκαν ποτέ, χαμένες ανάμεσα στους πειραματισμούς με διάφορα πολιτικά σχήματα και συστήματα
• σε πλήρη κατάρρευση, χωρίς συνοχή, και
• οικονομικά καθημαγμένες

Μα το πιο τραγικό, είναι, που ο κόσμος των τάχα αναπτυγμένων κοινωνιών,  είναι κι αυτός, οφειλέτης ενός μέλλοντος που δεν μπορεί ούτε να το προβλέψει (αφού όλες οι χώρες έχουν εξωτερικό οικονομικό χρέος και εσωτερικό γνωστικό και ηθικό χρέος) γιατί το μοντέλο του κόσμου αυτού δεν έχει πρόβλεψη για αύριο. Έχει μόνο συγκυριακά παίγνια συμμαχιών και ισορροπιών αποσκοπώντας στην ολοκληρωτική επιβολή της ισχύος του!

Αλλά αυτά δεν αφορούν την ζωή των απλών ανθρώπων. Αφορούν τα παιγνίδια της εξουσίας.

Κι εμείς που θέλουμε να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε, ας μην δίνουμε σε κάποιους την δυνατότητα να μας κρατούνε σαν πιόνια, στα παιχνίδια της εξουσίας τους. Ας προσπαθούμε, όσο τουλάχιστον μπορούμε... να κάνουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε...

Τελικά, η ευθύνη της κοινωνίας, συγκεντρώνεται όλη, σε τούτο εδώ το σημείο: Στο κατά πόσον η κοινωνία μας, δηλαδή τα καθ' έκαστον μέλη της, επιθυμούν "να κάνουν την ζωή τους όπως την θέλουν", ή αν (όπως με τις επιλογές τους σαρκώνουν στην πράξη)  θέλουν να είναι απλώς αγόμενοι και φερόμενοι ως άνοες οπαδοί κι εκτελεστικοί ακόλουθοι. Ακόλουθοι σε μια πορεία της οποίας δεν γνωρίζουν ούτε την κατεύθυνση, ούτε τον στόχο, ούτε και το τέρμα, που δεν γνωρίζουν τί ζητάνε, ούτε και το πώς θα το πετύχουν.

Περί της αγωγής του προσώπου και ο ρόλος των Δασκάλων

 

Έχω την τύχη -και την ατυχία μαζί- να περιστοιχίζομαι από δασκάλους, κάθε λογής. Δασκάλους με πτυχία, αγράμματους δασκάλους -της ζωής-, σοφούς δασκάλους της ψυχής, αλλά και δασκάλους  ήθους. Του ήθους που χαρακτηρίζει τον πολίτη, τον συνεργάτη, τον φίλο, τον γονιό, τον άρχοντα, τον μεγαλύτερο, τον ανώτερο, τον ίσο, τον κατώτερο. Έτσι κι εγώ, σιγά-σιγά, αναγκάστηκα να πειθαρχήσω στον έλεγχο και  στον αυτοέλεγχο, γιατί δοκίμασα, και είδα πως είναι μεγάλο πράγμα.

Μεγάλη ατυχία σας λέω, γιατί όλοι αυτοί οι δάσκαλοι μου κάνουνε την ζωή δύσκολη. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο γι' αυτούς, και τίποτε δεν είναι πλήρες. Τ'ίποτε δεν είναι καλοβαλμένο αν δεν είναι σαφές και δεν κομίζει πληροφορία, και τίποτε δεν είναι λογικό και καλοθεμελιωμένο αν οι επόμενες σκέψεις και πράξεις το αναιρούν ή το ακυρώνουν. Tίποτε δεν είναι σωστό και καθαρό, αν η λανθάνουσα προαίρεση και το κινούν -το πρόσωπο- αίτιο, δεν είναι αληθή και συνεπικουρούμενα μεταξύ τους.

[Την σημασία των ανθρώπων αυτών στην ζωή μου, την έκανε πιο εναργή, ο συγχρωτισμός και με όσους άλλους, είναι, ακριβώς, το αντίθετο. Η αντίθεση ανάμεσα στους δυο κόσμους, έδειξε την αναγκαιότητα των πρώτων και την σημασία βελτίωσης, παρά την ύπαρξη των άλλων].

Τέτοιους δασκάλους, βρήκα πρώτα-πρώτα, στην οικογένειά μου. Και κυρίως τον μπαμπά. Που ήτανε λιγομίλητος. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς ένας άνθρωπος, που είχε περάσει μεγάλες δυστυχίες. (Τί να έλεγε; για τις συμφορές του;) Ίσως όμως, αυτές οι δυστυχίες, να τον έκαναν έναν άνθρωπο τόσο καλλιεργημένο, και με τόσο λεπτούς τρόπους κι ευαισθησίες. Δεν θύμωνε ΠΟΤΕ. "Μιλούσε" με τα έργα του, και με τον τοίχο ασφάλειας και βεβαιότητας που έχτιζε για μας μ' αυτά. Έτσι καλωσυνάτος και πράος που ήτανε, δεν στάθηκε δυνατόν να του αντισταθείς ποτέ, γιατί δεν αποφαινότανε τί πρέπει να κάνεις, παρά μόνο σε παρακινούσε να κάνεις το σωστό. Πρωτίστως, για σένα τον ίδιο, και για την ζωή σου. Ό,τι έλεγε ήτανε νόμος, πρώτα για τον ίδιο, και μετά για όλους μας. Ήτανε ο φάρος μας, κι εμείς γύρω του ελεύθερα και δασκαλεμένα, πουλιά.

Μετά, ήτανε η μαμά. Μια γυναίκα πολύπαθη, με τεράστια αγκαλιά και μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Η μαμά, ήτανε πάντα πρόθυμη, ακούραστη κι ικανώτατη για ένα σωρό πράγματα. Μεγάλο σχολείο στάθηκε η θητεία μας κοντά της, γιατί χωρίς πολλά λόγια, με το παράδειγμά της, μάθαμε πιο πολλά από όσα ο καθένας μας χρειάστηκε για την ζωή του.

Μετά, τα μεγάλα μου αδέλφια. Στην φροντίδα και την προστασία τους έμαθα να μαθαίνω και να αντιμετωπίζω τα πρώτα μου προβλήματα.

Κι από 'κείνο το σημείο ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι, που όπως φαίνεται δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί το ταξίδι της μελέτης, και της γνώσης σε πάει τόσο μακριά, όσο έχεις διάθεση να προχωρήσεις.

Κάποια στιγμή στη ζωή μας, αρχίζουμε την διερεύνηση των αδιεξόδων μας, χωρίς καθοδήγηση και χωρίς οικογενειακή προστασία. Κι από τότε και μετά, αρχίζει και η ευθύνη μας. Η προσωπική μας ευθύνη, για όσα υποστηρίζουμε, για όσα εφαρμόζουμε και για όσα θα έπρεπε να εφαρμόζουμε στην προσωπική μας ζωή -για το μέλλον μας-, αλλά, και στην επαγγελματική και στην οικογενειακή μας ζωή. Ευθύνη, για την παράσταση και την συνολική μας παρουσία και επίδραση στις όποιες συμβάσεις ή διαπραγματεύσεις, προσωπικές και επαγγελματικές, θα μας τύχουν από εδώ κι εμπρός να διεξάγουμε, με όχημα την προσωπικότητά μας, και με βάση τις αξίες και τις αρχές μας.

Παρατήρησα ότι πολλοί άνθρωποι έχουνε μια φαινομενικά ανεξήγητη δυστοκία στην έκφραση. Στην απλή διατύπωση των συναισθημάτων και των σκέψεών τους. Δυσκολία να ενεργήσουν κατά τη γνώση και την συνείδηση πού έχουν για τις αξίες και τις αρχές τους. Αυτές, οι τελευταίες, συνήθως, αν και δεν ξεδιπλώνονται στον λόγο (κατά την συζήτηση ή την διαπραγμάτευση), αποτελούν, ωστόσο, την κινητήρια ώθηση του ανθρώπου για κάθε δράση του. Αυτές οι αρχές και οι αξίες του ανθρώπου, αποτελούν την βάση για την (οποιαδήποτε) ιδεολογία του, για την πίστη του, για την κοινωνική του συμπεριφορά, αλλά και για τις πιο προσωπικές του εκδηλώσεις. Είναι σαν να λέμε, οι τροχιές της πορείας του.

Όσο πιο καλλιεργημένος ο άνθρωπος, τόσο πιο συμπαγείς και συνεκτικές είναι οι αξίες και οι αρχές του. Γιατί έχει κώδικα, με ναι και όχι. Κι όσο πιο μορφωμένος, με πτυχία και διπλώματα, τόσο πιο πολύ διατρέχει τον κίνδυνο να γίνουνε οι "αξίες και οι αρχές" του τεχνικά εργαλεία και μέσα για να πετυχαίνει και τους πιο απίθανους σκοπούς, ακόμη και αντιφατικούς (και προς τον εαυτό του τον ίδιο)! Αρκεί να μπορεί να δικαιολογήσει ή να υποστηρίξει, κατά περίσταση, την συγκεκριμένη δραστηριότητα, στόχο ή ενέργεια.

Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για εξειδικευμένους και ταλαντούχους, κι όχι, αναγκαίως, για καλλιεργημένους, λογικούς και συνεπείς, ανθρώπους. Οι πρώτοι έχουν ικανότητες και επιτηδειότητες, ενώ οι δεύτεροι έχουν αξίες και αρχές, χωρίς να υστερούν και σε άλλα ταλέντα και ικανότητες.

Ανάμεσα σ' αυτές τις δυο κατηγορίες προσωπικοτήτων, στέκει ως προηγούμενη κατάσταση, κι εκείνη της προσωπικότητας που βρίσκεται υπό διαμόρφωση. Συχνά, σήμερα, υπό συνθήκες έωλες. Συνθήκες που δεν αποσκοπούν στο να βοηθήσουν τον άνθρωπο στην αυτογνωσία του, και στον αυτοπροσδιορισμό του, με βάση την πραγματικότητα και τα ιστορικά δεδομένα, και με βάση ένα ηθικό κώδικα συμπεριφοράς. Αντίθετα, στις μέρες μας, όλο και πιο πολύ, οι σκοποί της παιδείας και της εκπαίδευσης των νέων, αφίστανται όλο και περισσότερο από την συμβολή τους στον αυτοπροσδιορισμό του νέου (με βάση τα παραπάνω), κυρίως, για την προστασία και την ικάνωσή του.

Η παιδεία και η εκπαίδευση των νέων σήμερα, διεξάγεται με κύριο σκοπό την χρησιμότητα των γνώσεων και των ικανοτήτων τους, χωρίνς ασφαλώς, να προσδιορίζεται ο αποδέκτης και ο χρήστης της χρησιμότητας των νέων μας. Ενώ θα έπρεπε αυτή (η "χρησιμότητα") να αποσκοπεί στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου, ώστε αυτός να καθίσταται ικανός για τις προκλήσεις της ζωής του και για να πολιτεύεται (για να ζεί ως πολίτης), συνήθως, αποσκοπεί στην δυνατότητα να συμβάλλει στην απασχολησιμότητά του, δηλ. στην πρόσληψή του (συχνά "έναντι πινακίου φακής") για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων και των αναγκών κάποιων άλλων. Συμφέροντα και ανάγκες ιδιοτελείς, ως σύνολο. Κι αυτό, έχει ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος να χρησιμοποιείται ως εργαλείο και ως διάμεσος για την ικανοποίηση συμφερόντων και στρατηγικών σχεδίων που δεν τα γνωρίζει στην ολότητά τους, και που συχνά απεργάζονται την καταδολίευση ακόμη και των ίδιων αυτού συμφερόντων και των απώτερων αναγκών του.

Οι νέοι σήμερα διδάσκονται ευπροσαρμοστικότητα προς την (ιστορική/οικονομική/πολιτική) νεωτερικότητα, που ανά πάσα στιγμή αλλάζει το κοινωνικό πρόταγμα, όταν τα συμφέροντα αλλάζουν πλευρά, αντικείμενο, σκοπό ή μέσα. Διδάσκονται τον παραλογισμό (της καταστροφής των άλλων, ακόμη και λαών, χωρών ή ηθών και παραδόσεων, αλλά και προσωπικών ή εθνικών ταυτοτήτων), όταν οι σχεδιαστές των σκοπών της εκπαίδευσης, δηλ. "τα αφεντικά", διατάσσουν κάτι τέτοιο, ώστε να βρεθούν οι μελλοντικοί ικανοί (ή ελαστικής συνειδήσεως και ελαστικών αξιών και αρχών), ως πολιτικοί ή ως ειδικοί "επιστήμονες".

Στρατευμένοι κι επιστρατευμένοι πολιτικοί, image και opinion makers, εντεταλμένοι δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι, δάσκαλοι, γιατροί και δικηγόροι, ακόμη και καλλιτέχνες ακολουθούν τις σειρήνες των παχυλών αμοιβών που δίνουν για την εκπλήρωση των "μεγάλων σκοπών" τους οι άρχοντες των καλά φυλασσόμενων απώτερων και ιδιοτελών πολιτικών. Που είναι κυρίως

• η συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου σε λίγα χέρια, 
• η περιθωριοποίηση πολιτικών-οικονομικών ή και εθνικών αντιπάλων 
• η εργαλειοποίηση του κοινού ανθρώπου και 
• η απογύμνωση της ζωής του από κάθε νόημα, ακόμη-και κυρίως- από την ελευθερία του για να την ορίζει.

Εκπαίδευσαν τον άνθρωπο στην αλαλία για την ζωή του και το νόημά της, στην ασχετοσύνη του προς τον κόσμο της ιστορίας και της παράδοσής του, στην ρήξη με την λογική και την αυτογνωσία. Και λαλίστατον ως προς τις εξατομικευμένες μικρές και ιδιωτικής χρήσης μικρο-ελευθερίες του. Κι έτσι, κατάφεραν την πρόσδεσή του στον συρμό της μόδας και της εποχής, που οι ίδιοι οι (όντες και οι επίδοξοι) άρχοντες δημιουργούν. Τον έκαναν έναν άπατρι, άγλωσσο, αναίσθητο, ανόητο, φτηνό και μισθοφόρο παπαγάλο.

Οι απλοί άνθρωποι τελικά δεν μάθανε να κοινωνούν με τους άλλους τα ερωτήματα και τις αγωνίες τους. Από φόβο μη φανούνε τάχα αφελείς, λιπόψυχοι, δειλοί ή ενδεείς. Ή από περηφάνεια, μην αποκαλυφθεί κάτι που θέλανε να κρατήσουν μυστικά φυλαγμένο. Ή κι από σύμπλεγμα ακαταδεξιάς, για να μη γενούνε αντικείμενο συζήτησης στο στόμα του κόσμου. Κι έτσι χάσανε την ευκαιρία της κοινωνικής συνοχής και γίνανε ανόητοι ακόλουθοι και φθηνοί μισθοφόροι σ' ένα σκοπό που δεν τον γνωρίζουν, ή δεν τον συνειδητοποίησαν ποτέ.

Ας μην μιλάμε για τους συνειδητούς εργολάβους της διάλυσης και του μίσους. Αυτούς που διαδηλώνουν, διακηρύσσοντας πως "κανένα έθνος δεν μας ενώνει, καμμία γλώσσα δεν μας χωρίζει". Αυτοί εννούν πως δέν έχουνε δεσμούς και σχέσεις με κανέναν, και πώς μιλάνε την μόνη γλώσσα που τους δίνει ευχαρίστηση, που τους δίνει απόλαυση και αμοιβές, και δεν έχει κανένα κόστος γι' αυτούς.

Θαρρώ πως λείπουν οι δάσκαλοι που σφυρηλατούν στους νέους γνώση και ήθος μαζί. Γιατί φαίνεται, πως η επιστράτευση που κήρυξαν τα μεγάλα συμφέροντα, πλάνεψαν και όσους από τους δασκάλους, από τύχη, βρεθήκανε στο πόστο αυτό.

Και θα σταθώ στην άποψη, που κάποτε ένας Δάσκαλος, είπε, πως "Ο κακός ο δάσκαλος, δεν κάνει ζημιά σε μιά μόνο τάξη. Κάνει ζημιά σε κάθε τάξη που κάθε χρόνο και για όσα χρόνια διδάσκει, πέρα κι από εκείνους που επηρεάζει, λόγω της ιδιότητάς του".

Δηλαδή, αν λογαριάσουμε πως μια τάξη έχει μέχρι 30 παιδιά, και πως ένας δάσκαλος διδάσκει για 35 χρόνια, τότε αυτός, πέρα από την πολιτεία, ζημιώνει -ασυγχώρητα- και χίλιες τόσες, ακόμη, ψυχές.

Επιτακτική λοιπόν είναι η ανάγκη για δασκάλους, που θα μας μάθουνε Λογική, θα μας διδάξουνε με το παράδειγμά τους ήθος και αυτογνωσία.

• Θα μας μάθουνε να (θέλουμε να) μιλάμε και να ακούμε προσεκτικά, 
• να καταλαβαίνουμε μετά από έλεγχο αυτού που ακούμε, 
• να ελέγχουμε αυτό που μας ζητάνε και να το συσχετίζουμε μ' εκείνο που μας δίνουνε, 
• να εξετάζουμε καλά -από πριν- αυτό που θα δεχτούμε ή θα ανεχτούμε, 
• αυτό που θα παραχωρήσουμε ή θα επιτρέψουμε, 
• κι αυτό που θα απορρίψουμε. 
• Να δεσμευόμαστε για ό,τι έχει αξία και σημασία για εμάς και για την ζωή μας, και
• για όσα χρεωθήκαμε να μεριμνάμε.
•  Να μπορούμε να λέμε στην ζωή μας, όσες φορές κι αν χρειαστεί, το μεγάλο "ναι" ή το μεγάλο  "όχι". 
• Κι όχι να σερνόμαστε ως ανεγκέφαλα έρμαια χωρίς αντιστάσεις.

Κι αν μας λείπουν οι δάσκαλοι, οι -διορισμένοι από την πολιτεία- εκπαιδευτές, ας διδαχθούμε (καθένας από εμάς) από την Ιστορία μας, από τις παραδόσεις μας, από τους μάρτυρες και τους ήρωες, κι όχι από τους Εφιάλτες, τους ριψάσπιδες κι από τους δραπέτες της ζωής και της ευθύνης, που κρύβονται πίσω από ισχυρές πλάτες και κλειστές πόρτες.

Σημείωση: Ετούτες οι σκέψεις, γραμμένες σε μια οδυνηρή για την πατρίδα χρονική στιγμή, γεμάτη σκάνδαλα και ατασθαλίες, έχουνε στενή συνάφεια μ' ένα προγενέστερο σημείωμα, με τίτλο: Πλουτάρχου: Περί παίδων αγωγής (απόσπασμα), εδώ: http://www.filareti.gr/2014/09/blog-post_11

Πολιτικές και στόχοι που μπορούν να αλλάξουν τον ζοφερό ορίζοντα που περιβάλλει την χώρα

 

Κάθε που πέφτει στα χέρια μου μια ενδιαφέρουσα σκέψη προσπαθώ να την αναλύσω και να εμβαθύνω σ' αυτήν, για να αντλήσω το μέγιστο όφελος από αυτήν.  Διαβάζοντας εδώ μια συνέντευξη του αρχηγού της μείζονος αντιπολίτευσης, προβληματίστηκα σοβαρά και σας παραθέτω τους ενδοιασμούς μου. Ωστόσο, διαβάζω κι εδώ για σημερινούς ακατανίκητους έρωτες "διπλωματών", μπροστά στους οποίους το εθνικό συμφέρον και η κοινή λογική μπορούν να πάνε περίπατο, και μάλιστα ανερυθρίαστα, αγκαζέ με την πολιτική υπευθυνότητα.

Επανέρχομαι στην συνέντευξη. Είναι τόσο τρομακτικό να δεσμεύεται ο πολιτικός πως θα τηρήσει την ηθική και την λογική, που,  καθένας από αυτούς, συστηματικά, το αποφεύγει. Ή ομνύει σχετικά, μόνον όταν φοβάται πως έχει χάσει κάθε ελπίδα, ή όταν θέλει να δελεάσει και τους πιο ανυποψίαστους!

Είναι τρομακτικό σήμερα αυτό το ενδεχόμενο, γιατί η λογική και το ήθος στις μέρες μας δεν είναι απλώς "αγαθά" σπάνια και εν ανεπαρκεία, αλλά μιλάμε πια, για κατηγορήματα  της σκέψης και της νόησης εξαφανισμένα από τον ορίζοντα της ζωής μας. Σαν να χάθηκαν, σε μια πολύ παλαιά επανάσταση του ανθρώπινου είδους, και σαν να μην ήταν ποτέ  θεμέλια των κοινωνιών που προϋπήρξαν.

Λες κι ο πολιτισμός μας ήτανε πάντοτε καταβροχθιστικός, λες κι ήτανε, πάντα, γεμάτος μίσος για τον άλλο, σαν να μην υπήρξε τίποτε άλλο, πέρα από τα ολιγάριθμα και πανίσχυρα πολιτικο-οικονομικά εγώ, όπως αυτά που κυριαρχούν στις μέρες μας. Σαν να μην είχαν οι άνθρωποι αυτιά και ακουστικά νεύρα, για να ακούνε τους αλαλαγμούς του πόνου και της φτώχειας, της ανέχειας,  και του εκβιαστικώς και βασανιστικώς επιβαλλομένου και μάλιστα με ψυχραιμία -μέχρις αναισθησίας-  θανάτου των θυμάτων. Των θυμάτων της σύγχρονης αναλγησίας, των χρηματιστηρίων και των οικονομικών επιτευγμάτων.

Θα βγούμε στις αγορές; Είναι ένα καθημερινό ερώτημα των πολιτικών. Υπάρχουνε πολιτικοί, που ισχυρίζονται, πως με αυτήν την Κυβέρνηση, κάτι τέτοιο μοιάζει αδύνατο! Κι εγώ ρωτώ: Με άλλη κυβέρνηση θα σταθεί δυνατό; και τί σημαίνει "βγαίνουμε στις αγορές"; Μήπως το ότι θα δανειζόμαστε ακριβότερα, αυτό θα συμβάλει στο να ορθοποδήσουμε;

Ειπώθηκε πως οι όποιες νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται είναι κατά κανόνα κακοπληρωμένες, των 360 ευρώ. Κι εγώ αναρωτιέμαι, σαν τί θα παράγουν αυτές οι νέες θέσεις εργασίας, που εξαγγέλλει η κτβέρνηση; Η άποψή μου είναι ότι θα παράγουν ένα μικρό τζίρο, ίσα-ίσα για να χρηματοδοτηθεί η αναιμική (έτσι κι αλλιώς) αγορά, που αλλιώς θα κατεβάσει με τεράστιο πάταγο τα διάτρητα ρολλά της! Γιατί αυτές οι θέσεις εργασίας, είναι στην ουσία θέσεις απασχόλησης, χωρίς ανάπτυξη, χωρίς παραγωγή, χωρίς προοπτική. Όπως η απασχόληση των νηπίων για να μην κάνουν φασαρία. Είναι κάτι για να περνάει η ώρα και να μην σκεφτόμαστε το χάλι μας, και πιθανούς δρόμους διαφυγής από αυτό. Είναι το ξεροκόμματο, για αποχαύνωση, για παραλυσία της σκέψης, που  το κραδαίνουν μπροστά μας, έτσι για να έχουμε την ελπίδα, πως είτε με την υπόσχεση την δική τους, είτε τάχα με "την αξία μας",  θα το πάρουμε.

"Η εξουσία τούς έχει μαγέψει τόσο, που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Και ειλικρινά δεν ξέρω τι από τα δύο είναι χειρότερο. Ένα είναι βέβαιο. Δεν έχουν καμία συναίσθηση της τραγικής τους ανεπάρκειας". Είπε κάποιος πολιτικός. Αλλά αυτό δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Λέτε, η μείωση των φόρων, που κάποιοι την αναγγέλλουν ως το δικό τους μύθευμα ανάπτυξης, κι άλλοι το τάζουν ως οραματικό στόχο της εξουσίας τους, να αλλάξει τα πράγματα στην ζωή και στο βαλάντιο των ελλήνων; Κάποιος πολιτικός, λέει ότι  η μείωση των φόρων είναι αδιαπραγμάτευτη προσωπική του δέσμευση. Και πώς θα γεμίσει τα δημόσια ταμεία; πάλι με δανεικά; Μπορεί άραγε, έστω κι αυτό, να σταθεί ικανό για να ξεκινήσει την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας;

Η αντιπολιτευόμενη πολιτική σκηνή ευαγγελίζεται "δράσεις εξοικονόμησης πόρων μέσα από περιορισμό της σπατάλης, καλύτερη διοίκηση, αξιολόγηση και, κυρίως, μέσα από συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα", ως εάν όλα αυτά δεν ήταν αναγκαία στα προηγούμενα χρόνια πολιτικής και διακυβέρνησης, ως εάν όλα αυτά που απαιτεί η σωφροσύνη, η εντιμότης, η συνέπεια και η λογική, είναι κάτι νέο!

Ειπώθηκε πως με "μια επιθετική μείωση των φόρων, ένα εθνικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων και επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, θα πετύχουμε πολύ γρήγορα την επιζητούμενη ανάπτυξη και παράλληλα θα τονώσουμε το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών" . Κι εγώ ρωτώ:

• Και τί σημασία έχει το πόσο θα μειωθούν οι φόροι, αν δεν υπάρχει εισόδημα, κύκλος εργασιών, παραγωγή πλούτου (όχι μονάχα "αναδιανομή" ή διακίνηση υπαρχόντων πόρων), 
• αν δεν υπάρχει μαζί και η συνείδηση των πολιτών πως μόνο η εθνική μας παραγωγή θα κρατάει όρθια την χώρα; 
• Σαν τί άργε θα μεταρρυθμιστεί σήμερα που θα αλλάξει τα δεδομένα μας, 
• και γιατί δεν το κάναμε ενωρίτερα; 
• τί είναι αυτό που θα μας επιτρέψει να το κάνουμε σήμερα; 
• Τί, ποιά πηγή και υποδομή παραγωγής και απόδοσης πλούτου θα αποκρατικοποιήσουμε;
• Θα αποκρατικοποιήσουμε και την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά;

Ειπώθηκε πως "όλα είναι ζήτημα αξιοπιστίας". Αντιτείνω, πως η αξιοπιστία δεν είναι σημερινό πράγμα. Έχει ιστορία, έχει δρόμο που έχει ήδη διανυθεί, κι αυτός -ο μέχρι σήμερα-  δρόμος των πολιτικών και των υποσχέσεών τους είναι αυτός που  δίνει την δυνατότητα για να εξαχθεί η πολιτική μας αξιολογική κρίση για την αποτελεσματικότητά τους ή μη.

Όλων των πολιτικών μας οι δρόμοι που έχουν ήδη διανυθεί (τα οράματα, οι προτάσεις, τα πεπραγμένα τους), δεν προμηνύουν δημιουργική πολιτική και πορεία ή έξοδο από το αδιέξοδο. Το αντίθετο μάλιστα προμηνύουν: την ανακύκλωση του χάους και της αναποτελεσματικότητας

Η πολιτική μετριοπάθεια, την στιγμή μάλιστα που χρειάζεται τολμηρή και ρηξικέλευθη πολιτική βούληση, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει. Είναι η παλλάντζα διατήρησης των ισορροπιών, είναι η πηγή του κακού, είναι ο τρόπος για να μείνουν ανέπαφα τα αδιέξοδα. Η επόμενη μέρα (της διαδοχής στην εξουσία) είναι ο στόχος της μετριοπάθειας. Να μην τρομάξουν οι επαμφοτερίζοντες προσκείμενοι και να προσελκυσθούν οι ανικανοποίητοι. Αυτοί που ξέρουν τί θέλουν, έχουν ξεκάθαρη πρόταση, για την οποία δεν ντρέπονται και δεν φοβούνται.

Στο ίδιο πλάνο κι οι σκέψεις κάποιων για κυβερνήσεις συμμαχιών που οι πολιτικοί μας άλλοτε τις απορρίπτουνε (με τον αέρα, ή την πίστη του νικητή) κι άλλοτε τις επιζητούνε, σαν οι προοπτικές επανάκτησης της εξουσίας θαμπώνουν. Χείριστη επιχειρηματολογία καιροσκοπισμού. [Βούτσης 2015 (υπ. Εσωτερικών): «Όχι» σε κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας και σε εκβιαστικές προθεσμίες, και, ο ίδιος την 30/12/2017: Για να υπάρξει πρόοδος απαιτούνται προοδευτικές συμμαχίες(!)].

Όποιος θέλει να κάνει την χώρα καλύτερη, οφείλει να μην την αποκόψει από τις ρίζες της και μετά να ψάχνει σε ποιά γλάστρα, κολοβωμένη να την μεταφυτέψει, κρατώντας την τεχνητά στην ζωή με δανεικά καλλυντικά και βιταμίνες, με πλαστικά στολίδια και φωτάκια, που σαν τελειώσει η μπαταρία θα ξαναβουλιάξει στο σκοτάδι.

Ο τοξικός πολιτικός λόγος, τα λόγια του αέρα, που λένε για να δημιουργήσουνε σάλαγο οι δημαγωγοί της πολιτικής. Κι είναι πια μόδα! Τοξικοί είναι άπαντες! Ανερυθρίαστα παριστάνουν τους άσπιλους και υβρίζουν, οι εξουσιολάγνοι,, τον πολιτικό τους αντίπαλο, χωρίς να κάνουν συγκεκριμένες προτάσεις για να αλλάξει το τοπίο. Για να συζητήσουν επί των συγκεκριμένων αυτών προτάσεων.Το κάνουν απλά για το θεαθήναι. Έτσι σαν μια παράσταση ελαφρού θεάτρου.

Ο νεποτισμός στην πολιτική ζωή και η ελευθερία των προσώπων είναι ένα κομβικό σημείο για να απαντηθεί. Αλλά δεν μιλάμε για πρόσωπα, Μιλάμε για σόγια, για οικογένειες, για διασυνδέσεις, για ανηψο-πρωτο-ξάδερφα, για κουμπάρους, για φίλους και φίλες, για συνδαιτυμόνες και σύνευνους. Είναι άλλο πράγμα αυτές οι διαπλοκές κι οι οργανώσεις, να συμβαίνουν σε έναν επιχειρηματικό όμιλο, κι άλλο να συμβαίνουν στον πολιτικό ιστό της χώρας και να εκχωρούνται βουλευτικές έδρες σε τέκνα, και διάφορους συγγενείς, δίκην φέουδου. Πόση ντροπή για εκείνους που ψηφίζουν τον διάδοχο (υιό ή την θυγατέρα) του βουλευτή που αποσύρεται. Πόσο δειλός και άβουλος για την ζωή του, στέκεται ο διαπιστευμένος διάδοχος, που παίρνει την ευκαιρία να σταδιοδρομήσει πάνω στην αφέλεια, την ευπιστία, την οπαδοποίηση ή τον φανατισμό.

Το ζήτημα του εκάστοτε εκλογικού νόμου στην πατρίδα μας, είναι  δείγμα του πολιτικού αμοραλισμού του κόμματος που έχει την εξουσία και βλέπει πως θα την χάσει! Γιατί τότε, συμβαίνει συχνά, το κόμμα αυτό να φτιασιδώνει τον επόμενο εκλογικό νόμο που θα ωφελήσει το ίδιο, και δεν θα επιτρέψει την ωφέλεια άλλου ανερχόμενου κόμματος.

Τί θέλουμε άραγε από το κράτος; Μικρότερο, ή αποτελεσματικότερο κράτος; Κοινά ζητούμενα, πιστεύω, για όλου ς τους πολίτες,  είναι η Ασφάλεια, η Υγεία, η Παιδεία, η Εθνική μας Κυριαρχία και Ανεξαρτησία, η Εργασία και η Επιχειρηματικότητα, σε συνεργασία ασφαλώς με  όλον τον κόσμο, αλλά όχι σε εξυπηρέτηση των συμφερόντων όλων των άλλων, πλην των ιδικών μας!

Ειπώθηκε πως "η οικονομική ευημερία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα των θεσμών μας". Είναι πολύ ευχάριστη και εφησυχαστική αυτή η τοποθέτηση. Είναι πολύ καλή, μόνο για τα αυτιά μας. Δεν είναι αληθής, όμως. Διότι ποτέ η ευμάρεια, η άνεση και η πλησμονή αγαθών, ευκαιριών κλπ. δεν στάθηκε κινητήριος και δημιουργικός μοχλός. Στάθηκε, ασφαλώς, λόγος διατήρησης των κεκτημένων. Αντιθέτως, η έλλειψη, η στενότης, η σπάνις,  κλπ. στάθηκαν οι λόγοι αναζήτησης και προσπάθειας για την επίτευξη του καλύτερου.

Οι θεσμικές αλλαγές δεν μπορεί να γίνουν από κατεστημένους καρεκλοκένταυρους της εξουσίας, των προθαλάμων και των διαδρόμων της. Θα επινοηθούν από ανθρώπους με βαθειά παιδεία που ο λόγος τους θα ακουστεί από πολιτικούς με αίσθημα προσφοράς και αποστολής, κι όχι από πολιτικούς που αγωνιούν για την επαγγελματική/οικονομική τους σταδιοδρομία και την προβολή στο πολιτικό προσκήνιο.

Το μοντέλο της δημοκρατίας του 21ου αιώνα δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί. Δεν γνωρίζουμε ποιό θα είναι. Γιατί σήμερα το παρελθόν μοντέλο, με τα γνωστά προτάγματα της δημοκρατίας, μοιάζει αδύναμο και άχρηστο, ανεδαφικό. Είδαμε εξάλλου, πως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις ορδές των οργανωμένων συμφερόντων που επιτίθενται ενάντια στους πολίτες, και τους εξαχρειώνουν ηθικά και οικονομικά, γιατί αυτά τα συμφέροντα ορίζουν στις μέρες μας τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Αν αυτό σημαίνει πως η δημοκρατία του 21ου αιώνα θα είναι η δημοκρατία που ορίζουν οι οικονομίες, το μοντέλο αυτό δεν είναι πρόοδος. Ξανα-υπήρξε παλαιότερα, με παρόμοιους όρους, και το λέγανε τότε "φεουδαρχικό μοντέλο". Και γίνανε πολλοί κοινωνικοί αγώνες για να καταργηθεί αυτό το μοντέλο. Δεν θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε εκεί.

Ειπώθηκε πως είναι απαραίτητη "μια θεσμική επανάσταση που θα ξανακάνει τη δημοκρατία μας λειτουργική, θα απελευθερώσει το ανθρώπινο δυναμικό από τα δεσμά του κρατισμού και θα χτίσει νέες σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολιτών" Αυτό το όραμα είναι κενολόγο. Γιατί σήμερα εδώ, το κράτος είναι η εξουσία και τα πρόσωπα που την ασκούν και οι πολίτες είναι τα πιόνια που εμπαίζονται από όλους όσοι αναρριχώνται και ασκούν την εξουσία.

Στη ζωή των πολιτών τίποτε δεν αλλάζει, ασχέτως χρώματος και κόμματος της εξουσίας. Η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολιτών, είναι η αγωνία των πολιτικών μας. Πώς θα μπορούσαν δηλαδή, να έχουν την βεβαιότητα ότι από την στιγμή που κρατάνε την εξουσία δεν θα την χάσουν από τα χέρια τους. Στιγμή δεν τους πέρασε απότο μυαλό η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος! Πώς δηλαδή, η κατεστημένη εξουσία, αυτό για το οποίο δεσμεύθηκε και έλαβε την εντολή, αυτό θα το κάνει πραγματικότητα για τον λαό και για την δική της αξιοπρέπεια, την αξιοπιστία και την συνέπεια, προς εαυτήν.

Μπορεί  ο σωστός δρόμος να είναι ο ανήφορος, όπως είπε και ο Καζαντζάκης, αλλά τα πράγματα γίνονται μόνο με έναν τρόπο: τον σωστό! Ποιός είναι, δεν το γνωρίζουμε εκ των προτέρων. Θα αποκαλυφθεί, αφού τηρηθεί η πίστη και η αφοσίωση στον στόχο και καταβληθεί ο απαιτούμενος μόχθος. Αυτός που θα φέρει και το αποτέλεσμα. Την λύση του προβλήματος. Όχι ίσως, εκείνη που θέλαμε. Αλλά αυτή που κατέστη κατορθωτή.

Ειπώθηκε "δεν φοβόμαστε την προσπάθεια, αρκεί να ξέρουμε ότι θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο".  Eτούτη η εξαγγελία μοιάζει μ' όνειρο μικρού παιδιού, άπειρου κι άσκεφτου. Ποιός, ποτέ, ήξερε το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του; Μονάχα όσοι είχανε σημαδεμένα χαρτιά! Και η ζωή δεν έχει σημαδεμένα χαρτιά, έχει ευκαιρίες, προσπάθεια, επιμονή, δουλειά, αποτυχίες, διδάγματα και ξανά προσπάθεια! Έχει κι επιτυχίες, αλλά δεν είναι το συνθέστερο και το ευκολώτερο!

Η αδιαπραγμάτευτες δεσμεύσεις των πολιτικών είναι πάντα προεκλογικές. Η αξιοκρατία είναι επίσης μια προεκλογική υπόσχεση προς τους αμφισβητίες των προεκλογικών προθέσεων. Η προσωπική εγγύηση ενός πολιτικού είναι έπεα πτερόεντα, που συχνά εξαφανίζονται την επομένη των εκλογών.

Ειπώθηκε πως θα συνταχθεί "ένα πλαίσιο όπου τα προσόντα, ο μόχθος και η ικανότητα θα επιβραβεύονται". Δηλαδή θα επιβραβεύεται η ελάχιστη, η υποτυπώδης εκπλήρωση του καθήκοντος του δημοσίου λειτουργού! [Γιατί όλα αυτά θα πρέπει, απαραιτήτως, να αποτελούν μέρος των καθηκόντων των κρατικών λειτουργών, δηλ. να είναι πιστοποιημένη η κατάρτισή τους, να εργάζονται, και να είναι ικανοί για την δουλειά που ανέλαβαν]. Υποσχεθείτε μας και την τιμωρία των επιόρκων!

Κι επειδή ειπώθηκε πως "η ανάκαμψη θα έλθει από τη μεγάλη αφύπνιση των πολιτών που αποτελούν το μεγαλύτερο κεφάλαιο αυτής της χώρας και που σήμερα δεν βρίσκουν λόγο συμμετοχής στα κοινά αφού αισθάνονται ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται πέρα από τη δική τους δυνατότητα επιρροής" προσπάθησα να αναλύσω την ουσία της πολιτικής πρότασης, των θέσεων και την στιβαρότητα των πολιτικών επιχειρημάτων ενός πολιτικού που φιλοδοξεί να κυβερνήσει την χώρα. Αλλά την θέση αυτή, την βρήκα πολύ χαμηλά στην ιεραρχία των προτεραιοτήτων όλων των πολιτικών, γιατί, ως συνειδητός πολίτης αυτής της χώρας, νοιώθω τόσο πνιγηρό το αδιέξοδο από τους περιορισμούς και τις αφαιρέσεις των δυνατοτήτων μου, που -για τις ανάγκες της εξουσίας- μου επιβάλλει κάθε μέρα η Πολιτεία, ώστε δεν μου αρκούν πια αυτές οι επιδερμικές εξαγγελίες και οι υποσχέσεις.

Του ευχόμαστε να βρει καλύτερα επιχειρήματα και να θέσει υψηλότερους πολιτικούς στόχους για τον ίδιο, και εθνικούς στόχους που να εμπνέουν τους πολίτες, ώστε να συστρατευθούν μαζί του, για την πρόοδο και την ωφέλεια της χώρας και του λαού.

Γιατί αλλιώς, δεν θα αλλάξει τίποτε...