Οι δικαιωματιστές, οι τύραννοι, η Δημοκρατία και η ουσία των πραγμάτων

Συνιστούν, αλήθεια, τα δικαιώματα των πολιτών τους πιο ισχυρούς λόγους που μπορούμε να αντιτάξουμε σε κάθε καταπίεση;  

Στους καιρούς που ζούμε, ασφαλώς όχι! Και τούτο, διότι  οι σύγχρονες εξουσίες έχουν αλλάξει τους όρους του παιχνδιού που μέχρι τώρα γνωρίζαμε. Τώρα, αόρατες δυνάμεις αποφασίζζουν για το πως θα σκεφτόμαστε, για το τί θα προτιμούμε, για το πώς θα ζούμε και ως προς το τί θα μας αρέσει! 

Στους "καιρούς covid" το ενδεχόμενο νόσησης ανεμβολίαστου είναι κοινωνικά επίμεμπτο, ενώ η νόσηση εμβολιασμένου είναι ανύπαρκτο γεγονός, επειδή η αλήθεια αποκρύπτεται. Κάποτε, κάποιοι αγωνίζονταν  για το δικαίωμα στην ευθανασία,  τώρα, παραγνωρίστηκε το δικαίωμά μας ακόμη και το να ζήσουμε, έστω και ως ασθενείς...

Στους καιρούς μας, φαίνετααι, πως η μόνη ελευθερία που διαθέτουμε ως πολίτες, είναι η ελευθερία επιλογής του φύλου μας, αν αποφασίσουμε να το αλλάξουμε.

Η άποψη της πλειοψηφίας των πολιτών δεν αποτελεί πια την ουσία της Δημοκρατίας. Συχνά, ακούμε από "προοδευτικούς" κύκλους για την τυραννία της πλειοψηφίας, απέναντι στην οποία  οι μειοψηφίες, αγωνίζονται και σιγά σιγά οι κύκλοι αυτοί εξασφαλίζουν προνόμια, με μια ερμηνευτική που διαστέλλει την έννοια της δημοκρατίας, έτσι ώστε όλες οι μειοψηφικές θέσεις/εκφράσεις  να έχουν την ίδια πολιτική βαρύτητα, και καμμιά φορά να υπερισχύουν των πλειοψηφικών γνωμών.

Αυτό ασφαλώς, σημαίνει ότι το κίνημα των δικαιωματιστών, εκτιμά ως τυραννική την κοινή λογική και την κοινή συνισταμένη που χαρακτηρίζει την κοινωνία και παρεμβαίνει για να αλλάξει την προοπτική της κοινωνίας. Ίσως, απλώς και για να προκαλέσει σύγχυση, ώστε να βρεί κατάλληλο έδαφος για την πραγματοποίηση άλλων απώτερων σκοπών του.

Το αξιοπερίεργο δεν είναι αυτό. Ο καθένας φροντίζει για τα αιτήματά του. Το αξιοπερίεργο είναι που οι κυβερνήσεις υιοθετούν αυτήν την ατζέντα, ασχέτως του πολιτικού προσήμου τους. Και βλέπουμε διαφορετικής ιδεολογίας πολιτικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς να φέρονται με τον ίδιο τρόπο και να διαπράττουν έναντι της κοινωνίας και της χώρας τα ίδια ατοπήματα.

Κι ενώ  όλοι οι υποψήφιοι κομματικοί και πολιτικοί σχηματισμοί,  όταν επίκεινται εκλογές, μας υπόσχονται ότι θα μας παράσχουν την μέγιστη  προστασία των δικαιωμάτων μας, αμέσως μόλις αναλάβουν την εξουσία, αρχίζουν μια ρητορική  περί του αντιθέτου, με διάφορες προφάσεις. 

Έχουμε ακούσει πως  τα δικαιώματα δεν εξαντλούνται σε εφήμερες νομικές κατασκευές, αλλά ότι είναι φορείς  καθολικών ηθικών και πολιτικών αξιώσεων. Και μάλιστα, πως είναι σημεία του σύγχρονου ανθρωπισμού που δεν καθορίζουν απλώς τον νομικό μας πολιτισμό, αλλά και τον ίδιο τον τρόπο της ζωής μας! Τόσο θαυμαστά πράγματα. Κι όμως, όλα αυτά εξαερώθηκαν, από μια κακή επιδημία, και καταργήθηκε βάναυσα, αυταρχικά , καταναγκαστικά, ποινικά και τυραννικά, η ζωή μας ολόκληρη, και μάλιστα με μετάθεση των ευθυνών για αυτό,  στους ... επαΐοντες της ιατρικής! 

Από ό,τι, όμως, πράγματι, προκύπτει, η εξουσία θαρρεί πως τα δικαιώματα των πολιτών είναι σκέτες νομικές κατασκευές, που χορηγούνται έναντι (πολιτικής) αντιπαροχής, και ότι όλα αυτά αίρονται, αναστέλλονται ή καταργούνται και ποινικοποιούνται, όταν η εξουσία αποφασίσει, πως ανάμεσα στα μέσα που διαθέτει για να ελέγχει, είναι και η αντίστοιχη διαταγή. 

Νομικός πολιτισμός δεν είναι να καταργείς μια αξία που διέπει την κοινωνική ζωή, γιατί το νόημα της ζωής δεν σαρκώνεται σε συνθήκες αποκλεισμού και εγκλεισμού, απαγόρευσης και ποινής, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτό γίνεται ο κανόνας της καθημερινής ζωής. 

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σύμφυτα με τον άνθρωπο, και παύουν μόνο μαζί του. Όπου η ελευθερία καταδιώκεται, εκεί εξοστρακίζονται οι σοφοί, αλυσοδένεται η τέχνη και η κοινωνία η πολύμορφη και αεικίνητη πριν, καθίσταται βιαίως αγέλη ομοιομόρφων όντων, είπε ο Αλέξανδρος Σβώλος, ένας σοφός συνταγματολόγος και αληθινός Δάσκαλος.Το βλέπουμε σήμερα, ολοφάνερα πια, μπροστά μας.

Θα μου πείτε,  πως το υψηλό ιδανικό των δικαιωμάτων δύσκολα εκπληρώνεται! και θα σας απαντήσω, πως αυτό αποτελεί μια ολοκληρωτική και υποβολιμαία τάση της εξουσίας, με σκοπό να μας προσγειώνει κάθε φορά στην σχεδιαζόμενη πολιτική πραγματικότητα, που βαθμιαίως θα καταργεί την ουσία της ζωής και της ελευθερίας μας!

Λαϊκιστική στρέβλωση της δημοκρατίας συντρέχει όταν η εξουσία χωρίς να εκφράζει την λαϊκή βούληση, χορηγεί στον κάθε πολίτη το δικαίωμα να θεωρείται αυτός υπεράνω όλων των άλλων, όπως η αναγνώριση αλλοπρόσαλλων μεμονωμένων και ατομικών συνθηκών, ιδιοτροπιών και προνομίων και αναγωγή τους σε καταδυναστευτικά κοινωνικά προτάγματα με ειδική προστασία.

Ειπώθηκε μάλιστα, πως τα δικαιώματά μας, στην εξαιρετική συνθήκη της πανδημίας, τελούν σε καθεστώς διακινδύνευσης και χάνουν την αυταξία τους!

Αν είναι μόνο για την εξαιρετική συνθήκη της... "πανδημίας", δεν πειράζει! θα πεί ένας καλοπροαίρετος. Αλλά, μην ξεχνάμε, στα ζητηματα αρχών και αξιών δεν κάνουμε εκπτώσεις!  

Το ότι η προτεραιότητα στην προστασία της υγείας και της ζωής μας είναι μια αυτονόητη, νομικά και ηθικά, επιλογή, συνιστά μια έωλη άποψη.  Και τούτο, διότι η  υπακοή στον νόμο δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρεωτική και καταναγκαστή, και  ουδείς επιτρέπεται ατιμωρητί να παραβιάζει τους νόμους της πολιτείας. 

Αντίθετα, οι συμπεριφορές του ανθρώπου που έχουν ηθικό χαρακτήρα αποτελούν εσωτερικό/ προσωπικό και πνευματικό κανόνα, που υπαγορεύει κάθε φορά την συγκεκριμένη επιλογή του προσώπου. Και είναι καλώς γνωστό, και γενικά αποδεκτό, πως δεν έχουμε όλοι οι άνθρωποι την ίδια ηθική συγκρότηση.

Όμως, η αναγωγή μιας ηθικής υποχρέωσης σε κανόνα δικαίου, εκφεύγει των αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας και κάθε κυβέρνησης, γιατί δεν συνιστά αντικείμενο ρυθμιζόμενο από τον νόμο ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου, παρά μόνο η εξωτερική του συμπεριφορά. 

Ο υποβολιμαίος στον λαό εκφοβισμός, και η εμβολή του σε πανικό και αδυναμία δράσης είναι ανήθικη, πολύ περισσότερο αν είναι γνωστό ότι είναι ψευδής ο λόγος του οποίου γίνεται επίκληση από την εξουσία.

Εξάλλου, στο "Ελευθερία ή Θάνατος" των Ελλήνων και των Κυπρίων ομοφύλων μας, ποτέ δεν ετέθη θέμα υγείας, ως επιλογή ανάμεσα στο να ζήσουμε σε καθεστώς υποταγής και υποδούλωσης ή στο να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για την Ελευθερία.

Όπως φαίνεται, από τούτον τον τόπο, τείνει να μεταναστεύσει η λογική, η συνέπεια, η επίγνωση.

Αλλά πώς να τα κρατήσουμε όλα αυτά, όταν έχουμε τόσους επιβεβλημένους, προσκεκλημένους και καλοδεχούμενους "επισκέπτες" αλλοτρίων ηθών και κοινωνικών προταγμάτων; Αυτοί, και οι νέες αντιλήψεις, τείνουν να καταστούν οι νέοι οικοδεσπότες της πατρίδας μας! 

Εμείς πλέον, ουκ έχομεν ώδε την μένουσαν πόλιν...

Σημείωση: Για το κείμενο αυτό, αφορμή στάθηκε ένα παλαιό άρθρο εδώ: https://www.efsyn.gr/node/275215

 

Η Υγεία, η Ζωή, η Προσωπικότητα και το υποχρεωτικό εμβόλιο

 Το Σύνταγμα μας στο άρθρο 2 (1) προστατεύει  τον άνθρωπο ως αξία. Προστατεύει, δηλαδή, την αυτοδύναμη και αυθύπαρκτη προσωπικότητα του ατόμου. Τον άνθρωπο, ως πρόσωπο. Την αξία του προσώπου όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως κοσμοθεωριών, πεποιθήσεων πολιτικών και θρησκευτικών, φύλου, καταγωγής και οποιουδήποτε άλλου ειδικού γνωρίσματος αυτών.

Το άρθρο αυτό, λόγω της σπουδαιότητάς του, ετέθη, οργανικά, αμέσως μετά το άρθρο 1 (2), που προστατεύει την μορφή του Πολιτεύματος της χώρας μας. Και μάλιστα ετέθη πριν από το κεφάλαιο περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (άρθρα 4 έως 25).

Από το γεγονός αυτό, συνάγεται ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου τίθεται, στο αξιακό μας δικαιϊκό σύστημα, σχεδόν στον ίδιο βαθμό σπουδαιότητας με εκείνη που έχει η Μορφή του Πολιτεύματος, όπως αυτό ορίζεται με τον υπέρτατο νόμο, δηλαδή το Σύνταγμα (στο άρθρο 1). 

[Η Μορφή του Πολιτεύματός μας,  ως γνωστόν, προέκυψε από το δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός αποφάνθηκε ότι στο εξής δεν επιθυμεί να έχει ως ανώτατο άρχοντά του έναν κληρονομικό βασιλιά, άλλα έναν (έστω και έμμεσα) εκλεγόμενο Έλληνα πολίτη]. 

Η κατάταξη της προστασίας της προσωπικότητας, στο άρθρο 2 του Συντάγματος του 1975, που έγινε αμέσως μετά την εξάλειψη της χουντικής διακυβέρνησης, οφείλεται στο γεγονός πως στην νέα πολιτική περίοδο της Χώρας, σύσσωμος ο λαός επιθυμούσε την ολοσχερή αποφυγή παρόμοιων συμπεριφορών και πολιτικών, όπως αυτές που η χουντική διακυβέρνηση της Χώρας, είχε μετέλθει: την καταρράκωση  της προσωπικότητας των πολιτών που αντιδρούσαν στον αυταρχισμό της! Κι είναι γνωστό σε όλους μας, πως, προκειμένου να επιτευχθεί η κάμψη του φρονήματοςτων πολιτών, η στρατιωτική κυβέρνηση  ασκούσε σε βάρος τους,  διωγμούς, εξορίες,  λογοκρισία αλλά και βασανιστήρια. Και κάτι τέτοιο, ο λαός, δια των αντιπροσώπων του, αποφάσισε πως δεν θέλει να το ξανα-υποστεί!

Δηλαδή, συνεπής η ελληνική κοινωνία προς την αντίσταση σε κάθε καταπίεση και εξανδραποδισμό, ανήγαγε την προσωπικότητα του πολίτη σε υπέρτατο έννομο αγαθό, υπεράνω όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την κατέστησε απαραβίαστη και απρόσβλητη από οποιονδήποτε, ακόμη και από την ίδια την Πολιτεία. 

Στο Σύνταγμά μας, για την ισχυρά αυτή προστασία, γίνεται επανειλημμένως επίκληση του όρου "αξιοπρεπής", "αξιοπρέπεια", κλπ.(4), πράγμα που υποδηλώνει την εντονώτατη και ενδιάθετη τάση του Έλληνα πολίτη για ελευθερία και αυτοδιάθεση, αλλά και το πανεθνικό αίτημα συμμετοχής και απόλαυσης αυτής της ελευθερίας, ακόμη και με την πρόνοια της πολιτείας για όσους δεν έχουν όλες τις φυσικές ή πνευματικές δυνάμεις για αυτόνομη συμμετοχή.

Τα προσφάτως κυβερνητικά τεκταινόμενα [με την υποχρεωτική μέχρις εξουδενώσεως επιβολή ενός αναποτελεσματικού εμβολίου] προσβάλλουν, παραβιάζουν και αναιρούν την συνταγματική προστασία της προσωπικότητας, που αφειδώς και απλόχερα χορηγήθηκε σε όλους τους πολίτες  με την περιφανή διακήρυξη αποτινάγματος του ζυγού του ελέγχου και της αυθαιρεσίας, που γίνεται με το άρθρο 2 του Συντάγματος.

Οι σχετικές κυβερνητικές πιέσεις και επιταγές προς τους πολίτες, θίγουν καίρια κάθε πολίτη  που προστατεύεται από τις διατάξεις του άρθρου αυτού (2 του Συντάγματος), δηλαδή την προσωπικότητα καθενός πολίτη χωριστά, και, τελικά, όλων μας. 

Συγκεκριμένα, η ενσκήψασα πανδημία έφερε τα πάνω κάτω στην ζωή μας. Στην πολιτική ζωή, την οικονομική ζωή, την προσωπική ζωή, όλων μας. Και συνολικά της πατρίδας μας, αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας, στάθηκαν έωλες, ως προπετείς, ανεδαφικές, επιπόλαιες, διχαστικές και μεροληπτικές. 

• Προπετείς γιατί εξέφραζαν μια αλαζονική βεβαιότητα αντιμετώπισης  (θα αντιμετωπίσουμε, θα απαλλαγούμε, θα κερδίσουμε την ελευθερία μας, θα εξαλειφθεί κλπ) για κάτι που ήταν άγνωστο, ακόμη και στους ειδικούς της ιατρικής και της φαρμακευτικής. Πέραν, δε τούτου, υποχρέωσαν τον πληθυσμό να υπακούσει άκων-εκών στις αποφάσεις αυτές, ακόμη και αφού διαπίστωναν ότι δεν υφίσταται πρόοδος και απεμπλοκή! Κι εξακολουθούν να πειραματίζονται!  Όχι πλέον με την απεμπλοκή από την ασθένεια, αλλά με την ολοκληρωτική συμμόρφωση και υποταγή όλου του λαού, αυξάνοντας την μία μετά την άλλη τις απαιτούμενες δόσεις του αναποτελεσματικού στην αντιμετώπιση της πανδημίας εμβολιασμού.
  
• Ανεδαφικές γιατί με τους εγκλεισμούς καταργήσαμε την ζωή για... να την διασώσουμε! 
• Επιπόλαιες γιατί ήταν αποφάσεις κατά το δοκούν, που εκδίδονταν μάλλον για να εκφράσουν πυγμή, παρά για να επιφέρουν αποτέλεσμα.  
• Διχαστικές, γιατί χώρισαν τον κόσμο σε τάγματα υποτακτικών και τάγματα ανυπότακτων. Και βάφτισαν τους μεν λογικούς και μορφωμένους, συνεργάσιμους και ώριμους, τους δε μη συμμορφούμενους αναντιρρήτως, τους βάφτισαν ψεκασμένους, ανόητους, αμόρφωτους, φτωχούς, κλπ.σε μια στρατευμένη καμπάνια πολιτείας, τηλεόρασης, δημοσιογραφίσκων από καθέδρας, και λαλίστατων από τηλεοράσεως γιατρών, μαινομένων απάντων και υβριζόντων με μίσος και απέχθεια, και με φανερή την διάθεση  να εξαφανίσουν τα τάγματα των "ανυπότακτων ηλιθίων"!
  
• Μεροληπτικές, επειδή η ίδια η εξουσία, οι άνθρωποι που εξέδιδαν, υπέγραφαν, και έλεγχαν τις διαταγές συμμόρφωσης σε αυτήν την πολιτική, δεν τηρούσαν τους επιβαλλόμενους όρους. Με συνέπεια να μην εμπνέουν, αλλά να αίρουν την όποια εμπιστοσύνη χρειαζόταν να έχει ο κόσμος για να συμμορφωθεί.
  

Οι σχετικές κυβερνητικές γενικές ρυθμίσις πιέσεις και οι επιταγές προς τους πολίτες, θίγουν εξίσου και το άρθρο 20 του Συντάγματος (3), για την δικαστική προστασία των συμφερόντων και των  νομίμων αξιώσεων των πολιτών. Και τούτο συμβαίνει εξαιτίας  της ρύθμισης που καθιέρωσε η Πολιτεία για το αδίωκτο των φαρμακευτικών εταιριών και των ειδικών της Υγείας που παρασκευάζουν και συνιστούν, αντιστοίχως, αδόκιμα, ανεπαρκή και αναποτελεσματικά θεραπευτικά μέσα, ενίοτε δε και επικίνδυνα. Χωρίς να το λέει η κυβέρνηση, κατήργησε στην πράξη και την διάταξη του άρθρου 914 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με την οποία "ο ζημιώσας άλλον παρανόμως και υπαιτίως υποχρεούται σε αποζημίωση".

Η προστασία της ζωής από μια πανδημία, είναι υποχρέωση της πολιτείας, υπό άλλη έποψη, κι όχι υπό αυτήν που προσπαθούν να μας πείσουν. Για την προστασία της ζωής , η πολιτεία, με τον ποινικό της νόμο, στρέφεται προς δίωξη και τιμωρία όσων αφαιρούν την ζωή άλλων, με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε λόγο.

Η προστασία της υγείας είναι κοινωνικό δικαίωμα των πολιτών που προβλέπεται στο κεφάλαιο περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άρθρο 22 του Συντάγματος (5), το οποίο ορίζει τα σχετικά με την εργασία και την κοινωνική ασφάλιση. [Ως γνωστόν, κοινωνικό δικαίωμα είναι η κάθε προσφερομένη στον πολίτη εκπληρωμένη υποχρέωση της Πολιτείας. Και στην περίπτωσή μας, η Πολιτεία δεν έχει αναπτύξει τις κατάλληλες δομές και παροχές υγείας, που να μπορούν να προσφύγουν και να χρησιμοποιήσουν οι πολίτες, όταν έχουν ανάγκη υπηρεσιών υγείας. Δηλαδή, περίθαλψης και αποτροπής ασθενειών].

Σημειωθήτω, ακόμη, ότι, σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ.  5 του Συντάγματος (6), η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να εξασφαλίζει την άσκηση των δικαιωμάτων των πολιτών "εν ελευθερία και δικαιοσύνη".

Ύστερα από όλα αυτά, είναι προφανές, ότι, η άσκηση δικαιωμάτων, και δη των δικαιωμάτων κάθε προσώπου που (μαζί με το Πολίτευμα εντός του οποίου αυτό διαβιοί και πραγματώνει τις ιδέες, τις αξίες και τα ιδανικά του) αποτελεί την υπέρτατη αξία της κοινωνίας μας, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός προσώπου αυτεξούσιου, που γνωρίζει και επιθυμεί να ασκήσει και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Και τέτοιο άτομο δεν είναι ο υποδουλωμένος και υποταγμένος [και ακριβώς γι' αυτό, αισθανόμενος ως αναξιοπρεπής] άνθρωπος, ούτε ο εκβιαζόμενος, υβριζόμενος. γελοιοπούμενος, προπηλακιζόμενος (ηθικά και οικονομικά) και απειλούμενος (στην αξιοπρέπεια και την επιβίωσή του) και μάλιστα από την ίδια την πολιτεία άνθρωπος.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι πως η ίδια η Πολιτεία, καθιστά τον πολίτη αναξιοπρεπή, εκβιάζοντας και απειλώντας τον, αναιρώντας αυθαιρέτως και παρανόμως την εμπιστοσύνη του πολίτη προς την ίδια ως Θεσμό, και αθετώντας θεμελιώδεις και αποκλειστικά δικές της υποχρεώσεις! Με τον τρόπο αυτόν, ασφαλώς,  ωθεί τον πολίτη σε απείθεια, και έλλειψη σεβασμού προς έωλους θεσμούς. 

Περαιτέρω, η συγκεκριμένη αυταρχική επιβολή της κυβερνητικής πολιτικής (όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, και που αποτελεί στην ουσία εισβολή κυβερνητικών επιλογών στην ατομική σφαίρα και την αυτοδιάθεση των πολιτών), έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του προσώπου, και οδηγεί 

• αφ'ενός στην στέρηση της ελευθερίας του πολίτη να εκφράζει τους στοχασμούς και τους προβληματισμούς του, να επιλέγει ελευθέρως και μεριμνών αυτοπροσώπως για την καλύτερη λύση που προσιδιάζει στα προσωπικά του θέματα υγείας και στην προληπτική υγιεινή, [με αυτογνωσία για την ιδιοπροσωπία και την ιδιοσύστασή του, τις ευαισθησίες και τους ενδοιασμούς του] και 
• αφ' ετέρου, στην στέρηση του δικαιώματός του να καταφύγει στην Δικαιοσύνη, αφού δεν επιτρέπεται η αναζήτηση ευθυνών σε περίπτωση βλάβης του  από την πολιτικά συστηνόμενη προληπτική αντιμετώπιση ενδεχόμενου κινδύνου υγείας του από την λήψη ακατάλληλων σκευασμάτων (λόγω του θεσπισθέντος αδιώκτου των εταιριών και των ειδικών της υγείας).
• Με επιστέγασμα να μην εξασφαλίζονται οι όροι της ελευθερίας και της δικαιοσύνης στην άσκηση των δικαιωμάτων του πολίτη.
  

Όλο αυτό οδηγεί, τελικά, στην  κατάρρευση της αρχής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς την Πολιτεία. Και το χειρότερο, δεν είναι που ο πολίτης δεν εμπιστεύεται την ασυνέπεια, είναι που η Πολιτεία μας πιέζει να υπακούμε στην  αυθαιρεσία της, την αντιφατικότητα και την αμετροέπειά της.

Πέραν των ανωτέρω, ας σημειωθεί, ότι, δεν συνιστά αντικείμενο κυβερνητικής πολιτικής, η επιλογή μιας γενικής και καθολικώς ισχύουσας θεραπευτικής μεθόδου και ταυτόσημων για όλους τους πολίτες ιατρικών προληπτικών διαδικασιών, όχι μόνο γιατί δεν προσιδιάζουν τα ίδια πράγματα στην ασθένεια και στην ιδιοσυγκρασία για κάθε πολίτη, αλλά γιατί η κυβέρνηση της χώρας έχει πολιτικής φύσεως αντικείμενο, κι όχι ιατρικής.

Η υγεία, όπως και η καταγιγνωσκομένη ποινή είναι προσωποπαγής, και αμφότερες οι διαδικασίες καθάρσεως υπηρετούνται από αρμόδιους φορείς, με την σύμπραξη και την παρουσία του προσώπου.

Τουναντίον, κυβερνητική πολιτική,  σύμφωνα με το άρθρο 82 του Συντάγματος  (7) συνιστά η ευνομία, η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική ευημερία, κι ανάμεσα σε αυτά είναι η ανάπτυξη δομών υγείας σε όλα τα επίπεδα, παιδείας, ασφάλειας εσωτερικής και εξωτερικής, χρηστή διοίκηση, μετρημένη οικονομική διαχείριση,  μέριμνα για την επιστροφή των κομματικών δανείων (για τα οποία όμως η κυβέρνηση σιωπά χωρίς καμμία ενοχή, προκειμένου να απολησμονηθούν), κλπ. κλπ..

Και οι προβληματισμοί, δεν σταματούν εδώ.....

 ********************************************************************

 Υπόμνημα: To Σύνταγμά μας, στο Πρώτο Μέρος, (Τμήμα Α)  κατοχυρώνει,  με το άρθρο 1, την Μορφή του Πολιτεύματος και  με το άρθρο 2,   την προστασία της αξίας του ανθρώπου. Το Δεύτερο Μέρος (άρθρα 4 έως 25) ασχολείται με την αναγνώριση, τον ορισμό και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ειδικώτερα:

(1) Άρθρο 1 1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

 (2) Άρθρο 2. 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.(...)

(3) Άρθρο 20. 1. Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει. 2. Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.

 (4) Άρθρο 21 1. Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους. Το Κράτος μεριμνά για τη διασφάλιση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης όλων των πολιτών μέσω ενός συστήματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, όπως νόμος ορίζει. 2. (...). 6. Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.

(5). Άρθρο 22. 1. H εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου ....

(6). Άρθρο 25. 1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. 2. H αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη. 3. H καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται. 4. Το Κράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης. 

 (7). Άρθρο 82. 1. Η Κυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει την γενική πολιτική της χώρας, σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και των νόμων. 2. ...

 

Ένα ταξίδι στους δρόμους της υγείας

 

Είναι καμμιά φορά οι μέρες μας, των συφοριασμένων, έτσι, που μας γεμίζουν αγωνία και πόνο. Φοβάσαι, αλλά η αβεβαιότητα και οι διαδικασίες είναι τα πιο ενοχλητικά στάδια.

Ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις, πως δεν βλέπεις! Σακκούλες σκεπάζουνε την όραση καθώς  συνωθούνται γύρω από το μάτι, έτσι που οδυνηρά συμπιέζουν όλα τα οστά του προσώπου. Εκτεταμένη μόλυνση. Με συνέπειες που δεν μπορεί να προβλεφθούν από τους αδαείς και κυρίως από τον πάσχοντα. Γιατί αυτός βιώνει τον απόλυτο πόνο και την απόλυτη αδυναμία.

Είναι αλήθεια, πως δεν πρέπει να παραπονούμαι. Γιατί βλέπω, συνήθως πολλά. Ίσως, περισσότερα από όσα συνήθως φαίνονται δια γυμνού και υγιούς οφθαλμού.
 
Στάση πρώτη

Αναγκάστηκα λοιπόν, να αναζητήσω την θεραπεία μου. Μια πρώτη καταφυγή στους ειδικούς με απογοήτευσε. Άπειροι νεαροί μου ζητήσανε να καθαρίσω το μάτι μου μόνη μου, σαν νά 'τανε κάτι σιχαμερό η αρρώστεια, και μου δώσανε την τυπική θεραπεία, που δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Ο επόμενος νεαρός που με εξέτασε, είδε μια ακόμη περίπτωση και απεφάνθη πως καλή είναι η (αναποτελεσματική) θεραπεία μου, αλλά πως είναι καλό να πάω σε άλλους, πιο ειδικούς.

Τότε είναι που σκέφτηκα την "ανθρώπινη αξιοπρέπεια" όπως την εννοούνε πολλοί. Ένοιωσα πως ο ασθενής, είναι, γι' αυτούς, "αναξιοπρεπής"! Δεν είναι μια "ευκαιρία" γι' αυτούς, να φανούνε παρηγορητές, αλληλέγγυοι και θεράποντες, αντλώντας από τα αποθέματα της γνώσης, της επαγγελματικής τους θέσης και της ανθρωπιάς τους. Τους βλέπουν ως παρίες του κόσμου, κι ευτυχώς που αυτό (η αρρώστεια) δεν συμβαίνει στους ίδιους.

Στάση ΕΕΣ

Απελπισμενη το σαββατόβραδο, κατέφυγα στο εφημερεύον νοσοκομείο, στον ΕΕΣ. Εκεί, είδε την δυστυχία μου, μια ψυχή που με ελεήθηκε, και μού 'πε "δεν μπορώ να σας αφήσω να φύγετε στην κατάσταση που βρίσκεστε", και με κράτησε στους κόλπους της οργανωμένης παροχής φροντίδας και ενδιαφέροντος.

Πρώτη μου φορά, βρέθηκα -πάσχουσα-  σε ένα τόσο μεγάλο νοσοκομείο, κι είδα τόσους πολλούς αθρώπους να συνεργάζονται για έναν ιερό σκοπό. Και ο σκοπός αυτός, είναι ένας: η υγεία και η ζωή.

Οι άνθρωποι, στην αρχή μου φανήκανε παράξενοι. ΄Ητανε τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, στο ύφος, στον τρόπο, στο αντικείμενο.

Κάθε μέρα, και για πολλές ώρες, η εναλλαγή των προσώπων στην εργασία τους, μου έδινε την ευχαρίστηση της διερεύνησης για την επίτευξη αγαστής συνεργασίας, ανάμεσα σε μένα κι αυτούς. Στην αρχή, ίσως, επειδή  χρειαζόμουν τις υπηρεσίες τους. Μα σιγά-σιγά, άρχισα να θέλω να τους βοηθήσω στην δουλειά τους, που δεν ήτανε άλλη, από την δική μας -όλων των ασθενών- σωματική ανάπαυση και ψυχική παρηγορία. Την θεραπεία μας δηλαδή. Μα πώς να βοηθήσει, κάποιος σαν εμένα, ασθενής;

Θαρρώ, μόνο, με την καρδιά του.


Αλλαγή ταξιδιωτικού μέσου

Παρατηρούσα την συστηματικότητά τους στην φροντίδα και την θεραπευτική αγωγή, την ευγένειά τους προς όλους τους πονεμένους, και την απόλυτότητά τους σ' εκείνο που χρειαζόταν να γίνει, και μάλιστα συχνά, παρά τις αντιδράσεις μας, όλων ημών των πασχόντων, που τα θέλαμε όλα "κατά παραγγελίαν", σαν που ήμασταν, μοναδικοί για τον εαυτό μας.

Όλοι οι άνθρωποι αυτοί, ήτανε μια κυψέλη, με διακριτούς τους ρόλους των μελών της, και μ' ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την σύμπραξη στον ίδιο και μοναδικό σκοπό. Την θεραπεία των ασθενών.
Έβλεπες, πως η δουλειά του καθενός, ήταν απαραίτητη, για την δουλειά και τον ρόλο του επόμενου.

Κι αυτή η ιεραρχία στο έργο, δεν είχε κλίμακα, είχε ακολουθία. Γιατί εδώ, η δουλειά του ανώτερου θα ήταν άχρηστη, ακόμη και αδύνατη, χωρίς τις υπηρεσίες όλων των άλλων.

Κι αν η υγεία είναι σημαντική για την ζωή μας, τότε, η τελευταία (η ζωή, δηλαδή), είναι πολύτιμη όσο είναι παρούσα, ενεστώσα, ζέουσα και ενεργή. Γιατί μετά είναι πολύτιμη, μονάχα για εκείνα που έχει προσφέρει, κι όχι για 'κείνα που έχει απολαύσει η ίδια. Αφού η απόλαυση είναι προσωπική ψυχική διάθεση και αίσθηση, που σβήνει μαζί με τον κάτοχό της. Ενώ η προσφορά και η φροντίδα για τον άλλο, είναι  τρόπος ζωής, είναι παράδειγμα, είναι κοινωνική πράξη, με αποδέκτη κάθε έναν που την έχει ανάγκη. Κι είναι το μόνο δικό μας πράγμα, που το παίρνουμε μαζί μας, ενώ ταυτόχρονα, τ' αφήνουμε και στους άλλους, κατά το φευγιό μας γι' άλλους κόσμους. Βλέπετε, η αγάπη πολλαπλασιάζει, ενώ η απόλαυση καταναλώνει, την καλωσύνη.

Πέρασα μέρες και βάσανα, κοντά στους νοσηλευτές και τους γιατρούς. Κι επομένως, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω πολλά πρόσωπα μέσα από τις δράσεις τους.

Κι οφείλω να αποδώσω τις τιμές που έλαβα από τα χέρια τους, την έγνοια και την σκέψη τους, την επαγγελματική τους αυθεντία και ικανότητα, αλλά κυρίως, από το σαρκωμένο ήθος που καθοδηγούσε τις δράσεις τους.

Ταξιδεύοντας με τα μάτια της ψυχής μου

Δεν θέλω να ειπώ κάτι περισσότερο για την υποδοχή που είχα, από εκείνη την νεαρή γιατρίνα, την ψυχή  που είδε τον ανθρώπινο πόνο, παρά μόνο, πως τον συνέδραμε άμεσα, και έμεινε ακοίμητος κι ευγενής παραστάτης στην παρακολούθησή μου.

Ό,τι και να ειπώ για την γιατρίνα που καθοδήγησε την θεραπεία μου, είναι λίγο, γιατί το αγγελικό της χέρι, κάθε που καθάριζε την πληγή μου,  μ' έκανε να νοιώθω πως αλαφρώνει ο αβάσταχτος πόνος που είχα, πρίν από κάθε μας συνάντηση. Σαν η ψυχή της να ήτανε όλη, μέσα στα χέρια της, καθώς αυτά αγγίζανε την πληγή μου. Γιατί οι ψυχές που δίνονται, αγαπάνε, εύχονται και προσεύχονται, πρεσβεύουν και προστατεύουν. Κι οι ψυχές που αγαπάνε, δίνονται, κι αναπαύουν μ'όποια μέσα κατέχουν.

Τί να ειπώ για εκείνες τις ηρωίδες, τις νυχτερινές αδελφές, που άγρυπνες μακριά από τα παιδιά και τους δικούς τους  μας περίμεναν υπομονετικά, όλη την νύχτα, για να μας προσφέρουν ό,τι ζητούσαμε στην ανάγκη και την ιδιοτροπία μας. Είδα στα μάτια τους την ευχαρίστηση για το ότι "ήταν εκεί", όταν προσφεύγαμε στην βοήθειά τους. Και με πόση τρυφερότητα, όλες, μικρές και μεγάλες, και μεγαλύτερες, μας βοηθούσαν, με κατανόηση και με στοργή.

Και τί να πώ για κείνην την γιατρίνα, που παρακολουθεί κι επιβλέπει τις διαδικασίες και τους ασθενείς. Εκείνη, που μπόρεσε να νοιώσει πως η πολυήμερη παραμονή στο νοσοκομείο, σε κατάσταση άσχημης και δύσκολης πορείας της ασθένειας, κάνει τον άνθρωπο να φτάνει στα όριά του καθώς η αξιοπρέπειά του πάει περίπατο, μαζί με την καθαριότητα και την σωματική του πάστρα. Εκείνη την γλυκειά κι ανθρώπινη παρουσία που στάθηκε  υπεύθυνα και ακέραια, και σ' ετούτο το πρόβλημα, κάνοντας τον εξαθλιωμένο ασθενή να ξανανοιώθει Άνθρωπος.

Πόσο δύσκολο είναι να παρηγορήσεις χωρίς να χαθείς στην υποδούλωση ή στην άρνηση της ιδιοτροπίας του πάσχοντος κακομαθημένου, και πόσο εύκολο είναι να αδιαφορήσεις, όντας ήδη ψυχικά χαμένος, μέσα στον εαυτούλη σου!

Μια  ματιά, αρκεί για να σου δείξει τούτη την άβυσσο: Ο θεράπων  της υγείας  βοηθάει τον άνθρωπο, να ξαναβρεί την χαμένη και πληγωμένη υγεία του. Κι ο θεράπων των "θέλω" του, μπήκε στον κόσμο της υγείας για να θεραπεύσει τον εαυτό του. [Τόση ήταν η διαφορά που είδα, ανάμεσα στο κοριτσάκι που μου είπε να σκουπίσω -η ίδια- το μάτι μου, όταν, την πρώτη μέρα, κατέφυγα στη φροντίδα των ειδικών]. Άλλο πράγμα η κλήση, κι άλλο πράγμα η κλίση. Άλλο πράγμα είναι η πρόσκληση σε πεδίο προσφοράς και δημιουργίας, από εκείνο που είναι η ροπή σε πορείες ατομικές. Πίσω από το όποιο ύφος του νοσηλευτή και του γιατρού, ξεχωρίζει κανείς αυτόν που είναι θεράπων της υγείας, από εκείνον που  υπάρχει για τον εαυτό του, ως άτομο, κι όχι για τον πάσχοντα άνθρωπο.

Πόσο λυπάμαι που είχα άστοχες στιγμές, και που από φιλαυτία,  ή δεν ξέρω κι εγώ από τί, δεν είχα νοιώσει νωρίτερα, πως εκεί μέσα ήμουν προστατευμένη, και θά πρεπε να νοιάζομαι κι εγώ για τους προστάτες μου. Δεν ήταν αυτοί οι κατηγορούμενοι ή οι ένοχοι για ό,τι με βασάνιζε, αυτοί ήταν αρωγοί στον πόνο μου, και με συνέδραμαν στην αγωνία μου για την υγεία μου.

 Η μεγάλη διαφορά που παρατηρούσα στους ρόλους των προσώπων που υπηρετούσαν την αποκατάσταση της υγείας μας, έδενε και με τους χαρακτήρες τους. Ήτανε η κάθε μια, στην σωστή θέση. Δεν θα μιλήσω για τις "μέλισσες", που ανθοκοπούσαν τον πόνο. Αυτές που έρχονταν, κι εκεί που ο πόνος σου ήτανε στα ύψη, σ' ανακούφιζαν από τη φωτιά που σε σπάραζε.

Στα κρεβάτια του πόνου συναντήθηκα και γνωρίστηκα και με άλλες πονεμένες ψυχές. Κι ήτανε μεγάλο σχολείο οι μέρες αυτές. Ιδιαίτερα, σαν μια μέρα, αποκαμωμένη κατέβηκα σε ένα παγκάκι στον ήλιο. Παραπονεμένη και λυπημένη για το μάτι μου που πάσχει, μια γυναίκα, μου κάνει χώρο δίπλα της στο παγκάκι του προστηλίου, και προσφέρεται να με φιλοξενήσει. Να μου φέρει έναν καφέ. Ευχαρίστησα κι αρνήθηκα. Το ίδιο και η διπλανή της, που ήτανε πιο νέα, θαρρώντας, ίσως, πως αρνήθηκα λόγω της (φαινομενικά) κάπως μεγάλης ηλικίας της πρώτης κυρίας.

Μα δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο σάστισα, πόσο λυπήθηκα και πόσο μετάνοιωσα για τις δυσθυμίες μου, σαν έμαθα τελικά πως κι οι δυό, είχαν τους συζύγους τους με βαρειά εγκεφαλικά, με ανευρύσματα και εμφράγματα, ακίνητους, καθηλωμένους, στα χέρια του Κυρίου, που μονάχα Εκείνος πια, μπορεί να βοηθήσει -τους γιατρούς και τους ίδιους- να τους προστατεύσει, και να τους θεραπεύσει.

Πόσο μικρός μπορεί να είναι ο άνθρωπος, σαν θαρρεί πως τα πάντα είναι φτιαγμένα για κείνον!

Άξιες!  

Πώς να ευχαριστήσω ονομαστικά όλες τις Κυρίες της θεραπευτικής αγωγής του οφθαλμολογικού, τις αεικίνητες μέλισσες, που σε προσκαλούσαν με σταθερότητα και χαμόγελο, άσχετα από τις συνθήκες! Κι εκείνες που αποφασιστικά κρατούσαν την ισορροπία σαν αυτή διαταρασσόταν, και συντόνιζαν στιβαρά τις δράσεις, ή τις ήρεμες δυνάμεις που σε τρυπούσαν ευγενικά και στοργικά για να αποφύγεις περισσότερο πόνο. Κι εκείνες τις όμορφες ψυχές που φοβόνταν να δείξουν την αγάπη τους σαν να 'ναι άπρεπο να αγαπάς πονεμένους αγνώστους. Την Πέρσα και την Άννα. Την Σοφία και την Ιουλία. Την Ξανθή. Την Μαρία. Κι όσες, για μια στιγμή μονάχα ανταμώσαμε, στο περίσσευμα της αγάπης.

Και πώς να ευχαριστήσω τις γιατρίνες, μ' εκείνα τα μάτια που καθρεφτίζαν αγάπη για τον πάσχοντα και εγγύηση πως θα κάνουν τα πάντα για την ανακούφισή του, και μ' εκείνα τα αέρινα χέρια, σαν που πνεύμα φυσούσε την πληγή για να διώξει τον πόνο. Την Γεωργία που με δέχτηκε και την Άννα που αγγελικά με θεράπευσε. Την Νίκη, που βοήθησε να ξαναβρώ την χαμένη μου ανάσα.

Κι όσες ακόμη, παρουσίες σιωπηλές και ανώνυμες, πρόσφορα κι ασταμάτητα βρεθήκανε, με το βλέμμα χαμηλωμένο, υπηρετώντας τις εξωτερικές συνθήκες για την παροχή των  παράπλευρων υπηρεσιών (σιτισμού και καθαριότητας)  προς αποκατάσταση της υγείας μας.
 
Από τούτο το ταξίδι, θα αφήσω εκτός, τις άχρηστες κουβέντες ασθενών, και τις "ελαφρές" στιγμές ασθενεστέρων. Και τις επαφές με πρωταθλητές  της αδιαφορίας και του εγωισμού, που ταλαιπωρούν τους γύρω τους για την άνεσή τους. Δεν θα αφήσω όμως έξω από την καρδιά μου τις γνωριμίες με πρωταθλητές της ζωής.

Τα λόγια μου δεν φτάνουνε,  Κυρίες της Υγείας και της Ανθρωπιάς, για να εκφράσουν όσα η καρδιά μου πήρε μαζί της για εσάς. Μα ας είναι ετούτο το μικρό σημείωμα, μια σταγόνα ευγνωμοσύνης, όχι μονάχα για τις ώρες που περάσαμε μαζί, αλλά κυρίως, για όσα είδα να καθρεφτίζονται στα μάτια σας, σαν σκυμένες  κοντά μου, απαλύνατε και θεραπεύσατε τον πόνο μου. Κι όλα αυτά θα πρέπει να τα αθανατίσω με τούτες -τουλάχιστον- τις γραμμές, γιατί το νοιώθω χρέος μου, να μιλώ για το ωραίο που κάθε φορά βλέπω, καθώς λέμε και στην επιλύχνιο ευχαριστία(*) "Ἄξιόν σε ἐν πᾶσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι φωναῖς αἰσίαις...." (ακούστε το "φως ιλαρόν" αν θέλετε από εδώ).

Και τούτο, γιατί,  θαρρώ πως το κάλλος της Ψυχής,  είναι, που θα δώσει πνοή στον κόσμο.

******************************** 

(*) Η επιλύχνιος Ευχαριστία έχει ως εξής:

«Φως ιλαρόν αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ. Ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς οσίαις. Υιε Θεού, ζωήν ο διδούς·  διο ο κόσμος Σε δοξάζει».

Διαβάστε περισσότερα: https://ront-ekklisiastikis-ymnodias.webnode.gr/metafrasi-kai-ermineytiki-ton-ymnon/fos-ilaron/

Φως ιλαρόν άγίας δόξης αθανάτου Πατρός, 
ουρανίου, άγίου, μάκαρος, 
Ιησού Χριστέ, 
ελθόντες επί την ήλίου δύσιν, 
ίδόντες φως εσπερινόν 
υμνούμεν Πατέρα, Υίόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν. 
Άξιον σε εν πάσι καιροίς υμνείσΘαι φωναίς αισίαις, 
Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς δι' ό ο κόσμος σε δοξάζει. 

Δείτε μια ερμηνευτική προσέγγιση της επιλύχνιας Ευχαριστίας εδώ.

«Φως ιλαρόν αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ. Ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς οσίαις. Υιε Θεού, ζωήν ο διδούς·  διο ο κόσμος Σε δοξάζει».

Διαβάστε περισσότερα: https://ront-ekklisiastikis-ymnodias.webnode.gr/metafrasi-kai-ermineytiki-ton-ymnon/fos-ilaron/

Αναστασία είναι το όνομά της

 

Η Ελένη είναι δασκάλα. Είναι μι'αέρινη, αεικίνητη ύπαρξη, που της έλαχε να ζει με δυο άντρες.  Δυο επιχειρηματίες, τον άντρα και τον γιό της, που δουλεύουνε ακούραστα κι ασταμάτητα. Απορώ, πώς τους καταφέρνει. Ένας άνεμος, μπορεί και να τηνε πάρει. Αλλά την έχει σώσει το πείσμα της. Κι ετούτο, κι εκείνο, όλα τα κάνει. Και προσπαθεί, για τον Σωτήρη, που αναπολεί της μάνας του τις λιχουδιές και τις πίτες, τους μεζέδες και τα ρουμελιώτικα ψητά, να βολέψει τα πράγματα. Προσπαθεί, μα έτσι αέρινη που είναι, είναι φανερό πως η κουζίνα δεν είναι το δυνατό της σημείο. Και πόσο προσπαθεί! Μόνο η αγωνία της, σε λυγίζει. Όμως δεν εγκαταλείπει κανένα μέτωπο. Συχνά, μετά το σχολείο της, βρίσκεται μαζί τους, ακόμα και στο βιβλιοπωλείο, βοηθός και συντροφιά.

Α! αυτό το βιβλιοπωλείο, η ψυχή της γειτονιάς, για όλους εμάς που η ζωή μας είναι -η μισή τουλάχιστον- μ' ένα βιβλίο στο χέρι!

Όταν τους βλέπεις μαζί, λές πως αυτοί γεννηθήκανε αυτοκόλλητοι. Κανείς τους δεν κάνει χωρίς τον άλλον, και όλοι μαζί χωρίς το βιβλιοπωλείο. Βλέπετε το βιβλιοπωλείο δεν είναι μι' απλή δουλειά, που την κάνεις και τελειώνει, είναι τρόπος ζωής. Είναι οικογένεια, είναι γειτονιά, είναι σχολείο, είναι παρέα, είναι φιλία μακρά, είναι πνευματική συγγένεια!

Αμα δεν την συναντήσω, νιώθω πως μου λείπει. Έτσι έγινε τις προάλλες και την αναζήτησα. Μα, πόσο ξαφνικό μου ήρθε που την βρήκα στο γιατρό!

Γιατί τα γράφω όλα τούτα; Για ένα πράγμα μόνο: Γιατί σαν πήγα να τη δώ, βρήκα εκεί, την αδελφή της. Την Τασούλα. Είναι δίδυμες, αλλά δεν μοιάζουνε καθόλου! Από άλλο χωριό η καθε μιά τους! Η Τασούλα, δραστήρια, ήρεμη, κι ακούραστη. Ασφαλώς και δεν θα μπορούσε να λείπει από δίπλα. Είναι -παρά την νεότητά της- μια μορφή, γαλήνια, με μητρική πληρότητα, στοργική και περιποιητική, σου εμπνέει ασφάλεια και βεβαιότητα. Κι εκείνο το χαμόγελο! Πώς με υποδέχθηκε, σαν έφτασα! Σαν να με γνώριζε χρόνια, την ώρα που πρώτη φορά μου την συναντούσα! Φιλόξενη, εγκάρδια κι ανοιχτή, έτσι, που σού 'ρχεται να την αγκαλιάσεις αμέσως! 'Ετσι έκανα κι εγώ μόλις την είδα, γιατί η ματιά της μου μαρτύρησε πως είναι κάποιος πολύ κοντινός της καλής μου φίλης, κάποιος αχώριστος από αυτήν. Κάποιος που τον χρειάζεται πολύ, και  που δεν κάνει χωρίς αυτήν. Γι' αυτό, κι εγώ την αγάπησα, μόλις έζησα λίγες ώρες εκεί, μαζί με τις δυό τους. Τις αγάπησα, έτσι μαζί κι αχώριστες, κι όσο το σκέφτομαι, ένας κόμπος δάκρυ μου κατεβαίνει, γιατί έτσι αγαπώ κι εγώ τις αδελφές μου.

Η Τασούλα, φροντίζει για όλους και για όλα. Τό 'χει. Θα την κάνει γρήγορα καλά την αέρινη αδερφούλα της. Γιατί η αγάπη της είναι τόση, που δεν χωράει επιφυλάξεις και αστεία. Κι η αγάπη του Σωτήρη, που δεν τσιγκουνεύεται κόπο, παρουσία κι έγνοια, κι εκείνη γιατρεύει. Κι η λαχτάρα του Αλέξανδρου για την μάνα του, είναι επιτακτική για την ίαση. Κι όλων ημών οι ευχές και η αγάπη, η συμπαράσταση και η καλή σκέψη, το ίδιο πράγμα ζητάνε: να γίνει γρήγορα καλά η Ελενίτσα μας.

Δεν μπορεί, μικρούλα μας αέρινη, δεν μπορεί, με τόση αγάπη και τόση προσευχή στο προσκέφαλό σου,  περαστικά όλα θα είναι και γρήγορα θα γειάνεις για να τιτιβίζεις κοντά μας, πως δεν σου αρέσουν οι κατσαρόλες!

Το συκώτι μας, μάς μιλάει

 

Η Ντελίς (Delice) είναι μια νέα φίλη. Μόνο το χαμόγελό της, φτάνει για να σου φτιάξει τη μέρα. Ακτινοβολεί από χαρά. Τούτη η χαρά δεν είναι αστήρικτη και τυχαία.  Είναι αποτέλεσμα αγάπης και δημιουργικότητας. Η δουλειά της, την κρατάει σε έξαψη, και αυτή κρατάει τη δουλειά της σε επίπεδο τελειότητας.

Η Ντελίς χτίζει τα ρούχα πάνω σε ένα γυναικείο κορμί, έτσι που να αναδεικνύεται το κάλλος του σώματος και η ομορφιά της προσωπικότητας της φέρουσας το ρούχο. Πολλοί θέλουν να το κάνουν αυτό, όμως λίγοι το καταφέρνουν. Η Ντελίς, το κάνει. Μίζερες προσωπικότητες θα πρέπει να αρκεστούν σε ένα πολύ ωραίο ένδυμα, ενώ προσωπικότητες που αναζητούν την αρμονία και την εσωτερική πληρότητα, δεν θα δυσκολευτούν καθόλου στα χέρια της. Θα λάμψουν.

Αναζητεί το μέτρο. Ζεί με το μέτρο γνώμονα στις επιθυμίες και στην κατανάλωση. Γιατί ο άνθρωπος τελικά, είναι εκείνο που κάνει, κι όχι εκείνο που θέλει.

Σήμερα, μου έστειλε, ένα μήνυμα, για τους περιορισμούς που πρέπει να ξέρουμε, όταν η όρεξή μας, μας ζητάει -απαιτητικά και αλόγιστα- κάτι, που μπορεί να μας βάλει σε κίνδυνο, και να βλάψει ζωτικά όργανά μας. Δείτε το μήνυμά της:

»Το Συκώτι μας είναι η Ζωή μας

»Το προσέχουμε για να έχουμε, ή...

»Βέβαια, μόνο όταν γνωρίζουμε τι κάνει το Συκώτι μας για τη Ζωής μας, θα μάθουμε να το Αγαπάμε και να το Φροντίζουμε όσο χρειάζεται για να ζήσουμε μια φυσιολογική Ζωή!

»Ακούστε λοιπόν «Τι κάνει και Πώς λειτουργεί το Συκώτι», ως ένα θαυματουργό Εργοστάσιο Επεξεργασίας που καλλιεργεί όλες τις απαραίτητες Ουσίες που χρειάζεται ο Οργανισμός μας για να Λειτουργήσει, και Πώς παράλληλα φιλτράρει όλες τις τοξικές ουσίες που δεχόμαστε κάθε μέρα από το Περιβάλλον και από το στόμα μας!

»Θα μείνετε έκπληκτοι!

»Γεια σας... είμαι το συκώτι σας!
»Θα σας πω πόσο πολύ σας αγαπώ, με 9 τρόπους.

> 1. Αποθηκεύω το σίδηρο και τον διατηρώ για όσο τον χρειάζεστε, το ίδιο και πολλές βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Χωρίς εμένα δεν θα είχατε τη δύναμη να ζείτε.

> 2. Βοηθάω τη χολή να αφομοιώσει την τροφή. Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχατε.

> 3. Αποτοξινώνω τις δηλητηριώδεις χημικές ουσίες που μου δίνετε, δηλαδή το αλκοόλ, την μπίρα, το κρασί και τα ναρκωτικά (και αυτά που δίνονται με συνταγή και αυτά χωρίς), όπως και τις παράνομες ουσίες. Χωρίς εμένα οι «κακές» σας συνήθειες θα σας σκότωναν.

> 4. Αποθηκεύω ενέργεια, όπως μία μπαταρία, από τη συσσώρευση της ζάχαρης (υδατάνθρακες, γλυκόζη και λίπος) ώσπου να τη χρειαστείτε. Χωρίς εμένα τα επίπεδα της ζάχαρης στο αίμα σας θα έπεφταν δραματικά, με αποτέλεσμα να πέφτατε σε κώμα. Το πρωί δεν θα μπορούσατε να σηκωθείτε από το κρεβάτι αν δε λειτουργούσα!

> 5. Δημιουργώ το αίμα που υπάρχει στον οργανισμό σας πριν ακόμα γεννηθείτε! Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχατε!

> 6. Κατασκευάζω νέες πρωτεΐνες, τις οποίες χρειάζεται το σώμα σας για να είναι υγιές και να αναπτύσσεται. Χωρίς εμένα δεν θα αναπτυσσόσασταν φυσιολογικά!

> 7. Αφαιρώ τα δηλητήρια από τον αέρα, τον καπνό εξάτμισης και τα διάφορα χημικά που αναπνέετε. Χωρίς εμένα θα δηλητηριαζόσασταν από τους ρύπους!

> 8. Δημιουργώ συμπαγείς κόκκους που σταματούν την αιμορραγία όταν τραυματίζεστε. Χωρίς εμένα θα αιμορραγούσατε μέχρι θανάτου!

> 9. Σας βοηθάω να υπερασπίζετε τον εαυτό σας ενάντια στα μικρόβια που εισχωρούν στον οργανισμό σας όλη την ώρα. Παίρνω τα μικρόβια που προκαλούν κρυολόγημα, τον ιό της γρίπης και τα υπόλοιπα μικρόβια που αντιμετωπίζετε και τα σκοτώνω ή τουλάχιστον τα αποδυναμώνω. Χωρίς εμένα θα ήσασταν καταδικασμένοι να πεθάνετε από οποιαδήποτε μόλυνση που είναι γνωστή στον άνθρωπο.

»Τόσο πολύ σας αγαπώ! Εσείς, όμως, με αγαπάτε καθόλου;

»Θα σας πω μερικούς εύκολους τρόπους για να μάθετε να αγαπάτε το Συκώτι σας...

> 1.- Μην με πνίγετε στην μπίρα, στο αλκοόλ ή το κρασί! Ακόμα κι ένα μόνο ποτό είναι πάρα πολύ για κάποιους ανθρώπους και θα μπορούσε να με σημαδέψει για μια ζωή!

> 2.- Προσέξτε εκείνα τα φάρμακα! Όλα τα ναρκωτικά είναι χημικά και όταν τα αναμειγνύετε χωρίς τη συμβουλή του γιατρού, μπορεί να δημιουργήσετε κάτι τόσο δηλητηριώδες που θα με βλάψει άσχημα. Προσέξτε! Σημαδεύομαι εύκολα!

> 3.- Κι εκείνα τα σημάδια που ονομάζονται «Κίρρωση» είναι μόνιμα! Τα φάρμακα είμαι μερικές φορές απαραίτητα. Αλλά το να παίρνετε φάρμακα χωρίς να χρειάζεται είναι κακή συνήθεια. Όλες αυτές οι χημικές ουσίες μπορούν να βλάψουν το Συκώτι.

> 4. - Προσέξτε με τα σπρέι αεροζόλης! Θυμηθείτε, πρέπει να αποτοξινώνω και ό,τι αναπνέετε! Γι' αυτό, όταν καθαρίζετε με τα σπρέι αεροζόλης, σιγουρευτείτε ότι ο χώρος αερίζεται καλά ή φορέστε μάσκα. Επιπλέον, προσέξτε τα σπρέι για ζωύφια, τα σπρέι για μύκητες, τα σπρέι χρωμάτων και όλα εκείνα τα άλλα χημικά σπρέι που χρησιμοποιείτε. Να προσέχετε τι αναπνέετε!

> 5. - Προσέξτε με τι έρχεται σε επαφή το δέρμα σας! Εκείνα τα εντομοκτόνα που βάζετε στα δέντρα και τα φυτά όχι μόνο σκοτώνουν τα ζωύφια, αλλά μπορούν να φτάσουν κατευθείαν σε μένα μέσω του δέρματος και να καταστρέψουν τα κύτταρά μου. Θυμηθείτε... είναι όλα χημικά. Καλύψτε το δέρμα σας με γάντια, μακριά μανίκια, ένα καπέλο και μία μάσκα κάθε φορά που ψεκάζετε με αυτά στον αέρα ή τα χειρίζεστε.

> 6. - Μην τρώτε τόσες πολλές λιπαρές τροφές! Δημιουργώ τη χοληστερόλη που χρειάζεται το σώμα σας και προσπαθώ να κρατώ το σωστό ποσοστό. Χαρίστε μου ένα διάλειμμα. Να έχετε μια σωστή, καλά ισορροπημένη διατροφή. Αν τρώτε τις σωστές ουσίες για εμένα, πραγματικά με διευκολύνετε στη Λειτουργία μου και μου ενισχύετε τις δυνάμεις μου!


Tο Μήνυμά μου αυτό, σας το στέλνω γιατί δεν διαθέτω Mηχανισμούς Αποστολής Προειδοποίησης της Φθοράς μου!

>Δεν μπορώ και δεν θα σας πω ότι αντιμετωπίζω Πρόβλημα, δεν θα αισθανθείτε το Παραμικρό, και όμως μπορεί να έχω φτάσει πολύ κοντά στο... τέλος μου και φυσικά και στο... δικό σας !

> Θυμηθείτε: Δεν είμαι καθόλου παραπονιάρης!

Η υπερφόρτωσή μου με ναρκωτικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένης και της μαριχουάνας, το αλκοόλ και άλλες τροφές-σκουπίδια μπορεί να με καταστρέψει! Αυτές οι επισημάνσεις είναι και η μοναδική μου προειδοποίηση που έχετε.

> Δεν παράγω Συμπτώματα που θα σας έδιναν χρόνο να σταματήσετε τις καταχρήσεις και να θεραπευτείτε!

> Να θυμάστε όλοι σχεδόν πίνουν ένα, το πολύ δύο ποτηράκια κρασί, όμως όλοι όσοι πίνουν κάθε μέρα μεγάλες ποσότητες κρασιού ή μπίρας με οδηγούν στο θάνατο με μαθηματική ακρίβεια και φυσικά δεν γλυτώνει κανένας! Το ίδιο ισχύει με τις ναρκωτικές ουσίες. Όλα είναι τοξικά! Όλα απαιτούν φιλτράρισμα από εμένα, όσο αθώα και αν πιστεύετε ότι είναι!


»Κρατήστε τη συμβουλή μου, σας παρακαλώ!

> - Να με ελέγχετε στο γιατρό σας.
> - Οι διαγνωστικές εξετάσεις αίματος μπορούν να εντοπίσουν κάποια προβλήματα.
> - Αν είμαι μαλακός και ομαλός, είναι καλό. Αν είμαι σκληρός και ανώμαλος, αυτό μπορεί να σημαίνει πρόβλημα.
> - Αν ο γιατρός σας υποψιάζεται πρόβλημα, ο υπέρηχος και το CT μπορούν να το εξετάσουν εξονυχιστικά.
> - Η ζωή μου και η δική σας εξαρτάται από το πώς μου Συμπεριφέρεστε.


»Τώρα γνωρίζετε πόσο νοιάζομαι για σας.

»Σας παρακαλώ να μου συμπεριφέρεστε με τρυφερότητα και προσοχή.

»Ο σιωπηλός σου σύντροφος και ο για πάντα αγαπημένος σου: Το Συκώτι σου!»



Ντελίς,

Σ' ευχαριστώ για τούτο το μήνυμα, που είναι -κι αυτό- μέσα στο μέτρο που όλοι μας πρέπει να έχουμε για να ζούμε μαζί με το σώμα μας. Όχι για το σώμα μας, κι όχι χωρίς το σώμα μας.
Γιατί αυτό -το σώμα μας- είναι το εργαλείο, που θα μας βοηθησει να κάνουμε όσα καλά κι ωραία ονειρευόμαστε, για μας τους ίδιους και για όσους αγαπούμε και φροντίζουμε.