Ένας άνθρωπος ήρθε στον κόσμο!

Καλώς ώρισες μικρό ανθρωπάκι, στη ζωή και τον κόσμο μας!
ο ερχομός σου, μας γεμίζει μ' ελπίδα και φώς
να δοκιμάσουμε κι εμείς, τις δυνάμεις και τα όνειρά μας!


Θα βρεθούμε ικανοί να σε κάνουμε ευτυχή;
Θα βρεθούμε σωστοί να σ' εφοδιάσουμε
μ' αγάπη και προστασία;


Ποιός τάχα το ξέρει, τί να θέλεις εσύ;
Μα μέχρι η καρδιά σου μας πεί,
εμείς θα πρέπει το δρόμο μονάχοι να κάνουμε.


Για τούτο, η αγκαλιά μας για σένα, θά 'ναι τείχος απόρθητο
κι η δική μας ομόγνωμη αγάπη, θεϊκή συμφωνία
να σου χτίσει κάλλος ψυχής και καρδιά καθαρή!


Οι φίλοι σε καλωσορίζουν, οι συγγενείς σε προσμέναν,
οι γονιοί σου ζεστά, στοργικά, σ' αγκαλιάζουν,
στην αγάπη του Θεού σ' αποθέτουν, που όλα τ' αγαπά!

Να ζήσεις, στη σκέπη Του,
με την αγάπη όλων μας, μικρό ανθρωπάκι!

Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη Χώρα, αλυσιτελής ως προϋπόθεση για την ανάκαμψή της.

 

Ακούω κάποιες συνεντεύξεις πολιτικών. Ανάμεσά τους και συνεντεύξεις αρχηγών νέων πολιτικών δυνάμεων. Και στέκομαι στην εμφατική τους επισήμανση για αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Χώρα. Και θαρρώ πως κάπου υπάρχει μια προκατάληψη. Μια εσφαλμένη εστίαση.

Ακούγοντας τις διασαφήσεις και τις επεξηγήσεις, θαρρώ πως οι φιλόδοξοι αρχηγοί νομίζουν πως υπάρχει μόνο η "μορφή και το είδος" της Δημοκρατίας που εκείνοι πιστεύουν. Η νεότης και η ανωριμότης, όπως και η αλαζονεία, δεν μπορούν να φανταστούν την ποικιλία στην διατύπωση, στην αντίληψη ή στην έκφραση και την αποτύπωση.

Έτσι αντί να εστιαστούμε στα σημαντικά, στεκόμαστε και διαφωνούμε στα λόγια. Και κυρίως στεκόμαστε στα άσχετα. Για παράδειγμα δείχνουμε να μην κατανοούμε ότι η Δημοκρατία σε μια χώρα είναι άλλο πράγμα από τον διεθνιστικό προσανατολισμό χώρας.

Κι ασφαλώς είναι ένα ζήτημα ο πανανθρώπινος πόνος και μόχθος, η εργασία, όπως και η ελευθερία διακίνησης των ανθρώπων.

Μα είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα η παγκόσμια εξουσία και ρύθμιση, η επιθετική, αυθαίρετη, προσχηματική κι εγκληματική κατάληψη και καθυπόταξη της οικουμένης από αλαζόνες και εξουσιαστικούς θύλακες με κίνητρα οικονομικά, θρησκευτικά ή πολιτικά.

Ίσως το ερώτημα για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, να είναι κρίσιμης σημασίας για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Με την έννοια ότι επιδιώκεται η παραχώρηση της πολιτικής εξουσίας σε άλλες πολιτικές δυνάμεις. Δηλαδή μιλάμε για την αλλαγή διακυβέρνησης.

Στην πράξη, όμως, η αποκατάσταση ή η διατήρηση της Δημοκρατίας μας, δεν αποτελεί όρο για την ανάκαμψη της χώρας μας, και μάλιστα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και υπό τους γνωστούς συσχετισμούς και κανόνες λειτουργίας των οικονομικών κολοσσών, όντας αυτή ένας οικονομικός ασθενής νάνος. πρόκειτααι για ψευδεπίγραφο ερώτημα.

Οποιαδήποτε νέα πολιτική δύναμη ανατείλει, αν δεν αγωνίζεται για το αύριο, για την επιβίωση, για την παραγωγή, δεν θα πετύχει τίποτε καλό μονάχα "με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας". Γιατί η μεταπολίτευση μας έδειξε πως μόνη η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος κοινωνικής ανάπτυξης, ούτε ο ασφαλέστερος τρόπος κοινωνικής ανασυγκρότησης. Επί πλέον η ιστορία της μεταπολίτευσης μας έδειξε ότι και ο απώτερος στόχος της κοινωνικής ευημερίας, κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί προσχηματικά για την κατάχρηση της εξουσίας, τον πλουτισμό και την οφιτσιολαγνεία των καπάτσων...

Η δυνατότητα για κοινωνική ανασυγκρότηση βρίσκεται όταν υπάρχει στην συνείδηση των πολιτών η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης και απόφασης για ενεργό συμμετοχή στα δρώμενα, η αίσθηση του ατομικού χρέους και η σχετική επιθυμία για πάνδημη συμμετοχή στην οικοδόμηση του μέλλοντος. Επί του προκειμένου, ας σημειωθεί ότι η κοινωνική "διαπαιδαγώγηση" που ήδη έχει προηγηθεί, τόσο από τις προ αριστεράς διακυβερνήσεις, όσο και από την παρούσα αριστερά διακυβέρνηση, δεν αρκεί. Και μάλιστα καθόλου. Κι οι δυο κατευθύνσεις οδήγησαν στου κακού την σκάλα.

Αν μιλάμε για μια νέα πολιτική δύναμη στη Χώρα μας, θα πρέπει να μιλάμε για μια νέα πολιτική δύναμη, αποφορτισμένη από φθαρμένα πρόσωπα, μια νέα δύναμη που σέβεται την ταυτότητά μας, την ιστορία μας και την προοπτική μας.

Το νέο όραμα δεν μπορεί να επιδιώκει να μετατρέψει την Χώρα μας σε μια εξωτική πατρίδα, με άλλη, ξένη προς την ιστορική και την εθνική ταυτότητα που έχει. Πολύ περισσότερο όταν δεν διαθέτει την πλειοψηφία του εκλεκτορικού σώματος.

Ακούστηκε μομφή για ανικανότητα της ΕΕ που δήθεν δυσφορεί για την απορρόφηση των προφύγων που κατακλύζουν την Ευρώπη.

Ετούτη η διεθνιστική τοποθέτηση, που ούτε λίγο ούτε πολύ προσφέρει τους λαούς άθυρμα στις ατασθαλίες και τις μεσολαβήσεις των εξουσιών, οι οποίες παρέχουν προσωπικά, οικονομικά και πάσης φύσεως προνόμια στους διαχειριστές και τους εντεταλμένους αυτών, αδιαφορεί για τις βίαιες επί μέρους αλλαγές που επιβάλλονται στη ζωή των λαών, τα ήθη τους και τις παραδόσεις τους, προκειμένου να διευθετηθούν οι ανάγκες που δημιουργούνται από την βίαιη μετακίνηση των λαών. Ας σημειωθεί ότι οι μετακινούμενοι αθρόως, πληθυσμοί, επιζητούν νέες εστίες, στις χώρες μας, και επιβάλλουν de facto τις συνήθειες τους, τις παραδόσεις τους, τους νόμους τους και την κοινωνική τους κατάσταση. Δεν έρχονται για να ζήσουν μαζί μας, σεβόμενοι τις χώρες μας. Η ιστορική έρευνα το έχει δείξει. (Δείτε σχετικά εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=lk7nvRegqao).

Αν μια κοινωνία αναδεικνύει πολιτικούς για να διαχειριστούν την διοίκηση και την προοπτική της, αυτό δεν σημαίνει ότι παραχωρεί και την εξουσία για την καταστροφή της. Την αποδιοργάνωση και τον αποπροσαατολισμό της.

Οι αλλαγές στη φιλοσοφία, στις αξίες και τις ιδέες κάποιου, ακόμη κι όταν αυτός γίνεται πολιτικός, πολύ περισσότερο όταν λαμβάνει ένα μικρό εκλογικό ποσοστό (λιγότερο από το 1/5 του λαού), δεν του επιτρέπουν νομίμως την επιβολή των απόψεών του, ως του μοντέλου ανάπτυξης που θα επιβληθεί στη Χώρα.

΄Oταν οι προεκλογικές εξαγγελίες που αποτελούν την βάση χορήγησης της πολιτικής εντολής, αλλάζουν, εννοείται πως ελλείπει ο γενεσιουργός λόγος που χορηγήθηκε η πολιτική εντολή. Και τότε πια υπάρχει προφανής δυσαρμονία της ασκούσης εξουσία πολιτικής δύναμης προς το λαϊκό αίσθημα.

Μόνη η ανικανότητα των υπολοίπων κοινοβουλευτικών πολιτικών δυνάμεων δεν αποτελεί νόμιμο λόγο για να εξακολουθεί η παράταιρη εξουσία να κρατάει αιχμάλωτη στις επιδιώξεις της την κατεύθυνση και την δέσμευση του λαού και της Χώρας.

Όσο για την κορυβαντιώσα αντιπολίτευση, που θα κάνει τα ίδια ως κυβέρνηση, καλύτερα να σιωπά...

Μάρτυρες, "Οι τρεις ξεχασμένοι της MARFIN"

Η ATHENS VOICE μου είναι εξαιρετικά προσφιλής, χάρη στα γραφτά του Φώτη
(Γεωργελέ, του συμμαθητή μου στο Πανεπιστήμιο, στα χρόνια τα παλιά). Κι ύστερα για χάρη της ευστοχίας των αρθρογράφων της. Γιατί βάζουν "τον δάκτυλο, επί τον τύπον των ήλων".

Έτσι και τώρα. Με τούτο το άρθρο τους ανασύρουν από την ασυνείδητη (με όλη την κακή σημασία της λέξης) λήθη μας, τις ευθύνες όλων μας, για τους τρείς της MARFIN. Τους ανθρώπους, τους εργαζόμενους για τον επιούσιο, που για χάρη  κοινωνικών δήθεν αγώνων, κάποιοι, τους έκαψαν ζωντανούς!

Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν οι διοργανωτές "των αγώνων" τί ακριβώς έγινε εκείνη την ώρα. Δεν μπορεί να μην γνώριζαν τον κίνδυνο τον οποίο δημιουργούσαν με τις βόμβες τους.

Παρ' όλα αυτά! το χειρότερο δεν είναι που δεν απέτρεψαν τον κίνδυνο -που ολοζώντανο τον είδαν πως ήρθε- αλλά που στάθηκαν μέχρι σήμερα, ως συνειδήσεις, απαθείς για το έγκλημα που οι ίδιοι ετέλεσαν. Που ακόμη στέκονται τέτοιες. Που κανείς τους δεν ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη. Σημεία των καιρών, θα μου πείτε. Όλα τα εγκλήματα σήμερα τα κάνουν οι "ανεύθυνοι".

Σημεία των καιρών, θα σας ειπώ: όλα τα εγκλήματα τα κάνουν άνθρωποι που συνδέονται με τον ενδιαφερόμενο για το αποτέλεσμα, με σχέση πρόστησης. [Προστηθείς -για τους μη νομικούς- είναι ο -επί τιμήματι συνήθως- εντεταλμένος παρά του δικαιούχου του έργου!]

Για όλους τους ανθρώπους που η ψυχή τους δεν κατέβηκε ακόμη στα τάρταρα της ακολασίας, της φθοράς, της φωτιάς και του σκότους, ετούτοι οι πανώριοι, οι ολοζώντανοι και χαμογελαστοί νέοι της φωτογραφίας στο άρθρο της Αthens Voice, που αθέλητά τους τραβήξανε το δρόμο της αφθαρσίας, δρόμο που άλλοι τον διαλέξανε γι' αυτούς, είναι οι μάρτυρες της αναλγησίας των αγωνισταράδων, των θρονολιγούρηδων, των αναίσθητων για το κακό που προκαλούνε στον άλλο. Των εξουσιαστών της αντι-εξουσίας, των παραλογισμένων, των εμμονικών και εμμανών τακτικιστών των δήθεν κοινωνικοπολιτικών αγώνων.

Είναι καιρός να καταργήσουμε την άδεια πολυτεχνειογιορτή και να καθιερώσουμε ημέρα μνήμης αυτών των ανθρώπων, που η πολιτική μισαλλοδοξία ανάλγητα, ανεύθυνα, και ανωμολόγητα θυσίασε στα παίγνιά της. Ζητώντας από τις ψυχές τους συγγνώμη, για την ολιγωρία μας να τους προστατέψουμε, να τους θυμηθούμε, και να αποφύγουμε στο μέλλον τέτοιες θυσίες, θυσίες αθώων.

Συγγνώμη και για την αβελτηρία του κοινωνικο-πολιτικού μας συστήματος προς απόδοση της δικαιοσύνης για τον άδικο χαμο σας.

Αιωνία σας η μνήμη, αδικοχαμένοι αδελφοί.

Είθε ο Αναστάς Χριστός, να αναπαύει στους κόλπους του τις καρδιές των δικών σας, που πληγωμένες κρατάνε την απουσία σας παντοτινό δώρο της άστοργης κοινωνίας μας. Και τις δικές μας να συγχωρεί που δεν κάναμε όσα έπρεπε για να μην σκεπαστούν από εμάς οι δολοφόνοι. Και τους δολοφόνους να συγχωρεί, αποτρέποντας τον εσκοτισμένο και ανόητο νού τους, από άλλα παρόμοια έργα της συμφοράς. Μήπως, κι ο κόσμος σταματήσει να αυτοκαταστρέφεται.

Σημείωση: Για τούτο το γραφτό, αφορμή μου έδωσε η συγκλονιστική ανάρτηση του Κ. Παπαχρήστου για το άρθρο της Αthens Voice [https://www.facebook.com/cjpapachristou], και η μεγάλη μου λύπη για τους νέους, που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μου, φίλοι μου, δικοί μου. Και που είναι, ούτως ή άλλως, άνθρωποι, δίπλα μου.

Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς

 

Διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο πως ψηφίστηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου παιδείας. Και μάλιστα με ένα πρωτοφανές κατόρθωμα: σε ένα σχέδιο νόμου με 46 άρθρα να στριμωχτούν 25 τροπολογίες, οι περισσότερες όχι μόνο εκπρόθεσμες και άσχετες, αλλά και με σκανδαλώδεις συνέπειες!

Ύστερα από αυτά, είναι προφανές ότι το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς εντοπίζεται στο ότι επειδή μέχρι σήμερα δεν είχε αναλάβει την διακυβέρνηση της Χώρας, γι' αυτόν τον λόγο δεν είχε μέχρι σήμερα την ευκαιρία να χορηγήσει με νόμο στον εαυτό της την ανεξέλεγκτη κατάχρηση κάθε εξουσίας.

Σήμερα όμως, που η αριστερά, έχει την πολιτική εξουσία, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό για νεποτισμό, ή για οποιαδήποτε άλλη κατάχρηση.

Ως γνωστόν η εξουσία διαφθείρει, και η επί μακρόν άσκηση της εξουσίας διαφθείρει πολύ. Συνεπώς, η αριστερά κινδυνεύει, και κινδυνεύει σοβαρά να χάσει εντελώς "το ηθικό της πλεονέκτημα"!

Κι ύστερα τί θα γενούμε χωρίς την ακεραιότητα της αριστεράς;

Σημείωση:
Παντως, ήταν πολύ διακριτική και ταυτόχρονα εξυπηρετική η απεργία των δημοσιογράφων! Να ζήσουν οι αγωνιστές δημοσιογράφοι μας, και τα ΜΜΕ, που μας προστατεύουν από την παρα...πανίσια πληροφόρησή μας!

Λιαντίνης. Μια αμφιλεγόμενη ή μια μαγνητίζουσα και αρχετυπική προσωπικότητα;

 

Με την ευκαιρία της γιορτής της μητέρας, των προτύπων, των Δασκάλων, που πρότυπα είναι κι αυτοί. Ο Λιαντίνης.
 
Ένα πνεύμα ανήσυχο. Ένας δάσκαλος, που οι παραδόσεις του ήταν διδακτικές αγορεύσεις, παραστάσεις. Έπασχε, ας μου επιτραπεί, επί καθέδρας. Του αποδόθηκε ματαιοδοξία και αλαζονεία. Κανείς δεν μπορούσε να ξέρει τί γινόταν στην ψυχή του. Μα αυτό που γινόταν στην αίθουσα, όλοι ξέρανε τί ακριβώς ήταν.

Γι' αυτό κι οι μαθητές του σιγούσαν. Για να σταλάξει στην ψυχή τους κάθε ρουφηξιά από κείνο το νέκταρ της μετουσίωσης. Του μαθητή σε κοινωνό και γνώστη, σε φιλόσοφο, σε δάσκαλο. Καθένας τους σιγούσε, για να νιώσει βαθειά μέσα του, το φορτίο που πρόκειται να επωμιστεί. Γιατί ο δάσκαλος, δεν (πρέπει να) σου λέει μονάχα την αλφαβήτα, αλλά από παιδί σε κάνει άνθρωπο που σκέφτεται, που λογαριάζει τον κόσμο, και τη δική του τη θέση και την ευθύνη μέσα κι απέναντι στον κόσμο. Γιατί ένας σπουδαίος δάσκαλος σαρκώνει αρχέτυπο ήθους και ύφους.

Και πώς, ο νεαρός δασκαλάκος θα μάθει να σηκώνει τούτο το φορτίο; πρέπει να το διδαχθεί, πρέπει να τό 'χει ιδεί σαρκωμένο. Για τούτο σιωπά, σαν σε ναό, σαν σε θέατρο, σαν σε νουθεσία μυσταγωγική. Κι όχι από ντροπή, ή από φόβο. Ούτε μονάχα ο σεβασμός κρατά το κλίμα. Χρειάζεται μυσταγωγία, για να νοιώσουν πολλοί μαζί, το ίδιο. Χρειάζεται κλίμακες ν' ανεβαίνουν οι καρδιές, και δρόμοι καινούργιοι να ανοίγουνται στις πνευματικές ανησυχίες των «επί το αυτό συνηγμένων»....

Ο Λιαντίνης, ήταν ένας Δάσκαλος ερωτευμένος με τους μαθητές του, κι ό,τι αυτοί αντιπροσώπευαν. Όπως οι περισσότεροι Δάσκαλοι. Γιατί, το να κάνεις τα πάντα για την ευτυχή έκβαση του παιδαγωγικού σου έργου, δεν μπορεί παρά να το κάνεις από έρωτα προς τους ανθρώπους (παρόντες και μελλοντικούς) που είναι αποδέκτες του. Ασφαλώς, όχι τόσο προς τα πρόσωπα καθεαυτά, όσο γιατί αυτά είναι φορείς του μέλλοντος. Αλλιώς, η νουθεσία και η διαπαιδαγώγηση δεν υπερβαίνει την απλή προσωπική αλληλεπίδραση. Όταν όμως η διδαχή υπερβαίνει την στιγμιαία προσωπική αλληλεπίδραση, η μέθεξη σε μια τέτοια διαδικασία καθιστά τη διδαχή οικουμενική.

Ο έρωτας του Δασκάλου προς τους μαθητές του δεν είναι το ίδιο πράγμα με την ερωτική έλξη που νιώθουμε προς ένα πρόσωπο. Η σχέση του Δασκάλου προς τον διδασκόμενο, έχει εντελώς ιδιαίτερα και διαφορετικά χαρακτηριστικά από την ερωτική σαρκική σχέση. Γιατί εδώ η «μέθη» στην αλληλεπίδραση, έγκειται στη μετάδοση και στην πρόσληψη, στην πνευματική πρόοδο και την γονιμοποίηση της φιλομάθειας, κι όχι στην κατάκτηση του προσώπου.

Η «ερωτική» αφοσίωση του Δασκάλου στην ανάπτυξη του ανθρώπου, στην συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη όλων των δυνάμεων του ανθρώπου, προκειμένου να γίνει ικανός να εμπνεύσει κι άλλους, και, κυρίως, να διαπαιδαγωγήσει νέους, είναι ένας έρωτας, που δεν αποβλέπει προς ένα πρόσωπο, όσο, προς όλες τις ψυχές που ακούνε και καθοδηγούνται. Πολύ περισσότερο, βέβαια, όταν πρόκειται με την καλλιέπεια της ψυχής τους, να επηρεάσουν κι άλλους, κι άλλους…

Έργο Δασκάλου είναι να μιλάει στις ψυχές όλων των μαθητών του και μακάρι να είχαμε τέτοιους δασκάλους σε κάθε τάξη, και σε κάθε μάθημα. Ένας ευαίσθητος άνθρωπος πάντα μπορεί να διαβάζει τις ψυχές των ανθρώπων που έχει απέναντί του. Κι απ' τη σκοπιά, των μαθητών, οι χορδές της ψυχής τους, είναι πολύ ευαίσθητες, και συλλαμβάνουν κάθε ψίθυρο και κάθε ισχυροποιό, όπως και κάθε καταστροφικό, άγγιγμα. Και συμβαίνει, πολλές φορές, από τα θρανία μας ακόμη, να διαμορφώσουμε το χαρακτήρα που αργότερα, ως ενεργά μέλη της κοινωνίας, θα έχουμε. Διεφθαρμένοι, ωχαδερφιστές, καπάτσοι, λουφαδόροι, χωμένοι, κλπ. Ή φιλόσοφοι, ευαίσθητοι, αλληλέγγυοι, ρεαλιστές, σώφρονες, υπεύθυνοι, συνεπείς, φιλόπονοι, ακέραιοι, χαρίεντες και όχι χαριεντιζόμενοι, κλπ.

Η ευαισθησία του προσώπου και η λεπτότης αισθημάτων και τρόπου, είναι φυσικό να δημιουργήσει αρχετυπική εικόνα. Κι αυτό είναι από εκείνα που περιλαμβάνονται στο ρόλο του Δασκάλου, του παιδαγωγού, του γονέως.

Ο Δάσκαλος Λιαντίνης, μπορούσε να ξεχωρίζει την ευαισθησία, και το ευάλωτο του ψυχισμού της νέας γυναίκας, γνώριζε καλά και την σημασία καθώς και το ρόλο της αρρενωπότητας, για τούτο κι επεδίωκε να εμπνέει στους μαθητές του το μέτρο, το ωραίο, την τέχνη, τις ρίζες, το μέλλον και, κυρίως, την ευθύνη τους σ’ αυτό. Γιατί η ευθύνη του δασκάλου αφορά και τους μαθητές του. Κι από συναίσθηση της ευθύνης του, ο Λιαντίνης, έπασχε καθώς μιλούσε. Έπασχε, για το τώρα και για το μέλλον. Για όλους τους δασκάλους και για όλους τους μαθητές. Αγωνιζόταν για να δημιουργήσει ωραίες, κι αρχοντικές, ελληνικές ψυχές, με αρμονία σκέψης και πράξης.

Ο Λιαντίνης, υποστήριζε το μέτρο και το όριο σε κάθε ανθρώπινη δράση, γιατί πίστευε πως ο άνθρωπος ήτανε μέρος της φύσης, που ζει με βάση τους κανόνες και τους νόμους της. Ο Λιαντίνης διαπαιδαγώγησε κι αφοσιώθηκε. Αυτό το δίδαξε μετ' εμφάσεως.

Είναι μεγάλη της ποιήσεως η σκάλα...κι αναμφισβήτητα, λάμπουν σαν αστέρια, όσοι την ανεβαίνουν...

Στη γιορτή της Μητέρας

 

Η Ελένη η Δασκάλα, πρωί-πρωί με ευχήθηκε για τη γιορτή της Μητέρας. Αυτή, που εδώ και πολύ καιρό έχασε τη μαμά της. Με την ευχή της έδωσε μια άλλη διάσταση σε τούτη την γιορτή! Ότι δηλαδή, δεν γιορτάζουμε μόνο εμείς που κρατάμε στην αγκαλιά μας τα παιδιά μας, αλλά κι οι μανούλες που φύγαν!

Ελένη μου πόσο δίκιο έχεις! Δεν μπορούμε τέτοιες ώρες να ξεχνάμε τις μανούλες μας (η δικιά μου σαν σήμερα, Κυριακή του Θωμά, έφυγε), που υπηρέτησαν τόσο συνειδητά και με τόση αγάπη το διακόνημα της μητέρας! Μανούλες, που μας άφησαν αθάνατο, κι αλησμόνητο το χαμόγελο και την αγκαλιά τους, ώστε οφείλουμε να τα διαιωνίζουμε, ακολουθώντας το παράδειγμά τους, και παραδίδοντάς το στις νεώτερες μανούλες.

Kι εγώ συμπληρώνω, να τιμήσουμε και τις μανούλες που περιμένουνε την ώρα για να κρατήσουνε στην αγκαλιά τους το μωρό που έχουνε στα σπλάγχνα τους. Και σε τούτες να ευχηθούμε: Μ' έναν πόνο, να ρθεί το μωρό σας και καλή στράτα στα πρώτα σας κοινά βήματα.

Μανούλες όλου του κόσμου, τα παιδιά σας, σας ευχαριστούν για τους κόπους σας, για τις πίκρες που λάβατε, για την αξιωσύνη που μας χαρίσατε, και υποσχόμαστε να αυξήσουμε τα "τάλαντα" και να πολυστέψουμε την αξιωσύνη στην οποία η αγάπη σας μας οδήγησε.

Οι άστεγοι του ουρανού και οι πιστοί. Δυο εκ διαμέτρου αντίθετοι κόσμοι...

 

Διαβάζω εδώ, ένα άρθρο, από εκείνα που γράφονται «για να σκεφτόμαστε διαφορετικά». Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή μια «πρόσκληση για γαρδουμπάκια σε χώρους ευρισκόμενους απέναντι από (ή κοντά σε) ορθόδοξους ναούς που τελούσαν την ακολουθία του Επιταφίου». Πρόσκληση έτσι «για σπάσιμο». Η αρθρογράφος βρήκε την ιδέα άκομψη και προκλητική. Και τοποθετείται στα γενικώτερα ζητήματα έτσι, που προκάλεσε την ενασχόλησή μου με όσα θίγει στο άρθρο της.

Το να είναι ή να δηλώνει κάποιος άθεος, σε κάποια περίοδο στην διάρκεια της ζωής του είναι ένα ζήτημα που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, και την πνευματική του πορεία για την συγκεκριμένη αυτήν περίοδο. Γιατί εκείνο που χαρακτηρίζει ολοκληρωτικά τον άνθρωπο, είναι το τελικό σημείο κατάληξης της πνευματικής του πορείας. Δηλαδή το συμπέρασμα που ο ίδιος έχει επιλέξει να σφραγίσει την πνευματική του πορεία. Ας μην ξεχνούμε τον Σόλωνα τον Αθηναίο και το: «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» που είπε στον Ασιάτη βασιλιά Κροίσο, ή το λεγόμενο από τους γέροντες «χριστιανός μπορεί ο καθένας να γίνει πολλές φορές, αλλά μία φορά μπορεί ως χριστιανός να πεθάνει».

Ας μην ξεχνούμε, επίσης, πως υπάρχουνε άνθρωποι που ζούνε μια ολόκληρη ζωή, ανερμάτιστοι, και μετακινούμενοι ανάμεσα σε διάφορα φιλοσοφικά και ιδεολογικά ρεύματα. Με συνέπεια, η πνευματική τους πορεία να είναι μια περιπλάνηση ανάμεσα σε πολλούς τέτοιους χώρους, χωρίς να καταλήγουν σε κάποιον συγκεκριμένα και εστιασμένα, και συνεπώς με αφοσίωση.

Ο άθεος που παρευρίσκεται -για λόγους είτε επαγγελματικούς, είτε προσωπικούς- σε λατρευτικούς χώρους, όπου βρίσκονται οι πιστοί, απλώς παρατηρεί τους άλλους. Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις είτε θα αμειφθεί επαγγελματικά, είτε θα διασκεδάσει και θα ψυχαγωγηθεί σε προσωπικό επίπεδο. Δεν δημιουργεί, αλλά «καταναλώνει» πολιτισμό. Όπως συμβαίνει στις τουριστικές επισκέψεις που οργανώνονται για τις διάφορες ατραξιόν και τα εκθέματα. Πρόκειται δηλαδή για συλλογή εμπειριών γύρω από την ζωή των άλλων, την έκφραση των ζωτικών τους πνευματικών και ψυχικών αναγκών. Με άλλα λόγια μιλάμε για μια κλειδαρότρυπα στον ψυχισμό των πιστών, προς ικανοποίηση της περιέργειας των μη πιστών.

Ας μου επιτραπεί να αμφισβητήσω το τουριστικόν ή το φιλομαθές του πράγματος στην περίπτωση αυτή. Πιό πλήρη εικόνα θα αποκτούσαν οι φιλοπερίεργοι διαβάζοντας την σχετική Γραμματεία, όπου και οι σχετικές εμπειρίες των μεγάλων διανοητών και γερόντων. Άλλες προθέσεις λανθάνουν σε παρόμοιες επισκέψεις, κι όχι η «διερεύνηση». Κι είναι προφανές αυτό από τις χιλιάδες των αξιοπερίεργων που συρρέουν σε λατρευτικές εκδηλώσεις και που εντελώς αδέξια συμμετέχουν σε αυτές. Κι είναι αξιοθαύμαστος ο παιδικός τρόπος που πεισματικά αρνούνται την προσωπική τους ανάγκη για πίστη, και που προκλητικά λοιδορούν την πίστη του άλλου.

Η κλειδαρότρυπα των διερευνώντων τις λατρευτικές εκδηλώσεις των άλλων εξυπηρετεί σκοπούς αντίθετους προς την επικοινωνία και την πνευματική (τους) καλλιέργεια. Γιατί είναι ιδιοτελής. Με την έννοια, ότι αν κάποιος μπορεί να απολαύσει κάτι ωραίο που το υλοποιούν οι άλλοι, τίποτε δεν τον εμποδίζει να το υιοθετήσει και να το κάνει πραγματικότητα και ο ίδιος. Γιατί όχι, αν το κρίνει ως καλό και επωφελές; Αν δεν δέχεται να μετέρχεται και ο ίδιος αυτό το καλό, το επωφελές και το ωραίο, επιλέγει να είναι με μια πλευρά που αυτά τα αρνείται.

Επί πλέον, αν κάποιος μπορεί να αισθάνεται χαρούμενος και ευτυχής όταν οι άλλοι κάνουν ή βιώνουν κάτι που μαρτυρά πως εμφορούνται από ένα ψυχισμό ενότητας, κοινότητας, αδελφότητας, είναι απορίας άξιο που ο ίδιος ο παρατηρητής δεν μπορεί -ή δεν θέλει- να συμπλεύσει μαζί τους.

«Οι άστεγοι του ουρανού» ισχυρίζονται πως κι αυτοί αναζητούν έναν κόσμο ειρηνικό, αλλά δηλώνουν πως δεν είναι διατεθειμένοι και δεν θέλουν καμμιά αξιολόγηση της συμμετοχής και των προσπαθειών τους για τούτο το έργο. Δεν φαίνεται να είναι έτσι ακριβώς. Γιατί όσοι αρνούνται τον έλεγχο των πεπραγμένων τους, αυτό το κάνουν είτε από έλλειψη ευθύνης, είτε από συναίσθηση υπεροχής.

Και η μέν έλλειψη ευθύνης, σηματοδοτεί την αδιαφορία των «άστεγων του ουρανού» για όσους εξαρτώνται από αυτούς, τους εραστές της προσωπικής διαφοροποίησης από την θνητότητα, δηλαδή την οριοθετημένη από τον θάνατο ύπαρξη του ανθρώπου.

Ενώ η συναίσθηση των «αστέγων του ουρανού» περί της υπεροχής αυτών, σημαίνει πως η ταπεινοφροσύνη της θνητότητας είναι απλά ένα ωραίο - χωρίς νόημα- λεκτικό καταφύγιο, για να καλύπτουν φραστικά τις φιλοσοφικές ατασθαλίες τους.

Με αυτές τις λογικές και φιλοσοφικές «αιρέσεις», οι «άστεγοι του ουρανού» θα πρέπει να είναι βέβαιοι ότι πιστοί και μη πιστοί δεν θα συναντηθούνε ποτέ σε τούτον τον κόσμο. Γιατί οι πιστοί (χριστιανοί) του κόσμου τούτου, εργάζονται για όλον τον κόσμο, αρχίζοντας από την οικοδομή του εαυτού τους, ενώ οι «άστεγοι του ουρανού» εργάζονται για τον εαυτό τους -που τον θέλουν ανενόχλητο και ανέλεγκτο- αρχίζοντας από την παρατήρηση των άλλων. Πράγμα άκαρπο, και καταναλωτικό.