Συγχώρησις

 

Η συγγνώμη είναι αίτημα και ανάγκη
Η συχώρεση είναι υποχρέωση και δωρεά.

Σίγουρα δεν μπορείς να συντάσσεσαι (συν+γνώμη)
με κάτι που σε θίγει

Επιβάλλεται όμως να συγχωρείς τον άλλο
όποιο και να είναι το λάθος του.

Η συχώρεση είναι ελευθεριότητα,
για αποδοχή της συντριβής
και της αυτο-ταπείνωσης του άλλου

Συχώρεση παρέχει μια λεπτή μόνο ψυχή,
μια ψυχή με διάκριση

που δεν επιθυμεί την εξουδένωση του άλλου.

Όμως αυτό δεν το μπορεί
και δεν το ξέρει, 

μία ανάλγητη ψυχή.

Σα σπάθα,
αυστηρή, ανελέητη και ανεπιεικής
μια τέτοια ανάπηρη ψυχή
ενοχές έως θανάτου
σε φορτώνει.

Ο αυστηρός και τιμωρός κριτής
που είναι τέτοιος για τους άλλους, 

επιεικής θα είναι πάντα για τον εαυτό του
και πλήρης δικαιολογιών:

Πως τάχα δεν το ήξερε,
πως ήτανε λιγάκι κουρασμένος,
πως έτυχε,
και πως αυτό, που τώρα πια το ξέρει
δεν πρόκειται να του διαφύγει στο εξής.

Όμως εμείς, πρέπει να ξέρουμε,
πως ότι ούτε ο ίδιος ο Χριστός,
δεν επιθυμεί την εξουδένωση του άλλου.

Απλά, τον καθοδηγεί προς την επίγνωση της αληθείας.
Και τούτο είναι από παλιά γραμμένο:

"ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν"

 (Παύλου, ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ)

Η ελευθερία του Παραδείσου

 

H ελευθερία του προσώπου είναι δώρο Θεού,
είναι απαίτηση Θεού.

Μόνοι μας διαλέγουμε
Τον Παράδεισο ή την Κόλασή μας.

Παράδεισος είναι η ευθύνη 

της ελευθερίας μας

Κόλαση είναι η υποταγή μας στα πάθη

και η εμμονή σε μια πλάνη.

Ο Κύριος συγχώρεσε την αμαρτωλή

 "ότι πολύ ηγάπησε",
γιατί αυτή ήταν η αλήθεια της, 

η φύση της.

Κι όταν εκείνη, 

στο άκουσμα των λόγων Του

ένιωσε πλανεμένη τη φύση της
και μέσα της, βαθειά, μετεστράφη,

 

Βρήκε της ψυχής της τη γαλήνη!

Ύστερα,

από ευγνωμοσύνη,
έδωσε ότι πολυτιμότερο είχε:

Την ολοκληρωτική της αφοσίωση στην Αρετή.

Καθαρτήρια Αγάπη

Είπαν τα λάθη

ανθρώπινα σχέδια της μοίρας

για να δοκιμάζονται οι δυνατοί

κι εμείς συχνά εξαπορούντες
βαδίσαμε το δρόμο της δοκιμασίας

Μα να ξέρεις,
ακόμη κι όταν αγκάθια μας πληγώνουν,
η αγάπη επουλώνει τις πληγές

Κι η νέα ημέρα που έρχεται
καλύτερη θα είναι από τις άλλες,
όλες.

Σαν ξαναγεννιέσαι,
καθαρμένος,
ξαναζείς
με την ιστορία σου
και με την προοπτική σου.

Τίποτε δεν πάει χαμένο,
αν εμείς δεν τ'αφήσουμε να χαθεί.

Η κηδεία του Κωστή Παλαμά (ΙΙ)

Μετά το «Ηχήστε οι σάλπιγγες» με τον Άγγελο Σικελιανό, ο ποιητής Σωτήρης Σκίπης  -καταγράφεται ότι- απήγγειλε συγκλονιστικά το ποίημά του (με τίτλο «Στον Κωστή Παλαμά»), στη σεπτή μορφή του γένους, που ανέβηκε πια στα δώματα της αθανασίας:

«Στον Κωστή Παλαμά»


Μέσ' από τα κάγκελλα τ' αόρατα
της απέραντής μας φυλακής,
μέσα στο κελί το σκοτεινό μας,
δεν εβάσταξες στον πόνο της Φυλής
κι έπεσες σα δρυς
από τα χτυπήματα
κάποιων μαύρων ξυλοκόπων
στο σκοτάδι της νυχτιάς της τραγικής,
δίχως να προσμείνεις την αχτίδα
της καινούργιας Χαραυγής.


Κι έπεσες καθώς από σεισμό
πέφτει μια μαρμάρινη κολόνα
κάποιου πανάρχαιου ναού.
Σα ναός, οπού χτυπιέται
απ' τα βόλια των βαρβάρων.
Σαν τον Παρθενώνα,
ήρωα, ποιητή του Αιώνα.
μάτια στερεμένα από τις τόσες
συμφορές,
δάκρυα δε θα χύσουνε για Σένα.


Θα σε κλάψουνε μια μέρα
οι ίδιοι αυτοί που μας σκοτώνουν
έναν - ένα,
σαν ξυπνήσουν απ' τη μέθη τους
κι αντικρύσουν τι ερημιές
εσκορπίσανε στο διάβα τους
σ' αναρίθμητες καρδιές.


Φεύγεις, πας για το ταξίδι σου
το Αχερούσιο, το στερνό,
ω πρωτότοκε αδερφέ μας,
όμως κοίτα πώς ξοπίσω σου
οι Έλληνες σε χαιρετάνε.
Ο καθένας ένα στίχο σου
ψέλνοντας μελωδικό,
σε ξεπροβοδάνε
με τα μύρια σου τραγούδια,
που βουίζουν σα μελίσσια
πάνω απ' Απριλιού λουλούδια,
σα να προμηνάνε την Ανάσταση,
ω μεγάλε ραψωδέ μας.


Όταν τελείωσε η νεκρώσιμη ακολουθία, ο Σπύρος Μελάς, ο Άγγελος Σικελιανός και νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο και κατευθύνθηκαν προς τον χώρο της ταφής.

Την ώρα που θα εναπόθεταν το φέρετρο μέσα στη γη, πλησίασε ο αντιπρόσωπος του κατακτητή να καταθέσει στεφάνι. Τότε, ο λογοτέχνης Γιώργος Κατσίμπαλης άρχισε να τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο: «Σε γνωρίζω από την κόψη...».

Ακολούθησε το συγκεντρωμένο πλήθος, περιγράφει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, πρώτα δειλά, ύστερα η φωνή κατάκτησε όλον τον κόσμο, μυριόστομη. Ήταν η στιγμή η πιο συγκινητική. Ο κόσμος τραγουδούσε με πάθος. Κάποιος φώναξε «Ζήτω η ελευθερία του πνεύματος». Αλλά ο κόσμος ήθελε ελευθερία σκέτη, και φώναζε: «Ζήτω η Ελευθερία!».

Η κηδεία του Κωστή Παλαμά (Ι)

Και λίγα λόγια για την Ιστορία.
Για την Ιστορία της αγάπης των Ελλήνων στους πνευματικούς τους ηγέτες. Λίγα λόγια για τη σημασία των λογοτεχνών μας. Λίγα λόγια ακόμη για την ιστορία του ενεργείν τους έλληνες  ομοθυμαδόν, στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Λίγα λόγια για την αγάπη μας στην Ελευθερία.

[Την  ιστορικά σημαντική αυτή στιγμή, μου τη διηγήθηκε o δικηγόρος θείος μου, τον καιρό που -φοιτήτρια- έζησα για λίγο στο σπίτι του. Η ποιητική του αφήγηση, δεν είχε τίποτε λιγώτερο από ανάκληση μνήμης για ιστορική καταγραφή και δεν ήταν σε τίποτε υποδεέστερη από αντιστασιακή μυσταγώγηση, ενάντια στους καταπιεστές, τους φασίστες και εισβολείς.

Ήταν ενστάλλαξη, στην ψυχή ενός ανύποπτου παιδιού που γινόταν πολίτης, του χρέους για το πώς ο καθένας μας έχει τη δύναμη και την ευθύνη να ζωγραφίζει τον πίνακα της ελευθερίας της χώρας του, με την προσωπική του παρουσία].

Από νωρίς το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου 1943 πλήθος λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας για να αποτίσει το ύστατο χαίρε στον μεγάλο ποιητή, αλλά και για να εκφράσει τα αντικατοχικά του αισθήματα.

Στις 11 το πρωί άρχισε η νεκρώσιμος ακολουθία, χοροσταντούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δαμασκηνού. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας έδωσε βροντερό «παρών»: Σπύρος Μελάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γιώργος Θεοτοκάς, Άγγελος Σικελιανός, Ηλίας Βενέζης, Ιωάννα Τσάτσου, Γιώργος Κατσίμπαλης, κ.ά.

Οι επίσημες αρχές, προσπάθησαν να περιορίσουν το νόημα της παλλαϊκής συγκέντρωσης, εκπροσωπήθηκαν στην κηδεία από τον ίδιο τον δοτό πρωθυπουργό και από εκπροσώπους των γερμανικών και ιταλικών κατοχικών δυνάμεων.

Αυτό δεν απέτρεψε τη μετατροπή της κηδείας σε εκδήλωση πατριωτικής έξαρσης.

«Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα» είπε εύστοχα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), δίνοντας το πνεύμα ομόθυμης παρουσίας του λαού στην κηδεία.

Και «με μια φωνή όσο ποτέ δυνατή» απήγγειλε το (παρακάτω) ποίημα, με τον τίτλο «Παλαμάς», που είχε γράψει την ίδια μέρα τα χαράματα, προς τιμήν του μεγάλου ποιητή:

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σημείωση 1:  Το ίδιο ετούτο το ποίημα το βρίσκουμε σήμερα με τον τίτλο «Ηχήστε οι σάλπιγγες».
Σημείωση 2: Στοιχεία για το σημείωμα αυτό από http://www.sansimera.gr/articles/495

Ο Θάνατος του Ποιητή Κωστή Παλαμά

Στις 27 Φεβρουαρίου 1943 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, ο σπουδαίος έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Ήταν βαριά άρρωστος όταν τον συνάντησε ο χάρος στο σπίτι του, στην οδό Περιάνδρου 3 στην Πλάκα.

Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 9 Φεβρουαρίου του 1943, είχε «φύγει» κι η γυναίκα του, Μαρία.

Το νέο του θανάτου του επιφανέστερου ποιητή της γενιάς του 1880 κυκλοφόρησε με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα. «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» γράφει στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.


Σημείωση: Απόσπασμα από το άρθρο στο http://www.sansimera.gr/articles/495.

Δον Κιχώτης

Τα λόγια τα μεγάλα

Ήταν ανέκαθεν

η μόνιμη επωδός

της κάθε σου στιγμής!

Χαθήκανε τα ανθρώπινα τα μέτρα της ζωής;

Φαίνεται

πως το πανωφόρι σου

είναι μικρό για τα όνειρά σου!

Ήθελες να ‘σαι Μεγαλέξανδρος,

ή Βοναπάρτης ή Παλαιολόγος

Πρόσεξε, μη χαθείς μεσοστρατίς

αφού στα σύννεφα πετάει η καρδιά σου!

Μεγαλέξανδρος δεν είσαι και το ξέρεις.

Δεν ημπορείς να στερηθείς

ανάλογα με όσα επιδιώκεις,

Ούτε και Βοναπάρτης,

γιατί τον λόγο έχεις μονάχα 

που να μαρτυρά το έργο σου...

Σαν Παλαιολόγος,

πώς πάς να πέσεις

για τα ιερά, τα όσια, τα μεγάλα;

Αυτά θα πρέπει

πρώτα-πρώτα,

να τά ‘χεις ασπασθεί.

Αλλιώς, από αυτά τιμωρημένος,

η κάθε σου προσπάθεια

σαν πούναι μάταιη και ψεύτικη,

ολότελα χαμένη θα σταθεί.