Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026

Γιώργος Μαζωνάκης: Μια φωτεινή αγωνιζόμενη ψυχή!

Γιώργος Μαζωνάκης! Μια απροσδόκητη και άδικη απώλεια. Μια τραγική εξέλιξη, εξαιτίας μιας αδιάντροπης οικονομικής κατ' επάγγελμα δραστηριότητας. Τα υπόλοιπα θα τα βρεί και για αυτά θα αποφασίσει η δικαιοσύνη.

Δεν γνώριζα τον άνθρωπο, την πορεία και την διαδρομή του, ούτε γνώριζα τα τραγούδια του. Αλλά τα έζησα όλα αυτά μαζί του, μετά την αιφνίδια κι άδικη εκδημία του.

'Εζησα μαζί του, ναι. Πολλές ώρες, μέρες. Μέρες και μέρες. 

Αποδύθηκα σε αναζήτηση του λόγου για την αγάπη, που έβλεπα να του δείχνει ο κόσμος. 

'Ηθελα να κατανοήσω αυτήν την λατρεμένη ψυχή και να μοιραστώ μαζί της κάτι από όσα την είχαν απασχολήσει, κι είχε μοιραστεί με όλον αυτόν τον κόσμο, που του έδειχνε την μεγάλη του αγάπη. Βρήκα τους στίχους σχεδόν όλων των τραγουδιών του, άκουσα όλες τις συνεντεύξεις του που βρήκα στο διαδίκτυο. Και τον αγάπησα κι εγώ. Τόσο ασυνήθιστα καθυστερημένα, και ήδη μου λείπει! Μου λείπει το καινούργιο που θα έλεγε, και η καλωσύνη, η ευγένεια και η καθαρότητά του τρόπου του.

Ήταν συνεπής, πάντα, σε όλες τις συνεντεύξεις του. Δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις ή  ανακολουθίες, κι είχε εκείνο το φωτεινό χαμόγελο, μια παιδικότητα και μια αγαθότητα, μια αλήθεια στο ύφος, στο λόγο, στην συμπεριφορά του.

Δεν βρήκα στίχο τραγουδιού του που να έχει απειλή, κακία, μίσος, εχθρότητα, άρνηση. Όλα όσα τραγούδησε ήταν δυνάμει αγωνίες ευαίσθητων και καθαρών ψυχών. Θα ήθελα πολύ να τον είχα γνωρίσει. 

Δεν ήταν με την τέχνη του μόνο, ήταν  που  με την ψυχή του τραγουδούσε αυτά τα λόγια. Ήταν ο καλωσυνάτος κι ευγενής τρόπος του. Ήταν τα προτάγματα της ψυχής του που τον έκαναν μοναδικό, φωτεινό! Πόλο έλξης και εκπομπής! Αγαπητό, και άνθρωπο που θά 'θελες να ενωθείς ψυχικά, ακατάλυτα για μια ζωή μαζί του, να παίρνεις φως από την καλωσύνη του, και να δίνεις ένα χαμόγελο και μια ανοιχτή αγκαλιά στη ματιά του. Εκείνο το μυστικό και ντροπαλό δάκρυ του, που σκούπιζε όταν έβλεπε τις εκδηλώσεις αγάπης  του κοινού του να τον κατακλύζουν. Γιατί κι εκείνος αγαπούσε όλον τον κόσμο, γιατί "ποτέ-ποτέ δεν έκανε κακό", γιατί "η αγάπη ήταν το όπλο του"! και μας έμαθε τι "Αγαπώ σημαίνει"

Το μπλέ στα μάτα του δεν ήταν ακρογιάλι. Ηταν οι διάφανες πόρτες της ωραίας του ψυχής! 

Κρίμα να φτωχαίνουμε από τέτοιες όμορφες ψυχές, με υπαιτιότητά μας!

Κρίμα που έζησε τις αγωνίες του  μέσα από την αγάπη του στο τραγούδι, κρίμα για τις ώρες που είχε ανάγκη για κάτι που ίσως δεν το βρήκε! κρίμα, γιατί "αγάπησε πολύ"! 

Κι εμείς, εδώ, όσο κι αν αγαπήσαμε, έγκαιρα ή άκαιρα, μια τέτοια εκλεκτή ψυχή, τίποτα δεν κάναμε γι' αυτήν! 

Μας έδωσε ό,τι  καλύτερο είχε, κι εμείς την αφήσαμε αβοήθητη στην ασπλαχνία του κόσμου μας. 

Αδελφέ, συγχώρησέ μας! 

Είθε η αγάπη όλου του κόσμου  να απαλύνει τον πόνο των δικών σου, κι ο Κύριος που ήδη σε κρατάει στους κόλπους Του, να χαρίσει σε σένα αιωνία γαλήνη και ανάπαυση, και στους δικούς σου παρηγορία, όπως μόνο εκείνος γνωρίζει και μπορεί.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου