Γιατί άραγε να ενοχλεί τους Ευρωπαίους φίλους μας η κριτική των υπερατλαντικών συμμάχων μας

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών ορίζει ότι πλέον η κυβέρνηση της Χώρας αυτής 

• δεν θα αποσπάται από την προώθηση της Δημοκρατίας στον κόσμο,
• τον παρεμβατισμό της Χώρας σε ακαθόριστους πολέμους 
• στην αλλαγή καθεστώτων 
• στην κλιματική αλλαγή 
• στην woke ατζέντα και 
• την η οικοδόμηση νέων εθνών (όπως έκαναν λίγα χρόνια πριν στα Βαλκάνια!).

Οι ευρωπαίοι φάνηκε να ενοχλήθηκαν από αυτή την νέα στρατηγική των ΗΠΑ.

Μερικοί μάλιστα παρεξήγησαν το γεγονός ότι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποφάσισαν διαφορετικά για το τί θα είναι στο εξής το σημαντικό για τον λαό και τη Χώρα τους.

Και ειδικά που αποφάσισαν πως 

• δεν θεωρούν δουλειά τους να προωθούν πολιτεύματα που αυτές θεωρούν σωστά, σε άλλες χώρες.
• Δεν θα παρεμβαίνουν σε άλλες χώρες για την πολιτική που αυτές ακολουθούν 
• ούτε θα ξαναμπλεχτούν σε ακαθόριστους πολέμους, σε προσχηματικούς δηλαδή πολέμους
• Ούτε θα προσπαθούν να αλλάξουν τα καθεστώτα στις διάφορες χώρες 
• ούτε θα συνεγείρονται για την κλιματική ατζέντα 
• ούτε θα υποστηρίζουν την woke ατζέντα και 
• δεν θα προσπαθούν στο εξής να διασπούν τα κράτη και να φτιάχνουν νέα.

Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει πολύ λογική αυτή τη στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών, επειδή αναζητά να εξυπηρετεί το συμφέρον της Χώρας, κι όχι αλλότριες υποθέσεις!
Κάποιοι άλλοι την βρίσκουν παράλογη!

Οι ευρωπαίοι, πέραν των ανωτέρω,   παρεξηγούν τον Αμερικανό Πρόεδρο ακόμη και επειδή διακηρύσσει την ελευθερία του λόγου!

Παρεξήγησαν επίσης οι ευρωπαίοι τους αμερικανούς όταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ τους χαρακτήρισε αντιδημοκράτες!

Αναρωτιούνται, ακόμη, οι ευρωπαίοι, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αποστασιοποιούνται από τα προτάγματα της Ευρώπης.

Δεν είναι παράξενο που αποστασιοποιούνται. Η λογική δεν είναι παρεξηγήσιμη.

Ο παραλογισμός είναι αξιοκατάκριτος, κι όχι απλώς παρεξηγήσιμος.

• Ο παραλογισμός της ηγεσίας της ενωμένης Ευρώπης είναι αξιοκατάκριτος όχι μόνο από τους λαούς της Ευρώπης, αλλά από όλον τον ελεύθερο και σκεπτόμενο κόσμο. 
• Η ηγεσία της ενωμένης Ευρώπης δεν είναι καν αντιπροσωπευτική των λαών της! Διότι δεν είναι εκλεγμένη από τους λαούς!
• Αυτή η ηγεσία  αποφάσισε, και μάλιστα εντελώς αντιεπιστημονικά, ποιά είναι τα κατάλληλα γιατρικά για τους λαούς της Ευρώπης, χωρίς να είμαστε ασθενείς,
• Αποφάσισε για πράσινη κατεύθυνση της οικονομίας, που θα την πληρώσουν οι λαοί
• Αποφάσισε και για την κατεύθυνση των προσωπικών σεξουαλικών μας επιλογών
• Αποφάσισε και για το συμφέρον των ΗΠΑ!
• Αποφάσισε και για την εχθρότητα όλων των λαών της Ευρώπης προς την Ρωσία
• Αυτή η μη εκλεγμένη ηγεσία της Ευρώπης αποφάσισε και για την οικονομική επιβάρυνση των λαών προς υποστήριξη πολιτικών που βλάπτουν τους ίδιους τους λαούς της Ευρώπης 
• Αποφάσισε, ερήμην των ευρωπαίων πολιτών, και για την φιλοξενία μεταναστών ατελεύτητου αριθμού, που θίγουν την κρατική και εθνική υπόσταση των κρατών-μελών της Ενωμένης Ευρώπης 
• Οι ευρωπαίοι ηγέτες περιφρονούν την εθνική κυριαρχία 
• αυτοκτονούν από κλιματικό φανατισμό 
• ανοίγουν τα σύνορα τους ασύστολα και αδιάκριτα και 
• υποστηρίζουν πολιτικές ολέθριες για τους λαούς τους

Δεν είναι να απορεί κανείς που  οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν βλέπουν, ή δεν αντιλαμβάνονται, προς τα που οδεύουν οι πολιτικές επιλογές τους;

Δεν είναι είναι κρίμα να μην μπορεί κανείς να κρίνει και να σταθμίσει το συμφέρον του;

Δεν είναι ανοησία να μην το βλέπει, ούτε όταν άλλοι του το επισημαίνουν και μάλιστα εύστοχα;

Δεν είναι αυτοκτονικό να επιχειρούν αντίθετα προς τα συμφέροντα των λαών τους;

Δεν είναι αυταρχικό να εμποδίζουν τους λαούς να προτιμούν το συμφέρον τους; 

Δεν είναι ύποπτο να επιμένουν στις αδιέξοδες πολιτικές τους; 

 

 

 Σημείωση: Το παρόν άρθρο γράφτηκε με αφορμή ένα άρθρο του Ζακί Λαϊντί στο protagon.gr

 

καθηγητής στο Sciences Po, είναι πρώην ειδικός σύμβουλος του Yπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Eνωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Πηγή: Protagon.gr

Zaki Laïdi, Πηγή: Protagon.gr

Ο Zaki Laïdi, καθηγητής στο Sciences Po, είναι πρώην ειδικός σύμβουλος του Yπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Eνωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύεται για την Ελλάδα από το Project Syndicate. Πηγή: Protagon.gr

Ο Zaki Laïdi, καθηγητής στο Sciences Po, είναι πρώην ειδικός σύμβουλος του Yπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Eνωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύεται για την Ελλάδα από το Project Syndicate. Πηγή: Protagon.gr

Η ελευθερία των στοχασμών και το «δικαίωμα» στην επίκριση (Αναδημοσίευση από 20 Ιανουαρίου 2017)

 

 

Διαβάζοντας την αρθρογραφία σε κάποια social media, παρακινούμενη από κάποιους τίτλους, που φαίνεται να κρύβουν ένα ενδιαφέρον μήνυμα, πολλές φορές διαπίστωσα ότι οι καλές σκέψεις, σώζονται όταν αυτές εμφορούνται από αξίες, ενώ η ανυπαρξία αξιών δεν διασώζει ακόμη και την καλύτερη σκέψη.

Ένα τέτοιο σημείωμα, με το οποίο ξετυλίγεται η σκέψη του συγγραφέα-αρθρογράφου, μπορεί να αποτελεί ενδιαφέρουσα κριτική και τοποθέτησή του σε ένα θέμα που αφορά πολλούς, ή ακόμη και όλους μας. Κι αν πρόκειται για κάτι τέτοιο, το σημείωμα αυτό, βρίσκει αμέσως την θέση του στην ζωή και την σκέψη μας, και μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για περίσκεψη, ή και για λύσεις και καλύτερες προτάσεις επί κακώς κειμένων ζητημάτων και κακώς τηρουμένων πρακτικών, αναγομένων ακόμη και στην πολιτική, την παιδαγωγική, την οικονομική, ή την καλλιτεχνική δράση και συμπεριφορά μας.

Μπορεί, όμως, η συγγραφή και η δημοσίευση στα social media ενός τέτοιου σημειώματος, να αποτελεί ένα ξέσπασμα οργής, επίκρισης, ή και μείωσης άλλων. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για την έκφραση της προσωπικής άποψης και κυρίως της προσωπικής ενόχλησης κάποιου, που δεν υπερβαίνει το άτομό του και τις προσωπικές του προτιμήσεις και τα γούστα του.

Διαφεύγει σε πολλούς ότι η ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών δεν ανάγεται στο συχνά ακουόμενο «δημοκρατία δεν έχουμε; λέω ό,τι θέλω, κάνω ό,τι θέλω»!

Το αντίθετο συμβαίνει! Η ελευθερία της έκφρασης (των στοχασμών) ανάγεται στην δημόσια διατύπωση των προβληματισμών του καθενός μας και την διάδοσή τους, προκειμένου να εκτεθούν στην βάσανο και την δοκιμασία της λογικής και της κοινωνικής αποδοχής. Έστω και της περιορισμένης κοινωνικής αποδοχής.

Γιατί ο λόγος έχει αντίλογο. Και η λογική (έχει) τον αντίποδά της: τον παραλογισμό! Όπου, στην κοινωνία υπάρχει η τάση επιβολής, απαντά και η τάση της εν ελευθερία επιλογής!

Η ελευθερία στην έκφραση των στοχασμών, είναι μια εξαιρετικά πολιτική πράξη. Η ελευθερία αυτή, καλύπτει την δημόσια ζωή μας και την στάση μας, παράλληλα με την συν-ύπαρξή μας με τους άλλους, με τους οποίους διαβιώνουμε στην ίδια κοινωνία και έχουμε κοινά προτάγματα. Η διασάφηση και ο έλεγχος των προταγμάτων μας, η επινόηση νέων, η βελτίωση υφισταμένων, όπως και η εναλλακτικότητα στην χρήση γνωστών ήδη εργαλείων, είναι ο στίβος της ελεύθερης της έκφρασης των στοχασμών.

Έτσι η κυβερνητική πρόταση ενός πολιτικού αρχηγού είναι στο χέρι του πώς ακριβώς θα εκφρασθεί και τί θα περιέχει. Όμοια, οι επιστημονικές απόψεις ενός φιλοσόφου, ενός οικονομολόγου, ενός παιδαγωγού. Αντιστοίχως ενός ειδικού για το εργόχειρο και το αντικείμενό του, μιας νοικοκυράς για τις δουλειές του σπιτιού, της γιαγιάς για την ζωή, και του καλλιτέχνη για την τέχνη του, κ.α. πολλών.

Η κριτική που περιέχει και στοιχεία από ατυχείς, ασυνεπείς, αντιφατικές, επιπόλαιες, ή αρνητικές γενικά, συμπεριφορές κρινομένου δημοσίου προσώπου, το οποίο με τις αποφάσεις, τις δράσεις και τις προτάσεις του επηρεάζει την ζωή μας, είναι κρίσιμη και χρήσιμη για την επιχειρηματολογία, γιατί αποτελούν αυτό που οι νομικοί λέμε «πραγματικό ή ιστορικό μέρος» σε μια έρευνα.

Δεν υφίσταται αληθώς ελευθερία στην σκέτη, γυμνή και απροκάλυπτη έκφραση μειωτικών χαρακτηρισμών! Και η δημόσια έκφραση της κριτικής, δεν είναι ελευθερία εξυβρίσεων, ούτε ελευθερία προσωπικού ξεσπάσματος!

Υφίσταται ασφαλώς η ελευθερία της ιδιωτικής ζωής μας, όπου ο καθένας μας μπορεί να συμπεριφέρεται όπως θέλει, και έχει την νόμιμη αξίωση να μην του ζητάνε οι τρίτοι τον λόγο για το πώς θα φέρεται κατ' ιδίαν! Αυτό φίλοι μου, θα το κάνουν, όσοι ανήκουν στον ιδιωτικό του κύκλο, δηλαδή όλοι εκείνοι που τον ακούνε!

Όπως φαίνεται ακόμη και η ιδιωτική ελευθερία της έκφρασης και συμπεριφοράς είναι πολύ στενά συναρτημένη με τον άλλον που είναι απέναντί μου και με ακούει! Γι' αυτό, θα πρέπει να τον κάνουμε να μπορεί να μας ακούει και να καταλαβαίνει αυτά που θέλουμε να του πούμε! Αν, ασφαλώς, έχουμε κάποιον λόγο για να μιλήσουμε...

Στη δημόσια όμως ελευθερία μας για έκφραση των στοχασμών και των ιδεών μας, και για την διάδοσή τους, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι καινούργιες ιδέες συχνά κάνουνε πάταγο, και μπορεί να γεμίσουνε σκόνη και συντρίμμια τον περίγυρο, ενώ οι παλιές κρατάνε ζωντανό τον κόσμο που ζήσαμε. Και μάλιστα, οι δυνατότερες από αυτές αντέχουνε στο χρόνο. Ενώ, οι πιο φθαρμένες, αντί να ωφελούν τον κόσμο, τον βλάπτουν σημαντικά, γιατί είναι κακές κεκτημένες συνήθειες, που η αυθαιρεσία και ο εγωϊσμός, η δύναμη και η βία, τους αφαίρεσαν κάθε καλοπροαίρετη αρχική σημασία και αξία, με βασική αιτία την δική μας ανεμελιά και αδιαφορία στην επαγρύπνηση και την φύλαξη του αγαθοποιού τους αρχικού σκοπού και στόχου.

Δεν είναι πάντα οι καινούργιες ιδέες το φώς, και δεν είναι πάντα οι παλιές το σκοτάδι. Μπορεί οι καινούργιες να φέρουν ζωή σ' έναν τόπο, μα μπορεί να ναι' κεραυνός και να τον κάψει. Ο τόπος θα ζήσει με την σπίθα που σώθηκε, με την πείρα και την σοφία που αποκομίστηκε και με τα οράματα του οικουμενικού και του αγαθού που αχνοφέγγουν στις ψυχές αυτών που πιστεύουν στο δικό τους το χρέος, όπως και στο χρέος εκάστου των άλλων!

Κι η συνέπεια, η λογική, αλλά κυρίως η γενική ωφέλεια, θα πρέπει οπωσδήποτε να διέπει όλες τις καινούργιες ιδέες και τους στοχασμούς πάνω στη ζωή και την δράση μας ως μελών της κοινωνίας. Κι άλλο τόσο η επαγρύπνηση όλων μας στην φύλαξη και την προστασία του γενικού καλού.

Ανησυχητικές τιμές

Πολύ σημαντικό πράγμα είναι η απονομή τιμών, επαίνων και κοινωνικής ή πολιτικής αναγνώρισης.  Κι ενώ μπορεί να είναι δίκαιη και ειλικρινής, πολλές φορές συμβαίνει να είναι πλασματική. Να είναι αληθοφανής, ακόμη και διπλωματικά ύποπτη. 

Συνέβη ιστορικά  να μας πονέσουν οι τιμές.

Και τώρα ο νέος πρόεδρος του Eurogroup θα έχει να αντιμετωπίσει σημαντικά προβλήματα με παγκόσμια σημασία, πέραν της εθνικής μας ανησυχίας και της εθνικής μας ανάγκης για δικαιοσύνη, ανάπτυξη και εθνική κυριαρχία.

Ίδωμεν!

Του ευχόμαστε καλή επιτυχία, για το καλό όλων!

Είναι ο λαός δημιούργημα της ιστορίας του, ή το ανάποδο;

Παρακολουθώ στα GREECE TALKS (εδώ:  https://www.youtube.com/watch?v=tipkHcEZ2jM) την συζήτηση που γίνεται για την Ελλάδα του σήμερα και του αύριο. 

 Τα θέματα πολύ ενδιαφέροντα και μας αφορούν όλους. Κυρίως μας αφορούν οι θέσεις των πολιτικών, γιατί αποτελούν συνάμα και την πολιτική τους, την οποία εύλογο είναι να θέλουν να εφαρμόσουν.

Παρακολουθώ την συζήτηση και θεωρώ εύλογες, λογικές, καμμιά φορά λίγο περίεργες, αλλά, πάντως, αποδεκτές και ενδιαφέρουσες τις θέσεις ενός συμπολίτη μας.

Με παραξενεύει λίγο η αυταρέσκεια και η αυτοπεποίθηση με την οποία εκφράζονται οι πολιτικοί για κάποια πράγματα κακά, αλλά και προφανή,  ως εάν δεν συμβαίνουν επί της  ηγεμονίας τους.

Εκείνο όμως που με παραξένεψε, με έκανε να νοιώσω ταραχή και ενόχληση ήταν οι δυο τοποθετήσεις του πολιτικού: 

• αφενός πως οι λαοί είναι δημιούργημα της ιστορίας τους και 
• αφ' ετέρου πως εξαιτίας της επανάστασης του 1821 συνδεθήκαμε με την ιστορία μας

Οι απόψεις αυτές, δεν συνάντησαν καμμιά απορία, και δεν ζητήθηκε η διευκρίνισή τους. Όμως, οι απόψεις αυτές αποτελούν άτοπο και πρωθύστερο σχήμα λόγου, και γι' αυτό δεν εξηγείται το πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο!  

Εάν η Ιστορία αποτελεί έναν εκδοτικό οίκο, ασφαλώς και μπορεί να βρεθεί ο συγγραφέας που θα επινοεί κάθε τόσο δελτία υποστατών ή/και ανυπόστατων πεπραγμένων για να τα δημοσιεύει, κι έτσι η "Ιστορία" (δηλαδή ο εκδοτικός οίκος) "να δημιουργεί δρώντες ανθρώπους/λαούς" κ.α. πλάσματα! 

Η Ιστορία του κόσμου όμως, είναι μια επιστήμη που καταγράφει  (διατηρεί τα ίχνη) τον άνθρωπο, τους ανθρώπους, τους λαούς και τις διαδρομές τους στο χρόνο.  Συνεπώς, ο άνθρωπος/ οι λαοί δρούν και αυτό ακριβώς καταγράφει η Ιστορία . Η  Ιστορία αποτυπώνει στο χρόνο τα ίχνη, τα αποτελέσματα, από τις δράσεις των ανθρώπων/λαών, αλλά δεν τις δημιουργεί. 'Αλλο είναι το ζήτημα του χρόνου  μέχρις ότου η ιστορική καταγραφή (ή η κατανόησή της) της διαδρομής ενός ανθρώπου/λαού,  φτάνει στους επόμενους και στους πολύ μεταγενέστερους μελετητές της ιστορίας.

Και πάντως, κανένα πολιτικό αφήγημα  δεν μπορεί να αποτελεί την ιστορία ενός λαού, όσο κι αν το επιθυμούν οι κυβερνώντες πολιτικοί. Ασφαλώς, το πολιτικό τους αφήγημα (και τα ίχνη του) θα αποτελεί την πολιτική τους ιστορία και τις επιδράσεις τους στην κοινωνία, στον αντίστοιχο πολιτικό χρόνο. Θα αποτελεί, δηλαδή, μόνο την ιστορία της πολιτικής τους ηγεμονίας. Η αξιολόγησή τους όμως ως πολιτικών προκαθημένων θα γίνει από τη στιγμή της αποχώρησής τους και μετά. 

Εξάλλου,  ως προς το δεύτερο ζήτημα, η σύνδεση των ελλήνων με την ιστορία τους δεν έγινε εξαιτίας της επανάστασης, αλλά η επανάσταση έγινε εξαιτίας της ιστορικής συνείδησης των επαναστατών. Πώς θα μπορούσε, αλλωστε  να επαναστάτησε κάποιος  

• ασύνδετος με την ιστορία του 
• που δεν ήξερε ποιός ήταν, 
• από πού ερχόταν και 
• πού οραματιζόταν να φτάσει ή 
• Κάποιος που δεν ήξερε ποιόν πολεμά και γιατί τον πολεμά

Στην πολιτική μπορεί τα λόγια να χτίζουν δεσμούς και γέφυρες, αλλά στη συνείδηση των ανθρώπων οι δεσμοί και οι γέφυρες χτίζονται με τους πεθαμένους, και με τους αγέννητους. Και δεν γκρεμίζονται ούτε με της ζωής το γκρέμισμα. 

Στην πολιτική μπορεί να λές τί θές, ποιός είσαι και τί θα κάνεις, μπορεί να συστρατεύεις- ακόμη και να εξαγοράζεις- με υποσχέσεις, φίλους και εχθρούς, αλλά, τελικά,  η ιστορία  θα αποτυπώσει αυτό που έκανες και θα κριθείς γι' αυτό  που έκανες,  κι όχι για εκείνο που έλεγες πως τάχα θέλεις και τάχα να κάνεις! 

 

Το βιοτικό επίπεδο, η Δημοκρατία και η σχέση αυτών

Παρακολουθώ την εκπομπή "Στο Κέντρο" με τον Γιώργο Κουβαρά, ο οποίος έχει καλεσμένους του τον κ. Μ. Μπλέτσα και την κ. Ντόρα Μπακογιάννη. 

Ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφέροντα που ακούστηκαν ήταν και μια φράση της κ. Μπακογιάννη, που με άφησε έντονα προβληματισμένη.  Η κ. Μπακογιάννη αποφάνθηκε πως ένδειξη για το επίπεδο της Δημοκρατίας μας αποτελεί το πολύ καλό βιοτικό επίπεδο που έχουμε επιτύχει. 

Παραξενεύτηκα για το συσχετισμό αυτόν,  και άρχισα να το μελετάω (και σύντομα θα επανέλθω επί του θέματος).  

Αλλά, επειδή πριν "αλέκτωρ λαλήσαι", έλαβα ένα μήνυμα από μια φίλη, στο οποίο εμπεριέχεται μια πρώτη εκτίμηση για το θέμα,  το παραθέτω αυτούσιο για τους φίλους μου, αμέσως κατωτέρω: 

 

"Σε μια αίθουσα δικαστηρίου κάπου στην Αμερική, παρουσιάζεται ένας 15χρονος που κατηγορείται για κλοπή. Τον έπιασαν να κλέβει από ένα κατάστημα — λίγα τρόφιμα: ψωμί και τυρί. Κατά τη διάρκεια της κλοπής, στην προσπάθειά του να ξεφύγει, έριξε και κατέστρεψε ένα ράφι.

Ο δικαστής, ένας ηλικιωμένος άντρας με βλέμμα αυστηρό μα και βαθιά ανθρώπινο, κάθισε και άκουσε την υπόθεση. Στη συνέχεια γύρισε προς το αγόρι.

– Αλήθεια; Έκλεψες ψωμί και τυρί;
Το αγόρι, με σκυμμένο κεφάλι, απάντησε χαμηλόφωνα:
– Ναι.

– Γιατί έκλεψες;
– Γιατί τα χρειαζόμουν.

– Δεν μπορούσες να τα αγοράσεις;
– Δεν είχα λεφτά.

– Οι γονείς σου;
– Έχω μόνο τη μητέρα μου. Είναι άρρωστη και στο κρεβάτι.

– Δουλεύεις κάπου;
– Δούλευα σε πλυντήριο αυτοκινήτων, αλλά πήρα ρεπό για να φροντίσω τη μαμά μου και με απέλυσαν.

Ο δικαστής σιώπησε. Κοίταξε γύρω του την κατάμεστη αίθουσα. Κανείς δεν μιλούσε. Μόνο το αγόρι, με μάτια βουρκωμένα, στεκόταν μόνο του.

Ξαφνικά, ο δικαστής χτύπησε το σφυρί και ανακοίνωσε:

– Το να κλέβεις είναι ντροπή. Αλλά η μεγαλύτερη ντροπή είναι να φτάσει ένα παιδί στο σημείο να κλέψει για να ταΐσει τη μάνα του. Και η ευθύνη γι’ αυτό δεν είναι μόνο δική του. Είναι όλων μας.

Κοίταξε τους παρευρισκόμενους και συνέχισε:

– Όλοι οι παρόντες σε αυτή την αίθουσα — συμπεριλαμβανομένου και εμένα — θα πληρώσουμε πρόστιμο 10 δολάρια ο καθένας, γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που αφήνει ένα παιδί να πεινάει.

Έβγαλε ένα χαρτονόμισμα των 10 δολαρίων από την τσέπη του, το ακούμπησε στο γραφείο του και έγραψε:

Πρόστιμο 10 δολαρίων στον εαυτό μου για συνενοχή στην αδικία.

Στη συνέχεια πρόσθεσε:

– Επιπλέον, το κατάστημα που παρέδωσε το παιδί στην αστυνομία, αντί να του δώσει ένα κομμάτι ψωμί, τιμωρείται με πρόστιμο 1.000 δολαρίων για έλλειψη ανθρωπιάς. Αν δεν πληρωθεί εντός μιας ώρας, θα διαταχθεί προσωρινό κλείσιμο.

Όλη η αίθουσα έμεινε άφωνη. Έπειτα σηκώθηκαν ένας ένας, πλησίασαν και άφησαν χρήματα για το αγόρι. Όχι από υποχρέωση, αλλά από ντροπή και συγκίνηση.

Ο δικαστής σηκώθηκε, μάζεψε τα χαρτιά του και έφυγε, σκουπίζοντας διακριτικά τα δάκρυά του.

"Αν σε μια κοινωνία ένα παιδί κλέβει ψωμί, τότε η κοινωνία αυτή έχει αποτύχει."

Αναρωτιέμαι αν η κοινωνία μας, το σύστημα μας, τα δικαστήρια μας θα μπορούσαν να βγάλουν μια τέτοια ετυμηγορία..".

Βιβλιοδρόμιο: Klaus Kenneth "Χιλιάδες μίλια προς τον τόπο της καρδιάς" . Αναδημοσίευση από το 2015

 

Λίγα λόγια για τούτο το Βιβλίο,  του Klaus Kenneth (τίτλος πρωτοτύπου: Born to hate – Reborn to love): Όπως σαφώς προκύπτει, από όσα αναγράφονται σ' αυτό, τούτο το βιβλίο είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο γεννημένο μέσα στην απόρριψη, την άρνηση και την ευθυνοφοβία εκείνων που κανονικά θα ήσαν υποχρεωμένοι να τον προστατέψουν και να τον αναθρέψουν.

Ο συγγραφέας είναι άτομο με ισχυρό και εγωκεντρικό χαρακτήρα, υπερήφανος και αλαζών με εξουσιαστικές τάσεις, υπό δαιμονική επήρεια και μάλιστα με επίγνωση, ευφυής, αλλά μη εμπαθής, και γι' αυτό αντικειμενικός στην κρίση του για τους άλλους και για τον εαυτό του. Ευγνώμων, φιλομαθής και φιλοσοφών. Ένα άτομο που δεν «χάθηκε» τελικά , αφού οι φιλοσοφικές του αναζητήσεις ήταν ουσιαστικές: Αναζητούσε την οδό, την αλήθεια και τη ζωή. Και όλα αυτά τα βρήκε στο Χριστό. Στη διδασκαλία του και στην άνευ όρων υποταγή και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Κυρίου.

Ετούτος ο άνθρωπος, τελικά έλαβε αυτό που ζητούσε. Η καθαρότητα της αναζήτησης και η αποδοχή του θείου δεν «σκιάστηκαν» απο υποβολιμαίες αντιρρήσεις και προφάσεις εν αμαρτίαις.

‘Έζησε απίθανες περιπέτειες, περνώντας και ζώντας διδαχές-θεωρίες-στάσεις και καταστάσεις από κάθε θρησκεία, φιλοσοφικό δόγμα ή τάση και ό,τι ευαγγελιζόταν ειρήνη.

Ο συγγραφέας παρατήρησε ότι όλοι αυτοί οι φιλοσοφικοί στοχασμοί, οι ασκήσεις, οι πρακτικές έδιναν συγκεκριμένη ειρήνη, μικρής διάρκειας και μικρού βεληνεκούς. Χάριζαν κενότητα και αδιαφορία, απαλλαγή του νοός και αταραξία, αλλά όχι πνευματική και ψυχική ειρήνη, αγάπη, πραότητα, γλυκύτητα. Οι πρακτικές αυτές είχαν ιερατεία και οικονομικά συμφέροντα. Δεν είχαν αλληλεγγύη. Ο άνθρωπος γινόταν «Θεός» με τις δυνάμεις και την πειθαρχία του και αυτό αύξανε την αλαζονεία και την υπερηφάνειά του.

Ο συγγραφέας παρατήρησε -και πολλές φορές έχει σημειώσει- ότι όλες τις φορές που κινδύνευσε σοβαρά η ζωή του στη διάρκεια των περιηγήσεων και των ασκήσεών του πάντοτε απέφυγε τελικά τον κίνδυνο κατά τρόπο εντυπωσιακά θαυματουργό και εντελώς ανεξήγητο υπό τις συγκεκριμένες εκάστοτε συνθήκες.

Η συνάντησή του με τη χριστιανική πίστη δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Δυσπιστία και αμφισβήτηση χαρακτήριζαν τη στάση του προς πρόσωπα, θεσμούς και ευαγγελικές αρχές. Δαιμονικές επιρροές και παρεμβάσεις στις προσπάθειές του να ξεκοπεί από τον αντίθεο κόσμο στον οποίο ζούσε, καθιστούσαν αδύνατη την προσπάθεια πολλών ανθρώπων να τον βοηθήσουν. Αποτύγχαναν γι’ αυτό ακόμη και πολλές προσπάθειες του ίδιου του συγγραφέα.

Η ισχυρή επιθυμία του για εσωτερική ζεστασιά και γαλήνη και η εμπιστοσύνη ότι αυτή κάπου υπάρχει, ενίσχυσαν την πίστη του στην σπουδαιότητα της εσωτερικής γαλήνης. Η συνάντησή του με τη Μητέρα Τερέζα και μερικούς ακόμη πολύ σημαντικούς Χριστιανούς έκαμψε την αρχική άρνησή να συνδεθεί με το χριστιανισμό. Αντίρρηση που βασιζόταν στην προηγούμενη αρνητική του εμπειρία από τη συνάντηση και τη συνύπαρξή του με ακατάλληλα πρόσωπα (τη μητέρα του που ήταν πνευματίστρια και τον παρέδωσε σ’ έναν έκφυλο καθολικό ιερωμένο, ο οποίος για χρόνια ολόκληρα τον βίαζε καθημερινά κλπ, κλπ).

Η συνάντησή του με τον Αρχιμανδρίτη Σωφρόνιο του αποκάλυψε έναν κόσμο αλλιώτικο και η νουθεσία του από αυτόν τον βοήθησαν να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά και να ζήσει το πνεύμα της αγάπης και την άρνηση του εαυτού, της «φιλοτιμίας» και φιλαρχίας, του εγωισμού, της αλαζονείας και υπερηφανείας. Γύρισε να βοηθήσει τη μητέρα και τον πατέρα του γιατί επιθυμούσε και γι’ αυτούς τον παράδεισο της μετανοίας και της αγάπης.

Ως μουσικός έγραψε μουσική για το πνευματικό του αυτό ταξίδι που έγινε επιτυχία και παρουσιάσθηκε σε πολλές περιπτώσεις και είχε πολλές θετικές επιδράσεις . Έγινε εκπαιδευτικός σε σχολείο. Σπούδασε περαιτέρω στο Πανεπιστήμιο.

Σήμερα, διαβάζει και μεταφράζει Πατέρες για να τους γνωρίσουν και άνθρωποι που δεν μπορούν να διαβάσουν τη γλώσσα των Πατέρων.

Η περιγραφή των βιωμάτων και των δοκιμασιών του είναι συγκλονιστική και εγγίζει τα όρια του θρύλου. Απίστευτοι κίνδυνοι, κινηματογραφικές περιπέτειες, σε όλα τα πλάτη και μήκη της γής. Απόγνωση ερημίας και εγκατάλειψης, και απελπισία από το αδιέξοδο των καταχρήσεων και των αδιεξόδων που αυτές δημιουργούσαν συνεχώς και κατ’ επανάληψη, χαρακτηρίζουν την αφήγηση.

Νηνεμία παθών και βασάνων, ειρήνη ζωής, ευτυχία και χάρις, πραότητα, ευδοκίμηση αναζητήσεων, και ευτυχής κατάληξη επαγγελματικών, οικονομικών και πρακτικών αδιεξόδων, συμπαράσταση φίλων και αναγνώριση αναφέρονται προς επίρρωση της παρουσίας του Κυρίου σε ολόκληρη αυτή τη βασανισμένη ζωή -τη ζωή αναζήτησης- που «πειράσθηκε» φοβερά και κατ’ επανάληψη, και τελικά ανακάλυψε το Χριστό και διάλεξε να μείνει μ’ Αυτόν.

Η τελική επιλογή ήταν μια επιλογή με την επίγνωση ότι ο Χριστός θέλει:

• εμείς οι ίδιοι ελεύθερα να επιλέξουμε το δρόμο Του,
• να εμπιστευθούμε τη ζωή μας στα χέρια Του απολύτως, χωρίς ενδοιασμούς
• να ζούμε με την πίστη ότι αν Αυτός δεν θέλει εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι επιθυμούμε
• Να επιθυμούμε μόνο πράγματα που είναι αρεστά σε Αυτόν, κι όχι επιλεκτικά την αλήθεια, γιατί αυτό είναι δαιμονικό.
• Αμαρτάνω θα πει αυτοκαταστρέφομαι
•  Όταν προκύπτει εμπόδιο, να εξετάζουμε εκ νέου την απόφασή μας.
• Μεγάλα και υψηλά θα μας ανατεθούν μόλις μπορέσουμε να διαχειριζόμαστε ειλικρινώς και εντίμως τα μικρά και καθημερινά
•  Να μην έχουμε υπεροψία, υπερηφάνεια και αλαζονεία
•  Να έχουμε ταπείνωση και να ζητούμε από τον Κύριο να μας οδηγήσει εκεί όπου είναι το θέλημά Του και όχι εκεί όπου θέλουμε εμείς, 
• κι Αυτός θα μας δείξει το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε…..

Μάκη, σ' ευχαριστώ που έφερες αυτό βιβλίο, ευχαριστώ και τον συγγραφέα που φωτίστηκε και μας έδωσε την εμπειρία του, τα πάθη και τις διδαχές του, προς δόξαν Κυρίου.

Σημείωση: «Χιλιάδες μίλια προς τον τόπο της καρδιάς», Του Klaus Kenneth (τίτλος πρωτοτύπου: Born to hate – Reborn to love), Εκδόσεις Εν Πλώ, Κολοκοτρώνη 49, (τηλ, 210 3226343 e-mail: info@enploeditions.gr).

 

Για την Ελληνικη Γλώσσα

Διαβάζω στο taxeaven.gr προβληματισμό σχετικά με "Ομηρική διάλεκτος ... η Αγγλική ... ή μήπως όχι" και αντιγράφω για τους φίλους μου:

Το «Νενικήκαμεν» και το «Τετέλεσται» μόνο στα Ελληνικά μπορούν να εκφραστούν μονολεκτικώς .

Μόνο στην Ελληνική γλώσσα υπάρχουν αυτοπαθείς αντωνυμίες, η ευκτική ….

Μόνο η Ελληνική έχει τη δυνατότητα να διαχωρίζει με τόση ακρίβεια το νοώ , από το εννοώ, εισνοώ, εκνοώ, προσνοώ, προνοω, ανανοώ, κατανοώ, διανοώ, μετανοώ, παρανοώ, αμφινοώ, επινοώ, περινοώ, υπονοώ, υπερνοώ, προσκατανοω, συνεννοούμαι κ.λ.π.

Μόνο η Ελληνική διαχωρίζει διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα , το ατύχημα από το δυστύχημα , το συμφέρον από το ενδιαφέρον , τον επιβάτη από τον αναβάτη , τον διαβάτη από τον παραβάτη …

Μόνο η Ελληνική διαχωρίζει τον βίο από τη ζωή , την αγάπη από τον έρωτα .

Μόνο η Ελληνική διαθέτει τις λέξεις πατρίς , νόστος και νοσταλγία με τόση ακριβολογία της έννοιας των … 

 

 

Κων/νος Τσάτσος : ( Γλώσσα και Έθνος )

« Όσο πιο προηγμένος είναι ο πολιτισμός ενός έθνους, τόσο πιο πλούσιες σε προϊστορία και συνεπώς σε ουσία, είναι οι λέξεις της γλώσσας …

Με την γλώσσα μεταδίδουμε λογικούς συνειρμούς και διεγείρουμε συναισθήματα… Κάθε λαός έχει την γλώσσα που του αξίζει . Στη γλώσσα, όπως και στα τραγούδια του εναποθηκεύεται ο πολιτισμός του … είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας της ιστορικής του συνείδησης και της ιστορικής του συνέχειας . Το σημαντικότερο πιστοποιητικό ότι είμαστε ένα Γένος αδιάσπαστο στην συνέχεια του, από τον Όμηρο ως σήμερα, είναι ακριβώς αυτή η ενότητα της γλώσσας . … Ένας λαός χωρίς ιστορία , και με περιορισμένες πολιτικές επιδόσεις , μπορεί να πει : « εγώ γράφω ό,τι ο προφορικός λόγος μου υπαγορεύει».

Όσο για μένα, εγω δηλώνω ότι είμαι και θέλω να είμαι μπρος σε όλους αυτούς τους ρηξικέλευθους , καθυστερημένους ξεπερασμένος αγράμματος . Και τα είμαι όλα αυτά γιατί η ιστορία της γλώσσας μου είναι η ψυχή της ψυχής μου. Γιατί είμαι Έλληνας με μια «θεωρία» πίσω μου αιώνων . Αρνούμαι να αποβάλω αυτό το βάρος και αυτήν την τιμή …»

Μόνο μέσα από αυτή τη γλώσσα εξακολουθούμε να υπάρχουμε, να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε κατά τρόπο Ελληνικό, συντάσσοντας και εκφέροντας τον λόγο μας σύμφωνα με τις προδιαγραφές και τις εγγεγραμμένες καταβολές τις οποίες φέρουμε και μεταφέρουμε εδώ και χιλιετίες . Πόσες χιλιετίες χρειάστηκε να φτάσει η γλώσσα μας στην εκπληκτική τελειότητα της Ομηρικής επικής διαλέκτου και την αξεπέραστη δομή του λόγου του Θουκυδίδου .

Η λέξη «δυσαριστοτόκεια» από το θρήνο της Θέτιδος για τον Αχιλλέα είναι μια εκθαμβωτική Ομηρική λέξη . Είναι από μόνη της ένα πένθιμο άσμα , ένα μοιρολόι … «Η επί κακώ τον άριστον τετοκυία, δύστηνος άριστον τεκούσα..» , «…ως αν τις είποι επί διχοστασία εύτεκνον..»

Ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς γράφει :

« Χρωστάμε σ όσους ήρθανε, θαρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν οι αγένητοι, οι νεκροί».

 ********************** 

«Μου δόθηκε να γράψω, αγαπητοί φίλοι, σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλα αυτά μια γλώσσα που μιλιέται επί χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και με ελάχιστες διαφορές.... H παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω αυτό όχι για να υπερηφανευτώ, αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής, όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ., χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι πάνω στην έκταση της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δε θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως να αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις»

Οδυσσέας Ελύτης

Βραβείο Νόμπελ 1979 

 

Σημείωση: Στους καιρούς που ζούμε, τους εξωνημένους κι επικίνδυνους, καλό είναι να πιανόμαστε από όπου μπορούμε! Από ζωντανούς και πεθαμένους, από ρίζες, σπίθες, σπόρους, πνεύματα, προθέσεις, προοπτικές. Πρό πάντων ας αποκλείσουμε το σκοτάδι, την ηττοπάθεια και την δουλικότητα.