Φιληκοί Λόγοι: Ελλάδας κι Ελλήνων Επιτάφιος.

 

Στις μέρες μας, ζούμε σε μια εξαθλιωμένη κι απαξιωμένη πατρίδα. Απαξιωμένη, όχι μόνο από πολλούς επιτήδειους, οφειλέτες και καταχραστές των δημοσίων πόρων, αλλά κι από τους δημαγωγούς, τους πολιτικούς που κάθε τόσο εναλλάσσονται στην εξουσία, μαδώντας το ένδοξο κορμί της και στολίζοντάς την με σκουπίδια και ξέφτια.

Το χειρότερο, που κάνουν αυτοί, είναι που προσπαθούν να την αποσυνδέσουν από την ιστορική της διαδρομή, από τα ιστορικά της οράματα, και -κυρίως- από τα πολιτιστικά της επιτεύγματα. Που αρνούνται την δόξα της και την ωθούν στον εκφυλισμό.

Το να διαβάσεις λιγάκι από τον αληθινό (του Θουκυδίδη) Επιτάφιο, δεν είναι εύκολο, αν δεν έχεις διδαχθεί σχετικά. Αν όμως διδάχθηκες, έστω και λίγο, κι ήσουν εκεί, παρών, σφραγίδα τα λόγια του τυπώθηκαν στον νού. Όμορφα, συμμετρικά, νουθετικά, ηθικά, για το δέον προς εαυτούς τε και τους άλλους.

Ετούτες οι λέξεις:
Οἱ μὲν πολλοὶ τῶν ἐνθάδε ἤδη εἰρηκότων
ἐπαινοῦσι τὸν προσθέντα τῷ νόμῳ τὸν λόγον τόνδε,
ὡς καλὸν /ἐπὶ τοῖς ἐκ τῶν πολέμων θαπτομένοις/ ἀγορεύεσθαι αὐτόν.
ἐμοὶ δὲ ἀρκοῦν ἂν ἐδόκει εἶναι
ἀνδρῶν
ἀγαθῶν ἔργῳ γενομένων
ἔργῳ καὶ δηλοῦσθαι τὰς τιμάς,
οἷα καὶ νῦν περὶ τὸν τάφον τόνδε δημοσίᾳ παρασκευασθέντα ὁρᾶτε,
καὶ μὴ ἐν ἑνὶ ἀνδρὶ/εὖ τε καὶ χεῖρον εἰπόντι / πολλῶν ἀρετὰς κινδυνεύεσθαι πιστευθῆναι ...

[Οι περισσότεροι από όσους μιλήσανε μέχρι τώρα επαινούν τον νομοθέτη που ώρισε να εκφωνείται για κείνους που πέσαν στο χρέος (προς την πατρίδα) αυτός εδώ ο (επιτάφιος) λόγος. Μου φαίνεται πως θα μπορούσε να είναι αρκετό, σε άνδρες που ανδραγάθησαν με την ίδια τους την ζωή, εμπράκτως να αποδίδονται και οι τιμές, όπως βλέπετε τώρα εδώ, που η πόλη ώρισε πολλούς για να μιλήσουν, και δεν επέτρεψε η αναγνώριση της αρετής των πολλών (πεσόντων) να αφεθεί στην καλύτερη ή υποδεέστερη ικανότητα ενός μονάχα αγορητή....]

ακόμη ηχούν, «παιδευτικά», στ' αυτιά μου και τέρπουν την ακοή και την καρδιά μου, καθώς, συχνά, ξαναπερνώ από 'κείνες τις ώρες, τις ώρες  του σχολείου, κι αναθυμάμαι, και οικειώνομαι ξανά, την ομορφιά του αρχαίου λόγου. Μια ομορφιά, όπου η κάθε λέξη έχει έτσι επιλεγεί, ώστε η εκφορά της να συνιστά απαγγελία έπους. Και καθεμιά λέξη να ταιριάζει με την άλλη, στην ποιότητα, το μέτρο, τον ήχο, το νόημα, όπως οι πέτρες που συνταιριασμένες υψώνουνε μέγαρο.

Ο Επιτάφιος λόγος του Περικλή, γραμμένος για να τιμήσει πεσόντες, δεν παραλείπει να τιμήσει και την πόλη. Γιατί οι πεσόντες, αλλά και οι τιμώντες, ήσαν όλοι τους παιδιά της. Οι πεσόντες, άνδρες αγαθοί, υπεράσπισαν με αυτοθυσία την σπουδαία τους πατρίδα. Κι ευγνώμονες οι επιζώντες, τιμούν την γενναιότητα και παρακινούν στην έντιμη ζωή, και στην αφοσίωση προς την πατρίδα, ως όρο όλβιου θανάτου και φωτοδότριας ζωής.

Εμείς εδώ, σήμερα, πώς να κρίνουμε τις παιδευτικές πολιτικές που κάθε τόσο εξαγγέλλονται; «ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή»!

Ισότητα. Μια δικαιϊκή και απάνθρωπη αρχή

 

Οι άνθρωποι σαν βρίσκουνται κάτω από το ζυγό μιας δουλείας, ζητάνε την ελευθερία τους και θέλουνε νά 'χουν τις ίδιες ευκαιρίες με 'κείνους που ορίζουνε τον ζυγό.

Και κάποιες φορές, που η σπίθα της ελευθερίας καίει τα σωθικά τους, το καταφέρνουνε, ν' αποτινάξουνε τον ζυγό της δουλείας και να λευτερωθούν.

Μα όσο και να 'ναι εύλογο να θέλει κανείς ελευθερία και ίσα για όλους δικαιώματα, αυτό δεν θα τό'βρει ποτέ, γιατί τίποτε στην πλάση δεν είναι απολύτως όμοιο με κάτι άλλο. Κι έτσι, πάντα υπάρχουνε διαφορές. Κάτι σαν κλίμακα ζωής, που το ένα σκαλοπάτι είναι προαπαιτούμενο για να ανέβεις στο επόμενο. Αγκαλιασμένα όλα τα πλάσματα σφιχτά, σαν μάνα με παιδί, σαν δυο άνθρωποι δοσμένοι ο ένας στον άλλονε, που έχουνε μπεί ο ένας μέσα στην ψυχή και το σώμα του άλλου.

Δεν είναι ίσοι. Είναι μαζί. Αξεχώριστοι, αλληλέγγυοι. Αφοσιωμένοι. Βοηθοί και νοσοκόμοι. Τροφοί και συνδαιτυμόνες. Χαίροντες και κλαίοντες, μαζί μέχρι θανάτου.

Η συνύπαρξη με τους άλλους, μας κάνει να δούμε τις ανάγκες. Και τις δυνάμεις. Των άλλων, και τις δικές μας. Και η αγωγή μας, η παιδεία και το ήθος μας, μας κάνουνε να βρούμε τον τρόπο για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας και να ισχυροποιήσουμε τις δυνάμεις μας.

Ετούτο, δεν είναι δικιά μου σκέψη. Υπάρχει μέσα σε όλα τα έργα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Επίσης, αποτελεί κορυφαία χριστιανική εντολή, για την αλληλεγγύη προς τον πλησίον και την επιείκεια προς τον αδύναμο και τον ενδεή.

Στην εποχή μας, την διαφωτισμένη, η ισότητα είναι ένα πιασάρικο, παγκόσμιο αλλά ανεπίγνωστο σύνθημα,  όπως εξάλλου και άπειρα άλλα τσιτάτα και συνθήματα, που το βαφτίσανε και παναθρώπινο δικαίωμα!

Έτσι μας είπανε, κι εμείς παπαγαλίζουμε το δόγμα, και σαν ρομποτάκια ξεκινήσαμε τον αγώνα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ας εντρυφήσουμε όμως -σε κάποιο βαθμό- στην ουσία του πράγματος, κι ας σκεφτούμε:

Τί θα κάνουμε με τους ανθρώπους, που τύχη κακή, χάσανε το πόδι τους; θα κόψουμε κι όλοι εμείς οι άλλοι το δικό μας; ή θα μας υποχρεώσει για τούτο κάποιος νόμος;

Και με τους ανθρώπους που γεννηθήκανε με δυσκολία ακοής, τί θα κάνουμε; θα σπάσουμε και τα δικά μας τύμπανα στ' αυτιά μας, για να μην αισθάνονται αυτοί μειονεκτικά ή δυσάρεστα;

Για τα παιδιά που χάσανε την μάνα τους στη γέννα, τί θα κάνουμε, θα σκοτώσουμε και τις δικές μας τις μανάδες, όσοι έχουμε, για νά 'μαστε όλοι ίσοι στην ορφάνεια;

Για τους απόκληρους της μοίρας, που δεν έχουνε πού να σταθούνε, θα κάψουμε κι εμείς τα σπίτια μας, για να είμαστε ίσοι μαζί τους; Ή θα τους δώσουμε το σπίτι μας, με διάταξη του νόμου;

Τον βουλευτή τον κλέφτη, που ψέμματα όλους μας εγέμισε, πως τάχα θα μας φρόντιζε, κι εμάς και τα σχολειά, τους γέροντες και την υγειά μας, πρότυπο κι οδηγό μας θα τον έχουμε, και ψεύτες θα γενούμε κι εμείς, όμοιοι και ίσοι του, για νά 'χουμε κι εμείς τον τρόπο σαν κι αυτόνε;

Ή θα στήσουμε σκηνικά γύρω -γύρω για να απαλείψουμε την πραγματική αίσθηση των πραγμάτων και να ξεχαστούμε σαν τα μικρά παιδιά που τα ξεγελάς με χρωματιστές καραμέλλες; Η προσωπική αναγνώριση των προβλημάτων και η προσωπική αντιμετώπισή τους χρειάζονται βοήθεια. Γι' αυτό θα πρέπει να σταθούμε δίπλα στους συνανθρώπους μας σαν κοινωνία, κι όχι για την απολησμόνηση των προβλημάτων και την εξομοίωση των εχόντων προβλήματα προς τους μη έχοντες τέτοια προβλήματα. Οι συνέπειες των προβλημάτων αυτών θα υπάρχουν.

Η Ισότητα είναι μια κατάσταση, δεν είναι ένα δικαίωμα, δεν είναι ούτε και υποχρέωση. Είναι παθητική σαν αποτέλεσμα της συμπεριφοράς άλλων. Ή ενεργητική σαν αποτέλεσμα της δικιάς μας συμπεριφοράς να επιτύχουμε πέραν των προφανών προσδοκιών.

Έτσι λοιπόν, πρεπει καλά να ξέρουμε πως όταν ζητάμε ισότητα, εννοούμε πως κάτι περιμένουμε από άλλους. Το κακό είναι πως δεν μπορούμε να την επιβάλουμε, ούτε να την απαιτήσουμε. Μπορούμε μόνο να την εκβιάσουμε ή να την περιμένουμε.

Ας το συλλογιστούμε: Αν την απαιτήσουμε μπορεί να συναντήσουμε ισχυρή αντίσταση και αντίμετρα/αντίποινα, καυγάδες κι επιθέσεις.

Αν την επιβάλουμε με νόμο ή με την βία, είναι μια ανελεύθερη επιλογή, που υπόκειται στην κατάργηση με πρώτη ευκαιρία,

Αν εκβιάσουμε την επιβολή ή την κατάκτησή της, είναι προφανές, πως όταν εκλείψει ο όρος της εξασφάλισής της θα ανατραπεί.

Αν την περιμένουμε, μπορεί απλώς ποτέ να μην έρθει.

Η Ισότητα, είναι μια ονειρική κατάσταση του καλού, κι είναι μια ευκταία κατάσταση του κόσμου όλου. Η Ισότητα όμως, δεν νοείται χωρίς μέτρο και χωρίς αναλογία. Τίποτε στην φύση δεν είναι ίσο με κάτι άλλο. Ούτε τα βουνά, ούτε τα ποτάμια, ούτε οι μέρες, και οι νύχτες, ούτε τα λουλούδια, κλπ. Ούτε οι μπουνάτσες, ούτε οι τρικυμίες.

Η Ισότητα έχει να κάνει με τα τεχνητά εμπόδια που βρίσκει ο άνθρωπος στην ζωή του. Εμπόδια που σε άλλον/άλλους παρουσιάζονται επί τούτου, ως λόγοι αποκλεισμού, και σε κάποιους άλλους, εξαφανίζονται, ως δια μαγείας, προς κατευόδωσιν στόχων και εκζητήσεων!

Η εξουσία και οι συν αυτή, γνωρίζουν από εμπόδια (νομικά, πραγματικά, οικονομικά, ονομαστικά κλπ.) προς τους αντιπάλους.

Η ισότητα μπορεί να είναι μια ρύθμιση του νόμου, που δεν εμποδίζει τις προσπάθειες του πολίτη. Αλλά αυτό, δεν το έχουμε ακόμη γνωρίσει.

Η ισότητα δεν χαρίζεται, ούτε μεταβιβάζεται, ούτε εγκαταλείπεται. Η ισότητα είναι κοπιώδης προσέγγιση (του υψηλού), ή αδιάφορη επιτυχία (του ευτελούς). Η ισότητα μπορεί να είναι παραχώρηση θείας δωρεάς, για να προσελκύσει την αρετή, την φιλοτιμία, την ευγνωμοσύνη και την επιείκειά μας.

Θα νιώσουμε πιο ουσιαστική την αναζήτησή μας αν, αντί για την ισότητα, εμβαθύνουμε, ή αντιληφθούμε τα πράγματα γύρω μας, με διάκριση. Η διάκριση δεν είναι ευκαιρία, δεν είναι δικαίωμα. Είναι αρετή και τρόπος οράν και απέχειν ή δραν. Τρόπος ζωής και τρόπος συλλογίζεσθαι, και μάλιστα με πολύ καλά αποτελέσματα.

Ενα γράμμα απελπισίας: Κύριε Δήμαρχε, νοιαστείτε για την ποιότητα ζωής στην πόλη μας!

 

Κύριε Δήμαρχε και κ.κ. της Επιτροπής ποιότητας ζωής

Είναι προφανές πως η ποιότητα ζωής στην πόλη μας είναι αποκαρδιωτική. Βρωμιά μας περιβάλλει και κάθε μέρα επιτείνεται το χάλι μας. Αυτό δεν έχει να κάνει με οικονομικούς πόρους ούτε με τον αριθμό υπηρετούντων υπαλλήλων. Πρόκειται για την πολιτική του Δήμου. Συγκεκριμένα:

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου δεν έχουν κάνει καμμία καμπάνια σχετικά με την καθαριότητα των κοινόχρηστων χώρων, που κάθε μέρα κακοποιούνται από πολίτες με μειωμένες ευαισθησίες ή λειψή αγωγή του πολίτη και του δημότη.

Τραγική είναι η εικόνα των δρόμων που είναι ρυπαροί από περιττώματα σκύλων κλπ. ζώων, καθώς και όπου υπάρχει εστία πράσινου (στα μικρά πάρκα και στους δρόμους), όπου ευήθεις ή αήθεις αποθέτουν περιττώματα κλπ. απόβλητα, που παραμένουν και βρωμίζουν την ατμόσφαιρα.

Κύριε Δήμαρχε και κ.κ. της Επιτροπής ποιότητας ζωής

• Νουθετείστε τους δημότες και τους παρεπιδημούντες και αξιώστε για λόγους πρόνοιας μέτρα και συμπεριφορές για την προστασία του  περιβάλλοντος  της πόλης.
• Εξηγείστε στον κόσμο τις κοινωνικές συνέπειες τέτοιων αντικοινωνικών συμπεριφορών που υπερβαίνουν το θέλω του καθενός ξεχωριστά.
• Απαξιώστε την συμπεριφορά ρύπανσης του περιβάλλοντος.
• Ενημερώστε τον κόσμο της πόλης για τις ποινές ρύπανσης του περιβάλλοντος
• Τοποθετείστε πινακίδες απαγόρευσης πρόσβασης ζώων σε ορισμένους χώρους και πινακίδες υποχρεωτικού καθαρισμού της ρύπανσης. Αυτό έχει γίνει σε πολλούς δήμους εδώ και στο εξωτερικό.

Η παρέμβασή σας μπορεί να γίνει σεβαστή. Ή να πληροφορήσει τους αδαείς περί του πρακτέου.

Μην εξαντλείτε τις δημόσιες παραινέσεις σας μόνο στο να σας δώσουμε την ψήφο μας.

Κύριε Δήμαρχε, νοιαστείτε μας! Δεν θα είναι κακό ούτε και για σάς!

(Και θυμηθείτε: α) δεν διατάζουμε-αλλά καλούμε τους Έλληνες,  β) δεν μεμφόμεθα τους κακούς Έλληνες-αλλά απαξιώνουμε τις κακές πράξεις).

Η ζωοφιλία δεν είναι υποχρεωτικό να μας αποβλακώνει!

 

Για τούτο το σημείωμα βασανίστηκα, αν έπρεπε να το δημοσιεύσω. Όμως θεωρώ πως το απροχώρητο χάλι που ζούμε, απαιτεί μια τέτοια δημοσίευση.

Περπατώντας στους δρόμους, μια περίεργη, πνιγηρή, απεχθής οσμή αναδύεται από παντού γύρω, σαν να περπατας σε μια υπαίθρια τουαλέτα. Σαν σε περιοχή εκτεθειμένων περιττωμάτων! Βρωμιά και δυσωδία επικρατεί παντού.

Συνειδητοποιώ πως κάποιοι ζωόφιλοι φίλοι μας, περιφέροντας τα ζωάκια τους για την καθημερινή τους βόλτα και ... φυσική εκτόνωση, γεμίσανε τα πεζοδρόμια με τα περιττώματα των ζώων τους. Άλλοι, φέρανε κι από το σπίτι, όλα τα αγαθά που κόπρισε η γατούλα τους στο κουτί με την άμμο, και τα εναπόθεσαν στις ρίζες των άτυχων δένδρων που σκιάζουν, τρομάρα μας την πόλη. Των δέντρων που προσπαθούν να δροσίσουν αυτήν την πόλη όταν επικρατεί καύσωνας και να την τροφοδοτήσουν με οξυγόνο καθώς το τεράστιο σώμα της, με τις δραστηριότητές του, χρειάζεται ζωογόνα πνοή για να ζήσει.

Κάποιοι ζωόφιλοι φίλοι μας, όλα όσα δεν θέλουνε μέσα στο σπίτι τους, αποφάσισαν, για να μην... πηγαίνει χαμένη τόση οργανική ύλη (!), να την χώσουνε κάτω από τα ρουθούνια μας, για να εισπνέουμε όλοι μαζί την βρωμιά της αποσύνθεσής της. Κι ωστόσο μέχρι το τελικό στάδιο αφομοίωσης, να προσκαλούνται και μυριάδες έντομα, προς συγκατοίκηση μαζί μας. Ας μην μιλήσουμε για την ανάδειξη της οδυνηρής οσμής των περιττωμάτων που έφερε η πρώτη βροχή!

Εν ολίγοις, κάποιοι ζωόφιλοι φίλοι μας, αυτά που δεν έκαναν στο σπίτι τους, αυτά που δεν θέλανε να έχουνε στο σπίτι τους, τα πέταξαν στα μούτρα μας. Και μας βρώμισαν όλους, και τον εαυτό τους μαζί, καθαρίζοντας τάχα τον χώρο τους. Ενώ θα έπρεπε να φροντίσουν για την καθαριότητα της πόλης μας και του περιβάλλοντος φυσικού χώρου, απορρίπτοντας τα περιττώματα όπως πρέπει, ή αν ήθελαν ανακύκλωση, θα έπρεπε να έχουν φροντίσει να μάθουν τον σωστό τρόπο. Κι επί τέλους ας δοκιμάσουν από την τοποθέτηση των περιττωμάτων των ζώων τους στις γλάστρες που έχουν στα μπαλκόνια τους! [Ασφαλώς δεν περιμένουμε από τα ίδια τα ζωάκια μας να καθαρίζουν και να απομακρύνουν τις βρωμιές! Είναι σαφές πως εμείς έχουμε την ευθύνη για όλα όσα αφορούν την υγεία, την ζωή και τις συνέπειες της ζωής των ζώων μας!]

Μ' όλη τούτη την απαίσια και πνιγηρά ενοχλητική κατάσταση, αισθάνομαι ντροπή για λογαριασμό τους. Ντροπή που η αγάπη τους για το ζώο, τους απαμβλύνει την ανθρωπιά μέχρις εσχάτων. Μέχρι του σημείου να επιλέγουν να ζουν και να κινούνται ανάμεσα σε περιττώματα.

Και καλά, αυτοί το διάλεξαν για τον εαυτό τους, δεν είναι όμως απροκάλυπτος φασισμός να εξαναγκάζεις -και μάλιστα αναπότρεπτα- τους άλλους, αναίτιους κι αγνώστους, γνωστούς και εναντίους να συμμορφωνονται προς τις δικές σου επιλογές; Και μάλιστα σε επιλογές συμπλεγματικές, κακές, αισθητικά απωθητικές, βρώμικες, επικίνδυνες για την δημόσια υγεία και προσβλητικές.

Ποιός άνθρωπος, υγιής ψυχικά και πνευματικά, θα διάλεγε εκουσίως και ευχαρίστως να ζεί ανάμεσα σε περιττώματα, αντί για ένα ολοκάθαρο περιβάλλον, ευωδιαστό από τα αρώματα της φύσης και λαμπερό από την φροντίδα και την μέριμνά του; Ποιός ισορροπημένος κοινωνικός άνθρωπος επιλέγει την βρωμιά αντί για την καθαριότητα;

Ποιός δεν προσβάλλεται όταν τον αναγκάζουν να ζει ανάμεσα σε περιττώματα, και πως η ανάγκη του για ευπρέπεια, καθαριότητα και υγεία δεν είναι τίποτε μπροστά στο «έτσι θέλω τώρα» κάποιου, ή το «σου βρωμίζω την πόρτα» καποιου άλλου, ή το αντικοινωνικό κι εγκληματικό «αδιαφορώ για το περιβάλλον και τους κοινόχρηστους χώρους της πόλης και καταστρέφω τους όρους διαβίωσης μέσα σ' αυτό»;

Χαρακτηριστικό της νοοτροπίας τέτοιων ανθρώπων είναι και το πραγματικό περιστατικό όπου κάποιος προκλητικός και αναιδής ζωόφιλος, μές στα μεσάνυχτα, περπατάει χαλαρά στο δρόμο κρατώντας το σκυλάκι του από το λουρί, κι αίφνης του επιτρέπει να σταθεί και να ουρήσει στα σκαλάκια της εισόδου ενός σπιτιού. Κατά τύχην, πάνω στην ώρα, έχει καταφθάσει και σταθμεύει παραπλεύρως κάποιος γείτονας, που τον παρατηρεί σχετικά, εμφανώς ενοχλημένος. Η απάντηση του ζωόφιλου; Αφασική ανοησία που αποτελεί πλήρη περιφρόνηση στην κοινή λογική και την ύπαρξη του άλλου ανθρώπου! «τί να πώ στο ζωάκι...»!

Κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να αποκτήσουν την ευκαιρία να μάθουν, πως δεν υπάρχει μονάχα η δική τους αλλοπρόσαλλη απάντηση. Υπάρχει αντίστοιχη κι εύλογη, έστω και εξίσου παράλογη κι ανόητη, απάντηση, σε τούτη την ανεύθυνη και αντικοινωνική τους στάση.

Έτσι κι έγινε. Ο άλλος, απάντησε με τον τρόπο του, καθώς ο ζωόφιλος έφευγε, νά πώς: Περπάτησε κάμποσο δίπλα του, κι όταν ρωτήθηκε πού πάει, του είπε, «μαζί σου, για να μάθω που μένεις, ώστε, όταν θα το χρειασθώ, να 'ρθώ να κατουρήσω κι εγώ στα δικά σου τα σκαλοπάτια, για να ιδείς πώς είναι», κι εξακολούθησε να βαδίζει δίπλα του.

Εδώ, θορυβήθηκε ο προκλητικός ζωόφιλος: αυτό δεν γίνεται! λέει εναντιούμενος σθεναρά σε τούτη την πρόθεση ανταπόδοσης.

Μα ο άλλος είχε δηλώσει, πως εκτός από την ανοχή στην ενοχλητική και προσβλητική ανοησία, υπάρχει και η απρόβλεπτη αντίδραση σ' αυτήν!


Αλλά, ο παραλογισμός δεν είναι η λύση στα προβλήματα που δημιουργούνται από την συμπεριφορά των ανθρώπων.!

Λιαντίνης. Ανεξίτηλο αποτύπωμα

 

Διαβάζω στην aixmi.gr τις «Σκέψεις ενός αναγνώστη για τον Δημήτρη Λιαντίνη» και θαρρώ πως ετούτος ο αναγνώστης υπήρξε ένας πολύ καλός δέκτης της διδαχής του Λιαντίνη.

Επισημαίνοντας (ο αναγνώστης αυτός), ότι «Μελέτη θανάτου σημαίνει ζω καλά, δεν ξοδεύω ούτε μια στιγμή από αυτό το υπέρτατο δώρο που μου χαρίστηκε. Ζω ανθρωπινά και κατά φύση. Δεν ετοιμάζω πυραμίδα να θαφτώ μέσα κάνοντας χρήση των «σκλάβων» ή «μαθητών», αγνοώντας κάθε τι άλλο «ποταπό» αφού ΕΓΩ έχω θεϊκό σκοπό!» μας δείχνει πως έτσι ακριβώς ένιωσε το αποτύπωμα για το δείγμα ζωής που ο Λιαντίνης έδωσε! Κι εγώ απροκάλυπτα θα συμφωνήσω μαζί του.

Μια άλλη επισήμανση του αναγνώστη, πως ο Λιαντίνης «χρησιμοποιεί, σε όλο του το έργο, την κατάφαση και όχι την άρνηση και την απόρριψη, ακόμη και εκεί που είναι εκ διαμέτρου αντίθετος.» Πως «πιστεύει ότι ο χριστιανισμός ήταν οπισθοδρόμηση αλλά αναγνωρίζει ως αναπόφευκτη την οπισθοδρόμηση αυτή, και νομίζω ότι έχει δίκιο και για τα δύο», είναι το ίδιο σπουδαία. Με την διατύπωση αυτή (βρίσκω πως) αντανακλάται η ένθεη στον Λιαντίνη συνείδηση της αναντίρρητης και άνευ εγω-τικών όρων αποδοχής των άλλων, κι οχι η εγω-τική και στενοκέφαλη προβολή και πρόκριση των ατομικών επιλογών του καθενός μας. Και θα σημειώσω περαιτέρω, πως κάθε -ισμός χωρίς πνεύμα σάρκωσης, χωρίς βίωμα εσωτερικής ζωής, είναι μονάχα μια νεκρή απομίμηση και γι' αυτό είναι οπισθοδρόμηση.

Αποκορύφωμα σε τούτη την κατανόηση (του αναγνώστη, βρίσκω πως) είναι η συνέπεια που ο άνθρωπος έχει ξεχάσει να βάλει στα έργα του. Γράφοντας (ο αναγνώστης) πως «Αφήσαμε περισσότερα στο Θεό, μεταθέσαμε στο Σταυρό του Χριστού τις δικές μας ευθύνες, πιστεύουμε και περιμένουμε «θαύματα» και δεν δημιουργούμε θαυμαστά έργα», θα συμφωνήσω μαζί του πως τέτοια ακριβώς βρήκα κι εγώ την υποθήκη του Λιαντίνη: πως «λόγος χωρίς έργα είναι κενός». Και πως η συνέπεια είναι το προσωπικό τίμημα για κάθε άνθρωπο, και πως αποτελεί το αποτύπωμα χρηστής και συνετής ζωής.

Ο αναγνώστης έχει διάκριση, ανάμεσα σ' εκείνα που λέγονται και σ' εκείνα που είναι. Μεγάλη Αρετή η Διάκριση. Δεν μπαίνουν μαζί όλα και πάντοτε. Δια-κρίνω, θα ειπεί ξεχωρίζω κι επιλέγω. Και για τούτο προϋποτίθεται πως είμαι ικανός (= έχω δηλ. την εμπειρία και την ικανότητα) να εξετάσω,να κρίνω, να επιλέξω και να αποφασίσω περί του πρακτέου ή μη. Και φαίνεται πως ο αναγνώστης είναι.

Απαύγασμα Λιαντινικής διδαχής, αποτελεί η καταληκτκή παραίνεση του αναγνώστη της αιχμής. Εκείνο το: «αν προσεγγίσετε το έργο του (όχι μόνο το θάνατό του) χωρίς τον -απολύτως κατανοητό και δικαιολογημένο- εκνευρισμό (...) τότε θα μπορέσετε να μας δώσετε άλλες, πιο φωτεινές αναγνώσεις.»

Κι ετούτη η πρόσκληση - που σαρκώνει το «μηδένα απορρίπτειν»- είναι στην ουσία η ενθάρρυνση για να γίνει, να είναι και να μείνει ο καθένας μας, «δημιουργός» εκεί που είναι καλός! Γιατί έτσι δεν ξοδεύουμε το δώρο που ελάβαμε -την ζωή μας- σε έργα θνητά, υπό προσθεσμία ή σε έργα που αποτελούν προσωπικές πυραμίδες.....

Το έργο μας είναι «ο άλλος άνθρωπος»! Ο άλλος ως παραλήπτης των υποθηκών μας. Των έργων και των λόγων μας. Δηλαδή το πώς δεν θα «πειρασθεί» ο άλλος άνθρωπος από τους δικούς μας λόγους και τα έργα.

Συναίνεση φιληκά και με τον μπαλτά

 

Παρακολουθώ με αδιάπτωτο ενδιαφέρον την αγωνία του υπουργού παιδείας να μας οδηγήσει σε συγκεκριμένο δρόμο. Ό άνθρωπος αυτός έχει μεγάλη αγωνία για την πραγματοποίηση της απαιδευσίας και της αθεΐας μας. Θα το πετύχει, δεν θα το πετύχει, βρίσκεται σε μια διαρκή απορία και αναζήτηση τρόπων επιτυχίας.

Από τη μια οι δεσμεύσεις προς τους… θεσμούς (!), από την άλλη η αριστερή ατζέντα περί προοδευτισμού εναντίον παράδοσης και ιστορίας, ως του μόνου δρόμου,  τον έχουνε κάνει να χάσει τον ύπνο του.

Και τι δεν ακούσαμε! πως είναι φασίστας όποιος προβληματίζεται και κυρίως όποιος έχει -για το οτιδήποτε- επιφυλάξεις! οχετός συριζαϊκών ύβρεων -κατ' απομίμησιν παλαιοκομμουνιστικών πολιτικών μεθόδων- ξεχύνεται για την επιβολή  της κυβερνητικής, ως της μόνης και ενιαίας πολιτικής άποψης, ωσάν αυτό να συνιστά καθολική δημοκρατική μας υποχρέωση,

Πως είναι ξενοφοβικοί όσοι αντιδρούν. Πως παραβιάζουν την νομιμότητα εκείνοι που δεν συμφωνούν με τον υπουργό, ή δεν διαφωνούν με τους πολίτες που προβληματίζονται.

Πως καταργούμε την εξέταση της Ελληνικής γλώσσας και… όχι πολλά-πολλά με τα θρησκευτικά, για να είμαστε σύγχρονοι και ξεκούραστοι!

Έτσι, που πια ο Κ. Μητσοτάκης, ο επίδοξος πρωθυπουργός, τά ‘χει χάσει. Δεν ξέρει τι να κάνει. Από πού να πιαστεί; Μήπως κι έχει κάτι να προσφέρει; Δεν θέλει να δυσαρεστήσει ούτε έναν ψηφοφόρο. Το κυριώτερο: δεν θέλει και να χάσει, ούτε έναν ψηφοφόρο!

Τι να πεί ο έρημος; Πως θα βάλει όλους τους μουσουλμάνους προσφυγόπαιδες στην τάξη, χωρίς να υπολογίσει συνέπειες; Ή πως δεν θα τους βάλει, οπότε θα φανεί εντελώς συντηρητικός και ντε μοντέ, και θα χάσει προοδευτικούς και νεοφιλελεύθερους οπαδούς και ψηφοφόρους; Είναι κάτι σαν υποψήφιος με αλτσχάιμερ, εγκεφαλικό, χολή, συκώτι και σπασμένο πόδι, λίγο πριν το Μαραθώνιο.

Ας τα δούμε όμως ένα-ένα. Όχι φιληκά και με τον μπαλτά! Αλλά αντικειμενικά, καθαρά και ξάστερα.

Όταν κάνεις μια δουλειά πρέπει να μετράς και το αποτέλεσμα. Να αξιολογείς τα προϊόντα που παίρνεις "από την επιχείρησή σου". (Αυτό θα γίνει, ούτως ή άλλως, θα το κάνουν οι αντίπαλοί σου αν δεν το κάνεις εσύ). Εξ άλλου, αυτό το κάνουμε για τα τούβλα, για τα συρματόσκοινα, για το μπετόν αρμέ, δεν θα το κάνουμε για τους γιατρούς, για τους μηχανικούς, για τους δασκάλους, τους δικαστές και τους οικονομολόγους μας; Δεν θα το κάνουμε για τις δομές και τη λειτουργία τους, για τους υπηρετούμενους σκοπούς και την συνάφειά τους προς τους (ήδη ή μη εισέτι) επιτευχθέντας, ή ολοσχερώς ματαιωθέντας, ή για την απόκλισή τους από τους σσκοπούς αυτούς;

Έτσι είναι. Εμείς εδώ, ποτέ δεν μετρήσαμε το αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής μας δουλειάς. Ή κι αν (είπαμε πως) το μετρήσαμε, δεν το λογαριάσαμε ποτέ, ούτε προσπαθήσαμε να το βελτιώσουμε. Γιατί, κάτι η προσωπικότητα και τα δικαιώματα του παιδιού, κάτι η προσωπικότητα και τα δικαιώματα του εργαζόμενου, ποτέ δεν μας επέτρεψαν να αξιολογήσουμε την ανάγκη της κοινωνίας και των ιδίων των ενδιαφερομένων για ουσιαστική δράση κι ένα ουσιαστικό εκπαιδευτικό αποτέλεσμα. Ούτε κάναμε απολογισμό της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, ή της κατά κεφαλήν παραγωγικότητας ή ικανότητας. Κάναμε μονάχα υπολογισμό μικροπολιτικού τακτικισμού.

Αν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια αναζητηθεί μέσω του σεβασμού που εξωτερικεύει και των αξιών που εκφράζει και υπερασπίζεται κάθε πρόσωπο ορισμένου μορφωτικού επιπέδου, θα αιφνιδιαστούμε από τις μετρήσεις.

Εγκεφαλικό μπορεί να πάθουμε αν μετρήσουμε τον αυτοέλεγχο των λεγομένων και την συνέπεια λόγων και έργων για κάθε πρόσωπο ορισμένου μορφωτικού επιπέδου, ιδιαίτερα για πρόσωπα από εκείνα της πολιτικής σκηνής και ζωής και των ρυθμιστικών του βίου μας εξουσιών. Τα πράγματα είναι χειρότερα όταν εξετάσουμε την συνειδητότητα των πολιτικών αποφάσεών τους που αφορούν όλους εμάς, και των εκ διαμέτρου αντίθετων αποφάσεών τους σε αναφορά προς τις ιδιωτικές αυτών υποθέσεις.

Με βάση αυτά που φαίνονται στις δράσεις τους, είναι προφανές, ότι μάλλον έχουν άγνοια των όρων: διαφάνεια, καλή χρήση της εξουσίας, χρηστή διοίκηση, δημόσιο συμφέρον, δεοντολογία, κλπ. Δεν είναι οι πρώτοι, ακολουθούν την πεπατημένη οδό, την οδό που επί μακρόν πορεύτηκαν και οι προηγούμενοι. Δεν μας παραξενεύει αυτό, μόνο μας παραξενεύει το γεγονός πως είπαν ψέμματα, ότι αυτοί είναι αλλιώτικοι.

Φιληκά ακούσαμε ότι αυτός που δεν (διδάσκεται να) προσεύχεται χριστιαανικά, δεν σημαίνει πως δεν θα γίνει και χριστιανός. Αυτό δεν (μπορεί να) το λέει σε άλλους που προσεύχονται μερικές φορές τη μέρα, γιατί όταν αυτοί θα του πούνε ότι πρέπει να το θεσπίσει αυτό στα σχολεία, δεν θα μπορεί να τους ειπεί όχι! Και τούτο, επειδή τους έδωσε ήδη την ευκαιρία να επιβάλουν ό,τι θέλουν, ή ό,τι αυτοί χρειάζονται, παραγνωρίζοντας ότι ο ίδιος είναι δικός μας υπουργός παιδείας, στη χώρα μας, κι όχι στην δική τους.

Το ίδιο Φιληκά ακούσαμε πως η διδασκαλία των αρχαίων νοημάτων σε νεοελληνική μετάφραση, δεν μας αποστερεί από το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Κι ακόμη, (μας είπε ο κ. υπουργός) πως αν δεν διδαχτεί ο νέος την αρχαία γλώσσα, δεν σημαίνει πως αυτός ο νέος δεν ξέρει να μιλάει.

Ξεχνάει ο κ. υπουργός, πως όταν πρόκειται να κάνει κάποιος μια δουλειά, πρώτα μαθαίνει τα εργαλεία με τα οποία θα δουλέψει. Και δεν είναι τυπικό πράγμα η γλώσσα για τον μαθητή. Για τον γλωσσολόγο, μάλιστα, είναι η ζωή του. Και για τον επιστήμονα είναι το εργαλείο του, με το οποίο θα διατυπώσει τα ερωτήματα και τα συμπεράσματά του. Όπως και για τον λογοτέχνη, που είναι το «νυστέρι» του. Το νυστέρι, με το οποίο θα σχίσει τα σκότη της ψυχικής πώρωσης των φαύλων, και η σμίλη, με την οποία θα εξαλείψει την πνευματική αναισθησία των βαρβάρων.

Το ίδιο συμβαίνει και με την λογική. Όποιος την έχει αποκτήσει, και την χειρίζεται καλά, μάλλον ξέρει τι λέει. Ακόμη κι όταν θέλει να κάνει το κακό, βρίσκει έναν τρόπο για να σε πείσει. Είναι πολύ κακό να μιλάς με κάποιον και να καταλαβαίνεις πως συστηματικά σε κοροϊδεύει, πως σου λέει κάτι, ενώ κάνει κάτι άλλο.

Η εποχή μας είναι γεμάτη λεκτικούς και πνευματικούς νεολογισμούς.

Μ’ ετούτα και μ’ εκείνα, ο υπουργός μας, με ανάγκασε να ψάξω και να βρώ τίνος είναι οι σοφίες που κάθε τόσο εξαγγέλλονται για την «αληθινή παιδεία»! Ασφαλώς, έπεσα από τον ουρανό σαν είδα πως, έχουμε κλεισθεί έξω από την ζωή και το μέλλον μας, ως λαός και ως χώρα! Ανυποψίαστοι, έχουμε αποκλεισθεί με τείχη δυσθεόρατα -και ασφαλώς άπαρτα χωρίς «πόλεμο»- και μάλιστα «χωρίς ν’ ακούσουμε κρότον κτιστών ή ήχον»!

Η πολιτεία μας, κυοφόρησε και έτεξε εδώ και μια πενταετία «το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής»! Ένα σωματείο, έναν σύλλογο, μια ομάδα, μια εταιρία ιδιωτών, που της δόθηκε ξαφνικά η εξουσία, επί της οργάνωσης και της υλοποίησης καθολικών στόχων για όλους μας, αφού οι αποφάσεις και οι προτάσεις της αφορούν την μαθητιώσα και την σπουδάζουσα νεολαία, δηλαδή το αύριο της χώρας και της πολιτείας μας. Προφανώς, ανάμεσα στις αποφάσεις αυτές θα πρέπει να περιλαμβάνονται και κάποιες σαν αυτές που λίαν προσφάτως, φιληκά και με τον μπαλτά, ξεστόμισε ο υπουργός μας.

[ Το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (Ι.Ε.Π.) ιδρύθηκε το 2011 με τον Νόμο 3966 (ΦΕΚ Α΄ 118/24-05-2011, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει). Είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και τελεί υπό την εποπτεία του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος ως επιτελικός επιστημονικός Φορέας, που υποστηρίζει το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με κύριο σκοπό την επιστημονική έρευνα και μελέτη θεμάτων τα οποία αφορούν την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, τη μετάβαση από τη Δευτεροβάθμια στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, καθώς και τη διαρκή και τεχνική υποστήριξη του σχεδιασμού και της εφαρμογής της εκπαιδευτικής πολιτικής στα θέματα αυτά.]

Δεν είναι πια ακατανόητη η πρεμούρα τους με την κατάργηση της ελληνικής γλώσσας και την κατάργηση (της διδασκαλίας, όπως και της προσευχής) θρησκευτικών διεργασιών για την κατάρτιση των νέων. Ήτανε πλάνο παλαιόθεν οργανωμένο, κι αυτοί που κάποτε τόσο εξώθησαν στην θέσπισή του (βλ. ρεπούσεια ρήματα κλπ. ιστορικές ασυναρτησίες), τώρα το υλοποιούν. Και αυτό δεν είναι υπόθεση συνωμοσιολογίας.

Μην παραξευτείτε επίσης, για το καινούργιο πρόγραμμα των σχολείων για τα θρησκευτικά: Δεν γνωρίζει ο δεξιός τους οφθαλμός τι διαβάζει  ο αριστερός τους, και τί ψηφίζει η χέρα τους! καθώς αναφέρεται ότι "επιδιώκεται ένα μάθημα των θρησκευτικών στο οποίο η συμμετοχή όλων των παιδιών είναι αυτονόητη  και αναγκαία χωρίς καμμιά διάκριση και ανεξάρτητα από την θρησκευτική ή μη δέσμευσή τους, κλπ". Ας μη μιλήσουμε για τις κοινές ευρωπαϊκές αξίες που ήδη έχουμε (!) και που προωθείται η εμβαθυνσή τους(!), ή για τη σχολική θρησκευτική εκπαίδευση που πρέπει να υπερβαίνει την τοπική παράδοση (...) και να προωθεί την αλληλοκατανόηση την θρησκευτικότητα, κλπ -ασυνάρτητα προς την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική αποθρησκευτικοποίησης των ελληνοπαίδων ως προς την παράδοσή τους, αλλά την θρησκευτικοποίησή τους μέσα από τη διδασκαλία άλλων δοξασιών και την ανάμειξή τους με αλλόθρησκους για ένα ... καλύτερο μέλλον! τίνος άραγε;

Και η ασυναρτησία πάει σύννεφο! Αφού,  πέρα από τις κοινές ευρωπαϊκές αξίες ο άλλος σταθερός άξονας είναι "τα σαφή εκπαιδευτικά κριτήρια και οι συνακόλουθοι εκπαιδευτικοί στόχοι", όπως η ευαισθησία, ο σεβασμός, η ανοχή, η ενσυναίσθηση, η κατανόηση, η κριτική στοχαστικότητα και η ευρύτητα των οριζόντων του μαθητή! Μα ποιες σταθερές ευρωπαϊκές αξίες νοηματοδοτούν ολόκληρη την Ευρώπη; Και,  μπορεί άραγε η πολιτική μετάλλαξης των χαρακτηριστκών των λαών να χαρακτηριστεί σαφές εκπαιδευτικό κριτήριο;

www.dikaiologitika.gr

επιδιώκεται ένα σχολικό ΜτΘ, στο οποίο η συμμετοχή όλων των παιδιών χωρίς καμιά διάκριση και ανεξάρτητα από τη θρησκευτική ή μη δέσμευσή τους θεωρείται αυτονόητη όσο και αναγκαία

www.dikaiologitika.gr

επιδιώκεται ένα σχολικό ΜτΘ, στο οποίο η συμμετοχή όλων των παιδιών χωρίς καμιά διάκριση και ανεξάρτητα από τη θρησκευτική ή μη δέσμευσή τους θεωρείται αυτονόητη όσο και αναγκαία

www.dikaiologitika.gr

επιδιώκεται ένα σχολικό ΜτΘ, στο οποίο η συμμετοχή όλων των παιδιών χωρίς καμιά διάκριση και ανεξάρτητα από τη θρησκευτική ή μη δέσμευσή τους θεωρείται αυτονόητη όσο και αναγκαία

www.dikaiologitika.gr

(δείτε εδώ: http://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/paideia/122185/to-neo-programma-spoudon-gia-ta-thriskeftika).

Και για περαιτέρω, διευκρινιστικές, πληροφορίες επί των τεκταινομένων και της μεθοδολογίας σχετικά με την ανάπτυξη βαθμίδων ενδο-εξουσιαστικών κέντρων, εν είδει ιδιότυπων ΜΚΟ- λίαν προσφάτως, από την «Ομάδα Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, εκδόθηκε ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (Αθήνα, 28-7-2016), με το εξής αξιοπρόσεκτο, αξιοπερίεργο, έως και νομικά παράδοξο, περιεχόμενο:

Το Δ.Σ. του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής αποτιμώντας τον, μέχρι πρότινος ισχύοντα, τρόπο οργάνωσης του προέβη σε αλλαγές στη δομή του. Σκοπός της αλλαγής της υπήρξε η αποτελεσματικότερη λειτουργία του φορέα και η ενίσχυση της ικανότητάς του να επιτελεί το, από τον ιδρυτικό νόμο, ορισμένο έργο του.
Το νέο οργανόγραμμα χαρακτηρίζεται, πέρα από την ύπαρξη των πέντε υφιστάμενων Γραφείων, από τη λειτουργία 12 Επιστημονικών Μονάδων Εργασίας. Οι οκτώ από αυτές (Α’ Κύκλος) αφορούν σε εκπαιδευτικά ζητήματα-άξονες:

1) Ειδική Αγωγή, 2) Προσχολική Αγωγή, 3) Εκπαίδευση και Επιμόρφωση Εκπαιδευτικών, 4) Εκπαιδευτική και Σχολική Δημοκρατία και Καινοτόμα και Ολοκληρωμένα Προγράμματα, 5) Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης και της Εκπαιδευτικής Εργασίας, 6) Αξιολόγηση και Ανατροφοδότηση και Παρακολούθηση Δεικτών, 7) Μειονοτική, Διαπολιτισμική και Ομογενειακή Εκπαίδευση, 8) Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση.
ενώ οι υπόλοιπες τέσσερις (Β’ Κύκλος) αφορούν σε επιστημονικές περιοχές:
1) Ανθρωπιστικές Επιστήμες και Φιλολογία, 2) Φυσικές Επιστήμες και Μαθηματικά και Πληροφορική, 3) Κοινωνικές Επιστήμες, 4) Τέχνες.
Η νέα αυτή δομή του Ινστιτούτου αποσκοπεί στην ενίσχυση του επιστημονικού-ερευνητικού χαρακτήρα του Ινστιτούτου: τα μέλη του Ι.Ε.Π. εντάχθηκαν σε κάθε Μονάδα με κριτήριο το επιστημονικό προφίλ της, την αντίστοιχη εξειδίκευσή της και την περιοχή στην οποία έχουν αφιερωθεί στο χώρο της εκπαίδευσης.
Τα πλεονεκτήματα του νέου οργανογράμματος θα μπορούσαν να περιγραφούν ως εξής: αρχικά, με τη νέα δομή προάγεται η συλλογική δράση των επιστημονικών συνεργατών του Ι.Ε.Π., ευνοούνται οι πρωτοβουλίες, αξιοποιείται η επιστημονική-ερευνητική σκευή των μελών του Ινστιτούτου, αναπτύσσονται σχέσεις συνεργατικότητας-συναδελφικότητας. Τα παραπάνω οδηγούν: στη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών (οι επιστήμονες του Ι.Ε.Π. εμπλέκονται σε επιστημονικό έργο, στο οποίο έχουν εξειδικευτεί). Της, με το νέο τρόπο λειτουργίας οι επιστήμονες καλούνται, σε περιβάλλον ισοτιμίας και συνεργασίας, να αναγνωρίσουν το έργο της ως ένα επιστημονικό-ερευνητικό έργο και να αναλάβουν της αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Συνεκδοχικά, καλύπτονται με πληρέστερο τρόπο οι λειτουργικές ανάγκες του φορέα καθώς ενισχύεται η αποτελεσματικότητα των συνεργατών του (στο βαθμό που η δράση της εξειδικεύεται στον πλέον ενδεδειγμένο κάθε φορά επιστήμονα και ενισχύεται το κίνητρο της για την προσφορά έργου).

Τέλος, για την ενίσχυση του συντονισμού και της συνοχής χρήσιμο είναι να τονισθεί η, σε τακτά χρονικά διαστήματα, συνεδρίαση των Μονάδων, η οποία είναι σε θέση να εξασφαλίσει διαρκή εποπτεία, ισχυρό συντονισμό, αποτελεσματικό προγραμματισμό. [http://www.iep.edu.gr/index.php/el/.]

Το χειρότερο, δεν είναι η ύπαρξη αυτού του δεσποτάτου εντός των τειχών μας, που αποφασίζει δεσμευτικά (και χωρίς νόμιμο έρεισμα της ύπαρξης και της σύστασής του), για τα δικαιώματα και την δράση των μελών του, με συνέπειες που εκτείνονται και αφορούν την ζωή και το μέλλον μας, κι όλα αυτά χωρίς ποτέ τα μέλη του να εκλεγούν από εμάς, χωρίς ποτέ να επιλεγούν για την αξιοσύνη τους από ένα δημόσιο όργανο, και που ασφαλώς πληρώνονται με χρήματα που προέρχονται από τους φόρους μας, σαν να είναι αυτοί η εξουσία, που έλαβε την εντολή μας.

Ντροπή, για τον συνεταιρισμό των πολιτικών που θέσπισε αυτό το εξάμβλωμα, και όνειδος σε όλους μας που ανεχόμαστε τέτοια ντροπή!

Ντροπή για την λογική μας, για το φιλότιμό μας και για την δημοκρατική μας ευαισθησία, που παθητικά κι αδιάφορα ανέχεται την ανατροπή του Συνταγματικού μας Χάρτη, και την μεθόδευση του ολέθρου μας.

Αυτοί είμαστε, αυτοί μας αξίζουν.

Θάνατος, Πολιτική και Παιδεία

 

Καταπιανόμαστε με τον θάνατο άλλοτε σαν ένα ζήτημα γενικό, σαν να μην μας αφορά, κι άλλοτε σαν ένα ζήτημα άκρως προσωπικό. Σαν ερευνητές και σαν μελετητές του θέματος είναι σαν να θέλουμε να τα μάθουμε, να τα καταλάβουμε και να τα διδάξουμε όλα για τον θάνατο. Αλλά σαν πρόσωπα που μας αφορά «το γεγονός του θανάτου μας», ψάχνουμε να βρούμε πώς θα τον «διαχειριστούμε», πώς θα σταθούμε μπροστά σ' αυτόν. Σ' αυτό που, κάποια στιγμή, θα είναι γεγονός και για εμάς.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για όλες τις δυνατές εκδοχές νόησης κι έκφρασης επί του θέματος, αλλά πάντα θα εννοούμε ένα πράγμα: Την αγωνία μας για το θάνατό μας. Κάποιος άλλος το λέει πιο άμεσα κι απλά, εκλαϊκευμένα, κατανοητά, απερίφραστα. Κι είναι αυτή η διατύπωσή του -η τοποθέτηση (για το θάνατο) ενός αρθρογράφου, από αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά (βλ. http://www.protagon.gr/apopseis/blogs/44341222722-44341222722)- ο λόγος που γράφεται τούτο το σημείωμα. Είναι η φράση: «Η μαγκιά είναι όμως να βρεις τι σημαίνει για σένα ο θάνατος. Για τη δική σου συνείδηση και τη δική σου ζωή. Να σιγουρευτείς κάποια στιγμή για τον λόγο που υπάρχεις και να μάθεις το ρόλο σου. Πολλοί προσπάθησαν να δώσουν το μήνυμα αλλά οι μάζες τους αγνοούν».

Πόση αλήθεια να έχει άραγε  αυτή η φράση! Πόσος κόπος άραγε καταβλήθηκε για να διδαχτούν και να σκεφτούν οι άνθρωποι, για να φιλοσοφήσουν, να διαλογιστούν, να συναισθανθούν και να «ωριμάσουν» πνευματικά και ψυχικά οι άνθρωποι, ώστε να αποφασίζουν για την στάση τους σε ζητηματα τόσο σημαντικά όσο το αναπότρεπτο επέκεινα;

Όταν το ερώτημα για τον θάνατο, γίνεται «επαγγελματικά», γενικά και αόριστα, η επαγγελματική μας ενασχόληση μ' αυτό, ασφαλώς μπορεί να γεμίσει σελίδες, και να φέρει στην βιβλιοθήκη μας τίτλους συγγραμμάτων, και εκδοτικά συμβόλαια και ασφαλώς χρήμα. Αυτή η ενασχόληση, και η λεπτοδουλειά στις φράσεις, και τα λογικά προηγούμενα και επόμενα, τις υπερκείμενες και τις υποκείμενες, όλα αυτά μπορεί να είναι άψογα δομημένα νοητικά εφευρήματα, αλλά η ζωή που κρύβουνε μέσα τους, είναι μόνο εκείνου που τα επινόησε και τα διατύπωσε. Ελάχιστη πληροφορία όλα αυτά μπορούν να προσφέρουν στον οποιονδήποτε άλλον, για την δική του ζωή και τον δικό του θάνατο. Κι όταν αποφασίσει να τον σκεφτεί και να τον διαχειριστεί, ελάχιστη καταλυτική βοήθεια θά βρει έξωθεν. Όλα εκεί έξω, θα είναι ψυχρά. Ψυχρά κι ακατανόητα.

[Μα αν αποφασίσουμε να αναλογιστούμε τον ρόλο μας σε όλα αυτά, θα πρέπει, επίσης, να λογαριάσουμε και την συμμετοχή μας στην δημιουργία, την γένεση της ζωής μας, και την δυνατότητά μας να αναιρέσουμε την... αναίρεσή της. Αλλά αυτά, είναι πολύ ψιλά γράμματα, για τον σύγχρονο άνθρωπο που νομίζει πως, αφού όλα τα θέλει, τότε όλα τα μπορεί, και όλα θα τα τολμήσει. Σίγουρα θα ανακαλύψει πως δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα, κι είναι καλό να το ανακαλύψει εγκαίρως ώστε να μην έχει χάσει ή καταστρέψει όλα εκείνα που θα μπορούσαν να δίνουν χαρά και νόημα στην ζωή του. Και αξία στον αναπότρεπτο και μοναδικό θάνατό του].

Γιατί αν ο άνθρωπος δεν αντιληφθεί τα όρια και την ουσία της ύπαρξής του, δεν θα σκεφτεί ποτέ τί θα γίνει την ώρα που δεν θα υπάρχει. Ή τι θα ήθελε να έχει πράξει, μέχρι την ώρα αυτή. Ή ποιός θα ήθελε να έχει υπάρξει μέχρι την ώρα αυτή. Ή τί δεν θα ήθελε να έχει πράξει μέχρι την ώρα αυτή. Και για ποιόν, ή γιατί.

Ο άνθρωπος, που δεν βρέθηκε (από αγάπη κι ενδιαφέρον ή από καθήκον) τρόπος να προβληματιστεί, μπορεί κάλλιστα να ζει σαν ένα μικρό αγαθό παιδί που δεν ενδιαφέρεται για το αύριο, παρά μόνο για την χαρά της στιγμής. Μήπως αυτό δεν συμβαίνει κάθε μέρα; Πόσοι είναι αυτοί που μας θέτουν τα κατάλληλα ερωτήματα; Πόσοι είναι αυτοί που μας καλούν να στραφούμε σε πράγματα παρόμοια;

Οι κήρυκες της ανοησίας (οι διαφημίσεις στην τηλεόραση) μας καλούν για τούτο και για εκείνο «γιατί έτσι μας αρέσει» ή «γιατί μας αξίζει να χαιρόμαστε περισσότερο»! αλήθεια, γιατί μας αξίζει; τί κάναμε και μας αρμόζει βραβείο; πόσο στοιχίζει; είναι φθηνό! είναι σε δόσεις! ας μην σκεφτόμαστε το αύριο λοιπόν κλπ., κλπ.

Κι ο χρόνος περνάει, με κατανάλωση, με χρέη, με πάμπολλες μικροχαρές των 3 και 13 και 15 ευρώ, και χάνεται ο λογαριασμός και μετά γίνεσαι «η μάζα που αγνοεί» τα μεγάλα και ακανθώδη ζητήματα του ανθρώπου, του αληθώς και δυνάμει πνευματικού όντος.

Αναπόδραστα αναφέρομαι στην εκπαίδευση. Στα σχολεία που παρέχουν χρόνο ενασχόλησης με τούτο και μ' εκείνο και δεν παρέχουν παιδεία. Γιατί η παιδεία δεν είναι το μάθημα της ημέρας, και της χρονιάς, είναι η εμφύσηση από τον δάσκαλο στην κάθε μικρούλα ανθρώπινη ψυχή, της όρεξης για μάθηση. Για μάθηση όλων εκείνων που είναι εργαλεία για δημιουργία.

Αυτός ο δυστυχής, ο κακά αμειβόμενος  και μη εκτιμώμενος δάσκαλος, είναι ένας ήρωας που κάθε μέρα αντιμετωπίζει την άγνοια, την άρνηση και την επιθετικότητα των γονέων, οι οποίοι αφήνουν αποκλειστικά στους δασκαλους την διαπαιδαγώγηση και την διδαχή των παιδιών τους. Ο δάσκαλος πάντα του ήταν ένας μικρός κι ανυπολόγιστος  ήρωας. Μα οσάκις πίστευε στην αποστολή του, ακόμη κι αν δεν κατείχε τα γράμματα μεταλαμπάδευε τον τρόπο, την αγάπη. Και τότε ο μαθητής του, εύρισκε το δρόμο της γνώσης. Σήμερα, αυτός ο μικρός ήρωας, ο αδύναμος δάσκαλος, πώς να μιλήσει και τί να πρωτοβάλει σε ένα άδειο κεφάλι; Σ' ένα κεφάλι, που κανείς δεν το νοιάστηκε, και δεν φρόντισε να ρίξει μέσα κάποιο φύραμα για να κατατεί δυνατή μια κάποια ζύμωση για την ώρα που θάρθει: την ώρα του δασκάλου.

Στο σχολειό θα βρει κανείς παιδιά που δεν ξέρουν να ακούνε, δεν ξέρουν να απαντούν, παιδιά που πετάνε κάτω τα σκουπίδια τους, που χτυπάνε και σπρώχνουν, που απειλούν. Που χρειάζονται πολλή αγάπη, και ειδική μεταχείριση για να αρχίσουν να αποκρίνονται σαν ανθρώπινα όντα κι όχι σαν θεριά άρρωστα κι ανήμερα. Ο δάσκαλος, τότε γίνεται νοσοκόμος ψυχών, κι οι μαθητές του ειναι οι ασθενείς του.

Στο σχολειό σήμερα, έχει θεσπιστεί και υπάρχει αυστηρό σύστημα αξιών. Πρώτα-πρώτα πρέπει να μην αισθάνονται άσχημα οι ξένοι, γιατί τόσοι που ήρθανε εδώ, κάμποσοι ήρθανε με τα παιδιά τους. Εμείς δεν πειράζει, γιατί είμαστε στον τόπο μας, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα.

Μετά, για να μην πελαγώνουμε με διαφορές, αφού αυτοί δεν καταλαβαίνουν τα δικά μας, θα διδάσκουμε εμείς στα σχολειά μας μόνο αυτά που καταλαβαίνουν εκείνοι. Έτσι, θα καταργήσουμε την εξέταση της Ελληνικής γλώσσας στα σχολεία. Επί πλέον, θα απαλείψουμε στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών, αφού οι ξένοι δεν είναι χριστιανοί και δεν χρειάζεται να τους λέμε για την εθνική μας ιδιοπροσωπία. Κι ας έχει, και ας εξακολουθεί αυτή να έχει, ισχυρούς δεσμούς και επιδράσεις από την χριστιανική διδασκαλία.

Έτσι, σιγά-σιγά κι οργανωμένα κι αδιαμαρτύρητα, θα μεγαλώνουνε «οι μάζες» που δεν θα σκέφτονται για όλα τα άλλα, ούτε και για το θάνατο. Αρκεί να σκέφτονται ποιά χαρά, τους αξίζει περισσότερο, είναι φτηνή και την πληρώνουν για να την έχουν. Όμως, μην το ξεχνάμε: όλα τούτα γίνονται για να μην σκέφτονται οι άνθρωποι τον θάνατο, τον δικό τους! Γι' αυτό και τους εκμαυλίζουν με κάθε λογής παραδείσους, επί τιμή ασφαλώς! Ο θάνατος των άλλων είναι ούτως ή άλλως, εμπόρευμα, κατανάλωση, ατυχία, μακριά από εμάς κλπ.

Οι μισθωμένοι κήρυκες του εκμαυλισμού και της ανοησίας, εκμεταλλεύονται το γεγονός πως ο θάνατος είναι για όλους, κι απλώς διαρκώς αναζητούν τρόπους, ώστε να πείθονται «οι χαζοί» (όπως λένε: οι μάζες) να καταβάλουν σ' αυτούς εφ'όρου ζωής όλα τους τα χρήματα. Οι προσπάθειες εντατικοποιούνται για την αποβλάκωση και όσων ακόμη δεν είναι τελείως χαζοί, από μόνοι τους. Η προσπάθεια που είναι σημαιοφόρος αυτής της εκστρατείας έχει πυρήνα της τα ανθρώπινα δικαιώματα!

Εκείνοι που τα υπερασπίζονται περισσσότερο είναι εκείνοι που τα κατασπαράζουν! Σε καμμιά υπανάπτυκτη κοινωνία δεν μιλάνε για ανθρώπινα δικαιώματα, οι πολίτες της. Αντίθετα, μιλάνε γι' αυτά, όλες οι χώρες που πουλάνε τα όπλα του θανάτου, οι χώρες των σκανδάλων, οι χώρες των εισβολών και των εκκαθαρίσεων! Και μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα που τάχα παραβιάζονται όχι στο εσωτερικό τους, αλλά σε μια τρίτη, ξένη χώρα, που την έχουνε στο μάτι για κάποιο πλουτοπαραγωγικό της -συνήθως- πόρο, ή για μια πολιτική τους αντιπαλότητα.

Η μόνη χώρα που κατηγορείται από τους δικούς της πολίτες, αλλά και τους πολιτικούς της για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ξένων, είναι η πατρίδα μας. Η πατρίδα μας, δυστυχώς εξακολουθεί να διατηρεί από την αρχαιότητα τον μεγαλύτερο εχθρό της: Τον Εφιάλτη. Πάντα υπάρχει κάποιος γι' αυτή την δουλειά. Μπορεί να είναι, ακόμη κι εκείνος που δεν τον βάζει ο κοινός νούς. Πάντοτε όμως αποκαλύπτεται, εκ των υστέρων, από τους καρπούς των έργων του.

Η Ελληνική Πολιτεία και οι θεσμοί της, εδώ και χρόνια,  παραβιάζουν συστηματικά και κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων, τους οποίους όχι μόνο καταδυναστεύουν με φόρους και περικοπές των πάσης φύσεως αποδοχών, αλλά τους περιορίζουν ακόμη και τα στοιχειώδη Συνταγματικά υους δικαιώματα. Πώς γίνεται αυτό; Οι πολιτειακοί μας θεσμοί (κυνέρνηση, υπουργείο, αστυνομία κλπ) αφήνοντας -ατιμώρητα κι ανεξέλεγκτα- να δρούν, κάθε τόσο, απειλητικά και εξοντωτικά κουκουλοφόρες παρακρατικές ομάδες κρούσης. Οι ομάδες αυτές, με τις αγριότητές τους, εμποιούν φόβο στην ελεύθερη έκφραση κάθε πολιτικού φρονήματος που δεν συμφωνεί με το φρόνημα αυτών των ίδιων, των λοστοφόρων παρακρατικών ομάδων κρούσης. Αυτών, που συνηθέστατα αποτελούν τους πολιτικούς στρατούς της εκάστοτε εξουσίας. Αυτή είναι η ουσία του φασισμού, κι ας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους περί του αντιθέτου.

[Γιατί ο φασίστας δεν είναι κάποιος, επειδή εμείς έτσι τον βαφτίσαμε, γιατί μας εναντιώνεται! Φασισμός είναι  η βία και η επιβολή ταπείνωσης κι εξευτελισμού, ακόμη κι όταν την μετέρχεται ο καλύτερός μας φίλος! Φασισμός είναι κι η αλαζονεία, η περιφρόνηση, κι η υποτίμηση, όταν κάποιος νομίζει πως είναι καλύτερος, εξυπνότερος, ή ικανότερος, απλά και μόνο γιατί είχε περισσότερες ευκαιρίες και μέσα, που του δώσανε την ευκαιρία να μάθει, να αποκτήσει ή να έχει, και όλα αυτά τα χρησιμοποιεί για να επιβάλλεται. Αυτός, παραβλέπει πως, όλους, μας εξισώνει αναπότρεπτα ο θάνατος, και πως -για τον λόγο αυτόν- θα ήταν καλύτερα να έχουμε μεταξύ μας τουλάχιστον ανοχή, συνεργασία και καλωσύνη!]

Όλα αυτά δεν ερμηνεύονται με καμμία λογική. Όλα αυτά οδηγούν μονάχα στο βιασμό της λογικής των πολιτών, στο βιασμό της παιδείας τους, στο βιασμό
της πολιτικής.

Και μια κοινωνία βιασμένη και κακοποιημένη, ναρκωμένη ζεί κάθε μέρα την θανάτωσή της. Ποιά διανόηση θα την ξε-ναρκώσει, για να της θυμίσει πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν πράγματι είναι άνθρωπος;

Γιατί ο πραγματικός άνθρωπος, θέλει να είναι αθάνατα τα έργα τέχνης και πνεύματος, κι όχι τα έργα βανδαλισμού, βλακείας και κατανάλωσης. Αυτά είναι από μόνα τους αθάνατα, μόνο όταν είναι κακουργήματα, για να μας θυμίζουν το μέγεθος του διαπραχθέντος εγκλήματος, και του δόλου των δραστών ή της ευηθείας των παθόντων.