Ψαλμός 18: Ύμνος του Δαβίδ, που τον απήγγειλε όταν ο Θεός τον έσωσε από τον Σαούλ κι από την εξουσία των άλλων εχθρών του.

 2 Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα·
3 ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ῥῆμα, καὶ νὺξ νυκτὶ ἀναγγέλλει γνῶσιν.
4 οὐκ εἰσὶν λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι, ὧν οὐχὶ ἀκούονται αἱ φωναὶ αὐτῶν·
5 εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν. ἐν τῷ ἡλίῳ ἔθετο τὸ σκήνωμα αὐτοῦ·
6 καὶ αὐτὸς ὡς νυμφίος ἐκπορευόμενος ἐκ παστοῦ αὐτοῦ, ἀγαλλιάσεται ὡς γίγας δραμεῖν ὁδὸν αὐτοῦ.
7 ἀπ’ ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἔξοδος αὐτοῦ, καὶ τὸ κατάντημα αὐτοῦ ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀποκρυβήσεται τὴν θέρμην αὐτοῦ.
8 ὁ νόμος τοῦ κυρίου ἄμωμος, ἐπιστρέφων ψυχάς· ἡ μαρτυρία κυρίου πιστή, σοφίζουσα νήπια·
9 τὰ δικαιώματα κυρίου εὐθεῖα, εὐφραίνοντα καρδίαν· ἡ ἐντολὴ κυρίου τηλαυγής, φωτίζουσα ὀφθαλμούς·
10 ὁ φόβος κυρίου ἁγνός, διαμένων εἰς αἰῶνα αἰῶνος· τὰ κρίματα κυρίου ἀληθινά, δεδικαιωμένα ἐπὶ τὸ αὐτό,
11 ἐπιθυμητὰ ὑπὲρ χρυσίον καὶ λίθον τίμιον πολὺν καὶ γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον.
12 καὶ γὰρ ὁ δοῦλός σου φυλάσσει αὐτά· ἐν τῷ φυλάσσειν αὐτὰ ἀνταπόδοσις πολλή.
13 παραπτώματα τίς συνήσει; ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με.
14 καὶ ἀπὸ ἀλλοτρίων φεῖσαι τοῦ δούλου σου· ἐὰν μή μου κατακυριεύσωσιν, τότε ἄμωμος ἔσομαι καὶ καθαρισθήσομαι ἀπὸ ἁμαρτίας μεγάλης.
15 καὶ ἔσονται εἰς εὐδοκίαν τὰ λόγια τοῦ στόματός μου καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου ἐνώπιόν σου διὰ παντός, κύριε βοηθέ μου καὶ λυτρωτά μου. 

 Κάπως έτσι νοιώθω τον Ψαλμό, στην καρδιά μου:

 Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού

κι ολόκληρη η πλάση  αναγγέλλει ότι ο Θεός είναι ο δημιουργός του κόσμου! 

Κάθε μέρα διακηρύσσει στην επόμενη, και κάθε νύχτα αποκαλύπτει στην επόμενη το γεγονός της δημιουργίας! 

Και δεν είναι αυτά σιωπηλές εκδηλώσεις 

Σ' ολόκληρη την γη και μέχρι τα πέρατα της οικουμένης έφτασε αυτή η πανηγυρική αναγγελία 

Ο ίδιος ο Θεός φώς! μέσα στον ήλιο η κατοικία του!

και σαν νυμφίος που ξεκινάει από την νυφική παστάδα στολισμένος, ευτυχισμένος, σαν γίγαντας ακούραστος διατρέχει το δρόμο του και φτάνει από τη μία άκρη στην άλλη 

και κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από το φως του! 

Η εντολή του Θεού άμεμπτη, επιστρέφει τις πλανεμένες ψυχές, 

Ο λόγος του Θεού, Πίστη που γεμίζει ακόμη και τα νήπια με σοφία,

Οι εντολές του Κυρίου τέλειες, ευφραίνουν την καρδιά του ανθρώπου, φωτίζουν ως τα πέρατα της οικουμένης και ανοίγουν τα μάτια των ανθρώπων, 

Αγνό το ιερό δέος για τον Κύριο, που έχει αιωνία ισχύ,

Οι κρίσεις του Θεού, αληθινές και δίκαιες στους αιώνες,

Τα λόγια του πολυτιμότερα από το χρυσάφι και τους πολιύτιμους λίθους, και γλυκύτερα από το μέλι και  και την κηρήθρα. 

Εγώ Κύριε δούλος σου είμαι και φυλάσσω την εντολή σου,

Κι όποιος φυλάσσει τις εντολές σου θα έχει ανταπόδοση πολλή.

Ποιος μπορεί να  γνωρίζει τα παραπτώματα; Κύριε, καθάρισέ με και από αυτά τα κρυμμένα μέσα μου, καθάρισε με! 

Και από τους εχθρούς προστάτεψε τον δούλο σου,  κι αν δεν με κυριεύσουν αυτοί τότε θα μείνω καθαρός από αμαρτίες μεγάλες 

Και ευπρόσδεκτα θα είναι για πάντα από σένα τα λόγια μου κι όλα όσα έχω μέσα στην καρδιά μου, Κύριε, βοηθέ και Λυτρωτά μου! 

 Σημείωση:  Ήτανε μια τυχαία συνάντηση. Μια βραδυνή προσευχή, αποκαλυπτική. Ητανε μια Δοξολογία για τις δωρεές που έλαβα, που διατηρούνται, που με τιμούν!