Το Κράτος και η κατάλυσή του

Πάει καιρός πολύς που οι λαοί "καταστάθηκαν" σε νομικούς οργανισμούς. Από τότε δηλαδή που ίδρυσαν αυτό που σήμερα λέμε "Κράτος".  

Κάθε κράτος διέπεται από δικούς του νομικούς Κανόνες οργάνωσης, με πρόβλεψη για την ταυτότητά του, για τα όργανά του, για το σύνολο των ανθρώπων προς τους οποίους απευθύνεται και χάριν και υπέρ των οποίων ασκεί την εξουσία του, και για τον καθορισμό της επικράτειάς του. Δηλαδή του γεωγραφικού χώρου εντός του οποίου - και για λογαριασμό του οποίου - ασκεί τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ως μέλος της διεθνούς κοινότητας και ως η δύναμη που θα ορίζει τα εντός της επικράτειάς του ζητήματα και τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους και προς το ίδιο το κράτος. 

Απαραίτητο στοιχείο σε ένα κράτος είναι, όπως ανωτέρω σημειώσαμε, ασφαλώς, και οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρεται, προστατεύει, και υπερασπίζεται. 

Το σύνολο των ανθρώπων αυτών, αποτελεί τον λαό του οικείου κράτους, και μάλιστα, στο σύνολο αυτό, περιλαμβάνονται οι άνθρωποι από το ιστορικό βάθος του χρόνου έως το ατελεύτητο μέλλον, και όλοι μαζί αποτελούν το έθνος. Μιλάμε δηλαδή για ανθρώπους που συνδέονται με ένα ιδιαίτερο τρόπο, σε όλο το ιστορικό τους  -ως ομάδας- διάβα, και που μπορεί κατά κατά καιρούς κάπως να μεταλλάσσεται, αλλά δεν διαλύεται η ομάδα ανθρώπων ως φορέας του κοινού ιδιαίτερου τρόπου. Και πάντως, αυτός ο ιδιαίτερος τρόπος, ασφαλώς, διαφέρει από έθνος σε έθνος. 

Σήμερα, υπάρχουν νομικές δομές-θεσμοί που διέπουν τις σχέσεις των κρατών μεταξύ τους (διεθνές δίκαιο), όπως ακριβώς υπάρχουν και οι θεσμοί που ρυθμίζουν τα εσωτερικά ζητήματα των κρατών. 

Το Σύνταγμα, συνιστά τον Καταστατικό Χάρτη κάθε Χώρας, και σε αυτό περιέχονται Κανόνες αυξημένης τυπικής ισχύος, που ορίζουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής εξουσίας, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας.  Κανόνες για τους σκοπούς που επιδιώκει κάθε κράτος, και για τις υποχρεώσεις του κράτους έναντι των πολιτών. Κατευθυντήριοι κανόνες για τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους και των σχέσεών τους με το κράτος.

Η νόμιμη εξουσία έθεσε τους κανόνες, γιατί αυτήν εμπιστεύτηκαν οι λαοί για να προβεί στις επί μέρους νομικές ρυθμίσεις. Αλλά μια εξουσία ποτέ δεν δίδεται εν λευκώ. Υπάρχει υπό την αίρεση της αφαίρεσής της από τον ίδιο τον λαό που την  έδωσε. Και ο λαός μπορεί να την αφαιρέσει όταν κρίνει πως είναι αναγκαίο! Όταν κρίνει πως πια, η άσκηση της εξουσίας δεν γίνεται κατά τον συμπεφωνημένο τρόπο, ή ότι έχει παρεκκλίνει από τις αναληφθείσες πολιτικές δεσμεύσεις, ή όταν ασκείται δεσποτικά και αυταρχικά, ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο συντρέχει ανά περίπτωση.

Οι πολιτικοί στις μέρες μας, φαίνεται να θεωρούν πως  χρίστηκαν εκλεκτοί κι αναντικατάστατοι, με μονιμότητα και με την δυνατότητα, προκλητικά, ακόμη και να μας αγνοούν! 

Πολιτευτές, αναποτελεσματικά και ιδιοτελώς επί μακρόν πολιτευόμενοι, έγιναν γνωστοί  και καθεστωτικοί σε μια δημοκρατική χώρα που έχει ήδη επιλέξει να καταργήσει θρόνους και μοναρχικά οφφίτσια!

Αυτοί, και μόνον αυτοί μπορούν εν τοις πράγμασιν να καταλύουν το κράτος με τις ιδιοτελείς και τις φωτογραφικές μεθοδεύσεις, την κατάχρηση εξουσίας, την υπέρβαση των ορίων της εξουσίας τους, την περιφρόνηση των ορίων του νόμου, την περιφρόνηση των σκοπών του κράτους, την περιφρόνηση των πολιτών, και πάνω από όλα με την δικαστική τους ατιμωρησία και ασυλία για τα ατοπήματά τους, τα αδικήματά τους, τις παραβάσεις και τις ρητορικές τους, με τις οποίες παραπλανούν τον λαό και τον αποπροσανατολίζουν.

 Παρ' όλα αυτά ειπώθηκε  πως οι  έντονες διαμαρτυρίες των πολιτών συνιστούν κατάλυση του κράτους!

 Αλήθεια το σκεφτήκαμε όλοι μας, πολιτικοί και πολίτες, 

• τί μπορεί να συνιστά κατάλυση του κράτους; 
• Ποιός μπορεί να επικαλείται ότι συντρέχει κατάλυση του κράτους;
• Ποιός μπορεί πράγματι να καταλύσει το κράτος; 

 Αν δεν είναι γνωστό, πρέπει να σημειώσουμε ότι το Σύνταγμά μας, προβλέπει 

• Στο άρθρο 2 ως πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας, τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου. Προστατεύει, δηλαδή, τον καθένα μας (ατομικά και ως προσωπικότητα) έναντι της Πολιτείας! Αξεχώριστα! Όποιοι και να είμαστε. Ασχέτως καταγωγής, κοινωνικής τάξης, οικονομικής κατάστασης, φύλου, υγείας, θρησκευτικών πεποιθήσεων κλπ. Μας προστατεύει ως πρόσωπα που αξίζουν σεβασμό και αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων μας, των επιλογών μας, την προέλευση, την οικογένειά μας, κλπ.
• Στο άρθρο 3 αναγνωρίζει, προστατεύει και εγγυάται την Ορθόδοξη πίστη μας, χωρίς να παραβλέπει οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική επιλογή των πολιτών.
•  Και στα επόμενα 4-25 άρθρα του Συντάγματος καταστρώνεται το πλέγμα των ατομικών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων εντός της Πολιτείας μας, οι όροι ισχύος και ασκήσεως αυτών, καθώς και η υποχρέωση της Πολιτείας να καθιστά τα δικαιώματα αυτά ασκητέα και προστατευτέα "σε πνεύμα ελευθερίας και δικαιοσύνης", ορίζοντας, μάλιστα ρητή την σχετική υποχρέωση συνδρομής των οργάνων του Κράτους και ιδιαίτερα της Δικαστικής εξουσίας!

Η κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων αφορά τα καθέκαστον πρόσωπα και η άσκησή τους εναπόκειται στα ίδια τα πρόσωπα.

Η κατοχύρωση όμως των κοινωνικών δικαιωμάτων, αφορά την υποχρέωση της Πολιτείας να εξασφαλίζει την εκπλήρωση των δικαιωμάτων αυτών και την δυνατότητα ικανοποίησης για κάθε πολίτη.  

Η συνταγματική θέσπιση της υποχρέωσης  και η εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής, εκ μέρους  της Πολιτείας, αποτελούν την βάση για την δημιουργία και την ισχύ της αρχής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς την Πολιτεία. 

Δεσμεύσεις της Πολιτείας μη εκπληρούμενες προς όφελος των πολιτών, διαταράσσουν και -αναλόγως της έκτασης της πολιτειακής ασυνέπειας- αίρουν την αρχή της εμπιστοσύνης των πολιτών, και έτσι, επέρχεται έως και απόλυτη δυσαρμονία στις σχέσεις Κράτους-πολιτών.

Η διαμαρτυρία των πολιτών (για την ασυνέπεια του κράτους απέναντί τους) δεν συνιστά κατάλυση του κράτους, αλλά νόμιμο δικαίωμα αντίστασης στην κρατική ασυνέπεια και διεκδίκηση εκπλήρωσης των δεσμεύσεων της Πολιτείας. 

Και δεν θα μπορούσε η διαμαρτυρία των πολιτών να συνιστά κατάλυση του κράτους, διότι οι πολίτες δεν είναι επιφορτισμένοι με την οργάνωση του κράτους και την εκπλήρωση των σκοπών του, αλλά για το έργο αυτό επιφορτισμένη είναι η εκάστοτε αναδεδειγμένη μέσω εκλογών Κυβέρνηση ζητώντας από τα αρμόδια όργανα του Κράτους την συνδρομή τους, όταν χρειάζεται.

Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση θα πρέπει να ασκεί τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητές της, με Συνταγματικό και δημοκρατικό τρόπο, και στο πλαίσιο της εντολής που λαβαίνει από τους εκλογείς.

Πάντως, οι πολίτες διαθέτουν πέραν της διαμαρτυρίας, και το δικαίωμα της αντίστασης -ως ύστατη εκδήλωση- για την προστασία του υπέρτατου πολιτικού αγαθού, που είναι η τήρηση του Συντάγματος και η προστασία του Πολιτεύματος.

Η εκάστοτε Κυβέρνηση, λοιπόν, όταν κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων και των εξουσιών της αποκλίνει από τις προβλέψεις και τους περιορισμούς του Συντάγματος, ή όταν δεν εκπληρώνει τους Συνταγματικώς καθοριζόμενους σκοπούς του Κράτους, και ιδίως όταν ανέχεται την προσβολή και την καταπάτηση του Εθνικού και του δημοσίου συμφέροντος, άνευ ετέρου, αυτή η ίδια καταλύει το Σύνταγμα και το Κράτος.

Αλλά, συμβαίνει, και η κατάλυση του Κράτους να γίνεται κραυγαλέως και απαραδέκτως ανεκτή συχνά, και ιδιαιτερα όταν ανενόχλητα αποσκοπείται από ομάδες δικαιωματιστών, ή άλλες, με πολιτικά τάχα, κριτήρια, οργανωμένες ή μη, που επιδιώκουν ανεπαίσθητα, ή με την βία, την αδιαφορία, ή την μεθοδευμένη διείσδυση σε κρατικές δομές, να διασπάσουν τον κοινωνικό ιστό, να αλλάξουν τα κοινωνικά προτάγματα, ή/και να επιφέρουν σύγχυση και ανωμαλία στην κανονική ζωή και στην κανονική λειτουργία του Κράτους, αλλά και των οργάνων του, για ίδιον όφελος! 

Ανοιχτό  παραμένει το ερώτημα,  πώς θα  χαρακτηρίζαμε το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα στην πατρίδα μας πολιτικά κόμματα που χρημάτισαν στο παρελθόν και εξακολουθούν και στο παρόν να είναι εξουσία και  διαχειριστές του τόπου, που  είναι κακοί οφειλέτες, υψηλών, χρονιζόντων και ανεξόφλητων δανείων, ενώ από εμάς τους πολίτες ζητείται η έγκαιρη τακτοποίηση των πάσης φύσεως οφειλών μας, αλλιώς μας επιφυλάσσεται σοβαρό και δραματικό τίμημα; Αυτοί δεν έχουν καταλύσει τους σκοπούς του Κράτους και την συνταγματική νομιμότητα;