Νέοι Καιροί, Νέα Ήθη!

Οι γειτονιές έχουν αλλάξει!

Παλαιότερα χαιρετούσαμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο, και λέγαμε τα νέα μας με εγκαρδιότητα και χαμόγελα. Άλλοτε με στενοχώρια. Σήμερα σε χαιρετάνε στο δρόμο άγνωστοι άνθρωποι, που σου παρουσιάζονται ως γνωστοί! Και αυτό το κάνουν ιδιοτελώς!

Βλέπετε, το ψέμμα, είναι πια τόσο διάχυτο γύρω μας, που το συνηθίσαμε και το θεωρούμε δεδομένο, προφανές και ακίνδυνο!

Σήμερα, εντυπωσιάστηκα από την εγκαρδιότητά μιας νεαρής γυναίκας, που ήταν με τον συνοδό της μέσα σε ένα σταματημένο αυτοκίνητο, και κορνάρησαν για να με χαιρετήσουν, αμέσως μόλις ξεπρόβαλα από την γωνία του δρόμου. Η κυρία, απευθύνθηκε σε μένα προσωπικά, και μου συστήθηκε ως η κυρία Ε. από το κομμωτήριο! Προς στιγμήν σάστισα. Όχι γιατί μου ήταν παντελώς άγνωστη, αλλά γιατί από την φύση μου έχω το προνόμιο να μην χρειάζομαι κομμωτήριο, παρά μόνο μερικές φορές το χρόνο, και μόνο για να περιορίσω την κόμη μου. Επί πλέον, η κυρία που με φροντίζει δεν έχει βοηθό!

Αυτή όμως, επέμενε πως ήταν γνωστή μου, πως με γνώριζε καλά, και γι' αυτό μου συστήθηκε συγκεκριμένα!  Έτεινε το χέρι της για χειραψία σαν να μου ζητούσε να της δώσω και το δικό μου. Της έδωσα το χέρι μου, από ευγένεια, επεξεργαζόμενη παράλληα, με τη σκέψη μου, την φυσιογνωμία της και καθώς τα χέρια μας είχαν μπλεχτεί στη χειραψία, η κυρία ψηλάφησε τον καρπό του χεριού μου! 

Ταράχτηκα, τραβήχτηκα προς τα πίσω, γιατί αμέσως κατάλαβα πως η κυρία δε με γνωρίζει καθόλου, κι ότι απλώς ήθελε να διαπιστώσει αν στον καρπό μου φορούσα κάποιο κόσμημα, κάποιο τιμαλφές!

Τραβήχτηκα και της είπα, "τώρα είμαι βεβαία πως δεν σας γνωρίζω"!

Ο οδηγός γκάζωσε απότομα, κι έφυγαν αστραπιαία!

Καινούργιος τρόπος για να σε κλέβουν με "αγάπη και προσήνεια"! Τέλειοι για καριέρα σύγχρονου παλαιο-πολιτικού!

Διηγήθηκα την περιπέτεια μου σε φίλους της γειτονιάς, και έκπληκτοι μου επιβεβαίωσαν ότι πάρα πολλά κρούσματα τις τελευταίες μέρες έχουν σημειωθεί στην γειτονιά μας. 

Τα ήθη έχουν αλλάξει σημαντικά!

Η κλοπή, με βία ή χωρίς βία, έχει γίνει πια της μόδας! Δεν υπάρχει ενδοιασμός για να σου αρπάξουν ό,τι μπορούν! 

Αυτά τα φαινόμενα πολλαπλασιάζονται, και κινδυνεύουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αντισταθούν, ή δεν μπορούν να αντιληφθούν αμέσως την παγίδα, λόγω ηλικίας ή λόγω σωματικής αδυναμίας. 

Δεν είναι μόνο πως κινδυνεύεις από ανθρώπους που εύκολα μπορούν να σε εκμεταλλευτούν, είναι πως οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι πια, λίγοι! 

Το φαινόμενο με κάνει να σκέφτομαι πως είναι σημάδια της εποχής, δηλαδή σημάδια της παρακμής που διέπει κάθε όψη του βίου μας. 

•  Όταν ο γείτονας σου είναι κάθε μέρα κι ένας νέος άγνωστος,

•  Όταν οι τιμές ληστρικά ανεβαίνουν κάθε μέρα στα αγαθά πρώτης ανάγκης,

• Όταν κάποιος σε χαιρετά με ιδιοτελή οικειότητα,

• Όταν ο πολιτικός υπόσχεται ψευδώς ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα προκειμένου να υφαρπάσει την ψήφο σου,

• Όταν ο καταχραστής της εξουσίας θεσπίζεται να παραμένει ακαταδίωκτος και ατιμώρητος,

• Όταν οι πολιτικοί αντίπαλοι εξοντώνονται από το σύστημα προκειμένου να μην ακουστούν,

• Όταν τα αποδεικτικά στοιχεία του εγκλήματος αποκρύπτονται,

• Όταν οι δικαστικές διαδικασίες καταστρατηγούνται,

• Όταν οι ένοχοι απαλλάσσονται γιατί βρίσκεται ο τρόπος να διαφύγουν την τιμωρία,

• Όταν τα κόμματα χρωστούν ένα δισεκατομμύριο ευρώ για να λειτουργούν οι μηχανισμοί τους και να συντηρούν τα προνόμια των μελών τους 

• Όταν πολιτικοί μαθουσάλες μονοπωλούν αναποτελεσματικά, αδιέξοδα και θλιβερά την πολιτική ζωή της χώρας, παραμερίζοντας κάθε νέα φωνή και όραμα,  

Τότε 

• Ο άμοιρος πολίτης μετέρχεται αξιοκατάκριτα και αξιόποινα με μέσα για να ποριστεί το πενιχρό όφελος που του είναι απαραίτητο! (παλιά λέγανε "γίναμε ψεύτες και κλέφτες για τον επιούσιο").

• Ο ανήθικος πολίτης δεν έχει ενδοιασμούς για τις μεθόδους που θα εφαρμόσει προκειμένου να βλάψει τον συνάνθρωπό του. Ο ένας βλέπει τον άλλο ως εχθρό  και νοσφιστή των πόρων του! (σήμερα συμβαίνει οι άνθρωποι να γίνονται ψεύτες και κλέφτες όχι για τον επιούσιο μόνο, αλλά -μιμούμενοι την επικρατούσα πολιτική συμπεριφορά και ατμόσφαιρα- και για τον παραπανίσιο!). 

• Ο απαίδευτος πολίτης αδυνατεί να διακρίνει ανάμεσα σ’ αυτό που θέλει, και σε εκείνο που δεν επιτρέπεται να πράξει σε βάρος των άλλων. 

• Ο εγκληματίας πολίτης,  αδιαφορεί για την βλάβη των άλλων, κι έχει και τα μέσα να βλάπτει τους άλλους, χωρίς κανένα τίμημα για την παραβατικότητα και την αντικοινωνικότητά του!

 
Και η Πολιτεία,

Η οποία είναι -από το Σύνταγμά μας- υποχρεωμένη να μας παρέχει μια ζωή σε ασφάλεια και δικαιοσύνη, αδιαφορεί για την αταξία που υπάρχει στα σπλάχνα της κοινωνίας, και ακυβέρνητη ουσιαστικά, συντηρεί και τρέφει το σύστημα που την κρατάει όρθια.

Δεν χρειαζόμαστε μια τέτοια πολιτεία! 

Χρειαζόμαστε μια Πολιτεία που θα δίνει τον τόνο για το πνεύμα που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους, και τις σχέσεις τις δικές της προς τους πολίτες της.

Η παιδεία καθεύδει και η Πολιτεία ονειροβατεί. 

Το Σύνταγμα ορίζει (στο άρθρο 16) ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να διδάσκει τους πολίτες της να γίνουν σωστοί Πολίτες και Έλληνες! Δεν είναι υποχρέωση της Πολιτείας να δίνει πτυχία, είναι υποχρέωσή της να παράγει τις μελλοντικές γενιές Πολιτών, και να υποστηρίζει την ζωή τους  (των πολιτών) και την Πατρίδα, σε πνεύμα ελευθερίας ισότητας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.

Το είδατε να συμβαίνει;

Αποτύχαμε φίλοι!

Οι δικαιωματιστές, οι τύραννοι, η Δημοκρατία και η ουσία των πραγμάτων (αναδημοσίευση από 13 Μαρτίου 2022)

 

Συνιστούν, αλήθεια, τα δικαιώματα των πολιτών τους πιο ισχυρούς λόγους που μπορούμε να αντιτάξουμε σε κάθε καταπίεση;  

Στους καιρούς που ζούμε, ασφαλώς όχι! Και τούτο, διότι  οι σύγχρονες εξουσίες έχουν αλλάξει τους όρους του παιχνδιού που μέχρι τώρα γνωρίζαμε. Τώρα, αόρατες δυνάμεις αποφασίζζουν για το πως θα σκεφτόμαστε, για το τί θα προτιμούμε, για το πώς θα ζούμε και ως προς το τί θα μας αρέσει! 

Στους "καιρούς covid" το ενδεχόμενο νόσησης ανεμβολίαστου είναι κοινωνικά επίμεμπτο, ενώ η νόσηση εμβολιασμένου είναι ανύπαρκτο γεγονός, επειδή η αλήθεια αποκρύπτεται. Κάποτε, κάποιοι αγωνίζονταν  για το δικαίωμα στην ευθανασία,  τώρα, παραγνωρίστηκε το δικαίωμά μας ακόμη και το να ζήσουμε, έστω και ως ασθενείς...

Στους καιρούς μας, φαίνετααι, πως η μόνη ελευθερία που διαθέτουμε ως πολίτες, είναι η ελευθερία επιλογής του φύλου μας, αν αποφασίσουμε να το αλλάξουμε.

Η άποψη της πλειοψηφίας των πολιτών δεν αποτελεί πια την ουσία της Δημοκρατίας. Συχνά, ακούμε από "προοδευτικούς" κύκλους για την τυραννία της πλειοψηφίας, απέναντι στην οποία  οι μειοψηφίες, αγωνίζονται και σιγά σιγά οι κύκλοι αυτοί εξασφαλίζουν προνόμια, με μια ερμηνευτική που διαστέλλει την έννοια της δημοκρατίας, έτσι ώστε όλες οι μειοψηφικές θέσεις/εκφράσεις  να έχουν την ίδια πολιτική βαρύτητα, και καμμιά φορά να υπερισχύουν των πλειοψηφικών γνωμών.

Αυτό ασφαλώς, σημαίνει ότι το κίνημα των δικαιωματιστών, εκτιμά ως τυραννική την κοινή λογική και την κοινή συνισταμένη που χαρακτηρίζει την κοινωνία και παρεμβαίνει για να αλλάξει την προοπτική της κοινωνίας. Ίσως, απλώς και για να προκαλέσει σύγχυση, ώστε να βρεί κατάλληλο έδαφος για την πραγματοποίηση άλλων απώτερων σκοπών του.

Το αξιοπερίεργο δεν είναι αυτό. Ο καθένας φροντίζει για τα αιτήματά του. Το αξιοπερίεργο είναι που οι κυβερνήσεις υιοθετούν αυτήν την ατζέντα, ασχέτως του πολιτικού προσήμου τους. Και βλέπουμε διαφορετικής ιδεολογίας πολιτικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς να φέρονται με τον ίδιο τρόπο και να διαπράττουν έναντι της κοινωνίας και της χώρας τα ίδια ατοπήματα.

Κι ενώ  όλοι οι υποψήφιοι κομματικοί και πολιτικοί σχηματισμοί,  όταν επίκεινται εκλογές, μας υπόσχονται ότι θα μας παράσχουν την μέγιστη  προστασία των δικαιωμάτων μας, αμέσως μόλις αναλάβουν την εξουσία, αρχίζουν μια ρητορική  περί του αντιθέτου, με διάφορες προφάσεις. 

Έχουμε ακούσει πως  τα δικαιώματα δεν εξαντλούνται σε εφήμερες νομικές κατασκευές, αλλά ότι είναι φορείς  καθολικών ηθικών και πολιτικών αξιώσεων. Και μάλιστα, πως είναι σημεία του σύγχρονου ανθρωπισμού που δεν καθορίζουν απλώς τον νομικό μας πολιτισμό, αλλά και τον ίδιο τον τρόπο της ζωής μας! Τόσο θαυμαστά πράγματα. Κι όμως, όλα αυτά εξαερώθηκαν, από μια κακή επιδημία, και καταργήθηκε βάναυσα, αυταρχικά , καταναγκαστικά, ποινικά και τυραννικά, η ζωή μας ολόκληρη, και μάλιστα με μετάθεση των ευθυνών για αυτό,  στους ... επαΐοντες της ιατρικής! 

Από ό,τι, όμως, πράγματι, προκύπτει, η εξουσία θαρρεί πως τα δικαιώματα των πολιτών είναι σκέτες νομικές κατασκευές, που χορηγούνται έναντι (πολιτικής) αντιπαροχής, και ότι όλα αυτά αίρονται, αναστέλλονται ή καταργούνται και ποινικοποιούνται, όταν η εξουσία αποφασίσει, πως ανάμεσα στα μέσα που διαθέτει για να ελέγχει, είναι και η αντίστοιχη διαταγή. 

Νομικός πολιτισμός δεν είναι να καταργείς μια αξία που διέπει την κοινωνική ζωή, γιατί το νόημα της ζωής δεν σαρκώνεται σε συνθήκες αποκλεισμού και εγκλεισμού, απαγόρευσης και ποινής, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτό γίνεται ο κανόνας της καθημερινής ζωής. 

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σύμφυτα με τον άνθρωπο, και παύουν μόνο μαζί του. Όπου η ελευθερία καταδιώκεται, εκεί εξοστρακίζονται οι σοφοί, αλυσοδένεται η τέχνη και η κοινωνία η πολύμορφη και αεικίνητη πριν, καθίσταται βιαίως αγέλη ομοιομόρφων όντων, είπε ο Αλέξανδρος Σβώλος, ένας σοφός συνταγματολόγος και αληθινός Δάσκαλος.Το βλέπουμε σήμερα, ολοφάνερα πια, μπροστά μας.

Θα μου πείτε,  πως το υψηλό ιδανικό των δικαιωμάτων δύσκολα εκπληρώνεται! και θα σας απαντήσω, πως αυτό αποτελεί μια ολοκληρωτική και υποβολιμαία τάση της εξουσίας, με σκοπό να μας προσγειώνει κάθε φορά στην σχεδιαζόμενη πολιτική πραγματικότητα, που βαθμιαίως θα καταργεί την ουσία της ζωής και της ελευθερίας μας!

Λαϊκιστική στρέβλωση της δημοκρατίας συντρέχει όταν η εξουσία χωρίς να εκφράζει την λαϊκή βούληση, χορηγεί στον κάθε πολίτη το δικαίωμα να θεωρείται αυτός υπεράνω όλων των άλλων, όπως η αναγνώριση αλλοπρόσαλλων μεμονωμένων και ατομικών συνθηκών, ιδιοτροπιών και προνομίων και αναγωγή τους σε καταδυναστευτικά κοινωνικά προτάγματα με ειδική προστασία.

Ειπώθηκε μάλιστα, πως τα δικαιώματά μας, στην εξαιρετική συνθήκη της πανδημίας, τελούν σε καθεστώς διακινδύνευσης και χάνουν την αυταξία τους!

Αν είναι μόνο για την εξαιρετική συνθήκη της... "πανδημίας", δεν πειράζει! θα πεί ένας καλοπροαίρετος. Αλλά, μην ξεχνάμε, στα ζητηματα αρχών και αξιών δεν κάνουμε εκπτώσεις!  

Το ότι η προτεραιότητα στην προστασία της υγείας και της ζωής μας είναι μια αυτονόητη, νομικά και ηθικά, επιλογή, συνιστά μια έωλη άποψη.  Και τούτο, διότι η  υπακοή στον νόμο δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρεωτική και καταναγκαστή, και  ουδείς επιτρέπεται ατιμωρητί να παραβιάζει τους νόμους της πολιτείας. 

Αντίθετα, οι συμπεριφορές του ανθρώπου που έχουν ηθικό χαρακτήρα αποτελούν εσωτερικό/ προσωπικό και πνευματικό κανόνα, που υπαγορεύει κάθε φορά την συγκεκριμένη επιλογή του προσώπου. Και είναι καλώς γνωστό, και γενικά αποδεκτό, πως δεν έχουμε όλοι οι άνθρωποι την ίδια ηθική συγκρότηση.

Όμως, η αναγωγή μιας ηθικής υποχρέωσης σε κανόνα δικαίου, εκφεύγει των αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας και κάθε κυβέρνησης, γιατί δεν συνιστά αντικείμενο ρυθμιζόμενο από τον νόμο ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου, παρά μόνο η εξωτερική του συμπεριφορά. 

Ο υποβολιμαίος στον λαό εκφοβισμός, και η εμβολή του σε πανικό και αδυναμία δράσης είναι ανήθικη, πολύ περισσότερο αν είναι γνωστό ότι είναι ψευδής ο λόγος του οποίου γίνεται επίκληση από την εξουσία.

Εξάλλου, στο "Ελευθερία ή Θάνατος" των Ελλήνων και των Κυπρίων ομοφύλων μας, ποτέ δεν ετέθη θέμα υγείας, ως επιλογή ανάμεσα στο να ζήσουμε σε καθεστώς υποταγής και υποδούλωσης ή στο να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για την Ελευθερία.

Όπως φαίνεται, από τούτον τον τόπο, τείνει να μεταναστεύσει η λογική, η συνέπεια, η επίγνωση.

Αλλά πώς να τα κρατήσουμε όλα αυτά, όταν έχουμε τόσους επιβεβλημένους, προσκεκλημένους και καλοδεχούμενους "επισκέπτες" αλλοτρίων ηθών και κοινωνικών προταγμάτων; Αυτοί, και οι νέες αντιλήψεις, τείνουν να καταστούν οι νέοι οικοδεσπότες της πατρίδας μας! 

Εμείς πλέον, ουκ έχομεν ώδε την μένουσαν πόλιν...

Σημείωση: Για το κείμενο αυτό, αφορμή στάθηκε ένα παλαιό άρθρο εδώ: https://www.efsyn.gr/node/275215

Ο Υπέροχος ΄Υμνος της Αγάπης

Ο λόγος του Αποστόλου των Εθνών, του Αποστόλου που δεν υπήρξε μαθητής του Χριστού, αλλά επελέγη -για την δύναμη της φωνής του, την ικανότητα και το πάθος του για ό,τι πίστευε- για να γίνει ο Απόστολος του Χριστού προς όλα τα Έθνη, είναι συγκλονιστικός. Όλα όσα γράφει και κηρύττει ο Παύλος, ο πρώην διώκτης του Χριστού, διακρίνονται από την βαθειά πίστη του,  την βαθύτατη κατανόηση και αποδοχή της θείας διδασκαλίας και την συνέπεια των λόγων του προς τα έργα του. 

 Ένα από τα επτά Αποστολικά Αναγνώσματα της Ιεράς Ακολουθίας του Ευχελαίου,  είναι και το παρακάτω απόσπασμα  (από την Α´ επιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους (ιβ´ 27 - ιγ´ 13):

Από το κεφ. 12.27(Αδελφοί,) ῾Υμεῖς (δέ) ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. 12.28 καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, ἔπειτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήμψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. 12.29 μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις; 12.30 μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσιν; μὴ πάντες διερμηνεύουσιν; 12.31 ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ μείζονα. Καὶ ἔτι καθ᾽ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι.

Κεφάλαιο 13.1 ᾽Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. 13.2 καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, κἂν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι. 13.3 κἂν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. 13.4 ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται ἡ ἀγάπη, οὐ ζηλοῖ, οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, 13.5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, 13.6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· 13.7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 13.8 ῾Η ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. 13.9 ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· 13.10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. 13.11 ὅτε ἤμην νήπιος, ἐλάλουν ὡς νήπιος, ἐφρόνουν ὡς νήπιος, ἐλογιζόμην ὡς νήπιος· ὅτε γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 13.12 βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾽ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. 13.13 νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

 Απόδοση:

Αδελφοί, σεις οι χριστιανοί είστε σώμα Χριστού και μέλη ενός ευρύτερου συνόλου. Και άλλους μεν όρισε ο Θεός στην εκκλησία του πρώτα Αποστόλους, μετά προφήτες, τρίτον διδασκάλους. Σε κάποιους έδωσε την δύναμη να κάνουν θαύματα, σε άλλους έδωσε το χάρισμα της ίασης, σε άλλον την διακονία των πασχόντων, σε άλλους να διοικούν την εκκλησία  και σε άλλους χαρίσματα, διαφόρων γλωσσών.

Μήπως είναι όλοι απόστολοι; μήπως είναι όλοι οι προφήτες; μήπως είναι όλοι οι διδάσκαλοι; μήπως  έχουν όλοι θαυματουργικές δυνάμεις; μήπως όλοι έχουν χαρίσματα θεραπείας ασθενειών ή μήπως όλοι μιλούν γλώσσες; μήπως όλοι έχουν το χάρισμα να αντιλαμβάνονται και να ερμηνεύουν τις ξένες γλώσσες; 

(Ο Χριστός παραγγέλλει) να επιθυμείτε με ζήλο και να προσπαθείτε να αποκτήσετε τα ακόμη καλύτερα χαρίσματα, και υπόσχεται να σας δείξει τον μόνο και εξαίρετο δρόμο, που είναι η αγάπη!

Αδελφοί, αν μπορώ να καταλαβαίνω και να μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη στην καρδιά μου, είμαι σαν το μέταλλο που ηχεί στο κτύπο, ή σαν το κύμβαλο που αλαλάζει χωρίς να αναδίδει μελωδία, κι αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και να γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση που μπορεί να χωρέσει στο ανθρώπινο μυαλό, αλλά ακόμη και αν έχω βαθιά πίστη ώστε με τη δύναμη της να μετακινώ βουνά,  αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε! Κι αν πουλήσω τα υπάρχοντα μου για να θρέψω φτωχούς, κι αν μαρτυρήσω για την πίστη μου, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελούμαι!

Η αγάπη έχει μεγαλοψυχία, ανεκτικότητα, είναι ευεργετική και ωφελεί τον πλησίον! Η αγάπη δεν ζηλεύει και δεν φθονεί, δεν έχει αλαζονεία και αυθάδεια, δεν υπερηφανεύεται και δεν ξιπάζεται, δεν κάνει απρέπειες, δεν ζητεί εγωιστικώς να υπηρετούν τα συμφέροντα της.  Δεν θυμώνει κατά των άλλων, δεν βάζει με το νου της το κακό απέναντι στους άλλους, και δεν θέλει να θυμάται το κακό που της έχει κάνει ο άλλος, δεν χαίρεται σαν βλέπει το άδικο, αλλά χαίρεται όταν βλέπει να επικρατεί η αλήθεια.

Η αγάπη σκεπάζει και δικαιολογεί όλα τα παραπτώματα του πλησίον γιατί δεν θέλει τον ευτελισμό του, πιστεύει και δέχεται με εμπιστοσύνη  και ελπίζει για το καλό! Δείχνει πάντα υπομονή στον πλησίον

Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει σταθερή και αιώνια, ακόμη και όταν το χάρισμα της προφητείας καταργηθεί και όταν όλα τα χαρίσματα πάψουν, ακόμη κι όταν η γνώση καταργηθεί. 

Στις μέρες μας, τον κόσμο μερικώς και ατελώς τον γνωρίζουμε, και μερικώς τον προλέγομε Έχουμε πολύ πτωχή και περιορισμένη γνώση, αλλά όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και λάβουμε την τέλεια γνώση τότε το επιμέρους θα καταργηθεί. 

Στον καιρό της άγνοιας (όταν ήμουν νήπιο)  είχα φρονήματα και σκέψεις νηπίου και σαν νήπιο συλλογιζόμουν και έκρινα. Σαν γνώρισα όμως τον Κύριο, φωτίστηκα και δεν σκέφτομαι πια ως νήπιο.

Στην παρούσα ζωή βλέπουμε σαν μέσα σε μεταλλικό καθρέφτη, θαμπά και ακαθόριστα πολλά πράγματα, προβλήματα και απορίες, όταν όμως  έλθει το πλήρωμα του χρόνου, θα δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο φανερά και κάθαρά. Τώρα γνωρίζω μέρος της αλήθειας τότε όμως θα αποκτήσω επίγνωση και θα λάβω καθαρή και τέλεια γνώση.

Στην παρούσα ζωή μένει λοιπόν, η πίστης, η ελπίς και η αγάπη, τα τρία αυτά! Και μεγαλύτερη ανάμεσα τους είναι η αγάπη!

*********************** 

Σημείωση: Για την απόδοση συμβουλεύτηκα την Ερμηνεία του Π. Τρεμπέλα 

Σημείωση 2: εδώ μπορείτε να ακούσετε τον Υπέροχο Ύμνο της Αγάπης καθώς τον ψάλλει ο αείμνηστος Πρωτοψάλτης, Μανώλης Χατζημάρκος.

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας

 

Στα χρόνια μας, ξεκινήσαμε να αισθανόμαστε πότε από την σωστή πότε από την λάθος πλευρά της Ιστορίας. Φτάσαμε στο "Τέλος της Ιστορίας" χωρίς να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά που ζήσαμε, που μάθαμε πως βιώθηκαν πριν από μας και πριν από  τους πρίν από εμάς, αλλάζουν! Δεν τελειώνουν, αλλά αλλάζουν, άρδην!

Γνωρίσαμε, μέχρι τώρα τα αφηγήματα και τις θεωρίες για την ζωή και τον άνθρωπο, τις κοινωνίες των ανθρώπων και την οργάνωσή τους, πολιτικά και γεωπολιτικά.

 

Αλλά, όλα αυτά σήμερα αλλάζουν! 

Αλλάζει ο τρόπος που οργανώνεται η ισχύς! Σήμερα ισχυρός είναι αυτός που έχει την τόλμη και το θράσος να το διακηρύσσει ενώπιον φοβισμένων και άτολμων. Ενώπιον ανθρώπων που τρέμουν να χάσουν την βολή και την ησυχία τους. Κι έτσι νομιμοποιεί την εξουσία του, χωρίς να καταφεύγει σε στρατούς και σε όπλα.  

Τα χρηματιστηρία αξιών παράγουν τον πλούτο και τον διανέμουν μεταξύ των μελών τους, και ιδίως μεταξύ των "σημαντικών στελεχών". 

Και οι στρατευμένοι opinion makers πλάθουν το αφήγημα που θα καθησυχάσει τους ανήσυχους και θα γίνει αναντίρρητα αποδεκτό από τον πολύ κόσμο (great reset, woke agenda e.c.)

 Συμμαχίες συγκροτούνται με κριτήριο τα συμφέροντα και ισορροπία γεννάει ο τρόμος των αδύναμων και η απραξία άβουλων.

Κι εμείς, που βρεθήκαμε να κάνουμε πολιτική, να δημιουργούμε πολιτικά, να θέλουμε την πρόοδο μέσα από την πολιτική, επειδή νομίζαμε ότι η πολιτική είναι το όχημα της ζωής, της δημιουργίας, της προόδου, δεν είχαμε σκεφτεί, ότι πριν από τον πολίτη υπάρχει ο άνθρωπος!

 

Ο ένας, αυτός ο μικρός άνθρωπος, που πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον εαυτό του, να κατανοήσει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, να ανακαλύψει τον άλλο άνθρωπο απέναντί του, μαζί του και δίπλα του, και να ανακαλύψει την σχέση του με τον άλλο. 

Η γνωριμία αυτή, είναι πολύ σημαντική και τα σκαριά της στήνονται στην πρώτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου, μέσα στο σπίτι του, από τους γονείς. Χρειάζεται, οι γονείς, να έχουν για κινητήριο σύστημα ένα σύστημα αρχών και αξιών, έναν κώδικα που να αποτελεί την αφετηρία της αυτογνωσίας και της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου.

Συνηθίσαμε, κάποιοι από εμάς τους παλιούς, να θεωρούμε εαυτούς, τέκνα του Θεού και με την Ορθόδοξη πίστη μας, χρησιμοποιήσαμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, ως σύστημα Κανόνων και αξιών και πορευόμαστε με αυτό, άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο καλά. Άλλος, πολύ κακά. Κάποιος ενσυνείδητα, άλλος ασυνείδητα. Κάποιος επιπόλαια, άλλος αδιαφορα. Αλλά γνωρίζει, μέσες άκρες, τον Κώδικα αξιών.

Στις μέρες μας, στρατευμένοι και αμειβόμενοι opinion makers διατυμπανίζουν καινούργιους κώδικες, αντιφατικούς και αλληλοαναιρούμενους, και πιέζουν για να εξομοιωθούμε όλοι μας προς τον νέο άνθρωπο που αναγγέλλουν με τα αφηγήματά τους. Αφηγήματα, που υπόσχονται ξεγνοιασιά, ανεμελιά, ελευθερία(!), ζωή χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς συναίσθημα, χωρίς μνήμη, χωρίς προοπτική. Και μάλιστα, μας ωθούν με την απειλή της απόρριψης, της γελοιοποίησής μας, της ποινικής μας αντιμετώπισης, του αποκλεισμού μας και πολλών ακόμη ευρηματικών μέσων, προκειμένου να καταπεισθούμε και να ασπασθούμε την άποψή τους.

Οι "εξελικτικοί", ισχυρίζονται ότι η πίστη των Χριστιανών είναι αναχρονιστική και δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα άνθρωπος που δεν πιστεύει στην εξέλιξη των ειδών. Κι ακόμη, αναρωτιούνται σοβαρά, αν η πίστη από μόνη της,  μπορεί να αποτελεί "πολιτική πλατφόρμα".

Έξω από την συλλογιστική τους αφήνουν, ασφαλώς, την ελευθερία του προσώπου να πιστεύει σε ό,τιδήποτε θεωρεί (το ίδιο το πρόσωπο) σωστό, χωρίς να επιτρέπεται ο καταναγκασμός του σε τούτη ή την άλλη πίστη.  

Οι "εξελικτικοί" θεωρούν πως είναι οι σωστοί, κι όχι πως έχουν απλώς επιλέξει αυτήν την πίστη, αντί για μια άλλη.

Οι "δογματικοί", από την άλλη πλευρά δέχονται ολόψυχα πως είναι πλάσματα του Θεού της αγάπης, κι ως τέτοια, με όλες τους τις ατέλειες και τις αχρειότητες, την ημιμάθεια και την ακηδία, ελπίζουν να αξιωθούν την αιώνια ζωή, και πως δεν θα τελειώσουν με την αποσύνθεση, όπως τα σκουπίδια και τα ψοφίμια.

Οι "εξελικτικοί" νοιάζονται πολύ και απορούν για τις απόψεις των δογματικών, και στην προσπάθειά τους να εκμαιεύσουν λογικά αδιέξοδα και κενά στην επιχειρηματολογία των "δογματικών", τους περιγελούν και τους ειρωνεύονται για να αποδείξουν την δική τους ανωτερότητα και ευφυία!

Οι άλλοι πάλι, οι "δογματικοί",  δεν νοιάζονται για τις απόψεις των εξελικτικών, νοιάζονται μόνο για τί πράγμα πονάει η καρδιά του ανθρώπου, και για τον λόγο που θα διαλέξουν αυτό ή εκείνο για την ζωή τους, αρκεί αυτό να τους επιτρέπει να νοιώθουν καλά με την συνείδησή τους και να διατηρούν την ιδιότητα του τέκνου του Θεού. Αν και συχνά συμβαίνει, να είναι κι αυτοί χαμένοι μέσα στον κόσμο, πατώντας πότε στη βάρκα της εξέλιξης, και πότε στη βάρκα της μόδας, μόνο και μόνο επειδή δεν καίει θαλερά μέσα τους η σπίθα της αγάπης του Θεού.

Οι "δογματικοί" δεν νοιάζονται αν κάποιοι προτιμούν να αποτελούν εξέλιξη ή κατάληξη ενός σκώληκα, μιας αμοιβάδας ή ενός πιθήκου. 

Έτσι κι αλλιώς, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι η Δημιουργία είναι σκέτη φαντασία και κάτι τι το ανέφικτο, αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την θεωρία της εξέλιξης! Η εξέλιξη των ειδών, είναι μια φανταστική θεωρία, που δεν την είδε χεροπιαστά ποτέ κανείς, απλώς την υποθέτουμε στους λογισμούς και στους υπολογισμούς μας. Την Δαρβινική θεωρία πολλοί την προτιμούν, αλλά υπάρχουν και πολλοί που την  απορρίπτουν. Υπάρχει όμως, κι ο κόσμος που την αποδέχεται απέξω του, για να μην είναι ντεμοντέ, αλλά την απορρίπτει μέσα του.

Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυό θεωρητικές κατευθύνσεις, είναι πως η θεωρία των δογματικών μπορεί να είναι και βιωματική, και συνεπώς, κάποιος την υποστηρίζει και την ομολογεί γιατί εγνώρισε προσωπικά την αγάπη του Θεού. Του Θεού, που είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή! Ενώ η εξελικτική θεωρία, είναι μια θεωρία πολέμου επιβίωσης επί πτωμάτων, άνευ ελέους, ανειρήνευτη και ατέρμων!

Σημείωση: Αφορμή για το άρθρο αυτό, μου έδωσε η πρόσφατη συνέντευξη του κ. Νατσιού, στον κ. Μαγκηριάδη, την κ. Μπόλα και τον κ. Γιαννακίδη, στην ΕΡΤNEWS

Η διαχρονικότητα των ηθικών διλημμάτων

 Μεγάλη συζήτηση γίνεται για το θέμα που έθεσε η Μαρία Καρυστιανού περί της εκ νέου διαβούλευσης για την ηθική πλευρά του ζητήματος των αμβλώσεων.

Βλέπω πολλούς δημοσιογράφους και "αναλυτές", θορυβημένους και σε υπερένταση, να συζητούν σχετικά και να αποφαίνονται ότι αυτά τα θέματα είναι λυμένα εδώ και χρόνια και πως είναι παράξενο που τίθενται τώρα και πάλι, εξαρχής!

Μάλιστα, κάποιος είπε "Ντρρροπή!"  

Σαν να λέμε άπαξ και δόθηκε μια απάντηση σε ένα ηθικό δίλημμα, οικουμενικού μάλιστα χαρακτήρα, είναι μεγάάάλη ντροπή να το ξανασκεφτόμαστε! Και μάλιστα, εννοείται, ότι η όποια απάντηση θα ... παραμένει γενικώς ισχύουσα και απαράγραπτη! Δηλαδή, σαν η απάντηση αυτή να είναι τόσο ισχυρή, όσο ένας φυσικός νόμος!  [πώς, δηλαδή, λέμε ότι το νερό πάντα θα βράζει στος 100 βαθμούς, ή θα γίνεται πάγος στους μηδέν βαθμούς;] Κι όχι σαν ένας απλός ανθρώπινος νόμος, που πάντα αλλάζει (και συχνά μάλιστα, όταν δεν βολεύει τους περί το πραιτώριο και τους φίλους τους (!), σπάνια δε, επειδή είναι κακός κι αποδείχτηκε βλαπτικός κι ανώφελος για την κοινωνία και την προοπτική της!) 

Πρωτάκουστα πράγματα! Ελαφρότητα ή άγνοια; Πανικός στην ξεγνοιασιά μας ή ταραχή για την αφέλειά μας; 

Φαίνεται πως μας διαφεύγει ότι τα ηθικά διλήμματα, ανεξάρτητα από το εάν  κάποιος κάποτε έδωσε μια απάντηση, είναι διαρκή και αναπότρεπτα, απευθύνονται στον εσωτερικό και στον πνευματικό κόσμο κάθε ανθρώπου και δεν αφορούν μόνο την εξωτερική συμπεριφορά του προς τα άλλα μέλη της κοινωνίας. Αφορούν, κυρίως,  τα κίνητρα, τα όρια της συμπεριφοράς και τις επιλογές του ανθρώπου.

Η αφαίρεση του ηθικού χαρακτήρα από μια ανθρώπινη εκδήλωση/έκφραση, συνιστά περιορισμό ή ελαστικοποίηση των κινήτρων και των ορίων στην συμπεριφορά των ανθρώπων, και αποδέσμευσή τους, τουλάχιστον από τον προβληματισμό!

Και μια βαθμιαία υποβάθμιση των ηθικών στοιχείων από τον τρόπο σκέψης μας για την αντιμετώπιση των διλημμάτων που τίθενται ενώπιόν μας, επηρεάζει έως και απογυμνώνει  την συμπεριφορά μας από τα όρια και την δεοντολογία και ανενδοίαστα πράττουμε το εγκληματικό, ή αποτρόπαιο άλφα ή βήτα, χωρίς φραγμούς και δισταγμούς.

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας δείχνει το επίπεδο της πνευματικής  ανάπτυξης των κοινωνιών σε κάθε περίοδο της ιστορίας μας.

Παλαιότερα ήταν ελεύθερη και χάριν ψυχαγωγίας των αρχόντων και του λαού της Ρώμης η μονομαχία δούλων και σκλάβων στο Κολοσσαίο, σήμερα χαρακτηρίζεται αποτρόπαιη!

Παλαιότερα το δουλεμπόριο ήταν τρόπος οικονομικής ανάπτυξης.

Παλαιότερα η αποικιοκρατία και το απαρτχάιντ ήταν τρόπος οικονομικης ανάπτυξης και πολιτικής επέκτασης και επικράτησης.

Σήμερα ο περιορισμός της προσωπικότητας των πολιτών (βλ. υποχρεωτικά εμβόλια) συνιστά πολιτική που ολοκληρωτικά εξοστρακίζει την αυτοδιάθεση του σώματος, όχι μόνο της γυναίκας, αλλά απάντων, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών! Κι αυτό μέχρις ότου αλλάξει η πολιτική!

Σήμερα η απειλή της συμμόρφωσης των κρατών αποτελεί γεωστρατηγική επικράτησης και επέκτασης.

Σήμερα η πολιτική αποτελεί προνόμιο των ήδη πολιτικών και των εκ τζακιών γόνων,! Για τους άλλους, τους πληβείους, ανοικείως αφαλώς, χρησιμοποιείται η γελοιοποίηση η επιθετικότητα και η απειλή για την είσοδό τους στην πολιτική!

Σήμερα νάνοι της πολιτικής υποδύονται  ότι προστατεύουν τα εθνικά συμφέροντα και απειλούν τους πολίτες με το χάος στην εθνική ζωή, αν δεν είναι οι ίδιοι πάντα στο τιμόνι της εξουσίας!

Σήμερα τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων διαχειρίζονται άνθρωποι χωρίς πολιτική νομιμοποίηση. Χωρίς κανείς να τους έχει εκλέξει και χωρίς να προβλέπεται ότι αυτοί  θα είναι οι ηγέτες.

Σήμερα η αλληλεγγύη θεωρείται δανεική, και η οποιαδήποτε βοήθεια θα πρέπει να επιστραφεί ως εάν επρόκειτο για δάνειο. Το γνωρίζουμε γιατί το έχουμε υποστεί! Χρωστάμε,  οι Έλληνες, για 100 χρόνια,  ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε, για αυτήν την δανεική αλληλεγγύη που μας "έδειξαν" οι ευρωπαίοι φίλοι μας!

Σήμερα το 50% της Κύπρου είναι σε τουρκική κατοχή, και η Ευρώπη ασχολείται με την Ουκρανία!

Σήμερα η Ευρώπη χρησιμοποιεί ακριβά καύσιμα για την βιομηχανία της και τις ανάγκες της για να μην χρησιμοποιήσει το φθηνό αέριο της Ρωσίας!

Σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο συμμαχεί με την Ευρώπη, παρόλο που απεχθάνεται την ευρωπαΐκή ένωση από την οποία και αποχώρησε, και στρέφεται εναντίον των αμερικανών και των ρώσων.

Σήμερα δεν διδάσκεται πια η Αντιγόνη του Σοφοκλή, που πήρε θέση με τίμημα την ζωή της, στο ηθικό της δίλημμα να θάψει τον νεκρό αδερφό της ή να υπακούσει στον άρχοντα και να τον αφήσει άταφο!

Σήμερα μας λένε ότι δεν χρειάζεται να προβληματιζόμαστε ηθικά, για ζητήματα στα οποία δώσαμε ήδη απαντήσεις! Ναι, αλλά αυτό το δίλημμα τίθεται σε κάθε νέο άνθρωπο που δεν βίωσε τον προβληματισμό, και δεν γνωρίζει ούτε συμμετείχε στην σχετική διαβούλευση! Του απαγορεύουμε άραγε να προβληματιστεί σήμερα ο ίδιος προσωπικά, και να λάβει θέση στο δικό του ηθικό δίλημμα; Θα πρέπει να συνηθίσει στο γεγονός ότι το ηθικό δίλημμα παρακάμπτεται και εφαρμόζεται η γνωστή και προηγούμενη απόφαση που πήραν κάποιοι ερήμην του; Και η συνείδησή του; θα καταργηθεί από κάποιους άγνωστους;

Τα ηθικά διλήμματα δεν εξαφανίζονται από την αλλαγή των λέξεων που θα χρησιμοποιήσουμε (ακούστηκε κι αυτό, ότι είναι καλύτερα να λέμε άμβλωση κι όχι έκτρωση, γιατί ο τελευταίος όρος είναι βάρβαρος!), άλλά από τις ενέργειες μας.  

Δυστυχώς τα ηθικά διλήμματα αφορούν μόνο ηθικές προσωπικότητες. Είναι απαράγραπτα και συχνά είναι αναπάντητα, ακόμη και όταν οι προσωπικότητες αυτές επιλέγουν μια απάντηση.  

Οι όποιες "νομοθετικές" απαντήσεις, αφορούν αυτούς που τις έδωσαν, και όχι αυτούς που έχουν το δίλημμα! Δεν μπορούμε λοιπόν να απαγορεύσουμε τον προβληματισμό, ούτε και την εκ διαμέτρου αντίθετη από την "νομοθετημένη" απάντηση! Δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε την ύπαρξη ενός ηθικού διλήμματος, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι αποφάνθηκαν ότι "το θέμα είναι λυμένο"!

Η ανεκπαίδευτη κοινωνία ανεκπαίδευτα θα φρονεί και θα δρα.

Η παιδαγωγημένη, σώφρων και σκεπτόμενη κοινωνία θα φρονεί και θα δρα μετά λόγου γνώσεως, όχι απλά για το τώρα, αλλά για πάντα! 

Οι δημοσιογράφοι, οι πλανόδιοι πολιτευτές και οι ... ψεκασμένοι πολίτες!

"Το κόμμα Καρυστιανού απευθύνεται σε ψεκ!"

Ειπώθηκε από χείλη δημοσιογράφου επί το εργον, αλλά και από πολιτευτή με διακριτικά στο πέτο από διάφορα πολιτικά κόμματα, το ένα μάλιστα αποτυχημένο δικό του! Πολιτευτής υψηλού επιπέδου, αφού τυγχάνει και πανεπιστημιακός!

Θα έλεγε κάποιος, ότι η μόρφωση του δημοσιογράφου δεν επαρκεί για να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να υβρίζει το κοινό που τον παρακολουθεί (συστηματικά ή από τύχη). 

Αλλά, ας υποθέσουμε ότι αντικείμενο της εργασίας του είναι να υβρίζει μέρος  των ακροατών. Ανεξάρτητα από το αν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος αδυνατεί να αντιληφθεί ότι υπηρετεί επ' αμοιβή μια αποστολή προσβολής της προσωπικότητας συμπολιτών του,  μπορούμε κι εμείς να σκεφτούμε γι' αυτόν αντιστοίχως προσβλητικά.

Αν αυτός, ως πολίτης, δεν γνωρίζει ότι δεν επιτρέπεται να εξυβρίζει τους συμπολίτες του, διαπράττει ποινικά αξιόποινη πράξη, εν όψει και της νομοθεσίας περί της ρητορικής μίσους. Και η άγνοια νόμου δεν συγχωρείται! Ίσως όμως να φέρεται έτσι, επειδή αδυνατεί να επιστρατεύσει λογικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την άποψή του. Ίσως! 

Αναρωτιέμαι, αν μπορεί ένας πολιτευτής, δηλαδή κάποιος που επιζητεί την ψήφο του λαού για να αναδειχθεί ως βουλευτής, να αποκαλεί τους εκλογείς, ή κάποιους εκλογείς, ψεκασμένους, ή με όποιον άλλον προσβλητικό χαρακτηρισμό θεωρεί ικανοποιητικόν για το σκοπό του!

Αλλά η μόρφωση του κ. Καθηγητού, αναμφισβήτητα, τον καθιστά ικανό να γνωρίζει τον τρόπο που πρέπει να απευθύνεται στους συνανθρώπους του, τους συμμπολίτες του, τους εκλογείς, τον λαό! Γιατί ως συνταγματολόγος, θα γνωρίζει πως το Σύνταγμά μας, προστατεύει όλους τους πολίτες ως αυτόνομες και σεβαστές προσωπικότητες και προσδίδει αξεχώριστα στον καθέναν μας υπέρτατη αξία, ως πρόσωπα διακριτά. Σε μένα όπως και σ΄αυτόν.

Μήπως ο κ. Καθηγητής, ο πρώην υπουργός, υπέπεσε και σε ολίσθημα ρητορικής μίσους; Γιατί, είναι γνωστό πως όταν εξυβρίζεις, προκαλείς αντιδράσεις, εξάπτεις πάθη, προκαλείς τον προσβαλλόμενο έως και στην ιδέα της ανταπόδοσης! Σαν να λέμε, τουλάχιστον σε αυτοδικία! 

Μήπως οι εθνοπατέρες μας (ενεργοί και επίδοξοι) νομίζουν πως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πολλά και διάφορα παίγνια γίνονται πίσω από την πλάτη των εκλογέων; Παίγνια, αναρίθμητα, πολύμορφα, και μάλιστα, με καταστροφικές και αναπότρεπτες συνέπειες σε βάρος του λαού, της Χώρας και του έθνους! "Ντροπή!" είπε ένας υπουργός, "να αμφισβητείτε την ασφάλεια των συγκοινωνιών!" Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι... οι συγκοινωνίες απεδείχθησαν όχι μόνο επικίνδυνες και ανασφαλείς, αλλά οδυνηρά προβληματικές! Ανθρωποκτόνες!

Αν δεν γίνονταν πολιτικά και πολιτευτικά παίγνια θα ήμασταν μια ευνομούμενη πολιτεία με ευτυχείς πολίτες και κρατικές δομές σε πλήρη λειτουργία! Και δεν θα χρωστούσανε (παρά την κρατική  χρηματοδότησή τους) οι διαχειριστές του δημοσίου βίου ένα δισεκατομμύριο -και μάλιστα χωρίς να κινδυνεύουνε με τον Τειρεσία- ενώ εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε το μήνα με τις πενιχρές αμοιβές μας!

Και δεν θα ήμασταν καταχρεωμένοι και υποθηκευμένοι για 100 χρόνια, θα είχαμε τραίνα, σχολεία, ασφάλεια, σύνορα φυλασσόμενα,  θα είχαμε Υπηρεσίες δημόσιας υγείας, δεν θα είχαμε άπειρες ανεξάρτητες αρχές για να τους φορτώνουμε την ευθύνη των πολιτικών, δεν θα είχαμε ασυλία και ατιμωρησία των εκλεκτών και των προνομιούχων, δεν θα είχαμε πόλεμο με τη Ρωσία, δεν θα είχαμε περιφρόνηση από την Αμερική, δεν θα είχαμε γίνει εμπορικός διάδρομος, θα είχαμε διεκδικήσει την απελευθέρωση της μαρτυρικής Κύπρου από την Τουρκική κατοχή, θα είχαμε προβάλει σε κάθε ευκαιρία την παράνομη παραμονή των Τούρκων στην Κύπρο μισό αιώνα τώρα, δεν θα γιορτάζαμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας με το αμέσως προηγούμενο δεδομένο, δεν θα είχαμε ανυπόληπτους εκπροσωπούντες τους κρατικούς φορείς, δεν θα είχαμε χαλκέντερους πολιτικούς από τζάκι που τα ξέρουν όλα, πολιτευόμενους μάλιστα αναποτελεσματικά για τον λαό επί δεκαετίες, και αποτελεσματικά μόνο για τον εαυτό τους! 

Και τον Καποδίστρια που τον είπανε τύραννο, τον σκοτώσανε "ηρωϊκά" τα μίσθαρνα όργανα της ξενοκρατίας. Πολιτικοί φυλακίσανε και τον Κολοκοτρώνη.

Οι πολιτικοί που ήρθανε για να αλλάξουν τον κόσμο μας δεν είχαν αλλάξει τον κακό εαυτό τους. Οι αγωνιστές, οι πολεμιστές, οι οραματιστές σταυρώθηκαν, φυλακίστηκαν, εξοντώθηκαν. 

Κι όποιος σηκώνει κεφάλι στην ασυδοσία του ψεύδους, της υποκρισίας, της ιδιοτέλειας, του καθεστωτισμού, του νεπωτισμού, της ατιμωρησίας, δεν είναι ψεκασμένος, ούτε ηλίθιος. 

Είναι ενας άνθρωπος που πονάει για την κατάντια μας, που πονάει για το ανεμπόδιστο κακό που γίνεται κάθε μέρα, είναι ένας άνθρωπος που η πολιτεία μας του τα έχει πάρει όλα, και θέλει να δώσει την ψυχή του λύτρον ελευθερίας από τη σήψη, από την αδιαφορία, από την ιδιοτέλεια, από το ψεύδος, κι από την αναίδεια της απόλαυσης στην πλάτη των υπολοίπων. 

Λαθροχειρίες επ' αγαθώ

  "Ο Καποδίστριας και το μέλλον"

 https://www.facebook.com/share/p/1AYUQ6PRd6/

Εκφραση δυσαρέσκειας μετ΄επιπλήξεων!

Μαθαίνουμε ότι  κάποιοι ενοχλούνται και διαμαρτύρονται σε διπλωματικό επίπεδο βλέποντας την ταινία Καποδίστριας, επειδή θίγονται τα αμαρτωλά πεπραγμένα τους....

Απλό δίδαγμα της ζωής! Αν ντρέπεσαι για τις πράξεις σου, καλύτερα να μην τις φέρνεις στον κόσμο, γιατί...οπωσδήποτε, κάποτε, θα έρθουν στο φώς, και με τρόπο που δεν θα μπορείς να τον ελέγξεις!

Η απόκρυψη των αποδείξεων δεν συνιστά ανυπαρξία των εγκλημάτων...