Η σωστή πλευρά της Ιστορίας

 

Στα χρόνια μας, ξεκινήσαμε να αισθανόμαστε πότε από την σωστή πότε από την λάθος πλευρά της Ιστορίας. Φτάσαμε στο "Τέλος της Ιστορίας" χωρίς να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά που ζήσαμε, που μάθαμε πως βιώθηκαν πριν από μας και πριν από  τους πρίν από εμάς, αλλάζουν! Δεν τελειώνουν, αλλά αλλάζουν, άρδην!

Γνωρίσαμε, μέχρι τώρα τα αφηγήματα και τις θεωρίες για την ζωή και τον άνθρωπο, τις κοινωνίες των ανθρώπων και την οργάνωσή τους, πολιτικά και γεωπολιτικά.

 

Αλλά, όλα αυτά σήμερα αλλάζουν! 

Αλλάζει ο τρόπος που οργανώνεται η ισχύς! Σήμερα ισχυρός είναι αυτός που έχει την τόλμη και το θράσος να το διακηρύσσει ενώπιον φοβισμένων και άτολμων. Ενώπιον ανθρώπων που τρέμουν να χάσουν την βολή και την ησυχία τους. Κι έτσι νομιμοποιεί την εξουσία του, χωρίς να καταφεύγει σε στρατούς και σε όπλα.  

Τα χρηματιστηρία αξιών παράγουν τον πλούτο και τον διανέμουν μεταξύ των μελών τους, και ιδίως μεταξύ των "σημαντικών στελεχών". 

Και οι στρατευμένοι opinion makers πλάθουν το αφήγημα που θα καθησυχάσει τους ανήσυχους και θα γίνει αναντίρρητα αποδεκτό από τον πολύ κόσμο (great reset, woke agenda e.c.)

 Συμμαχίες συγκροτούνται με κριτήριο τα συμφέροντα και ισορροπία γεννάει ο τρόμος των αδύναμων και η απραξία άβουλων.

Κι εμείς, που βρεθήκαμε να κάνουμε πολιτική, να δημιουργούμε πολιτικά, να θέλουμε την πρόοδο μέσα από την πολιτική, επειδή νομίζαμε ότι η πολιτική είναι το όχημα της ζωής, της δημιουργίας, της προόδου, δεν είχαμε σκεφτεί, ότι πριν από τον πολίτη υπάρχει ο άνθρωπος!

 

Ο ένας, αυτός ο μικρός άνθρωπος, που πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον εαυτό του, να κατανοήσει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, να ανακαλύψει τον άλλο άνθρωπο απέναντί του, μαζί του και δίπλα του, και να ανακαλύψει την σχέση του με τον άλλο. 

Η γνωριμία αυτή, είναι πολύ σημαντική και τα σκαριά της στήνονται στην πρώτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου, μέσα στο σπίτι του, από τους γονείς. Χρειάζεται, οι γονείς, να έχουν για κινητήριο σύστημα ένα σύστημα αρχών και αξιών, έναν κώδικα που να αποτελεί την αφετηρία της αυτογνωσίας και της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου.

Συνηθίσαμε, κάποιοι από εμάς τους παλιούς, να θεωρούμε εαυτούς, τέκνα του Θεού και με την Ορθόδοξη πίστη μας, χρησιμοποιήσαμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, ως σύστημα Κανόνων και αξιών και πορευόμαστε, άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο καλά, με αυτό. Άλλος, πολύ κακά. Κάποιος ενσυνείδητα, άλλος ασυνείδητα. Κάποιος επιπόλαια, άλλος αδιαφορα. Αλλά γνωρίζει, μέσες άκρες, τον Κώδικα αξιών.

Στις μέρες μας, στρατευμένοι και αμειβόμενοι opinion makers διατυμπανίζουν καινούργιους κώδικες, αντιφατικούς και αλληλοαναιρούμενους, και πιέζουν για να εξομοιωθούμε όλοι μας προς τον νέο άνθρωπο που αναγγέλλουν με τα αφηγήματά τους. Αφηγήματα, που υπόσχονται ξεγνοιασιά, ανεμελιά, ελευθερία(!), ζωή χωρίς ενδοιασμούς, συναίσθημα, μνήμη, προοπτική. Και μάλιστα, μας ωθούν με την απειλή της απόρριψης, της γελοιοποίησής μας, της ποινικής μας αντιμετώπισης, του αποκλεισμού μας και πολλών ακόμη ευρηματικών μέσων, προκειμένου να καταπεισθούμε και να ασπασθούμε την άποψή τους.

Οι "εξελικτικοί", ισχυρίζονται ότι η πίστη των Χριστιανών είναι αναχρονιστική και δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα άνθρωπος που δεν πιστεύει στην εξέλιξη των ειδών. Κι ακόμη, αναρωτιούνται σοβαρά, αν η πίστη από μόνη της,  μπορεί να αποτελεί "πολιτική πλατφόρμα".

Έξω από την συλλογιστική τους αφήνουν, ασφαλώς, την ελευθερία του προσώπου να πιστεύει σε ό,τιδήποτε θεωρεί (το ίδιο το πρόσωπο) σωστό, χωρίς να επιτρέπεται ο καταναγκασμός του σε τούτη ή την άλλη πίστη.  

Οι "εξελικτικοί" θεωρούν πως είναι οι σωστοί, κι όχι πως έχουν απλώς επιλέξει αυτήν την πίστη, αντί για μια άλλη.

Οι "δογματικοί", από την άλλη πλευρά δέχονται ολόψυχα πως είναι πλάσματα του Θεού της αγάπης, κι ως τέτοια, με όλες τους τις ατέλειες και τις αχρειότητες, την ημιμάθεια και την ακηδία, ελπίζουν να αξιωθούν την αιώνια ζωή, και πως δεν θα τελειώσουν με την αποσύνθεση, όπως τα σκουπίδια και τα ψοφίμια.

Οι "εξελικτικοί" νοιάζονται πολύ και απορούν για τις απόψεις των δογματικών, και στην προσπάθειά τους να εκμαιεύσουν λογικά αδιέξοδα και κενά στην επιχειρηματολογία τους, τους περιγελούν και τους ειρωνεύονται για να αποδείξουν την δική τους ανωτερότητα και ευφυία!

Οι άλλοι πάλι, οι "δογματικοί",  δεν νοιάζονται για τις απόψεις των εξελικτικών, νοιάζονται μόνο για τί πράγμα πονάει η καρδιά του ανθρώπου, και για τον λόγο που θα διαλέξουν αυτό ή εκείνο για την ζωή τους, αρκεί αυτό να τους επιτρέπει να νοιώθουν καλά με την συνείδησή τους και να διατηρούν την ιδιότητα του τέκνου του Θεού. Δεν νοιάζονται αν οι άλλοι προτιμούν να αποτελούν εξέλιξη και κατάληξη ενός σκώληκα, μιας αμοιβάδας ή ενός πιθήκου. 

Έτσι κι αλλιώς, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι η Δημιουργία είναι σκέτη φαντασία και κάτι τι το ανέφικτο, αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την θεωρία της εξέλιξης!  και η εξέλιξη είναι μια φανταστική θεωρία, που δεν την είδε χεροπιαστά ποτέ κανείς, κι έχουμε το περιθώριο,  και αυτήν την θεωρία, να την προτιμάμε ή να την περιφρονούμε. 

Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυό θεωρητικές κατευθύνσεις, είναι πως η θεωρία των δογματικών μπορεί να είναι και βιωματική, και συνεπώς, κάποιος την υποστηρίζει και την ομολογεί γιατί εγνώρισε προσωπικά την αγάπη του Θεού. Του Θεού, που είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή! Ενώ η εξελικτική θεωρία, είναι μια θεωρία πολέμου επιβίωσης επί πτωμάτων, άνευ ελέους, ανειρήνευτη και ατέρμων!