Η ελευθερία έκφρασης των στοχασμών και η ελευθερία διάδοσης των ιδεών

 

Οι όψεις των δράσεων του ανθρώπου είναι πολλές, πολύπλοκες και πολυσχιδείς. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη να διαχειριστεί την ενότητα της προσωπικότητάς του και την πολυμορφία των εκδηλώσεών του, και ταυτόχρονα να σεβαστεί τον περίγυρό του. Γιατί η ελευθερία του ενός, δεν μπορεί να σημαίνει κατάργηση της ελευθερίας και της προσωπικότητας του άλλου.

Είναι σαφές πως όταν βρισκόμαστε σε δημόσιους χώρους, και μιλάμε για πράγματα που αφορούν, επηρεάζουν και διέπουν περισσότερους ανθρώπους, πέρα και εκτός από τον εαυτό μας, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου, ότι πρέπει να προσέχουμε πολύ τον τρόπο προβολής των ατομικών μας επιλογών και πίστεων, και το πώς αυτές συμ-πλέκονται, συναντώνται, ή, αντι-τίθενται και διαφοροποιούνται με τις αντίστοιχες επιλογές και πίστεις των άλλων.

Δεν μιλάμε για επιβολή των ιδίων ημών απόψεων και πίστεων στους άλλους, γιατί αυτό παραβιάζει την προσωπικότητα και την βούληση των άλλων.

Η ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών και της διάδοσης των ιδεών, είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από εκείνο που συχνά παρατηρείται όταν σε δημόσιους ή κοινόχρηστους χώρους (μέσα μαζικής μεταφοράς, αίθουσες εκδηλώσεων ή μαθημάτων κλπ. χώρους) χρησιμοποιώντας -επί μακρόν- το κινητό μας φωνάζουμε από χαρά ή από εκνευρισμό. 'Η όταν σε τέτοιους (όπως παραπάνω) χώρους, διαπραγματευόμαστε θορυβωδώς ή απαιτούμε από τον συνομιλητή μας, με θυμό ή ένταση, ό,τι έχουμε ανάγκη ή ό,τι θέλουμε. Το ίδιο και όταν υβρίζουμε, «κουτσομπολεύουμε» κλπ., αγνοώντας όσους βρίσκονται κοντά μας, και παραβλέποντας ότι μπορεί να βρίσκονται σε κατάσταση που είναι πολύ δύσκολο γι' αυτούς, ακόμη και ν' ακούνε. Αυτά δεν είναι «ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών και της διάδοσης των ιδεών», είναι άλλο πράγμα. Αυθαιρεσία, ναί, αμορφωσιά, ναί. Εγωϊσμός, ναί. Αλλά όχι ατομικό δικαιωμα πολιτισμένου ανθρώπου.

Στην ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών μας δεν εμπίπτει ασφαλώς, ούτε η εις επήκοον πάντων (των συνταξιδιωτών μας, αν π.χ. ταξιδεύουμε με ΜΜΜ) γνωστοποίηση των ερωτικών μας δεσμών, και άλλων ακραιφνώς προσωπικών υποθέσεων και επιλογών. Στην περίπτωση αυτή, άσχετα από το αν έχουμε την πρόθεση προς τούτο ή όχι, παραιτούμεθα -de facto- από το απόρρητο της επικοινωνίας μας αφ' ενός, και αφ' ετέρου παρενοχλούμε τους γύρω μας, διττά. Όχι μόνο τους στερούμε τον προσωπικό τους χρόνο σκέψης ή ηρεμίας και απόλαυσης του ταξιδιού τους, αλλά, επί πλέον, τους εξαναγκάζουμε σε αδιάκριτη παρακολούθηση της προσωπικής μας ζωής και των προσωπικών μας επιλογών, και μάλιστα με τρόπο που δεν μπορούν να απέχουν από αυτό.

Οι παραπάνω ελευθερίες δεν είναι στην ουσία τους ατομικές ελευθερίες, όσο τρόποι ύπαρξης, σύμφυτοι με την ιδιότητα του ανθρώπου, ως ανθρώπου, δηλαδή ως προσωπικότητας, μέσα σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον. (Θεωρούμε ότι) ο πολιτισμός μας έχει δημιουργήσει και εγκαθιδρύσει τούτον τον τρόπο ύπαρξης και (ότι) αρνείται ένα τρόπον ύπαρξης χωρίς ελευθερία στην έκφραση των στοχασμών και την διάδοση των ιδεών μας.

Η διάδοση των ιδεών είναι ένα ακόμη μέσο για την υποστασιοποίηση της ελευθερίας της έκφρασης των στοχασμών του ανθρώπου. Και τούτο, γιατί οι διατυπωμένες κι εκφρασμένες σκέψεις, χωρίς τη βάσανο του αντιλόγου και της κριτικής, δεν αποκαθαίρονται, ούτε δοκιμάζονται για την πληρότητα, την λογική και την συμφωνία τους προς κάποιο πλαίσιο αρχών και αξιών, εντός του οποίου (ενδέχεται/πρόκειται να) θα λειτουργήσουν.

Τί να πεί κανείς, για την πολιτική χειραγώγηση που υφιστάμεθα από τα ΜΜΕ και τη «διάδοση των πολιτικών ιδεών και των κομματικών σχεδιασμών»;

Η ελευθερία του Τύπου, του κινηματογράφου, της ραδιοφωνίας της τηλεόρασης και της φωνογραφίας λειτουργεί για την ενημέρωση, την καλλιέργεια και την ψυχαγωγία των πολιτών, λαμβανομένων προστατευτικών μέτρων μόνο για τη νεότητα, την ασφάλεια και την άμυνα της χώρας, καθώς και για το κύρος ορισμένων θεσμών, ή προσώπων εκπροσωπούντων θεσμούς.

Οι υπάρχοντες περιορισμοί προστατεύουν έννομα αγαθά υπέρτερα από την ενημέρωση και την ψυχαγωγία. Γιατί... υπάρχουν και τέτοια, αγαθά: υπέρτερα.

Δεν είναι υπέρτατο αγαθό η περιέργεια του κουτσομπόλη, ούτε ο κορεσμός της ματαιοδοξίας του κομπλεξικού, που θέλει να ξέρει όλα τα άσχημα που έκαναν οι άλλοι, προκειμένου αυτός να βγαίνει πάντα καλύτερος.

(Αυτά τα ολίγα, για να τα έχουμε υπ' όψιν μας, όταν φωνασκούμε στο κινητό μας, μέσα στο τραίνο, στο λεωφορείο, ή στο κατάστημα που ψωνίζουμε, αλλά και στις δημόσιες υπηρεσίες, όταν -περιμένοντας- πιάνουμε την κουβέντα..., και συμβαίνει καμμιά φορά να διαπιστώνουμε ότι επειδή επικρατεί χάβρα από τις αμέριμνες συζητήσεις μας, δεν δυνατή ούτε η συνεννόηση με τον υπάλληλο, που ασχολείται μαζί μας.

Είμαι αναγκασμένη να απολογηθώ για τούτο το σημείωμα: ο λόγος που το γράφω, είναι γιατί κάποιες φορές που αντέδρασα όσο μπορούσα πιο διακριτικά σε σχετική -αδιάκριτη- και εκκωφαντική ενόχληση, πήρα την απάντηση: Μπά; σας ενοχλήσαμε; ελευθερία λόγου δεν έχουμε; Τότε λοιπόν, αναλογίστηκα ότι η ελευθερία λόγου ήταν στη συγκεκριμένη περίπτωση, απλώς ελευθερία αλόγου!)

Σημείωση: Το άρθρο 14 του Συντάγματος προβλέπει τα σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης των στοχασμών και τη διάδοσή τους, και με τον Τύπο. Προβλέπεται επίσης η χωρίς λογοκρισία και προληπτικό έλεγχο ελευθεροτυπία, και η άσκησή της εντός πλαισίου αρχών και με την προϋπόθεση ότι δεν προσβάλλονται ορισμένα έννομα αγαθά, υπέρτερης αξίας.

Τί ζητάμε από μια νέα Κυβέρνηση σήμερα;

 

Η ημέρα των εκλογών, είναι η μέρα που όλοι μας έχουμε την ευθύνη για το αύριο που θέλουμε. Γι' αυτό πρέπει όλοι να αναλάβουμε αυτήν την ευθύνη, κι ας μην αφήσουμε τους άλλους να διαχειριστούνε το μέλλον μας, για μας. Έχουμε δει ότι αυτό δεν γίνεται.

Ετούτη η απόφαση, στις μέρες μας, δεν μοιάζει με καμμιά από τις προηγούμενες άλλες. Γιατί, όλες οι προηγούμενες, από τη μεταπολίτευση και μετά, είχανε ένα όραμα, ένα μύθο, μια ψευδαίσθηση, μια προδοσία, έναν «ευσεβή πόθο» (πως δεν μπορεί, ήτανε δύσκολα), μια συνεργασία, μια νέα υπόσχεση. Όλα, τελικά, ήταν ψεύτικα, απατηλά, μάταιες οι ανοχές μας, αδύνατες πια κατάντησαν οι αντοχές μας.

Στο δρόμο για το μέλλον, φυτρώσανε πολλά λουλούδια, ανατείλανε νέοι ήλιοι, δύσανε παλαιότεροι, καήκανε σαν πυροτεχνήματα υποσχέσεις και ρητορείες, γεννηθήκανε ποτάμια και ρέματα...

Ετούτο το κόμμα που φάνηκε να μαζεύει την απελπισία ή τις ελπίδες μεγάλου μέρους του κόσμου, έχει βαρειά αποστολή. Κι ο νεαρός ηγέτης του, φαίνεται να'χει δεχτεί τούτο το φορτίο. Δεν ξέρω, αν ξέρει τί σημαίνει να εκπροσωπείς έναν ολόκληρο λαό, να σαρκώνεις τις αγωνίες του, να διεκπεραιώνεις τους πόνους και τους τοκετούς του αύριο, σε μια περίσταση σαν και τούτη, που δεν έχει υπάρξει προηγούμενη στη ζωή μας.

Είναι αλήθεια, πως ποτέ στην πατρίδα μας τα νιάτα δεν ήταν τόσο ανίδεα από το χρόνο μαθητείας και άσκησης που έχει ανάγκη (και προϋπόθεση, μαζί) η δουλειά, η γνώση, η τέχνη, η πολιτική, η ίαση, η διοίκηση και του πιο μικρού νοικοκυριού, η συνύπαρξη με όλους, και η αντιπροσώπευση (της συνισταμένης ουσίας όλου) του λαού.

Δεν θα δυσπιστήσουμε στο νεαρό ηγέτη. Αφού ο λαός αυτόν φαίνεται πως αναδεικνύει. Θα θέλουμε όμως, να είναι ηγέτης όλων των Ελλήνων. Για νά 'χει η προσπάθειά του προοπτικές. Για τούτο το λόγο, θα πρέπει να φροντίζει διαφορετικά από όλους τους προηγούμενους για την πατρίδα. Οι σοφοί κομματικοί του φίλοι, θα πρέπει να είναι και φίλοι στο ίδιο ζητούμενο: Τη σοφότερη διακυβέρνηση του τόπου. Την αλλιώτικη διακυβέρνηση του τόπου. Μια διακυβέρνηση με πλεόνασμα αξιών, χωρίς ηθικά ελλείμματα. Διακυβέρνηση χωρίς ευκαιρίες και χαριστικά οφίτσια ημετέρων, μελών πολυδαίδαλων και πολυπλόκαμων εξ αίματος και εξ αγχιστείας οικογενειών, μετά των φίλων, των εταίρων και εταιρών αυτών. Κι έτσι, αναμφίβολα, οι περισσότεροι θα τον δεχτούν και θα τον ακολουθήσουν.

Χρειαζόμαστε μια διακυβέρνηση με επίκεντρο την παιδεία, όλων. Και των δασκάλων, ακόμη. Και των προϊσταμένων, όλων των επί μέρους λειτουργιών και εξουσιών. Κι ας είναι παιδευτής μας, το προσωπικό παράδειγμα του ηγέτη που θα επιλέξουμε. Αν είναι αυτός ελεύθερος από βάρη, δεσμεύσεις και υποσχέσεις, θα μπορεί να εργαστεί για κείνα που θα κληθεί να υπηρετήσει, χάριν της πατρίδας και του λαού. Θα είναι αφοσιωμένος στην αποστολή που του ανατέθηκε. Για το αποτέλεσμα που πρέπει νά 'ναι καλό για όλους τους πολίτες και για την προοπτική της Χώρας. Γιατί προσωρινό καλό, δε λογίζεται καλό. Λογίζεται βόλεμα και κουκούλωμα.

Είναι καιρός, που πρέπει στην πατρίδα μας να φυσήξει ένας καινούργιος άνεμος, για να διώξει μακριά την πτωμαΐνη, και τα φθινοπωριάτικα φύλλα του μαρασμού, της φθοράς και της σήψης, για να οικοδομήσουμε το αύριο. Να διώξουμε μακριά τα κοράκια, που επιζητούν την χωρίς αντίσταση σκύλευσή μας. Να διώξουμε μακριά την ολιγωρία, τον ατομισμό και την αναίσθητη καθεστηκυιοκρατία. Να αφήσουμε κατά μέρος ρεβανσισμούς, θριαμβολογίες, αυταρχισμούς και αναρχισμούς, δικαιολογίες, ευνοιοκρατία, και προσωπικές ατζέντες με τα δημόσια πράγματα.

Θα πρέπει ν' αρχίσουμε από τα επείγοντα και σημαντικά. Από εκεί που χρειάζεται υπευθυνότητα, σθένος, εντιμότητα, φιλοπατρία στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους και όχι ενδοτισμός στα κελεύσματα των ισχυρών. Ας ριχτούμε στη δουλειά, με συνέπεια, συναίσθηση, και αποτελεσματικότητα. Ας συμπράξουμε στο μέλλον που μπορεί να έρχεται. Ας μη διακηρύξουμε διαφάνεια, ας την κάνουμε πράξη. Ας μη διακηρύξουμε δικαιοσύνη, ας την επιφέρουμε.

Ας μην ξαναζήσουμε τους γνωστούς εφιάλτες.

Τις ελευθερίες, θα τις βρούμε μετά. Γιατί ελεύθερος είναι ο ανενδεής.

Προεκλογικά ΙΙ

Συνέργεια


Ο κλέφτης
πάντα κλέφτης ήτανε,
δεν έφταιξε.

Εσύ την πόρτα αφήκες ανοιχτή,
κι αυτός,
αφού τη βρήκε αφύλαχτη,
αυθαίρετα,
και ανεμπόδιστος
εισήλθε.

Ρήμαξε τη ζωή σου,
άνετα,
κι ύστερα,
αμέριμνος,
εβγήκε.





Σαν έρθει η ώρα να ψηφίσεις, να διαλέξεις τον αντιπρόσωπό σου, πρόσεχε: Μη συνεργός στο έγκλημα βρεθείς!

Προεκλογικά Ι

Απολογία

Η απολογία του κατηγορουμένου,

Γίνεται, προκειμένου αυτός

να πείσει για την αθωότητά του.

Του ενόχου, για τα κίνητρά του.

Πως ήταν τάχα ευγενή,

ή για τις συνθήκες.

Πως δεν ήταν πρόσφορες, ή,

πως δεν ήταν, από μόνες, ικανές.

Το έγκλημα όμως, παραμένει.

Τούτοι οι στίχοι μου, αναδύονται στη σκέψη, καθώς ακούω τις προεκλογικές εξαγγελίες των πολιτικών κομμάτων, τις υποσχέσεις και τις αλληλοκατηγορίες τους, τις δικαιολογίες και την επιτηδευμένη αποτίναξη των ευθυνών τους για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη χώρα μας.

Επιστροφές

 

Μια ακόμη επιστροφή στο γενέθλιο τόπο. Πόσο δύσκολη, πόσο μοναχική, στερημένη κι έρημη επιστροφή. Με τη συνοδεία του γιού μου, στη μνήμη της γιαγιάς, της μάνας μου. Η μάνα, είναι μήνες τώρα που έφυγε, ο πατέρας, προ πολλού.

Στο κοιμητήριο, στον τόπο αναπαύσεως των ψυχών, αποθέσεως των αδιεξόδων και λύσεως των δεδεμένων.

Η μάνα μου, αγέρωχη, μας κοίταξε στα μάτια μέσα από τη φωτογραφία της, μας καλωσόρισε, ήσυχη και σίγουρη πως πια δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο για μας, πήρε με χαρά, από τα χέρια του γιού μου, το λιβανιστήρι που της άναψε, και μας είδε που υψώσαμε προσευχή στη μνήμη της. Τούτος ο -γενέθλιος, και γι' αυτό- φωτεινός, τόπος, μ' όλο του το γεναριάτικο κρύο, μόνο καλές σκέψεις σε ωθεί να κάνεις. Έτσι, κι εμείς, ευχαριστήσαμε την ψυχούλα για όσα - έργα και λόγια- δεχτήκαμε από κείνη και της υποσχεθήκαμε πως θα φυλάξουμε τις υποθήκες της, και θα παραδόσουμε κι εμείς, κάτι σαν κι εκείνη. Μάνα. Γιαγιά, Προγιαγιά, κράτησε στην αγκαλιά της πολλά παιδιά κι εγγόνια, και δισέγγονα. Μας λείπει τώρα, μας λείπει πολύ. Όχι πια η φροντίδα της για μας, αλλά η ευκαιρία να της ανταποδώσουμε αγάπη. Μας λείπει και το καθημερινό παράδειγμά της (συχνά, για το κάθε τι αναρωτιόμαστε: τί θα 'λεγε τώρα η μάνα μας;). Μας λείπει η υπομονή της, η φιλοπονία της, η αλληλεγγύη της, ακόμη και το χιούμορ της. Όλα της μας λείπουν, γιατί ήταν πολύ χαρισματικός άνθρωπος.

Στο κοιμητήριο, φίλοι πολλοί, συγγενείς αγαπημένοι. Συναντήσεις με μορφές αγαπημένες, με παιδικές φωνές, χαρούμενες. Κι εκεί, στο τραγούδι, στο ποδήλατο, τί ξαφνικό! Μια μοιραία πτώση, κι ήτανε 14 χρονώ, μαθήτρια γυμνασίου. Μπροστά στα μάτια μου. Η μαμά της, σκοτείνιασε από τότε. Κι η καρδιά της έχει ένα τραύμα βαθύ, 50 χρόνια μετά, ακόμη, ανοιχτό. Κι εμείς, σαν τη συναντάμε, ακόμη και που τη χαιρετάμε με χαρά, δε την δείχνουμε την χαρά μας. Γιατί ντρεπόμαστε, να χαιρόμαστε μπροστά σε τούτη την μάνα, που δε μεγάλωσε την κόρη της.

Πιό κάτω κι άλλες συναντήσεις. Ο Νίκος, κι η Δέσποινα!
Πατέρας και κόρη, σε ένα μεταθανάτιο δέσιμο, ακατάλυτο,
αφού η επίγεια ζωή δεν τους επέτρεψε την αγαθή εν ειρήνη συμπόρευση.

Αβάσταχτος ο πόνος
για την απώλεια της Κυρίας της καρδιάς του,
τον οδήγησε κοντά της,
για να την ζεστάνει στους κόλπους του
και να της δώσει
τα μηνύματα αγάπης
από την εξαίσια οικογένειά της.

Έτσι, καταρρέοντας από την εξασθένηση της υγείας
που τού 'φερε η απουσία της,
αναπαύτηκε στην συντροφιά της
και σταμάτησε πια να την αναζητάει
και να υποφέρει.

Αχ! Τασία μου!
Τούτο το σημείωμα, σου ανήκει,
Γραμμένο για τον άντρα σου, καιρό τώρα,
που η τυχαία συνάντησή μας σήμερα, τό φερε στη σκέψη.
Ποτέ δεν είχα το κουράγιο να σου το στείλω,
σαν ξανα-μαχαιρώθηκε η καρδιά σου
από το χαμό του,
που μόνη η συντροφιά του σ' έκανε να ξεχνάς τις πληγές σου.

Πληγές, που κανείς μας δεν μπορεί να σου γιατρέψει.

Μα μόνο η καρδιά μας, μπορεί, με την αγάπη της,
να χτυπήσει δίπλα στη δική σου, συμμετέχοντας στον πόνο,
για να τον μοιραστούμε με σένα, που τον έχεις περίσσιο.

Η ανθρώπινη μοίρα είναι κοινή,
διαφέρει μονάχα ο χρόνος κι ο τρόπος
για τον καθένα μας,
κι απαιτεί από μας
να της χαρίσουμε αγαπημένες μας μορφές,
την προσωπική μας ιστορία και πορεία,
την αγκαλιά που μας ξεκούραζε,
τη σοφή κουβέντα που μας καθοδηγούσε
τη ρίζα που μας γέννησε
το χάδι που μας παρηγορούσε.

Όμως όλα τούτα που πήραμε στη ζωή,
που μας έδωσε η ζωή
και οι αγαπημένοι μας,
δεν έφυγαν, και δεν μπορεί να φύγουν
γιατί θα υπάρχουν στην ψυχή και τη ζωή μας.

Σαν αχνάρια του δρόμου μας
σαν υποθήκες που οφείλουμε να τιμήσουμε,
και να πολλαπλασιάσουμε,
σαν οδηγός, για να αφήσουμε το δικό μας ίχνος,
το ίδιο καλό κι αγαπημένο
στους οικείους και τους αγαπημένους μας.

Κι ύστερα από μια τέτοια επίγνωση,
ας κάνουμε το δύσκολο βήμα
να σηκώσουμε αυτήν την απώλεια,
να αντέξουμε το δυσβάστακτο φορτίο αυτού του πόνου
κι ας προσευχηθούμε:
Να βρει
και τούτη η ψυχούλα που πέταξε για τις ουράνιες μονές,
ανάπαυση, στους κόλπους του Χριστού,
και να ταχθεί στη χορεία
των απ’αιώνος ευαρεστησάντων Αυτόν,
για να σκέπει κι από εκεί,
όλους τους αγαπημένους της,
πέρα από την επίγεια ζωή και την παρουσία της.




[Κι είναι, σε τούτο το μέρος,
τόσες ακόμη  μορφές, αγαπημένες,
μα όχι λησμονημένες,
που η κάθε μας συνάντηση, μια πληγή ανοιχτή,
μια ανεξίτηλη μνήμη, τόπου, χρόνου, ζωής...]

Προεκλογικά αδιέξοδα. Πολιτικά σταυροδρόμια

 

Η πολιτική δύναμη που είναι πιο κοντά στην εξουσία, έχει μακρά ιστορία στον θόρυβο, στην αναταραχή, στο «όχι» σε κάθε πρόταση. Στο ενεργητικό της εγγράφεται η υποστήριξη φυγόκεντρων δυνάμεων και αντιφατικών μέτρων και μεθόδων. Πρόβλημα υπάρχει  και στο θέμα της «επιδίωξης εθνικών στόχων». Και άλλο, που αφορά τη διαφάνεια επιδιώξεων, αλλά και ρεαλισμό. Στο ενεργητικό της εγγράφεται επίσης, και η διεκδίκηση της ατιμωρησίας για τον κόσμο που την υποστηρίζει (σε πολλές περιπτώσεις που έχει βρεθεί να εγκληματεί. Όχι πως τα ζητήματα αυτά δεν αφορούν τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αλλά αυτές έχουν ήδη αποτύχει, κι ο κόσμος δεν τις εμπιστεύεται πια).

Σήμερα πια, είναι επιτακτική ανάγκη,  να δοθούν απερίφραστες απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου:

• Το Αιγαίο θα εξακολουθήσει να ανήκει στα ψάρια του; (δηλαδή έχει η επίδοξη ηγέτις πολιτική δύναμη  ενδιαφέρον για τα εθνικά μας θέματα, ώστε να θεωρεί σημαντικό ζήτημα την προστασία της Ελληνικής Επικράτειας και των θαλασσών της, της Εθνικής προοπτικής της Χώρας, και των ελληνικών πάσης φύσεως συμφερόντων, ή θα τα αφήσει σε άλλους -γείτονες ή ξένους- που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και επιζητούν να καρπωθούν τη γεωστρατηγική θέση της Χώρας, και τα όποια εξ αυτής οφέλη;).
• Θα αξιοποιήσει την Ελληνική ΑΟΖ;
• Θα φροντίσει να μαθαίνουνε τα παιδιά στο σχολείο την Ελληνική γλώσσα και την ιστορία μας ή θα τους ξαναδώσει κείμενα «για στριμωξίδια στην Σμύρνη το 1922, και για ψεύτικους μύθους σχετικά με την πατριωτική αυτοθυσία»;
• Τί θα κάνει με την απονομή της Δικαιοσύνης για όλους τους Έλληνες; Θα υπαγορεύει στη Δικαιοσύνη ποιόν να δικάσει και ποιόν να απαλλάξει; Και τί θα κάνει με τον κάθε πολιτικό του αντίπαλο; Θα τον στέλνει στη φυλακή, θα τον καταράται, θα τον αποφεύγει, θα το γελοιοποιεί ή θα τον αντιμετωπίζει πολιτικά;
• Τί θα κάνει με τη συμπεριφορά ατόμων και οργάνων, ημεδαπών ή αλλοδαπών, πληθυσμών και προσώπων (τόσο στο εσωτερικό της Χώρας, όσο και στην αλλοδαπή) που θίγουν τους Έλληνες και την Ελληνική παράδοση και ιδιοπροσωπία;
• Τί θα κάνει με τη λειτουργία των Αρχαιολογικών χώρων, τις ανασκαφές, τα κλεμμένα αρχαιολογικά ευρήματα και κλεμμένα εκθέματα που βρίσκονται στις διάφορες χώρες, οι οποίες θησαυρίζουν από τις εκθέσεις αυτών των αρχαιολογικών αντικειμένων;
• Τί θα κάνει για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του Πολίτη προς το Κράτος, ως προς την ασφάλεια, την φορολογία, την υγεία, την παιδεία και την συμμετοχή στις δημόσιες υπηρεσίες, την δημόσια διοίκηση, την πολιτική ζωή του τόπου;
• Τί θα κάνει με τον εσμό οικείων και συμπέθερων ημέτερων, που στελεχώνουν τις υπηρεσίες της Βουλής, τα βουλευτικά γραφεία και τα γραφεία των άλλων πολιτικών προσώπων και οργανισμών, νυν και πρώην, και για πόσα χρόνια θα εξακολουθεί η πρόσδεση στο δημόσιο χρηματοδοτικό άρμα όλων αυτών;
• Τί θα κάνει για την παροχή πραγματικών υπηρεσιών υγείας στους Έλληνες Πολίτες;
• Τί θα κάνει για την αναπλήρωση του κόστους που υφίσταται η Ελληνική κοινωνία από την παροχή υπηρεσιών υγείας σε ξένους πληθυσμούς που καταφεύγουν στη Χώρα μας για ένα καλύτερο μέλλον; Θα ζητήσει ένα αντίστοιχης αξίας, σημασίας ή κόστους αντάλλαγμα από τη χώρα προέλευσής τους;
• Τί θα κάνει για την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των Ελλήνων έναντι των χωρών της Ευρώπης, οι οποίες αφού μας εξανδραπόδισαν με αθέμιτο τρόπο προς όφελος των κοινωνιών τους, στη συνέχεια μας φέρονται -όπως κάποτε οι Ρωμαίοι κατακτητές- σαν να είμαστε ευτελείς ζητιάνοι, ανόητοι, λωποδύτες και ψεύτες;
• Θα κάνει έσωτερική και ευρωπαϊκή πολιτική, και διαπραγμάτευση με ευθύνη έναντι του λαού και του έθνους, ή μόνο έναντι των ψηφοφόρων του, που θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε πελάτες του;
• Θα κάνει μια Κυβέρνηση που να είναι για όλους τους Έλληνες;
• Θα λειτουργούν oι Θεσμοί και oι κρατικές Δομές με άξιο και ικανό προσωπικό, ή θα κατακυριεύσει και πάλι τις Δομές του Δημοσίου Οργανισμού ένας καινούργιος στρατός, ο δικός της, αυτή τη φορά...;

Γιατί η κρίση που μας μαστίζει, δεν είναι πρωτίστως οικονομική. Είναι Ηθική, είναι Γνωστική, είναι θέμα Ικανοτήτων, στόχων και «ατομικής ατζέντας» του πολιτικού προσωπικού. Είναι και κρίση σκοπιμοτήτων στον τρόπο στελέχωσης και Διοίκησης της Πολιτείας μας. Είναι θέμα Παιδείας των Δασκάλων και των Παιδαγωγών.

Κι όσο για τα λεφτά -το πού θα βρεθούν, και το πόσα θα είναι- θα το πούμε μετά.... Γιατί αν τα βρούμε αλλά δεν ξέρουμε τί να τα κάνουμε, ποιός ο λόγος να τα χρωστάμε κι αυτά;

Ετούτος ο τόπος πρέπει να βρεί μπούσουλα. Και πρέπει να βρεί κυβερνήτη που να τον εμπιστεύεται, να τον σέβεται και να τον πιστεύει. Για το όραμά του. Για τον βίο και την Πολιτεία του.

Το νοικοκυριό, ως μονάδα πολιτικής και οικονομίας

 

Το νοικοκυριό(1) είναι το πιο ταπεινό πράγμα στη ζωή μας. Όχι γιατί είναι αυτονόητο, αλλά γιατί είναι το πιο στοιχειώδες, το πιο βασικό για την κοινωνική «ύπαρξή» μας. Και χρειάζεται να το ξέρουν, ή, τουλάχιστον, να το καταλαβαίνουν όλοι. Κι αυτοί που δεν έχουν χρήματα, κι εκείνοι που έχουν.

Εξηγούμαι:

Το νοικοκυριό, έχει τόσο μεγάλη έκταση, ή τόσο ασήμαντη, όση μπορεί να καταλάβει ο καθένας που το οργανώνει, το διοικεί, το διευθετεί, το συντηρεί και το προάγει. Και ασφαλώς θα έχει αποτέλεσμα, αντίστοιχο  με αυτό που καταλαβαίνει πως πρέπει να κάνει για το νοικοκυριό του.

Σαν υποστασιακό στοιχείο της οικογενειακής μονάδας, το νοικοκυριό μπορεί να είναι μια καλά οργανωμένη επιχειρηματική μονάδα, και να επιτελεί τους στόχους της, ή όχι.

Μια καλά οργανωμένη οικογένεια έχει ανάγκη από οικονομικά και παραγωγικά μέσα για την επιβίωσή της και για την ανάπτυξή της. Χρειάζεται στέγη, τροφή, ένδυση, ανατροφή των παιδιών, συμπαράσταση στα άρρωστα και στα γηραμένα μέλη της. Χρειάζεται επίσης, και απαραιτήτως, καταμερισμό έργων και καλή συνεννόηση ανάμεσα στα μέλη της που έχουν την κύρια ευθύνη για την διεκπεραίωση και την προαγωγή των οικογενειακών αναγκών και στόχων.

Στην οικογένεια, οι γονείς αποτελούν τα πρότυπα για τους ρόλους και τα φύλα. Αποτελούν επίσης τα πρότυπα εργασίας, συνεργασίας, αφοσίωσης, αλληλεγγύης, στοργής και αγάπης, κοινότητας, συμμετοχής, συμπαράστασης. Τό ίδιο σημαντικός είναι και ο ρόλος των γονιών ως προτύπων για την αδιαφορία, την σκληρότητα τρόπων και αισθημάτων, την οκνηρία, ακόμη και την διαφυγή από τις υποχρεώσεις και τους κόπους που προϋποθέτει η συνεργασία και η συμπαράσταση.

Για όλα τα παραπάνω, μην παραξενευόμαστε όταν -στο σχολείο κυρίως- βλέπουμε παιδάκια που πετάνε τα πράγματά τους, που δεν συνεργάζονται με το δάσκαλο ή με τους συμμαθητές τους, που είναι φοβισμένα, που είναι αγενή, προκλητικά, επιθετικά. Το ίδιο να σκεφτόμαστε κι όταν βλέπουμε παιδάκια που βοηθάνε, που δίνουν -ακόμη κι από το φαγητό τους- που διορθώνουν, που δεν δημιουργούν -αλλά απομακρύνουν- σκουπίδια, που καθαρίζουν, που χαμογελούν, που προσκαλούν και παραχωρούν. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις και οι τρόποι, η συμπεριφορά και οι αρχές αποτελούν διδασκαλίες και παραδειγματισμούς που έχουν προηγηθεί. Ασφαλώς μέσα στην οικογένεια, στο σπίτι. Τα παραπάνω αποτελούν τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και  τον τρόπο που -ενδοοικογενειακά- διαχειριζόμαστε την καθημερινότητα και τα διαδικαστικά της ζητήματα.

Πέρα από την καθημερινότητα, υπάρχουν εκείνα που θέλουμε για τη ζωή και τα παιδιά μας. Θέλουμε να μπορούμε -εμείς και τα παιδιά μας- να είμαστε  ελεύθεροι, και ικανοί να έχουμε όνειρα και να τα πραγματοποιούμε.

Κάπως έτσι είναι και η Πολιτεία(2). Είναι ένα μεγάλο νοικοκυριό, με πολλούς τομείς δραστηριότητας και έργων, υποχρεώσεων, δαπανών, ανάπτυξης δομών και υποδομών, όνειρα και οράματα, που, όλα αυτά, αποτελούν τις κατευθυντήριες γραμμές και μέσω της παιδείας, της δικαιοσύνης, των υπηρεσιών ασφάλειας και της διοίκησης διοχετεύεται η ενέργεια και η δράση των πολιτικών ηγετών. Και όλα αυτά χάριν του λαού  και της εξελικτικής προοπτικής της Χώρας που κυβερνούν. Γι' αυτό όμως θα πρέπει να φροντίζουμε ειδικά και μελετημένα, αφού τίποτε δεν γίνεται αν δεν έχουμε υπολογίσει τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας.

Γιατί, για να διευθύνεις ένα νοικοκυριό,  να συντονίσεις μια οικογένεια, και μια Πολιτεία, απαιτείται να έχεις πάρει «ορισμένα μαθήματα», νά 'χεις αποκτήσει κάποιες γνώσεις και κάποιες ικανότητες. Δεν μπορείς να το κάνεις χωρίς τις απαιτούμενες «σπουδές» ζωής. «Αγράμματος», ανεπάγγελτος, ανεκπαίδευτος στο ζήτημα  και ανίδεος για το θέμα, χωρίς εμπειρία στην αυτοοργάνωση, και αδοκίμαστος στην προσπάθεια για προσωπική επιβίωση.

Σημειώσεις: 
(1) Ο όρος «νοικοκυριό» είναι ένα βασικό μέγεθος που χρησιμοποιείται στην πολιτική οικονομία.
(2) Οι ηγέτες μας, όπως και οι γονείς μας, αποτελούν τα πρότυπά μας.